திருவடியே உயிரின் கரை

திருமூலர் படிக்கட்டு - 138

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிமுப்பத்தெட்டாவது படிக்கட்டில் (138) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

யோக–ஆகம–தந்திர ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

திருமந்திரப் பாடல் 138, முந்தைய பாடலின் இறுதியில் கூறப்பட்ட “சீவன் சிவத்துள் அடங்குமே” என்ற முத்திநிலையை மேலும் ஒரு படி ஆழப்படுத்துகிறது. பாடல் 137 சீவன் எதில் அடங்குகிறது என்பதற்கு “சிவத்துள்” என்று பதிலளித்தது. இப்பாடல் அதனை இன்னொரு கேள்வியாக விரிக்கிறது:

உயிர் இறுதியில் எங்கே நிலைபெறுகிறது? அதன் உண்மையான கரை எது?

இதற்காக திருமூலர் பேரண்டம் → அணுவண்டம் → கடத்தல் → உயிர்கரை → திடம் → திருவடி என்ற மிகச் செறிவான ஆன்மிகப் பயணத்தை அமைக்கிறார்.

இப்பாடலின் மையம் உலகத்தை மறுப்பதல்ல. அண்டத்தின் மிகப்பெரிய நிலையிலிருந்தும் அணுவின் மிகநுண்ணிய நிலையிலிருந்தும் உயிரின் இறுதி நிறைவைப் பெற முடியாது; உயிரின் நிலையான கரை சிவனது திருவடியே என்பதைக் காட்டுவதே அதன் மையம்.

① “அடங்கு” — முந்தைய பாடலிலிருந்து தொடரும் முத்தியியல்

பாடல் 137:

“சீவன் சிவத்துள் அடங்குமே.”

என்று முடிந்தது.

138:

“அடங்கு பேர் அண்டத்து…”

என்று தொடங்குகிறது.

இந்த “அடங்கு → அடங்கு” என்ற சொல் தொடர்பு முக்கியமானது. முந்தைய பாடலில் சீவன் சிவத்துள் அடங்குவதாகக் கூறிய திருமூலர், இப்போது அந்த அடக்கத்தின் பிரபஞ்சப் பரிமாணத்தை நோக்கிப் பார்வையை விரிக்கிறார்.

இதனால்:

137 — சீவனின் தனியுரு எங்கே அடங்குகிறது?
→ சிவத்துள்.

138 — அப்படியானால் உயிரின் நிலையான கரை எது?
→ திருவடி.

என்ற தர்க்க வளர்ச்சி உருவாகிறது.

② “பேரண்டம் — அணுவண்டம்” : பெரிதிலிருந்து நுண்ணியது வரை

இப்பாடலின் தொடக்கத்தில் திருமூலர் இரண்டு எல்லைகளை அருகருகே வைக்கிறார்:

பேரண்டம்
அணுவண்டம்

“பேரண்டம்” என்பது மாபெரும் அண்டப் பரப்பைச் சுட்டுகிறது. “அணுவண்டம்” என்பது அதன் எதிர்திசையில் நுண்ணிய அமைப்பைச் சுட்டுகிறது.

இதனை யோக–தந்திரப் பின்னணியில் அண்டம்–பிண்டம், பெருவுலகம்–சிறுவுலகம் என்ற ஒப்புமையுடன் வாசிக்க முடியும். இந்திய யோக–தந்திர மரபில் மனித உடல் வெறும் உயிரியல் உடலாக மட்டும் பார்க்கப்படுவதில்லை; பிரபஞ்ச அமைப்பின் நுண்ணிய பிரதிபலிப்பாகவும் பார்க்கப்படுகிறது.

இதனால் திருமூலரின் மொழியை:

புறத்தில் விரிந்த பேரண்டம் முதல் அகத்தில் நுண்ணியதாக அனுபவிக்கப்படும் அண்ட அமைப்பு வரை

என்ற பரந்த பொருளில் அணுக முடிகிறது.

ஆனால் பாடலின் முக்கியம் இந்த அண்டவியல் விளக்கத்தில் நின்றுவிடுவதில்லை. திருமூலர் உடனே அதைக் கடக்கிறார்.

③ “இடங்கொண்டது இல்லை” — எந்த அனுபவமும் உயிரின் இறுதி இருப்பிடம் அல்ல

இரண்டாம் அடியின் மையம்:

“இடங்கொண்டது இல்லை…”

இதனை வெறும் பௌதிக இடமின்மை என்று மட்டும் கொள்ள முடியாது. பாடலின் முத்தியியல் சூழலில் நிலையான ஆன்மிக இருப்பிடம் கிடைக்காமை என்ற ஆழமான பொருளை இது பெறுகிறது.

மனிதன் தொடர்ந்து ஒரு “இடம்” தேடுகிறான்.

செல்வத்தில் பாதுகாப்பு தேடுகிறான்.
உறவில் நிறைவு தேடுகிறான்.
அறிவில் உறுதி தேடுகிறான்.
பதவியில் அடையாளம் தேடுகிறான்.
உடலில் நிலைத்தன்மை தேடுகிறான்.
ஆன்மிக அனுபவங்களில்கூட இறுதி நிறைவைத் தேடுகிறான்.

ஆனால் இவை அனைத்தும் மாற்றத்திற்குரியவை.

திருமூலரின் பார்வையில் உயிரின் பிரச்சினை அனுபவங்கள் இருப்பதல்ல; மாறுகின்ற ஒன்றை மாறாத கரையாக எடுத்துக்கொள்வதே அடிப்படைத் தவறு.

④ யோகப் பார்வை — புற அண்டத்திலிருந்து அக அண்டம் வரை சென்றாலும் பயணம் முடிவதில்லை

யோகியின் பயணம் புற உலகிலிருந்து அக உலகிற்குத் திரும்புகிறது.

புலன்களின் வெளிப்பாய்ச்சல் அடங்குகிறது.
மனம் ஒருமைப்படுகிறது.
சுவாசம் நுண்மையடைகிறது.
சித்தம் அமைதியடைகிறது.
உடலின் நுண்ணிய இயக்கங்கள் உணரப்படுகின்றன.
ஆழமான தியான அனுபவங்கள் தோன்றலாம்.

இவை அனைத்தும் சாதனையின் முக்கிய நிலைகள்.

ஆனால் பாடல் 138 வழங்கும் எச்சரிக்கை மிகவும் முக்கியமானது:

நுண்ணிய அனுபவமே இறுதி அல்ல.

புற உலகைப் பற்றிய ஆசை குறைந்த பிறகு, சாதகர் அக உலகின் நுண்ணிய அனுபவங்களிலேயே பற்றிக்கொள்ளலாம். ஒளி, நாதம், ஆனந்தம், ஆற்றல், சித்தி போன்ற அனுபவங்கள் ஏற்பட்டாலும் அவற்றையே இறுதி என்று எடுத்துக்கொண்டால், பயணம் இன்னும் நிறைவடையவில்லை.

அதனால்:

புறத்தைத் தாண்டுவது மட்டும் போதாது; அகத்தில் தோன்றும் நுண்ணிய அனுபவங்களையும் இறுதி என்று பற்றாமல் கடக்க வேண்டும்.

இதுவே “பேரண்டம்–அணுவண்டம்” என்ற மொழியை யோக அனுபவத்தில் வாசிக்கும்போது கிடைக்கும் முக்கியப் பாடம்.

⑤ “கடந்து” — திருமூலரின் ஆன்மிக இயக்கத்தின் முக்கியச் சொல்

மூன்றாம் அடியில்:

“கடந்து…”

என்ற சொல் வருகிறது.

இது இப்பாடலின் திருப்புமுனை.

முதலில் அண்டம் வருகிறது.
பின்னர் அணுவண்டம் வருகிறது.
அவற்றில் நிலையான இடம் இல்லை என்று கூறப்படுகிறது.
பின்னர்:

கடந்து

என்கிறார்.

இந்த “கடத்தல்” என்பது உலகத்தை அழித்தல் அல்ல; உலக அனுபவத்தின் மீது உள்ள இறுதிப்பற்று கடத்தல்.

உடலைக் கடத்தல் என்பது உடலை வெறுப்பதல்ல.
மனத்தைக் கடத்தல் என்பது சிந்தனையை அழிப்பதல்ல.
அறிவைக் கடத்தல் என்பது அறிவில்லாதவனாகுதல் அல்ல.
யோக அனுபவத்தைக் கடத்தல் என்பது சாதனையை மறுப்பதல்ல.

அவற்றில் எதையும்:

“இதுவே இறுதி”

என்று பற்றிக்கொள்ளாத பக்குவமே கடத்தல்.

