அன்பர்களே,
நீங்கள் திருமந்திரத்தின் ஒரு மந்திரத்திற்கான பொருளையும், அதன் யோக–ஆகம–தந்திர விளக்கத்தையும் வாசித்துள்ளீர்கள்.
ஆனால், உங்களிடம் ஒரு கேள்வி…
திருமந்திரத்தைப் பற்றி அறிந்தீர்களா?
அல்லது
திருமந்திரத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கிவிட்டீர்களா?
இவை இரண்டும் ஒன்றல்ல.
திருமூலர் அருளிய ஒவ்வொரு திருமந்திரமும், வெறும் பாடல் அல்ல; ஒரு வருட தவத்தின் அனுபவச் சுருக்கம். அந்த அனுபவத்தை வெறும் வாசிப்பால் மட்டுமே முழுமையாகப் பெற முடியாது. அறிவு வழியைக் காட்டும்; ஆனால் சாதனையே அந்த வழியில் நம்மை நடத்தும்.
அதனால்தான், எமது குருநாதர் அகஸ்திய குலபதி ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனன் அவர்கள், திருமந்திரத்தை வெறும் நூலாக அல்ல, வாழ்வாக மாற்றும் ஒரு தனித்துவமான சாதனை முறையாக திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையை வகுத்துத் தந்துள்ளார்.
இந்த எழுத்துச் சாதனை என்பது,
ஒரு புத்தகத்திலிருந்து இன்னொரு புத்தகத்திற்கு சொற்களை நகலெடுக்கும் செயல் அல்ல.
இது,
நாள்தோறும் ஒரே ஒரு மந்திரத்தை மட்டுமே எழுதும் இந்த ஒழுக்கம், மனத்தின் அவசரத்தைக் குறைத்து, பொறுமையையும், கவனத்தையும், உள்ளுணர்வையும் வளர்க்கிறது. காலப்போக்கில், திருமந்திரம் ஒரு நூலாக உங்கள் கையில் இருப்பதில்லை; அது உங்கள் சிந்தனையிலும், சொல்லிலும், செயலிலும் வெளிப்படத் தொடங்கும்.
திருமந்திரத்தைப் படித்தவர்கள் பலர் இருக்கலாம்.
திருமந்திரத்தை வாழ்ந்தவர்கள் சிலரே.
அந்த அரிய சாதகர்களின் வரிசையில் நீங்கள் இணைவதற்கான அழைப்பே திருமந்திர எழுத்துச் சாதனை.
நீங்களும் இந்த அருள் யாத்திரையில் இணைந்து,
ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு மந்திரம்,
ஒவ்வொரு மந்திரத்திலும் ஒரு புதிய விழிப்பு,
ஒவ்வொரு விழிப்பிலும் சிவத்தை நோக்கிய ஒரு புதிய படி எடுத்து வையுங்கள்.
வாருங்கள்!
திருமந்திரத்தை வெறும் வாசிப்பதிலிருந்து, அதை வாழும் ஆன்மிகப் பயணத்திற்கு ஒன்றாக முன்னேறுவோம்.
திருமந்திர அரண்மனை – உலகளாவிய திருமந்திர குருகுலம்
திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையில் இணைந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள், கீழ்வரும் விண்ணப்படிவத்தை நிரப்பி திருமந்திர அரண்மனை திருமூலர் குருகுலத்தில் இணையுங்கள்.
📝 விண்ணப்படிவம் →
திருமூலர் படிக்கட்டு - 140
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிநாற்பதாவது படிக்கட்டில் (140) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
தெளிவு குருவின் றிருமேனி காண்டல்
தெளிவு குருவின் றிருநாமஞ் செப்பல்
தெளிவு குருவின் றிருவார்த்தை கேட்டல்
தெளிவு குருவுரு சிந்தித்த றானே. (140)
சந்தி பிரித்த வடிவம்
தெளிவு குருவின் திருமேனி காணல்
தெளிவு குருவின் திருநாமம் செப்பல்
தெளிவு குருவின் திருவார்த்தை கேட்டல்
தெளிவு குரு உரு சிந்தித்தல் தானே.
யோக–ஆகம–தந்திர ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
திருமந்திரம் — பாடல் 140
பாடல் 140, திருமந்திரத்தின் குரு தத்துவத்தை மிகச் செறிவாக வெளிப்படுத்தும் பாடல்களில் ஒன்று. இங்கு திருமூலர் குருவைப் பற்றிய நான்கு பக்திச் செயல்களைப் பட்டியலிடுவதோடு நிற்கவில்லை. சாதகரின் அகத்தில் “தெளிவு” எவ்வாறு உருவாகிறது? என்பதற்கான ஒரு சாதனை அமைப்பை முன்வைக்கிறார்:
குருவின் திருமேனி காணல்
குருவின் திருநாமம் செப்பல்
குருவின் திருவார்த்தை கேட்டல்
குருவுரு சிந்தித்தல்
இந்த நான்கையும் இணைக்கும் ஒரே சொல்:
தெளிவு.
முந்தைய பாடல் 139 “உள் தெளிவார்க்கே” என்று முடிந்தது. ஆகவே பாடல் 140-ஐ, அந்த உள் தெளிவு உருவாகும் குருவழிச் சாதனை என வாசிக்கலாம்.
① “தெளிவு” — அறிவுச் சேர்க்கை அல்ல, அறியாமை நீங்குதல்
பொதுவாகத் தெளிவு என்றால் ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்துகொள்ளுதல் என்று நினைக்கிறோம். ஆனால் திருமூலர் இங்கு குறிப்பிடும் தெளிவு அதைவிட ஆழமானது.
