சிவத்துள் அடங்கும் சீவன்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 137

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிமுப்பத்து ஏழாவது படிக்கட்டில் (137) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

யோக–ஆகம–தந்திர ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

திருமந்திரப் பாடல் 137, முன்பட்ட பாடல்களில் தொடர்ந்து வளர்ந்து வந்த சீவன்–சிவம் உறவின் அனுபவ உச்சத்தை மிக எளிய இயற்கை உவமையின் வழியாக விளக்குகிறது. பாடல் 135 “கரையற்ற சோதி”, பாடல் 136 “சுடரில் சுடர் சேரும்” என்று கூறின. இப்போது 137, அந்தச் சேர்க்கையின் இயல்பை இன்னும் தெளிவாக்குவதற்காக நீரிலிருந்து வெளிப்படும் உப்பு மீண்டும் நீரில் கரைந்து அடங்குதல் என்ற காட்சியை முன்வைக்கிறது.

இதன் மையக் கேள்வி:

முத்தியில் சீவனுக்கு என்ன நிகழ்கிறது?

திருமூலரின் பதில் மிகவும் நுணுக்கமானது. அவர் “சீவன் அழிகிறது” என்று கூறவில்லை; “சீவன் சிவத்துள் அடங்குமே” என்கிறார். இந்தச் சொல்லாட்சியைப் புரிந்துகொள்வதே இப்பாடலின் மையத் திறவுகோல்.

① நீரிலிருந்து உப்பு — உவமையின் முதல் நிலை

முதல் மூன்று அடிகளும் ஓர் இயற்கை நிகழ்வை அமைக்கின்றன.

நீரில் உப்புத்தன்மை கரைந்திருக்கிறது. அது தனியான உருவமாகக் கண்ணுக்குத் தெரிவதில்லை. சூரிய வெப்பத்தால் நீர் ஆவியாகும்போது, அதுவரை நீருக்குள் மறைந்திருந்த உப்பு படிகமாக வெளிப்படுகிறது. அப்போது அது:

தனிப்பெயர் பெறுகிறது — “உப்பு”
தனியுரு பெறுகிறது — படிகம்
தனித்து அறியப்படுகிறது — நீரிலிருந்து வேறுபட்டதாகத் தோன்றுகிறது.

பின்னர் அந்த உப்பை மீண்டும் நீரில் சேர்த்தால், அதன் படிக வடிவம் கரைகிறது. “உப்பு” என்ற பொருள் இல்லாமல் அழிந்துவிடவில்லை; ஆனால் முன்பு இருந்த தனி வடிவம் தொடர்வதில்லை. அது நீருக்குள் பரவி, நீரின் முழுமையிலும் இருப்பதாகிறது.

இந்த உவமையின் வலிமை இங்குதான் உள்ளது:

தனியுரு மறைகிறது; சாரம் அழிவதில்லை.

இதனையே திருமூலர் சீவன்–சிவ உறவை விளக்கப் பயன்படுத்துகிறார்.

② “பேர்” மற்றும் “உரு” — தனித்தன்மையின் உருவாக்கம்

இரண்டாம் அடியில் வரும்:

“உப்பெனப் பேர் பெற்று உருச் செய்த அவ்வுரு”

என்ற சொற்றொடர் மிகவும் முக்கியமானது.

திருமூலர் வெறும் “உப்பு தோன்றியது” என்று சொல்லவில்லை. அவர் குறிப்பாக:

பேர் பெற்றது
மற்றும்
உரு பெற்றது

என்று சொல்கிறார்.

இதனை ஆன்மிக விளக்கத்தில் பார்க்கும்போது, சீவன் உலக அனுபவத்தில்:

“நான்” என்ற அடையாளம்,
உடல் சார்ந்த தனித்தன்மை,
எனது என்ற பற்று,
கர்மத்தால் உருவாகும் அனுபவ வேறுபாடு

ஆகியவற்றுடன் தனிப்பட்ட இருப்பாகத் தன்னை அனுபவிக்கிறது.

ஆனால் இவற்றை எல்லாம் சீவனின் நிரந்தர சொரூபம் என்று எடுத்துக்கொள்ள முடியாது. உடல் மாறுகிறது; மனநிலை மாறுகிறது; அறிவு வளர்கிறது; பிறப்பு–இறப்பு நிகழ்கிறது; கர்ம அனுபவங்கள் மாறுகின்றன.

எனவே “பேர்–உரு” என்பது சீவனின் உலக அனுபவத் தனித்தன்மையை விளக்கும் சிறந்த உருவகமாக இங்கு செயல்படுகிறது.

③ ஆதித்தனின் வெம்மை — மாற்றத்தை நிகழ்த்தும் சக்தி

முதல் அடியில்:

“ஆதித்தன் வெம்மையால்”

என்று திருமூலர் குறிப்பாகச் சொல்கிறார்.

இயற்கை நிலையில் சூரிய வெப்பமே நீருக்குள் கரைந்திருக்கும் உப்பை தனியுருவாக வெளிப்படுத்துகிறது. ஆன்மிக வாசிப்பில் இதனை அருள், ஞானம் அல்லது கர்மம் ஆகியவற்றுள் ஒன்றோடு இயந்திரமாகச் சமப்படுத்துவது பாதுகாப்பானதல்ல. பாடல் நேரடியாக அத்தகைய அடையாளத்தை வழங்கவில்லை.

ஆனால் உவமையின் கட்டமைப்பு ஒரு முக்கிய உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது:

ஒரு காரணநிலை மாறும்போது, மறைந்திருந்த ஒன்று தனியுருவாக வெளிப்படுகிறது; காரணநிலை மீண்டும் மாறும்போது அந்தத் தனியுரு தனது மூலத்தில் அடங்குகிறது.

இதனால் திருமூலர் உருவம் என்பது நிரந்தரமான தன்மை அல்ல என்பதை உவமையின் வழியாகக் காட்டுகிறார்.

சீவன் தன்னை உடல்–மனம்–பேர்–புகழ்–பதவி–உறவு ஆகியவற்றோடு அடையாளப்படுத்திக் கொண்டாலும், இவை அவனுடைய முழுமையான ஆன்மிக உண்மை அல்ல.

④ “அப்பினிற் கூடியது ஒன்றாகும்” — ஒன்றாதல் என்றால் என்ன?

இப்பாடலின் மிக நுண்ணிய தத்துவச் சிக்கல் இங்குதான் உள்ளது.

உப்பு மீண்டும் நீரில் சேரும்போது:

“ஒன்றாகும்”

என்கிறார் திருமூலர்.

இதனை நேரடியாக:

“சீவன் முற்றிலும் அழிந்து சிவமாகிவிடுகிறது”

என்று மொழிபெயர்த்தால் சைவசித்தாந்தத்தின் பதி–பசு–பாச அமைப்புடன் சிக்கல் எழும்.

சைவசித்தாந்தத்தில்:

பதி — சிவன்
பசு — உயிர்
பாசம் — ஆணவம், கன்மம், மாயை

என்ற முப்பொருள் அமைப்பு அடிப்படையானது.

முத்தி என்பது பசு அழிந்து போதல் அல்ல; பாசத்தின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விடுபட்டு, சிவனது அருளால் சிவஞானத்தில் நிறைந்து, சிவானுபவத்தில் நிலைபெறுதல்.

இதற்கே திருமூலரின் இறுதி சொல் மிக முக்கியமான பாதுகாப்பை அளிக்கிறது:

“சீவன் சிவத்துள் அடங்குமே.”

அவர் உவமையில் “ஒன்றாகும்” என்றாலும், தத்துவ முடிவில் “அடங்கும்” என்கிறார்.

இந்த வேறுபாட்டைக் கவனிக்காமல் விடக்கூடாது.

⑤ “அடங்குதல்” — அழிதல் அல்ல, தனிச்செயற்பாட்டின் ஒடுங்கல்

“அடங்கு” என்ற தமிழ்ச் சொல் இங்கு மிக ஆழமானது.