⑥ “உயிர்கரை” — ஆன்மிகப் பயணத்தின் மிக அழகான உருவகம்

“உயிர் கரை காணில்…”

என்ற சொற்றொடர் இப்பாடலின் ஆன்மிக இதயம்.

“கரை” என்ற உருவகம் மனித வாழ்க்கையின் நிலையை மிகத் தெளிவாக வெளிப்படுத்துகிறது.

கடலில் பயணிக்கும் ஒருவர் கரையை அடையும் வரை இயக்கத்தில் இருக்கிறார். கரை வந்ததும் அலைச்சல் நிறைவடைகிறது.

அதுபோல சீவன்:

பிறப்பு
↓
அனுபவம்
↓
விருப்பு–வெறுப்பு
↓
கர்மம்
↓
மீண்டும் அனுபவம்

என்ற சுழற்சியில் அலைகிறது.

இந்த இயக்கத்தில் அது பல இடங்களைத் தற்காலிகக் கரையாக நினைக்கிறது:

செல்வம் என் கரை.
உறவு என் கரை.
அறிவு என் கரை.
புகழ் என் கரை.
யோக அனுபவம் என் கரை.

ஆனால் அவை அனைத்தும் மாற்றத்திற்குரியவை.

திருமூலர் உயிரின் இறுதிக் கரையை இறுதி அடியில் காட்டுகிறார்:

“திருவடி தானே.”

⑦ சைவசித்தாந்தப் பார்வை — பசுவின் கரை பதி

சைவசித்தாந்தத்தின் அடிப்படை அமைப்பு:

பதி — சிவன்
பசு — உயிர்
பாசம் — ஆணவம், கன்மம், மாயை

உயிர் அறிவுடையது; ஆனால் அதன் அறிவு பாசத்தால் மறைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதனால் அது உலக அனுபவங்களின் வழியாகச் செல்கிறது.

பாசம் நீங்காதவரை உயிர் தற்காலிக அனுபவங்களை நிரந்தர நிறைவாகத் தவறாகப் பற்றிக்கொள்ளும்.

சிவஅருள் மற்றும் ஞானத்தால் பாசக் கட்டுப்பாடு நீங்கும்போது, உயிர் தனது உண்மையான சார்பை அறிகிறது.

அந்தச் சார்பை இப்பாடல்:

“திருவடி”

என்ற சைவ மரபின் செறிவான சொல்லில் வெளிப்படுத்துகிறது.

எனவே:

உயிரின் கரை என்பது உயிர் அழியும் இடமல்ல; பாச அலைச்சல் முடிந்து சிவசம்பந்தம் முழுமையாக வெளிப்படும் நிலை.

இது பாடல் 137-இன் “சிவத்துள் அடங்குதல்” என்பதன் இயல்பான தொடர்ச்சியாகும்.

⑧ “திருவடி” — வெறும் பாதமல்ல; சிவசார்பின் முழுமை

தமிழ்ச் சைவ மரபில் திருவடி என்ற சொல் மிகப் பெரிய தத்துவ–பக்தி செறிவைக் கொண்டது.

பக்தனுக்கு அது:

அடைக்கலம்.

சாதகருக்கு:

சார்பு.

யோகிக்கு:

நிலைபெறுதல்.

ஞானிக்கு:

சிவஅருளில் நிறைவு.

எனவே “திருவடி” என்பதை இறைவனின் உடற்கூறான பாதம் என்ற அளவில் மட்டும் வாசித்தால் பாடலின் பரப்பு குறைந்துவிடும்.

இங்கு அது:

உயிரின் அலைச்சல் முடிந்து, அதன் இறைசார்பு முழுமையாகும் சிவநிலை

என்ற ஆழமான பொருளைத் தாங்குகிறது.

⑨ “இடம்” மற்றும் “திடம்” — பாடலின் மறைந்த கட்டமைப்பு

இப்பாடலில் குறிப்பிடத்தக்க சொல் அமைப்பு ஒன்று உள்ளது:

இடம் கொண்டது இல்லை

என்று முதலில் கூறப்படுகிறது.

பின்னர்:

திடம் பெற

என்று வருகிறது.

இந்த இரண்டு சொற்களும் பாடலின் முழு ஆன்மிகப் பயணத்தைச் சுருக்குகின்றன.

இடம்

தற்காலிகமாகத் தங்கக்கூடிய நிலை.

திடம்

உறுதியாக நிலைபெறும் நிலை.

எனவே திருமூலரின் இயக்கம்:

இடம் தேடுதல் → இடமின்மையை உணர்தல் → கடத்தல் → கரை காணுதல் → திடம் பெறுதல்.

இதுவே சாதகரின் ஆன்மிக முதிர்ச்சியும் ஆகும்.

ஆரம்பத்தில் அவன் பலவற்றில் நிறைவைத் தேடுகிறான். பின்னர் அவை நிலையற்றவை என்பதை அனுபவத்தால் அறிகிறான். அதன் பின் அவற்றைக் கடந்து, உண்மையான கரையை நோக்குகிறான். இறுதியில் சிவனது திருவடியில் திடம் பெறுகிறான்.

⑩ ஆகமப் பார்வை — திருவடியை நோக்கிய சாதனை

ஆகம வழியில் சாதகர் உடனடியாக உச்ச முத்திநிலைக்குச் செல்லவில்லை. அவன் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட ஆன்மிகப் பாதையில் வளர்கிறான்.

புற வழிபாடு அவனை சிவசம்பந்தத்தில் நிலைநிறுத்துகிறது.
மந்திரம் சித்தத்தை சிவநினைவில் ஒருமைப்படுத்துகிறது.
தியானம் புறச்சிதறலைக் குறைக்கிறது.
யோகம் அக இயக்கத்தை நுண்மைப்படுத்துகிறது.
ஞானம் பதி–பசு–பாச உண்மையைத் தெளிவாக்குகிறது.
அருள் பாசத்தின் ஆதிக்கத்தை நீக்குகிறது.

இதனால் திருவடி என்பது வழிபாட்டின் ஆரம்பச் சின்னமாக மட்டுமல்ல; சாதனையின் நிறைவு திசையாகவும் அமைகிறது.

ஆரம்பத்தில் சாதகர்:

திருவடியை வணங்குகிறான்.

பின்னர்:

திருவடியைச் சார்கிறான்.

இறுதியில்:

திருவடியில் திடம் பெறுகிறான்.

⑪ தந்திரப் பார்வை — அண்டத்தை அறிந்து அண்டத்தைக் கடத்தல்

தந்திர மரபில் அண்ட அமைப்பை அறிதல் முக்கியமானது. தத்துவங்கள், சக்திகள், மந்திரங்கள், நாதம், பிந்து, சக்ரங்கள் போன்ற நுண்ணிய அமைப்புகள் சாதகருக்கு அக உலகின் வரைபடத்தைத் தருகின்றன.

ஆனால் வரைபடமே இலக்கு அல்ல.

இதுவே இப்பாடலைத் தந்திரப் பார்வையில் வாசிக்கும்போது மிகவும் முக்கியமானது.

சாதகர்:

அண்டத்தை அறிகிறான்
↓
அண்டம் தன்னுள் பிரதிபலிப்பதை உணர்கிறான்
↓
நுண்ணிய ஆற்றல் இயக்கங்களை அனுபவிக்கிறான்
↓
ஆனால் அவற்றில் தங்கி விடுவதில்லை
↓
அவற்றையும் கடக்கிறான்
↓
சிவசார்பில் நிலைபெறுகிறான்

எனவே தந்திரத்தின் நோக்கம் அற்புதமான அக அனுபவங்களைச் சேகரிப்பது அல்ல; அவற்றை வழிகளாகப் பயன்படுத்தி, அவற்றைத் தாண்டி சிவநிலையை நோக்கிச் செல்வது.

⑫ சித்தர் மரபு — சித்தியை விட சிவம்

சித்தர் மரபைப் பற்றிய பொதுவான தவறான புரிதல்களில் ஒன்று, சித்தர்கள் அற்புத ஆற்றல்களைப் பெறுவதற்காகவே சாதனை செய்தார்கள் என்பதாகும்.

ஆனால் திருமூலரின் இப்பாடல் வேறு அளவுகோலைத் தருகிறது.

சாதகர் பேரண்டத்தை அறிந்தாலும் அது இறுதி அல்ல.
அணுவண்டத்தின் நுண்மையை அறிந்தாலும் அது இறுதி அல்ல.
அசாதாரண யோக அனுபவங்களைப் பெற்றாலும் அது இறுதி அல்ல.

அவனுடைய கேள்வி:

“உயிரின் கரை எது?”

என்பதே.

பதில்:

“திருவடி தானே.”

இதனால் சித்தர் மரபின் உச்சத்தை:

சித்தி அல்ல — சிவசார்பு

என்று இப்பாடலின் ஒளியில் புரிந்துகொள்ளலாம்.