ஆன்மிகப் பயணத்தில் உயிரின் அடிப்படைச் சிக்கல் தகவல் பற்றாக்குறை மட்டும் அல்ல. உயிர்:
எனவே சாதகருக்கு மேலும் தகவல் கொடுப்பது மட்டும் போதாது. பார்வை தெளிய வேண்டும்.
அதற்கான மையமாகவே திருமூலர் இங்கு குருவை நிறுத்துகிறார்.
குரு புதிய உண்மையை உருவாக்குபவர் அல்ல; சாதகர் உண்மையைத் தெளிவாக அறிய முடியாமல் இருக்கும் மறைப்புகளை நீக்குவதற்கான வழிகாட்டி.
② சைவசித்தாந்தத்தில் குரு — அருள் வழிநடத்தும் ஆசிரிய நிலை
சைவசித்தாந்தத்தில் பதி, பசு, பாசம் என்ற அடிப்படை அமைப்பில், பாசத்தால் கட்டுண்ட உயிர் தனது உண்மை நிலையைத் தானாகவே முழுமையாக உணர்ந்துவிடுவதில்லை. சிவனது அருளும் அதற்குரிய ஞான வழிகாட்டுதலும் அவசியமாகின்றன.
இந்தப் பின்னணியில் குரு மிக முக்கியமான இடத்தைப் பெறுகிறார்.
ஆனால் இப்பாடலை:
“ஒரு மனித குருவின் தனிப்பட்ட ஆளுமையே பரம இலக்கு”
என்ற வகையில் வாசிப்பது அதன் ஆழத்தைக் குறைக்கும்.
திருமூலர் கவனம் செலுத்துவது குருவின் தனிப்பட்ட சமூக அடையாளத்தில் அல்ல; குருவின் வழியாக சாதகருக்கு நிகழும் தெளிவூட்டும் ஆன்மிகச் செயல்பாட்டில்.
அதனால்தான் நான்கு அடிகளிலும் மைய விளைவு:
தெளிவு.
குருவின் மேனி, நாமம், வார்த்தை, உரு ஆகிய அனைத்தும் சாதகரைத் தன்னிடம் கட்டிப்போடும் கருவிகளாக அல்லாமல், அவனது சித்தத்தை அறியாமையிலிருந்து தெளிவிற்கு அழைத்துச் செல்லும் வழிகளாக வாசிக்கப்பட வேண்டும்.
③ “குருவின் திருமேனி காணல்” — தரிசனத்தின் தத்துவம்
முதல் அடி:
“தெளிவு குருவின் திருமேனி காணல்.”
இங்கு காணல் என்பது முதன்மையான செயல்.
ஆன்மிக மரபுகளில் “தரிசனம்” என்பது சாதாரணமாக ஒருவரைப் பார்ப்பதற்கு ஒப்பானதல்ல. பார்ப்பவனின் மனநிலையும் பார்க்கப்படும் பொருளின் ஆன்மிகப் பொருளும் ஒன்றிணையும் அனுபவமாக அது அமைகிறது.
ஒரே குருவை பலர் காணலாம்.
ஒருவர் உடைமுறையைப் பார்ப்பார்.
ஒருவர் தோற்றத்தைப் பார்ப்பார்.
ஒருவர் புகழைப் பார்ப்பார்.
ஒருவர் குறைகளைத் தேடுவார்.
ஒரு சாதகர் அவர் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஞானநெறியைப் பார்ப்பார்.
எனவே “திருமேனி காணல்” என்பது கண்களின் செயல் மட்டுமல்ல; பார்வையின் சுத்திகரிப்பு.
இதன் சாதனைப் பொருள்:
குருவைக் காணும்போது அவருடைய உடல் வடிவத்தில் நின்றுவிடாமல், அவர் வாழ்வில் வெளிப்படுத்த வேண்டிய ஞானம், ஒழுக்கம், அருள், சாதனைநெறி ஆகியவற்றை உணரக் கற்றுக்கொள்வது.
④ ஆகமப் பார்வை — உருவம் ஏன் தேவையாகிறது?
ஆகம மரபில் உருவம் மறுக்கப்படுவதில்லை. மாறாக உருவம், உருவமற்ற உண்மையை நோக்கிச் செல்லும் ஒரு சாதன வாயிலாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
ஆலயத்தில்:
மூர்த்தி
↓
தரிசனம்
↓
தியானம்
↓
இறைநினைவு
என்ற இயக்கம் நிகழ்கிறது.
அதேபோல குரு வழியிலும்:
திருமேனி
↓
குருநினைவு
↓
உபதேச நினைவு
↓
ஞானத் தெளிவு
என்ற இயக்கத்தை இப்பாடலுடன் தொடர்புபடுத்திப் புரிந்துகொள்ளலாம்.
இதனால் உருவம் இறுதி அல்ல; உருவம் மனத்தை உண்மையில் நிலைநிறுத்தும் ஆதாரம்.
இந்தக் கோணத்தில் முதல் அடியும் நான்காம் அடியும் ஒன்றுக்கொன்று பதிலளிக்கின்றன:
திருமேனி காணல் → குருவுரு சிந்தித்தல்.
வெளியில் கண்ட உருவம் அகத்தில் தியான வடிவமாகிறது.
⑤ “குருவின் திருநாமம் செப்பல்” — நினைவின் ஒலி வடிவம்
இரண்டாம் அடி:
“தெளிவு குருவின் திருநாமம் செப்பல்.”
முதல் அடியில் கண் செயல்பட்டது. இப்போது வாக்கு செயல்படுகிறது.
நாமம் என்பது ஒருவரைக் குறிப்பிடும் குறிச்சொல் மட்டுமல்ல. ஆன்மிகச் சூழலில் நாமம் நினைவைக் கிளப்பும் ஒலி மையமாக செயல்படலாம்.
