உலகில் இருந்தும் சிவத்தைப் பிரியாத வாழ்வு

திருமூலர் படிக்கட்டு - 133

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிமுப்பத்து மூன்றாவது படிக்கட்டில் (133) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

யோக–ஆகம–தந்திர ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

திருமந்திரப் பாடல் 133, முந்தைய பாடலின் இறுதியில் திருமூலர் எழுப்பிய “பேணித் தொழுதென்ன பேறுபெற்றாரே” என்ற வியப்புக்கான நேரடியான பதிலாக அமைந்துள்ளது. பாடல் 132-இல் மாணிக்கத்துள் மரகதச் சோதியாகவும், மரகத மாடமாகவும், ஆணிப்பொன் மன்றில் திருக்கூத்தாடும் சிவமாகவும் வெளிப்பட்ட இறைநிலையைப் பேணித் தொழுதவர்களுக்கு என்ன கிடைக்கிறது? அதற்கு 133 நான்கு முறை “பெற்றார்” என்று தொடங்கி நான்கு அடைவுகளைச் சொல்கிறது: பிரியாப் பெருநெறி, பிறவாப் பெரும்பயன், மன்றிற் பிரியாப் பெரும்பேறு, உலகுடன் பேசாப் பெருமை. இவை நான்கு தனித்தனி வெகுமதிகள் அல்ல; சிவானுபவத்தில் முதிரும் உயிரின் ஒரே விடுதலைநிலையின் நான்கு பரிமாணங்கள்.

முதல் அடியான “பெற்றார் உலகிற் பிரியாப் பெருநெறி” மிக முக்கியமான ஒன்றை நிறுவுகிறது. சிவநெறி என்பது உலகத்தை விட்டுப் பிரிந்த பிறகு கிடைக்கக்கூடிய மறுமை வழி மட்டும் அல்ல. “உலகில்” இருக்கும்போதே அந்தப் பெருநெறி பெறப்படுகிறது. இது திருமூலரின் ஆன்மிகப் பார்வையின் தனித்துவத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. சாதகர் குடும்பம், உடல், தொழில், பொறுப்பு, சமூகம் ஆகியவற்றைத் துறந்த பின்னரே சிவநெறிக்குள் நுழைகிறார் என்று பாடல் கூறவில்லை. உலகில் இருந்தபடியே உலகால் முழுமையாக விழுங்கப்படாத ஒரு சிவமைய வாழ்க்கை சாத்தியம் என்கிறது.

சைவசித்தாந்தப் பார்வையில் “பெருநெறி”யை உயிரை பதியாகிய சிவனை நோக்கி நடத்தும் அருள்நெறியாகப் புரிந்துகொள்ளலாம். உயிர் பாசத்தோடு தொடர்புடைய நிலையில் இருந்தாலும் அதன் இயல்பான இலக்கு பாசத்தில் நிரந்தரமாகச் சிக்கியிருப்பது அல்ல. ஆணவம், கன்மம், மாயை ஆகியவற்றின் கட்டுப்பாடு தளர்ந்து, அருளால் அறிவு தெளியும்போது அதன் நோக்கு சிவத்தை நோக்கித் திரும்புகிறது. பாடல் 131-இல் “அவ்வாறு அருட்செய்வன் ஆதியான்” என்று தொடங்கிய அருளியக்கம், 132-இல் திருக்கூத்து அனுபவமாக மலர்ந்து, 133-இல் சாதகரின் வாழ்நெறியாக நிலைபெறுகிறது. அருளை ஒரு கணம் உணர்வது ஒன்று; அந்த அருளிலிருந்து “பிரியாப் பெருநெறி” பெறுவது இன்னொன்று. இங்கு அனுபவம் நிலையான வாழ்க்கைத் திசையாக மாறுகிறது.

இரண்டாவது அடி இன்னும் உயர்ந்த முடிவை முன்வைக்கிறது: “பெற்றார் உலகிற் பிறவாப் பெரும்பயன்.” சைவசித்தாந்தத்தில் பிறப்பு என்பது உடல் பிறப்பின் நிகழ்வு மட்டுமல்ல; கன்மத்தின் தொடர்ச்சியால் உயிர் மீண்டும் மீண்டும் அனுபவநிலைகளுக்குள் செலுத்தப்படும் பந்தநிலையுடன் தொடர்புடையது. எனவே “பிறவாப் பெரும்பயன்” என்பது வெறும் நீண்ட ஆயுளோ, சுவர்க்கப் பலனோ, உலகியல் வெற்றியோ அல்ல. பிறப்பை உருவாக்கும் பந்தத்தின் காரணம் முற்றிலும் தீரும் முத்திப் பயனை நோக்கிச் சுட்டுகிறது.

இங்கே “உலகில்” என்ற சொல் மீண்டும் கவனிக்கப்பட வேண்டும். திருமூலர் “இறந்தபின் பிறவாமை பெறுவர்” என்று சொல்லவில்லை; “உலகிற் பிறவாப் பெரும்பயன்” என்கிறார். இதனை உடல் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும்போதே சாதகர் பந்தத்திலிருந்து அகநிலையில் விடுதலை பெறும் சாத்தியத்தை நோக்கிய ஆழமான கூற்றாக வாசிக்கலாம். இதனை உடனடியாக வேதாந்தத்தின் “ஜீவன்முக்தி” என்ற கருத்துடன் முழுமையாகச் சமப்படுத்த வேண்டிய அவசியமில்லை; சைவசித்தாந்தத்தின் பதி–பசு வேறுபாட்டையும் அதன் முத்தியியல் தனித்துவத்தையும் காக்க வேண்டும். ஆனால் விடுதலை என்பது எதிர்கால மரணத்திற்குப் பின் கிடைக்கும் வெகுமதி மட்டுமல்ல; இவ்வாழ்விலேயே அதன் உண்மை வெளிப்படத் தொடங்க வேண்டும் என்ற சாதனைப் பொருள் இங்கே தெளிவாக இருக்கிறது.