அடங்குதல் என்பது:

• அழிந்துபோதல் மட்டும் அல்ல;
• தனித்த இயக்கம் ஒடுங்குதல்;
• பெரியதொன்றினுள் அமைதியாக நிலைபெறுதல்;
• தன்னிச்சையான அலைச்சல் முடிவுறுதல்;
• உரிய நிலையில் நிற்றல்

என்ற பொருள்களையும் கொண்டது.

உப்பு நீரில் கரைந்தபோது அதன் தனிப்பட்ட படிக உருவத்தைத் தேட முடியாது. ஆனால் உப்புத்தன்மை நீரில் உள்ளது. உண்மையில் அது நீரின் முழுவதிலும் பரவியுள்ளது.

இந்த உவமையின் வழியாக முத்தியை:

சீவனின் இருப்பழிவு அல்ல; பாசத்தால் உருவான தனித்தன்மை உணர்வும் தன்னிச்சைச் செயற்பாடும் ஒடுங்கி, சிவஞான–சிவானுபவத்தில் தடையின்றி நிலைபெறுதல்

என்று புரிந்துகொள்ளலாம்.

⑥ சைவசித்தாந்தம் — பதி, பசு வேறுபாடும் சிவானுபவ ஒற்றுமையும்

இப்பாடல் சைவசித்தாந்த முத்தியியலைப் புரிந்துகொள்ள மிகவும் பயனுள்ள இடம்.

ஒரு பக்கம்:

“ஒன்றாகும்”

என்ற அனுபவ மொழி.

மற்றொரு பக்கம்:

“சீவன் சிவத்துள் அடங்கும்”

என்ற உறவுமொழி.

இவை இரண்டையும் ஒன்றாக வைத்தே வாசிக்க வேண்டும்.

சைவசித்தாந்தம் உயிரும் சிவனும் அனுபவத்தில் நெருங்க முடியாத இரண்டு பிரிந்த பொருட்களாகவே என்றும் நிற்கின்றன என்று மட்டும் கூறுவதில்லை. அதேவேளை உயிர் முற்றிலும் இல்லாமல் சிவமே மிஞ்சுகிறது என்றும் எளிமைப்படுத்துவதில்லை.

முத்தியில் பாசம் நீங்கிய உயிரின் அறிவும் செயலும் சிவஅருளால் நிறைந்து, சிவானுபவத்திற்கு தடையில்லாத நிலையை அடைகின்றன.

இதனை உப்பின் உவமை சிறப்பாக உணர்த்துகிறது:

உப்பு தனிப்படிகமாக இல்லை
ஆனால்
உப்புத்தன்மை மறையவில்லை.

அதுபோல:

பாசத்தால் கட்டப்பட்ட தனி அகந்தைநிலை ஒடுங்குகிறது
ஆனால்
உயிரின் ஆன்மிக உண்மை வெறுமையாக அழிவதில்லை.

⑦ பாடல் 136-இன் “சுடரில் சுடர்” — 137-இன் “அப்பினில் உப்பு”

136 கூறியது:

“சுத்த வெளியிற் சுடரிற் சுடர் சேரும்.”

137 கூறுகிறது:

“அப்பினிற் கூடியது ஒன்றாகும் ஆறு போல்…”

இரண்டு உவமைகளும் ஒரே நுண்மையை வேறு கோணங்களில் விளக்குகின்றன.

பாடல் 136	பாடல் 137
சுடர்	உப்பு
சுடரில் சேர்தல்	நீரில் கரைதல்
ஒளி உருவகம்	நீர் உருவகம்
பிரகாச ஒற்றுமை	தனியுரு ஒடுங்கல்
அறிவின் நிறைவு	தனித்தன்மையின் அடக்கம்

சுடர் உவமை அனுபவத்தின் பிரகாசத்தை விளக்குகிறது.

உப்பு உவமை அந்த அனுபவத்தில் தனியுருவிற்கு என்ன நிகழ்கிறது என்பதை விளக்குகிறது.

இதனால் 137, 136-ஐ மீண்டும் கூறவில்லை; 136 விட்டுச் சென்ற தத்துவக் கேள்விக்கு விளக்கம் அளிக்கிறது.

⑧ யோகப் பார்வை — சித்தவிருத்தியிலிருந்து அடங்கிய நிலைக்கு

யோகத்தில் சாதகரின் சிக்கல் உலகம் இருப்பதல்ல; உலகை நோக்கி சித்தம் தொடர்ந்து அலைபாய்வதே.

புலன்கள் புறத்தே செல்கின்றன.
மனம் அவற்றைப் பின்தொடர்கிறது.
நினைவு பற்றை உருவாக்குகிறது.
பற்று ஆசையை உருவாக்குகிறது.
ஆசை கர்மத்தை உருவாக்குகிறது.

இந்த இயக்கத்தில் சீவன் தன்னுடைய பெயர்–உரு–அனுபவங்களைத் தான் என்று பற்றிக்கொள்கிறான்.

யோகசாதனை இந்தச் சிதறலைத் திருப்புகிறது:

புலனடக்கம்
↓
மன ஒருமை
↓
சித்த அமைதி
↓
அகந்தை ஒடுங்கல்
↓
சிவநினைவு
↓
சிவானுபவத்தில் அடக்கம்

இந்தத் தொடரின் உச்சத்தை 137-இன்:

“சீவன் சிவத்துள் அடங்குமே”

என்ற வரி சுட்டுகிறது.

⑨ ஆகமப் பார்வை — புற வழிபாட்டிலிருந்து சிவமய நிலைக்கு

சிவாகமச் சாதனையில் புற வழிபாடு இறுதி அல்ல; அது சாதகரை படிப்படியாக சிவமையாக்கும் வழி.

ஆரம்பத்தில்:

நான் வழிபடுகிறேன் — சிவன் வழிபடப்படுகிறார்.

இங்கு சாதகர்–சிவன் வேறுபாடு தெளிவாக உள்ளது.

மந்திரம், பூஜை, தியானம், யோகம் ஆகியவை ஆழமடையும்போது சாதகரின் சிந்தை சிவமையமாகிறது. அவன் செயல், நினைவு, உணர்வு ஆகியவை சிவநினைவால் ஊடுருவப்படுகின்றன.

இறுதியில்:

“எனது” என்ற தனிச்செயற்பாட்டை விடுத்து சிவஅருளில் அடங்குதல்

என்ற நிலை உருவாகிறது.

அதனால் ஆகம வழிபாட்டின் ஆழமான நோக்கம் வெளியில் உள்ள சிவனை உள்ளே கொண்டுவருவது மட்டும் அல்ல; சாதகரின் வாழ்வையே சிவசம்பந்தத்தில் மறுவடிவமைத்தல்.

⑩ தந்திரப் பார்வை — பெயர்–உருவத்திலிருந்து மூலத்திற்குத் திரும்புதல்

தந்திரத்தின் ஒரு முக்கிய இயக்கம்:

வெளிப்பாடு → அதன் மூலத்திற்குத் திரும்புதல்.

ஒலி மந்திரத்தில் தன் மூலத்தை நோக்குகிறது.
மந்திரம் நாதத்தில் நுண்மையடைகிறது.
நாதம் மௌனத்தில் ஒடுங்குகிறது.

அதுபோல இப்பாடலில்:

நீரினுள் நுண்மை
↓
உப்பு என்ற பெயர்–உரு
↓
மீண்டும் நீர்
↓
தனியுரு ஒடுங்கல்

என்ற இயக்கம் உள்ளது.

மனிதனின் ஆன்மிகப் பயணத்திலும்:

சிவசம்பந்தமுடைய உயிர்
↓
பாசத்தால் கட்டுப்பட்ட தனியனுபவம்
↓
“நான்–எனது” என்ற பெயர்–உரு அடையாளம்
↓
சாதனை மற்றும் அருள்
↓
பாச ஒடுங்கல்
↓
சிவத்துள் அடக்கம்

என்ற வாசிப்பை உருவாக்கலாம்.