குருவின் திருநாமத்தைச் செப்பும்போது அதன் நோக்கம் வெறும் பெயரை மீண்டும் மீண்டும் உச்சரிப்பதாக இருந்தால் அது இயந்திரச் செயலில் முடிந்துவிடலாம்.
ஆனால் நாமத்தோடு:
ஆகியவை நினைவில் எழுந்தால், நாமம் சித்தத்தை மீண்டும் நெறிக்கு அழைக்கும் நினைவுச் சாதனையாக மாறுகிறது.
நாமம் குருவின் ஆளுமையைப் பெரிதாக்குவதற்கல்ல; சாதகரின் மறதியை நீக்குவதற்கான நினைவூட்டலாக இருக்க வேண்டும்.
⑥ மந்திர–தந்திரப் பார்வை — ஒலி சித்தத்தைத் திரட்டுதல்
தந்திர மரபில் ஒலிக்கு முக்கியமான இடம் உண்டு. மந்திரம் வெறும் கருத்தைச் சொல்லும் வாக்கியம் அல்ல; முறையாகப் பயிலப்படும் போது சித்தத்தை ஒரு குறிப்பிட்ட மையத்தில் திரட்டும் சாதனையாகிறது.
பாடல் 140 நேரடியாக குருநாமத்தை “மந்திரம்” என்று வரையறுக்கவில்லை. எனவே அவ்வாறு திருமூலரின் நேரடி கூற்றாகக் கூறக்கூடாது.
ஆனால் தந்திரச் சாதனையின் ஒலி–நினைவு கோட்பாட்டுடன் ஒப்பிட்டு வாசிக்கும்போது:
திருநாமம் செப்புதல் → நினைவு ஒருமை → சித்தச் சிதறல் குறைதல் → குருவழி நினைவு
என்ற செயல்முறையைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.
இதன் மையம் ஒலியே அல்ல; ஒலி எதை நினைவூட்டுகிறது? சித்தத்தை எங்கு அழைத்துச் செல்கிறது? என்பதே.
⑦ “குருவின் திருவார்த்தை கேட்டல்” — குருவழியின் மையம் உபதேசம்
மூன்றாம் அடி:
“தெளிவு குருவின் திருவார்த்தை கேட்டல்.”
இங்கு பாடல் ஒரு முக்கியமான சமநிலையை உருவாக்குகிறது.
குருவின்:
மேனி மட்டும் போதாது.
நாமம் மட்டும் போதாது.
அவரது:
திருவார்த்தையைக் கேட்க வேண்டும்.
இதுவே குரு–சிஷ்ய உறவை வெறும் நபர் பக்தியாக மாறாமல் பாதுகாக்கும் முக்கியமான கூறாக வாசிக்கலாம்.
ஏனெனில் குருவின் உண்மையான பயன் சாதகரின் வாழ்க்கையில் அவரது உபதேசம் செயல்படுவதில்தான் உள்ளது.
குருவின் படத்தை வைத்திருப்பது எளிது.
பெயரைச் செப்புவது எளிது.
ஆனால் அவர் கூறிய உண்மையை கேட்டு, புரிந்து, அதன்படி தன்னை மாற்றுவது கடினம்.
திருமூலர் அதையும் “தெளிவு” என்றே அழைக்கிறார்.
⑧ “கேட்டல்” — ஒலி கேட்பதல்ல, செவிமடுத்தல்
ஆன்மிக மரபில் கேட்பது முக்கியமான ஞானச் செயல்.
ஒருவர் குருவின் சொற்களை ஒலியாகக் கேட்கலாம்; ஆனால் மனம் முன்கூட்டியே தனது முடிவுகளை வைத்திருந்தால் உபதேசம் உள்ளே செல்லாது.
உண்மையான கேட்டலுக்கு:
தேவை.
எனவே “திருவார்த்தை கேட்டல்” என்பது குரு சொன்னதை விமர்சனமின்றி ஏற்றுக்கொள்வது என்று அவசியம் பொருள்படாது. பாடலின் முந்தைய தொடரில் “தேர்”, “சிந்தி”, “உள் தெளி” போன்ற அறிவுச் செயல்கள் வலியுறுத்தப்பட்டுள்ளன.
இதனால் குருவின் வார்த்தை:
கேட்கப்பட வேண்டும் → சிந்திக்கப்பட வேண்டும் → அகத்தில் தெளிய வேண்டும்.
⑨ “குருவுரு சிந்தித்தல்” — புற குருவிலிருந்து அக குருநினைவிற்கு
நான்காம் அடி:
“தெளிவு குருவுரு சிந்தித்தல் தானே.”
இங்கு பாடலின் இயக்கம் அகத்திற்குள் செல்கிறது.
முதல் அடி:
குருவை வெளியில் காண்கிறேன்.
நான்காம் அடி:
குருவுருவை உள்ளத்தில் சிந்திக்கிறேன்.
இதுவே பாடலின் முக்கியமான யோக இயக்கம்.
வெளியில் காணப்பட்ட குரு எப்போதும் உடலருகில் இருக்க வேண்டியதில்லை. ஆனால் அவர் காட்டிய ஞான வடிவம் சாதகரின் மனத்தில் நிலைபெறலாம்.
ஒரு முடிவெடுக்கும்போது:
“இந்தச் சூழலில் குரு என்ன நெறியை நினைவூட்டியிருப்பார்?”
என்று சாதகர் சிந்திக்கத் தொடங்கினால், குரு வெளிப்புற நபராக மட்டுமல்லாமல் அக நெறி நினைவாக செயல்படத் தொடங்குகிறார்.