யோகப் பார்வையில் இதனை மேலும் நுணுக்கமாகப் புரிந்துகொள்ளலாம். பிறப்பு என்பது பெரிய உயிரியல் நிகழ்வாக மட்டுமல்லாமல், மனத்தில் ஒவ்வொரு கணமும் உருவாகும் பற்றுச் சுழற்சியிலும் சிறிய அளவில் பிரதிபலிக்கிறது. ஒரு ஆசை எழுகிறது; அதனுடன் “நான்” ஒன்றிப்போகிறது; அதை அடைய முயற்சி தோன்றுகிறது; வெற்றி அல்லது தோல்வி வருகிறது; அதன் நினைவிலிருந்து அடுத்த விருப்பு–வெறுப்பு பிறக்கிறது. இவ்வாறு மனம் தன்னை மீண்டும் மீண்டும் புதிய அடையாளங்களாகப் “பிறப்பித்துக்கொள்கிறது”. யோகசாதனை மனத்தின் இந்த இயந்திரத் தொடரைத் தெளிவாகக் காணச் செய்கிறது. சிவநினைவில் நிலைபெறும் போது ஆசை எழுந்தாலும் சாதகர் அதுவாக மாற வேண்டியதில்லை; எண்ணம் எழுந்தாலும் அதனால் கட்டுண்ண வேண்டியதில்லை. இந்த அக விடுதலையை “பிறவாப் பெரும்பயன்” என்பதற்கான சாதனை ஒப்புமையாகக் கொள்ளலாம்; ஆயினும் பாடலின் முத்தியியல் பொருளை இதற்குள் மட்டும் குறுக்கிவிடக்கூடாது.

மூன்றாவது அடி — “பெற்றார் அம்மன்றிற் பிரியாப் பெரும்பேறு” — முதல் இரண்டு அடிகளின் காரண மையத்தை மீண்டும் திருக்கூத்து மன்றத்திற்குக் கொண்டுவருகிறது. “அம்மன்று” என்பது முந்தைய பாடலின் “ஆணிப்பொன் மன்று” என்பதையே தொடர்கிறது. எனவே இப்பாடலை 132-இலிருந்து பிரித்து வாசிக்க முடியாது. திருக்கூத்தைக் கண்டு, பேணி, தொழுதவர்கள் இப்போது அந்த மன்றிலிருந்து “பிரியாத” பெரும்பேற்றைப் பெறுகிறார்கள்.

சிவாகமப் பார்வையில் இது புற ஆலய அனுபவத்திலிருந்து அகச்சந்நிதிக்கான முதிர்ச்சியை நினைவூட்டுகிறது. ஆலயத்தில் இறைவனைத் தரிசிப்பது ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில் நிகழலாம்; பூஜை முடிந்து சாதகர் வெளியேறலாம். ஆனால் ஆகம வழிபாட்டின் ஆழமான நோக்கம், பூஜை முடிந்ததும் இறைநினைவும் முடிந்துவிடுவது அல்ல. மந்திரம், பூஜை, தியானம், அர்ச்சனை ஆகியவற்றால் உருவாக்கப்பட்ட சிவசந்நிதி சாதகரின் உள்ளுணர்வில் தொடர வேண்டும். அப்படியானால் அவர் மன்றத்தை விட்டு உடலால் வெளியேறினாலும், மன்றம் அவருடைய அகத்திலிருந்து பிரிவதில்லை.

இதனுடன் பாடல் 130-இன் “தம்முள்ளே” என்பதை இணைத்துப் பார்க்கும்போது கருத்து இன்னும் ஆழமாகிறது. சிவலோகம் தம்முள்ளே; சிவயோகம் தம்முள்ளே; சிவபோகம் தம்முள்ளே. பின்னர் 132-இல் மாணிக்கத்துள்ளே மன்று; இப்போது 133-இல் அம்மன்றிற் பிரியாப் பெரும்பேறு. இதன் மூலம் புறத்தே தேடப்பட்ட சிவசந்நிதி அகத்தில் நிலைபெறும் ஆன்மிகப் பயணம் நிறைவடைகிறது.

தந்திரப் பார்வையில் இதனை தெய்வீகச் சந்நிதியை அகத்தில் தொடர்ச்சியாக நிலைநிறுத்துதல் என்ற கோணத்தில் வாசிக்கலாம். தந்திர சாதனையில் மந்திரம் ஒரு குறிப்பிட்ட ஜப நேரத்தில் உச்சரிக்கப்படும் ஒலியாக மட்டும் இருக்காமல், சாதகரின் சித்தத்தில் தொடர்ச்சியான நினைவாக முதிர வேண்டும். தெய்வம் பூஜைமண்டலத்தில் மட்டும் நிறுவப்பட்டிருப்பதில்லை; நியாசம், பாவனை, தியானம் ஆகியவற்றின் வழியாக சாதகரின் உடல்–உயிர்–அறிவு தளங்களும் தெய்வீகச் சந்நிதியாகப் பாவிக்கப்படுகின்றன. இந்தப் பின்னணியில் “மன்றிற் பிரியாப் பெரும்பேறு” என்பது சிவசந்நிதியிலிருந்து அகப்பிரிவு இல்லாத நிலை என்ற ஆழமான சாதனைப் பொருளைப் பெறுகிறது.

நான்காவது அடி மிகவும் நுண்ணியது: “பெற்றார் உலகுடன் பேசாப் பெருமையே.” இதனை உலகத்தை வெறுத்து மனிதர்களோடு பேசாமல் இருப்பது என்று எளிமைப்படுத்துவது தவறு. முதல் இரண்டு அடிகளிலேயே “உலகில்” என்று இருமுறை கூறிய திருமூலர், சாதகரை உலகைவிட்டு ஓடச் சொல்லவில்லை. எனவே “உலகுடன் பேசா” என்பதை உலகியலின் அளவுகோல்கள், பற்றுகள், புகழ்–இகழ்ச்சி, இலாப–நட்டம் போன்றவை சாதகரின் அகநிலையை நிர்ணயிக்க முடியாத உயர்வாகப் புரிந்துகொள்வது பொருத்தமானது. மேலும், அந்தப் பெருமை உலகியல் மொழியால் முழுமையாக உரைக்க முடியாத உயர்வுடையது என்ற நுண்பொருளும் இத்தொடரில் ஒலிக்கிறது.

பகவத்கீதையில் செயல்களின் நடுவே பற்றின்றி நிற்கும் நிலை பல இடங்களில் வலியுறுத்தப்படுகிறது. இப்பாடலோடு ஒப்பிடும்போது ஒரு பொதுவான ஆன்மிக நெறி தென்படுகிறது: உலகில் இருத்தல் ஒன்றும், உலகால் கட்டுண்டிருத்தல் ஒன்றும் அல்ல. ஆனால் திருமூலரின் மொழியில் இந்த நிலை சிவமன்றத்திலிருந்து பிரியாத அருட்பேற்றுடன் நேரடியாக இணைக்கப்படுகிறது. உலகிலிருந்து தப்பித்தல் இங்கு விடுதலை அல்ல; சிவத்தில் நிலைத்தபடி உலகில் இருப்பதே முக்கியம்.