⑪ சித்தர் மரபு — உடலை மறுப்பதல்ல, தனியுருவின் நிலையாமையை அறிதல்

இப்பாடலை “உடல் தேவையற்றது” என்ற கருத்தாக வாசிப்பது தவறு.

திருமூலரின் பரந்த யோகப் பார்வையில் உடல் சாதனைக்குரிய கருவி. ஆனால் உடலைத் தான் முழுமையான “நான்” என்று எடுத்துக்கொள்வதே அறியாமை.

உப்பு ஒரு கட்டத்தில் தனிப்படிகமாகத் தோன்றுகிறது. அது உண்மைதான்; மாயையான கற்பனை அல்ல. ஆனால் அந்த வடிவமே அதன் இறுதி நிலை அல்ல.

அதுபோல மனிதனின்:

• பெயர்,
• உடல்,
• சமூக அடையாளம்,
• பதவி,
• புகழ்,
• தனிப்பட்ட வரலாறு

ஆகியவை வாழ்வின் செயற்பாட்டு உண்மைகள். ஆனால் அவற்றையே ஆன்மாவின் இறுதி உண்மை என்று பற்றிக்கொள்ள முடியாது.

இப்பாடல் சாதகரிடம்:

“உனக்கு இப்போது இருக்கும் வடிவமே உனது இறுதி உண்மை என்று நினைக்காதே”

என்று சொல்லும் அளவிற்கு ஆழமானது.

⑫ “கலத்தல் – சேர்தல் – அடங்குதல்” : மூன்று பாடல்களின் முத்தியியல் வளர்ச்சி

பாடல் 135:

கரையற்ற சோதியில் கலத்தல்

பாடல் 136:

சுடரில் சுடர் சேர்தல்

பாடல் 137:

சீவன் சிவத்துள் அடங்குதல்

இவை மூன்று தனித்தனி கருத்துக்கள் அல்ல. ஒரே அனுபவத்தை மூன்று நிலைகளில் திருமூலர் திறக்கிறார்.

135 — அனுபவத்தின் எல்லையின்மை

கரையற்ற சோதி

136 — அறிவின் பிரகாச நிறைவு

சுடரில் சுடர்

137 — தனியுருவின் நிலை

சிவத்துள் அடங்கும் சீவன்

எனவே:

சோதி → சுடர் → அடக்கம்

என்ற தொடரில் முத்தியின் அனுபவம் மேலும் மேலும் தெளிவுபடுத்தப்படுகிறது.

பாடல் 137-ன் ஒருங்கிணைந்த தத்துவச் சாரம்

திருமூலர் இப்பாடலில் ஒரு பெரிய தத்துவ உண்மையை மிக எளிய இயற்கை உவமையில் அடக்குகிறார். நீருக்குள் நுண்ணியதாக இருந்த உப்பு சூரிய வெப்பத்தால் தனிப்பெயரும் உருவும் பெறுகிறது; மீண்டும் நீரில் சேரும்போது அந்தத் தனியுரு ஒடுங்குகிறது. அதுபோல பாசம், கர்மம், உடல், மனம், பெயர், உருவம் ஆகியவற்றின் வழியாகத் தனித்த அனுபவத்தைப் பெறும் சீவன், ஆன்மிகப் பக்குவத்தின் நிறைவில் சிவத்துள் அடங்கி சிவஞான–சிவானுபவத்தில் நிறைகிறது.

இதன் பொருள் சீவன் ஒன்றுமில்லாமல் அழிந்துவிடுகிறான் என்பதல்ல. அதேபோல் உலகியலான தனித்தன்மையே நிரந்தரமாக மாறாமல் முத்தியிலும் தொடர்கிறது என்றும் கொள்ள முடியாது. திருமூலரின் உவமை இரண்டிற்கும் இடையில் நுண்ணிய அனுபவ மொழியைத் தருகிறது:

தனியுரு ஒடுங்குகிறது; சிவசம்பந்தம் முழுமையாகிறது.

இதுவே பாடல் 137-ன் யோக–ஆகம–தந்திர ஒருங்கிணைந்த மையம்:

சாதனையின் இறுதி நோக்கம் சீவனை அழிப்பதல்ல; சீவனைப் பாசத்தால் தனித்து நிறுத்தும் வரம்புகள் ஒடுங்கி, அவன் சிவத்துள் அடங்கி, சிவஞானமும் சிவானுபவமும் தடையின்றி நிறையும் நிலையை அடைவதே ஆகும்.

திருமூலரின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு

திருமந்திரப் பாடல் 137, முந்தைய இரண்டு பாடல்களில் கூறப்பட்ட “கரையற்ற சோதி” மற்றும் “சுடரில் சுடர் சேர்தல்” என்ற அனுபவ மொழிக்கு ஒரு மிக முக்கியமான தத்துவ விளக்கத்தை வழங்குகிறது. குறிப்பாக, “சேர்தல் என்றால் சீவனுக்கு என்ன நிகழ்கிறது?” என்ற கேள்விக்கு, நீரிலிருந்து உப்பு தனியுருப் பெற்று, மீண்டும் நீரில் கரைந்து அடங்குதல் என்ற இயற்கை உவமையின் வழியாகப் பதிலளிக்கிறது.

இதனால் 135–137 வரையிலான தர்க்க வளர்ச்சி:

சோதியில் கலத்தல் → சுடரில் சுடர் சேர்தல் → சீவன் சிவத்துள் அடங்குதல்

என்று படிப்படியாகத் தெளிவடைகிறது.

① திருமூலர் இந்தப் பாடலை ஏன் இங்கே வைத்துள்ளார்?

பாடல் 136:

“சுத்த வெளியிற் சுடரிற் சுடர் சேரும்”

என்று முடிவுறும் கருத்தை முன்வைக்கிறது.

அது உயர்ந்த அனுபவ மொழி. ஆனால் உடனடியாக ஒரு தத்துவக் கேள்வி எழுகிறது:

ஒரு சுடர் மற்றொரு சுடரில் சேர்ந்தால், முதல் சுடருக்கு என்ன நிகழ்கிறது?

இதற்கு 137 உவமை வழியாகப் பதிலளிக்கிறது.

நீரில் நுண்ணியதாக இருந்தது
↓
சூரிய வெப்பத்தால் “உப்பு” என்ற பெயரும் உருவும் பெற்றது
↓
மீண்டும் நீரில் சேர்ந்தது
↓
தனியுரு ஒடுங்கியது

இதையே இறுதி அடியில் திருமூலர் நேரடியாக:

“சீவன் சிவத்துள் அடங்குமே.”

என்று தத்துவப் பொருளாக மாற்றுகிறார்.

எனவே பாடல் 136 சேர்க்கையின் அனுபவத்தை கூறினால், பாடல் 137 அந்தச் சேர்க்கையில் சீவனின் தனிநிலைக்கு என்ன நிகழ்கிறது என்பதை விளக்குகிறது.

② முந்தைய பாடலுடன் இதன் தொடர்பு என்ன?

136–137 இடையே கருத்துத் தொடர்பு மிகவும் நெருக்கமானது.

பாடல் 136

சித்து → சுத்தவெளி → சுடரில் சுடர் சேர்தல்

பாடல் 137

தனியுரு → மூலத்தில் மீண்டும் சேர்தல் → சீவன் சிவத்துள் அடங்குதல்

136-இல் முக்கிய வினை:

சேர்

137-இல் முக்கிய வினை:

அடங்கு

இந்த மாற்றம் தற்செயலானதல்ல.

சேர்தல் உறவைச் சொல்கிறது.
அடங்குதல் அந்த உறவில் தனித்த இயக்கம் ஒடுங்குவதைச் சொல்கிறது.

இதனால் திருமூலரின் தர்க்கம்:

சிவத்தைச் சார்தல் → சிவப்பிரகாசத்தில் சேர்தல் → சிவத்துள் அடங்குதல்

என்று மேலும் ஆழமடைகிறது.

③ “பேர் → உரு → அடக்கம்” — பாடலின் உட்கட்டமைப்பு

பாடல் 137-ன் மிக முக்கியமான தர்க்க அமைப்பு அதன் இரண்டாம் மற்றும் நான்காம் அடிகளுக்கிடையில் உள்ளது.

