சுடரைச் சாரும் சித்து

திருமூலர் படிக்கட்டு - 136

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிமுப்பத்து ஆறாவது படிக்கட்டில் (136) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

யோக–ஆகம–தந்திர ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

திருமந்திரப் பாடல் 136, முந்தைய பாடல்களில் வளர்த்துச் செல்லப்பட்ட அகச்சுத்தி, புலனடக்கம், திரையற்ற சிந்தை, உரையற்ற உணர்வு, கரையற்ற சோதி ஆகியவற்றை இன்னும் நுண்ணிய தத்துவ–யோக மொழியில் விளக்குகிறது. பாடல் 135 **“கரையற்ற சோதி”**யுடன் முடிந்தது. இப்பாடல் அந்தச் சோதி அனுபவம் எவ்வாறு சாத்தியமாகிறது என்பதை “சத்தம் முதல் ஐந்து”, “சித்து”, “சுத்தவெளி”, “சுடரில் சுடர் சேரும்” என்ற சொற்களின் வழியாக எடுத்துரைக்கிறது. இதன் மைய இயக்கம் புறத்தில் சிதறிய அனுபவம் தன் மூலத்தை நோக்கித் திரும்புவதும், அறிவு இறுதியில் அறிவின் பேரொளியையே சார்ந்து நிற்பதும் ஆகும்.

முதல் அடியான “சத்தமுதல் ஐந்தும் தன்வழித் தான் சாரில்” என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும்போது “சத்தம் முதல் ஐந்து” என்பதைக் கவனமாக அணுக வேண்டும். சைவ–யோகத் தத்துவப் பின்னணியில் இதனை சத்தம், பரிசம், ரூபம், ரசம், கந்தம் என்னும் ஐந்து தன்மாத்திரைகளுடன் தொடர்புபடுத்திப் புரிந்துகொள்ளலாம். அதாவது ஒலி, ஊறு, உருவம், சுவை, மணம் என்னும் புலனறிவின் நுண்ணிய பொருள் காரணங்கள். ஆனால் பாடல் மட்டுமே கொண்டு இதுவே திருமூலர் குறிப்பிட்ட ஒரே தொழில்நுட்பப் பட்டியல் என்று தீர்மானிப்பதைவிட, “சத்தத்தை முதலாகக் கொண்ட ஐந்தகப் புலனனுபவ அமைப்பு” என்று முதலில் வாசிப்பது ஆய்வுமுறை ரீதியாகப் பாதுகாப்பானது. இங்கு முக்கியமானது ஐந்தின் பெயர்ப்பட்டியல் அல்ல; “தன் வழித் தான் சாரில்” என்ற இயக்கம்.

மனிதனின் சாதாரண அனுபவம் புறநோக்கியது. ஒலி கேட்டால் மனம் ஒலியை நோக்கிச் செல்கிறது; வடிவம் தோன்றினால் கண் அதில் பற்றுகிறது; மணம், சுவை, தொடுதல் ஆகியவை ஆசை, நினைவு, விருப்பு, வெறுப்பு ஆகியவற்றை எழுப்புகின்றன. இதனால் சித்தம் தொடர்ந்து புறப்பொருட்களுடன் தொடர்புபட்டு சிதறுகிறது. ஆனால் யோகசாதனையில் இந்த இயக்கம் தலைகீழாகிறது. பாடல் 134-இல் திருமூலர் “ஆமைபோல் உள் ஐந்து அடக்கி” என்றார். பாடல் 135-இல் அதன் விளைவாக “திரையற்ற சிந்தை” உருவானது. இப்போது 136-இல் புலனனுபவத்தின் நுண்ணிய கூறுகளே தத்தம் வழியில் திரும்பிச் சாரும் நிலை பேசப்படுகிறது. எனவே 134–136 வரை ஒரே யோக இயக்கம் படிப்படியாக நுண்மையடைகிறது:

புலனடக்கம் → மனத்திரை அடக்கம் → புலனனுபவத்தின் நுண்காரணங்களின் ஒடுங்கல் → சித்தின் மூலநிலை.

பதஞ்சலியின் யோகத்தில் ப்ரத்யாஹாரம் புலன்கள் புறப்பொருட்களிலிருந்து திரும்பும் நிலையாக விளக்கப்படுகிறது. திருமூலரின் இப்பாடலை அதனுடன் ஒப்பிட்டு வாசிக்கலாம். ஆனால் திருமூலரின் நோக்கம் வெறும் புலன்களைத் துண்டிப்பதில் முடிவதில்லை. புறத்தே சென்ற ஆற்றல் தன் வழியே திரும்பும்போது சித்தம் எங்கே சேர்கிறது என்ற கேள்வியே அடுத்த அடியில் எழுகிறது:

“சித்துக்குச் சித்தன்றிச் சேர்விடம் வேறுண்டேல்?”

இது இப்பாடலின் தத்துவ இதயம்.

“சித்து” என்ற சொல்லை இங்கு சாதாரண “மனம்” என்று மட்டும் மொழிபெயர்த்துவிட்டால் பாடலின் ஆழம் குறையும். Cit என்பது அறிவு, பிரகாச உணர்வு, அறியும் தன்மை ஆகியவற்றைச் சுட்டும் தத்துவச் சொல். உயிரின் அறிவு பாசத்தால் கட்டுப்பட்ட நிலையில் புறப்பொருட்களைப் பற்றிச் செல்கிறது. பாசக் கட்டுப்பாடுகள் நீங்கி அருள் விளங்கும்போது அந்த அறிவு சிவஞானத்தில் நிறைகிறது. எனவே “சித்துக்குச் சித்து அன்றி சேர்விடம் வேறு உண்டே?” என்ற வினாவை, அறிவின் நிறைவு அறிவற்ற பொருளில் அல்ல; உயர்ந்த அறிவுப் பிரகாசத்திலேயே என்று வாசிக்கலாம்.

இங்கு சைவசித்தாந்தத்தின் நுண்ணிய எல்லையைப் பாதுகாப்பது அவசியம். “சித்து சித்தில் சேர்கிறது” என்பதால் பசுவாகிய உயிரும் பதியாகிய சிவனும் பொருளியல்பில் வேறுபாடற்ற ஒரே பொருள் என்று உடனடியாக முடிவெடுக்க முடியாது. சைவசித்தாந்தத்தில் பதி, பசு, பாசம் என்ற முப்பொருள் அமைப்பு அடிப்படையானது. உயிர் அறிவுடையது; சிவன் பேரறிவுடையவன். உயிரின் அறிவு சார்ந்தறியும் தன்மை உடையது; சிவஞானம் அருளால் அதனை நிறைவு செய்கிறது. முத்தியில் பாசம் நீங்கிய உயிர் சிவஞானத்தில் தடையின்றி நிறைந்து சிவானுபவத்தைப் பெறுகிறது. ஆகவே இப்பாடலின் “சேர்தல்” என்பதை உயிரின் இருப்பழிவு என்று கொள்ளாமல், சிவஞானத்தில் தடையற்ற நிறைவு என்று வாசிப்பது சைவசித்தாந்தப் பின்னணிக்கு ஏற்றது.

இந்த நுண்மையை மூன்றாம் அடி ஒரு மிக வலிமையான ஒளி உருவகத்தின் மூலம் காட்டுகிறது:

“சுத்த வெளியிற் சுடரிற் சுடர் சேரும்.”

இங்கு “சுத்தவெளி” என்பது வெறும் பௌதிக ஆகாயம் அல்ல. மாசு, மனத்திரை, புலன்சிதறல் ஆகியவற்றால் வரையறுக்கப்படாத தூய ஆன்மிகப் பரப்பைக் குறிக்கும் அனுபவ மொழியாக இதைப் புரிந்துகொள்ளலாம். “சுடர்” என்பது தமிழ்ச் சைவ மரபில் இறைஒளி, ஞானப்பிரகாசம், உயிரறிவின் ஒளி போன்ற பல நுண்மைகளைக் கொள்ளக்கூடிய சொல். எனவே “சுடரில் சுடர் சேரும்” என்ற உவமை, ஒரு விளக்கு இன்னொரு விளக்கைத் தொட்டபோது எது எந்த ஒளி என்று பிரிக்க முடியாத அளவிற்கு பிரகாசம் நிறைவதை நினைவூட்டுகிறது.