சித்தர் மரபிலும் இதுவே குறிப்பிடத்தக்க பண்பு. உண்மையான சித்தநிலை வெளிப்புற வேடத்தால் நிர்ணயிக்கப்படுவதில்லை. ஒருவர் சமூகத்தில் வாழலாம்; உண்ணலாம்; நடக்கலாம்; பேசலாம்; பணியாற்றலாம். ஆனால் அவரது அகத்தின் மையம் உலகின் அங்கீகாரத்தில் இல்லை. புகழ்ந்தால் பெருகுவதும் இகழ்ந்தால் உடைவதும் குறைகிறது. ஏனெனில் அவர் பெற்ற “பெருமை” சமூகப் பதவியிலிருந்து அல்ல; சிவசந்நிதியிலிருந்து பிரியாத அகநிலையிலிருந்து வருகிறது.

இப்பாடலின் நான்கு “பெற்றார்”களையும் ஒரு யோக–ஆகம–சித்தாந்த வரிசையாக வாசித்தால் அதன் அமைப்பு மிகவும் அழகாகிறது. முதலில் சாதகர் நெறியைப் பெறுகிறார் — இது திசை. பின்னர் பெரும்பயனைப் பெறுகிறார் — இது பந்தத்திலிருந்து விடுதலை. அடுத்து பெரும்பேற்றைப் பெறுகிறார் — இது சிவசந்நிதியிலிருந்து பிரியாமை. இறுதியில் பெருமையைப் பெறுகிறார் — இது உலகியல் அளவீடுகளைத் தாண்டிய நிலை.

அதாவது:

பெருநெறி — எப்படி வாழ வேண்டும்?
பெரும்பயன் — அந்த வாழ்வு எதை முடிவுக்குக் கொண்டுவருகிறது?
பெரும்பேறு — எதில் நிலைபெறச் செய்கிறது?
பெருமை — அந்த நிலை உலகுடனான உறவை எவ்வாறு மாற்றுகிறது?

இதனால் பாடல் 133, முத்தியை வெறும் மரணத்திற்குப் பிந்தைய இலக்காக விளக்குவதில்லை. சிவநெறி இவ்வுலகிலேயே வாழப்பட வேண்டும்; பிறவிக்குக் காரணமான பந்தம் இங்கேயே தளர வேண்டும்; சிவமன்றத்தின் சந்நிதி அகத்தில் பிரியாமல் நிலைக்க வேண்டும்; உலகில் வாழ்ந்தாலும் உலகியல் அளவீடுகள் சாதகரின் அகத்தை ஆட்சி செய்யாத நிலை உருவாக வேண்டும்.

முந்தைய பாடலில் திருமூலர் கேட்டார்:

“பேணித் தொழுது என்ன பேறு பெற்றாரே?”

இப்பாடல் அதற்கான பதில்:

நெறி பெற்றார்.
பிறவாமைப் பயன் பெற்றார்.
சிவமன்றைப் பிரியாத பேறு பெற்றார்.
உலகால் அளக்க முடியாத பெருமை பெற்றார்.

இதுவே பாடல் 133 சாதகருக்கு வழங்கும் ஆழ்ந்த உறுதி: சிவத்தை ஒரு கணம் காண்பதே சாதனையின் முடிவு அல்ல; கண்ட சிவத்தைப் பேணி, அந்தச் சந்நிதியிலிருந்து பிரியாமல் வாழும்போது, வாழ்க்கையின் நெறியும், பிறவியின் இயக்கமும், உலகுடனான உறவும் மாற்றமடைகின்றன.

எனவே இப்பாடலின் முழுச் சாதனை இயக்கத்தை ஒரு வரிசையில் கூறலாம்:

திருக்கூத்தைக் காணுதல் → அன்புடன் பேணுதல் → பணிவுடன் தொழுதல் → சிவநெறியில் நிலைத்தல் → பிறவிப்பந்தத்தைக் கடத்தல் → சிவசந்நிதியிலிருந்து பிரியாமை → உலகில் இருந்தும் உலகால் கட்டுண்ணாத பெருமை.

இதுவே திருமூலர் கூறும் “பெருநெறி – பெரும்பயன் – பெரும்பேறு – பெருமை” என்ற நான்கு அடுக்குகளைக் கொண்ட சிவவாழ்வின் நிறைவு.

திருமூலரின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு

பாடல் 133, பாடல் 132-இன் இறுதியில் எழுப்பப்பட்ட “பேணித் தொழுதென்ன பேறுபெற்றாரே?” என்ற கேள்விக்கான திட்டமிட்ட பதிலாக அமைகிறது. 132-இல் சிவத்திருக் கூத்தைக் கண்ட சாதகர் அதை பேணி, தொழுகிறார்; ஆனால் அதனால் அவருக்கு என்ன நிகழ்கிறது என்பது அங்கே வியப்பாக மட்டும் விடப்படுகிறது. 133 அந்த வியப்பை நான்கு அடுக்குகளாகத் திறக்கிறது: பெருநெறி, பெரும்பயன், பெரும்பேறு, பெருமை. ஆகவே இப்பாடல் திருமூலரின் தர்க்கத்தில் “இறையனுபவத்தின் பலன் என்ன?” என்ற கேள்விக்குப் பதிலளிக்கும் பலனியல்–முத்தியியல் திருப்புமுனையாக அமைகிறது.

① திருமூலர் இந்தப் பாடலை ஏன் இங்கே வைத்துள்ளார்?

பாடல் 132:

“பேணித் தொழுதென்ன பேறுபெற்றாரே.”

என்று முடிகிறது.

பாடல் 133:

“பெற்றார்…”

என்று தொடங்குகிறது.

இந்த “பெற்றாரே → பெற்றார்” என்ற சொல் இணைப்பு மிகவும் திட்டமிட்ட கருத்துத் தொடர்ச்சியை உருவாக்குகிறது. 132 கேள்வியை எழுப்புகிறது; 133 அதற்குப் பதிலளிக்கிறது.

அதுவும் ஒரு பதிலை மட்டும் திருமூலர் தரவில்லை. நான்கு அடிகளையும் “பெற்றார்” என்று தொடங்கி, திருக்கூத்தைப் பேணித் தொழுதவரின் அடைவு முழு வாழ்வையும் எவ்வாறு மாற்றுகிறது என்பதை நான்கு பரிமாணங்களில் காட்டுகிறார்:

பெருநெறி — வாழ்வின் திசை மாறுகிறது.
பெரும்பயன் — பிறவியின் தொடர்ச்சி மாறுகிறது.
பெரும்பேறு — சிவசந்நிதியுடனான உறவு மாறுகிறது.
பெருமை — உலகுடனான உறவு மாறுகிறது.

எனவே 133 இல்லாமல் 132-இன் “பேறு” விளக்கப்படாத வியப்பாகவே நின்றுவிடும்.

② முந்தைய பாடலுடன் இதன் தொடர்பு என்ன?

132–133 இடையே இரண்டு வலுவான சொல்–கருத்துப் பாலங்கள் உள்ளன.

