அன்பர்களே,
நீங்கள் திருமந்திரத்தின் ஒரு மந்திரத்திற்கான பொருளையும், அதன் யோக–ஆகம–தந்திர விளக்கத்தையும் வாசித்துள்ளீர்கள்.
ஆனால், உங்களிடம் ஒரு கேள்வி…
திருமந்திரத்தைப் பற்றி அறிந்தீர்களா?
அல்லது
திருமந்திரத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கிவிட்டீர்களா?
இவை இரண்டும் ஒன்றல்ல.
திருமூலர் அருளிய ஒவ்வொரு திருமந்திரமும், வெறும் பாடல் அல்ல; ஒரு வருட தவத்தின் அனுபவச் சுருக்கம். அந்த அனுபவத்தை வெறும் வாசிப்பால் மட்டுமே முழுமையாகப் பெற முடியாது. அறிவு வழியைக் காட்டும்; ஆனால் சாதனையே அந்த வழியில் நம்மை நடத்தும்.
அதனால்தான், எமது குருநாதர் அகஸ்திய குலபதி ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனன் அவர்கள், திருமந்திரத்தை வெறும் நூலாக அல்ல, வாழ்வாக மாற்றும் ஒரு தனித்துவமான சாதனை முறையாக திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையை வகுத்துத் தந்துள்ளார்.
இந்த எழுத்துச் சாதனை என்பது,
ஒரு புத்தகத்திலிருந்து இன்னொரு புத்தகத்திற்கு சொற்களை நகலெடுக்கும் செயல் அல்ல.
இது,
நாள்தோறும் ஒரே ஒரு மந்திரத்தை மட்டுமே எழுதும் இந்த ஒழுக்கம், மனத்தின் அவசரத்தைக் குறைத்து, பொறுமையையும், கவனத்தையும், உள்ளுணர்வையும் வளர்க்கிறது. காலப்போக்கில், திருமந்திரம் ஒரு நூலாக உங்கள் கையில் இருப்பதில்லை; அது உங்கள் சிந்தனையிலும், சொல்லிலும், செயலிலும் வெளிப்படத் தொடங்கும்.
திருமந்திரத்தைப் படித்தவர்கள் பலர் இருக்கலாம்.
திருமந்திரத்தை வாழ்ந்தவர்கள் சிலரே.
அந்த அரிய சாதகர்களின் வரிசையில் நீங்கள் இணைவதற்கான அழைப்பே திருமந்திர எழுத்துச் சாதனை.
நீங்களும் இந்த அருள் யாத்திரையில் இணைந்து,
ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு மந்திரம்,
ஒவ்வொரு மந்திரத்திலும் ஒரு புதிய விழிப்பு,
ஒவ்வொரு விழிப்பிலும் சிவத்தை நோக்கிய ஒரு புதிய படி எடுத்து வையுங்கள்.
வாருங்கள்!
திருமந்திரத்தை வெறும் வாசிப்பதிலிருந்து, அதை வாழும் ஆன்மிகப் பயணத்திற்கு ஒன்றாக முன்னேறுவோம்.
திருமந்திர அரண்மனை – உலகளாவிய திருமந்திர குருகுலம்
திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையில் இணைந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள், கீழ்வரும் விண்ணப்படிவத்தை நிரப்பி திருமந்திர அரண்மனை திருமூலர் குருகுலத்தில் இணையுங்கள்.
📝 விண்ணப்படிவம் →
திருமூலர் படிக்கட்டு - 139
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிமுப்பத்தொன்பதாவது படிக்கட்டில் (139) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
திருவடி யேசிவ மாவது தேரிற்
றிருவடி யேசிவ லோகஞ் சிந்திக்கிற்
றிருவடி யேசெல் கதியது செப்பிற்
றிருவடி யேதஞ்ச முட்டெளி வார்க்கே. (139)
சந்தி பிரித்த வடிவம்
திருவடியே சிவம் ஆவது தேரில்
திருவடியே சிவலோகம் சிந்திக்கில்
திருவடியே செல் கதி அது செப்பில்
திருவடியே தஞ்சம் உள் தெளிவார்க்கே.
யோக–ஆகம–தந்திர ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
திருமந்திரப் பாடல் 139, முந்தைய பாடலில் கூறப்பட்ட “திருவடி தானே” என்ற முடிவை விரித்து, “திருவடி” என்ற சைவச் சொல்லின் ஆழமான தத்துவப் பொருளை நான்கு நிலைகளில் வெளிப்படுத்துகிறது.
பாடல் 138-இல் கேள்வி:
உயிரின் உண்மையான கரை எது?
பதில்:
திருவடி.
இப்போது 139 இன்னும் ஆழமாகக் கேட்கிறது:
ஏன் திருவடியே உயிரின் கரை?
திருமூலர் நான்கு பதில்களைத் தருகிறார்:
திருவடியே சிவம்.
திருவடியே சிவலோகம்.
திருவடியே செல் கதி.
திருவடியே தஞ்சம்.
இதனால் “திருவடி” என்பது வெறும் பக்தி வழிபாட்டுச் சின்னமாக இல்லாமல், சிவம்–சிவலோகம்–கதி–தஞ்சம் அனைத்தையும் ஒருங்கிணைக்கும் ஆன்மிக மையமாகிறது.
① “திருவடி” — உருவத்திலிருந்து தத்துவத்திற்கு
தமிழ்ச் சைவ மரபில் “திருவடி” என்ற சொல் பல அடுக்குகளைக் கொண்டது.
பக்தன் இறைவனின் திருவடியை வணங்குகிறான்.
சரணடைந்தவன் திருவடியைத் தஞ்சமாகக் கொள்கிறான்.
சாதகர் திருவடியைத் தனது கதியாகக் கொள்கிறான்.
ஞானி திருவடியின் உட்பொருளை சிவமாகத் தெளிகிறான்.
இதனால் திருவடியை இரண்டு நிலைகளில் வாசிக்கலாம்:
வழிபாட்டு நிலையில் — இறைவனது புனித திருப்பாதம்.
ஞான நிலையில் — உயிர் சிவசார்பில் நிறைவுறும் அருள்–சிவநிலையின் குறியீடு.
திருமூலர் இப்பாடலில் இரண்டாவது பொருளை மிகவும் வலுப்படுத்துகிறார். அதற்கான மிகத் தெளிவான சான்று முதல் அடியே:
“திருவடியே சிவமாவது தேரில்.”
அதாவது, ஆராய்ந்து அதன் உட்பொருளை உணர்ந்தால் திருவடியை சிவத்திலிருந்து பிரித்துப் பார்க்க முடியாது.
② “திருவடியே சிவம்” — சாதனத்தின் முடிவில் சாத்யம்
முதல் அடியில் திருமூலர் நேரடியாக:
“திருவடியே சிவமாவது…”
என்கிறார்.
இங்கு ஒரு முக்கிய மாற்றம் நிகழ்கிறது.
ஆரம்பத்தில் சாதகருக்கு:
சிவன் → அவனது திருவடி
என்ற உறவு இருக்கிறது.
அதாவது இறைவன் ஒருவன்; அவனுடைய திருவடி வணங்கப்படும் புனிதச் சின்னம்.
ஆனால் ஞானம் ஆழமடையும்போது:
திருவடி → சிவம்
என்று பொருள் உயர்கிறது.
இதனால் வழிபாட்டின் பொருள் மாறுவதில்லை; வழிபாட்டின் ஆழம் திறக்கப்படுகிறது.
சாதகர் ஆரம்பத்தில் திருவடியைச் சார்கிறான். பின்னர் அந்தச் சார்பு அவனைத் திருவடியின் தத்துவமான சிவத்திற்குள் அழைத்துச் செல்கிறது.
③ சைவசித்தாந்தப் பார்வை — திருவடி அருளின் வாயில்
சைவசித்தாந்தத்தின் பதி–பசு–பாச அமைப்பில் உயிர் பாசத்தால் கட்டுண்டிருக்கிறது. அது தன்னுடைய முயற்சியால் மட்டும் பாசத்தை முற்றிலும் நீக்கிக் கொள்ளும் தன்னிறைவு பெற்ற பரம்பொருள் அல்ல. சிவனது அருள் அவசியமானது.
இதனால் சைவ பக்தி–ஞான மரபில் திருவடியைச் சார்தல் என்பது வெறும் உணர்ச்சிச் சரணாகதி அல்ல; உயிர் தனது இறைசார்பை ஏற்றுக்கொள்ளும் ஆன்மிக நிலையாகிறது.
இதனை பாடல்கள் 137–139 தொடரில் பார்க்கலாம்:
137:
சீவன் சிவத்துள் அடங்குகிறது.
138:
உயிர் திருவடியில் திடம் பெறுகிறது.
139:
அந்தத் திருவடியே சிவம் என்று தெளிவுபடுத்தப்படுகிறது.
இதனால்:
சிவத்துள் அடங்குதல் → திருவடியில் திடம் பெறுதல் → திருவடியே சிவம் எனத் தெளிதல்
என்ற ஞான வளர்ச்சி உருவாகிறது.
④ “திருவடியே சிவலோகம்” — சிவலோகம் எங்கே?
இரண்டாம் அடி:
“திருவடியே சிவலோகம் சிந்திக்கில்.”
இங்கு திருமூலர் இன்னொரு முக்கியமான மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறார்.