ஆனால் இங்கும் “இரண்டு பொருட்கள் ஒன்றாகி ஒன்றின் இருப்பு அழிகிறது” என்ற பொருளில் உவமையை வற்புறுத்தக்கூடாது. திருமூலரின் உருவகம் அனுபவத்தின் பிரிவின்மை உணர்வை வெளிப்படுத்தலாம்; சைவசித்தாந்தம் அதனை பதி–பசு பொருளியல் வேறுபாடு அழிந்ததாகக் கட்டாயப்படுத்தாது. சூரிய ஒளியில் ஒரு சிறு விளக்கின் ஒளி மறைந்துபோல் தோன்றினாலும், உவமையின் நோக்கம் விளக்கின் இருப்பியல் நிலையை நிரூபிப்பது அல்ல; பெரிய பிரகாசத்தில் சிறிய பிரகாசத்தின் தனிப்பட்ட எல்லை அனுபவத்தில் முக்கியமற்றதாகும் நிலையை உணர்த்துவதாகும்.

சிவாகமப் பார்வையில் இதனை புறத்திலிருந்து அகத்திற்கும், அகத்திலிருந்து சிவசந்நிதிக்கும் செல்லும் வழியாகப் பார்க்கலாம். ஆகமச் சாதனையில் மந்திரம், பூஜை, தியானம், நியாசம் முதலியவை புறப்பொருள் பற்றுகளை ஒழுங்குபடுத்தி, சாதகரின் உடல்–புலன்–மனம் ஆகியவற்றை சிவமையமாக மாற்றுகின்றன. ஆரம்பத்தில் சாதகர் சிவனை ஒரு மூர்த்தியாக எதிரில் வணங்குகிறார். பின்னர் மந்திரத்தில் சிவசக்தியை உணர்கிறார். மேலும் அகமுகப்படும்போது இதயம், சித்தம், பிரகாசம் ஆகியவை சிவசந்நிதியின் அனுபவத் தளங்களாகின்றன. இவ்வகையில் “சுத்தவெளியில் சுடரில் சுடர் சேரும்” என்பது ஆகம வழிபாட்டின் அகமயமான நிறைவுடன் ஒப்பிட்டு வாசிக்கத்தக்கது.

தந்திர மரபு இந்தப் பாடலுக்கு இன்னொரு முக்கியமான விளக்கவாசலைத் தருகிறது. தந்திரத்தில் புலனனுபவத்தை முற்றிலும் நிராகரிப்பது நோக்கமல்ல; புறத்தே சிதறிய சக்தியை அதன் மூலத்தை நோக்கித் திருப்புவதே முக்கியம். ஒலி மந்திரமாகச் சுத்திகரிக்கப்படுகிறது; உருவம் தியானமூர்த்தியாகிறது; உடல் நியாசத்தால் தெய்வீகத் தளமாக்கப்படுகிறது; சுவாசம் பிராணசாதனையாகிறது; மனம் பாவனையால் ஒருமைப்படுகிறது. இவ்வாறு புலன்களால் புறத்தே சென்ற சக்தி, அதே வழிகளின் வழியாக அகமுகப்படுத்தப்படுகிறது. இதுவே “தன்வழித் தான் சாரில்” என்ற சொல்லுக்கு ஒரு ஆழமான தந்திர வாசிப்பைத் தருகிறது: சாதனையின் நோக்கம் அனுபவக் கருவிகளை அழிப்பது அல்ல; அவற்றை அவற்றின் மூலமான சிவமையத்திற்கு மீளச் செய்வது.

சித்தர் மரபில் “வெளி” மற்றும் “சோதி/சுடர்” ஆகிய சொற்கள் மிகுந்த அனுபவ ஆழத்துடன் வருகின்றன. சித்தருக்கு ஞானம் வெறும் தர்க்கத் தீர்மானம் அல்ல. உடல், மூச்சு, புலன், மனம், உயிராற்றல் ஆகியவை ஒழுங்குபட்டு அகத்தே ஒரு நுண்ணிய பிரகாச அனுபவம் உருவாக வேண்டும். அதனால் பாடல் 135-இல் “உரையற்று உணர்வோர்” என்று கூறிய திருமூலர், 136-இல் அந்த நேருணர்வை “சுடரில் சுடர் சேரும்” என்ற மொழிக்கு எடுத்துச் செல்கிறார். சொல்லால் விவரிக்க முடியாத அனுபவத்திற்கு ஒளி உவமை மொழியாகிறது.

இதனை உபநிடத மரபின் “ஒளிகளுக்கெல்லாம் ஒளி” என்ற பரம்பொருள் சிந்தனையுடன் ஒப்பிடலாம். ஆனால் திருமூலரின் தனிச்சிறப்பு, அந்த ஒளியை வெறும் பிரபஞ்ச தத்துவமாக வைத்திருக்காமல் சாதகரின் புலனடக்கம், சிந்தை அமைதி, நேருணர்வு ஆகியவற்றின் தொடர்ச்சியில் அமைப்பதுதான். இங்கு சோதி என்பது விவாதிக்கப்படும் metaphysical abstraction அல்ல; சாதனையின் இறுதியில் அனுபவிக்கப்படும் பிரகாச உண்மை.

இப்பாடலின் கடைசி அடியில் உள்ள அச்சுவடிவம் பதிப்பியல் தெளிவை வேண்டுவதால், அதன் ஒவ்வொரு சொல்லையும் வற்புறுத்திப் பொருளாக்குவது தவிர்க்கப்பட வேண்டும். ஆயினும் “இது குறித்து” என்ற வாசிப்பு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டால், முன்னைய மூன்று அடிகளில் கூறப்பட்ட நிலையை ஒரு சாதனை இலக்காக மனத்தில் நிறுத்தும் அறிவுறுத்தல் அதில் உள்ளது என்று கொள்ளலாம். திருமூலர் வெறும் தத்துவக் கோட்பாட்டைக் கூறவில்லை; சாதகரின் உணர்வு எந்தத் திசையில் முதிர வேண்டும் என்பதைச் சுட்டுகிறார்.

பாடல்கள் 134, 135, 136 ஆகிய மூன்றையும் ஒன்றாகப் பார்க்கும்போது மிக அழகான அகப்பயணம் வெளிப்படுகிறது. 134-இல் ஐம்புலன்கள் அடக்கப்படுகின்றன. 135-இல் சிந்தையின் திரைகள் அடங்குகின்றன. 136-இல் சத்தம் முதலான ஐந்தின் இயக்கமே தன் வழிக்குத் திரும்புகிறது. 134-இல் சாதகர் “புரை அற்றவர்”; 135-இல் “உரையற்று உணர்வோர்”; 136-இல் “சுடரில் சுடர் சேரும்” அனுபவம் நோக்கி நகர்கிறார்.

இதன் சாதனை வரிசை:

ஐம்புலன் அடக்கம் → திரையற்ற சிந்தை → புலனனுபவத்தின் நுண்மூலங்கள் ஒடுங்குதல் → சித்தின் தெளிவு → சுத்தவெளி → சுடரில் சுடர் சேரும் சிவானுபவம்.

இதுவே இப்பாடலின் யோக–ஆகம–தந்திர ஒருங்கிணைந்த மையம். மனிதன் புற உலகை அழிக்க வேண்டியதில்லை; புற உலகுடனான தனது பற்றுணர்வைச் சுத்திகரிக்க வேண்டும். புலன்களை வெறுக்க வேண்டியதில்லை; அவற்றின் அடிமையாக இருப்பதை நிறுத்த வேண்டும். மனத்தை வன்முறையாக வெறுமையாக்க வேண்டியதில்லை; அதன் திரைகளை அமைதிப்படுத்த வேண்டும். அறிவை அழிக்க வேண்டியதில்லை; அறிவு தனது நிறைவை சிவஞானப் பிரகாசத்தில் பெற வேண்டும்.

