பெருமையைக் கடந்த ஒருமை

திருமூலர் படிக்கட்டு - 134

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிமுப்பத்து நான்காவது படிக்கட்டில் (134) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

யோக–ஆகம–தந்திர ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

திருமந்திரப் பாடல் 134, முந்தைய பாடலின் இறுதிச் சொல்லான “பெருமையே” என்பதை எடுத்துக்கொண்டு, அந்தப் பெருமையின் உண்மையான இயல்பு என்ன என்பதை ஆராய்கிறது. பாடல் 133-இல் திருக்கூத்தைப் பேணித் தொழுதவர் “உலகுடன் பேசாப் பெருமை” பெற்றார் என்று திருமூலர் கூறினார். ஆனால் அந்த “பெருமை” உலகியல் உயர்வு, அதிகாரம், புகழ், தன்மேம்பாட்டு உணர்வு ஆகியவற்றில் ஒன்றாகத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்படக் கூடாது. அதனால் அடுத்த பாடலின் முதலடியிலேயே “பெருமை சிறுமை அறிந்து” என்று தொடங்கி, உயர்வு–தாழ்வு என்ற இருமுனை அளவீடுகளையே திருமூலர் விசாரணைக்கு உட்படுத்துகிறார். அங்கிருந்து அருமை–எளிமை, பின்னர் ஒருமை–இருமை, அதன் நடுவே ஆமைபோல் ஐம்புலன்களை அடக்குதல், இறுதியில் “புரை அற்ற” நிலை எனப் பாடல் ஆழமடைகிறது. எனவே இது ஒரு கருத்தியல் பாடல் மட்டுமல்ல; இருமைப்பட்ட மனத்திலிருந்து அக ஒருமைக்கும், அங்கிருந்து தூய நிலைக்கும் சாதகரை அழைத்துச் செல்லும் சாதனை வரைபடமாகும்.

“பெருமை சிறுமை அறிந்தெம் பிரான்போல்” என்ற முதல் அடி மனித மனத்தின் அடிப்படை அளவீட்டு முறையைத் தொடுகிறது. நாம் உலகை பெரிது–சிறிது, உயர்வு–தாழ்வு, வெற்றி–தோல்வி, புகழ்–இகழ்ச்சி என்று ஒப்பிட்டே அனுபவிக்கிறோம். இதுவே உலகியல் செயல்பாட்டிற்கு தேவையான வேறுபாட்டறிவாக இருக்கலாம்; ஆனால் சாதகர் அதையே தனது அக அடையாளமாக்கும்போது பந்தம் உருவாகிறது. “நான் பெரியவன்” என்ற எண்ணமும் “நான் சிறியவன்” என்ற எண்ணமும் எதிர்மறையானவை போலத் தோன்றினாலும், இரண்டின் மையத்திலும் தன்னை ஒரு அளவீட்டுக்குள் வைத்துப் பார்க்கும் மனமே உள்ளது. திருமூலர் “பெருமை இல்லை, சிறுமை இல்லை” என்று வெறுமனே மறுக்கவில்லை; “அறிந்து” என்கிறார். அதாவது இரண்டின் இயல்பையும் தெளிவாக அறிந்து, அவற்றால் அகநிலை ஆளப்படாத முதிர்ச்சியை நோக்குகிறார்.

சைவசித்தாந்தப் பார்வையில் இது முக்கியமான வேறுபாட்டை நினைவூட்டுகிறது. பசுவாகிய உயிர் பதியாகிய சிவனோடு முற்றிலும் ஒன்றே என்று அறிவில்லாமல் தன்னைப் பெரிதாக்குவதும் சரியல்ல; தன்னை அருளுக்குத் தகுதியற்ற, நிரந்தரமாகத் தாழ்ந்த பொருளாகக் கருதி சிறுமையில் விழுவதும் சரியல்ல. உயிரின் தன்மை, அதன் பாசக்கட்டுப்பாடு, சிவனது பரத்துவம், அருளின் அவசியம் ஆகியவற்றைத் தத்தம் நிலையில் அறிதலே ஞானத்திற்கு வழி. எனவே “பெருமை சிறுமை அறிதல்” என்பது எல்லா வேறுபாடுகளையும் அழித்துவிடுதல் அல்ல; அவற்றின் உண்மையான அளவையும் எல்லையையும் அறிதல். அந்தத் தெளிவின் முன்மாதிரியாக “எம் பிரான்” நிறுத்தப்படுகிறார்.

அடுத்த அடி, “அருமை எளிமை அறிந்தறிவார் ஆர்”, இறைவனின் ஒரு ஆழமான முரண்பாடுபோல் தோன்றும் இயல்பைத் திறக்கிறது. சிவம் அறிவால் முழுமையாகப் பற்றிக்கொள்ள முடியாத அருமை உடையது; ஆனால் அருளால் சாதகருக்கு நெருக்கமாகும் எளிமையும் உடையது. அவன் அளப்பரிய பரம்பொருள்; அதேவேளை பக்தனின் உள்ளத்தில் அணுகத்தக்க அருள்சந்நிதி. இந்த இரண்டில் ஒன்றை மட்டும் எடுத்தால் இறைபுரிதல் குறைகிறது. சிவனை முற்றிலும் எட்ட முடியாத பரம்பொருளாக மட்டும் வைத்தால் சாதனை உயிருள்ள உறவை இழக்கும்; எளிதாகக் கையாளக்கூடிய தனிப்பட்ட தெய்வமாக மட்டும் குறைத்தால் அவனது பரத்துவம் மறையும். திருமூலரின் கேள்வி — “அறிந்தறிவார் ஆர்?” — இந்த இரு பரிமாணங்களையும் ஒரே நேரத்தில் உணர்வது சாதாரண அறிவின் வேலை அல்ல என்பதைச் சுட்டுகிறது.

சிவாகம மரபு இந்த அருமை–எளிமை உறவை வழிபாட்டு அமைப்பில் மிக நுட்பமாக வெளிப்படுத்துகிறது. பரசிவம் மனம், மொழி, உருவம் ஆகியவற்றால் முழுமையாக வரையறுக்கப்படாதது; ஆனால் அதே சிவம் லிங்கம், மந்திரம், மூர்த்தி, பூஜை, தீட்சை, குரு, ஆலய சந்நிதி ஆகியவற்றின் வழியாக சாதகருக்கு அணுகத்தக்கதாகிறது. இது பரம்பொருள் தனது பரத்துவத்தை இழந்து சிறிய வடிவமாகிவிடுகிறது என்பதல்ல; அருள் சாதகரின் திறனுக்கேற்ப அணுகும் வாயிலை உருவாக்குகிறது. பாடல் 131-இல் “எவ்வாறு காண்பான் அறிவுதனக்கெல்லை / அவ்வாறு அருட்செய்வன்” என்ற கருத்தோடு இதனை இணைத்துப் பார்க்கலாம். எல்லையுடைய உயிரறிவிற்கு எல்லையற்ற சிவம் அருளால் அணுகத்தக்கதாகிறது. அதுவே இங்கு “அருமை–எளிமை” என்ற இரட்டை மொழியில் மீண்டும் ஆழப்படுத்தப்படுகிறது.