⑬ பாடல்கள் 136–138 : சேர்தலிலிருந்து நிலைபெறுதல் வரை

இந்த மூன்று பாடல்களையும் ஒன்றாகப் பார்த்தால் திருமூலரின் முத்தியியல் நகர்வு இன்னும் தெளிவாகிறது.

பாடல் 136

“சுடரில் சுடர் சேரும்”

சித்து எதைச் சார்கிறது?
→ சிவப்பிரகாசத்தை.

பாடல் 137

“சீவன் சிவத்துள் அடங்குமே.”

அந்தச் சேர்க்கையில் சீவனுக்கு என்ன நிகழ்கிறது?
→ சிவத்துள் அடங்குகிறது.

பாடல் 138

“திருவடி தானே.”

அவ்வாறு அடங்கிய உயிரின் நிலையான கரை எது?
→ சிவனது திருவடி.

இதனால்:

சேர் → அடங்கு → நிலைபெறு

என்ற மூன்று நிலைகள் உருவாகின்றன.

⑭ இப்பாடலின் ஆழமான ஆன்மிக எச்சரிக்கை

பாடல் 138 சாதகரிடம் மிக நுண்ணிய எச்சரிக்கை ஒன்றை வைக்கிறது:

புற உலகை விட்டுவிட்டதால் மட்டும் கரையை அடைந்துவிட்டதாக நினைக்காதே. அக உலகின் நுண்ணிய அனுபவங்களும் கரை அல்ல.

இது ஆன்மிகப் பயணத்தில் மிகவும் முக்கியமானது.

சாதகர் உலகப் பற்றுகளைத் தாண்டியபின்:

தியான அனுபவம்,
ஒளிக் காட்சி,
நாத அனுபவம்,
ஆற்றல் உணர்வு,
சித்தி,
ஆன்மிக அடையாளம்

போன்றவற்றிலேயே புதிய பற்றை உருவாக்கலாம்.

திருமூலரின் அளவுகோல் வேறு:

உன்னை மேலும் சிவசார்பில் நிலைநிறுத்தாத எந்த அனுபவமும் இறுதிக் கரை அல்ல.

பாடல் 138-ன் ஒருங்கிணைந்த தத்துவச் சாரம்

திருமூலர் இப்பாடலில் சாதகரின் தேடலை மிகப்பெரிய பேரண்டத்திலிருந்து மிகநுண்ணிய அணுவண்டம் வரை விரிக்கிறார். ஆனால் பெரிதாக இருப்பதாலும், நுண்ணியதாக இருப்பதாலும் எதுவும் உயிரின் இறுதி கரையாகிவிடாது. புற உலகையும் அக நுண்ணுலகையும் அனுபவித்துக் கடந்து, உயிர் தனது உண்மையான சார்பை அறிய வேண்டும்.

அந்தச் சார்பு சிவனது திருவடி.

இதனால் “திருவடி” என்பது இங்கு வெறும் பக்திச் சின்னமல்ல; உயிர் பாச அலைச்சலிலிருந்து விடுபட்டு, சிவஅருளில் திடம் பெற்று நிலைநிற்கும் இறைசார்பின் குறியீடு.

பாடல் 137-இன்:

“சீவன் சிவத்துள் அடங்குமே”

என்ற முத்தியியல் கூற்றை 138:

“உயிர் கரை காணில்… திருவடி தானே”

என்று நிறைவு செய்கிறது.

பாடல் 138-ன் யோக–ஆகம–தந்திர மையம்

பேரண்டத்தின் பெருமையிலும் அணுவண்டத்தின் நுண்மையிலும் உயிரின் இறுதி நிறைவு இல்லை; புறமும் அகமும் ஆகிய எல்லா அனுபவ நிலைகளையும் இறுதி என்று பற்றாமல் கடந்து, பாச அலைச்சல் முடிந்து, சிவனது திருவடியையே தனது உண்மையான கரையாக அறிந்து அதில் திடம் பெற்று நிலைநிற்றலே சாதனையின் நிறைவு.

திருமூலரின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு

திருமந்திரப் பாடல் 138, பாடல் 137-இன் இறுதிச் சொல்லையே தன் தொடக்கமாக எடுத்துக்கொண்டு தர்க்கத்தை அடுத்த நிலைக்கு நகர்த்துகிறது:

137 — “சீவன் சிவத்துள் அடங்குமே.”
138 — “அடங்கு பேரண்டத்து…”

இது வெறும் சொல்லந்தாதி அல்ல. “சீவன் சிவத்துள் அடங்குதல்” என்றால், அந்த உயிரின் இறுதியான நிலைபெறும் தளம் எது? என்ற கேள்விக்குப் பாடல் 138 விடையளிக்கிறது. பேரண்டத்தின் பெருமையிலோ, அணுவண்டத்தின் நுண்மையிலோ உயிருக்கு நிரந்தரத் திடம் இல்லை; அவற்றைக் கடந்து உயிர் தன் கரையைக் காணும்போது, “திருவடி தானே” என்று திருமூலர் அதன் இறுதிச் சார்பைச் சுட்டுகிறார்.

① திருமூலர் இந்தப் பாடலை ஏன் இங்கே வைத்துள்ளார்?

பாடல் 137-இல் நீர்–உப்பு உவமையின் வழியாக:

தனியுரு
↓
மீண்டும் மூலத்தில் சேர்தல்
↓
சீவன் சிவத்துள் அடங்குதல்

என்ற இயக்கம் விளக்கப்பட்டது.

ஆனால் “சிவத்துள் அடங்குதல்” என்ற கூற்று உடனடியாக இன்னொரு கேள்வியை எழுப்புகிறது:

அடங்கிய உயிர் எதில் நிலைபெறுகிறது?

138 அதற்கு:

“உயிர் கரை காணில்
திடம் பெற நின்றான் திருவடி தானே”

என்று பதிலளிக்கிறது.

இதனால் 137 அடங்குதலை விளக்குகிறது; 138 அடங்கிய உயிரின் நிலைபெறுதலை விளக்குகிறது.

அதாவது:

அடங்குதல் மட்டும் போதாது → திடம் பெற வேண்டும்.

இந்த மாற்றமே பாடல் 138-ன் தர்க்கப் பணி.

② “அடங்கு” — இரண்டு பாடல்களை இணைக்கும் மையச் சொல்

137-இன் கடைசி அடி:

“சீவன் சிவத்துள் அடங்குமே.”

138-இன் முதல் சொல்:

“அடங்கு…”

இதனால் இரண்டு பாடல்களும் ஒரு கருத்துச் சங்கிலியாகின்றன.

பாடல் 137

யார் அடங்குகிறான்?
→ சீவன்.

எதில் அடங்குகிறான்?
→ சிவத்துள்.

பாடல் 138

அவ்வாறு அடங்கும் உயிரின் உண்மையான கரை எது?
→ திருவடி.

இதனை:

சீவன் → சிவத்துள் அடக்கம் → உயிர்கரை → திருவடி

என்று சுருக்கலாம்.

இவ்வாறு திருமூலர் முத்தியை ஒரு திடீர் நிகழ்வாகக் கூறாமல், அதன் அனுபவ அமைப்பை படிப்படியாகத் திறக்கிறார்.

③ “பேரண்டம் ↔ அணுவண்டம்” — தர்க்கத்தின் இரண்டு எல்லைகள்

முதல் அடியில்:

“பேரண்டத்து அணுவண்டம்…”

என்று மிகப்பெரியதும் மிகநுண்ணியதும் ஒரே அடிக்குள் வைக்கப்படுகின்றன.

இது பாடலின் தர்க்க எல்லையை அமைக்கிறது:

பேர் — பெருமையின் எல்லை
அணு — நுண்மையின் எல்லை.

இதன் வழியாக திருமூலர் உயிரின் தேடலை ஒரு குறிப்பிட்ட உலகத்திற்குள் மட்டும் கட்டுப்படுத்தவில்லை.

அதன் தேடல்:

பெரிதிலிருந்து நுண்ணியது வரை

விரிகிறது.

ஆனால் இரண்டாம் அடியில் அந்த முழுத் தேடலுக்கும் ஒரு தீர்ப்பு வருகிறது:

“இடங்கொண்டது இல்லை.”

அதாவது அளவு மாறினாலும் இறுதிக் கரை கிடைக்கவில்லை.

இது முக்கியமான தர்க்கத் திருப்பம்.

④ “இடம் இல்லை” → “திடம் பெற” : பாடலின் மறைந்த அச்சு

பாடலின் மிக அழகான கட்டமைப்புகளில் ஒன்று:

“இடங்கொண்டது இல்லை”

என்ற ஆரம்பக் கூற்றுக்கும்,

“திடம் பெற”

என்ற இறுதிக் கூற்றுக்கும் இடையிலான தொடர்பு.