அப்போது “சுடரில் சுடர் சேரும்” என்பது மரணத்திற்குப் பின்னான ஒரு நிகழ்வைப் பற்றிய கருத்தாக மட்டும் நிற்காது. சாதகரின் இன்றைய சாதனையிலேயே தொடங்கக்கூடிய அனுபவமாகிறது: புறத்தில் சிதறும் அறிவு அகத்திற்குத் திரும்புகிறது; அகத்தில் தெளிந்த அறிவு அருளை உணர்கிறது; அருளால் ஒளிரும் அந்த அறிவு சுத்தவெளியில் சிவப்பிரகாசத்தைச் சார்ந்து நிறைகிறது.

திருமூலரின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு

திருமந்திரப் பாடல் 136, பாடல்கள் 134–135-இல் நிகழ்ந்த அகமுகப் பயணத்தை இன்னும் நுண்ணிய நிலைக்கு எடுத்துச் செல்கிறது. பாடல் 134-இல் ஐம்புலன்கள் அடக்கப்பட்டன; பாடல் 135-இல் சிந்தையின் திரைகள் அடங்கி, சொல்லைக் கடந்த உணர்வு கரையற்ற சோதியை நோக்கிச் சென்றது; பாடல் 136-இல் அந்த அனுபவம் எவ்வாறு நிகழ்கிறது என்பதை “சத்தம் முதல் ஐந்து → சித்து → சுத்தவெளி → சுடரில் சுடர் சேர்தல்” என்ற கட்டமைப்பில் திருமூலர் விளக்குகிறார்.

இதனால் இப்பாடல் வெறும் முந்தைய கருத்தின் மீளுரை அல்ல. புலன்–மனம் சார்ந்த சாதனை எவ்வாறு அறிவின் ஆழமான ஒடுங்கலாகவும் சிவப்பிரகாச அனுபவமாகவும் முதிர்கிறது? என்பதற்கான அடுத்த தர்க்கப் படியாக இது அமைகிறது.

① திருமூலர் இந்தப் பாடலை ஏன் இங்கே வைத்துள்ளார்?

பாடல் 135 ஒரு உச்சமான அனுபவ மொழியில் முடிந்தது:

“கரையற்ற சோதி…”

இதனை மட்டும் வாசித்தால், “கரையற்ற சோதியில் கலத்தல்” என்பது திடீரென நிகழும் ஒரு இறுதி ஆன்மிக நிகழ்வு போலத் தோன்றலாம். ஆனால் 136 அதற்குப் பின்னுள்ள அக இயக்கத்தை விளக்குகிறது.

முதல் அடியில்:

“சத்தமுதல் ஐந்தும் தன்வழித் தான் சாரில்…”

என்று புலனனுபவத்தோடு தொடர்புடைய ஐந்தக அமைப்பு தத்தம் வழியில் சார்வதை முன்வைக்கிறார்.

அடுத்து:

“சித்துக்குச் சித்தன்றிச் சேர்விடம் வேறுண்டேல்?”

என்று அறிவின் இறுதிச் சார்பு எது என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறார்.

பின்னர்:

“சுத்த வெளியிற் சுடரிற் சுடர் சேரும்…”

என்று அந்தச் சார்பை ஒளி உருவகத்தில் நிறைவு செய்கிறார்.

இதனால் 135 கூறிய “கரையற்ற சோதி” 136-இல் மேலும் விளக்கப்படுகிறது:

சோதி என்பது எங்கே?
→ சுத்தவெளியில்.

அதை எது சார்கிறது?
→ சித்து.

சித்து எவ்வாறு அந்நிலையை அடைகிறது?
→ புறத்தே சிதறிய ஐந்தக இயக்கம் தன் வழிக்குத் திரும்புவதன் மூலம்.

எனவே பாடல் 136, முந்தைய பாடலின் அனுபவக் கூற்றுக்கு யோக–தத்துவ உட்கட்டமைப்பை வழங்குகிறது.

② முந்தைய பாடலுடன் இதன் தொடர்பு என்ன?

135–136 இடையே நேரடியான ஒரே சொல்லின் அந்தாதித் தொடர்பைவிட கருத்துத் தொடர்ச்சி வலிமையாக உள்ளது.

பாடல் 135

புரையற்ற
↓
திரையற்ற சிந்தை
↓
உரையற்ற உணர்வு
↓
கரையற்ற சோதி

இதில் சாதகரின் அகத்திலிருந்து ஒவ்வொரு தடையும் அகற்றப்படுகிறது.

136 அந்த அனுபவத்தின் இயக்கத்தை இன்னும் நுண்ணிய நிலையில் எடுத்துக்கொள்கிறது:

சத்தம் முதல் ஐந்து
↓
தன் வழிச் சார்தல்
↓
சித்து
↓
சுத்தவெளி
↓
சுடரில் சுடர் சேர்தல்

அதாவது 135-இன் “திரையற்ற சிந்தை” ஒரு நிலை; 136 அதற்குப் பின்னால் நிகழும் அகமுகப்படுத்தலைக் காட்டுகிறது.

135-இல்:

சொல் → உணர்வு → சோதி

136-இல்:

புலனனுபவம் → அகமுகப்படுதல் → சித்து → சுத்தவெளி → சுடர்

என்ற கட்டமைப்பு உருவாகிறது.

இதனால் பாடல் 136, 135-இன் “கரையற்ற சோதி” என்ற உச்சத்தை மீண்டும் கூறாமல், அந்தச் சோதி அனுபவத்திற்கான அக இயக்கத்தைத் திறந்து காட்டுகிறது.

③ “சித்துக்குச் சித்து” — பாடலின் தர்க்க மையம்

இப்பாடலின் மையக் கேள்வி:

“சித்துக்குச் சித்தன்றிச் சேர்விடம் வேறுண்டேல்?”

இது கேள்வி வடிவில் அமைந்தாலும் அதன் நோக்கம் மறுப்பை வலுப்படுத்துவது:

சித்தின் நிறைவு சித்திலன்றி வேறு எங்கே?

புறப்பொருட்களுடன் தொடர்புகொள்ளும் அறிவு அவற்றையே தனது இறுதி இலக்காக எடுத்துக்கொண்டால் அது தொடர்ந்து சிதறிக்கொண்டே இருக்கும். ஒலி இன்னொரு ஒலியை நாடும்; வடிவம் இன்னொரு வடிவத்தை நாடும்; ஆசை இன்னொரு அனுபவத்தை நாடும். இதற்கு முடிவு இல்லை.

திருமூலர் இந்தப் புற இயக்கத்தைத் திருப்புகிறார்.

அறிவு பொருளைத் தேடுகிறது
↓
பொருள்பற்று அடங்குகிறது
↓
அறிவு தன்னுடைய இயல்பை நோக்குகிறது
↓
அறிவு சிவஞானப் பிரகாசத்தைச் சார்கிறது

இதுவே இப்பாடலின் தர்க்கத் திருப்பம்.

ஆனால் இங்கு “சித்து சித்தில் சேர்கிறது” என்பதை உயிரும் சிவமும் பொருளியல்பில் ஒன்றே என்று எளிதாகச் சமப்படுத்துவது பொருத்தமல்ல. திருமூலரின் சைவப் பின்னணியில் உயிரறிவு பாசத்திலிருந்து விடுபட்டு சிவஞானத்தால் நிறைவுறுதல் என்ற வாசிப்பே நுணுக்கமானது.

④ பாடல் 134 முதல் 136 வரை “ஐந்து” எவ்வாறு முதிர்கிறது?

இங்கு ஒரு குறிப்பிடத்தக்க கட்டமைப்புத் தொடர்பு உள்ளது.

பாடல் 134

“உள் ஐந்து அடக்கி”

ஐம்புலன்களின் வெளிப்பாய்ச்சல் அடக்கப்படுகிறது.