முதல் பாலம்: பேறு → பெற்றார்

132: என்ன பேறு பெற்றாரே?
↓
133: பெற்றார்…

இரண்டாவது பாலம்: மன்று → அம்மன்று

132:

“ஆணிப்பொன் மன்றினுள் ஆடும் திருக்கூத்தை…”

133:

“அம்மன்றிற் பிரியாப் பெரும்பேறு…”

“அம்மன்று” என்பது புதிதாக அறிமுகப்படுத்தப்படும் மன்றமல்ல; முந்தைய பாடலில் கூறப்பட்ட ஆணிப்பொன் மன்றையே சுட்டுகிறது.

இதனால் தர்க்கம்:

மன்றைக் காணுதல்
→ திருக்கூத்தைப் பேணுதல்
→ திருக்கூத்தைத் தொழுதல்
→ அம்மன்றிலிருந்து பிரியாத நிலை

என்று நகர்கிறது.

இங்கே ஒரு நுண்ணிய மாற்றமும் உள்ளது. 132-இல் சாதகர் மன்றத்தை நோக்கிச் செல்கிறார்; 133-இல் அவர் மன்றிலிருந்து பிரியாதவராகிறார். அனுபவம் இனி ஒரு நிகழ்வு அல்ல; நிலை ஆகிறது.

③ முதலாம் தந்திரத்தின் எந்த நோக்கத்தை இது நிறைவேற்றுகிறது?

முதலாம் தந்திரத்தின் பரந்த சாதனை நோக்கில், மனித வாழ்க்கையை நிலையாமை, புலனாசை, அறியாமை, பற்றுதல் ஆகியவற்றிலிருந்து திருப்பி சிவநெறியில் நிறுவுவது முக்கியமான இயக்கமாக உள்ளது. பாடல் 133 அந்த இயக்கத்தின் நிறைவு எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதைச் சுருக்கமாகக் காட்டுகிறது.

குறிப்பாக:

“உலகிற் பிரியாப் பெருநெறி”

என்பது முக்கியமானது.

சிவநெறி உலகத்தை விட்டு ஓடியபின் கிடைப்பதல்ல; உலகில் இருந்தபடியே பிரியாமல் வாழ வேண்டிய நெறி.

அடுத்து:

“உலகிற் பிறவாப் பெரும்பயன்”

என்பது நெறியின் இறுதிப் பயனைப் பந்தநீக்கத்துடன் இணைக்கிறது.

பின்னர்:

“அம்மன்றிற் பிரியாப் பெரும்பேறு”

என்று சிவசந்நிதியில் நிலைபெறுதல் வருகிறது.

இறுதியாக:

“உலகுடன் பேசாப் பெருமை”

என்று உலகியலால் அகநிலை நிர்ணயிக்கப்படாத உயர்வு காட்டப்படுகிறது.

இதனால் முதலாம் தந்திரத்தின் ஒழுக்க–சாதனை இயக்கம் வெறும் “நல்ல மனிதராக வாழ்தல்” என்ற நிலையில் முடிவதில்லை. அது:

நெறி → பந்தநீக்கம் → சிவசந்நிதி → உலகைக் கடந்த அகச்சுதந்திரம்

என்ற உயர்வை நோக்குகிறது.

④ அடுத்த பாடலுக்கு இது எவ்வாறு பாலமாகிறது?

133-இல் ஒரு முக்கியமான கட்டமைப்பு மாற்றம் நிகழ்ந்துள்ளது. முந்தைய பாடல்களில் திருமூலர் சிவசித்தரின் அனுபவத்தை விவரித்தார்; இப்போது அந்த அனுபவத்தின் நிலையான விளைவுகளை விவரிக்கிறார்.

குறிப்பாக நான்காவது அடியின்:

“உலகுடன் பேசாப் பெருமையே”

என்பது ஒரு புதிய கேள்வியைத் திறக்கிறது:

சிவமன்றிலிருந்து பிரியாதவர் உலகில் எவ்வாறு இருக்கிறார்?

அவர் உலகை விட்டுவிட்டாரா?
உலகில் இருந்தும் அதனால் கட்டுப்படாதவரா?
அவரது அகநிலை எத்தகையது?

என்ற அடுத்த நிலை ஆய்வுக்கான வாயில் திறக்கப்படுகிறது.

அடுத்த பாடலின் உரை இங்கு வழங்கப்படாததால் அதன் குறிப்பிட்ட கருத்தை முன்கூட்டியே திருமூலரிடம் சேர்ப்பது பொருத்தமல்ல. ஆனால் 133 உருவாக்கும் தர்க்கவாசல் தெளிவானது: சிவப்பேற்றைப் பெற்றவரின் நிலை மற்றும் அவரது உலகியல் இருப்பின் இயல்பு அடுத்த விரிவாக்கத்திற்குத் தயாராகின்றன.

⑤ இந்தப் பாடல் இல்லையென்றால் தர்க்கக் கட்டமைப்பில் என்ன குறை ஏற்படும்?

133 இல்லையெனில் பாடல் 132:

“என்ன பேறு பெற்றாரே?”

என்று கேட்டு, அதன் பதிலை வழங்காமல் விடும்.

அதனால் திருமூலரின் சாதனைத் தர்க்கத்தில் மிக முக்கியமான சாதனை → பலன் தொடர்பு காணாமல் போகும்.

மேலும், திருக்கூத்து அனுபவம் ஒரு கணநேர ஆன்மிகக் காட்சியாகத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்படலாம். 133 அதைத் திருத்துகிறது. உண்மையான அனுபவம் சாதகரின்:

• வாழும் நெறியை,
• பிறவிப் பந்தத்தை,
• சிவசந்நிதியுடனான உறவை,
• உலகுடனான உறவை

மாற்ற வேண்டும் என்கிறது.

அதாவது 132-இல் காட்சி இருந்தது; 133 அதற்கான மாற்றம் என்ன என்பதைச் சொல்கிறது.

இதனால் திருமூலரின் தர்க்கத்தில் முக்கியமான விதி ஒன்று வெளிப்படுகிறது:

ஆன்மிக அனுபவத்தின் உண்மை, அது எவ்வளவு வியப்பூட்டியது என்பதால் மட்டும் அளக்கப்படுவதில்லை; அது சாதகரின் இருப்பை எவ்வளவு மாற்றியது என்பதாலும் அறியப்படுகிறது.

Flow Diagram

பாடல் 131

“அவ்வாறு அருட்செய்வன்”

↓

அருளால் சிவம் வெளிப்படுகிறது

↓

“செழுஞ்சுடர் மாணிக்கம்”

↓

────────────────────

பாடல் 132

────────────────────

“மாணிக்கத்துள்ளே”

↓

மரகதச் சோதி

↓

ஆணிப்பொன் மன்று

↓

திருக்கூத்து

↓

பேணுதல்

↓

தொழுதல்

↓

“என்ன பேறு பெற்றாரே?”