இரண்டாம் அடியில்:

“உப்பெனப் பேர் பெற்று உருச் செய்த அவ்வுரு”

என்று இரண்டு அம்சங்களைத் திருமூலர் வலியுறுத்துகிறார்:

பேர்
உரு

நான்காம் அடியில்:

“சீவன் சிவத்துள் அடங்குமே.”

என்கிறார்.

இதனால் பாடலின் உள்ளார்ந்த இயக்கத்தை:

பெயரற்ற நுண்நிலை
↓
பேர் பெறுதல்
↓
உரு பெறுதல்
↓
தனித்த அடையாளம்
↓
மீண்டும் மூலத்தில் சேர்தல்
↓
தனியுருவின் அடக்கம்

என்று வாசிக்கலாம்.

இதில் “உப்பு” அழிந்துவிடவில்லை. ஆனால் “தனி உப்புப் படிகம்” என்ற உருவநிலை நீரில் தொடர்வதில்லை.

இந்த நுண்மையே சீவன்–சிவ உறவை விளக்குவதற்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உவமையின் வலிமை.

④ ஏன் “உப்பு” உவமை?

பாடல் 135-இல் திருமூலர்:

பாலினுள் நெய்

என்றார்.

136-இல்:

சுடரில் சுடர்

என்றார்.

137-இல்:

நீரினுள் உப்பு

என்கிறார்.

மூன்று உவமைகளும் ஒரே மாதிரியானவை அல்ல.

பாடல்	உவமை	அது விளக்கும் நுண்மை
135	பாலினுள் நெய்	வெளிப்படாமல் உள்ளே இருக்கும் நுண்ணிய சாரம்
136	சுடரில் சுடர்	அறிவுப் பிரகாசத்தின் சேர்க்கை
137	நீரினுள் உப்பு	தனியுரு ஒடுங்கி மூலத்தில் அடங்கும் நிலை

இதனால் உவமைகளுக்குள்ளேயே ஒரு தர்க்க முதிர்ச்சி உள்ளது:

உள்ளுறைதல் → சேர்தல் → அடங்குதல்.

⑤ “ஒன்றாகும்” என்றபின் ஏன் “அடங்குமே” என்கிறார்?

இப்பாடலின் மிக முக்கியமான தத்துவ நுணுக்கம் இதுவே.

உவமையில்:

“ஒன்றாகும் ஆறு போல்”

என்று திருமூலர் கூறுகிறார்.

ஆனால் சீவனைப் பற்றிய இறுதி முடிவில்:

“சீவன் சிவத்துள் அடங்குமே”

என்று கூறுகிறார்.

அதாவது உவமையில் “ஒன்றாதல்”, தத்துவக் கூற்றில் “அடங்குதல்.”

இந்த இரண்டு சொற்களையும் வேறுபாடின்றி வாசித்தால் பாடலின் நுண்மை குறையும்.

சைவசித்தாந்தத்தின் பதி–பசு–பாச அமைப்பை மனதில் வைத்துப் பார்க்கும்போது, திருமூலரின் சொல் தேர்வு முக்கியமானதாகிறது. அவர்:

“சீவன் இல்லாமற் போகுமே”

என்று சொல்லவில்லை.

மாறாக:

“சிவத்துள் அடங்குமே”

என்கிறார்.

எனவே உப்பின் உவமை அனுபவ ஒற்றுமையை விளக்குகிறது; “அடங்குதல்” என்ற இறுதிச் சொல் சீவனின் முத்திநிலையை நுணுக்கமாகக் கூறுகிறது.

⑥ பாடல் 136-இன் “சித்து” 137-இல் “சீவன்” ஆகிறது

இரு பாடல்களுக்கிடையே இன்னொரு முக்கியமான கருத்து வளர்ச்சி உள்ளது.

136-இல் மையச் சொல்:

சித்து

137-இல்:

சீவன்

136 அறிவின் இயக்கத்தை விளக்குகிறது:

சித்து → சுத்தவெளி → சுடர்

137 அந்த அறிவுடையவனான சீவனின் இறுதி நிலையை விளக்குகிறது:

சீவன் → சிவத்துள் → அடக்கம்

இதனால்:

அறிவின் நிலை → அறிவுடைய உயிரின் நிலை

என்ற தர்க்க மாற்றம் ஏற்படுகிறது.

136-இல் கேள்வி:

சித்து எதைச் சாரும்?

137-இல் பதிலின் அடுத்த நிலை:

சீவன் எங்கே அடங்கும்?

பதில்:

சிவத்துள்.

⑦ முதலாம் தந்திரத்தின் பெரிய கருத்துக் கட்டமைப்பில் இதன் பணி

பாடல்கள் 133 முதல் 137 வரை தொடர்ச்சியாகப் பார்த்தால் திருமூலர் மிக அழகான அகப்பயணத்தை அமைத்திருக்கிறார்.

133 — பேறு

சாதகர்:

பெருநெறி → பெரும்பயன் → பெரும்பேறு → பெருமை

என்ற நிலையைப் பெறுகிறார்.

134 — அடக்கம்

“உள் ஐந்து அடக்கி”

என்று புலன்களின் வெளிப்பாய்ச்சி ஒழுங்குபடுத்தப்படுகிறது.

135 — உணர்வு

“திரையற்ற சிந்தை”
“உரையற்று உணர்வோர்”
“கரையற்ற சோதி”

என்று அக அனுபவம் திறக்கப்படுகிறது.

136 — சேர்தல்

“சுடரில் சுடர் சேரும்”

என்று சித்து சிவப்பிரகாசத்தைச் சார்ந்து நிறைகிறது.

137 — அடங்குதல்

“சீவன் சிவத்துள் அடங்குமே.”

என்று அந்த அனுபவத்தில் சீவனின் நிலை கூறப்படுகிறது.

இதனைச் செறிவாக:

பெறு → அடக்கு → உணர் → சேர் → அடங்கு

என்று அமைக்கலாம்.

இந்த வரிசையில் 137 ஒரு முக்கியமான நிறைவுப் புள்ளி.

⑧ இப்பாடல் இல்லையெனில் தர்க்கத் தொடரில் என்ன குறை ஏற்படும்?

137 இல்லையெனில் பாடல் 136:

“சுடரில் சுடர் சேரும்”

என்ற அழகான அனுபவ உருவகத்திலேயே முடிந்திருக்கும்.

ஆனால் வாசகரிடம் மிக முக்கியமான கேள்வி பதிலின்றி இருக்கும்:

“சுடரில் சுடர் சேர்ந்தபின் சீவனின் தனிநிலை என்ன?”

137 அதற்குப் பதில் தருகிறது:

“சீவன் சிவத்துள் அடங்குமே.”

மேலும் “சேர்தல்” என்ற அபாரமான ஒளி உருவகத்தை, அனைவரும் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய நீர்–உப்பு அனுபவமாக மாற்றுகிறது.

நீரில் உப்பைக் கரைத்த அனுபவம் அனைவருக்கும் தெரியும். கண்ணுக்குத் தனியாக உப்பைக் காண முடியாவிட்டாலும் அது நீரில் இருப்பதைச் சுவையால் அறியலாம்.

எனவே திருமூலர்:

அரிய முத்தியியல் கருத்து
↓
அன்றாட இயற்கை உவமை
↓
அனுபவத்தால் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய விளக்கம்

என்ற கற்பித்தல் முறையைப் பயன்படுத்துகிறார்.

⑨ அடுத்த பாடலுக்கான தர்க்கவாசல்

137-இன் உச்சக் கூற்று:

“சீவன் சிவத்துள் அடங்குமே.”

இதற்குப் பிறகு இயல்பாக எழும் கேள்வி:

சிவத்துள் அடங்கிய சீவனின் நிலை என்ன?

அவன் அறிவு எவ்வாறு செயல்படுகிறது?
அவனது தனித்தன்மையின் நிலை என்ன?
சிவத்துடனான உறவு எவ்வாறு அனுபவிக்கப்படுகிறது?
அந்த முத்திநிலையை எவ்வாறு விளக்குவது?