பாடல் 135

“திரையற்ற சிந்தை”

புலனடக்கத்தின் விளைவாக மன அலைகள் அமைதியடைகின்றன.

பாடல் 136

“சத்தமுதல் ஐந்தும் தன்வழித் தான் சாரில்”

இப்போது புலனனுபவத்தின் நுண்ணிய ஐந்தக அமைப்பே தன் வழிக்குத் திரும்புவதாகப் பாடல் வாசிக்கப்படுகிறது.

இதனால் திருமூலரின் கட்டமைப்பு:

புறக் கருவிகள்
→ அவற்றால் எழும் மன அலைகள்
→ அவற்றின் நுண்ணிய அனுபவ அமைப்பு

என்று படிப்படியாக அகத்திற்குச் செல்கிறது.

இது முக்கியமானது. அவர் ஒரே “புலனடக்கம்” என்ற கருத்தை மூன்று பாடல்களிலும் மீண்டும் கூறவில்லை; அதே சாதனையை மூன்று ஆழங்களில் திறக்கிறார்.

⑤ “சுத்தவெளி” ஏன் இங்கே வருகிறது?

பாடல் 135:

“கரையற்ற சோதி”

என்று எல்லையற்ற பிரகாசத்தை முன்வைத்தது.

136:

“சுத்த வெளியிற் சுடரிற் சுடர் சேரும்”

என்று அந்தப் பிரகாச அனுபவத்திற்குரிய “வெளி”யைக் குறிப்பிடுகிறது.

இதனால்:

கரையற்ற
→ எல்லையின்மை

சுத்தவெளி
→ மாசற்ற அகண்ட அனுபவத்தளம்

சுடர்
→ பிரகாசம்

என்ற மூன்று கருத்துகளும் ஒன்றோடொன்று இணைகின்றன.

இங்கு “வெளி” என்பது பௌதிக இடம் என்றால் பாடலின் தர்க்கம் சிதையும். முந்தைய பாடல்கள் அனைத்தும் சாதகரின் அகத்தை நோக்கிச் சென்றுள்ளதால், “சுத்தவெளி”யும் அதே ஆன்மிக–அனுபவத் தொடரில்தான் வாசிக்கப்பட வேண்டும்.

⑥ “சுடரில் சுடர் சேரும்” — ஏன் ஒளி உருவகம்?

135-இல் திருமூலர்:

பாலினுள் நெய்

என்ற உருவகத்தைப் பயன்படுத்தினார்.

அது மறைந்திருக்கும் நுண்ணிய உடனிருப்பை விளக்கியது.

136-இல்:

சுடரில் சுடர்

என்று உருவகத்தை மாற்றுகிறார்.

இது பிரகாசத்தில் நிகழும் சேர்க்கையை விளக்குகிறது.

எனவே உருவகங்களுக்குள்ளும் தர்க்க வளர்ச்சி உள்ளது:

பாலினுள் நெய்
→ இன்னும் வெளிப்படாத சாரம்

திரையற்ற சிந்தை
→ சாரத்தை உணரும் அகத்தெளிவு

சுடரில் சுடர்
→ உணர்வு பிரகாசத்தில் நிறைவு பெறுதல்

அதாவது:

மறைந்திருத்தல் → உணரப்படுதல் → பிரகாசத்தில் நிறைதல்.

இதனால் பாடல் 136, 135-இன் உவமையை மீண்டும் பயன்படுத்தாமல் அதனை இன்னொரு உயர்ந்த உருவகத்திற்கு எடுத்துச் செல்கிறது.

⑦ முதலாம் தந்திரத்தின் பெரிய கருத்துக் கட்டமைப்பில் இதன் பணி என்ன?

இப்பகுதி வரை திருமூலர் சாதகரை வெளிப்புற ஒழுக்கத்திலிருந்து ஆழமான அக அனுபவத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறார்.

பாடல்கள் 133–136-ஐ ஒன்றாகப் பார்த்தால்:

133 — பேறு
சாதகர் பெருநெறி, பெரும்பயன், பெரும்பேறு பெறுகிறார்.

134 — ஒழுங்குபடுத்தல்
அந்தப் பேறு அகந்தையாக மாறாமல் ஐம்புலன் அடக்கமும் ஒருமையும் ஏற்படுகின்றன.

135 — அக அனுபவம்
புரை நீங்கி, மனத்திரை அடங்கி, சொல்லறிவு நேருணர்வாகி, கரையற்ற சோதி நோக்கி அனுபவம் முதிர்கிறது.

136 — நுண்ணிய ஒடுங்கல்
புலனனுபவத்தின் ஐந்தக இயக்கம் தன் வழிக்குத் திரும்பி, சித்து சுத்தவெளியில் சுடரைச் சாரும் நிலை விளக்கப்படுகிறது.

இதனால் திருமூலரின் தர்க்கம்:

பேறு → புலனடக்கம் → மன அமைதி → நேருணர்வு → சித்தின் சிவப்பிரகாச நிறைவு

என்ற தொடராக அமைகிறது.

⑧ அடுத்த பாடலுக்கு இது எவ்வாறு பாலமாகிறது?

பாடல் 136-இன் உச்சம்:

“சுடரில் சுடர் சேரும்.”

இங்கு சாதகரின் அகப்பயணம் மிக உயர்ந்த சேர்க்கை அனுபவத்தை அடைகிறது. ஆகவே தர்க்க ரீதியாக அடுத்த கட்டத்தில் எழ வேண்டிய கேள்வி:

இத்தகைய சிவப்பிரகாசச் சேர்க்கையில் சாதகரின் அறிவு, இருப்பு அல்லது அனுபவநிலை எவ்வாறு அமைகிறது?

அல்லது:

இந்தச் சேர்க்கையின் விளைவு என்ன?

என்பதாகும்.

அடுத்த பாடல் இங்கு வழங்கப்படாததால் அதன் குறிப்பிட்ட கருத்தை ஊகித்து 136-உடன் இணைப்பது முறையல்ல. ஆனால் 136 உருவாக்கும் தர்க்கவாசல் தெளிவானது: புலன்களிலிருந்து சித்திற்கும், சித்திலிருந்து சுத்தவெளிச் சிவப்பிரகாசத்திற்கும் சென்ற சாதகரின் அடுத்த நிலை பற்றிய விரிவாக்கத்திற்குத் திருமூலர் இடம் அமைத்துள்ளார்.

⑨ இந்தப் பாடல் இல்லையென்றால் தர்க்கத் தொடரில் என்ன குறை ஏற்படும்?

136 இல்லையெனில் 135-இன்:

“கரையற்ற சோதி”

என்ற அனுபவக் கூற்றுக்கும் முந்தைய:

“உள் ஐந்து அடக்கி”

என்ற யோகச் சாதனைக்கும் இடையில் ஒரு முக்கியமான நுண்ணிய பாலம் காணாமல் போகும்.

134 சொல்கிறது:

புலன்களை அடக்கு.

135 சொல்கிறது:

சிந்தை திரையற்றதாகி சோதியை உணர்.

136 விளக்குகிறது:

புலனனுபவத்தின் புற இயக்கமே தன் வழிக்குத் திரும்பும்போது சித்து சுத்தவெளிச் சுடரைச் சார்கிறது.

இதனால் 136 இல்லையெனில் புலனடக்கம் எவ்வாறு சிவப்பிரகாச அனுபவமாக முதிர்கிறது? என்ற கேள்விக்கு இடைநிலை விளக்கம் பலவீனமடையும்.

மேலும் 135-இன் “சோதி”யும் 136-இன் “சுடர்”மும் ஒன்றையொன்று கருத்தளவில் வலுப்படுத்துகின்றன:

கரையற்ற சோதி → சுத்தவெளி → சுடரில் சுடர்.