↓

════════════════════

பாடல் 133

════════════════════

↓

பெற்றார்

↓

┌──────────────────┐

│ பிரியாப் பெருநெறி │

└──────────────────┘

↓

┌──────────────────┐

│ பிறவாப் பெரும்பயன்│

└──────────────────┘

↓

┌──────────────────┐

│ பிரியாப் பெரும்பேறு│

└──────────────────┘

↓

┌──────────────────┐

│ பேசாப் பெருமை │

└──────────────────┘

↓

சிவத்தில் நிலைத்தபடி

உலகைக் கடந்த அகச்சுதந்திரம்

தர்க்கச் சாரம்

பாடல்கள் 131–133 ஒரு முழுமையான காரண–அனுபவ–பலன் கட்டமைப்பை உருவாக்குகின்றன:

131 — சிவன் அருளால் தன்னை வெளிப்படுத்துகிறான்.
132 — அந்த அருள்வெளிப்பாடு திருக்கூத்தாக அனுபவிக்கப்பட்டு பேணித் தொழப்படுகிறது.
133 — அந்த அனுபவம் சாதகரின் நிலையான சிவவாழ்வாகப் பலிக்கிறது.

இதனை இன்னும் செறிவாக:

அருள் → காட்சி → பேணுதல் → தொழுதல் → நெறி → பிறவாமை → சிவசந்நிதி → உலகைக் கடந்த பெருமை.

எனவே பாடல் 133-ன் தர்க்க இடத்தை ஒரு வரியில் கூறினால்:

திருக்கூத்தைப் பேணித் தொழுததன் “பேறு” என்ன என்பதை விளக்கி, தற்காலிக சிவானுபவத்தை நிலையான சிவவாழ்வாக மாற்றிக் காட்டும் பாடல்.

சாதனை வாழ்வியல்

திருமந்திரப் பாடல் 133, ஆன்மிக சாதனையின் வெற்றியை “என்ன அனுபவம் கிடைத்தது?” என்பதைக் கொண்டு மட்டும் அளக்காமல், “அந்த அனுபவம் என் வாழ்வை எவ்வாறு மாற்றியது?” என்று பார்க்கச் செய்கிறது. முந்தைய பாடலில் திருக்கூத்தைப் “பேணித் தொழுத” சாதகரின் பேறு என்ன என்பதை இப்பாடல் நான்கு நிலைகளில் காட்டுகிறது: பிரியாப் பெருநெறி, பிறவாப் பெரும்பயன், மன்றிற் பிரியாப் பெரும்பேறு, உலகுடன் பேசாப் பெருமை.

இதன் வாழ்வியல் சாரம் மிகத் தெளிவானது: உலகை விட்டு விலகுவது ஆன்மிகம் அல்ல; உலகில் இருந்தபடியே உயர்ந்த நெறியிலிருந்து விலகாமல், பழைய பந்தங்களை மீண்டும் உருவாக்காமல், அகச்சிவசந்நிதியை இழக்காமல் வாழ்வதே சாதனை.

குடும்பம் — உறவின் நடுவிலும் நெறியிலிருந்து பிரியாமை

குடும்பத்தில் அன்பு இருக்கும் இடத்திலேயே கருத்து வேறுபாடு, எதிர்பார்ப்பு, கோபம், ஏமாற்றம் ஆகியவையும் வருகின்றன. இவற்றால் நமது அடிப்படை நெறியே மாறிவிட்டால் சாதனை இன்னும் வாழ்க்கையாகவில்லை.

“பிரியாப் பெருநெறி” குடும்ப வாழ்வில், மற்றவர் எவ்வாறு நடந்தாலும் நாம் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய அன்பு, பொறுப்பு, உண்மை, மரியாதை ஆகியவற்றிலிருந்து விலகாமல் இருப்பதாக வாழப்படலாம்.

நடைமுறை உதாரணம்: குடும்பத்தில் ஒருவர் கடுமையாகப் பேசும்போது அதே கடுமையால் பதிலடி கொடுக்காமல், தேவையான எல்லையைத் தெளிவாகச் சொல்லியும் அவமதிக்காமல் பேசுவது. மற்றவரின் நடத்தை நமது நெறியை நிர்ணயிக்க அனுமதிக்காதிருப்பதே இங்கு சாதனை.

கல்வி — கற்றல் ஒரு நிரந்தர நெறியாகுதல்

ஒரு மாணவர் தேர்வுக்காக மட்டும் படித்தால், தேர்வு முடிந்ததும் கற்றலும் முடிந்துவிடுகிறது. ஆனால் “பிரியாப் பெருநெறி” என்ற பார்வையில் கல்வி ஒரு காலவரையறுக்கப்பட்ட செயல் அல்ல; வாழ்நாள் முழுவதும் தொடரும் அறிவுநெறி.

நடைமுறை உதாரணம்: பட்டம் பெற்ற பின்னரும் தன் துறையில் மாதந்தோறும் ஒரு புதிய ஆய்வை வாசித்தல், ஒரு புதிய திறனை வளர்த்தல், தன்னுடைய பழைய புரிதலைத் திருத்தத் தயாராக இருத்தல்.

இங்கே “பிரியாமை” என்பது பிடிவாதம் அல்ல; வளர்ச்சியிலிருந்து விலகாமை.

தலைமைத்துவம் — சூழ்நிலை மாறினாலும் மதிப்புகள் மாறாதிருத்தல்

தலைவரின் உண்மையான நெறி வெற்றிக்காலத்தில் அல்ல, அழுத்தத்தின் நேரத்தில் தெரிகிறது. இலக்கு, அதிகாரம் அல்லது இலாபத்திற்காக அடிப்படை மதிப்புகளை விட்டுக்கொடுப்பது தலைமைத்துவத்தின் அகச்சிதைவு.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு நிறுவனத்திற்கு முக்கியமான ஒப்பந்தம் கிடைக்க வாய்ப்பிருந்தாலும், அதற்காக தவறான தகவல் தர வேண்டும் என்ற நிலை ஏற்பட்டால் அதை மறுப்பது. குறுகியகால இலாபத்தை இழந்தாலும் நேர்மையை இழக்காதிருப்பது **“பிரியாப் பெருநெறி”**யின் தலைமை வடிவம்.

தொழில் — பழைய தவறுகளை மீண்டும் பிறக்கவிடாதிருத்தல்

“பிறவாப் பெரும்பயன்” என்பதன் முதன்மையான பொருள் ஆன்மிக முத்தியுடன் தொடர்புடையது. ஆனால் அதன் வாழ்வியல் ஒப்புமை மிகவும் பயனுள்ளது: நம்முள் முடிவுற்றிருக்க வேண்டிய பழைய செயல்முறைகளை மீண்டும் மீண்டும் “பிறக்க” விடாமல் இருப்பது.