என்ற கேள்விகளுக்கான தர்க்கவாசலை 137 திறக்கிறது.

அடுத்த பாடல் இங்கு வழங்கப்படாததால் அதன் குறிப்பிட்ட உள்ளடக்கத்தை ஊகிப்பது முறையல்ல. ஆனால் 137 உருவாக்கும் திசை தெளிவானது:

“சிவத்துள் அடங்குதல்” என்ற முத்திநிலையின் இயல்பு அல்லது அதன் விளைவு.

Flow Diagram — பாடல் 137-ன் தர்க்க இடம்

பாடல் 133

சிவப்பேறு

↓

பெறு

↓

────────────────────

பாடல் 134

────────────────────

“உள் ஐந்து அடக்கி”

↓

புலனடக்கம்

↓

“புரை அற்ற”

↓

────────────────────

பாடல் 135

────────────────────

திரையற்ற சிந்தை

↓

உரையற்ற உணர்வு

↓

கரையற்ற சோதி

↓

────────────────────

பாடல் 136

────────────────────

சத்தம் முதல் ஐந்து

↓

தன் வழிச் சார்தல்

↓

சித்து

↓

சுத்தவெளி

↓

“சுடரில் சுடர் சேரும்”

↓

════════════════════

பாடல் 137

════════════════════

↓

நீரினுள் நுண்மை

↓

ஆதித்தன் வெம்மை

↓

“உப்பு” என்ற பேர்

↓

தனியுரு

↓

மீண்டும் நீரில் சேர்தல்

↓

தனியுரு ஒடுங்குதல்

↓

[உவமை நிறைவு]

↓

சீவன்

↓

சிவத்துள்

↓

அடங்குதல்

135 → 136 → 137 : முத்தியியல் முதிர்ச்சி

பாடல்	மைய உருவகம்	திருமூலர் விளக்கும் நிலை
135	பாலினுள் நெய் / கரையற்ற சோதி	சிவசந்நிதியின் நுண்ணிய உணர்வு
136	சுடரில் சுடர்	அறிவு சிவப்பிரகாசத்தைச் சார்ந்து நிறைதல்
137	நீரில் உப்பு	சீவனின் தனியுரு சிவத்துள் அடங்குதல்

இதன் கருத்துச் சுருக்கம்:

135 — உணர்
136 — சேர்
137 — அடங்கு

பாடல் 137-ன் தர்க்க இடம் — ஒரு வரியில்

“சுடரில் சுடர் சேரும்” என்று பாடல் 136 கூறிய சிவப்பிரகாசச் சேர்க்கையில் சீவனுக்கு என்ன நிகழ்கிறது என்ற இயல்பான கேள்விக்கு, நீரிலிருந்து தனிப்பெயரும் உருவும் பெற்ற உப்பு மீண்டும் நீரில் கரைந்து அடங்கும் உவமையின் வழியாக, “சீவன் சிவத்துள் அடங்குமே” என்று முத்தியின் நுண்ணிய இயல்பை விளக்கும் பாடலே 137.

சாதனை வாழ்வியல்

திருமந்திரப் பாடல் 137 சாதகரின் வாழ்வில் மிக ஆழமான ஒரு மாற்றத்தை முன்வைக்கிறது: “நான்” என்ற தனிப்பட்ட அடையாளத்தை அழிப்பது அல்ல; அதைச் சிவத்திலிருந்து பிரிந்த தனித்த அதிகார மையமாகப் பற்றிக்கொண்டிருக்கும் நிலையை அடக்குவது. திருமூலர் இதனை அரிய தத்துவ மொழியால் அல்லாமல், அனைவரும் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய நீர்–உப்பு உவமையால் விளக்குகிறார்.

உப்பு தனியுருவாக இருக்கும்போது அதற்கு எல்லை உண்டு; வடிவம் உண்டு; “இது உப்பு” என்று தனியாகச் சுட்டிக்காட்ட முடியும். ஆனால் அது நீரில் கரைந்தபின், அதன் தனிப்படிக உருவம் காணப்படுவதில்லை; அதன் தன்மை நீர் முழுவதும் பரவியிருக்கிறது. இதனையே திருமூலர் “சீவன் சிவத்துள் அடங்குமே” என்ற ஆன்மிக உச்சத்திற்கான உவமையாக மாற்றுகிறார்.

இந்தப் பாடலின் வாழ்வியல் கேள்வி:

என் வாழ்க்கையை “நான், எனது, எனக்காக” என்ற தனியுருவில் இறுக்கமாக்கிக் கொண்டிருக்கிறேனா; அல்லது என் தனித்திறன்களும் செயல்களும் உயர்ந்த நோக்கில் அடங்கி இயங்கக் கற்றுக்கொள்கிறேனா?

குடும்பம் — “எனது விருப்பம்” என்பதிலிருந்து “எமது நலம்” என்பதற்கு

குடும்பத்தில் பல முரண்பாடுகளின் அடியில் கருத்து வேறுபாடு மட்டுமல்ல, “என் கருத்துதான் ஏற்கப்பட வேண்டும்” என்ற தனியுருப் பற்றும் இருக்கலாம்.

கணவன், மனைவி, பெற்றோர், பிள்ளைகள் அனைவருக்கும் தனிப்பட்ட விருப்பங்கள் இருக்கலாம். தனித்தன்மையை அழிப்பது குடும்ப ஒற்றுமையல்ல. ஆனால் ஒவ்வொருவரும் தமது விருப்பத்தையே குடும்பத்தின் மையமாக்கும்போது உறவு சிதைகிறது.

பாடல் 137 இங்கு ஒரு மாற்றத்தை முன்வைக்கிறது:

என் விருப்பம்
↓
உன் விருப்பம்
↓
எது நியாயமானது?
↓
எது குடும்பத்தின் மொத்த நலனுக்கு ஏற்றது?

இதுவே தனித்தன்மை அழிவல்ல; தனி அகந்தை பெரிய உறவுக்குள் அடங்குதல்.

உப்பு நீரில் கரைந்தபின் தனது தன்மையை இழக்காமல் நீர் முழுவதிலும் இருப்பதுபோல், ஒருவர் குடும்பத்தில் தன்னை இழக்காமல் தனது அன்பை விரிவாக்கலாம்.

கல்வி — “என் அறிவு” என்பதிலிருந்து உண்மைக்குப் பணிதல்

அறிவு வளரும்போது அகந்தையும் வளரக்கூடிய அபாயம் உள்ளது.

ஒரு மாணவர் அல்லது அறிஞர்:

“நான் இதைப் படித்திருக்கிறேன்; எனவே எனக்குத் தெரியும்.”

என்ற நிலையில் நின்றுவிட்டால், அறிவே வளர்ச்சிக்குத் தடையாகலாம்.

உண்மையான கல்வியில்:

“எனக்குத் தெரிந்தது உண்மையின் ஒரு பகுதியே; புதிய ஆதாரம் வந்தால் என் கருத்தைத் திருத்தத் தயாராக இருக்கிறேன்.”

என்ற பணிவு வேண்டும்.

இங்கு பாடல் 137-ன் “அடங்குதல்” என்பது அறிவை விட்டுவிடுதல் அல்ல; அறிவின் அகந்தையை உண்மையின் கீழ் வைத்தல்.

அறிவுடையவன் தன் கருத்தைப் பாதுகாக்கிறான்; ஞானமுடையவன் உண்மையைப் பாதுகாக்கிறான்.

தலைமைத்துவம் — பதவிக்குள் அனைவரையும் அடக்காமல், நோக்கத்திற்குள் தன்னை அடக்குதல்

ஒருவர் உயர்ந்த பதவியை அடையும்போது “நான்” மேலும் பெரிதாகலாம்.

என் நிறுவனம்.
என் திட்டம்.
என் முடிவு.
என் வெற்றி.

