திரையற்ற சிந்தையில் கரையற்ற சோதி

திருமூலர் படிக்கட்டு - 135

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிமுப்பத்தைந்தாவது படிக்கட்டில் (135) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

யோக–ஆகம–தந்திர ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

பாடல் 135, முந்தைய பாடலின் இறுதியில் வந்த “புரை அற்றே” என்ற நிலையிலிருந்து நேரடியாகத் தொடங்குகிறது. பாடல் 134-இல் பெருமை–சிறுமை, அருமை–எளிமை என்னும் எதிரிணைகளின் இயல்பை அறிந்து, ஆமைபோல் ஐம்புலன்களை அகத்தே அடக்கி, ஒருமையில் நிலைத்த சாதகர் “புரை அற்ற” நிலையை அடைந்தார். இப்போது திருமூலர் அடுத்த கேள்விக்குச் செல்கிறார்: புரை அற்ற, திரையற்ற சிந்தையில் சிவம் எவ்வாறு அனுபவிக்கப்படுகிறது? அந்த அனுபவம் சொற்களால் கூறத்தக்கதா? உடலின் முடிவில் அத்தகைய உணர்வுடையவரின் நிலை என்ன? இதற்கு அவர் நான்கு வலிமையான சொற்களின் வழியாக விடை தருகிறார்: புரையற்ற, திரையற்ற, உரையற்ற, கரையற்ற. இவை வெறும் கவிதைச் சொற்கள் அல்ல; சாதகரின் அகப்பயணத்தின் நான்கு ஆழங்களைச் சுட்டுகின்றன.

முதல் அடியின் “புரையற்ற பாலினுள் நெய் கலந்தாற்போல்” என்ற உவமை இப்பாடலின் திறவுகோல். பாலுக்குள் நெய் வெளிப்படையாகத் தனியே காணப்படுவதில்லை; ஆயினும் அதற்குரிய சாரம் அதனுள் இருக்கிறது. முறையான செயல்முறையால் அது வெளிப்படுகிறது. இதுபோல சிவம் சாதகருக்கு முற்றிலும் அந்நியமான, எங்கோ தொலைவில் மட்டுமே இருக்கும் பொருளாகத் தேடப்பட வேண்டியதில்லை என்பதே உவமையின் அடிப்படைச் சுட்டு. ஆனால் இதனை “உயிரே ஏற்கெனவே சிவம்; வேறுபாடு எதுவுமில்லை” என்ற எளிய அடையாளக் கூற்றாக மாற்றிவிடக் கூடாது. சைவசித்தாந்தத்தில் பதி, பசு, பாசம் ஆகியவற்றின் தத்துவ வேறுபாடு அடிப்படையானது. உயிரில் சிவஞானம் வெளிப்படுவது சிவனது அருளாலும் பாசநீக்கத்தாலும். ஆகவே பாலினுள் நெய் என்ற உவமை மறைந்திருக்கும் அனுபவச் சாத்தியம், நுண்ணிய உடனிருப்பு, அருளால் வெளிப்படும் சிவசந்நிதி ஆகியவற்றை உணர்த்தும் உவமையாக வாசிக்கப்படுவது பொருத்தமானது.

இந்த உவமை முந்தைய பாடலின் “புரை அற்ற” நிலையோடும் ஆழமாக இணைகிறது. பாலின் தூய்மை உவமையின் முதல் நிபந்தனை; அதுபோல சிந்தையின் தெளிவு சிவானுபவத்தின் அகத்தளமாகிறது. ஆணவம், கன்மம், மாயை என்னும் பாசங்களின் கட்டுப்பாட்டில் உயிரறிவு தன் முழுத் தெளிவில் விளங்குவதில்லை என்று சைவசித்தாந்தம் கூறுகிறது. பாசம் உயிரின் அடிப்படை இருப்பையே அழிப்பதில்லை; அதன் அறிவு வெளிப்பாட்டை மறைக்கிறது. எனவே சாதனை என்பது வெளியில் இல்லாத ஒன்றை புதிதாக உருவாக்குவது மட்டுமல்ல; மறைத்திருக்கும் காரணங்கள் நீங்கும்போது அருளால் உண்மை தெளிவுறும் நிகழ்வும் ஆகும். பாடல் 134-இன் “புரை அற்றே” என்பதும் 135-இன் “புரையற்ற பாலினுள்” என்பதும் இந்தத் தூய்மைப்படுத்தல்–வெளிப்பாடு தொடர்பை மிக அழகாகக் கட்டமைக்கின்றன.

இரண்டாவது நிலை “திரையற்ற சிந்தை.” இங்கு திருமூலரின் யோகப் பார்வை மிகத் தெளிவாக வெளிப்படுகிறது. நீரில் அலைகள் தொடர்ந்து எழுந்துகொண்டிருந்தால் அதில் பிரதிபலிக்கும் உருவம் தெளிவாகத் தெரியாது. அலை அடங்கும்போது பிரதிபலிப்பு தெளிவாகிறது. அதுபோல ஆசை, அச்சம், கோபம், நினைவு, எதிர்பார்ப்பு, விருப்பு–வெறுப்பு ஆகிய மன அலைகள் தொடர்ந்து எழும்போது சாதகரின் உள்ளுணர்வு சிதறுகிறது. சிவம் இல்லாததால் அவன் காணவில்லை என்பதல்ல; சிந்தையின் திரை அடங்காததால் அவனது உணர்வு தெளிவுறவில்லை என்ற யோக வாசிப்பு இங்கே சாத்தியமாகிறது.

பதஞ்சலியின் யோகத்தில் சித்தவிருத்திகளின் அடக்கம் யோகத்தின் அடிப்படை வரையறையாக வருகிறது. திருமூலரின் “திரையற்ற சிந்தை” இதனுடன் ஒப்பிட்டு புரிந்துகொள்ளத்தக்கது. ஆனால் திருமூலரின் சூழலில் மனஅமைதி வெறும் உளவியல் அமைதியாக முடிவதில்லை. பாடல் 134-இல் புலன்கள் ஆமைபோல் அகமுகப்படுத்தப்பட்டன; 135-இல் அதன் விளைவாக சிந்தையின் திரைகள் அடங்குகின்றன; அத்தகைய சிந்தை சிவசந்நிதியை உணரும் தளமாகிறது. எனவே:

புலனடக்கம் → மனத்திரை அடக்கம் → சிவஉணர்வு

என்ற யோகத் தொடர்ச்சி இங்கே வெளிப்படுகிறது.

சிவாகமப் பார்வையிலும் இது முக்கியமானது. ஆகம வழிபாட்டில் புறப்பூஜை மட்டுமல்ல, அகப்பூஜை, தியானம், மந்திரநிலை, சித்தசுத்தி ஆகியவற்றுக்கும் முக்கிய இடமுண்டு. பூஜையின் நோக்கம் பொருட்களைச் சமர்ப்பிப்பதில் மட்டும் இல்லை; சாதகரின் சிந்தையைச் சிதறலிலிருந்து சந்நிதிக்குக் கொண்டுவருவதிலும் உள்ளது. புற ஆலயத்தின் கருவறை அமைதியான மையமாக இருப்பதைப்போல, சாதகரின் சிந்தையும் படிப்படியாக அகக்கருவறையாக வேண்டும். “திரையற்ற சிந்தை” என்ற திருமூலரின் சொல் இந்த அகமயமாக்கலை நினைவூட்டுகிறது. அங்கே சிவம் புதிதாக வந்து குடியேறுவதாக அல்ல; அருளை உணரத் தடையாக இருந்த சிதறல்கள் அடங்குகின்றன.