மூன்றாவது அடியான “ஒருமையுள் ஆமைபோல் உள்ளைந்து அடக்கி” பாடலைத் தத்துவத்திலிருந்து நேரடியான யோகசாதனைக்குக் கொண்டுவருகிறது. பெருமை–சிறுமை, அருமை–எளிமை போன்ற இருமுனைகளை அறிவால் விவாதிப்பது மட்டும் போதாது. மனம் தொடர்ந்து புலன்களின் வழியாக வெளியே ஓடிக்கொண்டிருந்தால் அந்தத் தெளிவு அகநிலையாக மாறாது. அதனால் திருமூலர் ஆமையை எடுத்துக்காட்டுகிறார். ஆமை தேவையானபோது தன் உறுப்புகளை ஓட்டுக்குள் இழுத்துக்கொள்வது போல, சாதகர் ஐம்புலன்களின் வெளிப்பாய்ச்சலை அகத்தே திருப்ப வேண்டும்.

இதே உவமை பகவத்கீதையிலும் காணப்படுகிறது: ஆமை தனது உறுப்புகளை உள்ளிழுப்பதைப்போல புலன்களைப் புலன்விடயங்களிலிருந்து திருப்பிக் கொள்ளும் நிலை நிலைத்த அறிவின் அடையாளமாகக் கூறப்படுகிறது. ஆனால் திருமூலரின் பாடலில் இந்த உவமை “ஒருமையுள்” என்ற சொல்லுடன் இணைக்கப்படுவது முக்கியமானது. புலனடக்கம் என்பது கண்களை மூடுவது, ஒலியைத் தவிர்ப்பது, உலகத்திலிருந்து ஓடுவது மட்டும் அல்ல. அதன் நோக்கம் சிதறிய கவனத்தை ஒரு மையத்திற்குக் கொண்டுவருதல். அதனால் புலனடக்கம் ஒடுக்குமுறையாக அல்ல, ஒருமைக்கான அகச்சேர்க்கையாக மாறுகிறது.

பதஞ்சலியின் யோகத்தில் ப்ரத்யாஹாரம் என்பது புலன்கள் தத்தம் பொருட்களின் பிடியிலிருந்து விலகி சித்தத்தின் இயல்பைத் தொடர்ந்து திரும்பும் நிலையாக விளக்கப்படுகிறது. திருமூலரின் “ஆமைபோல் உள்ளைந்து அடக்கி” என்ற காட்சி இதனுடன் ஒப்பிட்டு வாசிக்கத்தக்கது. இருப்பினும் திருமூலரின் நோக்கம் பதஞ்சலியின் தொழில்நுட்ப அமைப்பை தமிழில் மீண்டும் கூறுவதில் மட்டுமில்லை. இங்கு புலனடக்கம் முன்னும் பின்னும் வரும் சொற்களைக் கவனிக்க வேண்டும்: முன்னால் “ஒருமை”, பின்னால் “இருமை”. எனவே ஐம்புலன் அடக்கம் என்பது உடல்–மன ஒழுக்கப் பயிற்சி மட்டுமல்ல; இருமையால் சிதறிய அனுபவத்தை ஒருமை நோக்கிச் சேர்க்கும் பாலம்.

தந்திரப் பார்வையிலும் இதே அம்சம் முக்கியமானது. தந்திரம் புலன்களை எதிரிகளாக மட்டும் கருதி அழிக்க முயலுவதில்லை; அவற்றின் கட்டுப்பாடற்ற வெளிப்பாய்ச்சலை மாற்றி, மந்திரம், தியானம், பாவனை, நியாசம், அகப்பூஜை ஆகியவற்றின் வழியாக அவற்றை தெய்வீக மையத்திற்குத் திருப்புகிறது. கண் புறவடிவத்தில் அலைவதற்குப் பதிலாக தியானமூர்த்தியில் நிலைக்கிறது; காது சிதறிய ஒலிகளில் அலைவதற்குப் பதிலாக மந்திரத்தில் நிலைக்கிறது; மனம் பல்வேறு விருப்பங்களால் சிதறுவதற்குப் பதிலாக தெய்வபாவனையில் ஒன்றுகிறது. இவ்வாறு அடக்கம் என்பது அழித்தல் அல்ல; திசைமாற்றம். “ஒருமையுள்” என்ற திருமூலரின் சொல் இந்த நுண்மையை அழகாகத் தாங்குகிறது.

சித்தர் மரபில் உடலும் புலன்களும் இயல்பாகவே தள்ளப்பட வேண்டியவை அல்ல; அவை சீர்படுத்தப்பட்டு ஞானத்திற்கு உதவும் கருவிகளாக வேண்டும். புலன்களின் அடிமையாக இருப்பதும் தவறு; புலன்களை வெறுத்து உடலை எதிரியாகக் கருதுவதும் தவறு. இங்கே மீண்டும் பாடலின் எதிரிணைக் கட்டமைப்பு செயல்படுகிறது. பெருமை–சிறுமை என்ற இருமுனைகளைப் போலவே அனுபவம்–துறவு என்ற இருமுனைகளிலும் சிக்காமல், விழிப்புடன் புலன்களை அகமுகப்படுத்த வேண்டும். சித்தரின் அடக்கம் உயிரற்ற ஒடுக்கம் அல்ல; உயிராற்றலை வீணாகச் சிதறவிடாத செறிவு.

இறுதி அடி — “இருமையும் கேட்டிருந்தார் புரை அற்றே” — பாடலின் தத்துவ உச்சம். “இருமை” என்ற சொல்லை உடனடியாக ஒரு குறிப்பிட்ட வேதாந்தப் பள்ளியின் “துவைதம்” என்ற தொழில்நுட்பப் பொருளில் மட்டும் வாசிப்பது பொருத்தமல்ல. பாடலின் சொந்த அமைப்பில் முதலில் பெருமை–சிறுமை, பின்னர் அருமை–எளிமை என்ற எதிரிணைகள் வருகின்றன. ஆகவே “இருமை” என்பது அனுபவத்தை எதிர்முனைகளாகப் பிரித்து அதில் பற்றிக்கொள்ளும் மனநிலையையும் உள்ளடக்கியதாகப் புரிந்துகொள்ளலாம். சாதகர் அவற்றின் இயல்பைக் “கேட்டு” — அதாவது குரு, சாஸ்திரம், உபதேசம் வழியாக அறிந்து — பின்னர் அதனால் கலங்காத நிலையில் “இருக்கிறார்”.