“சிவலோகம்” என்பதை வெறும் தொலைவில் உள்ள ஓர் உலகமாக மட்டுமே கற்பனை செய்தால், சாதகரின் மனம்:
“நான் இங்கே; சிவலோகம் வேறு எங்கோ இருக்கிறது”
என்ற இடவியல் இருமையில் நிற்கும்.
ஆனால் திருமூலர்:
திருவடியே சிவலோகம்
என்கிறார்.
இதனால் சிவலோகம் என்பது வெறும் புவியியல் அல்லது விண்வெளி இடத்தால் அளக்கப்பட வேண்டிய கருத்து அல்ல என்பதை இப்பாடல் சுட்டுகிறது.
திருவடியின் சிவசார்பில் உயிர் திடம் பெறும் நிலையே சிவலோகத்தின் ஆன்மிகப் பொருளைத் திறக்கிறது என்று வாசிக்கலாம்.
இதனை:
சிவன் இருக்கும் ஓர் இடத்தைத் தேடுவதிலிருந்து, சிவசார்பில் நிலைபெறும் உணர்விற்கு நகர்தல்
என்று புரிந்துகொள்ளலாம்.
⑤ ஆகமப் பார்வை — ஆலயத் திருவடியிலிருந்து அகச் சிவநிலைக்கு
ஆகம வழிபாட்டில் மூர்த்தி, மந்திரம், பூஜை, நியாசம், தியானம் போன்றவை சாதகரின் மனத்தைப் புறச்சிதறலிலிருந்து இறைமையத்திற்குக் கொண்டுவருகின்றன.
ஆலயத்தில் சாதகர் இறைவனின் திருவடியை வணங்குகிறான்.
அந்த வணக்கம் படிப்படியாக:
உடல் வணக்கம்
↓
மனப் பணிவு
↓
இறைசார்பு
↓
அருள் உணர்வு
↓
சிவமையம்
என்று ஆழமடைய வேண்டும்.
இதனால் ஆகம வழிபாட்டின் நோக்கம் புறச் சின்னத்தில் சாதகரை நிரந்தரமாக நிறுத்துவதல்ல. புறச் சின்னத்தின் வழியாக அதன் அகத் தத்துவத்தை உணரச் செய்வதே அதன் ஆழமான பயன்.
பாடல் 139 அதனை மிகச் செறிவாக:
“திருவடியே சிவமாவது தேரில்”
என்று கூறுகிறது.
⑥ “திருவடியே செல் கதி” — பாதையும் இலக்கும் ஒரே மையத்தில்
மூன்றாம் அடியில்:
“திருவடியே செல் கதி அது செப்பில்.”
“கதி” என்பது செல்லும் வழி, அடைவு, இறுதி நிலை போன்ற பொருள் வளங்களைக் கொண்டது.
இதனால் திருவடி வெறும்:
“நான் வணங்கும் ஒன்று”
என்பதிலிருந்து:
“என் வாழ்க்கை செல்ல வேண்டிய திசை”
என்ற நிலைக்கு உயர்கிறது.
இது சாதகரின் ஆன்மிக வாழ்க்கையில் முக்கியமான மாற்றம்.
திருவடியை வணங்குவது ஒரு செயல்.
திருவடியை நோக்கிச் செல்வது ஒரு வாழ்க்கை.
திருவடியையே கதியாகக் கொள்வது ஒரு முழுமையான திசைமாற்றம்.
அப்போது சாதனையின் கேள்வி:
“இன்று எத்தனை மந்திரம் ஜபித்தேன்?”
என்பதில் மட்டும் நின்றுவிடாது.
அதற்கு மேலாக:
“என் சிந்தனை, சொல், செயல் என்னை எந்தத் திசையில் எடுத்துச் செல்கின்றன?”
என்ற கேள்வியாகிறது.
⑦ யோகப் பார்வை — சிதறலிலிருந்து ஒரே கதிக்கு
யோகத்தில் மனத்தின் இயல்பு சிதறிச் செல்வது.
ஒரு கணம் புலனின்பம்.
அடுத்த கணம் பயம்.
பின்னர் நினைவு.
பின்னர் ஆசை.
பின்னர் எதிர்பார்ப்பு.
இதனால் மனிதனுக்கு பல “கதிகள்” தோன்றுகின்றன.
செல்வம் ஒரு கதி.
புகழ் ஒரு கதி.
அதிகாரம் ஒரு கதி.
இன்பம் ஒரு கதி.
ஆன்மிக அனுபவம்கூட ஒரு கதி.
யோகப் பக்குவத்தில் இந்தப் பல திசை இயக்கம் ஒருமையடைகிறது.
இப்பாடல் அதனை:
“திருவடியே செல் கதி”
என்ற ஒரே வரியில் செறிவாக்குகிறது.
இதன் சாதனைப் பொருள்:
சித்தத்தின் அனைத்து இயக்கங்களும் இறுதியில் சிவமையத்தை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும்.
⑧ “திருவடியே தஞ்சம்” — கதி அடைக்கலமாகிறது
மூன்றாம் அடியில் கதி.
நான்காம் அடியில் தஞ்சம்.
இந்த மாற்றம் முக்கியமானது.
கதி — நான் எங்கே செல்கிறேன்?
தஞ்சம் — நான் எதில் சார்ந்து நிற்கிறேன்?
இதனால் ஆன்மிக வாழ்க்கை வெறும் பயணமாக மட்டும் இல்லை. அந்தப் பயணத்திற்கு ஓர் இறுதி பாதுகாப்பும் உள்ளது.
மனிதன் தஞ்சத்தைப் பல இடங்களில் தேடுகிறான்:
பணத்தில்.
உறவுகளில்.
அதிகாரத்தில்.
அறிவில்.
புகழில்.
தனது திறமையில்.
இவை வாழ்க்கைக்கு உதவக்கூடியவை. ஆனால் அனைத்தும் மாற்றத்திற்குரியவை.
பாடல் 138 அவற்றை “இடம்” என்ற நிலையிலிருந்து “திடம்” நோக்கி எடுத்துச் சென்றது.
139 அதற்குப் பெயர் தருகிறது:
திருவடியே தஞ்சம்.
⑨ “உள் தெளிவார்க்கே” — நம்பிக்கை மட்டும் போதாது
இப்பாடலின் இறுதிச் சொல் மிகவும் முக்கியமானது.
திருமூலர்:
“திருவடியே எல்லோருக்கும் தஞ்சம்”
என்று பொதுவான பக்தி அறிவிப்பாக மட்டும் முடிக்கவில்லை.
அவர்:
“உள் தெளிவார்க்கே”
என்று முடிக்கிறார்.
இதனால் திருவடி பற்றிய உண்மை மூன்று நிலைகளைக் கடக்கிறது:
கேள்விப்படுதல்
↓
நம்புதல்
↓
உள் தெளிதல்
திருமூலரின் இலக்கு மூன்றாவது.
அதனால் பாடலின் முதல் அடியில்:
தேரில்
இரண்டாம் அடியில்:
சிந்திக்கில்
இறுதியில்:
உள் தெளிவார்க்கே
என்று அறிவு அக அனுபவமாக முதிர்கிறது.
இது மிக முக்கியமான குருகுலக் கோட்பாடு:
சாஸ்திரம் சொல்லுவதைக் கேட்பது தொடக்கம்; சிந்தித்து அகத்தில் தெளிவதே ஞானப் பயணத்தின் முதிர்ச்சி.
⑩ “தேர் → சிந்தி → செப்பு → தெளி” — ஞானத்தின் நான்கு இயக்கங்கள்
பாடலின் வெளிப்படையான மையம் “திருவடி” என்றாலும், அதன் உள்ளே இன்னொரு கட்டமைப்பு உள்ளது:
தேர்
ஆராய்ந்து உண்மையைப் பிரித்தறி.
↓
சிந்தி
அறிந்ததை அகத்தில் ஆழப்படுத்து.
↓
செப்பு
அதன் பொருளைத் தெளிவாகக் கூறக்கூடிய அறிவைப் பெறு.
↓
உள் தெளி
அது வெறும் கருத்தாக இல்லாமல் உனது அக உண்மையாகட்டும்.
இதனால் திருமூலரின் ஞானமுறை:
ஆராய்ச்சி → சிந்தனை → தெளிவான அறிவு → அக அனுபவத் தெளிவு
என்ற நிலைகளை உடையதாகத் தெரிகிறது.
இது கண்மூடிய நம்பிக்கைக்கான அழைப்பு அல்ல; ஆராய்ந்து அகத்தில் தெளியும் ஆன்மிக அறிவுக்கான அழைப்பு.
⑪ தந்திரப் பார்வை — பல மையங்களிலிருந்து ஒரே சிவமையத்திற்கு
தந்திரச் சாதனையில் மந்திரம், யந்திரம், நியாசம், சக்தி, நாதம், பிந்து, தியான வடிவங்கள் போன்ற பல சாதனைக் கருவிகள் இருக்கலாம்.
ஆனால் கருவிகளின் பெருக்கம் இலக்கின் பெருக்கமாக மாறக்கூடாது.
அனைத்தும் இறுதியில் சாதகரின் சித்தத்தை ஒரே இறைமையத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்.
இந்தப் பாடலின் மொழியில்:
பல சாதனைகள்
↓
ஒரே கதி
பல அனுபவங்கள்
↓
ஒரே தஞ்சம்
பல வடிவங்கள்
↓
சிவம்
என்ற ஒருமைப்படுத்தலைக் காணலாம்.