அடுத்து பாடல் இன்னும் நுண்ணிய எல்லையைத் தொடுகிறது: “உரையற்று உணர்வோர்.” இங்கு “அறிதல்” என்பதிலிருந்து “உணர்தல்” நோக்கி நகர்கிறோம். ஒரு பொருளைப் பற்றிப் படிப்பது ஒன்று; அதை நேரடியாக அனுபவிப்பது வேறு. தேனைப் பற்றிய நூறு விளக்கங்கள் அதன் சுவைக்கு மாற்றாக முடியாததைப் போல, சிவானுபவத்தைப் பற்றிய நூல்கள், உரைகள், தத்துவங்கள் அனைத்தும் சாதகரை ஒரு எல்லைவரை வழிநடத்துகின்றன; ஆனால் அந்த எல்லைக்கு அப்பால் அனுபவமே பேசுகிறது.

இதனால் திருமூலர் சாஸ்திரத்தையோ மொழியையோ நிராகரிக்கிறார் என்று கொள்ளக்கூடாது. திருமந்திரமே சொற்களின் வழியாக நம்மை வழிநடத்தும் சாஸ்திரம். முந்தைய பாடலிலும் “கேட்டு” என்ற சொல்லின் மூலம் உபதேசத்தின் அவசியம் கூறப்பட்டது. ஆகவே “உரையற்று” என்பதன் நோக்கம் “சாஸ்திரம் தேவையில்லை” என்பதல்ல; சாஸ்திரம் சுட்டும் உண்மை சாஸ்திரச் சொல்லைவிடப் பெரியது என்பதே. வரைபடம் பயணத்திற்கு அவசியம்; ஆனால் வரைபடமே இலக்கு அல்ல.

உபநிடத மரபில் பரம்பொருளின் முன் மொழியும் மனமும் தமது எல்லையை அடைகின்றன என்ற கருத்து மீண்டும் மீண்டும் காணப்படுகிறது. இப்பாடலோடு ஒப்பிடும்போது அதே அனுபவவியல் நுண்மை தெரிகிறது: இறுதி உண்மை மொழியால் பொருளாக்கிப் பிடிக்கப்படும் ஒன்றல்ல. திருமூலர் அதனைத் தமிழ்ச் சாதனை மொழியில் “உரையற்று உணர்வோர்” என்று மிகச் செறிவாகச் சொல்கிறார். இதுவே சித்தர் மரபின் முக்கியமான பண்பும் ஆகும். சித்தருக்கு நூலறிவு மறுக்கப்படுவதில்லை; ஆனால் நூலறிவு மெய்யுணர்வாக மாற வேண்டும். சொல்லப்பட்ட சிவம், சாதகரின் அகத்தில் உணரப்பட்ட சிவமாக வேண்டும்.

தந்திரப் பார்வையில் இந்த மாற்றம் மந்திரத்திலிருந்து மந்திரார்த்த அனுபவத்திற்கான முதிர்ச்சி என்று ஒப்பிட்டு வாசிக்கலாம். தொடக்கத்தில் சாதகர் மந்திரத்தை உச்சரிக்கிறார்; பின்னர் அதன் ஒலியில் மனம் நிலைக்கிறது; அதன்பின் மந்திரம் தெய்வபாவனையைத் திறக்கிறது. இறுதியில் ஜபிப்பவன், ஜபம், தியானிக்கப்படும் தெய்வம் என்ற செயற்பாட்டு வேறுபாடுகள் சாதகரின் அனுபவத்தில் மிக நுண்ணிய அமைதிக்குள் செறிகின்றன. அப்போது அதிகமான சொற்கள் தேவையில்லை. உரை குறைந்து உணர்வு பெருகுகிறது. இதுவே “உரையற்று உணர்வோர்” என்பதன் தந்திர சாதனைக்கு ஏற்ற வாசிப்பாகும்.

மூன்றாவது அடியில் திருமூலர் உடலை முன்வைக்கிறார்: “உடம்பிங்கு ஒழிந்தால்.” திருமந்திரத்தில் உடல் மிக முக்கியமான சாதனக் கருவி. எனவே இந்த அடியை உடலை வெறுக்கும் பார்வையில் வாசிக்கக் கூடாது. உடல் இருக்கும்போது அதனைப் பாதுகாத்து, அதனூடாக யோகம் செய்து, அதனுள் சிவசந்நிதியை உணர்வதே திருமூலரின் பரந்த நோக்குகளில் ஒன்று. ஆனால் உடல் சாதனத்தின் கருவி என்பதற்காக அது இறுதி அடையாளமாகிவிடுவதில்லை. உடலின் வரம்பு முடிவுறும் தருணத்திலும் சாதகர் உணர்ந்த சிவஉண்மை அழியாது என்பதையே பாடல் அடுத்த அடிக்குக் கொண்டு செல்கிறது.

அந்த உச்சம் “கரையற்ற சோதி.” “கரை” என்பது எல்லை. உடலுக்கு எல்லை உண்டு; புலன்களுக்கு எல்லை உண்டு; சிந்தனைக்கு எல்லை உண்டு; மொழிக்கு எல்லை உண்டு. ஆனால் திருமூலர் இறுதியில் சாதகரின் பார்வையை எல்லையற்ற சிவப்பிரகாசத்தை நோக்கித் திருப்புகிறார். இதனால் பாடலின் சொல் அமைப்பே ஒரு எல்லை நீக்கும் இயக்கமாகிறது:

புரை அற்றது — மாசின் எல்லை நீங்குகிறது.
திரை அற்றது — மன அசைவின் மறைப்பு நீங்குகிறது.
உரை அற்றது — மொழியின் எல்லை கடக்கப்படுகிறது.
கரை அற்றது — அளவிட முடியாத சிவப்பிரகாசம் வெளிப்படுகிறது.

இங்கே “கலத்தல்” என்ற கருத்தை சைவசித்தாந்த அடிப்படையில் கவனமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். உப்பு நீரில் கரைந்து தனித்தன்மை முற்றிலும் அழிவதைப்போன்ற பொருளில் உயிர் அழிந்து சிவமே எஞ்சுகிறது என்று நேரடியாகக் கூறுவது சைவசித்தாந்தத்தின் பதி–பசு அமைப்புடன் பொருந்தாது. முத்தியில் பாசத்தின் கட்டுப்பாடு நீங்கி உயிர் சிவஞான–சிவானுபவத்தில் முழுமையாக நிறைகிறது; சிவஅருளிலிருந்து பிரியாத பேரின்ப நிலையை அடைகிறது. ஆகவே “கரையற்ற சோதியில் கலத்தல்” என்பதை உயிரின் இருப்பு அழிதல் என அல்ல, பாச எல்லைகள் நீங்கி சிவப்பிரகாசத்தில் தடையற்ற அனுபவநிலை பெறுதல் என்று வாசிப்பது சைவசித்தாந்த ரீதியாக நுணுக்கமானது.