Flow Diagram — பாடல் 136-ன் தர்க்க இடம்

பாடல் 133

சிவப்பேறு

“பெரும்பேறு — பெருமை”

↓

────────────────────────

பாடல் 134

────────────────────────

பெருமை ↔ சிறுமை

↓

ஐம்புலன் அடக்கம்

↓

ஒருமை

↓

“புரை அற்றே”

↓

────────────────────────

பாடல் 135

────────────────────────

“புரையற்ற”

↓

பாலினுள் நெய்

↓

திரையற்ற சிந்தை

↓

உரையற்ற உணர்வு

↓

கரையற்ற சோதி

↓

════════════════════════

பாடல் 136

════════════════════════

↓

சத்தம் முதல் ஐந்து

↓

தன் வழிச் சார்தல்

↓

சித்து

↓

“சித்துக்குச் சித்து”

↓

சுத்தவெளி

↓

சுடரில் சுடர் சேர்தல்

↓

சிவப்பிரகாச அனுபவத்தின்

அடுத்த நிலைக்கான வாயில்

134 → 135 → 136 : மூன்று அடுக்குச் சாதனை

பாடல்	அகத்தில் நிகழ்வது	தத்துவ முதிர்ச்சி
134	ஐம்புலன் அடக்கம்	சிதறலிலிருந்து ஒருமை
135	மனத்திரை அடக்கம்	சொல்லறிவிலிருந்து நேருணர்வு
136	ஐந்தகப் புற இயக்கம் தன் வழிச் சார்தல்	சித்து சிவப்பிரகாசத்தைச் சார்ந்து நிறைதல்

இதனை இன்னும் செறிவாக:

134 — அடக்கு
135 — உணர்
136 — சேர்

என்று நினைவில் கொள்ளலாம்.

பாடல் 136-ன் தர்க்க இடம் — ஒரு வரியில்

ஐம்புலன்களை அடக்கிய சாதகரின் திரையற்ற சிந்தை எவ்வாறு மேலும் நுண்ணிய அகமுகப்படுதலால் சித்தின் தெளிவாகி, அந்தச் சித்து சுத்தவெளியில் சிவப்பிரகாசத்தைச் சார்ந்து “சுடரில் சுடர் சேரும்” அனுபவமாக முதிர்கிறது என்பதை விளக்கும் இணைப்புப் பாடலே 136.

சாதனை வாழ்வியல்

திருமந்திரப் பாடல் 136 சாதகருக்கு ஒரு மிக முக்கியமான வாழ்வியல் மாற்றத்தை முன்வைக்கிறது: புலன்களால் உலகை அனுபவிப்பதை நிறுத்துவது அல்ல; புலன்களால் தொடர்ந்து இழுத்துச் செல்லப்படும் வாழ்க்கையிலிருந்து மீள்வது. பாடல் 134-இல் “உள் ஐந்து அடக்கி” என்ற புலனடக்கம் தொடங்கியது; 135-இல் அது “திரையற்ற சிந்தை”யாக முதிர்ந்தது; 136-இல் “சத்தம் முதல் ஐந்தும் தன் வழித் தான் சாரில்” என்று புறத்தே சிதறும் அனுபவ இயக்கமே தன் உரிய வழிக்குத் திரும்புகிறது.

இதன் வாழ்வியல் கேள்வி மிகவும் நேரடியானது:

என் அறிவை நான் வழிநடத்துகிறேனா, அல்லது நான் பார்க்கும், கேட்கும், நுகரும், சுவைக்கும், தொடும் அனைத்தும் என் அறிவைத் தங்கள் பக்கம் இழுத்துச் செல்கின்றனவா?

இந்தக் கேள்வியை நவீன வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு துறையிலும் பயன்படுத்தலாம்.

குடும்பம் — கேட்டதை உடனே உண்மையாக்காமல் சித்திற்குத் திரும்புதல்

குடும்பத்தில் பல மோதல்கள் நிகழ்வால் அல்ல; நிகழ்வைப் புலன்களும் மனமும் உடனடியாக விளக்கிக் கொள்ளும் முறையால் உருவாகின்றன.

ஒருவர் கடுமையான குரலில் பேசுகிறார். காது ஒலியைப் பெறுகிறது. உடனே மனம்:

“அவர் என்னை மதிக்கவில்லை.”

என்று பொருள் உருவாக்குகிறது. அதிலிருந்து கோபம் எழுகிறது; கோபத்திலிருந்து பதில் வருகிறது; சிறிய நிகழ்வு பெரிய உறவுச் சிக்கலாகிறது.

பாடல் 136-ன் வழியில் இங்கு ஒரு இடைவெளியை உருவாக்கலாம்:

கேட்டது என்ன?
→ நான் அதற்கு கொடுத்த பொருள் என்ன?
→ உண்மை என்ன?
→ தெளிவான நிலையில் நான் எவ்வாறு பதிலளிக்க வேண்டும்?

இதுவே புலனிலிருந்து நேரடியாக எதிர்வினைக்குச் செல்லாமல், சித்தின் தெளிவிற்குத் திரும்புதல்.

கல்வி — தகவல் சேகரிப்பிலிருந்து அறிவுத் தெளிவிற்கு

இன்றைய மாணவருக்குத் தகவல் பற்றாக்குறை இல்லை; தகவல் மிகுதியே பிரச்சினையாக உள்ளது. இணையம், காணொளிகள், செயற்கை நுண்ணறிவு, சமூக ஊடகம் என முடிவற்ற தகவல்கள் கிடைக்கின்றன.

ஆனால்:

தகவல் அதிகரிப்பது அறிவு அதிகரிப்பதற்கு சமமல்ல.

“சத்தம் முதல் ஐந்தும் தன் வழித் தான் சாரில்” என்ற பாடலை கல்வியில் பயன்படுத்தும்போது, வெளியில் இருந்து பெறப்படும் தகவல்கள் இறுதியில் சிந்திக்கப்பட்டு, ஆராயப்பட்டு, உள்ளுணர்வாக மாற்றப்பட வேண்டும்.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு மாணவர் ஒரு தலைப்பைப் பற்றி பத்து காணொளிகளைப் பார்ப்பதற்குப் பதிலாக, ஒரு நல்ல மூலத்தை ஆழமாகப் படித்து, புத்தகத்தை மூடியபின்:

“இதன் மையக் கருத்து என்ன?”
“இதனை என் சொற்களில் விளக்க முடியுமா?”
“இதனை எங்கே பயன்படுத்த முடியும்?”

என்று சிந்திக்கலாம்.

அப்போது:

தகவல் → சிந்தனை → புரிதல் → அறிவு

என்ற மாற்றம் நிகழ்கிறது.

தலைமைத்துவம் — சத்தத்திலிருந்து சுடருக்கு

ஒரு தலைவரைச் சுற்றி எப்போதும் பல “சத்தங்கள்” இருக்கும்:

புகார்கள், ஆலோசனைகள், வதந்திகள், அறிக்கைகள், எதிர்பார்ப்புகள், பாராட்டுகள், விமர்சனங்கள்.

இவற்றில் ஒவ்வொன்றையும் உடனடியாகப் பின்பற்றினால் தலைமை திசைமாறும்.

நடைமுறை உதாரணம்: நிறுவனத்தின் செயல்திறன் குறைகிறது. ஒருவர் “மார்க்கெட்டிங் பிரச்சினை” என்கிறார்; மற்றொருவர் “ஊழியர்கள் சரியில்லை” என்கிறார்; இன்னொருவர் “போட்டியாளர்கள்தான் காரணம்” என்கிறார்.

முதிர்ந்த தலைவர் இந்தச் சத்தங்களிலிருந்து சிறிது விலகி:

“உண்மையான அடிப்படைக் காரணம் என்ன?”

என்று ஆராய்கிறார்.

இது பாடல் 136-ன் நவீன தலைமைத்துவ வடிவம்:

சத்தத்தால் இயக்கப்படாதே; தெளிவால் வழிநடத்து.

தொழில் — கவனத்தை மீட்டெடுக்கும் திறன்

நவீன தொழில்முறை வாழ்க்கையில் மிக மதிப்புமிக்க வளங்களில் ஒன்று கவனம்.