⑩ யோகப் பார்வை — புலனிலிருந்து மன ஒருமைக்கு
இப்பாடலின் நான்கு செயல்களையும் யோக உளவியல் கோணத்தில் பார்க்கும்போது:
காணல் — பார்வை
↓
செப்பல் — வாக்கு
↓
கேட்டல் — செவி
↓
சிந்தித்தல் — மனம்
என்று புறத்திலிருந்து அகத்திற்குச் செல்லும் இயக்கம் தெரிகிறது.
பொதுவாக மனித மனம் புலன்களின் வழியாக உலகில் சிதறுகிறது.
ஆனால் இங்கு அதே திறன்கள்:
கண் → குருமேனி
வாக்கு → குருநாமம்
செவி → குருவார்த்தை
மனம் → குருவுரு
என்று ஒரே ஆன்மிக மையத்தை நோக்கித் திருப்பப்படுகின்றன.
இதனால் சாதனை என்பது புலன்களை வெறுமனே அழிப்பதல்ல; அவற்றின் திசையை மாற்றுதல் என்ற யோகப் பொருள் வெளிப்படுகிறது.
⑪ குருவின் நான்கு பரிமாணங்கள்
இப்பாடலை மற்றொரு கோணத்தில் பார்த்தால் குரு சாதகரை நான்கு வழிகளில் அணைகிறார்:
குரு சார்ந்த கூறு
சாதகரின் செயல்
உள்மாற்றம்
திருமேனி
காணல்
பார்வை மையப்படுதல்
திருநாமம்
செப்பல்
வாக்கு–நினைவு மையப்படுதல்
திருவார்த்தை
கேட்டல்
ஞானம் ஏற்றுக்கொள்ளுதல்
குருவுரு
சிந்தித்தல்
மனம் அகத்தில் நிலைபெறுதல்
இதனால் குரு:
காணப்படும் ஒருவர் → நினைக்கப்படும் நாமம் → கேட்கப்படும் உபதேசம் → அகத்தில் நிலைநிறுத்தப்படும் ஞானவடிவு
என்று சாதகரின் அனுபவத்தில் ஆழமடைகிறார்.
⑫ குருபக்தியின் அளவுகோல் — நபர்பற்று அல்ல, தெளிவு
இப்பாடலின் மிக முக்கியமான பாதுகாப்புக் கோட்பாடு அதன் முதல் சொல்லிலேயே உள்ளது:
“தெளிவு.”
குருவுடனான உறவு சாதகரை:
மாற்றுவதே இப்பாடலின் இலக்கு என்று வாசிக்க முடியாது.
திருமூலர் நான்கு முறையும் அளவுகோலாக வைப்பது:
தெளிவு.
எனவே குரு தொடர்பின் ஆன்மிகப் பயனை அளக்க ஒரு முக்கியமான கேள்வி:
“இந்த வழிகாட்டுதல் என்னை உண்மை, சாதனை, அறம், சிவநெறி ஆகியவற்றில் மேலும் தெளிவாக்குகிறதா?”
என்பதாக இருக்கலாம்.
இது குருபக்தியை மறுப்பதல்ல; அதனை ஞான நோக்கமுடைய குருபக்தியாக பாதுகாக்கிறது.
⑬ ஆகம–தந்திர ஒருங்கிணைப்பில் நான்கு சாதனை வாயில்கள்
பாடலை ஒரு சாதனை வடிவில் எடுத்துக்கொண்டால் நான்கு வாயில்கள் கிடைக்கின்றன:
தரிசனம்
குருவின் திருமேனி காணல்.
நாமஸ்மரணம்
குருவின் திருநாமத்தை நினைவுடன் செப்புதல்.
உபதேசச் செவிமடுத்தல்
குருவின் திருவார்த்தையை கவனமாகக் கேட்டல்.
தியானம்
குருவுருவை மனத்தில் சிந்தித்தல்.
இந்த நான்கும் தனித்தனி இறுதி இலக்குகள் அல்ல.
அவற்றின் ஒரே பயன்:
தெளிவு.
அதனால் சாதனையின் வெற்றியை:
“எத்தனை முறை குருநாமம் சொன்னேன்?”
என்பதாலேயே அளக்க முடியாது.
அதற்கும் மேலாக:
“என்னுள் என்ன தெளிந்தது?”
என்ற கேள்வி அவசியம்.
⑭ 139 → 140 : “உள் தெளிவு” இப்போது குருவழியாகிறது
பாடல் 139-ன் இறுதி:
“திருவடியே தஞ்சம் உள் தெளிவார்க்கே.”
அங்கு சாதகரின் உச்ச அடையாளம்:
உள் தெளிவார்.
ஆனால் அந்தத் தெளிவு எவ்வாறு உருவாகிறது?
140 பதிலளிக்கிறது:
திருமேனி காணல்
↓
திருநாமம் செப்பல்
↓
திருவார்த்தை கேட்டல்
↓
குருவுரு சிந்தித்தல்
↓
தெளிவு
இதனால் பாடல் 139-இல் இருந்த ஞானத்தின் விளைவு, பாடல் 140-இல் சாதனையின் முறையாக திறக்கப்படுகிறது.
⑮ புற குருவிலிருந்து அகத் தெளிவிற்கு
இப்பாடலின் முழு இயக்கத்தையும் ஒரே வரிசையில் பார்க்கலாம்:
குருவைக் காண்கிறேன்
↓
குருவின் நாமத்தைச் செப்புகிறேன்
↓
குருவின் வார்த்தையைக் கேட்கிறேன்
↓
குருவுருவை அகத்தில் சிந்திக்கிறேன்
↓
என் பார்வை தெளிகிறது.
இங்கு இறுதி இலக்கு:
குருவைப் பற்றிய தகவல் அதிகரிப்பது அல்ல; சாதகரின் தெளிவு அதிகரிப்பது.