சித்தர் மரபில் இதன் நடைமுறைப் பொருள் இன்னும் நேரடியானது. ஒருவர் எவ்வளவு நூல்கள் வாசித்தார், எத்தனை மந்திரங்கள் தெரியும், எத்தனை ஆண்டுகள் சாதனை செய்தார் என்பதைக் காட்டிலும் அவரது சிந்தையில் இன்னும் எத்தனை திரைகள் உள்ளன? என்பதே முக்கியம். சிறிய விமர்சனம் வந்தவுடன் மனம் கலங்குகிறதா? ஆசை எழுந்தவுடன் அறிவு மறைகிறதா? புகழ்ச்சி வந்தவுடன் அகந்தை பெருகுகிறதா? அப்படியானால் புலன்கள் அடங்கியதாகத் தோன்றினாலும் “திரையற்ற சிந்தை” இன்னும் வரவில்லை.

இதனால் பாடல் 135 சாதகரிடம் “மேலும் அறிந்துகொள்” என்று மட்டும் சொல்லவில்லை; அறிந்ததைத் தாண்டி உணர் என்று அழைக்கிறது. மனத்தை வலுக்கட்டாயமாக வெறுமையாக்கச் சொல்லவில்லை; அதன் திரைகளை அடக்கி தெளிவாக்கச் சொல்கிறது. உடலை வெறுக்கச் சொல்லவில்லை; உடல் இருக்கும் காலத்திலேயே உரையற்ற உணர்வை வளர்க்கச் சொல்கிறது. மரணத்திற்குப் பிறகு சிவத்தைப் பெறலாம் என்று மட்டும் சொல்லவில்லை; பாலில் நெய் மறைந்திருப்பதுபோல, புரை அற்ற சிந்தையில் சிவசந்நிதியை இப்போதே உணரத் தொடங்கு என்று வழிகாட்டுகிறது.

எனவே இப்பாடலின் முழு யோக–ஆகம–தந்திர இயக்கத்தை இவ்வாறு சுருக்கலாம்:

புலன்களை அடக்கு → புரை நீக்கு → மனத்திரையை அமைதிப்படுத்து → சிவசந்நிதியை அகத்தில் உணர் → சொல்லறிவை நேருணர்வாக முதிரச்செய் → உடலின் எல்லையை இறுதி அடையாளமாகக் கொள்ளாதே → கரையற்ற சிவசோதியில் பாசமற்ற பேரனுபவத்தை நோக்கு.

பாடல் 134 சாதகரை “புரை அற்ற” நிலைக்கு அழைத்தது. பாடல் 135 அந்தப் புரை அற்ற அகத்தின் ரகசியத்தைத் திறக்கிறது: திரைகள் அடங்கும்போது சொல் மௌனமாகிறது; சொல் மௌனமான இடத்தில் உணர்வு விழிக்கிறது; அந்த உணர்வின் இறுதியில் எல்லையுடைய சாதகர் கரையற்ற சிவசோதியின் அருளனுபவத்தில் நிலைகொள்கிறான்.

திருமூலரின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு

திருமந்திரப் பாடல் 135, பாடல் 134-இன் இறுதிச் சொல்லையே தனது தொடக்கமாக எடுத்துக்கொள்கிறது:

134 — “…புரை அற்றே.”
135 — “புரையற்ற பாலினுள் நெய்கலந்தாற்போல்…”

இந்தச் சொல்–தொடர்ச்சி வெறும் இலக்கிய அழகல்ல. 134 வரை திருமூலர் சாதகரை புலனடக்கம், ஒருமை, இருமைக் கலக்கத்திலிருந்து விடுதலை, புரை அற்ற நிலை ஆகியவற்றிற்கு அழைத்துச் சென்றார். 135-இல், “அப்படிப் புரை அற்ற சாதகரின் சிந்தையில் என்ன நிகழ்கிறது?” என்ற அடுத்த இயல்பான கேள்விக்குப் பதிலளிக்கிறார். அதற்கான பதில்: திரையற்ற சிந்தையில் சிவம் நுண்ணியதாக உணரப்படுகிறது; அந்த அனுபவம் உரையைக் கடக்கிறது; உடல் எல்லை நீங்கியபோது கரையற்ற சோதியுடனான கலப்பு நிலை நோக்கி அது நிறைவடைகிறது.

① திருமூலர் இந்தப் பாடலை ஏன் இங்கே வைத்துள்ளார்?

பாடல் 134 சாதனையின் சுத்திகரிப்பு நிலையை விளக்கியது. பெருமை–சிறுமை, அருமை–எளிமை போன்ற எதிரிணைகளை அறிந்து, “ஆமைபோல் உள் ஐந்து அடக்கி”, சாதகர் இறுதியில் “புரை அற்றே” இருக்கிறார்.

ஆனால் புரை அற்றிருப்பதே இறுதி என்றால், புலனடக்கம் ஒரு எதிர்மறைச் சாதனையாக மட்டும் முடிந்துவிடும்:

எதை நீக்க வேண்டும்?
எதை அடக்க வேண்டும்?
எதிலிருந்து விடுபட வேண்டும்?

என்பதற்கு மட்டும் பதில் கிடைக்கும்.

135 அதற்கு நேர்மறையான நிறைவை அளிக்கிறது:

புரை நீங்கியபின் எது வெளிப்படுகிறது?

இதற்காகத் திருமூலர் பாலினுள் நெய் கலந்திருக்கும் உவமையைப் பயன்படுத்துகிறார். சாதகர் புறத்தே தேடிய இறைசந்நிதி, திரையற்ற சிந்தையின் அகத்தில் நுண்ணிய அனுபவமாகத் தெளிவுறுகிறது.

இதனால் 134-இன் சுத்திகரிப்பு, 135-இல் சிவானுபவமாக முதிர்கிறது.

② முந்தைய பாடலுடன் இதன் தொடர்பு என்ன?

134–135 இடையே மிகத் துல்லியமான தர்க்கச் சங்கிலி உள்ளது.

பாடல் 134

“ஒருமையுள் ஆமைபோல் உள் ஐந்து அடக்கி”

ஐம்புலன்களின் வெளிப்பாய்ச்சி அடக்கப்படுகிறது.

அதன் விளைவு:

“புரை அற்றே.”

பாடல் 135

அந்தப் “புரை அற்ற” நிலையே அடுத்த பாடலின் தொடக்கமாகிறது:

“புரையற்ற பாலினுள்…”

அதன்பின்:

“திரையற்ற சிந்தை…”

என்று மனத்தின் இன்னும் நுண்ணிய அமைதி காட்டப்படுகிறது.

எனவே இங்கு:

புலனடக்கம் → புரை நீக்கம் → மனத்திரை அடக்கம் → சிவஉணர்வு

என்ற வளர்ச்சி உள்ளது.