கைப்பேசி அறிவிப்பு ஒலிக்கிறது — கவனம் அங்கே செல்கிறது.
மின்னஞ்சல் வருகிறது — கவனம் மாறுகிறது.
செய்தி வருகிறது — மீண்டும் மாறுகிறது.
ஒருவர் அழைக்கிறார் — மீண்டும் மாறுகிறது.

இவ்வாறு நாள் முழுவதும் புலன்களின் வழியாக கவனம் வெளியே எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது.

“தன் வழித் தான் சாரில்” என்பதை வாழ்வியல் சாதனையாக மாற்றினால்:

வெளியே சென்ற கவனத்தைத் தேவையானபோது அதன் மையத்திற்குத் திரும்பக் கற்றுக்கொள்வது.

நடைமுறைப் பயிற்சி: ஒரு முக்கியமான பணியைத் தொடங்கும்போது 45–60 நிமிடங்கள் அறிவிப்புகளை நிறுத்துதல், தேவையற்ற திரைகளை மூடுதல், ஒரே பணியை மட்டும் முன்வைத்தல், மனம் வேறிடத்திற்குச் சென்றதை உணர்ந்ததும் குற்றம்சாட்டாமல் மீண்டும் பணிக்குத் திருப்புதல்.

இது வெறும் நேர மேலாண்மை அல்ல.

கவனத்தின் மீது மீண்டும் ஆட்சி பெறும் பயிற்சி.

சமூக ஊடகம் — புலன்களின் பொருளாதாரத்தைப் புரிந்துகொள்ளுதல்

சமூக ஊடகங்கள் நமது கவனத்தைப் பெறுவதற்காக தொடர்ந்து புதிய ஒலி, உருவம், செய்தி, எதிர்வினை ஆகியவற்றை வழங்குகின்றன. இதனால் “சத்தம் முதல் ஐந்து” என்ற திருமூலரின் மொழி இன்றைய சூழலில் புதிய பொருத்தம் பெறுகிறது.

ஒரு படம் இன்னொரு படத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறது.
ஒரு காணொளி இன்னொரு காணொளிக்குக் கொண்டு செல்கிறது.
ஒரு கருத்து கோபத்தை உருவாக்குகிறது.
ஒரு பாராட்டு மீண்டும் பாராட்டைத் தேடச் செய்கிறது.

பிரச்சினை சமூக ஊடகம் இருப்பதில் மட்டும் இல்லை; எப்போது நிறுத்த வேண்டும் என்பதை நாம் தீர்மானிக்க முடியாத நிலை உருவாவதில்தான் உள்ளது.

எனவே தினமும் ஒரு எளிய சோதனை:

நான் இதைப் பயன்படுத்துகிறேனா?
அல்லது இது என் கவனத்தைப் பயன்படுத்துகிறதா?

இந்த ஒரு கேள்வியே புலனாட்சிக்கும் சித்தாட்சிக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைக் காட்டும்.

நிர்வாகம் — தகவலைப் பெறுதல்; தகவலால் ஆளப்படாமை

ஒரு நல்ல நிர்வாகி பல தரப்பினரிடமிருந்தும் தகவலைப் பெற வேண்டும். ஆனால் முதலில் வந்த தகவலையே உண்மை என்று எடுத்துக்கொள்ளக்கூடாது.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு பணியாளரைப் பற்றி புகார் வருகிறது. உடனே தீர்ப்பு வழங்காமல்:

• புகாரைக் கேட்க வேண்டும்;

• சம்பந்தப்பட்டவரின் விளக்கத்தையும் கேட்க வேண்டும்;

• ஆதாரங்களைப் பார்க்க வேண்டும்;

• விதிமுறையைப் பார்க்க வேண்டும்;

• பின்னர் முடிவெடுக்க வேண்டும்.

இதில் புலன்களால் பெறப்பட்ட முதல் தகவல் சித்தின் தெளிவில் பரிசோதிக்கப்படுகிறது.

அதனால் நிர்வாகத்தில் பாடல் 136-ன் பயன்பாடு:

தகவல் பெறுவதில் திறந்தவனாக இரு; தீர்ப்பளிப்பதில் தெளிவானவனாக இரு.

ஆன்மிக சாதனை — புலனிலிருந்து சித்திற்கு; சித்திலிருந்து சுடருக்கு

இப்பாடலின் நேரடியான சாதனைப் பயன்பாடு இங்கே உள்ளது.

பாடல் 134:

“உள் ஐந்து அடக்கி”

பாடல் 135:

“திரையற்ற சிந்தை”

பாடல் 136:

“சத்தம் முதல் ஐந்தும் தன் வழித் தான் சாரில்…”

எனவே ஒரு இயல்பான தியானப் பயிற்சியை இதிலிருந்து உருவாக்கலாம்.

அமைதியாக அமர்ந்து முதலில் வெளிப்புற ஒலிகளை உணருங்கள். அவற்றைத் தடுக்க முயல வேண்டாம். பின்னர் ஒவ்வொரு ஒலியையும் தொடர்ந்து மனம் வெளியே செல்லாமல் விடுங்கள்.

கண் மூடியிருக்கும்போது தோன்றும் உருவங்களையும் நினைவுகளையும் கவனியுங்கள்; அவற்றைப் பிடித்துக்கொள்ள வேண்டாம். உடலில் தோன்றும் தொடு உணர்வுகளையும் எதிர்க்காமல் அறியுங்கள்.

பின்னர் சுவாசத்தில் கவனம் நிலைபெறட்டும். மந்திரம் இருந்தால் மெதுவாக ஜபியுங்கள். மனம் ஒருமை பெற்றபின் ஜபத்தின் பின்னால் சிறிது மௌனத்தில் இருங்கள்.

இந்த இயக்கம்:

புலனுணர்வு
↓
பற்றாமை
↓
அகமுகம்
↓
ஒருமை
↓
மௌனம்
↓
சிவநினைவு

என்று அமையலாம்.

இதனை “சுடரில் சுடர் சேரும்” என்ற இறுதி அனுபவத்திற்குச் சமமாகக் கூறக்கூடாது. அது திருமூலர் சுட்டும் உயர்ந்த அனுபவ நிலை. ஆனால் தினசரி சாதகர் செய்யக்கூடியது அந்தத் திசையை நோக்கித் தனது புலன்–மனம்–சித்த இயக்கத்தை ஒழுங்குபடுத்துவது.

“சத்தத்திலிருந்து சுடருக்கு” — தினசரி ஐந்து நிமிட சாதனை

ஒரு நடைமுறைப் பயிற்சியாக:

முதல் நிமிடம் — புலன் விழிப்பு
இப்போது நான் என்ன கேட்கிறேன், என்ன உணர்கிறேன் என்பதை மட்டும் கவனித்தல்.

இரண்டாம் நிமிடம் — பற்றாமை
எந்தப் புலனுணர்வையும் தொடர்ந்து மனம் ஓடாமல் விடுதல்.

மூன்றாம் நிமிடம் — சுவாசம்
கவனத்தை இயல்பான சுவாசத்திற்கு மீட்டுவருதல்.

நான்காம் நிமிடம் — சிவநினைவு
மந்திரம் அல்லது சிவநினைவில் மனத்தை ஒருமைப்படுத்துதல்.

ஐந்தாம் நிமிடம் — மௌனம்
எதையும் புதிதாக உருவாக்காமல் அமைதியில் இருத்தல்.

இதன் நோக்கம் விசேஷமான காட்சிகளையோ ஒளியையோ வலுக்கட்டாயமாக உருவாக்குவது அல்ல. சிதறிய கவனத்தைத் திரும்ப அழைப்பதே ஆரம்பச் சாதனை.