அதுவே இப்பாடலின் மையச் செய்தி.
பாடல் 140-ன் ஒருங்கிணைந்த தத்துவச் சாரம்
திருமூலர் குருவை வெறும் வணக்கத்திற்குரிய நபராக மட்டும் முன்வைக்கவில்லை. சாதகரின் பார்வை, வாக்கு, செவி, மனம் ஆகியவற்றை ஒரே ஞான மையத்தில் திரட்டி அறியாமையிலிருந்து தெளிவிற்கு வழிநடத்தும் குரு தொடர்பை முன்வைக்கிறார்.
குருவின் திருமேனியைக் காணுதல் பார்வையைப் புனிதப்படுத்துகிறது. திருநாமத்தைச் செப்புதல் வாக்கையும் நினைவையும் குருநெறியில் நிலைநிறுத்துகிறது. திருவார்த்தையைக் கேட்டல் ஞானத்தைப் பெறும் வாயிலாகிறது. குருவுருவைச் சிந்தித்தல் புறத்தில் கண்ட குருவை அகநினைவாக மாற்றுகிறது.
இதனால்:
தரிசனம் → நாமநினைவு → உபதேசம் → தியானம் → தெளிவு
என்ற குருவழிச் சாதனை உருவாகிறது.
பாடல் 140-ன் யோக–ஆகம–தந்திர மையம்
குருவின் உடல் அருகாமையைப் பெறுவதில் குருவழி நிறைவதில்லை; குருவைக் காணும் கண், அவரது நாமத்தைச் செப்பும் வாக்கு, அவரது உபதேசத்தைக் கேட்கும் செவி, அவரது ஞானவடிவைச் சிந்திக்கும் மனம் ஆகிய அனைத்தும் ஒரே சிவநெறியில் ஒருமையடைந்து, சாதகரின் அகத்தில் அறியாமை நீங்கி “தெளிவு” பிறப்பதே குரு சார்ந்த சாதனையின் ஆழமான பயன்.
திருமூலரின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு
திருமந்திரம் — பாடல் 140
பாடல் 140-ஐத் தனித்து வாசித்தால், இது குருதரிசனம், குருநாமம், குருவார்த்தை, குருதியானம் ஆகியவற்றின் சிறப்பைக் கூறும் பாடலாகத் தோன்றலாம். ஆனால் பாடல் 139-இன் இறுதிச் சொல்லுடன் இணைத்துப் பார்க்கும்போது இதன் கட்டமைப்பு நோக்கம் இன்னும் தெளிவாகிறது.
139 முடிவது:
“திருவடியே தஞ்சம் உள் தெளிவார்க்கே.”
140 தொடங்குவது:
“தெளிவு…”
இதனால் இரண்டு பாடல்களையும் இணைக்கும் சொற்பாலம்:
உள் தெளிவு → தெளிவு
என்பதாகிறது.
139-இல் திருமூலர் உள் தெளிந்தவரின் நிலையை கூறினார். 140-இல் அந்தத் தெளிவை வளர்க்கும் குருவழி எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதை நான்கு செயல்களால் விளக்குகிறார்.
① இந்தப் பாடல் ஏன் இந்த இடத்தில் வருகிறது?
பாடல்கள் 137–139 வரை உயிரின் இயக்கம் படிப்படியாக அமைக்கப்பட்டது:
சிவத்துள் அடங்குதல்
↓
திருவடியில் திடம் பெறுதல்
↓
திருவடியே சிவம் எனத் தெளிதல்
139-இல் இதன் உச்சமாக:
“உள் தெளிவார்க்கே”
என்ற சொல் வருகிறது.
ஆனால் உடனடியாக ஒரு புதிய கேள்வி எழுகிறது:
உயிருக்கு இந்தத் தெளிவு எவ்வாறு கிடைக்கிறது?
140 அதற்கான பதிலை குருவழியில் தருகிறது:
குருவின் திருமேனி காணல்
குருவின் திருநாமம் செப்பல்
குருவின் திருவார்த்தை கேட்டல்
குருவுரு சிந்தித்தல்
எனவே 140 ஒரு புதிய, தொடர்பற்ற குரு விவாதத்தைத் தொடங்கவில்லை. முந்தைய பாடலின் “தெளிவு” என்ற சொல்லைப் பிடித்து, அதன் சாதனை வழியைத் திறக்கிறது.
② “உள் தெளிவார்க்கே” → “தெளிவு” — நேரடியான சொல்லிணைப்பு
திருமூலரின் பாடல் தொடரில் சில சமயங்களில் முந்தைய பாடலின் இறுதிக் கருத்தே அடுத்த பாடலின் தொடக்க வாயிலாகிறது.
இங்கு அது மிகத் தெளிவாக உள்ளது:
பாடல் 139
உள் தெளிவார்க்கே
↓
பாடல் 140
தெளிவு குருவின்…
இது வெறும் சொல் ஒற்றுமை மட்டுமல்ல; கருத்து ஒற்றுமையும் ஆகும்.
139:
தெளிந்தவர் யார்?
என்ற நிலையைச் சுட்டுகிறது.
140:
தெளிவு எதனால் வளர்கிறது?
என்று அதன் வழிமுறையை எடுத்துரைக்கிறது.
இதனால்:
ஞானத்தின் விளைவு → ஞானத்தின் சாதனைவழி
என்ற மாற்றம் நிகழ்கிறது.
③ “தெளிவு” மூன்று முறை — பாடலின் இலக்கு ஆரம்பத்திலேயே அறிவிக்கப்படுகிறது
முதல் மூன்று அடிகளும்:
தெளிவு…
தெளிவு…
தெளிவு…
என்றே தொடங்குகின்றன.