மேலும் இரண்டு பாடல்களும் தமது இறுதியில் மிக முக்கியமான எதிரொலியை உருவாக்குகின்றன:

134 — புரை அற்ற
135 — கரை அற்ற

முதலில் சாதகருக்குள் இருந்த புரை நீங்குகிறது; இறுதியில் அவனது அனுபவம் கரையற்ற சோதி நோக்கி விரிகிறது.

இதுவே பாடல் 135-ன் கட்டமைப்புச் சிறப்பு:

புரை அற்ற அகமே கரையற்ற சோதியை உணரும் தளமாகிறது.

③ முதலாம் தந்திரத்தின் எந்த நோக்கத்தை இது நிறைவேற்றுகிறது?

முதலாம் தந்திரத்தின் பரந்த சாதனை இயக்கத்தில் அறம், புலனடக்கம், நிலையாமை உணர்வு, அகச்சுத்தி ஆகியவை வெறும் சமூக ஒழுக்கமாக நிற்காமல் முத்தி நோக்கிய ஆன்மிக மாற்றமாக முதிர வேண்டும்.

135 இதனை மிகத் தெளிவாகச் செய்கிறது.

134-இல் புலன்களை அடக்குவது ஒழுக்கம் மற்றும் யோகம். 135-இல் அதனால் உருவாகும் “திரையற்ற சிந்தை” சிவானுபவத்திற்குரிய அகத்தளமாகிறது.

அதன்பின் திருமூலர் இன்னொரு எல்லையைத் தாண்டுகிறார்:

“உரையற்று உணர்வோர்…”

இதன் மூலம்:

கேட்டறிதல் → சிந்தித்தல் → சாதித்தல் → நேருணர்தல்

என்ற அறிவின் முதிர்ச்சி வெளிப்படுகிறது.

இது முக்கியமான கட்டமைப்பு மாற்றம். சாஸ்திரம் உண்மையைச் சுட்டுகிறது; சாதனை மனத்தைத் தயாரிக்கிறது; ஆனால் இறுதியில் சுட்டப்பட்ட உண்மை அனுபவமாக வேண்டும்.

அதனால் இப்பாடல் முதலாம் தந்திரத்தில் ஒழுக்கத்திலிருந்து யோகத்திற்கும், யோகத்திலிருந்து அனுபவ ஞானத்திற்கும் செல்லும் பாலமாகிறது.

④ அடுத்த பாடலுக்கு இது எவ்வாறு பாலமாகிறது?

பாடல் 135-ன் இயக்கம் உடலின் எல்லையைத் தொடும் அளவிற்கு செல்கிறது:

“உடம்பிங்கு ஒழிந்தால்…”

என்று கூறிவிட்டு,

“கரையற்ற சோதி…”

என்ற எல்லையற்ற நிலையை முன்வைக்கிறது.

இதனால் இப்பாடலின் இறுதியில் ஒரு முக்கியமான தர்க்க மாற்றம் நிகழ்கிறது:

உடல் கொண்ட சாதகர்
↓
உடலினுள் சிவத்தை உணர்கிறார்
↓
உரையற்ற நேருணர்வை அடைகிறார்
↓
உடல் எல்லை முடிவுறுகிறது
↓
கரையற்ற சோதி நோக்கிய நிலை

எனவே அடுத்த பாடலுக்காக திருமூலர் உருவாக்கும் தர்க்கவாசல்: உடல், உயிர், சிவானுபவம், முத்திநிலை ஆகியவற்றின் இறுதி உறவு என்ன? என்பதாகும்.

அடுத்த பாடலின் உரை இங்கு தரப்படாததால் அதன் குறிப்பிட்ட கருத்தை ஊகித்து 135-க்கு இணைப்பது முறையல்ல. ஆனால் 135 உருவாக்கும் structural direction தெளிவானது: அகத்தில் உணரப்பட்ட சிவசந்நிதி, உடல் வரம்பைக் கடந்த நிலையில் எவ்வாறு நிறைவு பெறுகிறது? என்ற முத்தியியல் நோக்கி கருத்து நகர்கிறது.

⑤ இந்தப் பாடல் இல்லையென்றால் திருமூலரின் தர்க்கக் கட்டமைப்பில் என்ன குறை ஏற்படும்?

135 இல்லையென்றால் 134-இன் புலனடக்கம் → புரை அற்ற நிலை எதற்காக என்பதற்கான அடுத்த விளைவு தெளிவாகாது.

அப்போது வாசகர் புலனடக்கத்தையே இலக்காக எடுத்துக்கொள்ளலாம். ஆனால் திருமூலரின் தர்க்கம்:

புலன்களை அடக்குவதற்காக புலன்களை அடக்காதே; சிந்தையின் திரை அடங்கி சிவஉணர்வு தெளிவதற்காக அடக்கு

என்ற ஆழத்தை 135 மூலம் பெறுகிறது.

இரண்டாவது, சாஸ்திர அறிவுக்கும் நேருணர்வுக்கும் இடையிலான பாலம் இல்லாமல் போகும். 134-இல் “கேட்டு” அறிந்த சாதகர், 135-இல் “உரையற்று உணர்வோர்” ஆகிறார்.

இது குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றம்:

கேள்வி → அறிவு → சாதனை → உணர்வு.

மூன்றாவது, அகச்சுத்திக்கும் முத்திநிலைக்கும் இடையிலான தொடர்பு பலவீனமடையும். 135-இன் இறுதியில் வரும் “கரையற்ற சோதி” முந்தைய ஒழுக்க–யோக சாதனைகள் எதை நோக்கிச் செல்கின்றன என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.

ஆகவே இப்பாடல் இல்லையெனில்:

புரை அற்ற நிலை
மற்றும்
கரையற்ற சிவசோதி

இவற்றுக்கிடையிலான அனுபவப் பாலம் காணாமல் போயிருக்கும்.

Flow Diagram — பாடல் 135-ன் தர்க்க இடம்

பாடல் 133

சிவப்பேறு — “பெருமை”

↓

────────────────────

பாடல் 134

────────────────────

பெருமை ↔ சிறுமை

↓

அருமை ↔ எளிமை

↓

ஆமைபோல் ஐம்புலன் அடக்கம்

↓

ஒருமை

↓

இருமையின் இயல்பறிதல்

↓

“புரை அற்றே”

↓

│ சொல்–கருத்துப் பாலம்

↓

════════════════════

பாடல் 135

════════════════════

↓

“புரையற்ற”

↓

பாலினுள் நெய்போல்

நுண்ணிய சிவசந்நிதி

↓

“திரையற்ற சிந்தை”

↓

மன அசைவுகளின் அமைதி

↓

“உரையற்று உணர்வோர்”

↓

சொல்லறிவு → நேருணர்வு

↓

“உடம்பிங்கு ஒழிந்தால்”

↓

உடல் எல்லையின் முடிவு

↓

“கரையற்ற சோதி”

↓

முத்திநிலை நோக்கிய

அடுத்த தர்க்கவாசல்

133 → 134 → 135 : கருத்து முதிர்ச்சி

பாடல்	மைய இயக்கம்	சாதகரில் நிகழ்வது
133	சிவப்பேற்றின் பலன்	பெருநெறி, பெரும்பயன், பெரும்பேறு, பெருமை
134	பெற்ற நிலையின் சுத்திகரிப்பு	ஐம்புலன் அடக்கம், ஒருமை, புரை அற்ற நிலை
135	சுத்தமான அகத்தின் அனுபவம்	திரையற்ற சிந்தை, உரையற்ற உணர்வு, கரையற்ற சோதி

இதில் குறிப்பாக திருமூலரின் சொல் அமைப்பே தர்க்க அமைப்பாகிறது:

பெருமை → புரை அற்ற → புரையற்ற → திரையற்ற → உரையற்ற → கரையற்ற.