எனவே திருவடி என்பது சாதனையின் இன்னொரு பொருள் அல்ல; சாதனையின் அனைத்துப் புற–அக இயக்கங்களையும் சிவமையத்தில் ஒருங்கிணைக்கும் குறியீடு.
⑫ சித்தர் மரபு — அனுபவத்தை விட அதன் திசை முக்கியம்
ஒருவர் எத்தனை நூல்களைப் படித்தார்?
எத்தனை மந்திரங்களை அறிந்தார்?
எத்தனை ஆண்டுகள் தவம் செய்தார்?
எத்தனை நுண்ணிய அனுபவங்களைப் பெற்றார்?
இவை அனைத்தும் இரண்டாம் நிலைக் கேள்விகள்.
திருமூலரின் அளவுகோல்:
அவை அனைத்தும் உன்னை எங்கு எடுத்துச் சென்றன?
என்பதே.
அறிவு அகந்தையை வளர்த்தால் அது கதி அல்ல.
சாதனை பெருமையை வளர்த்தால் அது கதி அல்ல.
அனுபவம் பற்றை வளர்த்தால் அது கதி அல்ல.
அவை சாதகரை மேலும்:
பணிவு,
சிவநினைவு,
அருள் சார்பு,
அகத் தெளிவு
ஆகியவற்றில் நிலைநிறுத்தினால் மட்டுமே அவை திருவடியை நோக்கிய பயணத்தின் பகுதிகளாகின்றன.
⑬ “சிவம் → சிவலோகம் → கதி → தஞ்சம்” — நான்கு பரிமாணங்கள்
திருமூலர் நான்கு அடிகளிலும் ஒரே “திருவடி”யை நான்கு கோணங்களில் காட்டுகிறார்:
நிலை
திருமூலரின் சொல்
விளக்கப் பொருள்
தத்துவம்
சிவம்
திருவடியின் பரமப் பொருள்
அனுபவ நிலை
சிவலோகம்
சிவசார்பில் நிலைபெறும் தளம்
பயண திசை
கதி
உயிர் செல்ல வேண்டிய இலக்கு
சார்பு
தஞ்சம்
உயிரின் இறுதி அடைக்கலம்
இவை நான்கு வேறு இலக்குகள் அல்ல.
ஒரே உண்மை நான்கு தொடர்புகளில் விளக்கப்படுகிறது.
எது பரம உண்மை? — சிவம்.
எது சிவநிலை? — திருவடி.
எதை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும்? — திருவடி.
எதில் சார்ந்து நிற்க வேண்டும்? — திருவடி.
⑭ 137 → 138 → 139 : முத்தியியல் மேலும் தெளிவடைகிறது
இந்த மூன்று பாடல்களின் தொடர்ச்சி மிகவும் முக்கியமானது.
பாடல் 137
“சீவன் சிவத்துள் அடங்குமே.”
அடங்குதல்.
↓
பாடல் 138
“திடம் பெற நின்றான் திருவடி தானே.”
நிலைபெறுதல்.
↓
பாடல் 139
“திருவடியே சிவமாவது…”
அந்த நிலையின் உண்மையைத் தெளிதல்.
இதனால்:
அடங்கு → நிலைபெறு → தெளி
என்ற வளர்ச்சி கிடைக்கிறது.
138-இல் திருவடி கரை.
139-இல் அந்தக் கரை:
சிவம்
சிவலோகம்
கதி
தஞ்சம்
என்று நான்கு பரிமாணங்களில் திறக்கப்படுகிறது.
பாடல் 139-ன் ஒருங்கிணைந்த தத்துவச் சாரம்
திருமூலர் இப்பாடலில் “திருவடி” என்ற தமிழ்ச் சைவ மரபின் ஆழமான சொல்லை வெறும் வழிபாட்டுச் சின்னமாக விட்டுவிடாமல், முழுமையான ஆன்மிகத் தத்துவமாக விரிக்கிறார்.
ஆராய்ந்து தெளிந்தால் திருவடியே சிவம்.
ஆழ்ந்து சிந்தித்தால் திருவடியே சிவலோகம்.
உயிரின் இறுதிப் பயணத்தைச் சொன்னால் திருவடியே கதி.
அகத்தில் உண்மையைத் தெளிந்தவர்க்கு திருவடியே தஞ்சம்.
இதனால் சாதகரின் பயணம்:
திருவடியை வணங்குதல் → திருவடியைச் சார்தல் → திருவடியை நோக்கிச் செல்லுதல் → திருவடியில் திடம் பெறுதல் → திருவடியின் உட்பொருள் சிவமே என அகத்தில் தெளிதல்
என்று முதிர்கிறது.
பாடல் 139-ன் யோக–ஆகம–தந்திர மையம்
திருவடி என்பது சிவனை அடைவதற்குப் புறம்பாக நிற்கும் இன்னொரு பொருள் அல்ல; ஆராய்ந்து அகத்தில் தெளியும் சாதகருக்கு அதுவே சிவத்தின் அருள் மையம், அதுவே சிவலோக அனுபவத்தின் தளம், அதுவே உயிர் செல்ல வேண்டிய கதி, அதுவே எல்லா நிலையாமைகளையும் கடந்த இறுதித் தஞ்சம்.
திருமூலரின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு — பாடல் 139
பாடல் 139-ஐத் தனித்த ஒரு “திருவடி மகிமை” பாடலாக மட்டும் வாசித்தால் அதன் ஆழமான கட்டமைப்பு முழுமையாகத் தெரியாது. பாடல் 138 இறுதியில் திருமூலர்:
“திடம் பெற நின்றான் திருவடி தானே.”
என்று உயிரின் இறுதிக் கரையைச் சுட்டினார்.
உடனே எழும் கேள்வி:
“திருவடி ஏன் உயிரின் இறுதிக் கரை?”
பாடல் 139 அதற்கான முறையான விளக்கமாக அமைகிறது. திருமூலர் ஒரே **“திருவடி”**யை நான்கு தொடர்புகளில் நிறுவுகிறார்:
திருவடி = சிவம்
திருவடி = சிவலோகம்
திருவடி = செல் கதி
திருவடி = தஞ்சம்
எனவே 138-இல் கரை எது? என்ற கேள்விக்குக் கிடைத்த பதிலை, 139 அந்தக் கரையின் தத்துவ இயல்பு என்ன? என்ற அடுத்த நிலைக்கு எடுத்துச் செல்கிறது.
① இந்தப் பாடல் ஏன் இந்த இடத்தில் வருகிறது?
பாடல் 138-இன் தர்க்கம்:
பேரண்டம்
↓
அணுவண்டம்
↓
இடங்கொண்டது இல்லை
↓
கடந்து
↓
உயிர்கரை
↓
திடம் பெறுதல்
↓
திருவடி
என்று முடிகிறது.
ஆனால் இங்கு ஒரு முக்கியமான கருத்து இன்னும் விளக்கப்படாமல் இருக்கிறது.
“திருவடி” என்றால் என்ன?
அதை வெறும் இறைவனின் பாதம் என்ற பக்திநிலைப் பொருளில் மட்டும் எடுத்துக்கொண்டால், பாடல் 138 உருவாக்கிய முத்தியியல் ஆழம் முழுமையடையாது.
அதனால்தான் 139 உடனடியாக:
“திருவடியே சிவமாவது தேரில்”
என்று தொடங்குகிறது.
அதாவது 138-இல் அடைவிடம் என்று கூறப்பட்ட திருவடி, 139-இல் சிவம் என்று தத்துவப்படுத்தப்படுகிறது.
இதுவே இப்பாடலின் முதன்மையான கட்டமைப்புப் பணி.
② “திருவடி தானே” → “திருவடியே” : சொல்லால் கட்டப்பட்ட பாலம்
138-இன் இறுதி:
“திருவடி தானே.”
139-இன் நான்கு அடிகளும்:
“திருவடியே…”
என்றே தொடங்குகின்றன.
இந்த மாற்றம் குறிப்பிடத்தக்கது.
138
திருவடி தானே
→ அதுவே உயிரின் கரை.
139
திருவடியே
→ அதுவே சிவம்.
→ அதுவே சிவலோகம்.
→ அதுவே கதி.
→ அதுவே தஞ்சம்.
எனவே 138 ஒரு தீர்ப்பை வழங்குகிறது; 139 அந்தத் தீர்ப்பிற்கான நான்கு அடுக்கு விளக்கத்தை வழங்குகிறது.
③ நான்கு அடிகளும் நான்கு தனிக் கருத்துகள் அல்ல
இப்பாடலின் மிக முக்கியமான Structural Hermeneutics அம்சம் இதுவே.
முதல் பார்வையில்:
என்ற நான்கு தனித்த கருத்துக்கள் கூறப்படுவது போலத் தோன்றலாம்.
ஆனால் திருமூலரின் அமைப்பு அதைவிட நுண்ணியது.
நான்கின் முன்னும் ஒரே சொல்:
“திருவடியே”
என்று வருகிறது.
எனவே மையம் நான்கு அல்ல.
மையம் ஒன்று — திருவடி.
அந்த ஒரே மையம் நான்கு உறவுகளில் விளக்கப்படுகிறது.
பார்வை
திருவடியின் நிலை
தத்துவ ரீதியாக
சிவம்
நிலை ரீதியாக
சிவலோகம்
பயண ரீதியாக
கதி
சார்பு ரீதியாக
தஞ்சம்
இவ்வாறு திருமூலர் ஒன்றை நான்கு பரிமாணங்களில் திறக்கிறார்.