இது மிக முக்கியமான கட்டமைப்பு.
திருமூலர் முதலில்:
“குருவின் திருமேனி காணல்”
என்று கூறி அதன் பயனைப் பின்னர் சொல்லவில்லை.
மாறாக ஒவ்வொரு முறையும் முதலில்:
தெளிவு
என்று பயனை முன்வைக்கிறார்.
இதனால் சாதகரின் கவனம் குருவின் தனிநபர் ஆளுமையில் அல்ல, குரு தொடர்பால் ஏற்பட வேண்டிய அக விளைவில் நிலைநிறுத்தப்படுகிறது.
பாடலின் மையம்:
குரு பற்றிய பெருமை அல்ல — சாதகரின் தெளிவு.
④ முதல் அடி — பார்வையின் வாயிலாகத் தெளிவு
“தெளிவு குருவின் திருமேனி காணல்.”
முதல் செயல்:
காணல்.
இது குரு தொடர்பின் நேரடியான புலனனுபவத்திலிருந்து தொடங்குகிறது.
சாதகர் முதலில் குருவைக் காண்கிறான்.
இதனால் பாடலின் இயக்கம் மிகவும் இயல்பான மனித அனுபவத்தில் தொடங்குகிறது:
புறத் தரிசனம்.
ஆனால் பாடல் அங்கே நிற்கவில்லை. இதுவே கட்டமைப்பில் முக்கியமானது.
முதல் அடியே முழுப் பாடலாக இருந்திருந்தால்:
குருவைக் காண்பதே தெளிவு
என்ற ஒரே நிலை கிடைத்திருக்கும்.
ஆனால் திருமூலர் அடுத்த மூன்று அடிகளில் காண்பதைத் தாண்டிச் செல்கிறார்.
எனவே காணல் தொடக்கம்; நிறைவு அல்ல.
⑤ இரண்டாம் அடி — பார்வையிலிருந்து வாக்கிற்கு
“தெளிவு குருவின் திருநாமம் செப்பல்.”
முதல் அடியில்:
கண் → காணல்
இரண்டாம் அடியில்:
வாக்கு → செப்பல்
என்று நகர்கிறது.
குரு இப்போது சாதகருக்கு எதிரில் காணப்படும் உருவமாக மட்டும் இல்லை. அவரது நாமம் சாதகரின் வாக்கிற்குள் வருகிறது.
இதனால்:
புறத்தில் கண்டது → வாக்கின் நினைவாகிறது.
இது பாடலின் அகமயமாக்கலின் இரண்டாவது படி.
⑥ மூன்றாம் அடி — சாதகர் பேசுவதிலிருந்து கேட்பதற்கு
“தெளிவு குருவின் திருவார்த்தை கேட்டல்.”
இரண்டாம் அடியில் சாதகர்:
செப்புகிறான்.
மூன்றாம் அடியில்:
கேட்கிறான்.
இது முக்கியமான மாற்றம்.
செப்பல் சாதகரிடமிருந்து வெளிப்படும் இயக்கம்.
கேட்டல் குருவிடமிருந்து வரும் உபதேசத்தை ஏற்றுக்கொள்ளும் இயக்கம்.
இதனால்:
வெளிப்படுத்துதல் → ஏற்றுக்கொள்ளுதல்
என்ற சமநிலை உருவாகிறது.
குருநாமத்தைச் சொல்லுவது மட்டும் போதாது; குருவின் வார்த்தையைக் கேட்க வேண்டும்.
இந்த அமைப்பு குருபக்தியை வெறும் நாமப் புகழ்ச்சியாக முடங்காமல், உபதேசத்தை ஏற்கும் ஞான உறவாக மாற்றுகிறது.
⑦ நான்காம் அடி — அனைத்து புற இயக்கங்களும் மனத்தில் ஒன்றாகின்றன
“தெளிவு குருவுரு சிந்தித்தல் தானே.”
இப்போது:
காணல் இல்லை.
செப்பல் இல்லை.
கேட்டல் இல்லை.
மாறாக:
சிந்தித்தல்.
பாடல் புறப் புலன்களிலிருந்து அக மனத்திற்கு வந்துவிட்டது.
முதல் அடியில் குருவின் திருமேனி வெளியில் காணப்பட்டது.
நான்காம் அடியில் குருவின் உரு அகத்தில் சிந்திக்கப்படுகிறது.
இதனால் முதல் மற்றும் நான்காம் அடிகள் ஒன்றுக்கொன்று பிரதிபலிக்கின்றன:
திருமேனி காணல் → குருவுரு சிந்தித்தல்
அதாவது:
புறத்தில் கண்ட குரு → அகத்தில் நிலைபெறும் குருநினைவு.
இதுவே பாடலின் கட்டமைப்பு நிறைவு.
⑧ “திருமேனி → திருநாமம் → திருவார்த்தை → குருவுரு”
குருவைச் சார்ந்த நான்கு கூறுகளும் திட்டமிட்ட வளர்ச்சியைக் காட்டுகின்றன:
நிலை
குரு சார்ந்த கூறு
சாதகரின் தொடர்பு
1
திருமேனி
காண்கிறான்
2
திருநாமம்
செப்புகிறான்
3
திருவார்த்தை
கேட்கிறான்
4
குருவுரு
சிந்திக்கிறான்
இதனால் குரு சாதகரின் அனுபவத்தில்:
காணப்படும் மேனி → செப்பப்படும் நாமம் → கேட்கப்படும் வார்த்தை → சிந்திக்கப்படும் உரு
என்று அகமயமாகிறார்.