பாடல் 135-ன் தர்க்க இடம் — ஒரு வரியில்

பாடல் 134-இல் புலனடக்கத்தால் அடைந்த “புரை அற்ற” அகத்தூய்மையை, “திரையற்ற” சிந்தையாக முதிரச்செய்து, சொல்லறிவை “உரையற்ற” நேருணர்வாக மாற்றி, சாதகரின் அனுபவத்தை “கரையற்ற சோதி” நோக்கிய முத்திநிலைக்கு எடுத்துச் செல்லும் இணைப்புப் பாடலே 135.

சாதனை வாழ்வியல்

திருமந்திரப் பாடல் 135 சாதகரின் வாழ்க்கையில் ஒரு முக்கியமான திருப்பத்தை முன்வைக்கிறது. முந்தைய பாடலில் “புரை அற்ற” நிலையை அடைந்த சாதகர், இப்பாடலில் “திரையற்ற சிந்தை”, “உரையற்ற உணர்வு”, இறுதியில் “கரையற்ற சோதி” நோக்கி அழைத்துச் செல்லப்படுகிறார். இதன் வாழ்வியல் செய்தி மிகவும் நடைமுறையானது: வெளியில் மேலும் மேலும் தேடுவதற்கு முன், உள்ளத்தில் எழும் திரைகளை அடக்க வேண்டும். மனத்தின் அலைகள் குறையும்போது ஏற்கெனவே நம்மைச் சூழ்ந்து நிற்கும் உண்மை தெளிவாக உணரப்படத் தொடங்குகிறது.

பாலுக்குள் நெய் இருப்பதைப் போல என்ற திருமூலரின் உவமை இதற்கு அழகான அடிப்படை. பாலைக் கைவிட்டு வேறு இடத்தில் நெய்யைத் தேடுவதில்லை; அதற்குள் உள்ள சாரத்தை முறையான செயலால் வெளிப்படுத்துகிறோம். அதுபோல ஆன்மிக வாழ்க்கையிலும் தொடர்ந்த புறத்தேடலைவிட அகத்தைத் தயாரித்தல் முக்கியம். இதனை குடும்பம் முதல் ஆன்மிக சாதனை வரை வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு துறையிலும் வாழ முடியும்.

குடும்பம் — உறவின் மேற்பரப்பைத் தாண்டி உள்ளார்ந்த அன்பைக் காணுதல்

குடும்பத்தில் ஒருவரின் உண்மையான அன்பு எப்போதும் அவருடைய சொற்களில் வெளிப்படாது. கோபம், சோர்வு, பொருளாதார அழுத்தம், பழைய காயங்கள் போன்ற “திரைகள்” அதன் வெளிப்பாட்டை மறைக்கலாம்.

நடைமுறை உதாரணம்: குடும்ப உறுப்பினர் ஒருவர் கோபமாகப் பேசும்போது, அவர் சொன்ன வார்த்தைக்கு உடனடியாக எதிர்வினை செய்யாமல், “இந்தக் கோபத்தின் பின்னால் என்ன இருக்கிறது?” என்று பார்க்கலாம். ஒருவேளை அது அச்சமாக இருக்கலாம்; சோர்வாக இருக்கலாம்; கவனிக்கப்பட வேண்டும் என்ற தேவையாக இருக்கலாம்.

இங்கு சாதனை:

சொல்லை மட்டும் கேட்காமல், சொல்லுக்குப் பின்னால் உள்ள மனிதனை உணர்தல்.

அதுவே “திரை”யைத் தாண்டிப் பார்ப்பதற்கான குடும்பப் பயிற்சி.

கல்வி — தகவலைத் தாண்டி உணர்விற்கு

நூல்களைப் படிப்பதும் ஆசிரியரின் விளக்கத்தைக் கேட்பதும் அவசியம். ஆனால் ஒருவர் படித்ததை மீண்டும் சொல்ல முடிவதே கல்வியின் இறுதி அல்ல.

“உரையற்று உணர்வோர்” என்ற கருத்தை கல்வியில் பயன்படுத்தும்போது, அறிவு தகவல் → புரிதல் → பயன்பாடு → உள்ளுணர்வு என்று முதிர வேண்டும்.

நடைமுறை உதாரணம்: சுற்றுச்சூழல் அறிவியல் மாணவர் “நீர்ப்பற்றாக்குறை” பற்றிய வரையறையைத் தேர்வில் எழுதுவது ஒரு நிலை. தனது ஊரில் நீர்ப்பயன்பாட்டை ஆய்வு செய்து, வீணாக்கத்தின் காரணத்தைக் கண்டறிந்து, தீர்வொன்றை வடிவமைக்கும்போது அந்த அறிவு அனுபவ அறிவாகிறது.

கற்றதைச் சொல்ல முடிவது அறிவு; கற்றதைப் பார்க்கவும் வாழவும் முடிவது முதிர்ந்த அறிவு.

தலைமைத்துவம் — பரபரப்புக்கு நடுவே திரையற்ற சிந்தை

தலைவரின் மிக முக்கியமான திறன்களில் ஒன்று கலக்கமான சூழ்நிலையில் தெளிவை இழக்காமல் இருப்பது.

ஒரு பிரச்சினை ஏற்பட்டவுடன் பயம், கோபம், குற்றச்சாட்டு, அவசரம் ஆகியவை மனத்திரைகளாக எழுகின்றன. அவற்றின் நடுவே எடுக்கப்படும் முடிவு பலமுறை பிரச்சினையை மேலும் பெரிதாக்கும்.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு நிறுவனத்தில் பெரிய தவறு நிகழ்ந்ததாகத் தகவல் கிடைக்கிறது. தலைவர் உடனடியாக ஒருவரைக் குற்றம் சாட்டாமல், முதலில் உண்மையான தரவுகளைச் சேகரிக்கிறார்; சம்பந்தப்பட்டவர்களைக் கேட்கிறார்; தனது முதல் உணர்ச்சிப்பூர்வமான முடிவை இறுதி முடிவாக எடுத்துக்கொள்ளாமல் இருக்கிறார்.

இது நவீன தலைமைத்துவத்தில் **“திரையற்ற சிந்தை”**யின் பயன்பாடு.

வேகமாகப் பதிலளிப்பவன் எப்போதும் சிறந்த தலைவர் அல்ல; தெளிவாகப் பதிலளிப்பவனே முதிர்ந்த தலைவர்.