பலர் தொழிலில் ஒரே தவறை வேறு வடிவங்களில் தொடர்ந்து செய்கிறார்கள் — காலதாமதம், திட்டமின்மை, பொறுப்புத் தவிர்ப்பு, கோபமான தொடர்பாடல் போன்றவை.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு திட்டம் திட்டமின்மையால் தோல்வியடைந்தால், வருந்திவிட்டு அடுத்த திட்டத்திற்குச் செல்வதற்குப் பதிலாக காரணத்தைப் பதிவு செய்து, புதிய செயல்முறையை உருவாக்கி, அதே தவறு மீண்டும் நிகழாதவாறு அமைப்பை மாற்றுவது.

கற்றுக்கொள்ளாத தவறு மீண்டும் பிறக்கிறது; உணர்ந்து மாற்றப்பட்ட தவறு அங்கேயே முடிகிறது.

சமூக ஊடகம் — உலகில் இரு; உலகால் இழுக்கப்படாதே

“உலகுடன் பேசாப் பெருமை” என்பதை மனிதர்களுடன் பேசாமல் தனிமைப்படுவது என்று கொள்ளக்கூடாது. நவீன வாழ்வில் இதன் வலிமையான பயன்பாடு: உலகின் ஒவ்வொரு சத்தத்திற்கும் அகத்தை ஒப்படைக்காமல் இருப்பது.

சமூக ஊடகம் நம்மை இடைவிடாமல் ஒப்பீடு, புகழ், எதிர்ப்பு, சர்ச்சை, அங்கீகாரம் ஆகியவற்றுக்குள் இழுக்கிறது.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒருவர் நம்மை விமர்சித்த பதிவைக் கண்டவுடன் உணர்ச்சிவசப்பட்டுப் பதிலளிக்காமல், “இதற்கு நான் பதிலளிப்பது உண்மையில் தேவையா?” என்று முதலில் கேட்பது. தேவையானால் உண்மையைத் தெளிவாகச் சொல்லுதல்; தேவையில்லையெனில் அமைதியாகக் கடந்து செல்லுதல்.

உலகின் ஒவ்வொரு சத்தத்திற்கும் பதிலளிக்க வேண்டிய கட்டாயத்திலிருந்து விடுபடுவதும் ஒரு அகப்பெருமை.

நிர்வாகம் — அமைப்பின் நெறியை நபர்களுக்காக மாற்றாதிருத்தல்

நல்ல நிர்வாகம் என்பது விதிகளை வைத்திருப்பது மட்டுமல்ல; அவற்றின் பின்னால் இருக்கும் நோக்கத்தை நியாயமாகப் பாதுகாப்பது.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு அமைப்பில் அனைவருக்கும் பொருந்தும் விதியை செல்வாக்குள்ள ஒருவருக்காக மட்டும் மாற்றாமல், அவசியமான விதிவிலக்கு இருந்தால் அதற்கான தெளிவான காரணத்தையும் ஒரே மாதிரியான நடைமுறையையும் உருவாக்குவது.

இங்கே “பிரியாப் பெருநெறி” என்பது மனிதர்களைவிட விதிகளை மேலாக வைப்பது அல்ல; தனிப்பட்ட விருப்பு–வெறுப்பால் நீதிநெறி மாறாதிருப்பது.

ஆன்மிக சாதனை — மன்றத்திலிருந்து பிரியாமல் வாழ்தல்

இப்பாடலின் மிக ஆழமான வாழ்வியல் சொற்றொடர்:

“அம்மன்றிற் பிரியாப் பெரும்பேறு.”

சாதகர் பூஜையில் சிவனை உணர்கிறார்; தியானத்தில் அமைதியை உணர்கிறார்; மந்திரஜபத்தில் ஒருமுகநிலையைப் பெறுகிறார். ஆனால் பூஜை முடிந்தவுடன் கோபமும் அகந்தையும் பழையபடி திரும்பிவிட்டால், அவர் மன்றத்தைத் தரிசித்தார்; இன்னும் மன்றிலிருந்து பிரியாதவர் ஆகவில்லை.

நடைமுறை உதாரணம்: காலையில் முப்பது நிமிடங்கள் தியானம் செய்த ஒருவர், அன்றைய நாள் முழுவதும் மூன்று இடங்களில் தன்னைச் சோதிக்கலாம்:

என் பேச்சில் அந்த அமைதி இருக்கிறதா?
என் முடிவில் அந்தத் தெளிவு இருக்கிறதா?
என் எதிர்வினையில் அந்தப் பணிவு இருக்கிறதா?

இங்கே தியானத்தின் வெற்றி முப்பது நிமிட அமைதியால் மட்டும் அளக்கப்படுவதில்லை; அந்த அமைதி அடுத்த பன்னிரண்டு மணிநேர வாழ்க்கையில் எவ்வளவு நீடிக்கிறது என்பதாலும் அளக்கப்படுகிறது.

நான்கு சொற்களில் ஒரு முழு சாதனை வாழ்க்கை

இப்பாடலின் நான்கு அடைவுகளையும் நவீன வாழ்வின் நான்கு சுயபரிசோதனைக் கேள்விகளாக மாற்றலாம்:

திருமூலரின் சொல்	வாழ்வியல் சுயபரிசோதனை
பெருநெறி	நான் எந்தச் சூழ்நிலையிலும் விலகக்கூடாத அடிப்படை நெறி என்ன?
பெரும்பயன்	என்னுள் மீண்டும் பிறக்காமல் முடிவடைய வேண்டிய பழைய பற்று அல்லது பழக்கம் எது?
பெரும்பேறு	என் அகச்சிவசந்நிதியை நாள் முழுவதும் எவ்வாறு பேணுகிறேன்?
பெருமை	உலகின் புகழும் இகழ்ச்சியும் என் அகநிலையை எவ்வளவு நிர்ணயிக்கின்றன?

இதுவே இப்பாடலை வெறும் முத்தியியல் விளக்கத்திலிருந்து அன்றாட சாதனையாக மாற்றுகிறது.

இந்தப் பாடல் என்னுடைய வாழ்க்கையில் இன்று எப்படி நடைமுறையாகும்?

இன்று நான் உலகை விட்டு விலக வேண்டியதில்லை. என் குடும்பத்துடனும், பணியிடத்திலும், சமூகத்திலும், பொறுப்புகளின் நடுவிலும் வாழலாம். ஆனால் ஒரு கேள்வியை மட்டும் நாள் முழுவதும் என்னுடன் வைத்திருக்கலாம்:

“நான் என் மன்றத்திலிருந்து பிரிந்துவிட்டேனா?”