ஆனால் சைவசித்தாந்தத்தில் இருமையைக் கடந்த நிலை என்பதைக் கூறும்போது மிகுந்த தத்துவக் கவனம் தேவை. அதனை பதி–பசு வேறுபாடு முற்றிலும் அழிந்து “உயிரே சிவன்” என்ற எளிய அடையாளக் கூற்றாக மாற்றக்கூடாது. முத்தியில் உயிரின் பாசக்கட்டுப்பாடு நீங்கி சிவஞானமும் சிவானுபவமும் முழுமையாகும்; ஆனால் சைவசித்தாந்தத்தின் பதி–பசு தத்துவ வேறுபாட்டை பாதுகாக்கும் மரபு தனித்துவமானது. எனவே இப்பாடலின் “ஒருமை” என்பது முதன்மையாக சிதறாத அகநிலை, சிவமைய உணர்வு, இருமுனைப் பற்றுகளால் கலங்காத ஞானநிலை என்ற வகையில் வாசிக்கப்படுவது பாதுகாப்பானது.

இறுதியில் திருமூலர் “புரை அற்றே” என்கிறார். இதுவே முழுப் பாடலின் இலக்கு. பெருமையைப் பற்றினாலும் புரை உருவாகலாம்; சிறுமையைப் பற்றினாலும் புரை உருவாகலாம். இறைவனை அணுக முடியாதவன் என்று மட்டும் கருதினாலும் பிரிவு; மிக எளிதானவன் என்று சாதாரணப்படுத்தினாலும் தவறு. புலன்களைத் தொடர்ந்து புறத்தே அனுப்பினாலும் சிதறல்; அவற்றை வன்முறையாக ஒடுக்கினாலும் உள்முரண்பாடு. இவை அனைத்தையும் அறிந்து, புலன்களை ஒருமையில் அடக்கி, எதிரிணைகளின் பிடியிலிருந்து தெளிவடைந்தபோது புரை அற்ற நிலை உருவாகிறது.

இதனால் பாடல் 134 முந்தைய பாடலின் “பெருமை”யை மறுபரிசீலனை செய்கிறது. 133-இல் கிடைத்த “பெருமை” என்பது “நான் பெரியவன்” என்று சொல்லும் ஆன்மிக அகந்தை அல்ல. உண்மையான பெருமை, பெருமை–சிறுமை என்ற அளவீட்டிலேயே சிக்காமல் இருப்பது. உண்மையான அருமை, அணுக முடியாத மர்மமாக இருப்பதில் மட்டும் இல்லை; அருளால் எளிமையாக வெளிப்படுவதிலும் உள்ளது. உண்மையான ஒருமை, வேறுபாடுகளை அறிவால் மறுப்பதில் இல்லை; ஐம்புலன்களின் சிதறலை அடக்கி சிவமையத்தில் நிலைப்பதில் உள்ளது. உண்மையான தூய்மை, உலகத்திலிருந்து ஓடுவதில் இல்லை; இருமுனைகளின் இழுப்பால் அகத்தை இழக்காமல் இருப்பதில் உள்ளது.

எனவே இப்பாடலின் சாதனை இயக்கத்தை இவ்வாறு சுருக்கலாம்:

பெருமை–சிறுமையின் இயல்பை அறி → அருமை–எளிமையின் இறைமர்மத்தை உணர் → புலன்களை ஆமைபோல் அகத்தே திருப்பு → ஒருமையில் நிலை → இருமையின் இயல்பைக் குருவழி அறி → எதிர்முனைப் பற்றுகளைக் கட → புரை அற்ற சிவமையத் தெளிவில் இரு.

அப்போது சாதகர் “நான் பெரியவனா, சிறியவனா?” என்று உலகுடன் தன்னை அளப்பதை நிறுத்துகிறார். அதற்குப் பதிலாக “என் புலன்கள் எங்கு செல்கின்றன? என் மனம் எதில் நிலைக்கிறது? இருமுனைகளின் நடுவே என் சிவநினைவு குலைகிறதா?” என்று அகத்தை ஆராய்கிறார். அந்த மாற்றமே பாடல் 134 காட்டும் யோக–ஆகம–தந்திர ஒருங்கிணைந்த சாதனை: புற அளவீட்டிலிருந்து அக ஒருமைக்கு; புலன் சிதறலிலிருந்து சிவமையத்திற்கு; இருமைக் கலக்கத்திலிருந்து புரை அற்ற தெளிவிற்கு.

திருமூலரின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு

பாடல் 134, முந்தைய பாடலின் இறுதிச் சொல்லான “பெருமையே” என்பதை அப்படியே எடுத்துக்கொண்டு, அந்தப் “பெருமை” என்ன என்பதைத் தத்துவ ரீதியாகச் சோதிக்கிறது. பாடல் 133-இல் திருக்கூத்தைப் பேணித் தொழுத சாதகர் “உலகுடன் பேசாப் பெருமை” பெற்றார். உடனே 134 “பெருமை சிறுமை அறிந்து” என்று தொடங்குகிறது. இது மிக முக்கியமான கட்டமைப்பு. திருமூலர் சாதகருக்குக் கிடைத்த “பெருமை”யை உலகியல் உயர்வு, ஆன்மிகச் சிறப்புணர்வு அல்லது “நான் அடைந்தவன்” என்ற அகந்தையாக வளர விடாமல், அடுத்த பாடலிலேயே அதைத் திருத்துகிறார். உண்மையான பெருமை என்பது பெருமை–சிறுமை என்ற எதிரிணையின் பிடியிலிருந்து தெளிவடைதல் என்பதை இப்பாடல் நிறுவுகிறது.

① திருமூலர் இந்தப் பாடலை ஏன் இங்கே வைத்துள்ளார்?

133-இல் சாதகர் நான்கு உயர்ந்த அடைவுகளைப் பெற்றார்:

பெருநெறி → பெரும்பயன் → பெரும்பேறு → பெருமை.

இந்த வரிசையின் இறுதியில் “பெருமை” வந்தவுடன் ஒரு நுண்ணிய அபாயம் தோன்றுகிறது. ஆன்மிகப் பேற்றை சாதகர் தனது தனிப்பட்ட மேன்மையாக எடுத்துக்கொண்டால், முந்தைய பாடல்களின் அருள் மையம் மீண்டும் அகந்தை மையமாகிவிடும்.

134 இதை உடனே தடுக்கிறது:

“பெருமை சிறுமை அறிந்து…”

அதாவது, “பெருமை பெற்றாய்” என்பதன் பொருள் “நீ மற்றவர்களைவிடப் பெரியவன் ஆனாய்” என்பதல்ல. பெருமையும் சிறுமையும் எந்த அளவில் இயங்குகின்றன என்பதை அறிந்து, அவற்றால் அகத்தில் கட்டுண்ணாத நிலையே உண்மையான உயர்வு.

அடுத்து “அருமை எளிமை” என்ற இரண்டாவது எதிரிணை வருகிறது. பின்னர் “ஒருமை–இருமை” என்ற இன்னும் ஆழமான எதிரிணை வருகிறது. இந்த எதிரிணைகளின் நடுவே திருமூலர் நேரடியான சாதனை முறையாக “ஆமைபோல் உள் ஐந்து அடக்கி” என்று ஐம்புலன் அடக்கத்தை வைக்கிறார்.

எனவே பாடல் 134-ன் கட்டமைப்பு:

பெற்ற பெருமை → அதன் இயல்பை அறிதல் → எதிரிணைகளைத் தெளிதல் → புலன்களை அடக்குதல் → ஒருமையில் நிலைத்தல் → புரை அற்ற நிலை

என அமைகிறது.