முதல் நிலை — இடம் தேடுதல்

உயிர் பல நிலைகளில் தன்னை நிலைநிறுத்த முயல்கிறது.

இரண்டாம் நிலை — இடமின்மை

“இடங்கொண்டது இல்லை.”

அவை நிரந்தரமான தங்குமிடம் அல்ல என்பது உணரப்படுகிறது.

மூன்றாம் நிலை — கடத்தல்

“கடந்து…”

தேடப்பட்ட நிலைகளையே உயிர் கடக்கிறது.

நான்காம் நிலை — கரை

“உயிர் கரை காணில்…”

இப்போது தேடல் திசைபெறுகிறது.

ஐந்தாம் நிலை — திடம்

“திடம் பெற…”

தற்காலிக இடத்திலிருந்து நிலையான சார்பிற்கான மாற்றம் நிகழ்கிறது.

எனவே பாடலின் மையத் தர்க்கம்:

இடம் தேடுதல் → இடமின்மை உணர்தல் → கடத்தல் → கரை காணுதல் → திடம் பெறுதல்.

⑤ “சென்று” என்பதிலிருந்து “நின்றான்” வரை

இப்பாடலில் இயக்கத்தைக் குறிக்கும் சொற்களுக்குள்ளும் ஒரு அழகான மாற்றம் உள்ளது.

முதல் அடியில்:

“சென்று…”

மூன்றாம் அடியில்:

“கடந்து…”

இறுதியில்:

“நின்றான்…”

என வருகிறது.

இதனை ஆன்மிக இயக்கமாக வாசித்தால்:

செல் → கட → நில்

என்ற மூன்று நிலைகள் கிடைக்கின்றன.

செல்

தேடல் இன்னும் நடைபெறுகிறது.

கட

தேடியவற்றின் வரம்பு உணரப்பட்டு அவை கடக்கப்படுகின்றன.

நில்

அலைச்சலற்ற நிலை வெளிப்படுகிறது.

இதனால் பாடல் 138 ஒரு தேடலின் முடிவை மொழியமைப்பிலேயே காட்டுகிறது.

⑥ “கடந்து” — இப்பாடலின் திருப்புமுனை

“பேரண்டம்”, “அணுவண்டம்” ஆகியவற்றைக் கூறியபின் திருமூலர் அவற்றைப் பற்றிய விரிவான அண்டவியல் விவரணைக்குச் செல்லவில்லை.

அவர் கூறும் முக்கிய வினை:

“கடந்து…”

இதுவே பாடலின் தர்க்கத் திருப்புமுனை.

சாதகர் அறிந்த அனைத்தும் இறுதி அல்ல.
அவன் அனுபவித்த அனைத்தும் இறுதி அல்ல.
பெரியது என்பதால் ஒன்று பரம்பொருளாகிவிடாது.
நுண்ணியது என்பதால் ஒன்று இறுதி உண்மையாகிவிடாது.

எனவே திருமூலரின் தர்க்கம்:

அறிதல் → அனுபவித்தல் → வரம்பை உணர்தல் → கடத்தல்

என்ற முதிர்ச்சியை முன்வைக்கிறது.

இங்கு “கடத்தல்” என்பது அழித்தல் அல்ல; இறுதி என்று பற்றிக்கொண்ட நிலையைத் தாண்டுதல்.

⑦ “உயிர்கரை” — முழுப் பாடலும் வந்து சேரும் மையம்

முதல் இரண்டு அடிகளில் அண்டம் பற்றிப் பேசப்பட்டாலும், மூன்றாம் அடியில் திடீரென மையம்:

“உயிர்”

என்பதற்கு வருகிறது.

இதுவே முக்கியமானது.

பாடலின் உண்மையான கேள்வி:

பிரபஞ்சம் எவ்வளவு பெரியது?

என்பதல்ல.

அல்லது:

நுண்ணுலகம் எவ்வாறு அமைந்துள்ளது?

என்பதும் அல்ல.

மாறாக:

உயிரின் கரை எது?

என்பதே.

இதனால் அண்டவியல், இறுதியில் முத்தியியலுக்குச் சேவை செய்கிறது.

அண்டத்தை அறிதல்
↓
அதன் எல்லையை உணர்தல்
↓
அதைக் கடத்தல்
↓
உயிரின் கரையை அறிதல்

என்ற அமைப்பு உருவாகிறது.

⑧ “கரை” என்ற உருவகம் ஏன் முக்கியம்?

“கரை” என்பது இயல்பாகவே ஒரு பயணத்தை முன்வைக்கிறது.

கரை இருக்கிறது என்றால்:

• கடக்க வேண்டிய பரப்பு இருந்திருக்க வேண்டும்;
• அலைச்சல் இருந்திருக்க வேண்டும்;
• பயணம் இருந்திருக்க வேண்டும்;
• அடைவிடம் இருக்க வேண்டும்.

இதனால் “உயிர்கரை” என்ற ஒரே சொல் சீவனின் முழுப் பயணத்தையும் சுருக்குகிறது.

பிறப்பு–இறப்பு, பாசம், அனுபவம், கர்மம், தேடல் ஆகிய அனைத்திற்குப் பின்னால் உயிர் தேடுவது:

நிலையான சார்பு.

அந்தக் கரையை இறுதி அடி பெயரிடுகிறது:

“திருவடி தானே.”

⑨ “திருவடி தானே” — ஏன் பாடலின் இறுதியில் மட்டுமே வருகிறது?

திருமூலர் முதல் அடியிலேயே:

“உயிரின் கரை சிவனது திருவடி”

என்று சொல்லியிருக்கலாம்.

ஆனால் அவர் அப்படிச் செய்யவில்லை.

முதலில்:

பேரண்டம்
↓
அணுவண்டம்
↓
இடமின்மை
↓
கடத்தல்
↓
உயிர்கரை

என்று வாசகரை அழைத்துச் சென்ற பின்னரே:

“திருவடி தானே.”

என்று விடையளிக்கிறார்.

இதனால் “திருவடி” என்பது முன்கூட்டியே வழங்கப்பட்ட சமயக் கூற்றாக இல்லாமல், முழுத் தேடலின் முடிவில் கண்டறியப்படும் கரையாக அமைக்கப்படுகிறது.

மேலும் “தானே” என்ற வலியுறுத்தல்:

அதுவே

என்ற இறுதித் தீர்ப்பைத் தருகிறது.

⑩ 136 → 137 → 138 : முத்தியியல் தர்க்கத்தின் மூன்று படிகள்

இந்த மூன்று பாடல்களையும் ஒன்றாகப் பார்க்கும்போது திருமூலரின் கட்டமைப்பு தெளிவாகிறது.

பாடல் 136 — சேர்தல்

“சுடரில் சுடர் சேரும்.”

சித்து சிவப்பிரகாசத்தைச் சார்கிறது.

பாடல் 137 — அடங்குதல்

“சீவன் சிவத்துள் அடங்குமே.”

அந்தச் சேர்க்கையில் சீவனின் தனியியக்கம் சிவத்துள் அடங்குகிறது.

பாடல் 138 — நிலைபெறுதல்

“திடம் பெற… திருவடி தானே.”

அவ்வாறு அடங்கிய உயிரின் நிலையான கரை சிவனது திருவடி.

இதனால்:

சேர் → அடங்கு → நிலைபெறு

என்ற முத்தியியல் இயக்கம் கிடைக்கிறது.

இது ஒரு முக்கியமான தர்க்க வளர்ச்சி. 138 இல்லையெனில் “அடங்குதல்” கூறப்பட்டாலும் அதன் நிலையான சார்பு வெளிப்படாமல் இருக்கும்.

⑪ 133 முதல் 138 வரை பெரிய கருத்துக் கட்டமைப்பு

பாடல் 138-ஐ தனியே பார்க்காமல் முந்தைய தொடருடன் இணைத்தால் திருமூலரின் கட்டமைப்பு இன்னும் தெளிவாகிறது.

பாடல்	மைய இயக்கம்	சாதகரின் நிலை
133	பெறு	பெருநெறி, பெரும்பயன், பெரும்பேறு
134	அடக்கு	ஐம்புலன் ஒருமைப்படுதல்
135	உணர்	திரையற்ற சிந்தை, கரையற்ற சோதி
136	சேர்	சுடரில் சுடர் சேர்தல்
137	அடங்கு	சீவன் சிவத்துள் அடங்குதல்
138	நிலைபெறு	உயிர் திருவடியில் திடம் பெறுதல்

இதனை ஒரே தொடராக:

பெறு → அடக்கு → உணர் → சேர் → அடங்கு → நிலைபெறு

என்று வாசிக்கலாம்.