கோபம் என்னை ஆட்கொள்ளும்போது — மன்றத்திற்குத் திரும்ப வேண்டும்.
புகழ் அகந்தையை வளர்க்கும்போது — மன்றத்திற்குத் திரும்ப வேண்டும்.
இகழ்ச்சி மனத்தை உடைக்கும்போது — மன்றத்திற்குத் திரும்ப வேண்டும்.
ஆசை அறிவை மறைக்கும்போது — மன்றத்திற்குத் திரும்ப வேண்டும்.
பரபரப்பு சிவநினைவை மறக்கச் செய்யும்போது — மன்றத்திற்குத் திரும்ப வேண்டும்.

இந்த “மன்று” புற ஆலயத்திற்கு மாற்றாகக் கூறப்படுவது அல்ல; புற வழிபாட்டால் விழிப்புற வேண்டிய அகச்சிவசந்நிதியின் நினைவாக வாழ்வில் எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

அப்போது திருமூலரின் நான்கு “பெற்றார்”களும் நமது வாழ்க்கையில் நான்கு மாற்றங்களாகின்றன:

நெறியைப் பெறு — அதிலிருந்து பிரியாதே.
பந்தத்தை அறு — அதனை மீண்டும் பிறக்கவிடாதே.
சிவசந்நிதியை உணர் — அதிலிருந்து அகத்தால் பிரியாதே.
உலகில் வாழ் — உலகின் அளவுகோல்களால் உன்னை இழந்துவிடாதே.

பாடல் 133-ன் வாழ்வியல் சூத்திரம்

உலகைத் துறப்பது அல்ல உயர்வு; உலகில் இருந்தபடியே சிவநெறியிலிருந்து பிரியாமல், பந்தத்தை மீண்டும் பிறக்கவிடாமல், அகச்சிவமன்றத்தை இழக்காமல் வாழ்வதே பெரும்பேறு.

ஒரே பார்வையில் — திருமந்திரம் பாடல் 133

① இந்தப் பாடலின் மையச் செய்தி

பாடல் 132-இல் திருமூலர் கேட்ட “பேணித் தொழுதென்ன பேறுபெற்றாரே?” என்ற கேள்விக்கு பாடல் 133 நேரடியாகப் பதிலளிக்கிறது. திருக்கூத்தைப் பேணித் தொழுதவர்கள் பெற்ற பேறு ஒரு தனிப்பட்ட ஆன்மிக அனுபவம் மட்டுமல்ல; அது அவர்களின் வாழ்வின் நெறி, பிறவிப் பந்தம், சிவசந்நிதியுடனான உறவு, உலகுடனான உறவு ஆகிய நான்கையும் மாற்றுகின்றது.

இதனால்தான் நான்கு அடிகளும் “பெற்றார்” என்று தொடங்குகின்றன:

பெற்றார் — பெருநெறி
பெற்றார் — பெரும்பயன்
பெற்றார் — பெரும்பேறு
பெற்றார் — பெருமை

திருமூலரின் மையச் செய்தி இதுவே:

சிவத்தை ஒரு கணம் அனுபவிப்பது சாதனையின் நிறைவல்ல; சிவநெறியிலிருந்து பிரியாமல், பிறவிப் பந்தத்தைக் கடந்து, சிவசந்நிதியில் நிலைத்து, உலகில் இருந்தும் உலகால் கட்டுண்ணாத நிலையை அடைவதே அந்த அனுபவத்தின் உண்மையான பேறு.

② முக்கிய ஐந்து கருத்துக்கள்

#	முக்கியக் கருத்து	பாடலின் சாரம்
1	உலகிற் பிரியாப் பெருநெறி	உலகில் வாழ்ந்தபடியே சிவநெறியிலிருந்து விலகாத நிலை
2	பிறவாப் பெரும்பயன்	பிறவிக்குக் காரணமான பந்தத்தைக் கடந்து முத்தியை நோக்கும் உயர்ந்த பயன்
3	அம்மன்றிற் பிரியாப் பெரும்பேறு	முந்தைய பாடலின் ஆணிப்பொன் மன்றாகிய சிவசந்நிதியிலிருந்து அகத்தால் பிரியாத நிலை
4	உலகுடன் பேசாப் பெருமை	உலகில் இருந்தும் அதன் பற்றுகள், புகழ்–இகழ்ச்சி, அளவுகோல்கள் ஆகியவற்றால் அகநிலை ஆளப்படாத உயர்வு
5	அனுபவம் → நிலைமாற்றம்	உண்மையான சிவானுபவம் ஒரு கணநேரக் காட்சியாக முடிவதில்லை; சாதகரின் இருப்பையே மாற்றுகிறது

③ இந்தப் பாடல் சாதகரை எப்படி மாற்றுகிறது?

இந்தப் பாடல் முதலில் சாதகரின் ஆன்மிக வெற்றியை அளக்கும் முறையையே மாற்றுகிறது.

சாதாரணமாக:

“எனக்கு என்ன அனுபவம் கிடைத்தது?”
“தியானத்தில் என்ன கண்டேன்?”
“என்ன ஆனந்தம் ஏற்பட்டது?”

என்று சாதகர் கேட்கலாம்.

திருமூலர் கேள்வியை வேறொரு நிலைக்கு எடுத்துச் செல்கிறார்:

அந்த அனுபவத்திற்குப் பிறகு நீ எப்படிப்பட்ட மனிதனாக மாறினாய்?

இதுவே பாடல் 133-ன் ஆழமான சாதனை அளவுகோல்.

அனுபவத்திலிருந்து நெறிக்கு

ஒரு நாள் சிவத்தை உணர்ந்துவிட்டு மறுநாள் பழைய வாழ்க்கைக்குத் திரும்புவது நிறைவல்ல.

“பிரியாப் பெருநெறி” என்பது உணர்ந்த உண்மை வாழ்வின் நிலையான திசையாக மாறுவதைக் குறிக்கிறது.

சுழற்சியிலிருந்து விடுதலைக்கு

“பிறவாப் பெரும்பயன்” பாடலின் முத்தியியல் உச்சத்தைச் சுட்டுகிறது. சாதனை உயிரை மீண்டும் மீண்டும் பந்தத்தில் நிறுத்தும் காரணங்களிலிருந்து விடுவிக்க வேண்டும்.

வாழ்வியல் நிலையில் இதன் பிரதிபலிப்பு: பழைய கோபம், பற்று, அகந்தை, ஆசை, தவறான பழக்கம் ஆகியவற்றை மீண்டும் மீண்டும் “பிறக்க” விடாமல் விழிப்புடன் வாழ்தல்.