④ முதல் அடி — “திருவடியே சிவம்”: பொருளின் அடையாளம்
“திருவடியே சிவமாவது தேரில்”
முதல் அடியிலேயே மிக உயர்ந்த கூற்று வருகிறது.
திருமூலர் முதலில்:
திருவடி சிவனை அடைவதற்கான வழி
என்று சொல்லவில்லை.
அவர்:
“திருவடியே சிவம்”
என்று கூறுகிறார்.
இதனால் பாடலின் முதல் அடியே திருவடியின் தத்துவ அடையாளத்தை நிறுவுகிறது.
இங்கு “தேரில்” என்பதும் முக்கியம்.
இது கண்மூடிய ஏற்றுக்கொள்ளலைக் காட்டுவதில்லை.
தேர்ந்து அறிந்தால் — திருவடியே சிவம்.
அதாவது பாடல் தன் முதல் கூற்றையே ஆராய்ந்து தெளிய வேண்டிய உண்மையாக முன்வைக்கிறது.
⑤ இரண்டாம் அடி — “திருவடியே சிவலோகம்”: பொருளிலிருந்து நிலைக்கு
முதல் அடி:
திருவடி = சிவம்
என்று சொன்ன பிறகு இரண்டாம் அடி:
“திருவடியே சிவலோகம் சிந்திக்கில்”
என்று நகர்கிறது.
இங்கு தர்க்கம்:
சிவம் எது?
→ திருவடி.
அப்படியானால் சிவலோகம் எது?
→ அதுவும் திருவடி.
என்று விரிகிறது.
முதல் அடி பரம்பொருளை அடையாளப்படுத்தினால், இரண்டாம் அடி அந்தப் பரம்பொருளோடு தொடர்புடைய நிலையை அதே மையத்தில் கொண்டுவருகிறது.
இதனால்:
சிவம் வேறு → சிவலோகம் வேறு → திருவடி வேறு
என்ற மூன்று பிரிந்த கருத்துக்களாக வாசிப்பதை பாடலின் அமைப்பு தடுக்கிறது.
அவை அனைத்தும் ஒரே சிவமையத்தில் ஒருங்கிணைக்கப்படுகின்றன.
⑥ மூன்றாம் அடி — “திருவடியே செல் கதி”: நிலை இப்போது பயண இலக்காகிறது
முதல் இரண்டு அடிகள் திருவடியின் இயல்பைப் பேசுகின்றன:
அது சிவம்.
அது சிவலோகம்.
மூன்றாம் அடியில் திருமூலர் பார்வையை உயிரின் மீது திருப்புகிறார்:
“திருவடியே செல் கதி அது செப்பில்.”
இது பாடலின் முக்கியமான தர்க்க மாற்றம்.
முதல் இரண்டு அடிகளில்:
திருவடி என்ன?
என்பதே கேள்வி.
மூன்றாம் அடியில்:
உயிர் எங்கே செல்ல வேண்டும்?
என்பதே கேள்வி.
பதில் மீண்டும்:
திருவடியே.
எனவே தத்துவம் இங்கு சாதனையாக மாறுகிறது.
அறியப்படும் உண்மை
↓
அடைய வேண்டிய இலக்கு
என்ற மாற்றம் நிகழ்கிறது.
⑦ நான்காம் அடி — “திருவடியே தஞ்சம்”: பயணம் சார்பில் நிறைவடைகிறது
மூன்றாம் அடியில் கதி.
நான்காம் அடியில்:
“திருவடியே தஞ்சம்…”
என்று வருகிறது.
இதுவும் திட்டமிட்ட தர்க்க வளர்ச்சி.
கதி
செல்ல வேண்டிய இலக்கு.
தஞ்சம்
அடைந்தபின் சார்ந்து நிற்கும் அடைக்கலம்.
எனவே:
செல்லுதல் → அடைதல் → சார்தல்
என்ற இயக்கம் மறைமுகமாக உருவாகிறது.
138-இல் உயிர் “கரை” கண்டது.
139-இல் அந்தக் கரை முதலில் “கதி”, பின்னர் “தஞ்சம்” எனப்படுகிறது.
இதனால் “கரை” என்ற முந்தைய உருவகம் முழுமையடைகிறது.
⑧ “தேரில் → சிந்திக்கில் → செப்பில் → உள் தெளிவார்க்கே”
பாடலின் வெளிப்புறக் கட்டமைப்பு:
சிவம் → சிவலோகம் → கதி → தஞ்சம்
என்றால், அதன் அக அறிவுக் கட்டமைப்பு:
தேர் → சிந்தி → செப்பு → உள் தெளி
என்பதாகும்.
இது மிக முக்கியமானது.
தேரில்
ஆராய்ந்து பிரித்தறிதல்.
↓
சிந்திக்கில்
அறிந்ததை ஆழ்ந்து சிந்தித்தல்.
↓
செப்பில்
தெளிவாக எடுத்துரைக்கக்கூடிய நிலை.
↓
உள் தெளிவார்க்கே
அறிவு உள்ளார்ந்த தெளிவாக மாறுதல்.
இதனால் திருமூலரின் அறிவுப் பயணம்:
ஆராய்ச்சி → சிந்தனை → விளக்கத் தெளிவு → அனுபவத் தெளிவு
என்று செல்கிறது.
இது பாடலின் மிக நுண்ணிய கட்டமைப்புகளில் ஒன்று.
⑨ வெளிப்புற அமைப்பும் அக அமைப்பும் ஒன்றோடொன்று நகர்கின்றன
இரண்டு கட்டமைப்புகளையும் இணைத்துப் பார்த்தால்:
அறிவின் இயக்கம்
திருவடியின் வெளிப்பாடு
தேர்
சிவம்
சிந்தி
சிவலோகம்
செப்பு
கதி
உள் தெளி
தஞ்சம்
இதனை மிகக் கடுமையான ஒரே-ஒன்று சமன்பாடாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியதில்லை. ஆனால் செய்யுளின் கட்டமைப்பில் அறிவு ஆழமடையும் போதெல்லாம் “திருவடி” பற்றிய புரிதலும் பொருள் → நிலை → இலக்கு → அடைக்கலம் என விரிவடைவது தெளிவாகிறது.
அதனால் பாடல் ஒரு வரையறைப் பட்டியல் அல்ல; அறிவை அனுபவத் தெளிவாக மாற்றும் இயக்கம்.
⑩ “திருவடியே” நான்கு முறை — மீளுரை அல்ல, தர்க்க வலியுறுத்தல்
நான்கு அடிகளிலும்:
திருவடியே
திருவடியே
திருவடியே
திருவடியே
என்று வருவது கவிதை அழகிற்காக மட்டுமல்ல.
ஒவ்வொரு முறையும் சாதகர் வேறு ஒன்றைத் தேடுவதற்கான வாயிலை திருமூலர் மூடுகிறார்.
சிவம் எங்கே?
→ திருவடியே.
சிவலோகம் எங்கே?
→ திருவடியே.
என் கதி எது?
→ திருவடியே.
என் தஞ்சம் எது?
→ திருவடியே.
இதன் மூலம் சிதறிய ஆன்மிகத் தேடல் ஒரே மையத்தில் திரட்டப்படுகிறது.
இதனை:
பல கேள்விகள் → ஒரே மையப் பதில்
என்று கூறலாம்.
⑪ பாடல் 138-இன் “திடம்” 139-இன் “தஞ்சம்” ஆகிறது
138:
“திடம் பெற…”
139:
“திருவடியே தஞ்சம்…”
இரண்டையும் இணைத்துப் பார்க்கும்போது ஒரு அழகான வளர்ச்சி தெரிகிறது.
138 கேட்கிறது:
உயிர் எங்கே உறுதியாக நிலைபெறும்?
பதில்:
திருவடியில்.
139 அதையே உறவுசார் மொழியில் மாற்றுகிறது:
அந்தத் திருவடியே தஞ்சம்.
இதனால்:
திடம் — நிலைத்தன்மையைச் சொல்கிறது.
தஞ்சம் — அந்த நிலைத்தன்மையின் இறைசார்பைச் சொல்கிறது.
அதாவது 139, 138-இன் “திடம்” என்ற கருத்தை இன்னும் உயிரோட்டமான சார்பு–அடைக்கலம் என்ற மொழிக்குள் கொண்டு வருகிறது.
⑫ 137 → 138 → 139 : தொடரின் தர்க்க வளர்ச்சி
இந்த மூன்று பாடல்களையும் இணைத்துப் பார்க்கும்போது மிகத் தெளிவான முத்தியியல் கட்டமைப்பு கிடைக்கிறது.
பாடல் 137 — அடங்குதல்
“சீவன் சிவத்துள் அடங்குமே.”
கேள்வி: சீவன் எதில் அடங்குகிறது?
பதில்: சிவத்துள்.
↓
பாடல் 138 — நிலைபெறுதல்
“திருவடி தானே.”
கேள்வி: அடங்கிய உயிரின் கரை எது?
பதில்: திருவடி.
↓
பாடல் 139 — தெளிதல்
“திருவடியே சிவமாவது…”
கேள்வி: அந்தத் திருவடியின் உண்மையான பொருள் என்ன?
பதில்: சிவம், சிவலோகம், கதி, தஞ்சம்.