② முந்தைய பாடலுடன் இதன் தொடர்பு என்ன?

133–134 இடையே மிகத் தெளிவான சொல்–கருத்துப் பாலம் உள்ளது:

133: “…பெருமையே”
↓
134: “பெருமை சிறுமை அறிந்து…”

132–133-இல் இருந்த “பேறு பெற்றாரே → பெற்றார்” என்ற தொடர்பைப் போலவே, 133–134-இல் “பெருமையே → பெருமை” என்ற தொடர் அமைக்கப்பட்டுள்ளது.

ஆனால் இங்கு வெறும் தொடர்ச்சி மட்டுமல்ல; விளக்கமும் திருத்தமும் நிகழ்கிறது.

133:

பெருமையைப் பெற்றார்.

134:

அந்தப் பெருமை என்ன என்பதைத் தெளிவாக அறிந்துகொள்.

இதன் மூலம் திருமூலர் ஆன்மிக முன்னேற்றத்தின் முக்கியமான அபாயத்தைத் தடுக்கிறார்: அடைவு → அடையாளம் → அகந்தை.

சாதகர் “நான் சிவநெறியைப் பெற்றவன்”, “நான் உயர்ந்த அனுபவம் பெற்றவன்” என்று தன்னை மற்றவர்களுடன் ஒப்பிட்டவுடன், “பெரும்பேறு” மீண்டும் “பெருமை–சிறுமை” என்ற உலகியல் இருமைக்குள் விழுந்துவிடலாம்.

அதனால் 134, 133-இன் பேற்றைப் பாதுகாக்கும் ஞானச் சோதனை போலச் செயல்படுகிறது.

③ முதலாம் தந்திரத்தின் எந்த நோக்கத்தை இது நிறைவேற்றுகிறது?

முதலாம் தந்திரத்தின் பரந்த அற–சாதனை இயக்கத்தில் புலனடக்கம் அடிப்படை இடம் பெறுகிறது. ஆனால் இப்பாடலில் திருமூலர் புலனடக்கத்தை வெறும் ஒழுக்க விதியாகக் கூறவில்லை. அதற்கு ஒரு உயர்ந்த ஞான நோக்கத்தை வழங்குகிறார்.

“ஒருமையுள் ஆமைபோல் உள் ஐந்து அடக்கி”

என்பதே இதன் மையம்.

புலன்கள் ஐந்து திசைகளில் ஓடும்போது மனமும் சிதறுகிறது. சிதறிய மனம் ஒப்பீட்டில் வாழ்கிறது:

பெரியது / சிறியது
அரியது / எளியது
எனக்கு / பிறருக்கு
விருப்பு / வெறுப்பு

எனப் பிரித்துக்கொண்டே செல்கிறது.

ஆமை உறுப்புகளை உள்ளிழுப்பதைப்போல புலன்களை அகமுகப்படுத்தும்போது இந்தச் சிதறல் குறைந்து ஒருமை உருவாகிறது.

இதனால் முதலாம் தந்திரத்தின் ஒழுக்கவியல் இங்கே யோகமாகவும், யோகம் ஞானமாகவும் முதிர்கிறது:

புலனடக்கம் → ஒருமை → இருமையின் இயல்பறிதல் → புரை அற்ற நிலை.

இதுவே இப்பாடலின் முக்கியக் கட்டமைப்புப் பங்களிப்பு. ஒழுக்கம் தனித்து நிற்கவில்லை; அது ஞானத்திற்கான உள்கட்டமைப்பாகிறது.

④ அடுத்த பாடலுக்கு இது எவ்வாறு பாலமாகிறது?

பாடல் 134 ஒரு முக்கியமான நிலையில் முடிகிறது:

“புரை அற்றே.”

இது ஒரு சாதனைச் செயலை மட்டும் குறிக்கவில்லை; சாதனையால் உருவான அகநிலையை குறிக்கிறது.

பாடலின் தொடக்கத்தில் சாதகர் இன்னும் எதிரிணைகளை அறிகிறார்:

பெருமை ↔ சிறுமை
அருமை ↔ எளிமை

நடுவில்:

ஐம்புலன் அடக்கம்

நிகழ்கிறது.

பின்னர்:

ஒருமை ↔ இருமை

என்ற ஆழமான நிலைக்கு நகர்ந்து, இறுதியில்:

புரை அற்ற நிலை

என்று முடிகிறது.

இதனால் அடுத்த தர்க்கக் கேள்வி இயல்பாக எழுகிறது:

புரை அற்ற இந்தச் சாதகரின் அனுபவம் அல்லது இருப்புநிலை எத்தகையது?

அடுத்த பாடல் இங்கு தரப்படாததால் அதன் குறிப்பிட்ட உள்ளடக்கத்தை ஊகிக்க முடியாது. ஆனால் 134 உருவாக்கும் தர்க்கவாசல் தெளிவானது: புலனடக்கத்தால் ஒருமையில் நிலைத்து, இருமைக் கலக்கத்திலிருந்து விடுபட்ட சாதகரின் அடுத்த அகநிலை பற்றிய விரிவாக்கத்திற்கான இடத்தை இது உருவாக்குகிறது.

⑤ இந்தப் பாடல் இல்லையென்றால் திருமூலரின் தர்க்கக் கட்டமைப்பில் என்ன குறை ஏற்படும்?

134 இல்லையென்றால் 133-இன் இறுதி “பெருமை” மிக எளிதாகத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்படலாம்.

திருக்கூத்தைத் தொழுதவன்:

உயர்ந்தவன், சிறப்புடையவன், மற்றவர்களைவிட மேலானவன்

என்ற ஆன்மிகச் சுயமேன்மை உருவாகலாம்.

134 அந்த வாசிப்பை முற்றாகத் தடுக்கிறது.

பெருமையைப் பெற்றவன் பெருமையைப் பற்றிக்கொள்ளக்கூடாது.

அவன் பெருமையையும் சிறுமையையும் அறிய வேண்டும். அருமையையும் எளிமையையும் அறிய வேண்டும். ஐம்புலன்களையும் அடக்க வேண்டும். இருமையின் இயல்பையும் அறிய வேண்டும். இறுதியில் புரை அற்றவனாக இருக்க வேண்டும்.

மேலும் 134 இல்லையெனில் முந்தைய பாடல்களின் உயர்ந்த சிவானுபவத்திற்கும் முதலாம் தந்திரத்தின் அடிப்படை புலனடக்கச் சாதனைக்கும் இடையிலான இணைப்பு பலவீனமடையும்.

இந்தப் பாடல் ஒரு மிக முக்கியமான உண்மையை நிறுவுகிறது:

உயர்ந்த அனுபவம் பெற்ற பிறகும் புலனடக்கம் தேவையற்றதாகிவிடுவதில்லை; மாறாக அந்த அனுபவத்தை நிலைப்படுத்தும் அடிப்படை ஒழுக்கமாகவே அது தொடர்கிறது.