தொழில் — வெளிப்புறச் சத்தத்தைக் குறைத்து சாரத்தைக் கண்டறிதல்

தொழில்முறை வாழ்க்கையில் தகவல் அதிகமாக இருப்பதே பிரச்சினையாக மாறியுள்ளது. மின்னஞ்சல், கூட்டம், அறிக்கை, தரவு, கைப்பேசி அறிவிப்பு என ஏராளமான தகவல்கள் கிடைக்கின்றன. ஆனால் அவற்றின் நடுவே உண்மையான பிரச்சினை என்ன என்பது தெரியாமல் போகலாம்.

பாலிலிருந்து நெய்யை வெளிப்படுத்துவது போல, திறமையான தொழில்முறை நபர் தகவலிலிருந்து சாரத்தைப் பிரித்தறிய வேண்டும்.

நடைமுறை உதாரணம்: விற்பனை குறைந்திருக்கிறது என்றால் உடனடியாக “விளம்பரத்தை அதிகரிக்க வேண்டும்” என்று முடிவெடுக்காமல், வாடிக்கையாளர் இழப்பு, விலை, விநியோகம், சேவைத் தரம், போட்டியாளர் மாற்றம் போன்றவற்றை ஆராய்ந்து அடிப்படைக் காரணத்தைத் தேடுதல்.

இப்பாடலின் தொழில்முறை பாடம்:

சத்தத்தை விட சாரத்தைக் காண்பவன் தெளிவாக முடிவெடுக்கிறான்.

சமூக ஊடகம் — மனத்திரைகளை நாமே உருவாக்காதிருத்தல்

சமூக ஊடகம் “திரையற்ற சிந்தை”க்கு எதிரான சூழலை மிக எளிதாக உருவாக்கக்கூடியது. ஒவ்வொரு சில நிமிடங்களுக்கும் புதிய செய்தி, படம், கருத்து, பாராட்டு, விமர்சனம் என மனத்தில் புதிய அலை எழுகிறது.

ஒருவர் சமூக ஊடகத்தை இரண்டு மணி நேரம் பயன்படுத்திவிட்டு கைப்பேசியை வைத்துவிட்டாலும், அதன் அலைகள் மனத்தில் இன்னும் நீடிக்கலாம்.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு கடுமையான விமர்சனத்தைப் பார்த்தவுடன் பதில் எழுதாமல், முதலில் கைப்பேசியை விலக்கி வைத்து மனம் அமைதியாகும் வரை காத்திருப்பது. பின்னர் மூன்று கேள்விகள்:

இது உண்மையா?
இதற்கு பதில் தேவையா?
நான் உண்மைக்காகப் பதிலளிக்கிறேனா, அல்லது காயமடைந்த அகந்தைக்காகவா?

இதுவே சமூக ஊடகத்தில் திரையைக் கூட்டாமல் வாழும் சாதனை.

நிர்வாகம் — உரையைத் தாண்டி உண்மையை உணர்தல்

நிர்வாகத்தில் எழுதப்பட்ட அறிக்கை ஒன்றே முழு உண்மையாக இருக்காது. தரவு அவசியம்; விதிமுறை அவசியம்; ஆவணம் அவசியம். ஆனால் அவற்றின் பின்னால் மனிதச் சூழலும் இருக்கிறது.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு பணியாளர் தொடர்ந்து தாமதமாக வருகிறார். விதிப்படி நடவடிக்கை எடுப்பது நிர்வாகத்தின் கடமை. ஆனால் நடவடிக்கைக்கு முன் காரணத்தை அறிய முயல்வதும் அவசியம். அது அலட்சியமா? குடும்ப நெருக்கடியா? போக்குவரத்துச் சிக்கலா? உடல்நலப் பிரச்சினையா?

“உரையற்று உணர்தல்” என்பதை இங்கு ஆவணத்தை நிராகரித்தல் என்று கொள்ளக்கூடாது. ஆவணத்தில் இருப்பதையும், அதன் பின்னால் இருக்கும் உண்மையையும் இணைத்துப் பார்க்கும் முதிர்ச்சியே பொருத்தமான பயன்பாடு.

ஆன்மிக சாதனை — சொல்லிலிருந்து மௌன உணர்விற்கு

இப்பாடலின் மிக நேரடியான பயன்பாடு ஆன்மிக சாதனையில்தான் உள்ளது.

தொடக்கத்தில் நாம் சிவத்தைப் பற்றிப் படிக்கிறோம். பின்னர் மந்திரம் ஜபிக்கிறோம். பூஜை செய்கிறோம். குருவின் உபதேசத்தைக் கேட்கிறோம். இவை அனைத்தும் அவசியமானவை. ஆனால் இவை சாதகரை ஒரு கட்டத்தில் அக அமைதிக்குள் அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்.

நடைமுறைப் பயிற்சி: தினசரி மந்திரஜபத்தின் இறுதியில் இரண்டு முதல் ஐந்து நிமிடங்கள் எதையும் புதிதாகச் செய்யாமல் அமைதியாக அமரலாம். மந்திரத்தை வலுக்கட்டாயமாகத் தொடராமல், உருவாகிய அமைதியை மட்டும் கவனிக்கலாம். எண்ணம் வந்தால் போராடாமல் விடலாம். மீண்டும் சிவநினைவிற்குத் திரும்பலாம்.

இங்கே:

மந்திரம் → ஒருமை → அமைதி → உணர்வு

என்ற இயக்கம் உருவாகிறது.

இதுவே “உரையற்று உணர்வோர்” என்ற நிலையை நோக்கிய சிறிய அன்றாடப் பயிற்சி.

நான்கு “அற்ற” நிலைகள் — நான்கு வாழ்வியல் பயிற்சிகள்

பாடலின் சொல்	சாதனை வாழ்வியல்
புரையற்ற	அகந்தை, குற்றப்பார்வை, மனமாசு ஆகியவற்றை உணர்ந்து தூய்மைப்படுத்துதல்
திரையற்ற	உணர்ச்சிக் கலக்கத்தால் உடனடியாக எதிர்வினை செய்யாமல் மனத்தைத் தெளிவாக்குதல்
உரையற்ற	கேட்டதும் படித்ததும் நேரடி அனுபவமாக முதிர அனுமதித்தல்
கரையற்ற	உடல், பதவி, புகழ், தனிப்பட்ட அடையாளம் மட்டுமே “நான்” என்ற குறுகிய எல்லையாகக் கொள்ளாமல் சிவத்தை நோக்கி அகத்தை விரித்தல்

இந்த நான்கு சொற்களையும் தினசரி சுயபரிசோதனையாகப் பயன்படுத்தலாம்:

இன்று என்னுள் என்ன புரை உள்ளது?
என்ன திரை என் தெளிவை மறைக்கிறது?
நான் பேசிக்கொண்டிருப்பதை உண்மையில் அனுபவித்திருக்கிறேனா?
எந்தக் குறுகிய கரைக்குள் என்னை நான் அடைத்திருக்கிறேன்?

இந்தப் பாடல் என்னுடைய வாழ்க்கையில் இன்று எப்படி நடைமுறையாகும்?