இப்பாடலின் மூன்று வாழ்வியல் சோதனைகள்

சோதனை	நான் என்னைக் கேட்க வேண்டும்?
புலன்	இன்று என் கவனத்தை அதிகமாக வெளியே இழுத்துச் செல்பவை எவை?
சித்து	நான் பெறும் தகவல்களுக்கு உடனடியாக எதிர்வினை செய்கிறேனா, அல்லது தெளிவுடன் அவற்றைப் பார்க்கிறேனா?
சுடர்	என் சாதனையும் அறிவும் என்னை மேலும் தெளிவு, அமைதி, அருள் உணர்வு நோக்கி அழைத்துச் செல்கிறதா?

இந்தப் பாடல் என்னுடைய வாழ்க்கையில் இன்று எப்படி நடைமுறையாகும்?

இன்று நான் உலகைத் தவிர்க்க வேண்டியதில்லை. பார்க்கலாம்; கேட்கலாம்; பணியாற்றலாம்; உறவாடலாம்; தகவல்களைப் பெறலாம். ஆனால் ஒவ்வொரு புறத்தூண்டுதலும் என் சித்தத்தைத் தன் வசப்படுத்த அனுமதிக்க வேண்டியதில்லை.

ஒலி வந்தால் — கேட்பேன்; அதன் பின்னால் ஓட வேண்டியதில்லை.
காட்சி வந்தால் — பார்ப்பேன்; அதில் பற்றிக்கொள்ள வேண்டியதில்லை.
விமர்சனம் வந்தால் — ஆராய்வேன்; உடனே கலங்க வேண்டியதில்லை.
புகழ்ச்சி வந்தால் — ஏற்றுக்கொள்வேன்; அதையே என் அடையாளமாக்க வேண்டியதில்லை.
தகவல் வந்தால் — பயன்படுத்துவேன்; தகவல் வெள்ளத்தில் சித்தத்தை இழக்க வேண்டியதில்லை.

நாளின் நடுவே சில கணங்கள் என் கவனத்தை மீண்டும் அகத்திற்குத் திருப்பலாம். மந்திரத்தில் நிலைக்கலாம். மௌனத்தில் அமரலாம். புறத்தே சென்ற மனத்தை மீண்டும் மீண்டும் அதன் மையத்திற்கு அழைக்கலாம்.

இவ்வாறு பாடல் 136 நமக்கு உலகைவிட்டு ஓடும் வாழ்க்கையைச் சொல்லவில்லை; உலகின் நடுவே இருந்தபடியே சித்தத்தை இழக்காத வாழ்க்கையை கற்றுத்தருகிறது.

பாடல் 136-ன் வாழ்வியல் சூத்திரம்

புலன்களை வெறுக்காதே; அவற்றின் அடிமையாகாதே. புறத்தே சிதறும் கவனத்தை அகத்திற்குத் திருப்பு; சித்தத்தைத் தெளிவாக்கு; அந்தத் தெளிவை சிவநினைவில் நிலைநிறுத்தி, சுடரைச் சாரும் சுடராக வாழப் பழகு.

ஒரே பார்வையில் — திருமந்திரம் பாடல் 136

① இந்தப் பாடலின் மையச் செய்தி

பாடல் 136, புலனடக்கத்தை வெறும் கட்டுப்பாடாக அல்லாமல் அறிவு தன் உண்மையான சார்பை நோக்கித் திரும்பும் அகப்பயணமாக எடுத்துச் செல்கிறது. “சத்தம் முதல் ஐந்தும்” தத்தம் வழியில் சாரும்போது, புறப்பொருட்களை நோக்கிச் சிதறிய அனுபவ இயக்கம் அகமுகப்படுகிறது. அப்போது திருமூலர் பாடலின் மையக் கேள்வியை எழுப்புகிறார்:

“சித்துக்குச் சித்தன்றிச் சேர்விடம் வேறுண்டேல்?”

அறிவின் நிறைவு அறிவற்ற புறப்பொருட்களில் இல்லை; அது உயர்ந்த அறிவுப் பிரகாசத்தைச் சார்வதிலே உள்ளது. இதையே அடுத்த அடியில் “சுத்த வெளியிற் சுடரிற் சுடர் சேரும்” என்ற ஒளி உருவகத்தால் திருமூலர் வெளிப்படுத்துகிறார்.

எனவே இப்பாடலின் மையச் செய்தி:

புலன்களால் புறத்தே சிதறும் அறிவு அகமுகப்பட்டு, சித்தம் தெளிவடைந்து, சுத்தவெளியில் சிவஞானப் பிரகாசத்தைச் சார்ந்து நிறைவதே சாதனையின் ஆழமான இயக்கம்.

② முக்கிய ஐந்து கருத்துக்கள்

#	முக்கியக் கருத்து	பாடலின் சாரம்
1	சத்தம் முதல் ஐந்து	புலனனுபவத்துடன் தொடர்புடைய ஐந்தக நுண்ணிய அமைப்பு; இதனைச் சத்தம் முதலான ஐந்து தன்மாத்திரைகளோடு தொடர்புபடுத்தி வாசிக்கலாம்
2	தன் வழித் தான் சார்தல்	புறத்தே சிதறிய அனுபவ இயக்கம் தன் உரிய வழியில் அகமுகப்பட்டு ஒடுங்குதல்
3	சித்துக்குச் சித்து	அறிவின் நிறைவு அறிவற்ற பொருட்களில் அல்ல; உயர்ந்த அறிவுப் பிரகாசத்தைச் சார்வதில் உள்ளது
4	சுத்தவெளி	புலன்–மனக் கலக்கங்களால் வரையறுக்கப்படாத தூய ஆன்மிக அனுபவத்தளம்
5	சுடரில் சுடர் சேர்தல்	பாசக் கட்டுப்பாடுகள் நீங்கிய உயிரறிவு சிவஞானப் பிரகாசத்தில் தடையின்றி நிறையும் உயர்ந்த அனுபவம்

③ இந்தப் பாடல் சாதகரை எப்படி மாற்றுகிறது?

இப்பாடல் சாதகரை முதலில் புலன்களால் இயக்கப்படுபவனிடமிருந்து புலன்களை விழிப்புடன் பயன்படுத்துபவனாக மாற்றுகிறது.

புறத்தே சிதறுவதிலிருந்து அகத்தே திரும்புதல்

சாதாரண வாழ்வில்:

ஒலி → கவனத்தை இழுக்கிறது
உருவம் → ஆசையை எழுப்புகிறது
தொடுதல் → விருப்பு–வெறுப்பை உருவாக்குகிறது
சுவை → பற்றை உருவாக்குகிறது
மணம் → நினைவையும் விருப்பத்தையும் தூண்டுகிறது

இதனால் அறிவு தொடர்ந்து புறப்பொருட்களுக்குப் பின்னால் செல்கிறது.

திருமூலரின் சாதனை இதன் திசையை மாற்றுகிறது:

புறத்தே ஓடுதல் → விழிப்புணர்வு → பற்றாமை → அகமுகம்.

இங்கு புலன்கள் அழிக்கப்படுவதில்லை; அவற்றின் கட்டுப்பாடற்ற ஆதிக்கம் முடிவடைகிறது.

அகமுகத்திலிருந்து சித்தின் தெளிவிற்கு

பாடல் 134-இல்:

“உள் ஐந்து அடக்கி”

என்று புலனடக்கம் நிகழ்ந்தது.

135-இல்:

“திரையற்ற சிந்தை”

என்று மன அலைகள் அமைதியடைந்தன.

136-இல்:

“சத்தம் முதல் ஐந்தும் தன் வழித் தான் சாரில்”

என்று புலனனுபவத்தின் நுண்ணிய இயக்கமே அகமுகப்படுகிறது.

எனவே:

புலனடக்கம் → மன அமைதி → நுண்ணிய அகமுகம் → சித்தின் தெளிவு

என்ற சாதனை முதிர்ச்சி உருவாகிறது.

சித்தின் தெளிவிலிருந்து சிவஞானப் பிரகாசத்திற்கு

இப்பாடலின் மையத் திருப்பம்:

“சித்துக்குச் சித்தன்றிச் சேர்விடம் வேறுண்டேல்?”