இதனால் அனுபவம் → ஒழுக்கத்தைத் தாண்டுவது அல்ல;

அனுபவம் → ஒழுக்கத்தை இன்னும் நுண்ணியதாக மாற்றுவது.

Flow Diagram — பாடல் 134-ன் தர்க்க இடம்

பாடல் 132

திருக்கூத்தைப் பேணித் தொழுதல்

↓

“என்ன பேறு பெற்றாரே?”

↓

────────────────────────

பாடல் 133

────────────────────────

பெருநெறி

↓

பெரும்பயன்

↓

பெரும்பேறு

↓

“பெருமையே”

↓

│ சொல்–கருத்துப் பாலம்

↓

════════════════════════

பாடல் 134

════════════════════════

↓

பெருமை ↔ சிறுமை

↓

அருமை ↔ எளிமை

↓

அவற்றின் இயல்பை அறிதல்

↓

ஒருமை

↓

ஆமைபோல் ஐம்புலன் அடக்கம்

↓

இருமையின் இயல்பறிதல்

↓

புரை அற்ற நிலை

↓

அடுத்த அகநிலைக்கான வாயில்

131–134 வரை திருமூலரின் கருத்து வளர்ச்சி

131 — அருள்:
எல்லையுடைய உயிரறிவிற்கு சிவன் அருளால் தன்னை வெளிப்படுத்துகிறான்.

132 — அனுபவம்:
அருளால் வெளிப்பட்ட சிவப்பிரகாசத்தின் அகத்தே திருக்கூத்து அனுபவிக்கப்படுகிறது.

133 — பலன்:
அந்தத் திருக்கூத்தைப் பேணித் தொழுத சாதகர் பெருநெறி, பெரும்பயன், பெரும்பேறு, பெருமை பெறுகிறார்.

134 — தூய்மைப்படுத்தல்:
பெற்ற “பெருமை” அகந்தையாக மாறாமல், பெருமை–சிறுமை முதலான எதிரிணைகளைக் கடந்து, ஐம்புலன்களை அடக்கி, ஒருமையில் புரை அற்று நிலைக்க வேண்டும்.

இதனால் பாடல் 134-ன் தர்க்க இடத்தை ஒரு வரியில் கூறலாம்:

சிவப்பேற்றால் கிடைத்த “பெருமை”யை ஆன்மிக அகந்தையாக மாறவிடாமல், புலனடக்கம் மற்றும் ஒருமையின் வழியாக இருமைக் கலக்கத்தைக் கடந்து புரை அற்ற ஞானநிலையாக முதிரச் செய்யும் பாடல்.

சாதனை வாழ்வியல்

பாடல் 134 சாதகரிடம் மிக நுண்ணிய ஒரு மாற்றத்தை எதிர்பார்க்கிறது. ஆன்மிக வாழ்க்கை என்பது “நான் உயர்ந்தவன்” என்ற புதிய அடையாளத்தை உருவாக்குவதல்ல; உயர்வு–தாழ்வு என்ற அளவீட்டின் பிடியிலிருந்தே விடுபடுவது. அதற்காக திருமூலர் மூன்று எதிரிணைகளை முன்வைக்கிறார்: பெருமை–சிறுமை, அருமை–எளிமை, ஒருமை–இருமை. இவற்றின் நடுவில் சாதனை முறையாக “ஆமைபோல் உள் ஐந்து அடக்கி” என்கிறார். ஆகவே இப்பாடலை நவீன வாழ்வில் வாழ்வது என்பது உலகைவிட்டு விலகுவதல்ல; புலன்களும் மனமும் வெளிச்சூழலால் தொடர்ந்து இழுக்கப்படாமல், அக ஒருமையைப் பாதுகாத்து வாழ்வதாகும்.

குடும்பம் — “நான் பெரியவன்; நீ சிறியவன்” என்ற மனநிலையைக் கடத்தல்

குடும்ப உறவுகளில் பெரும்பாலான மோதல்கள் கருத்து வேறுபாட்டால் மட்டும் உருவாவதில்லை; யார் சரி? யார் பெரியவர்? யாருடைய சொல் கேட்கப்பட வேண்டும்? என்ற மறைமுகப் போட்டியாலும் உருவாகின்றன. வயது, வருமானம், கல்வி, குடும்பப் பொறுப்பு போன்றவை ஒருவருக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தைத் தரலாம்; ஆனால் அவை மனித மதிப்பின் அளவுகோல்களாக மாறக்கூடாது.

நடைமுறை உதாரணம்: குடும்பத்தில் இளையவர் ஒருவர் நல்ல கருத்தைச் சொன்னால், “உனக்கு என்ன தெரியும்?” என்று வயதை வைத்து நிராகரிக்காமல், கருத்தின் உண்மையை ஆராய்வது. அதேபோல் தவறு செய்தபோது “நான் குடும்பத் தலைவர்; நான் மன்னிப்புக் கேட்க வேண்டுமா?” என்று நினைக்காமல் மன்னிப்புக் கேட்பது.

இதுவே பெருமை–சிறுமையை அறிந்து அதனால் கட்டுண்ணாமல் வாழ்தல்.

கல்வி — அறிவுப் பெருமையையும் அறியாமைச் சிறுமையையும் கடத்தல்

கல்வியில் இரண்டு தடைகள் உள்ளன. ஒன்று, “எனக்கு எல்லாம் தெரியும்” என்ற அறிவுப் பெருமை. மற்றொன்று, “என்னால் இதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது” என்ற சிறுமை உணர்வு.

இரண்டுமே கற்றலைத் தடுக்கின்றன.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு பேராசிரியர் அல்லது நிபுணர் தன் மாணவர் எழுப்பிய கேள்விக்குப் பதில் தெரியாதபோது, ஊகித்துப் பதிலளிப்பதற்குப் பதிலாக, “இதற்கான துல்லியமான பதிலை நான் மீண்டும் சரிபார்க்க வேண்டும்” என்று கூறுவது.

அறிவு வளர வளர அகந்தை பெருகுவது கல்வியின் தோல்வி; அறிவு வளர வளர கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய பரப்பு எவ்வளவு பெரியது என்பதை உணர்வதே முதிர்ச்சி.

தலைமைத்துவம் — பதவியின் பெருமையும் சேவையின் எளிமையும்

“அருமை–எளிமை” என்ற எதிரிணை தலைமைத்துவத்திற்கு மிகவும் பொருத்தமானது. நல்ல தலைவர் தனது பொறுப்பின் அருமையை உணர வேண்டும்; அதே நேரத்தில் மனிதர்களால் அணுக முடியாதவராக மாறக்கூடாது.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு நிறுவனத் தலைவர் பெரிய மூலோபாய முடிவுகளை எடுக்கும் அதிகாரத்தில் இருந்தாலும், தன்னுடன் பணிபுரியும் இளநிலை ஊழியரின் பிரச்சினையைக் கேட்க நேரம் ஒதுக்குகிறார். அதிகாரத்தை விட்டுவிடவில்லை; ஆனால் அதிகாரத்தால் மனித இடைவெளியை உருவாக்கவும் இல்லை.