இன்று நான் புதிதாக இன்னும் பலவற்றைச் சேர்ப்பதற்குப் பதிலாக, என்னுள் ஏற்கெனவே இருக்கும் தேவையற்ற புரை, திரை, சொற்சுமை ஆகியவற்றைக் கவனிக்கலாம்.

கோபம் எழுந்தால் — அதன் திரை அடங்கிய பின்னர் பேசலாம்.
ஒருவரை மதிப்பிடும்போது — வெளித்தோற்றத்தைத் தாண்டிப் பார்க்கலாம்.
ஒரு பிரச்சினை வந்தால் — பரபரப்பைக் கடந்து அதன் சாரத்தைக் கண்டறியலாம்.
ஒரு நூலைப் படித்தால் — “இதனை நான் வாழ்கிறேனா?” என்று கேட்கலாம்.
மந்திரம் ஜபித்தால் — ஜபத்தின் பின்னர் சிறிது மௌனத்தில் அமரலாம்.
புகழும் பதவியும் வந்தால் — அவற்றையே என் இருப்பின் கரையாக மாற்றாமல் இருக்கலாம்.

பாலுக்குள் நெய் இருப்பதுபோல் என்ற திருமூலரின் உவமை சாதகருக்கு ஒரு முக்கியமான நினைவூட்டலை வழங்குகிறது: ஆன்மிகப் பயணம் எப்போதும் மேலும் ஒன்றைப் பெறுவதற்கான ஓட்டமல்ல; உண்மையை மறைக்கும் திரைகள் நீங்குவதற்கான அகப்பக்குவமும் ஆகும்.

பாடல் 135-ன் வாழ்வியல் சூத்திரம்

புரையை நீக்கு; மனத்திரையை அடக்கு; சொல்லில் மட்டும் நிற்காமல் உணர்; எல்லைகளால் அகத்தைச் சுருக்காமல், கரையற்ற சிவசோதியை நோக்கி வாழ்வைத் திற.

ஒரே பார்வையில் — திருமந்திரம் பாடல் 135

① இந்தப் பாடலின் மையச் செய்தி

பாடல் 134 “புரை அற்றே” என்று முடிகிறது. பாடல் 135 அதே நிலையிலிருந்து “புரையற்ற…” என்று தொடங்கி, புரை அற்ற சாதகரின் அகத்தில் அடுத்து என்ன நிகழ்கிறது என்பதை விளக்குகிறது.

திருமூலர் இதனை நான்கு படிநிலைகளால் அமைக்கிறார்:

புரையற்ற → திரையற்ற → உரையற்ற → கரையற்ற

புரை நீங்கிய அகத்தில் மனத்திரைகள் அடங்குகின்றன. திரைகள் அடங்கிய சிந்தையில் சிவசந்நிதி, பாலினுள் நெய் கலந்திருப்பதைப் போல, நுண்ணியதாக உணரப்படுகிறது. அந்த அனுபவம் வெறும் சொல்லறிவாக நிற்காமல், “உரையற்ற உணர்வு” ஆக முதிர்கிறது. இறுதியில் உடலின் வரம்பையும் கடந்த நிலையில் சாதகரின் அனுபவம் “கரையற்ற சோதி” நோக்கி நிறைவுறுகிறது.

எனவே இப்பாடலின் மையச் செய்தி:

சிவத்தை வெளியில் மட்டும் தேடாமல், மனத்திரைகளை அடக்கி அகத்தைத் தூய்மைப்படுத்தும்போது, பாலினுள் நெய்போல் நுண்ணியதாக இருக்கும் சிவசந்நிதி நேருணர்வாகத் தெளிந்து, சாதகரை கரையற்ற சிவசோதி அனுபவத்தை நோக்கி அழைத்துச் செல்கிறது.

② முக்கிய ஐந்து கருத்துக்கள்

#	முக்கியக் கருத்து	பாடலின் சாரம்
1	புரையற்ற அகத்தூய்மை	சிவஉணர்விற்கு சாதகரின் அகத்திலுள்ள மாசும் கலக்கமும் நீங்குதல் அடித்தளமாகிறது
2	பாலினுள் நெய்	வெளிப்படையாகத் தெரியாவிட்டாலும் பாலின் சாரமாக நெய் இருப்பதுபோல், சிவசந்நிதி அகத்தில் நுண்ணியதாக உணரப்படுதல்
3	திரையற்ற சிந்தை	எண்ணம், ஆசை, விருப்பு–வெறுப்பு போன்ற அலைகளால் சிதறாத அமைதியான அகநிலை
4	உரையற்ற உணர்வு	சிவத்தைப் பற்றிப் பேசுவதிலிருந்து சிவத்தை நேரடியாக உணரும் அனுபவ ஞானத்திற்கு நகர்தல்
5	கரையற்ற சோதி	உடல், மனம், மொழி ஆகிய வரம்புகளைக் கடந்த சிவப்பிரகாச அனுபவத்தை நோக்கிய முத்திநிலை

③ இந்தப் பாடல் சாதகரை எப்படி மாற்றுகிறது?

இப்பாடல் சாதகரை தேடுபவனிடமிருந்து உணர்பவனாக மாற்றுகிறது.

வெளித்தேடலிலிருந்து அகத்தேடலுக்கு

ஆரம்பநிலையில் சாதகர் இறைவனைப் புறத்தில் தேடலாம். ஆலயம், மூர்த்தி, மந்திரம், குரு, சாஸ்திரம் ஆகியவை அவனை வழிநடத்துகின்றன. அவை மறுக்கப்படுவதில்லை. ஆனால் அவற்றின் வழிகாட்டுதல் அகத்தில் சிவசந்நிதியை உணரும் நிலைக்கு அவனை அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்.

பாலுக்குள் நெய் என்ற உவமை:

தேடலின் திசையைப் புறத்திலிருந்து அகத்திற்குத் திருப்புகிறது.

அகத்தேடலிலிருந்து மன அமைதிக்கு

அகத்திற்குத் திரும்புவது மட்டும் போதாது. அகத்தில் எண்ணற்ற அலைகள் எழுந்துகொண்டிருந்தால் உண்மை தெளிவதில்லை.

அதனால்:

“திரையற்ற சிந்தை.”

பாடல் 134-இல்:

ஐம்புலன் அடக்கம்

நிகழ்ந்தது.

பாடல் 135-இல் அதன் ஆழமான விளைவாக:

மனத்திரை அடக்கம்

நிகழ்கிறது.

இதனால்:

புலனடக்கம் → மன அமைதி

என்ற சாதனை முதிர்ச்சி உருவாகிறது.

சொல்லறிவிலிருந்து நேருணர்வுக்கு

அடுத்த மாற்றம் இன்னும் முக்கியமானது:

“உரையற்று உணர்வோர்.”

சாதகர் சிவத்தைப் பற்றிப் படித்திருக்கலாம். ஆயிரம் விளக்கங்களைக் கேட்டிருக்கலாம். மந்திரங்களை அறிந்திருக்கலாம். ஆனால் அவை அனைத்தும் உணர்வாக முதிர வேண்டும்.