என்ற மொழி மெதுவாகத் தலைமைத்துவத்தை அகந்தையின் நீட்சியாக மாற்றிவிடலாம்.

பாடல் 137 தலைமைத்துவத்திற்கு எதிர்திசையைத் தருகிறது:

மற்றவர்கள் தலைவருக்குள் அடங்க வேண்டும் என்பதல்ல; தலைவர் முதலில் உயர்ந்த நோக்கத்திற்குள் அடங்க வேண்டும்.

ஒரு நல்ல தலைவர்:

• உண்மைக்குக் கட்டுப்படுகிறார்;
• நிறுவன நோக்கத்திற்குக் கட்டுப்படுகிறார்;
• நெறிமுறைக்குக் கட்டுப்படுகிறார்;
• பொறுப்புக்கூறலுக்குக் கட்டுப்படுகிறார்;
• தன்னைவிடத் திறமையானவர்களின் கருத்தையும் ஏற்கிறார்.

அப்போது அவரது அதிகாரம் குறைவதில்லை; அதன் தூய்மை அதிகரிக்கிறது.

தொழில் — பதவி என் பெயரல்ல; என் பங்களிப்பின் கருவி

தொழில்முறை உலகம் நமக்கு பல “பெயர்–உருக்களை” வழங்குகிறது:

இயக்குநர்
மேலாளர்
மருத்துவர்
பேராசிரியர்
ஆலோசகர்
தொழில்முனைவோர்

இவை தேவையான அடையாளங்கள். ஆனால் அவற்றையே “நான்” என்று பற்றிக்கொண்டால், பதவி மாறும்போது நம்முடைய மதிப்பே அழிந்துவிட்டதாக உணரலாம்.

பாடலின்:

“உப்பெனப் பேர் பெற்று உருச் செய்த அவ்வுரு”

என்ற உவமை இங்கு ஆழமான சுயபரிசோதனையாகிறது.

எனக்கு ஒரு பெயர் இருக்கிறது; ஆனால் நான் அந்தப் பெயர் மட்டும் அல்ல.
எனக்கு ஒரு பதவி இருக்கிறது; ஆனால் நான் அந்தப் பதவி மட்டும் அல்ல.
எனக்கு ஒரு தொழில் இருக்கிறது; ஆனால் என் இருப்பின் முழுப் பொருள் அதுவல்ல.

இந்தப் புரிதல் தொழில்முறை தோல்வியிலும் வெற்றியிலும் மனச் சமநிலையை வளர்க்கும்.

சமூக ஊடகம் — உருவாக்கப்பட்ட “நான்” என்பதிலிருந்து விடுபடுதல்

சமூக ஊடகம் மனிதனுக்கு இன்னொரு “உரு” உருவாக்குகிறது.

புகைப்படங்கள், பதிவுகள், பின்தொடர்பவர்கள், விருப்பக்குறிகள், பாராட்டுகள் ஆகியவற்றின் வழியாக ஒரு டிஜிட்டல் நான் உருவாகிறது.

பிரச்சினை சமூக ஊடக அடையாளம் இருப்பதல்ல; அதையே நமது உண்மையான மதிப்பாக எடுத்துக்கொள்ளத் தொடங்குவதுதான்.

அப்போது:

பாராட்டு → நான் உயர்ந்தவன்
விமர்சனம் → நான் தாழ்ந்தவன்
அதிகப் பார்வைகள் → நான் முக்கியமானவன்
குறைந்த எதிர்வினை → நான் மதிப்பற்றவன்

என்ற மன இயக்கம் உருவாகலாம்.

பாடல் 137 நினைவூட்டுவது:

“பேர்” மற்றும் “உரு” பயன்பாட்டிற்குரியவை; அவையே ஆன்மாவின் இறுதி உண்மை அல்ல.

இதனால் சமூக ஊடகத்தில் நாம் இருக்கலாம்; ஆனால் சமூக ஊடகம் உருவாக்கும் “நான்” என்பதற்குள் அடைபடாமல் இருக்கலாம்.

நிர்வாகம் — தனிநபரை விட அமைப்பின் நோக்கம் பெரியது

ஒரு நல்ல நிர்வாக அமைப்பு ஒரே நபரைச் சுற்றி இயங்கக்கூடாது.

“நான் இல்லாவிட்டால் எதுவும் நடக்காது” என்ற எண்ணம் தலைமை வலிமையின் அடையாளமாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் பல நேரங்களில் அது அமைப்பு பலவீனத்தின் அறிகுறி.

பாடல் 137-ன் அடிப்படையில்:

தனிநபர் திறன்
↓
குழுவின் திறன்
↓
அமைப்பின் நோக்கம்

என்று உயர வேண்டும்.

ஒருவர் தமது அறிவையும் திறமையையும் தனிப்பட்ட செல்வாக்கை வளர்ப்பதற்காக மட்டும் பயன்படுத்தாமல், அமைப்புக்குள் பகிர்ந்து, மற்றவர்களை வளர்த்து, தன்னைத் தாண்டியும் இயங்கக்கூடிய கட்டமைப்பை உருவாக்கும்போது அவரது தனித்திறன் அழிவதில்லை.

உப்பு நீரில் பரவுவது போல:

தனிப்பட்ட திறமை நிறுவனத்தின் மொத்தத் திறனாக மாறுகிறது.

ஆன்மிக சாதனை — “நான் சாதிக்கிறேன்” என்பதும் இறுதியில் அடங்க வேண்டும்

இப்பாடலின் மிக ஆழமான வாழ்வியல் பயன்பாடு ஆன்மிக சாதனையில் உள்ளது.

சாதனையின் ஆரம்பத்தில்:

நான் ஜபிக்கிறேன்.
நான் தியானிக்கிறேன்.
நான் விரதம் இருக்கிறேன்.
நான் ஒழுக்கமாக இருக்கிறேன்.

இந்த “நான்” ஆரம்பத்தில் தேவையானது. அது சாதகரை ஒழுங்குபடுத்துகிறது.

ஆனால் சாதனை வளரும்போது அதே “நான்” புதிய ஆன்மிக அகந்தையாக மாறலாம்:

நான் மற்றவரைவிட அதிகம் சாதனை செய்கிறேன்.
எனக்கு அதிக அனுபவம் உள்ளது.
நான் உயர்ந்த நிலையில் இருக்கிறேன்.

இங்கு பாடல் 137 ஒரு கடுமையான அகச்சோதனையை முன்வைக்கிறது.

சாதனையின் உச்சம்:

“நான் பெரிய சாதகர்” என்ற புதிய பெயர்–உருவத்தை உருவாக்குவது அல்ல; அந்த ‘நான்’ கூட சிவத்துள் அடங்கக் கற்றுக்கொள்வது.

இதனால்:

நான் சாதிக்கிறேன்
↓
சிவனை நோக்கிச் சாதிக்கிறேன்
↓
சிவஅருளால் சாதனை நடைபெறுகிறது
↓
எனது என்ற உரிமை அடங்குகிறது
↓
சிவத்துள் அடங்கிய வாழ்வு

என்ற பக்குவம் உருவாகிறது.

“பேர்–உரு–அடக்கம்” — தினசரி சுயபரிசோதனை

இப்பாடலை மூன்று கேள்விகளாக வாழலாம்:

பேர்

இன்று என்னுடைய எந்தப் பெயர் அல்லது அடையாளத்தை நான் அதிகமாகப் பற்றிக்கொண்டிருக்கிறேன்?

என் பதவியா?
என் கல்வியா?
என் ஆன்மிக அடையாளமா?
என் குடும்பப் பங்கா?

உரு

அந்த அடையாளத்தைப் பாதுகாக்க நான் தேவையற்ற கோபம், போட்டி, பொறாமை அல்லது கட்டுப்பாட்டை உருவாக்குகிறேனா?

அடக்கம்

இந்தச் சூழலில் “எனக்கு என்ன வேண்டும்?” என்பதற்கு முன்னர்:

“உண்மை என்ன? அறம் என்ன? சிவநெறிக்கு ஏற்றது என்ன?”

என்று கேட்க முடியுமா?