இது ஒரு முக்கியமான சமநிலை:

பொறுப்பில் உயர்வு; நடத்தையில் எளிமை.

உண்மையான தலைமைக்கு பெருமை தேவைப்படுவதில்லை; உள்ளார்ந்த நிலைத்தன்மை தேவைப்படுகிறது.

தொழில் — ஐம்புலன்களால் முடிவெடுக்காமல் ஒருமையில் செயல்படுதல்

இன்றைய தொழில்முறை உலகில் “ஐம்புலன் அடக்கம்” என்பதற்கு புதிய பொருத்தம் உள்ளது. கைப்பேசி அறிவிப்புகள், மின்னஞ்சல்கள், உடனடி செய்திகள், கூட்டங்கள், விளம்பரங்கள், பல்வேறு திரைகள் என கவனம் தொடர்ந்து துண்டிக்கப்படுகிறது.

“ஆமைபோல் உள் ஐந்து அடக்கி” என்பதை இன்றைய தொழில்முறை சாதனையாக கவனத்தைத் தேவையானபோது வெளித்தூண்டுதல்களிலிருந்து திரும்பப் பெறும் திறன் என்று பயன்படுத்தலாம்.

நடைமுறை உதாரணம்: முக்கியமான அறிக்கை ஒன்றைத் தயாரிக்கும் ஒருவர் ஒரு மணி நேரத்திற்கு கைப்பேசி அறிவிப்புகளை நிறுத்தி, தேவையற்ற இணையப் பக்கங்களை மூடி, ஒரே பணியில் முழுமையாக ஈடுபடுகிறார்.

இது வெறும் உற்பத்தித்திறன் நுட்பம் அல்ல. தன் கவனத்தை எது வேண்டுமானாலும் எடுத்துச் செல்ல அனுமதிக்காமல் இருப்பது புலனாட்சியிலிருந்து தன்னாட்சிக்குச் செல்லும் சிறிய சாதனை.

சமூக ஊடகம் — இருமையின் இயந்திரத்தை அறிதல்

சமூக ஊடகத்தின் பெரும்பகுதி இருமைகளின் மீது இயங்குகிறது:

விருப்பம் / வெறுப்பு
ஆதரவு / எதிர்ப்பு
வெற்றி / தோல்வி
புகழ் / இகழ்ச்சி
நாம் / அவர்கள்

இந்த அமைப்பிற்குள் நுழைந்த மனம் தொடர்ந்து எதிர்வினை செய்யத் தொடங்குகிறது.

நடைமுறை உதாரணம்: நம்மைப் பற்றிய விமர்சனத்தைப் பார்த்தவுடன் உடனடியாகப் பதிலளிக்காமல், சில நிமிடங்கள் விலகி, “இதில் உண்மை ஏதும் உள்ளதா? பதில் அவசியமா? நான் உண்மைக்காகப் பதிலளிக்கிறேனா அல்லது என் பெருமையைப் பாதுகாக்கவா?” என்று கேட்பது.

இதுவே நவீன காலத்தின் “ஆமைபோல் உள்ளடக்குதல்.”

கைப்பேசியை அணைப்பது மட்டும் புலனடக்கம் அல்ல; எதிர்வினை செய்யும் மனத்தைத் திரும்ப அழைப்பதே ஆழமான புலனடக்கம்.

நிர்வாகம் — நபரின் பெருமை–சிறுமையை விட நெறியின் ஒருமை

நிர்வாகத்தில் ஒருவர் உயர்ந்த பதவியில் இருப்பதால் அவருக்கொரு விதி, சாதாரண உறுப்பினருக்கு இன்னொரு விதி என்றால் அமைப்பின் ஒருமை சிதைகிறது.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு நிறுவனத்தில் தவறு நிகழ்ந்தபோது, அதைச் செய்தவர் மூத்த அதிகாரி என்பதற்காக மறைக்காமல், அதே நேரத்தில் இளநிலை ஊழியரைப் போல அவமானப்படுத்தாமலும், ஒரே நியாயமான நடைமுறையின் கீழ் விசாரிப்பது.

இங்கே:

பெருமை–சிறுமை = பதவி வேறுபாடு
ஒருமை = பொதுநெறி
புரை அற்ற நிலை = விருப்பு–வெறுப்பற்ற நிர்வாகம்

என்று நடைமுறைப்படுத்தலாம்.

ஆன்மிக சாதனை — ஆமைபோல் அகத்திற்குத் திரும்புதல்

இப்பாடலின் நேரடியான சாதனை மையம்:

“ஒருமையுள் ஆமைபோல் உள் ஐந்து அடக்கி.”

ஆன்மிகப் பயிற்சியில் புலன்களை அழிப்பது நோக்கமல்ல. அவை எங்கு செல்கின்றன என்பதை அறிந்து, தேவையானபோது அவற்றை அகமுகப்படுத்துவதுதான் நோக்கம்.

நடைமுறை உதாரணம்: தினசரி தியானத்திற்கு முன் ஐந்து நிமிடங்கள் சாதகர் பின்வரும் முறையைப் பின்பற்றலாம்: கைப்பேசியை விலக்கி வைக்கிறார்; கண்களை மெதுவாக மூடுகிறார்; வெளி ஒலிகளைத் தொடர்ந்து செல்லாமல் விடுகிறார்; உடலுணர்வுகளை எதிர்க்காமல் கவனிக்கிறார்; சுவாசத்தை உணர்கிறார்; பின்னர் மந்திரம் அல்லது சிவநினைவில் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்துகிறார்.

இது:

வெளிப்பாய்ச்சி → திரும்புதல் → ஒருமை → சிவநினைவு

என்ற இயக்கம்.

இதனை நாள்தோறும் பயிற்சி செய்தால், புலனடக்கம் தியான நேரத்தில் மட்டும் நிகழாமல் வாழ்க்கையின் நடுவிலும் செயல்படத் தொடங்கும்.

இப்பாடலின் மூன்று வாழ்வியல் சோதனைகள்

எதிரிணை	நான் என்னைக் கேட்க வேண்டும்?
பெருமை ↔ சிறுமை	நான் என்னை மற்றவர்களுடன் ஒப்பிட்டுத்தான் மதிப்பிடுகிறேனா?
அருமை ↔ எளிமை	என் உயர்ந்த பொறுப்பு என்னை மற்றவர்களுக்கு அணுக முடியாதவனாக மாற்றுகிறதா?
ஒருமை ↔ இருமை	என் மனம் தெளிவில் நிலைக்கிறதா, அல்லது ஒவ்வொரு விருப்பு–வெறுப்பாலும் இழுக்கப்படுகிறதா?

இதன் மையத்தில் இன்னொரு கேள்வி இருக்கிறது:

என் ஐம்புலன்களை நான் பயன்படுத்துகிறேனா, அல்லது என் ஐம்புலன்கள் என்னை இயக்குகின்றனவா?

இந்தப் பாடல் என்னுடைய வாழ்க்கையில் இன்று எப்படி நடைமுறையாகும்?