இதனால்:
அடங்கு → நிலைபெறு → தெளி
என்ற வளர்ச்சி உருவாகிறது.
⑬ 136–139 : இன்னும் பெரிய தர்க்க அமைப்பு
ஒரு படி பின்னால் சென்று 136 முதல் பார்த்தால்:
பாடல்
மைய இயக்கம்
தர்க்கப் பணி
136
சேர்
சுடரில் சுடர் சேர்தல்
137
அடங்கு
சீவன் சிவத்துள் அடங்குதல்
138
நிலைபெறு
உயிர் திருவடியில் திடம் பெறுதல்
139
தெளி
அந்தத் திருவடியே சிவம் என உணர்தல்
இதனால்:
சேர் → அடங்கு → நிலைபெறு → தெளி
என்ற ஞானப் பயணம் உருவாகிறது.
இந்த வரிசையில் 139 ஒரு முக்கியமான மாற்றத்தைச் செய்கிறது:
முந்தைய பாடல்கள் அனுபவ நிலையை விவரித்தன.
139 அந்த அனுபவத்தின்:
தத்துவப் பொருளைத் தெளிவுபடுத்துகிறது.
⑭ இந்தப் பாடல் இல்லையெனில் தர்க்கத் தொடரில் என்ன குறை ஏற்படும்?
138:
“திருவடி தானே”
என்று முடிந்துவிட்டது.
139 இல்லையெனில் வாசகர் “திருவடி” என்பதை வெறும்:
என்ற அளவில் மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளும் வாய்ப்பு உள்ளது.
139 அந்த வாய்ப்பைத் தாண்டி திருவடியின் பொருளை விரிக்கிறது:
திருவடி = சிவம்
திருவடி = சிவலோகம்
திருவடி = கதி
திருவடி = தஞ்சம்
எனவே 139 இல்லையெனில் 138-இன் “திருவடி” தத்துவ ரீதியாக முழுமையாகத் திறக்கப்படாமல் இருக்கும்.
இதுவே இப்பாடலின் கட்டமைப்பு அவசியம்.
⑮ அடுத்த பாடலுக்கான பாலம்
139 ஒரு முக்கியமான இடத்தில் முடிகிறது:
“உள் தெளிவார்க்கே.”
இதனால் அடுத்த தர்க்கக் கேள்வி இயல்பாக உருவாகிறது:
இந்த “உள் தெளிவு” எவ்வாறு வருகிறது?
அல்லது:
திருவடியை சிவம், சிவலோகம், கதி, தஞ்சம் என்று தெளிந்த சாதகரின் நிலை என்ன?
அடுத்த பாடல் இங்கு வழங்கப்படாததால் திருமூலர் அடுத்ததாக எந்த குறிப்பிட்ட கருத்தை எடுத்துக்கொள்கிறார் என்பதை ஊகித்து நிரப்புவது முறையல்ல. ஆனால் 139 திறந்து வைக்கும் உறுதியான வாசல்:
வெளிப்புற வணக்கத்திலிருந்து அகத் தெளிவிற்கான நகர்வு
என்பதாகும்.
Flow Diagram — பாடல் 139-ன் தர்க்கக் கட்டமைப்பு
பாடல் 138
“திருவடி தானே”
↓
உயிரின் கரை = திருவடி
↓
ஏன்?
↓
════════════════════
பாடல் 139
════════════════════
↓
திருவடியே
│
├──→ சிவம்
│ தத்துவ உண்மை
│
├──→ சிவலோகம்
│ சிவநிலை
│
├──→ செல் கதி
│ உயிரின் இலக்கு
│
└──→ தஞ்சம்
இறுதிச் சார்பு
↓
உள் தெளிவு
பாடலின் அக அறிவு இயக்கம்
தேர்
ஆராய்ந்து அறி
↓
சிந்தி
ஆழ்ந்து ஆராய்
↓
செப்பு
தெளிவாக உணர் / எடுத்துரை
↓
உள் தெளி
அக உண்மையாக நிலைபெறு
137 → 138 → 139
சீவன்
↓
சிவத்துள் அடங்கு
[137]
↓
திருவடியைக் கரையாகக் காண்
↓
திருவடியில் திடம் பெறு
[138]
↓
திருவடியின் உண்மையைத் தேர்
↓
திருவடியே சிவம்
↓
திருவடியே சிவலோகம்
↓
திருவடியே கதி
↓
திருவடியே தஞ்சம்
[139]
↓
உள் தெளிவு
பாடல் 139-ன் தர்க்க இடம் — ஒரு வரியில்
பாடல் 138 உயிரின் கரையாகவும் திடம் பெறும் இடமாகவும் “திருவடி”யை நிறுவியபின், பாடல் 139 அந்தத் திருவடியின் தத்துவப் பொருளை சிவம், அதன் அனுபவ நிலையை சிவலோகம், உயிரின் பயண இலக்கை கதி, இறுதிச் சார்பை தஞ்சம் என நான்கு பரிமாணங்களில் விரித்து, புறச் சரணத்தை அகத் தெளிவாக மாற்றுகிறது.
சாதனை வாழ்வியல் — பாடல் 139
திருவடியை வணங்குவதிலிருந்து திருவடியையே வாழ்வின் கதியாக்குதல்
பாடல் 139 சாதகரிடம் ஒரு முக்கியமான மாற்றத்தை எதிர்பார்க்கிறது. திருவடியை வணங்குவது மட்டும் போதாது; திருவடி குறிக்கும் சிவநெறி வாழ்க்கையின் திசையாகவும், இறுதிச் சார்பாகவும் அகத்தில் தெளிய வேண்டும்.
திருமூலர் இதனை நான்கு நிலைகளில் அமைக்கிறார்:
திருவடியே சிவம் → திருவடியே சிவலோகம் → திருவடியே கதி → திருவடியே தஞ்சம்.
இதனால் ஆன்மிகம் ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில் செய்யப்படும் வழிபாட்டிலிருந்து, வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு முடிவையும் வழிநடத்தும் மைய நெறியாக மாறுகிறது.
① குடும்பம் — உரிமையிலிருந்து அருள்சார்ந்த அன்பிற்கு
குடும்பத்தில் நாம் ஒருவரை ஒருவர் நேசிக்கிறோம். ஆனால் அன்பிற்குள் அறியாமலேயே உரிமையும் எதிர்பார்ப்பும் புகுந்துவிடுகின்றன.
“நான் இவ்வளவு செய்தேன்; நீயும் எனக்காக இப்படிச் செய்ய வேண்டும்.”
என்ற எண்ணம் வலுப்பெறும்போது அன்பு பரிமாற்றமாக மாறுகிறது.
“திருவடியே தஞ்சம்” என்ற உணர்வு இங்கு ஒரு முக்கியமான அக மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது. எனது இறுதி மனப்பாதுகாப்பை மற்றொரு மனிதரிடம் முழுமையாக ஒப்படைக்காமல், சிவசார்பில் நிலைபெற்றபடியே அவரை நேசிக்கக் கற்றுக்கொள்கிறேன்.
அப்போது:
பற்று → அன்பாகிறது
கட்டுப்பாடு → பொறுப்பாகிறது
எதிர்பார்ப்பு → புரிதலாகிறது
உரிமை → அரவணைப்பாகிறது.
திருவடியைத் தஞ்சமாகக் கொண்டவர் குடும்பத்தைத் துறப்பதில்லை; குடும்பத்திடம் தெய்வம் வழங்க வேண்டிய நிரந்தரப் பாதுகாப்பை எதிர்பார்ப்பதில்லை.
② கல்வி — தெரிந்ததைச் சேகரிப்பதிலிருந்து “உள் தெளிவு” பெறுதல்
இப்பாடலின் மிக முக்கியமான கல்வியியல் அமைப்பு:
தேர் → சிந்தி → செப்பு → உள் தெளி
என்பதாகும்.
இது நவீன கல்விக்கும் பொருந்தக்கூடிய ஆழமான முறை.
ஒரு மாணவர் ஒரு கருத்தை வாசித்துவிட்டு மனப்பாடம் செய்தால் அது முதல் நிலை மட்டுமே.
அவன் கேட்க வேண்டும்:
இது உண்மையில் என்ன சொல்கிறது?
ஏன் இப்படிச் சொல்கிறது?
இதற்கு எதிரான கருத்து என்ன?
இதனை என்னால் என் சொற்களில் விளக்க முடியுமா?
இது என்னுடைய புரிதலை மாற்றியிருக்கிறதா?
இதுவே:
ஆராய் → சிந்தி → எடுத்துரை → அகத்தில் தெளி
என்ற கல்விமுறை.
திருமந்திரத்தைக் கற்பதற்கும் இதுவே பொருந்தும். பாடல்களை மனப்பாடம் செய்வதும் விளக்கவுரைகளை வாசிப்பதும் பயனுடையவை; ஆனால் இறுதியில்:
“இந்த உண்மை என்னுள் தெளிந்ததா?”
என்பதே சாதகரின் கேள்வியாக வேண்டும்.
③ தலைமைத்துவம் — “என்னைப் பின்பற்றுங்கள்” என்பதிலிருந்து “நெறியைப் பின்பற்றுவோம்” என்பதற்கு
தலைமைத்துவத்தில் மிகப் பெரிய அபாயம், தலைவர் தன்னையே அமைப்பின் மையமாக மாற்றிக்கொள்வது.
எனது கருத்தே சரி.
எனது முடிவே இறுதி.