இதுவே பாடலை அன்றாட சாதனையாக மாற்றும் எளிய வழி.

ஐந்து நிமிட “சிவத்துள் அடக்கம்” பாவனை

தினசரி ஜபம் அல்லது தியானத்தின் முடிவில் அமைதியாக அமர்ந்து கொள்ளலாம்.

முதலில் உங்கள் பெயரை மனத்தில் நினையுங்கள்.

பின்னர் உங்கள் முக்கியமான அடையாளங்களை நினையுங்கள்:

என் குடும்பம் — என் தொழில் — என் பதவி — என் அறிவு — என் சாதனை.

அவற்றை மறுக்க வேண்டாம். ஒவ்வொன்றையும் மனத்தில் ஏற்றுக்கொண்டு:

“இவை எனக்கு வழங்கப்பட்ட பங்குகள்; இவையே என் முழுமை அல்ல.”

என்று உணரலாம்.

பின்னர் சிவநினைவில்:

“எனது அறிவும், செயலும், ஆற்றலும் சிவநெறிக்குள் அடங்கி இயங்கட்டும்.”

என்ற பாவனையுடன் சில கணங்கள் மௌனமாக இருக்கலாம்.

இப்பயிற்சி “நான் இல்லாமல் போக வேண்டும்” என்ற மனநிலையை உருவாக்குவதற்கல்ல. “எனது” என்ற பற்றின் ஆதிக்கம் குறைந்து, வாழ்க்கை உயர்ந்த ஆன்மிக நோக்குடன் ஒத்திசைவதற்கான பாவனை மட்டுமே.

இந்தப் பாடல் என்னுடைய வாழ்க்கையில் இன்று எப்படி நடைமுறையாகும்?

இன்று நான் என் பெயரையும் உருவையும் கைவிட வேண்டியதில்லை. என் குடும்பப் பொறுப்பைச் செய்யலாம்; தொழிலில் முன்னேறலாம்; தலைமை ஏற்கலாம்; அறிவை வளர்க்கலாம்; சாதனை செய்யலாம்.

ஆனால் அவற்றில் எதையும்:

“இதுவே நான்; இதுவே எனது முழு மதிப்பு”

என்ற இறுக்கமான அடையாளமாக மாற்றாமல் இருக்கலாம்.

விவாதத்தில் — என் கருத்தை உண்மைக்குள் அடக்கலாம்.
குடும்பத்தில் — என் விருப்பத்தை அன்புக்குள் அடக்கலாம்.
தலைமைத்துவத்தில் — என் அதிகாரத்தை நோக்கத்திற்குள் அடக்கலாம்.
தொழிலில் — என் பதவியைப் பங்களிப்பிற்குள் அடக்கலாம்.
சாதனையில் — என் ஆன்மிக அகந்தையை சிவநினைவிற்குள் அடக்கலாம்.

அப்போது “அடங்குதல்” பலவீனம் அல்ல என்பது புரியும். கட்டுப்பாடற்ற “நான்” குறைந்து, பெரியதொன்றுடன் ஒத்திசைந்து இயங்கும் ஆற்றலே அது.

நீரில் கரைந்த உப்பு காணாமல் போனதாகத் தோன்றினாலும், அது நீர் முழுவதிலும் தன் தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. அதுபோல சாதகரின் பயணம் தனது இருப்பை வெறுத்து அழிப்பதற்கானது அல்ல; தன்னைச் சுருக்கிக் கொண்டிருந்த பெயர், உரு, அகந்தை, பற்று ஆகிய வரம்புகள் அடங்கி, சிவசம்பந்தத்தில் தனது வாழ்வின் ஆழமான பொருளை அடைவதற்கானது.

பாடல் 137-ன் வாழ்வியல் சூத்திரம்

பெயரைப் பயன்படுத்து; பெயராகிவிடாதே. உருவில் வாழ்; உருவுக்குள் அடைபடாதே. தனித்திறனை வளர்த்து, தனி அகந்தையை வளர்க்காதே. இறுதியில் “எனது” என்ற உரிமையைச் சிவநெறிக்குள் அடக்கி, சீவன் சிவத்துள் அடங்கும் திசையில் வாழ்வைச் செம்மைப்படுத்து.

ஒரே பார்வையில் — திருமந்திரம் பாடல் 137

① இந்தப் பாடலின் மையச் செய்தி

பாடல் 137, சீவன் சிவத்துள் அடங்கும் முத்திநிலையை நீரும் உப்பும் என்ற மிக எளிய, ஆனால் ஆழமான இயற்கை உவமையின் மூலம் விளக்குகிறது.

நீருக்குள் நுண்ணிய நிலையில் இருந்த உப்புத்தன்மை, சூரிய வெப்பத்தால் “உப்பு” என்ற பெயரையும் தனியுருவையும் பெறுகிறது. அந்த உப்பு மீண்டும் நீரில் சேரும்போது அதன் தனிப்படிக வடிவம் ஒடுங்கி நீரினுள் பரவுகிறது. இதனை உவமையாகக் கொண்டு திருமூலர்:

“சீவன் சிவத்துள் அடங்குமே”

என்ற முத்தியியல் உண்மையை முன்வைக்கிறார்.

இதன் மையம் சீவன் அழிந்துபோதல் என்பதல்ல. பாசம், அகந்தை, “நான்–எனது” என்ற தனிப்பற்று ஆகியவற்றால் கட்டுப்பட்ட தனி இயக்கம் ஒடுங்கி, சீவன் சிவஞான–சிவானுபவத்தில் தடையின்றி நிலைபெறுதல் என்பதே இப்பாடலின் ஆழமான செய்தியாக வாசிக்கப்படுகிறது.

② முக்கிய ஐந்து கருத்துக்கள்

#	முக்கியக் கருத்து	பாடலின் சாரம்
1	அப்பு	உப்பு தோன்றுவதற்கும் மீண்டும் அடங்குவதற்குமான நீர்நிலை; உவமையின் அடித்தளம்
2	பேர் பெறுதல்	“உப்பு” என்று தனியாக அறியப்படும் அடையாளம் உருவாதல்
3	உரு பெறுதல்	முன்பு நீருக்குள் நுண்ணியிருந்தது தனிப்படிக வடிவில் வெளிப்படுதல்
4	ஒன்றாகும் ஆறு	உப்பு மீண்டும் நீரில் சேர்ந்தபோது அதன் தனியுரு ஒடுங்கும் நிலை
5	சீவன் சிவத்துள் அடங்குதல்	பாசவரம்புகள் நீங்கிய சீவன் சிவஞான–சிவானுபவத்தில் நிறைவு பெறும் முத்திநிலை

③ இந்தப் பாடல் சாதகரை எப்படி மாற்றுகிறது?

“நான் யார்?” என்ற கேள்வியை ஆழப்படுத்துகிறது

மனிதன் தன்னைப் பல பெயர்களால் அடையாளப்படுத்துகிறான்:

என் பெயர்
என் உடல்
என் குடும்பம்
என் தொழில்
என் பதவி
என் அறிவு
என் புகழ்
என் ஆன்மிக நிலை

இவை அனைத்தும் வாழ்வில் பயன்படும் உண்மையான அடையாளங்கள். ஆனால் இவை அனைத்தும் சேர்ந்து ஆன்மாவின் முழு உண்மையாகிவிடுவதில்லை.

உப்பிற்கு ஒரு கட்டத்தில் “உப்பு” என்ற பெயரும் படிக உருவமும் இருப்பதுபோல, மனிதனுக்கும் உலக வாழ்க்கையில் பல பெயர்–உருக்கள் தேவைப்படுகின்றன.

இப்பாடல் அவற்றை மறுக்கச் சொல்லவில்லை.

அவற்றை:

“இதுவே எனது இறுதி உண்மை”

என்று பற்றிக்கொள்ளாதே என்கிறது.

தனித்தன்மையிலிருந்து அகந்தையைப் பிரித்தறியச் செய்கிறது

தனித்தன்மை இருப்பதும் அகந்தை இருப்பதும் ஒன்றல்ல.