இங்கு 138 இந்தத் தொடரின் நிலைத்தன்மைப் புள்ளி.

⑫ பாடல் 137-இன் “அப்பு” முதல் 138-இன் “கரை” வரை

இரண்டு பாடல்களுக்கிடையே நீர் சார்ந்த உருவகத் தொடரையும் கவனிக்கலாம்.

137-இல்:

அப்பு — நீர்

முக்கிய உவமையாகிறது.

138-இல்:

கரை

என்ற சொல் வருகிறது.

137-இல் உப்பு நீருக்குள் அடங்குகிறது.

138-இல் உயிர் கரையை அடைகிறது.

இவற்றை நேரடியான திட்டமிட்ட உருவகத் தொடராக உறுதிப்படுத்த இயலாவிட்டாலும், வாசிப்பில் ஒரு அழகான கருத்து ஒத்திசைவு தோன்றுகிறது:

137 — நீருக்குள் அடங்குதல்
138 — அலைச்சலுக்குக் கரை காணுதல்.

முன்னது அடங்கலை, பின்னது நிலைபெறுதலை வலுப்படுத்துகிறது.

⑬ இந்தப் பாடல் இல்லையெனில் தர்க்கத் தொடரில் என்ன குறை ஏற்படும்?

பாடல் 137:

“சீவன் சிவத்துள் அடங்குமே.”

என்று முடிந்தபின் நேரடியாக அடுத்த வேறு கருத்திற்குச் சென்றிருந்தால், ஒரு முக்கியமான கேள்வி திறந்தே இருக்கும்:

சிவத்துள் அடங்குதல் என்பது உயிரின் இறுதியான நிலைத்தன்மையை எவ்வாறு தருகிறது?

138 அதற்கு இரண்டு முக்கிய சொற்களால் பதிலளிக்கிறது:

கரை
திடம்

அதாவது சிவத்துள் அடங்குதல்:

• திசையற்ற ஒடுங்கல் அல்ல;
• வெறுமையில் மறைதல் அல்ல;
• நிலையற்ற அனுபவம் அல்ல.

அது:

உயிர் தனது கரையைக் கண்டு திடம் பெறும் நிலை.

இந்த நுண்மையை 138 தர்க்கத் தொடரில் உறுதிப்படுத்துகிறது.

⑭ அடுத்த பாடலுக்கான பாலம்

பாடல் 138 இறுதியில்:

“திருவடி தானே.”

என்று உயிரின் நிலையான கரையைச் சுட்டுகிறது.

இதற்குப் பின்னர் தர்க்க ரீதியாக எழக்கூடிய கேள்விகள்:

அந்தத் திருவடியை எவ்வாறு அடைவது?
அதில் நிலைபெற்ற உயிரின் அனுபவம் என்ன?
அத்தகைய நிலையின் அடையாளம் என்ன?
சிவன்–உயிர் உறவு அந்நிலையில் எவ்வாறு வெளிப்படுகிறது?

என்பவையாக இருக்கலாம்.

ஆனால் அடுத்த பாடல் இங்கு வழங்கப்படாததால் அதன் குறிப்பிட்ட கருத்தை முன்கூட்டியே ஊகிப்பது முறையல்ல. 138 உருவாக்கும் உறுதியான தர்க்கவாசல்:

உயிரின் கரையாகிய திருவடியில் திடம் பெறுதல்

என்பதிலேயே நிற்கிறது.

Flow Diagram — பாடல் 138-ன் தர்க்க இடம்

பாடல் 136

“சுடரில் சுடர் சேரும்”

↓

சேர்தல்

↓

────────────────────────

பாடல் 137

────────────────────────

“சீவன் சிவத்துள் அடங்குமே”

↓

அடங்குதல்

↓

════════════════════════

பாடல் 138

════════════════════════

↓

பேரண்டம்

↕

அணுவண்டம்

↓

“இடங்கொண்டது இல்லை”

↓

கடந்து

↓

உயிர்கரை

↓

திடம் பெற

↓

“திருவடி தானே”

↓

நிலையான சிவசார்பு

பாடல் 138-ன் உள் தர்க்கம்

தேடல்

↓

பேரண்டம்

↓

அணுவண்டம்

↓

நிலையான இடமின்மை

↓

வரம்பை உணர்தல்

↓

கடத்தல்

↓

உயிரின் கரை காணுதல்

↓

திடம் பெறுதல்

↓

திருவடி

136 → 137 → 138 — மூன்று சொற்களில்

136 — சேர்
137 — அடங்கு
138 — நிலைபெறு

பாடல் 138-ன் தர்க்க இடம் — ஒரு வரியில்

“சுடரில் சுடர் சேரும்” என்ற அறிவின் சிவப்பிரகாசச் சேர்க்கையையும், “சீவன் சிவத்துள் அடங்குமே” என்ற சீவனின் அடக்கத்தையும் தொடர்ந்து, பேரண்டத்தின் பெருமையிலும் அணுவண்டத்தின் நுண்மையிலும் நிலையான இடம் இல்லை என்பதை உணர்த்தி, அவற்றைக் கடந்த உயிர் தனது உண்மையான கரையாகிய சிவனது திருவடியில் திடம் பெற்று நிலைநிற்கிறது என்பதை நிறுவும் பாடலே 138.

சாதனை வாழ்வியல்

திருமந்திரப் பாடல் 138 சாதகரின் வாழ்க்கைக்கு ஒரு அடிப்படையான கேள்வியை முன்வைக்கிறது:

“நான் எதில் நிலைபெற முயல்கிறேன்? நான் கரை என்று நினைத்திருப்பது உண்மையில் கரையா?”

மனித வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதி ஏதோ ஒன்றில் “இடம் கொள்ளும்” முயற்சியாகவே அமைகிறது. குடும்பத்தில் ஓர் இடம், சமூகத்தில் ஓர் இடம், தொழிலில் ஓர் இடம், அறிவுலகில் ஓர் இடம், ஆன்மிக உலகில்கூட ஓர் இடம். இவை தவறானவை அல்ல. ஆனால் மாறிக்கொண்டிருக்கும் இவற்றில் ஏதாவது ஒன்றை “இதுவே என் நிலையான கரை” என்று பற்றிக்கொள்ளும்போது துன்பத்தின் விதை உருவாகிறது.

திருமூலர் அதனால் “இடம்” என்பதிலிருந்து “திடம்” என்பதற்கு சாதகரை அழைத்துச் செல்கிறார்:

இடம் தேடாதே என்பதல்ல; எந்த இடமும் இறுதிக் கரையல்ல என்பதை அறிந்து வாழ்.

குடும்பம் — உறவைப் பற்றாமல், அன்பில் நிலைபெறுதல்

குடும்பம் மனித வாழ்வின் மிக ஆழமான உறவுத் தளம். ஆனால் அன்புக்கும் பற்றுக்கும் இடையே நுண்ணிய வேறுபாடு உள்ளது.

“இவர் என்னுடையவர்; ஆகவே நான் விரும்புகிறபடி அவர் இருக்க வேண்டும்” என்ற நிலை அன்பை மெதுவாக உரிமையாக மாற்றுகிறது.

பிள்ளை பெற்றோரின் எதிர்பார்ப்புப்படி வாழவில்லை.
துணைவர் நமது கருத்தை ஏற்கவில்லை.
உறவினர் நமது அன்பிற்கு எதிர்பார்த்த பதிலைத் தரவில்லை.

அப்போது நமது மன அமைதி குலைகிறது.

பாடல் 138 கேட்கச் செய்கிறது:

என் அன்பின் கரை அந்த நபரா, அல்லது அந்த உறவின் வழியாக வெளிப்பட வேண்டிய அறமும் அன்புமா?

உறவுகளை விட்டுவிடுவது ஆன்மிகம் அல்ல. அவற்றை முழு வாழ்க்கையின் இறுதிப் பாதுகாப்பாகப் பற்றிக்கொள்ளாமல், அன்புடனும் பொறுப்புடனும் வாழ்வதே பக்குவம்.

கல்வி — அறிவே கரை என்று நினைக்காதிருத்தல்

கல்வியின் நோக்கம் அறியாமையைக் குறைப்பது. ஆனால் அறிவு வளர வளர இன்னொரு அபாயம் தோன்றுகிறது:

“எனக்குத் தெரியும்.”

பட்டம், ஆய்வு, நூல்கள், கல்வித் தகுதிகள் ஆகியவை நமக்கு அறிவுலகில் ஓர் “இடம்” தரலாம். ஆனால் அந்த இடமே இறுதி அல்ல.