⑨ “காண் → செப்பு → கேள் → சிந்தி” — சாதகரின் செயற்பாட்டு கட்டமைப்பு
திருமூலர் நான்கு செயற்பெயர்களைப் பயன்படுத்துகிறார்:
காணல்
செப்பல்
கேட்டல்
சிந்தித்தல்
இதில் சாதகர் செயலற்ற பக்தராக இல்லை.
அவன்:
காண்கிறான்.
செப்புகிறான்.
கேட்கிறான்.
சிந்திக்கிறான்.
எனவே தெளிவு என்பது குருவிடமிருந்து சாதகருக்குள் இயந்திரமாக மாற்றப்படும் பொருள் அல்ல.
பாடலின் இலக்கண அமைப்பிலேயே சாதகரின் பங்கு வலியுறுத்தப்படுகிறது.
குரு மையம் + சாதகரின் செயற்பாடு → தெளிவு
என்ற கட்டமைப்பை இங்கு காணலாம்.
⑩ கண் → வாக்கு → செவி → மனம்
பாடலை புலன்–உளவியல் அடிப்படையில் அமைத்துப் பார்த்தால்:
கண்
திருமேனியைக் காண்கிறது.
↓
வாக்கு
திருநாமத்தைச் செப்புகிறது.
↓
செவி
திருவார்த்தையைக் கேட்கிறது.
↓
மனம்
குருவுருவைச் சிந்திக்கிறது.
இதனால் சிதறிய மனிதக் கருவிகள் ஒரே குரு–ஞான மையத்தில் திரட்டப்படுகின்றன.
இது பாடலின் மிக அழகான அகக் கட்டமைப்பு:
பார்வை + வாக்கு + செவி → மன ஒருமை.
⑪ “மேனி”யிலிருந்து “உரு”விற்கு — வட்ட வடிவ கட்டமைப்பு
முதல் அடி:
திருமேனி காணல்
நான்காம் அடி:
குருவுரு சிந்தித்தல்
இதனால் பாடல் ஒரு வட்ட இயக்கத்தை உருவாக்குகிறது.
வெளியில் திருமேனி
↓
காணல்
↓
திருநாமம்
↓
செப்பல்
↓
திருவார்த்தை
↓
கேட்டல்
↓
அகத்தில் குருவுரு
↓
சிந்தித்தல்
வெளியில் தொடங்கிய குரு தொடர்பு அகத்தில் நிறைவடைகிறது.
இதனால் குருவின் உடல் அருகாமை → குருவின் அகநினைவு என்ற மாற்றம் நிகழ்கிறது.
⑫ “நாமம்” மட்டும் அல்ல — “வார்த்தை” அவசியம்
இப்பாடலில் இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் அடிகளின் வரிசை முக்கியமானது.
திருநாமம் செப்பல்
↓
திருவார்த்தை கேட்டல்
சாதகர் குருவின் பெயரைச் சொல்லிக் கொண்டிருப்பது மட்டும் போதாது.
அவர்:
குரு என்ன கூறுகிறார்?
என்பதையும் கேட்க வேண்டும்.
இதனால் குருவுடனான உறவு:
நபர் நினைவு
↓
உபதேச ஏற்றுக்கொள்ளல்
என்று வளர்கிறது.
இந்த மூன்றாம் அடி இல்லையெனில் பாடல் குருவின் மேனி–நாமம்–உரு என்ற பக்தி வட்டத்துக்குள் மட்டுமே நின்றிருக்கலாம்.
“திருவார்த்தை கேட்டல்” சேர்க்கப்படுவதால் குரு உறவின் மையத்தில் உபதேசம் நிறுவப்படுகிறது.
⑬ “கேட்டல்” ஏன் “சிந்தித்தல்”க்கு முன் வருகிறது?
திருமூலர்:
கேட்டல் → சிந்தித்தல்
என்ற வரிசையை அமைத்துள்ளார்.
இது ஞான வளர்ச்சியின் இயல்பான ஒழுங்காகவும் வாசிக்கப்படுகிறது.
முதலில்:
உபதேசத்தைக் கேள்.
பின்னர்:
அதை அகத்தில் சிந்தி.
கேட்காமல் சிந்தித்தால் சாதகர் தனது சொந்தக் கருத்தையே ஆன்மிக உண்மை என்று தவறாகக் கொள்ளலாம்.
சிந்திக்காமல் கேட்டால் உபதேசம் வெறும் நினைவுத் தகவலாகவே இருக்கும்.
எனவே:
கேட்டல் + சிந்தித்தல்
என்ற இணைப்பு முக்கியமானது.
இது குருவின் வார்த்தையை இயந்திரமாக ஏற்றுக்கொள்ளுதல் அல்ல; கேட்டதை அகத்தில் செயலாக்குதல்.
⑭ பாடல் 139-இன் அறிவு இயக்கம் 140-இல் சாதனை இயக்கமாகிறது
139-இல்:
தேர் → சிந்தி → செப்பு → உள் தெளி
என்ற அறிவு இயக்கத்தைப் பார்த்தோம்.
140-இல்:
காண் → செப்பு → கேள் → சிந்தி → தெளி
என்ற குருவழிச் சாதனை இயக்கம் வருகிறது.
இரண்டிலும் பொதுவான இறுதி மையம்:
தெளிவு.
இதனால் 139 மற்றும் 140 இரண்டு வேறு கருத்துகளைப் பேசவில்லை.
139:
திருவடியின் உண்மையைத் தெளி.
140:
அந்தத் தெளிவை வளர்க்கும் குருவழியை வாழ்.
என்ற தொடர்பில் அமைந்துள்ளன.