இதனால்:

சிவத்தைப் பற்றிய அறிவு
↓
சிவத்தை நோக்கிய சாதனை
↓
சிவசந்நிதியின் நேருணர்வு

என்ற மாற்றம் நிகழ்கிறது.

சொல் தேவையற்றது என்பதல்ல; சொல் சுட்டும் உண்மையை அனுபவிப்பதே அதன் நிறைவு.

எல்லையிலிருந்து கரையற்ற சோதிக்கு

பாடலின் இறுதி இயக்கம்:

“கரையற்ற சோதி.”

உடலுக்கு எல்லை உண்டு.
புலன்களுக்கு எல்லை உண்டு.
மனத்திற்கு எல்லை உண்டு.
மொழிக்கும் எல்லை உண்டு.

ஆனால் சிவசோதி “கரையற்றது.”

இதனால் சாதகர்:

எல்லையுடைய அனுபவ அடையாளம் → எல்லையற்ற சிவப்பிரகாச அனுபவம்

என்ற திசையில் நகர்கிறார்.

சைவசித்தாந்தப் பார்வையில் இதனை உயிரின் இருப்பே அழிந்து விடுதல் என்று எளிமைப்படுத்தாமல், பாசக் கட்டுப்பாடுகள் நீங்கி சிவஞான–சிவானுபவம் தடையின்றி நிறையும் நிலை என்று நுணுக்கமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

④ இந்தப் பாடலை ஒரு வரியில் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டுமெனில்

“புரை நீங்கி மனத்திரை அடங்கும்போது, பாலினுள் நெய்போல் அகத்தில் நுண்ணிய சிவசந்நிதி உணரப்பட்டு, சாதகர் உரையற்ற உணர்விலிருந்து கரையற்ற சிவசோதியை நோக்கி உயர்கிறார்.”

இன்னும் சுருக்கமாக:

திரை அடங்கினால் அகச்சிவம் தெளியும்; உரை அடங்கினால் உணர்வு மலரும்.

சாதனைச் சூத்திரமாக:

புரை நீக்கு → திரை அடக்கு → உணர் → கரையற்ற சோதியை நோக்கு.

⑤ இந்தப் பாடலின் முக்கியச் சொற்கள்

புரையற்ற

இது பாடல் 134-ஐ 135-உடன் இணைக்கும் முக்கியச் சொல்.

134 — “புரை அற்றே”
↓
135 — “புரையற்ற…”

134-இல் அடையப்பட்ட அகத்தூய்மை, 135-இன் சிவானுபவத்திற்கான அடித்தளமாகிறது.

பாலினுள் நெய்

பாடலின் மைய உவமை.

பாலுக்குள் நெய் வெளிப்படையாகத் தெரியாவிட்டாலும் அதன் சாரம் அதனுள் இருக்கிறது. முறையான செயலால் அது வெளிப்படுகிறது.

அதுபோல, அகச்சுத்தி மற்றும் யோகப்பக்குவத்தின் வழியாக சிவசந்நிதி சாதகரின் உணர்வில் தெளிவுறுகிறது.

திரையற்ற சிந்தை

“திரை” என்பது அலை.

மனம் நீர்ப்பரப்பு என்றால் எண்ணங்கள், ஆசைகள், அச்சங்கள், விருப்பு–வெறுப்புகள் அதன் திரைகள்.

திரையற்ற சிந்தை = கலக்கமற்ற, சிதறலற்ற, தெளிந்த அகநிலை.

உரையற்று

இது சாஸ்திரம் அல்லது உபதேசம் தேவையில்லை என்பதல்ல.

மாறாக:

சொல்லால் சுட்டப்பட்ட உண்மை நேருணர்வாக வேண்டும்.

என்பதைக் குறிக்கிறது.

உணர்வோர்

இப்பாடலின் சாதகரை வரையறுக்கும் முக்கியச் சொல்.

அவர் கேட்டவர் மட்டும் அல்ல.
படித்தவர் மட்டும் அல்ல.
விவாதித்தவர் மட்டும் அல்ல.

உணர்ந்தவர்.

இதனால் அறிவின் உச்சம் தகவல் சேகரிப்பில் அல்ல, மெய்யுணர்வில் வைக்கப்படுகிறது.

உடம்பு

திருமூலரின் பார்வையில் உடல் சாதனைக்குரிய முக்கிய கருவி. எனவே “உடம்பு ஒழிதல்” உடலை வெறுக்கும் போதனையாக வாசிக்கப்படக்கூடாது.

உடல் இருக்கும் காலத்திலேயே சிவஉணர்வு முதிர வேண்டும்; உடலின் வரம்பு சாதகரின் இறுதி அடையாளமாகிவிடக்கூடாது.

கரையற்ற சோதி

இப்பாடலின் உச்சச் சொற்றொடர்.

“கரை” என்பது எல்லை.

கரையற்ற சோதி = எல்லையால் அளவிட முடியாத சிவப்பிரகாசம்.

நான்கு “அற்ற” நிலைகள் — ஒரே பார்வையில்

நிலை	நீங்குவது	மலர்வது
புரையற்ற	அகமாசு	தூய்மை
திரையற்ற	மனக்கலக்கம்	அமைதி
உரையற்ற	சொல்லின் எல்லை	நேருணர்வு
கரையற்ற	வரம்புணர்வு	சிவசோதி அனுபவம்

இதுவே பாடலின் முழு அகப்பயணம்:

தூய்மை → அமைதி → அனுபவம் → எல்லையற்ற சிவப்பிரகாசம்

பாடல்கள் 134 → 135 : சாதனையிலிருந்து அனுபவத்திற்கு

பாடல் 134	பாடல் 135
ஐம்புலன் அடக்கம்	திரையற்ற சிந்தை
ஒருமை	அகச்சிவ உணர்வு
இருமையின் இயல்பறிதல்	சொல்லைக் கடந்த நேருணர்வு
புரை அற்றே	புரையற்ற…
அகச்சுத்தி	சிவானுபவம்
சாதனை	சாதனையின் கனிவு

இதனால் 135, 134-இன் தொடர்ச்சி மட்டுமல்ல; 134-இல் நிகழ்ந்த அகச்சுத்தியின் உள்ளே என்ன மலர்கிறது என்பதை வெளிப்படுத்தும் பாடல்.

சாதகருக்கான நான்கு சுயபரிசோதனைகள்

புரை:
என்னுள் சிவஉணர்வை மறைக்கும் அகந்தை, விருப்பு, வெறுப்பு அல்லது மாசு எது?

திரை:
இப்போது என் சிந்தையை அதிகமாகக் கலக்குகின்ற மனஅலை எது?

உரை:
நான் ஆன்மிகத்தைப் பற்றிப் பேசுவது எவ்வளவு? அதில் எவ்வளவு என் நேரடி வாழ்வனுபவமாகியுள்ளது?

கரை:
உடல், பதவி, புகழ், அறிவு அல்லது சமூக அடையாளங்களில் எதை நான் என் இருப்பின் இறுதி எல்லையாகப் பற்றிக்கொண்டிருக்கிறேன்?

திருச்சிற்றம்பலம்.