ஒரு உண்மையான அறிஞரின் வளர்ச்சி:

தகவல் சேகரித்தல்
↓
புரிந்துகொள்ளுதல்
↓
ஆராய்தல்
↓
தனது புரிதலின் எல்லையை அறிதல்
↓
தெரியாததை ஏற்றுக்கொள்ளுதல்

என்ற திசையில் செல்கிறது.

பாடலின் “கடந்து” என்ற சொல் இங்கு முக்கியமான வாழ்க்கை நெறியாகிறது:

நேற்று தெரிந்ததைப் பற்றிக்கொண்டு நிற்காமல், புதிய உண்மைக்காக அதையும் கடக்கத் தயாராக இரு.

தலைமைத்துவம் — பதவியில் இடம் பெறுவதைக் காட்டிலும் நோக்கத்தில் திடம் பெறுதல்

ஒருவர் ஒரு நிறுவனத்தின் தலைவர், இயக்குநர் அல்லது நிர்வாகியாக உயரலாம். அது அவருக்கு ஓர் “இடம்”.

ஆனால் பதவி மாறக்கூடியது. அதிகாரம் குறையக்கூடியது. நிறுவனம் மாறக்கூடியது. புகழ் மாறக்கூடியது.

எனவே:

பதவியே தலைவரின் கரையாகிவிட்டால், பதவி போகும்போது அவரது அடையாளமும் சிதையும்.

பாடல் 138 வேறு அளவுகோலைத் தருகிறது.

ஒரு தலைவர்:

• பதவியை விட நோக்கத்தில்,
• அதிகாரத்தை விட அறத்தில்,
• புகழை விட நம்பகத்தன்மையில்,
• தனிப்பட்ட வெற்றியை விட நீடித்த பங்களிப்பில்

திடம் பெற வேண்டும்.

அப்போது பதவி மாறினாலும் அவரது தலைமை மதிப்பு மாறுவதில்லை.

இடம் என்பது நாற்காலி தருவது; திடம் என்பது நெறி தருவது.

தொழில் — தொழில்முறை அடையாளமே வாழ்க்கையின் கரையல்ல

மனிதர்கள் பல ஆண்டுகள் உழைத்து ஒரு தொழில்முறை அடையாளத்தை உருவாக்குகிறார்கள்.

மருத்துவர்.
பேராசிரியர்.
இயக்குநர்.
ஆலோசகர்.
தொழில்முனைவோர்.

இவை அனைத்தும் மதிப்புடையவை.

ஆனால் ஓய்வு, வேலை இழப்பு, நிறுவன மாற்றம் அல்லது தொழில் மாற்றம் நிகழும்போது சிலர்:

“இனி நான் யார்?”

என்ற ஆழமான நெருக்கடிக்குள் செல்கிறார்கள்.

ஏனெனில் தொழிலில் பெற்ற இடத்தையே, தமது இருப்பின் திடமாக மாற்றிவிட்டார்கள்.

பாடல் 138 நினைவூட்டுகிறது:

உன் தொழில் உன் பயணத்தின் ஓர் இடம்; உன் இருப்பின் இறுதிக் கரை அல்ல.

இதனை உணர்ந்தவர் தொழிலை அலட்சியப்படுத்துவதில்லை. மாறாக, இன்னும் சிறப்பாகப் பணியாற்ற முடியும்; ஏனெனில் பதவியைப் பாதுகாப்பதைவிட பங்களிப்பை உருவாக்குவதில் கவனம் செலுத்துகிறார்.

சமூக ஊடகம் — பார்வையாளர்களிடம் “இடம்” தேடாதிருத்தல்

இன்றைய மனிதனின் புதிய “பேரண்டம்” சமூக ஊடக உலகம் என்று உருவகமாகச் சொல்லலாம்.

அங்கு:

பின்தொடர்பவர்கள், விருப்பக்குறிகள், பகிர்வுகள், பாராட்டுகள், விமர்சனங்கள்

மனிதனுடைய சுயமதிப்பைத் தீர்மானிக்கத் தொடங்கலாம்.

ஒரு பதிவு பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றால் மகிழ்ச்சி. அடுத்த பதிவிற்கு எதிர்வினை குறைந்தால் மனச்சோர்வு.

இதன் அடியில்:

“மற்றவர்களின் மனத்தில் எனக்கு நிலையான இடம் வேண்டும்”

என்ற மறைமுகத் தேடல் இருக்கலாம்.

பாடல் 138 இங்கு ஒரு சுதந்திரத்தைத் தருகிறது:

மக்களிடம் சென்று சேரலாம்; ஆனால் மக்களின் பாராட்டுக்குள் திடம் தேட வேண்டியதில்லை.

சமூக ஊடகம் தொடர்புக்கான கருவியாக இருக்கட்டும்; சுயமதிப்பின் கரையாக மாற வேண்டாம்.

நிர்வாகம் — நபர்களில் அல்ல, நெறிமுறையில் திடம்

ஒரு நிறுவனம் குறிப்பிட்ட ஒருவரையே சார்ந்து இயங்கும்போது அது வலிமையான அமைப்பு அல்ல.

“அவர் இல்லாமல் இது நடக்காது” என்ற நிலை முதலில் பெருமையாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் அது நிறுவன ஆபத்தாகவும் மாறலாம்.

நல்ல நிர்வாகம்:

நபர் சார்பு
↓
செயல்முறை
↓
பொறுப்புப் பகிர்வு
↓
ஆவணப்படுத்தல்
↓
நிலையான அமைப்பு

என்று வளர வேண்டும்.

பாடல் 138-ன் மொழியில்:

தற்காலிகமான “இடம்” உருவாக்குவதைவிட, நீடித்த “திடம்” உருவாக்க வேண்டும்.

ஒரு நல்ல நிர்வாகியின் வெற்றி அவர் எவ்வளவு வேலை செய்தார் என்பதில் மட்டும் இல்லை; அவர் இல்லாதபோதும் அமைப்பு எவ்வளவு நன்றாக இயங்குகிறது என்பதிலும் உள்ளது.

ஆன்மிக சாதனை — அனுபவமே கரை அல்ல

இப்பாடலின் மிக முக்கியமான நடைமுறைப் பயன்பாடு ஆன்மிக சாதனையில்தான் உள்ளது.

சாதனையில் பல அனுபவங்கள் ஏற்படலாம்:

ஆழமான அமைதி,
உடலில் ஆற்றல் உணர்வு,
ஒளி அனுபவம்,
நாத அனுபவம்,
ஆனந்தம்,
கனவு அல்லது தரிசன அனுபவங்கள்,
தியானத்தில் கால உணர்வு குறைதல்.

இவற்றை உடனடியாக உயர்ந்த ஆன்மிகச் சான்றுகளாகத் தீர்மானிக்க வேண்டியதில்லை. அவை ஏற்பட்டால் அவற்றைக் கவனிக்கலாம்; ஆனால் அவற்றையே இலக்காகப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டாம்.

ஏனெனில் சாதகரின் புதிய அகந்தை இவ்வாறு தோன்றலாம்:

“எனக்கு இந்த அனுபவம் கிடைத்துவிட்டது; ஆகவே நான் உயர்ந்த நிலையை அடைந்துவிட்டேன்.”

இங்குதான் பாடலின்:

“கடந்து…”

என்ற சொல் சாதனைக் கட்டளையாகிறது.

அனுபவத்தை மறுக்காதே.
அனுபவத்தைப் பதிவு செய்யலாம்.
அதிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளலாம்.
ஆனால் அதிலேயே தங்கிவிடாதே.

திருமூலரின் அளவுகோல் அனுபவத்தின் விசித்திரம் அல்ல; உயிர் எதில் திடம் பெறுகிறது என்பதே.

“சித்தி” கிடைத்தாலும் கடந்து செல்

ஆன்மிகப் பயணத்தில் மிகவும் நுண்ணிய தடைகளில் ஒன்று சாதனைப் பெருமை.

ஒருவர் நீண்ட நேரம் தியானிக்கலாம்.
ஆயிரக்கணக்கான மந்திர ஜபங்களை நிறைவு செய்யலாம்.
சாஸ்திரங்களில் ஆழமான அறிவைப் பெறலாம்.
மற்றவர்களுக்கு வழிகாட்டக்கூடிய நிலைக்கும் வரலாம்.

இவை அனைத்தும் மதிப்புடைய சாதனைகள்.

ஆனால் ஒருநாள்:

“நான் சாதித்துவிட்டேன்”

என்ற மனநிலை உருவானால், சாதனை இன்னொரு “இடமாக” மாறிவிடுகிறது.

பாடல் 138 சாதகரின் கவனத்தை சாதனையிலிருந்து அதன் இறுதி நோக்கத்திற்குத் திருப்புகிறது:

சாதனையின் நோக்கம் ஆன்மிக உலகில் பெரிய இடம் பெறுவது அல்ல; சிவனது திருவடியில் திடம் பெறுவது.