என்னை மதிப்பவரே விசுவாசி.
என்ற மனநிலை உருவானால் தலைமை அகந்தையின் நீட்சியாகிவிடுகிறது.
பாடல் 139-ன் “திருவடியே செல் கதி” என்ற உணர்வு இதற்கு எதிரானது.
ஒரு ஆன்மிகப் பக்குவமுள்ள தலைவரின் கேள்வி:
“இந்த முடிவு எனது பெருமையைப் பாதுகாக்கிறதா?”
என்பதல்ல.
“இந்த முடிவு உண்மை, அறம், பொறுப்பு, உயர்ந்த நோக்கம் ஆகியவற்றிற்கு ஏற்றதா?”
என்பதே.
அதனால் நல்ல தலைவர் மக்களைத் தன்னிடம் கட்டிப்போடுவதில்லை; உயர்ந்த நெறியிடம் இணைக்கிறார்.
நபர் மையத் தலைமை நிலையற்றது; நெறி மையத் தலைமை நீடித்தது.
④ தொழில் — பதவி கதி அல்ல; பணி ஒரு சாதனைத் தளம்
ஒருவர் தொழிலில் உயர்ந்த பதவியை அடைய விரும்புவது தவறல்ல. பொருளாதார வளத்தை நாடுவதும் தவறல்ல.
ஆனால்:
“இந்தப் பதவியை அடைந்தால் என் வாழ்க்கை நிறைவடைந்துவிடும்”
என்று நினைத்தால் தொழில் கதியாக மாறிவிடுகிறது.
பதவி கிடைத்ததும் அடுத்த பதவி தேவைப்படும்.
வருமானம் உயர்ந்ததும் அடுத்த அளவு தேவைப்படும்.
புகழ் கிடைத்ததும் அதைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளும் பயம் வரும்.
திருமூலர் சாதகருக்கு வேறு ஒரு மையத்தைத் தருகிறார்:
“திருவடியே செல் கதி.”
இதன் வாழ்வியல் பொருள் தொழிலை விட்டுவிடுதல் அல்ல. மாறாக, தொழிலை சிவநெறிக்கு ஏற்ற பண்புகளை வாழும் சாதனைத் தளமாக மாற்றுதல்.
நேர்மையாகச் செயல்படுதல், திறமையை வளர்த்தல், பிறரைச் சுரண்டாமை, பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்ளுதல், கிடைத்த அதிகாரத்தை நன்மைக்குப் பயன்படுத்துதல் ஆகியவை அப்போது தொழில்முறை வெற்றியோடு ஆன்மிகப் பக்குவத்தையும் இணைக்கின்றன.
⑤ சமூக ஊடகம் — பாராட்டைத் தஞ்சமாக்காதிருத்தல்
சமூக ஊடகம் மனிதனுக்கு ஒரு புதிய உளவியல் சிக்கலை உருவாக்கியுள்ளது: வெளிப்புற அங்கீகாரத்தை அக மதிப்பாக மாற்றிக்கொள்ளுதல்.
ஒரு பதிவிற்கு ஆயிரம் பாராட்டுகள் வந்தால் மகிழ்ச்சி.
விமர்சனம் வந்தால் மனக்குழப்பம்.
யாரும் கவனிக்கவில்லை என்றால் ஏமாற்றம்.
அப்போது மற்றவர்களின் பார்வையே மனதின் தஞ்சமாகிவிடுகிறது.
பாடல் 139:
“திருவடியே தஞ்சம்”
என்று சாதகரின் அக மையத்தை மாற்றுகிறது.
இதன் பொருள் விமர்சனத்தைப் புறக்கணிப்பதல்ல. நல்ல விமர்சனத்தைக் கேட்க வேண்டும்; தவறைத் திருத்த வேண்டும்; மக்களுடன் தொடர்பு கொள்ள வேண்டும்.
ஆனால்:
“மக்கள் என்னைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள்?”
என்பதைவிட,
“நான் பகிர்வது உண்மையா? பயனுள்ளதா? அறத்திற்குரியதா?”
என்ற கேள்வியே முதன்மையாக வேண்டும்.
அப்போது சமூக ஊடகம் அங்கீகாரம் தேடும் இடமாக அல்ல, பங்களிப்புச் செய்யும் கருவியாக மாறுகிறது.
⑥ நிர்வாகம் — கொள்கைக்கும் மதிப்புகளுக்கும் தஞ்சம்
ஒரு அமைப்பு நன்றாக இயங்கும்போது அனைவரும் நெறிமுறைகளை மதிப்பது எளிது. நெருக்கடி வந்தபோதுதான் அதன் உண்மையான மதிப்புகள் சோதிக்கப்படுகின்றன.
வருமானம் குறைகிறது.
ஒரு முக்கியமான நபர் விலகுகிறார்.
திட்டம் தோல்வியடைகிறது.
விமர்சனம் எழுகிறது.
அப்போது:
“எப்படியாவது இதிலிருந்து தப்பிக்க வேண்டும்”
என்ற மனநிலை உருவாகலாம்.
பாடல் 139-ன் பார்வையில், நெருக்கடியே “என் தஞ்சம் எது?” என்பதை வெளிப்படுத்தும் சோதனை.
உண்மை, அறம், வெளிப்படைத்தன்மை, பொறுப்பு ஆகியவற்றை சாதாரண காலங்களில் மட்டும் பேசிவிட்டு, நெருக்கடியில் கைவிட்டால் அவை நமது உண்மையான நெறிகள் அல்ல.
சூழல் சாதகமாக இருக்கும்போது பின்பற்றுவது கொள்கை அல்ல; சூழல் எதிரானபோதும் கைவிடாமல் இருப்பதே திடம்.
⑦ ஆன்மிக சாதனை — திருவடியை வேண்டுவதிலிருந்து திருவடியையே வேண்டுதல்
ஆன்மிக வாழ்க்கையில் இப்பாடல் மிக நுண்ணிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
ஆரம்பத்தில் நாம் இறைவனை அணுகும்போது பல வேண்டுதல்கள் இருக்கலாம்:
உடல்நலம் வேண்டும்.
குடும்ப நலம் வேண்டும்.
பொருளாதார நலம் வேண்டும்.
தடை நீங்க வேண்டும்.
மன அமைதி வேண்டும்.
ஆன்மிக அனுபவம் வேண்டும்.
இவை மனித இயல்பான வேண்டுதல்கள்.
ஆனால் சாதனை முதிரும்போது கேள்வி மாற வேண்டும்.
“திருவடியிடமிருந்து எனக்கு என்ன கிடைக்கும்?”
என்பதிலிருந்து:
“திருவடியே எனக்குப் போதுமா?”
என்ற நிலைக்கு.
இதுதான் “திருவடியே தஞ்சம்” என்ற வாக்கியத்தின் வாழ்வியல் ஆழம்.
சாதகர் சிவனை தனது விருப்பங்களை நிறைவேற்றும் கருவியாகப் பார்க்கும் நிலையிலிருந்து, சிவமே தனது கதியும் சார்பும் என்ற நிலைக்கு வளர்கிறார்.
⑧ குருபக்தி — குருவிடம் நின்றுவிடாமல் அவர் காட்டும் கதியை நோக்குதல்
குரு–சிஷ்ய உறவிலும் இப்பாடலின் நெறி முக்கியமானது.
ஒரு உண்மையான குரு சீடனைத் தன்னிடம் உளவியல் ரீதியாகச் சார்ந்திருக்கச் செய்வதல்ல அவரது பணி. அவர் காட்டுவது தன்னைவிட உயர்ந்த சிவநெறி.
எனவே குருபக்தியின் முதிர்ச்சி:
“என் குரு எனக்காக என்ன செய்வார்?”
என்ற எதிர்பார்ப்பிலிருந்து,
“அவர் காட்டிய நெறியில் நான் எவ்வளவு வாழ்கிறேன்?”
என்ற சுயபரிசோதனைக்கு நகர வேண்டும்.
குரு கதவைக் காட்டலாம்.
சாதனையை அளிக்கலாம்.
தவறைச் சுட்டலாம்.
திசையைக் காட்டலாம்.
ஆனால் சாதகர் அகத்தில் தெளிய வேண்டியது அவனுடைய சாதனைப் பொறுப்பு.
இதனால் பாடலின் இறுதி:
“உள் தெளிவார்க்கே”
என்பது மிக முக்கியமாகிறது.
⑨ நெருக்கடியின் போது — உண்மையான “தஞ்சம்” வெளிப்படும்
ஒருவர் எதைத் தஞ்சமாகக் கொண்டிருக்கிறார் என்பதை அமைதியான காலத்தில் கண்டறிவது கடினம்.
நெருக்கடி வந்தால் அது தெளிவாகிறது.
பணம் குறைந்தால் — பயமா?
பதவி போனால் — அடையாள நெருக்கடியா?
பாராட்டு குறைந்தால் — சுயமதிப்பு சரிகிறதா?
உறவு மாறினால் — வாழ்க்கையே அர்த்தமற்றதாகிறதா?
சாதனையில் அனுபவம் இல்லாவிட்டால் — இறைநம்பிக்கை குறைகிறதா?
இந்தக் கேள்விகள் குற்றவுணர்வுக்காக அல்ல; நமது உண்மையான சார்பைக் கண்டறிவதற்காக.