சாதகர் வெளிப்பொருட்களில் நிரந்தர நிறைவைத் தேடிக்கொண்டிருந்த நிலையை இந்தக் கேள்வி உடைக்கிறது.

ஒரு அனுபவம் முடிந்ததும் இன்னொன்று தேவைப்படுகிறது.
ஒரு புகழுக்குப் பின்னர் இன்னொரு புகழ் தேவைப்படுகிறது.
ஒரு வெற்றிக்குப் பின்னர் இன்னொரு வெற்றி தேவைப்படுகிறது.

புறப்பொருள் அறிவிற்கு தற்காலிக அனுபவத்தைத் தரலாம்; ஆனால் அதன் இறுதி நிறைவைத் தருவதில்லை.

திருமூலர் அறிவை அதன் ஆழமான சார்பை நோக்கித் திருப்புகிறார்:

சித்து → சித்து → சுத்தவெளி → சுடர்.

சித்திலிருந்து சுடருக்கு

பாடலின் உச்சம்:

“சுத்த வெளியிற் சுடரிற் சுடர் சேரும்.”

இது பாடல் 135-இன்:

“கரையற்ற சோதி”

என்ற கருத்தின் அடுத்த முதிர்ச்சி.

135-இல் சோதி அனுபவத்தின் உச்சமாகக் கூறப்பட்டது. 136-இல் அந்த அனுபவம் “சுடரில் சுடர் சேரும்” என்ற இன்னும் நெருக்கமான உருவகமாகிறது.

இதனை உயிர் முற்றிலும் அழிந்து சிவமாகிவிடுகிறது என்று எளிமைப்படுத்த வேண்டியதில்லை. சைவசித்தாந்தப் பார்வையில்:

பாசத்தால் கட்டுப்பட்ட உயிரறிவு → பாசநீக்கம் → சிவஞானத்தில் தடையற்ற நிறைவு

என்ற வகையில் புரிந்துகொள்வது பொருத்தமானது.

④ இந்தப் பாடலை ஒரு வரியில் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டுமெனில்

“புறத்தே சிதறும் புலனனுபவம் தன் வழிக்குத் திரும்பும்போது, சித்து தெளிந்து சுத்தவெளியில் சிவஞானச் சுடரைச் சார்ந்து நிறைகிறது.”

இன்னும் சுருக்கமாக:

புலனைத் திருப்பு; சித்தைத் தெளிவு செய்; சுடரைச் சார்.

சாதனைச் சூத்திரமாக:

திருப்பு → ஒடுக்கு → தெளி → சார் → ஒளிர்.

⑤ இந்தப் பாடலின் முக்கியச் சொற்கள்

சத்தம் முதல் ஐந்து

இப்பாடலின் தொடக்கத் தொழில்நுட்பச் சொற்றொடர்.

சைவ–யோகப் பின்னணியில் இதனை:

சத்தம் — ஒலி
பரிசம் — ஊறு
ரூபம் — உருவம்
ரசம் — சுவை
கந்தம் — மணம்

என்னும் ஐந்து தன்மாத்திரைகளுடன் தொடர்புபடுத்தி வாசிக்கலாம்.

ஆனால் பாடலின் சொற்றொடர் மட்டும் கொண்டு இந்தப் பட்டியலை இறுதியான ஒரே வாசிப்பாக நிர்ணயிக்காமல் இருப்பது ஆய்வுமுறை ரீதியாகச் சிறந்தது. பாடலின் மையம் ஐந்தும் தம் வழிச் சாரும் அகமுக இயக்கம் என்பதிலேயே உள்ளது.

தன் வழித் தான் சாரில்

இது பாடலின் சாதனை இயக்கத்தை வெளிப்படுத்தும் முக்கியத் தொடர்.

புலன்களால் புறத்தே சிதறிய அனுபவ ஆற்றல் தன் உரிய வழிக்குத் திரும்புகிறது.

புறப்பாய்ச்சி → திரும்புதல் → அகமுகம்.

சித்து

வெறும் மனம் என்ற அளவில் மட்டும் கொள்ள முடியாத முக்கிய தத்துவச் சொல்.

இங்கு அறிவு, உணர்வு, அறியும் பிரகாசத் தன்மை ஆகியவற்றைச் சுட்டும் நுண்பொருளில் வாசிக்கப்படுகிறது.

சித்துக்குச் சித்து

இப்பாடலின் தத்துவ இதயம்.

அறிவின் இறுதி நிறைவு அறிவற்ற பொருளில் இல்லை.

உயிரறிவு சிவஞானத்தால் நிறைவுறும் திசையை இது சுட்டுவதாக சைவசித்தாந்தப் பின்னணியில் வாசிக்கலாம்.

சுத்தவெளி

இங்கு வெறும் பௌதிக வெற்றிடம் என்று கொள்ள வேண்டியதில்லை.

புரை, மனத்திரை, புலன்சிதறல் போன்ற கட்டுப்பாடுகள் நீங்கிய தூய ஆன்மிக அனுபவப் பரப்பைச் சுட்டும் சொல்லாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

சுடர்

ஒளி, பிரகாசம், ஞானம் ஆகியவற்றைத் தாங்கும் தமிழ்ச் சைவ மரபின் முக்கியமான சொல்.

135-இன் **“சோதி”**யுடன் இது கருத்தளவில் இணைகிறது.

சுடரில் சுடர்

இரண்டு ஒளிகள் சந்திக்கும் உருவகம்.

இதனை உயிரின் இருப்பழிவாக அல்லாமல், உயிரறிவு சிவஞானப் பிரகாசத்தில் தடையின்றி நிறையும் அனுபவ உருவகமாக வாசிப்பது நுணுக்கமானது.

134 → 135 → 136 : சாதனையின் மூன்று ஆழங்கள்

பாடல்	மையச் சொல்	சாதனையில் நிகழ்வது
134	உள் ஐந்து அடக்கி	புலன்களின் வெளிப்பாய்ச்சல் கட்டுப்படுகிறது
135	திரையற்ற சிந்தை	மனத்தின் அலைகள் அமைதியடைகின்றன
136	தன் வழித் தான் சாரில்	புலனனுபவத்தின் நுண்ணிய இயக்கமே அகமுகப்படுகிறது
134	புரை அற்ற	அகச்சுத்தி
135	உரையற்ற உணர்வு	நேருணர்வு
136	சுடரில் சுடர்	சிவப்பிரகாசத்தில் நிறைவு

இதனை மூன்று சொற்களில் நினைவில் வைத்துக்கொள்ளலாம்:

134 — அடக்கு
135 — உணர்
136 — சேர்

சாதகருக்கான நான்கு சுயபரிசோதனைகள்

புலன்:
என் கவனம் இன்று அதிகமாக எந்தப் புறத்தூண்டுதல்களால் இழுக்கப்படுகிறது?

சித்து:
நான் பெறும் ஒவ்வொரு தகவலுக்கும் உடனடியாக எதிர்வினை செய்கிறேனா, அல்லது அகத்தே திரும்பித் தெளிவாகப் பார்க்கிறேனா?

சுத்தவெளி:
என் தினசரி வாழ்வில் சத்தம், திரை, உரையாடல், தகவல் அனைத்தும் குறைந்து மனம் அமைதியாக இருக்கக்கூடிய நேரம் உள்ளதா?

சுடர்:
என் ஆன்மிகச் சாதனை என்னை மேலும் அகந்தையாக்குகிறதா, அல்லது தெளிவு, அமைதி, அருள் உணர்வு ஆகியவற்றில் வளர்க்கிறதா?

ஒரே பார்வையில் — பாடலின் அக இயக்கம்

சத்தம் முதல் ஐந்து

↓

புறத்தே சிதறும் அனுபவம்

↓

தன் வழித் தான் சார்தல்

↓

அகமுகம்

↓

சித்து

↓

“சித்துக்குச் சித்து”

↓

சுத்தவெளி

↓

சுடரில் சுடர்

↓

சிவஞானப் பிரகாசத்தில்

நிறைவு

திருச்சிற்றம்பலம்.