“இடம் → கடத்தல் → கரை → திடம்” — தினசரி சுயபரிசோதனை

இப்பாடலை நான்கு கேள்விகளாக வாழ்வில் பயன்படுத்தலாம்.

1. இடம்

இன்று நான் எதில் என் பாதுகாப்பை முழுமையாக வைத்திருக்கிறேன்?

என் பணமா?
பதவியா?
உறவா?
புகழா?
அறிவா?
ஆன்மிக அனுபவமா?

2. கடத்தல்

அது நாளை மாறினால், நான் முற்றிலும் உடைந்துவிடுவேனா?

அப்படியானால் நான் அதை பயன்படுத்துகிறேனா, அல்லது அதற்குள் என்னையே வைத்துவிட்டேனா?

3. கரை

என் வாழ்க்கையின் அனைத்து மாற்றங்களுக்கும் அப்பால் நான் சார்ந்திருக்க வேண்டிய அடிப்படை என்ன?

4. திடம்

இன்று என்னுடைய சிந்தனை, செயல், முடிவு ஆகியவற்றில் ஒன்றையாவது சிவநெறி, அறம், உண்மை ஆகியவற்றில் இன்னும் உறுதியாக நிலைநிறுத்த முடியுமா?

ஐந்து நிமிட “உயிர்கரை” பாவனை

தியானத்தின் இறுதியில் சில நிமிடங்கள் அமைதியாக அமரலாம்.

மனத்தில் வாழ்க்கையின் முக்கிய அடையாளங்களை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நினையுங்கள்:

என் உடல்.
என் குடும்பம்.
என் செல்வம்.
என் தொழில்.
என் பதவி.
என் அறிவு.
என் புகழ்.
என் சாதனை.

ஒவ்வொன்றிற்கும் மனத்தில்:

“இது என் வாழ்க்கையின் ஓர் அங்கம்; இதுவே என் இறுதிக் கரை அல்ல.”

என்று உணரலாம்.

பின்னர் சில கணங்கள் சிவநினைவில் அமைதியாக இருந்து:

“மாறுவனவற்றின் நடுவே மாறாத சிவசார்பில் என் உயிர் திடம் பெறட்டும்.”

என்ற பாவனையை வைத்துக்கொள்ளலாம்.

இது உலகத்தைத் துறப்பதற்கான பாவனை அல்ல. உலகத்தின் நடுவே வாழ்ந்துகொண்டே, உலகில் உள்ள எந்த மாற்றத்திற்குரிய ஒன்றையும் இறுதி அடைக்கலமாகத் தவறாகக் கொள்ளாமல் இருப்பதற்கான அகப்பயிற்சி.

இந்தப் பாடல் என்னுடைய வாழ்க்கையில் இன்று எப்படி நடைமுறையாகும்?

இன்று நான் குடும்பத்தை நேசிப்பேன்; ஆனால் அன்பை உரிமையாக மாற்றமாட்டேன்.

தொழிலில் முன்னேறுவேன்; ஆனால் பதவியே என் முழு அடையாளம் என்று நினைக்கமாட்டேன்.

அறிவைப் பெருக்குவேன்; ஆனால் “எனக்குத் தெரியும்” என்ற இடத்தில் நின்றுவிடமாட்டேன்.

சமூகத்தில் பங்களிப்பேன்; ஆனால் பாராட்டில் என் மதிப்பைத் தேடமாட்டேன்.

ஆன்மிக சாதனையை அர்ப்பணிப்புடன் செய்வேன்; ஆனால் சாதனை அனுபவங்களையே இறுதிக் கரையாகப் பற்றிக்கொள்ளமாட்டேன்.

ஒவ்வொரு மாற்றமும் வரும்போது:

“இது ஓர் இடமா, அல்லது உண்மையில் என் திடமா?”

என்று என்னைக் கேட்டுக்கொள்வேன்.

திருமூலர் வாழ்க்கையை விட்டுவிட்டு கரையைத் தேடச் சொல்லவில்லை. வாழ்க்கையின் எல்லா இடங்களையும் முறையாக வாழ்ந்தபடியே, அவற்றுள் எதுவும் உயிரின் இறுதிக் கரை அல்ல என்பதை அறியும் பக்குவத்தை உருவாக்குகிறார்.

அப்போது வெற்றி வந்தாலும் நான் அதில் தொலைந்துபோகமாட்டேன்; தோல்வி வந்தாலும் என் அடித்தளம் முழுவதும் சிதையாது. உறவுகள் மாறினாலும் அன்பின் மதிப்பை இழக்கமாட்டேன். பதவி மாறினாலும் பங்களிப்பின் நோக்கத்தை இழக்கமாட்டேன். ஆன்மிக அனுபவங்கள் வந்தாலும் அவற்றில் நின்றுவிடமாட்டேன்.

ஏனெனில் சாதகரின் கேள்வி இறுதியில்:

“எனக்கு உலகில் எவ்வளவு பெரிய இடம் கிடைத்தது?”

என்பதல்ல.

“என் உயிர் எதில் திடம் பெற்றது?”

என்பதே.

திருமூலரின் பதில்:

“திருவடி தானே.”

பாடல் 138-ன் வாழ்வியல் சூத்திரம்

இடங்களைப் பெறு; அவற்றையே கரை என்று எண்ணாதே. அனுபவங்களைப் பெறு; அவற்றில் நின்றுவிடாதே. பெரிதையும் நுண்ணியதையும் அறிந்து அவற்றின் எல்லையையும் கடந்து செல். மாறுகின்றவற்றின் நடுவே வாழ்ந்தாலும், உயிரை மாறாத சிவசார்பில் திடம் பெறச் செய்வதே சாதனை வாழ்வின் நிறைவு.

ஒரே பார்வையில் — திருமந்திரம் பாடல் 138

① இந்தப் பாடலின் மையச் செய்தி

பாடல் 138, உயிரின் உண்மையான கரையும் நிலையான சார்பும் எது? என்ற கேள்விக்குப் பதிலளிக்கிறது.

பேரண்டத்தின் பெருமையிலும் அணுவண்டத்தின் நுண்மையிலும் உயிர் தேடிச் சென்றாலும், அவற்றுள் எதுவும் அதன் இறுதியான நிலைபெறும் இடமாகாது. அவற்றின் வரம்பை உணர்ந்து கடந்து, உயிர் தனது உண்மையான கரையை அறியும்போது அது சிவனது திருவடியில் திடம் பெறுகிறது.

பாடல் 137:

“சீவன் சிவத்துள் அடங்குமே”

என்று கூறியது.

அந்த அடங்குதலின் அடுத்த நிலையை 138:

“உயிர் கரை காணில்
திடம் பெற நின்றான் திருவடி தானே”

என்று தெளிவுபடுத்துகிறது.

எனவே இப்பாடலின் மைய இயக்கம்:

தேடுதல் → இடமின்மையை உணர்தல் → கடத்தல் → கரை காணுதல் → திடம் பெறுதல்.

② முக்கிய ஐந்து கருத்துக்கள்

#	முக்கியக் கருத்து	பாடலின் சாரம்
1	பேரண்டம்	உயிரின் தேடல் மிகப்பெரிய அண்டப் பரப்புவரை விரிகிறது
2	அணுவண்டம்	தேடல் மிகநுண்ணிய நிலைகளையும் எட்டுகிறது
3	இடங்கொண்டது இல்லை	பெரிதோ நுண்ணியதோ எதுவும் உயிரின் இறுதியான நிலையான இருப்பிடம் அல்ல
4	உயிர்கரை	அலைந்து தேடும் உயிர் இறுதியில் அடைய வேண்டிய உண்மையான நிறைவிடம்
5	திருவடியில் திடம்	பாச அலைச்சல் கடந்து சிவசார்பில் உறுதியாக நிலைபெறுதல்

③ இந்தப் பாடல் சாதகரை எப்படி மாற்றுகிறது?

“பெரியது” என்பதையே “உயர்ந்தது” என்று எண்ணும் மயக்கத்தை நீக்குகிறது

மனித மனம் பெருமையால் எளிதில் கவரப்படுகிறது.

பெரிய பதவி.
பெரிய செல்வம்.
பெரிய நிறுவனம்.
பெரிய புகழ்.
பெரிய ஆன்மிக அனுபவம்.

ஆனால் திருமூலர் நேரடியாக “பேரண்டம்” என்ற மிகப்பெரிய அளவையே எடுத்துவைத்து, அதுவும் உயிரின் இறுதிக் கரையல்ல என்று சுட்டுகிறார்.