தரிசனத்திலிருந்து சந்நிதிக்கு

முந்தைய பாடலில் சாதகர் மன்றத்தைக் கண்டார்; இப்போது:

“அம்மன்றிற் பிரியாப் பெரும்பேறு.”

ஒரு கணம் சிவசந்நிதியை உணர்வதிலிருந்து அந்தச் சந்நிதியை இழக்காமல் வாழ்வதற்கு சாதகர் உயர்கிறார்.

உலகப் பற்றிலிருந்து அகச்சுதந்திரத்திற்கு

இறுதியில் சாதகர் உலகத்தை விட்டு மறைவதில்லை. அவர் உலகிலேயே இருக்கிறார். ஆனால் உலகின் புகழும் இகழ்ச்சியும், இலாபமும் இழப்பும், ஏற்றமும் இறக்கமும் அவரது அகத்தின் இறுதி அதிகாரமாக இருப்பதில்லை.

இதனால்:

அனுபவிப்பவன் → நெறியில் நிலைப்பவன் → பந்தத்தைக் கடப்பவன் → சிவசந்நிதியில் வாழ்பவன் → உலகால் கட்டுண்ணாதவன்

என்ற மாற்றம் நிகழ்கிறது.

④ இந்தப் பாடலை ஒரு வரியில் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டுமெனில்

“உலகில் இருந்தும் சிவநெறியிலிருந்து பிரியாமல், பிறவிப் பந்தத்தைக் கடந்து, சிவசந்நிதியில் நிலைப்பதே திருக்கூத்தைத் தொழுததன் பெரும்பேறு.”

இன்னும் சுருக்கமாக:

உலகில் இரு; சிவநெறியிலிருந்து பிரியாதே.

சாதனைச் சூத்திரமாக:

நெறி பெறு → பந்தம் கட → மன்றில் நிலை → உலகால் கட்டுண்ணாதே.

⑤ இந்தப் பாடலின் முக்கியச் சொற்கள்

பெற்றார்

நான்கு அடிகளின் தொடக்கத்திலும் வரும் மையச் சொல்.

பாடல் 132-இன்:

“என்ன பேறு பெற்றாரே?”

என்ற கேள்விக்கான பதில் இங்கிருந்தே தொடங்குகிறது.

ஒரே “பேறு” இப்போது நான்கு பரிமாணங்களாக விரிகிறது.

பிரியாப் பெருநெறி

ஒரு காலத்தில் பின்பற்றி பின்னர் விட்டுவிடும் நெறியல்ல. சாதகரின் வாழ்வோடு ஒன்றிப்போகும் சிவநெறி.

இதன் வாழ்வியல் கேள்வி:

சூழ்நிலை மாறினாலும் நான் விலகக்கூடாத நெறி எது?

பிறவாப் பெரும்பயன்

சாதனையின் நோக்கம் தற்காலிக மனஅமைதியோ, அற்புத அனுபவமோ அல்ல; பிறவிக்குக் காரணமான பந்தத்தைத் தீர்க்கும் உயர்ந்த விடுதலை.

அம்மன்று

பாடல் 132-இன்:

“ஆணிப்பொன் மன்று”

இங்கே:

“அம்மன்று”

என்று தொடர்கிறது.

எனவே பாடல்கள் 132–133 இடையே நேரடியான கட்டமைப்புத் தொடர்பு உள்ளது.

பிரியாப் பெரும்பேறு

மன்றத்தைத் தரிசிப்பது ஒன்று; அதிலிருந்து பிரியாமல் இருப்பது இன்னொன்று.

இதுவே:

அனுபவம் → நிலை

என்ற சாதனை முதிர்ச்சி.

உலகுடன்

திருமூலர் உலகை மறுப்பதில்லை. “உலகில்” என்று முதல் இரண்டு அடிகளிலும் கூறியவர் இறுதி அடியிலும் “உலகுடன்” என்கிறார்.

ஆகவே இப்பாடலின் விடுதலை உலகைவிட்டு ஓடுவதில் அல்ல; உலகுடனான பந்த உறவு மாறுவதில் உள்ளது.

பேசாப் பெருமை

இதனை மனிதர்களுடன் பேசாமல் இருப்பதாகக் குறுக்கக்கூடாது. பாடலின் சூழலில் உலகியல் பற்றுகள் மற்றும் அளவீடுகளால் கட்டுப்படுத்தப்படாத உயர்வாக வாசிக்கலாம்; அத்தகைய நிலையின் பெருமை சாதாரண உலகியல் மொழியால் முழுமையாக அளக்க முடியாதது என்ற நுண்பொருளும் இதில் ஒலிக்கிறது.

ஒரே பார்வையில் — நான்கு “பெற்றார்”

திருக்கூத்தைப் பேணித் தொழுதல்

↓

பெற்றார்

↓

பிரியாப் பெருநெறி

↓

நெறியில் நிலைத்தல்

↓

பெற்றார்

↓

பிறவாப் பெரும்பயன்

↓

பந்தத்தைக் கடத்தல்

↓

பெற்றார்

↓

பிரியாப் பெரும்பேறு

↓

சிவசந்நிதியில் நிலைத்தல்

↓

பெற்றார்

↓

பேசாப் பெருமை

↓

உலகில் இருந்தும் உலகால்

கட்டுண்ணாத நிலை

பாடல்கள் 132 → 133 : ஒரு கேள்வியும் அதன் பதிலும்

பாடல் 132	பாடல் 133
மாணிக்கத்துள்ளே	அகச்சிவசந்நிதி
ஆணிப்பொன் மன்று	அம்மன்று
திருக்கூத்து	சிவசந்நிதியில் நிலைத்தல்
பேணித் தொழுதல்	பிரியாத நெறி
“என்ன பேறு பெற்றாரே?”	நெறி – பயன் – பேறு – பெருமை

இதனால் பாடல் 133, முந்தைய பாடலின் “பேறு” என்பதை விளக்கும் பாடல் மட்டுமல்ல. அந்தப் பேறு சாதகரின் முழு இருப்பையும் எவ்வாறு மாற்றுகிறது என்பதை விளக்கும் பாடல்.

சாதகருக்கான நான்கு சுயபரிசோதனைகள்

நெறி:
எந்தச் சூழ்நிலை வந்தாலும் நான் விலகக்கூடாத சிவநெறி எது?

பயன்:
என்னுள் இனி மீண்டும் பிறக்காமல் முடிவடைய வேண்டிய பற்று எது?

பேறு:
பூஜை அல்லது தியானத்திற்குப் பின்னரும் சிவசந்நிதியை நான் எவ்வாறு பேணுகிறேன்?

பெருமை:
உலகின் புகழும் இகழ்ச்சியும் என் அகநிலையை இன்னும் எவ்வளவு ஆளுகின்றன?

திருச்சிற்றம்பலம்.