பாடல் 139 சாதகரை உலகப் பாதுகாப்புகளை மறுக்கச் சொல்லவில்லை. பணத்தை நிர்வகிக்க வேண்டும்; உறவுகளைப் பேண வேண்டும்; உடலைக் காக்க வேண்டும்; தொழிலை வளர்க்க வேண்டும்.
ஆனால் அவை அனைத்திற்கும் அடியில்:
“இவை மாறினாலும் என்னுள் முற்றிலும் சிதையாமல் நிற்கும் சார்பு எது?”
என்ற கேள்வி இருக்க வேண்டும்.
⑩ “தேர் → சிந்தி → செப்பு → உள் தெளி” — தினசரி சாதனை முறை
இப்பாடலையே ஒரு நான்கு நிலைச் சாதனையாகப் பயன்படுத்தலாம்.
தேர் — ஆராய்
இன்று நான் நம்பிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு கருத்தை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.
“இது உண்மையா? நான் ஏன் இதை நம்புகிறேன்?”
என்று கேளுங்கள்.
சிந்தி — ஆழப்படுத்து
அந்தக் கருத்து உங்கள் வாழ்க்கையில் எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்று பாருங்கள்.
“இது என் முடிவுகளை எப்படி மாற்றுகிறது?”
செப்பு — சொற்களாக்கு
உங்களால் புரிந்த உண்மையை ஒரு வாக்கியத்தில் எழுதுங்கள்.
தெளிவாகச் சொல்ல முடியவில்லை என்றால் இன்னும் தெளிவு தேவைப்படலாம்.
உள் தெளி — வாழ்ந்து பார்
அந்த உண்மைக்கு ஏற்ற ஒரு செயலை அன்றே செய்யுங்கள்.
அப்போதுதான்:
படித்தது → புரிந்தது → வாழப்பட்டது
என்ற மாற்றம் நிகழ்கிறது.
⑪ ஐந்து நிமிட “திருவடியே தஞ்சம்” பாவனை
சாதனையின் இறுதியில் அமைதியாக அமருங்கள்.
சுவாசத்தை இயல்பாக விடுங்கள்.
மனத்தில் உங்கள் முக்கியமான சார்புகளை நினைத்துப் பாருங்கள்:
என் உடல்.
என் குடும்பம்.
என் செல்வம்.
என் தொழில்.
என் அறிவு.
என் புகழ்.
என் சாதனை.
அவற்றை மறுக்க வேண்டாம்.
ஒவ்வொன்றையும் நினைத்து:
“இது அருளால் எனக்குக் கிடைத்த பொறுப்பு; இதுவே என் இறுதித் தஞ்சம் அல்ல.”
என்று அகத்தில் உணருங்கள்.
பின்னர் மனத்தை சிவநினைவில் நிறுத்தி:
“திருவடியே என் கதி; திருவடியே என் தஞ்சம்.”
என்று பாவிக்கலாம்.
சில கணங்கள் எந்த வேண்டுதலும் இல்லாமல் அமைதியாக இருங்கள்.
பெறுவதற்காக அல்ல — சார்ந்திருப்பதற்காக.
இந்தப் பாடல் என்னுடைய வாழ்க்கையில் இன்று எப்படி நடைமுறையாகும்?
இன்று நான் எடுக்கும் ஒரு முக்கியமான முடிவுக்கு முன்:
“இது என்னை என் உண்மையான கதிக்கு அருகில் அழைத்துச் செல்கிறதா?”
என்று கேட்பேன்.
குடும்பத்தில் அன்பு செலுத்துவேன்; ஆனால் மற்றவரைக் கட்டுப்படுத்துவதை அன்பு என்று அழைக்கமாட்டேன்.
தொழிலில் வெற்றியை நாடுவேன்; ஆனால் பதவியை என் இறுதி அடையாளமாக்கமாட்டேன்.
அறிவைப் பெருக்குவேன்; ஆனால் தெரிந்ததை அகந்தையாக மாற்றாமல் “உள் தெளிவு” நோக்கிச் செல்வேன்.
சமூகத்தில் பங்களிப்பேன்; ஆனால் பாராட்டைத் தஞ்சமாக்கமாட்டேன்.
சாதனையை ஒழுக்கமாகச் செய்வேன்; ஆனால் ஜப எண்ணிக்கை, அனுபவம், சித்தி, ஆன்மிக அடையாளம் ஆகியவற்றையே சாதனையின் முடிவாக எண்ணமாட்டேன்.
நெருக்கடி வந்தால் முதலில்:
“நான் இப்போது எதைத் தஞ்சமாகப் பற்றிக்கொள்கிறேன்?”
என்று என்னைக் கவனிப்பேன்.
இவ்வாறு வாழும்போது திருவடி ஆலயத்தில் மட்டும் வணங்கப்படும் ஒன்றாக இருக்காது. அது என் வாழ்க்கையை அளக்கும் நெறியாகவும், என் முடிவுகளைத் திருத்தும் கதியாகவும், நிலையாமையின் நடுவே என்னை நிலைநிறுத்தும் தஞ்சமாகவும் மாறும்.
அப்போது திருமூலரின் நான்கு அடிகளும் நான்கு கருத்துகளாக இல்லாமல், ஒரே வாழ்க்கை நெறியாகின்றன:
அறிய வேண்டியது — சிவம்.
நிலைபெற வேண்டியது — சிவநிலை.
செல்ல வேண்டியது — திருவடி.
சார்ந்து நிற்க வேண்டியது — திருவடி.
பாடல் 139-ன் வாழ்வியல் சூத்திரம்
திருவடியை வணங்குவதில் தொடங்கு; அதன் பொருளை ஆராய்; அதனை ஆழ்ந்து சிந்தி; வாழ்க்கையின் கதியாக ஏற்று; நெருக்கடியிலும் அதையே தஞ்சமாகக் கொள்; இறுதியில் அது ஒரு புறச் சின்னமாக அல்லாமல், உன் உள்ளத்தில் தெளிந்த சிவசார்பாக நிலைபெறட்டும்.
ஒரே பார்வையில் — திருமந்திரம் பாடல் 139
① இந்தப் பாடலின் மையச் செய்தி
பாடல் 139, முந்தைய பாடலில் உயிரின் கரையாகக் கூறப்பட்ட “திருவடி” என்ற சொல்லின் தத்துவ ஆழத்தை நான்கு நிலைகளில் திறக்கிறது.
திருவடியே சிவம்.
திருவடியே சிவலோகம்.
திருவடியே செல் கதி.
திருவடியே தஞ்சம்.
இதனால் “திருவடி” என்பது வெறும் வணக்கத்திற்குரிய இறைத் திருப்பாதம் என்ற பொருளில் மட்டும் நிற்பதில்லை. சாதகர் ஆராய்ந்து, சிந்தித்து, அகத்தில் தெளியும்போது அது சிவத்தின் உண்மை, சிவநிலை, உயிரின் இலக்கு, இறுதிச் சார்பு ஆகிய நான்கு பரிமாணங்களையும் தாங்கும் ஆன்மிக மையமாகிறது.
பாடல் 138:
“திருவடி தானே”
என்று உயிரின் கரையைச் சுட்டியது.
பாடல் 139:
“அந்தத் திருவடி ஏன் உயிரின் கரை?”
என்பதற்குப் பதிலளிக்கிறது.
② முக்கிய ஐந்து கருத்துக்கள்
#
முக்கியக் கருத்து
பாடலின் சாரம்
1
திருவடி
முழுப் பாடலையும் ஒருமைப்படுத்தும் மையம்; நான்கு அடிகளிலும் வலியுறுத்தப்படுகிறது
2
சிவம்
ஆராய்ந்து தெளிந்தவருக்கு திருவடியின் பரம தத்துவப் பொருள்
3
சிவலோகம்
திருவடியின் சிவநிலை சார்ந்த பரிமாணம்
4
கதி
உயிர் செல்ல வேண்டிய ஆன்மிக இலக்கு
5
தஞ்சம்
அகத்தில் தெளிந்த சாதகரின் இறுதிச் சார்பும் அடைக்கலமும்
③ இந்தப் பாடல் சாதகரை எப்படி மாற்றுகிறது?
வணக்கத்தை ஞானமாக முதிரச் செய்கிறது
ஆரம்பத்தில் சாதகர் திருவடியை வணங்குகிறான்.
ஆனால் திருமூலர் அங்கேயே நிறுத்தவில்லை.
“தேரில்”
“சிந்திக்கில்”
“உள் தெளிவார்க்கே”
என்று கூறுவதன் மூலம், வணங்கப்படும் திருவடியின் உட்பொருளை ஆராய்ந்து, சிந்தித்து, அகத்தில் தெளிய வேண்டும் என்கிறார்.
இதனால்:
வணக்கம் → ஆராய்ச்சி → சிந்தனை → அகத்தெளிவு
என்ற முதிர்ச்சி ஏற்படுகிறது.
சாதகர் நம்பிக்கையை இழப்பதில்லை; நம்பிக்கை தெளிந்த ஞானமாக ஆழமடைகிறது.
பல இலக்குகளிலிருந்து ஒரே கதிக்கு அழைத்துச் செல்கிறது
மனித வாழ்க்கையில் பல கதிகள் இருக்கின்றன:
செல்வம்,
பதவி,
புகழ்,
அறிவு,
உறவு,
அதிகாரம்,
ஆன்மிக அனுபவம்.
இவை வாழ்க்கையின் தேவையான பகுதிகளாக இருக்கலாம். ஆனால் இவை அனைத்தையும் கடந்து சாதகரின் மையத் திசை எது?