இதனால் சாதகர் ஒரு புதிய அளவுகோலைப் பெறுகிறார்:

ஒன்று எவ்வளவு பெரியது என்பது முக்கியமல்ல; அது உயிருக்கு உண்மையான திடம் தருகிறதா என்பதே முக்கியம்.

“நுண்ணியது” என்பதையே “இறுதியானது” என்று எண்ணுவதையும் கடக்கச் செய்கிறது

உலகியலான பெருமையை விட்ட சாதகர் இன்னொரு முனையில் சிக்கலாம்.

நுண்ணிய யோக அனுபவங்கள், மன அமைதி, நாதம், ஒளி, ஆற்றல் உணர்வு போன்றவை தோன்றும்போது அவற்றையே சாதனையின் இறுதி என்று கருதலாம்.

ஆனால் திருமூலர் “அணுவண்டம்” என்பதையும் பேரண்டத்துடன் சேர்த்தே கடக்க வேண்டிய தேடல் எல்லைக்குள் வைக்கிறார்.

இதன் சாதனைப் பாடம்:

புறத்தின் பெருமையில் மயங்காதே; அகத்தின் நுண்மையிலும் நின்றுவிடாதே.

“இடம்” மற்றும் “திடம்” இரண்டையும் வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறது

இப்பாடலின் மிக முக்கியமான வாழ்வியல் வேறுபாடு:

இடம் ≠ திடம்

மனிதனுக்கு உலகில் பல இடங்கள் கிடைக்கலாம்:

குடும்பத்தில் இடம்,
தொழிலில் இடம்,
சமூகத்தில் இடம்,
அறிவுலகில் இடம்,
ஆன்மிகக் குழுவில் இடம்.

ஆனால் அவற்றில் எதுவும் தானாகவே அகத்திடமாக மாறுவதில்லை.

இடம் வெளிச்சூழல் வழங்குவது.
திடம் அகநிலை பெறுவது.

இந்த வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொண்ட சாதகர் உலகில் தனது பங்குகளை முழுமையாகச் செய்வார்; ஆனால் அவற்றின் நிலையாமையால் முழுமையாக உடைந்துபோகமாட்டார்.

கடத்தலை ஆன்மிகப் பக்குவமாக மாற்றுகிறது

இப்பாடலின் திருப்புமுனை:

“கடந்து…”

கடத்தல் என்பது உலகத்தை வெறுத்து ஓடுவதல்ல.

ஒரு நிலையை அனுபவித்து, அதன் மதிப்பையும் எல்லையையும் அறிந்து, அதையே இறுதி என்று பற்றிக்கொள்ளாமல் அடுத்த உண்மையை நோக்கிச் செல்வது.

எனவே:

துறத்தல் மட்டுமல்ல கடத்தல்; பற்றாமல் பயன்படுத்தக் கற்றுக்கொள்வதும் கடத்தலே.

வாழ்க்கையின் கேள்வியை மாற்றுகிறது

பொதுவாக மனிதன் கேட்பது:

“எனக்கு எங்கே இடம் கிடைக்கும்?”

திருமூலர் அந்தக் கேள்வியை மாற்றுகிறார்:

“என் உயிர் எதில் திடம் பெறும்?”

இந்த மாற்றமே சாதகரின் பார்வையை உலக வெற்றியிலிருந்து ஆன்மிக நிலைத்தன்மைக்கு எடுத்துச் செல்கிறது.

④ இந்தப் பாடலை ஒரு வரியில் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டுமெனில்

“பேரண்டத்தின் பெருமையையும் அணுவண்டத்தின் நுண்மையையும் கடந்து, உயிர் தனது உண்மையான கரையாகிய சிவனது திருவடியில் திடம் பெறுகிறது.”

இன்னும் சுருக்கமாக:

இடங்களைத் தேடித் திரியும் உயிர், திருவடியைக் கரையாகக் கண்டபோதுதான் திடம் பெறுகிறது.

சாதனைச் சூத்திரமாக:

செல் → உணர் → கட → கரை காண் → திடம் பெறு.

⑤ இந்தப் பாடலின் முக்கியச் சொற்கள்

பேரண்டம்

மாபெரும் அண்டம்.

பாடலில் தேடலின் பெருமையின் எல்லையை குறிக்கிறது.

அணுவண்டம்

நுண்ணிய அண்டம்.

பேரண்டத்திற்கு எதிரிணையாக அமைந்து, மிகப்பெரியது முதல் மிகநுண்ணியது வரையிலான தேடல் பரப்பை உருவாக்குகிறது.

இடங்கொண்டது இல்லை

நிலையான இடம் பெற்றதாக இல்லை.

இப்பாடலின் முக்கியமான மறுப்புக் கூற்று. உயிர் தேடும் இறுதி நிலைத்தன்மை பேரண்ட–அணுவண்ட அளவுகளிலேயே கிடைப்பதில்லை என்பதை உணர்த்துகிறது.

கடந்து

இப்பாடலின் திருப்புமுனைச் சொல்.

அனுபவித்தவற்றை மறுப்பதல்ல; அவற்றின் வரம்பை அறிந்து, அவற்றையே இறுதி என்று பற்றாமல் தாண்டிச் செல்வது.

உயிர்கரை

உயிர் அடையும் கரை.

“கரை” என்ற சொல் அலைச்சல் முடியும் இடம், பயணம் நிறையும் நிலை, நிலையான சார்பு ஆகிய பொருள் வளங்களைத் தருகிறது.

திடம் பெற

உறுதியாக நிலைபெறுதல்.

இப்பாடலின் தொடக்கத்தில் வரும்:

“இடங்கொண்டது இல்லை”

என்பதற்கான நிறைவுப் பதில் இது.

திருவடி

இப்பாடலின் இறுதி இலக்கு.

சைவ மரபில் இது வெறும் உடற்கூறான பாதம் என்ற பொருளில் மட்டும் அல்லாமல் இறை அடைக்கலம், சிவசார்பு, அருள், உயிர் நிலைபெறும் ஆன்மிகத் தளம் ஆகிய பொருள் வளங்களையும் தாங்குகிறது.

தானே

வலியுறுத்தல்.

“திருவடி தானே”

என்பதில் “அதுவே” என்ற இறுதித் தீர்மானம் வெளிப்படுகிறது.

⑥ பாடல் 137 → 138 : முத்தியின் தொடர்ச்சி

பாடல்	மையச் சொல்	கேள்வி	பதில்
137	அடங்கு	சீவன் எதில் அடங்குகிறது?	சிவத்துள்
138	திடம்	அடங்கிய உயிரின் உண்மையான கரை எது?	திருவடி

இதனால்:

137 — அடங்கு
138 — நிலைபெறு

என்ற மிகத் தெளிவான தொடர்ச்சி உருவாகிறது.

⑦ 133–138 — சாதகரின் அகப்பயணம்

பாடல்	மைய இயக்கம்	அகப்பயணம்
133	பெறு	சிவநெறியின் பெரும்பேறு
134	அடக்கு	ஐம்புலன்களின் ஒழுங்கு
135	உணர்	திரையற்ற சிந்தையில் சிவசோதி
136	சேர்	சுடரில் சுடர் சேர்தல்
137	அடங்கு	சீவன் சிவத்துள் அடங்குதல்
138	நிலைபெறு	உயிர் திருவடியில் திடம் பெறுதல்

ஆறு சொற்களில்:

பெறு → அடக்கு → உணர் → சேர் → அடங்கு → நிலைபெறு.

இந்த வரிசையில் 138 ஒரு முக்கிய நிறைவுநிலையை அடையாளப்படுத்துகிறது.

⑧ சாதகருக்கான நான்கு சுயபரிசோதனைகள்

இடம்

என் மன அமைதியை இப்போது எந்த வெளிப்புற இடம், நபர், பதவி அல்லது அடையாளத்தின் மீது வைத்திருக்கிறேன்?

எல்லை

அது மாறினால் என் முழு வாழ்க்கையும் அர்த்தமற்றதாகிவிடும் என்று உணர்கிறேனா?

கடத்தல்

அதன் மதிப்பை மறுக்காமல், அதையே இறுதி என்று பற்றிக்கொள்ளாமல் இருக்க முடியுமா?

திடம்

என் வாழ்க்கை மாறினாலும் மாறாமல் என்னை அறம், அருள், உண்மை, சிவநெறி ஆகியவற்றில் நிலைநிறுத்துவது எது?

⑨ ஒரே பார்வையில் — பாடலின் அக இயக்கம்

உயிரின் தேடல்

↓

பேரண்டம்

↓

அணுவண்டம்

↓

“இடங்கொண்டது இல்லை”

↓

வரம்புணர்வு

↓

கடத்தல்

↓

உயிர்கரை

↓

திடம் பெற

↓

“திருவடி தானே”

↓

நிலையான சிவசார்பு

திருச்சிற்றம்பலம்.