இன்று நான் என்னை யாருடனும் ஒப்பிட்டு “நான் பெரியவன்” என்று உயர்த்திக்கொள்ள வேண்டியதில்லை; “நான் சிறியவன்” என்று தாழ்த்திக்கொள்ளவும் வேண்டியதில்லை. எனக்குள்ள பொறுப்பின் அருமையை உணர்ந்தபடியே நடத்தையில் எளிமையாக இருக்கலாம்.

என் கண் எதைப் பார்க்க வேண்டும், என் காது எதைக் கேட்க வேண்டும், என் வாய் எதற்கு பதிலளிக்க வேண்டும், என் மனம் எதில் தங்க வேண்டும் என்பதை விழிப்புடன் தேர்ந்தெடுக்கலாம். தேவையானபோது ஆமை தன் உறுப்புகளை உள்ளிழுப்பதுபோல் வெளித்தூண்டுதல்களிலிருந்து என் கவனத்தை மீட்டுக்கொள்ளலாம்.

புகழ்ச்சி வந்தால் — பெருமையில் விழாமல் இருக்கலாம்.
இகழ்ச்சி வந்தால் — சிறுமையில் விழாமல் இருக்கலாம்.
கடினமான பொறுப்பு வந்தால் — அருமையை உணரலாம்.
மனிதர்களை அணுகும்போது — எளிமையைப் பேணலாம்.
புலன்கள் சிதறும்போது — அகத்திற்குத் திரும்பலாம்.
விருப்பு–வெறுப்பு எழும்போது — இருமையின் இயக்கத்தைப் பார்க்கலாம்.

இவ்வாறு வாழும்போது பாடல் 134 ஒரு தத்துவமாக மட்டும் இல்லாமல் ஒவ்வொரு நாளும் பயன்படுத்தக்கூடிய அக ஒழுக்கமாகிறது.

பாடல் 134-ன் வாழ்வியல் சூத்திரம்

பெருமையிலும் உயராதே; சிறுமையிலும் தாழாதே. அருமையை உணர்; எளிமையைப் பேண். ஆமைபோல் புலன்களை அகத்தே திருப்பி, ஒருமையில் நிலைத்து, இருமையின் இழுப்பால் கலங்காத புரை அற்ற வாழ்வை வளர்த்து கொள்.

ஒரே பார்வையில் — திருமந்திரம் பாடல் 134

① இந்தப் பாடலின் மையச் செய்தி

பாடல் 133 “உலகுடன் பேசாப் பெருமையே” என்று முடிகிறது. பாடல் 134 அதே “பெருமை” என்ற சொல்லை எடுத்துக்கொண்டு, அந்தப் பெருமையின் உண்மையான தன்மையை விளக்குகிறது. சிவப்பேற்றைப் பெற்ற சாதகர் “நான் பெரியவன்” என்ற ஆன்மிக அகந்தைக்குள் விழக்கூடாது. மாறாக, பெருமை–சிறுமை, அருமை–எளிமை போன்ற எதிரிணைகளின் இயல்பை அறிந்து, ஆமைபோல் ஐம்புலன்களை அகத்தே அடக்கி, ஒருமையில் நிலைத்து, இருமையின் இழுப்பைக் கடந்த புரை அற்ற தெளிவை அடைய வேண்டும்.

எனவே இப்பாடலின் மையச் செய்தி:

உண்மையான ஆன்மிகப் பெருமை என்பது மற்றவர்களைவிட உயர்ந்தவன் ஆவதில் இல்லை; உயர்வு–தாழ்வு என்ற இருமுனை அளவீடுகளால் அகநிலை பாதிக்கப்படாமல், புலன்களை ஒருமையில் நிறுத்தி, புரை அற்ற தெளிவில் நிலைப்பதிலே உள்ளது.

② முக்கிய ஐந்து கருத்துக்கள்

#	முக்கியக் கருத்து	பாடலின் சாரம்
1	பெருமை – சிறுமை	“நான் உயர்ந்தவன் / தாழ்ந்தவன்” என்ற இரு சுயஅளவீடுகளின் இயல்பையும் அறிதல்
2	அருமை – எளிமை	இறைநிலையின் எட்டற்கரிய உயர்வையும், அருளால் அணுகத்தக்க நெருக்கத்தையும் ஒருங்கே உணர்தல்
3	ஒருமை	சிதறிய மனமும் புலன்களும் ஒரே சிவமையத்தை நோக்கிச் சேரும் அகநிலை
4	ஆமைபோல் ஐம்புலன் அடக்கம்	புலன்களை அழிப்பதல்ல; அவற்றின் கட்டுப்பாடற்ற வெளிப்பாய்ச்சலைத் தேவையானபோது அகத்தே திருப்புதல்
5	இருமை கடந்து புரை அற்றிருத்தல்	எதிரிணைகளின் இழுப்பால் அகநிலை சிதையாமல் தூய தெளிவில் நிலைபெறுதல்

③ இந்தப் பாடல் சாதகரை எப்படி மாற்றுகிறது?

இப்பாடல் சாதகரிடம் முதலில் நிகழ்த்தும் மாற்றம் ஒப்பீட்டிலிருந்து விடுதலை.

“நான் பெரியவன்” என்பதிலிருந்தும் “நான் சிறியவன்” என்பதிலிருந்தும்

இவை ஒன்றுக்கொன்று எதிரான எண்ணங்கள் போலத் தோன்றினாலும் இரண்டுக்கும் ஒரே வேர் உள்ளது:

தன்னை மற்றவர்களுடன் அளவிடுதல்.

ஆன்மிகச் சாதனையிலும் இது நிகழலாம். “நான் அதிகம் சாதனை செய்கிறேன்”, “எனக்கு உயர்ந்த அனுபவம் கிடைத்துள்ளது” என்பது பெருமை. “நான் தகுதியற்றவன்”, “என்னால் ஆன்மிகத்தில் முன்னேற முடியாது” என்பது சிறுமை.

திருமூலர் இரண்டிலிருந்தும் சாதகரை வெளியே அழைக்கிறார்.

அறிவிலிருந்து புலனடக்கத்திற்கு

இப்பாடல் வெறும் தத்துவப் புரிதலில் நின்றுவிடவில்லை.

“ஒருமையுள் ஆமைபோல் உள் ஐந்து அடக்கி”

என்று நேரடியான சாதனையை முன்வைக்கிறது.

இதன் மூலம்:

அறிதல் → பயிற்சி

என்ற மாற்றம் நிகழ்கிறது.

பெருமை–சிறுமை பற்றிப் பேசுவது எளிது. ஆனால் ஒருவர் நம்மைப் புகழும்போதும் இகழும்போதும் மனம் எவ்வாறு எதிர்வினை செய்கிறது என்பதைப் பார்ப்பதே உண்மையான சாதனை.

புலனடக்கத்திலிருந்து ஒருமைக்கு

புலனடக்கம் இங்கு இலக்கு அல்ல; ஒருமைக்கான வழி.