திருமூலர்:
“திருவடியே செல் கதி.”
என்கிறார்.
இதனால் சாதகரின் வாழ்க்கை உலகப் பொறுப்புகளை மறுப்பதில்லை; அவற்றை ஒரே உயர்ந்த சிவநெறிக்குள் ஒழுங்குபடுத்துகிறது.
வெளிப்புற பாதுகாப்பிலிருந்து அகச் சார்பிற்கு மாற்றுகிறது
மனிதன் இயல்பாகத் தஞ்சத்தை வெளியில் தேடுகிறான்.
பணம் என்னைக் காப்பாற்றும்.
பதவி என்னைக் காப்பாற்றும்.
உறவு என்னைக் காப்பாற்றும்.
என் அறிவு என்னைக் காப்பாற்றும்.
இவை வாழ்க்கைக்கு உதவலாம்; ஆனால் அனைத்தும் மாற்றத்திற்குரியவை.
பாடல் 139:
“திருவடியே தஞ்சம்”
என்று இறுதிச் சார்பை மாற்றுகிறது.
இதனால் உலகத்தை நிராகரிப்பது அல்ல; உலகத்தில் உள்ள மாற்றத்திற்குரிய ஒன்றையும் மாறாத இறுதித் தஞ்சமாகத் தவறாகக் கொள்ளாத பக்குவம் உருவாகிறது.
ஆன்மிக சாதனையின் நோக்கத்தைத் திருத்துகிறது
சாதகர் ஒருகட்டத்தில் தனது சாதனைகளையே இலக்காக்கிக்கொள்ளலாம்:
எத்தனை மந்திரம் செய்தேன்?
எத்தனை நாட்கள் விரதம் இருந்தேன்?
என்ன அனுபவம் கிடைத்தது?
என்ன சித்தி ஏற்பட்டது?
இப்பாடல் கேள்வியை மாற்றுகிறது:
“இவை அனைத்தும் என்னை எங்கு எடுத்துச் செல்கின்றன?”
திருமூலரின் அளவுகோல்:
திருவடியே செல் கதி.
எனவே சாதனையின் மதிப்பு அதன் அளவில் மட்டும் இல்லை; அது சாதகரை எவ்வளவு சிவமையப்படுத்துகிறது என்பதிலும் உள்ளது.
புறச் சரணத்தை “உள் தெளிவாக” மாற்றுகிறது
இப்பாடலின் இறுதி இலக்கு மிக முக்கியமானது:
“உள் தெளிவார்க்கே.”
திருவடி பற்றிய உண்மை:
கேள்விப்பட்ட தகவலாக மட்டும் இருக்கக்கூடாது.
மரபால் ஏற்றுக்கொண்ட நம்பிக்கையாக மட்டும் இருக்கக்கூடாது.
அது:
அகத்தில் தெளிந்த உண்மையாக
மாற வேண்டும்.
இதுவே சாதகரின் உண்மையான மாற்றம்.
④ இந்தப் பாடலை ஒரு வரியில் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டுமெனில்
“ஆராய்ந்து அகத்தில் தெளிந்த சாதகருக்கு திருவடியே சிவம், சிவலோகம், செல்லும் கதி, இறுதித் தஞ்சம்.”
இன்னும் சுருக்கமாக:
திருவடியே உண்மை; திருவடியே நிலை; திருவடியே கதி; திருவடியே தஞ்சம்.
சாதனைச் சூத்திரமாக:
தேர் → சிந்தி → செல் → சாரு → தெளி.
⑤ இந்தப் பாடலின் முக்கியச் சொற்கள்
திருவடி
முழுப் பாடலின் மையச் சொல்.
நான்கு அடிகளிலும் “திருவடியே” என்று வலியுறுத்தப்படுவதால், சிவம், சிவலோகம், கதி, தஞ்சம் ஆகிய அனைத்தும் ஒரே மையத்தில் இணைக்கப்படுகின்றன.
சிவம்
முதல் அடியில் திருவடியின் தத்துவப் பொருளாக வருகிறது.
“திருவடியே சிவமாவது தேரில்.”
திருவடியை வெறும் புற வழிபாட்டுச் சின்னமாக அல்லாமல் அதன் ஆழ்ந்த சிவப்பொருளில் அறிய வேண்டும் என்பதைக் காட்டுகிறது.
சிவலோகம்
இரண்டாம் அடியின் மையச் சொல்.
திருமூலர்:
“திருவடியே சிவலோகம்”
என்று கூறுவதால், சிவலோகத்தை வெறும் தொலைவிலுள்ள இடமாக மட்டும் கற்பனை செய்வதைத் தாண்டிய ஆன்மிக வாசிப்பிற்கு வழி திறக்கிறது.
கதி
செல்லும் வழி, அடையும் நிலை, இலக்கு.
“திருவடியே செல் கதி”
என்பதால் திருவடி வணங்கப்படும் ஒன்றாக மட்டும் இல்லாமல் உயிரின் பயணத் திசையாகவும் அமைகிறது.
தஞ்சம்
அடைக்கலம், புகலிடம், சார்பு.
“கதி” உயிர் எதை நோக்கிச் செல்கிறது என்பதைக் காட்டினால், “தஞ்சம்” உயிர் இறுதியில் எதில் சார்ந்து நிற்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறது.
தேர்
ஆராய்ந்து அறிதல், தேர்ந்து தெளிதல்.
இப்பாடல் கண்மூடிய ஏற்றுக்கொள்ளலை விட, திருவடியின் உட்பொருளை ஆராய்ந்து உணர்வதற்கான வாயிலைத் திறக்கிறது.
சிந்தி
ஆழ்ந்து சிந்தித்தல்.
அறிந்ததை வெறும் கருத்தாக வைத்திருக்காமல் மனத்தில் ஆழப்படுத்தும் நிலை.
உள் தெளிவு
இப்பாடலின் அனுபவ உச்சம்.
புறத்தில் வணங்கிய உண்மை அகத்தில் உறுதியான தெளிவாக மாறுதல்.
⑥ நான்கு அடிகளில் திருவடியின் நான்கு பரிமாணங்கள்
பாடலின் கூற்று
பரிமாணம்
சாதகருக்கான பொருள்
திருவடியே சிவம்
தத்துவம்
பரம உண்மையின் சிவப்பொருள்
திருவடியே சிவலோகம்
நிலை
சிவசார்பின் அனுபவத் தளம்
திருவடியே செல் கதி
இலக்கு
உயிரின் பயணத் திசை
திருவடியே தஞ்சம்
சார்பு
இறுதி அடைக்கலம்
இதன் மையம்:
நான்கு திருவடிகள் அல்ல; ஒரே திருவடியின் நான்கு பரிமாணங்கள்.
⑦ பாடல் 138 → 139 : கரையிலிருந்து அதன் உட்பொருளுக்கு
பாடல்
கேள்வி
திருமூலரின் பதில்
138
உயிரின் கரை எது?
திருவடி
139
அந்தத் திருவடி என்ன?
சிவம் — சிவலோகம் — கதி — தஞ்சம்
எனவே:
138 — கரையைக் காண்
139 — கரையின் உண்மையைத் தெளி.
⑧ 136–139 — சாதகரின் அக இயக்கம்
பாடல்
மையச் சொல்
ஆன்மிக இயக்கம்
136
சேர்
சுடரில் சுடர் சேர்தல்
137
அடங்கு
சீவன் சிவத்துள் அடங்குதல்
138
நிலைபெறு
திருவடியில் திடம் பெறுதல்
139
தெளி
திருவடியே சிவம் என அகத்தில் தெளிதல்
இதனை நான்கு சொற்களில்:
சேர் → அடங்கு → நிலைபெறு → தெளி.
⑨ சாதகருக்கான நான்கு சுயபரிசோதனைகள்
சிவம்
நான் இறைவனை ஒரு வேண்டுதல்களை நிறைவேற்றும் சக்தியாக மட்டும் அணுகுகிறேனா, அல்லது என் வாழ்வின் உயர்ந்த உண்மையாக அணுகுகிறேனா?
சிவலோகம்
சிவநிலையை எங்கோ எதிர்காலத்தில் அடைய வேண்டிய ஒன்றாக மட்டும் நினைக்கிறேனா, அல்லது இன்று என் சிந்தனை–செயலில் சிவநெறியை வெளிப்படுத்த முயல்கிறேனா?
கதி
என் தினசரி முடிவுகள் என்னை உண்மையில் எந்தத் திசையில் அழைத்துச் செல்கின்றன?
தஞ்சம்
நெருக்கடி வந்தவுடன் என் மனம் முதலில் எதைப் பற்றிக்கொள்கிறது?
⑩ ஒரே பார்வையில் — பாடலின் அக இயக்கம்
திருவடி
│
┌──────────┼──────────┐
│ │ │
சிவம் சிவலோகம் கதி
│ │ │
└──────────┼──────────┘
│
தஞ்சம்
↓
உள் தெளிவு
அறிவின் இயக்கத்தில்:
தேர்
↓
சிந்தி
↓
செப்பு
↓
உள் தெளி
சாதகரின் இயக்கத்தில்:
வணங்கு
↓
ஆராய்
↓
சிந்தி
↓
கதியாக ஏற்று
↓
தஞ்சமாகச் சாரு
↓
அகத்தில் தெளி
திருச்சிற்றம்பலம்.