ஒருவருக்குத் தனித்திறமை இருக்கலாம்.
தனிப்பட்ட பொறுப்பு இருக்கலாம்.
தலைமைப் பங்கு இருக்கலாம்.
ஆன்மிக சாதனை இருக்கலாம்.

ஆனால்:

“என்னால்தான் அனைத்தும் நடைபெறுகின்றன”

என்ற உரிமை உணர்வு எழும்போது தனித்தன்மை அகந்தையாக மாறுகிறது.

பாடல் 137 சாதகரை:

தனித்திறனை வளர்த்து; தனி அகந்தையை வளர்க்காதே

என்ற பக்குவத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறது.

ஆன்மிக அகந்தையையும் அடக்குகிறது

உலகியலான அகந்தையை விட்ட ஒருவர் ஆன்மிக அகந்தையில் சிக்கிக்கொள்ளலாம்.

நான் அதிகம் ஜபிக்கிறேன்.
நான் தவறாமல் சாதனை செய்கிறேன்.
எனக்கு ஆழமான அனுபவங்கள் வருகின்றன.
நான் மற்றவரைவிட முன்னேறியவன்.

என்ற எண்ணங்கள் உருவாகும்போது சாதனையே புதிய “பேர்–உரு” ஒன்றை உருவாக்கிவிடுகிறது.

பாடல் 137-ன் இறுதி திசை இதற்கு முற்றிலும் எதிரானது:

சாதனை வளர வளர “நான் சாதகர்” என்ற தனிப்பற்றும் அடங்க வேண்டும்.

அடங்குதலைப் பலவீனமாக அல்ல, பக்குவமாகக் காட்டுகிறது

“அடங்குதல்” என்பது தோல்வியல்ல.

குடும்பத்தில் அன்பிற்காக அகந்தையை அடக்குதல் பலவீனம் அல்ல.
கல்வியில் உண்மைக்காக தனது தவறை ஏற்றுக்கொள்ளுதல் பலவீனம் அல்ல.
தலைமைத்துவத்தில் உயர்ந்த நோக்கத்திற்கு அதிகாரத்தை உட்படுத்துதல் பலவீனம் அல்ல.
ஆன்மிகத்தில் சிவஅருளுக்குள் “எனது” என்ற உரிமையை அடக்குதல் பலவீனம் அல்ல.

மாறாக:

தன்னைவிடப் பெரிய உண்மைக்குள் தன்னை ஒழுங்குபடுத்திக்கொள்ளும் ஆற்றலே பக்குவம்.

④ இந்தப் பாடலை ஒரு வரியில் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டுமெனில்

“நீரில் உப்பின் தனியுரு அடங்குவதுபோல், பாசத்தால் வரையறுக்கப்பட்ட சீவனின் தனி இயக்கம் ஒடுங்கி, அவன் சிவத்துள் அடங்கி நிறைவுறுகிறான்.”

இன்னும் சுருக்கமாக:

பேர் தோன்றும்; உரு தோன்றும்; தனிப்பற்று அடங்கும்; சீவன் சிவத்துள் நிறையும்.

சாதனைச் சூத்திரமாக:

அறி → பார் → பற்றை விடு → அடங்கு → நிறை.

⑤ இந்தப் பாடலின் முக்கியச் சொற்கள்

அப்பு

நீர்.

இப்பாடலின் முழு உவமையும் நீரைச் சுற்றியே அமைந்துள்ளது. உப்பு வெளிப்படுவதற்கு முன்னும் நீருடன் தொடர்புடையது; மீண்டும் தனியுரு ஒடுங்குவதும் நீரில்தான்.

ஆதித்தன் வெம்மை

சூரியனின் வெப்பம்.

இயற்கை உவமையில் நீர் வற்றுவதற்கும் உப்பு தனியுருவாக வெளிப்படுவதற்குமான காரணம். இதனை அருள், ஞானம், கர்மம் போன்ற குறிப்பிட்ட தத்துவப் பொருளுடன் பாடல் நேரடியாகச் சமப்படுத்தவில்லை; ஆகவே அத்தகைய ஒப்பீடுகள் விளக்கவுரையாக மட்டுமே கொள்ளப்பட வேண்டும்.

உப்பெனப் பேர்

முன்பு நீருக்குள் நுண்ணியிருந்த ஒன்று இப்போது தனியாக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது.

இதன் வழியாக பெயர் மற்றும் தனித்த அடையாளம் என்ற கருத்து உவமையில் உருவாகிறது.

உரு

தனிப்படிக வடிவம்.

பெயருடன் உருவும் இணைந்தபோது தனித்த பொருளாக அறியப்படும் நிலை உருவாகிறது.

ஒன்றாகும் ஆறு

மீண்டும் நீரில் சேர்க்கப்பட்ட உப்பு தனிப்படிகமாகத் தொடர்ந்து காணப்படாமல் நீரினுள் கரையும் விதம்.

இங்கு “ஆறு” = முறை / விதம்.

சீவன்

தனியுயிர்.

இப்பாடலின் உவமை இறுதியில் யாரைப் பற்றியது என்பதை வெளிப்படுத்தும் மையச் சொல்.

சிவத்துள்

சிவத்தினுள்.

இது சீவனின் இறுதி சார்பு எதுவென்பதை நேரடியாகக் காட்டுகிறது.

அடங்குமே

இப்பாடலின் மிக முக்கியமான இறுதிச் சொல்.

திருமூலர்:

“சீவன் அழியுமே”

என்று கூறவில்லை.

“சீவன் சிவத்துள் அடங்குமே”

என்றே கூறுகிறார்.

எனவே இச்சொல்லின் நுண்மையைப் பாதுகாப்பது பாடலைப் புரிந்துகொள்வதற்கு அவசியம்.

135 → 136 → 137 : முத்தியனுபவத்தின் மூன்று நிலைகள்

பாடல்	மைய உருவகம்	மைய இயக்கம்	அனுபவப் பொருள்
135	கரையற்ற சோதி	கலத்தல்	சொல்லைக் கடந்த சிவசோதி அனுபவம்
136	சுடரில் சுடர்	சேர்தல்	சித்து சிவப்பிரகாசத்தைச் சார்ந்து நிறைதல்
137	நீரில் உப்பு	அடங்குதல்	சீவனின் தனியுரு சிவத்துள் அடங்குதல்

இதனை மூன்று சொற்களில்:

135 — உணர்
136 — சேர்
137 — அடங்கு

என்று நினைவில் கொள்ளலாம்.

சாதகருக்கான நான்கு சுயபரிசோதனைகள்

பேர்:
எனது எந்தப் பெயர், பதவி அல்லது அடையாளத்தை நான் “இதுவே நான்” என்று அதிகமாகப் பற்றிக்கொண்டிருக்கிறேன்?

உரு:
அந்த அடையாளத்தைப் பாதுகாப்பதற்காக தேவையற்ற கோபம், போட்டி, பொறாமை அல்லது கட்டுப்பாட்டை உருவாக்குகிறேனா?

அகந்தை:
என் ஆன்மிகச் சாதனை “நான் உயர்ந்தவன்” என்ற இன்னொரு பெயர்–உருவத்தை உருவாக்குகிறதா?

அடக்கம்:
எனது விருப்பம், அறிவு, அதிகாரம், சாதனை ஆகியவற்றை உண்மை, அறம், அருள், சிவநெறி ஆகியவற்றுக்குள் அடக்க முடியுமா?

ஒரே பார்வையில் — பாடலின் அக இயக்கம்

அப்பு

(நீர்நிலை)

↓

நுண்ணிய தன்மை

↓

ஆதித்தன் வெம்மை

↓

“உப்பு” என்ற பேர்

↓

தனியுரு

↓

மீண்டும் அப்பினுள்

சேர்தல்

↓

தனியுரு ஒடுங்குதல்

↓

ஒன்றாகும் ஆறு

↓

[உவமை]

↓

சீவன்

↓

சிவத்துள்

↓

அடங்குதல்

திருச்சிற்றம்பலம்.