கண் ஒரு திசை, காது இன்னொரு திசை, ஆசை மற்றொரு திசை, நினைவு வேறொரு திசை என்று மனம் சிதறிக்கொண்டிருக்கும்போது அக ஒருமை சாத்தியமில்லை.

ஆமை தன் உறுப்புகளை ஓட்டுக்குள் இழுப்பதைப்போல் புலன்களின் வெளிப்பாய்ச்சலைத் திருப்பும்போது:

சிதறல் → செறிவு → ஒருமை

என்ற மாற்றம் நிகழ்கிறது.

ஒருமையிலிருந்து புரை அற்ற நிலைக்கு

பாடலின் இறுதிச் சொல் முக்கியமானது:

“புரை அற்றே.”

சாதனையின் நோக்கம் “நான் புலன்களை அடக்கியவன்” என்ற புதிய பெருமையை உருவாக்குவதல்ல. புலனடக்கமே இறுதியில் மாசற்ற, குற்றமற்ற, இருமைக் கலக்கமற்ற அகத்தெளிவிற்கு வழிவகுக்க வேண்டும்.

எனவே சாதகரின் முழு மாற்றம்:

ஒப்பீட்டில் வாழ்பவன் → எதிரிணைகளை அறிபவன் → புலன்களை அகமுகப்படுத்துபவன் → ஒருமையில் நிலைப்பவன் → புரை அற்ற தெளிவில் இருப்பவன்.

④ இந்தப் பாடலை ஒரு வரியில் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டுமெனில்

“பெருமை–சிறுமை என்ற இருமுனைகளைக் கடந்து, ஆமைபோல் ஐம்புலன்களை அகத்தே அடக்கி, ஒருமையில் புரை அற்று நிலைப்பதே உண்மையான ஆன்மிக உயர்வு.”

இன்னும் சுருக்கமாக:

பெருமையிலும் சிறுமையிலும் சிக்காதே; புலன்களைத் திருப்பி ஒருமையில் நிலை.

சாதனைச் சூத்திரமாக:

அறி → அடக்கு → ஒருமைப்படு → இருமையைக் கட → புரை அற்று இரு.

⑤ இந்தப் பாடலின் முக்கியச் சொற்கள்

பெருமை

முந்தைய பாடலின் இறுதிச் சொல்லைத் தொடர்கிறது. ஆனால் இங்கு பெருமை என்பது அகந்தையாக இருக்கக்கூடாது என்பதை அடுத்த சொல்லான “சிறுமை” உடனே தெளிவுபடுத்துகிறது.

சிறுமை

பெருமையின் எதிர்முனை. தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்ளும் மனநிலையும் சாதகரை உண்மையிலிருந்து விலக்கலாம்.

அருமை

எளிதில் எட்டப்படாத, அரிய, உயர்ந்த தன்மை. இறைநிலையின் அளப்பரிய பரிமாணத்தை உணர்த்துகிறது.

எளிமை

அதே இறைநிலை அருளால் சாதகருக்கு அணுகத்தக்கதாகும் தன்மை. அருமையும் எளிமையும் ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்டவை அல்ல; இறையனுபவத்தின் இரு பரிமாணங்களாக வாசிக்கப்படலாம்.

ஒருமை

இப்பாடலின் யோக மையம்.

இங்கு “ஒருமை” என்பதை ஒரு குறிப்பிட்ட வேதாந்தப் பள்ளியின் கோட்பாட்டோடு உடனடியாகச் சமப்படுத்தாமல், சிதறாத அகநிலை, ஒருமுகப்பட்ட சிவநினைவு என்ற சூழற்பொருளில் முதலில் புரிந்துகொள்வது பொருத்தமானது.

ஆமை

இப்பாடலின் மிகத் தெளிவான சாதனை உருவகம்.

ஆமை உறுப்புகளை உள்ளிழுப்பதுபோல் சாதகர் புலன்களை அகத்தே திருப்ப வேண்டும்.

உள் ஐந்து

ஐம்புலன்களைக் குறிக்கிறது.

அவற்றை அழிப்பது நோக்கமல்ல; அவற்றால் இழுத்துச் செல்லப்படாமல் விழிப்புடன் பயன்படுத்துவதே சாதனை.

இருமை

பாடலின் அமைப்பில் பெருமை–சிறுமை, அருமை–எளிமை போன்ற எதிரிணைகளின் பின்னணியில் வருகிறது. எனவே விருப்பு–வெறுப்பு, உயர்வு–தாழ்வு போன்ற இருமுனைகளால் மனம் கட்டுண்ணும் நிலையையும் இது நினைவூட்டுகிறது.

புரை அற்று

பாடலின் நிறைவு.

எதிரிணைகளின் இழுப்பால் கலங்காமல், புலன்களின் சிதறலால் மாசுபடாமல், அகத்தெளிவில் நிலைபெறும் நிலையைச் சுட்டுகிறது.

ஒரே பார்வையில் — பாடலின் சாதனை இயக்கம்

பாடல் 133

“...பெருமையே”

↓

════════════════════

பாடல் 134

════════════════════

↓

பெருமை ↔ சிறுமை

↓

அவற்றின் இயல்பை அறிதல்

↓

அருமை ↔ எளிமை

↓

இறைநிலையின் இரு பரிமாணங்களை உணர்தல்

↓

ஒருமை

↓

ஆமைபோல் ஐம்புலன்களை

அகத்தே அடக்குதல்

↓

இருமையின் இயல்பறிதல்

↓

புரை அற்ற நிலை

சாதகருக்கான நான்கு சுயபரிசோதனைகள்

பெருமை–சிறுமை:
நான் என்னுடைய மதிப்பை மற்றவர்களுடன் ஒப்பிட்டுத்தான் தீர்மானிக்கிறேனா?

அருமை–எளிமை:
எனக்குக் கிடைத்த அறிவும் பொறுப்பும் என்னை எளிமையாக்குகின்றனவா, அல்லது அணுக முடியாதவனாக மாற்றுகின்றனவா?

ஐம்புலன்:
என் புலன்களை நான் விழிப்புடன் பயன்படுத்துகிறேனா, அல்லது அவை என்னை இழுத்துச் செல்கின்றனவா?

ஒருமை–இருமை:
புகழ்–இகழ்ச்சி, வெற்றி–தோல்வி, விருப்பு–வெறுப்பு ஆகியவற்றால் என் அகநிலை எவ்வளவு மாறுகிறது?

பாடல்கள் 133 → 134 : கருத்து முதிர்ச்சி

பாடல் 133	பாடல் 134
பெருமையைப் பெற்றார்	பெருமை–சிறுமையின் இயல்பை அறிந்தார்
சிவப்பேறு	அந்தப் பேற்றின் அகச்சுத்திகரிப்பு
உலகால் கட்டுண்ணாத நிலை	இருமுனைகளால் கட்டுண்ணாத நிலை
அடைவு	அடைவை நிலைப்படுத்தும் சாதனை
பெருமை	புரை அற்ற ஒருமை

இதனால் 134, 133-ஐ மறுப்பதில்லை; அதன் “பெருமை” என்ற கருத்தைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது.

திருச்சிற்றம்பலம்.