⑮ 137–140 — பெரிய தர்க்க வளர்ச்சி
நான்கு பாடல்களையும் ஒருங்கிணைத்தால்:
பாடல்
மைய இயக்கம்
தர்க்கப் பணி
137
அடங்கு
சீவன் சிவத்துள் அடங்குதல்
138
நிலைபெறு
உயிர் திருவடியில் திடம் பெறுதல்
139
தெளி
திருவடியே சிவம், கதி, தஞ்சம் எனத் தெளிதல்
140
குருவழி தெளி
அந்தத் தெளிவிற்கான குரு சார்ந்த சாதனை
இதனால்:
சிவத்துள் அடங்கு → திருவடியில் நிலைபெறு → திருவடியின் உண்மையைத் தெளி → குருவழியாக அந்தத் தெளிவை அகத்தில் நிலைநிறுத்து
என்ற தொடர்ச்சி கிடைக்கிறது.
⑯ இந்தப் பாடல் இல்லையெனில் தர்க்கத் தொடரில் என்ன குறை ஏற்படும்?
139:
“உள் தெளிவார்க்கே”
என்று முடிகிறது.
140 இல்லையெனில் “உள் தெளிவு” ஒரு உயர்ந்த ஞானநிலை என்ற அளவில் மட்டும் நின்றுவிடும்.
ஆனால்:
அந்தத் தெளிவு சாதகரின் வாழ்க்கையில் எவ்வாறு வளர்க்கப்படுகிறது?
என்ற கேள்விக்கு உடனடி செயற்பாட்டு விளக்கம் இருக்காது.
140 அந்த இடைவெளியை நிரப்புகிறது:
காணல் → செப்பல் → கேட்டல் → சிந்தித்தல்.
இதனால் தெளிவு ஒரு கருத்திலிருந்து சாதனையாகிறது.
மேலும், குருவின் முக்கியத்துவமும் வெறும் அதிகார அறிவிப்பாக அல்லாமல், சாதகரின் தெளிவை உருவாக்கும் செயல்முறையின் வழியாக நிறுவப்படுகிறது.
⑰ அடுத்த பாடலுக்கான பாலம்
பாடல் 140:
“குருவுரு சிந்தித்தல் தானே”
என்று அகச் சிந்தனையில் முடிகிறது.
இதனால் அடுத்ததாக இயல்பாக எழக்கூடிய கேள்விகள்:
குருவுருவைச் சிந்திக்கும் சாதகருக்குள் என்ன மாற்றம் நிகழ்கிறது?
குருவின் உண்மையான தத்துவ நிலை என்ன?
குருவுக்கும் சிவத்திற்கும் உள்ள உறவு எவ்வாறு புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது?
என்பன.
ஆனால் அடுத்த பாடல் இங்கு வழங்கப்படாததால், திருமூலர் அடுத்ததாக எந்தக் குறிப்பிட்ட கருத்தை எடுத்துச் செல்கிறார் என்பதை ஊகித்து நிரப்புவது பொருத்தமல்ல.
140 உறுதியாகத் திறக்கும் வாசல்:
புற குரு தொடர்பிலிருந்து அக குரு சிந்தனைக்கான நகர்வு.
Flow Diagram — பாடல் 140-ன் தர்க்கக் கட்டமைப்பு
பாடல் 139
“உள் தெளிவார்க்கே”
↓
தெளிவு எவ்வாறு?
↓
══════════════════════
பாடல் 140
══════════════════════
↓
குருவின் திருமேனி
↓
காணல்
↓
குருவின் திருநாமம்
↓
செப்பல்
↓
குருவின் திருவார்த்தை
↓
கேட்டல்
↓
குருவுரு
↓
சிந்தித்தல்
↓
தெளிவு
புலனிலிருந்து அகத்திற்கு
கண்
↓
திருமேனி
↓
வாக்கு
↓
திருநாமம்
↓
செவி
↓
திருவார்த்தை
↓
மனம்
↓
குருவுரு
↓
தெளிவு
குரு தொடர்பின் அகமயமாக்கல்
வெளியில் காணப்படும் குரு
↓
நாமமாக நினைவில் நிற்கும் குரு
↓
வார்த்தையாக வழிகாட்டும் குரு
↓
உருவாக அகத்தில் சிந்திக்கப்படும் குரு
↓
தெளிவு
138 → 139 → 140
உயிரின் கரை
↓
திருவடி
[138]
↓
திருவடியே சிவம்
திருவடியே சிவலோகம்
திருவடியே கதி
திருவடியே தஞ்சம்
↓
உள் தெளிவு
[139]
↓
அந்தத் தெளிவு எவ்வாறு?
↓
திருமேனி காணல்
திருநாமம் செப்பல்
திருவார்த்தை கேட்டல்
குருவுரு சிந்தித்தல்
↓
தெளிவு
[140]
பாடல் 140-ன் தர்க்க இடம் — ஒரு வரியில்
பாடல் 139 “உள் தெளிவு” பெற்றவர்க்கே திருவடி சிவமும் கதியும் தஞ்சமும் என நிறுவியபின், பாடல் 140 அந்தத் தெளிவை ஒரு கருத்தாக விட்டுவிடாமல், குருவின் திருமேனியைக் காணுதல், திருநாமத்தைச் செப்புதல், திருவார்த்தையைக் கேட்டல், குருவுருவை அகத்தில் சிந்தித்தல் என்ற புறத்திலிருந்து அகத்திற்குச் செல்லும் நான்கு நிலைச் சாதனை இயக்கமாக மாற்றுகிறது.
Prompt 04 — சாதனை வாழ்வியல்
திருமந்திரம் — பாடல் 140
குருவைக் காண்பதிலிருந்து குருநெறி அகத்தில் வாழத் தொடங்குவது வரை
பாடல் 140 குருபக்தியை வெறும் உணர்ச்சியாக வைத்திருக்கவில்லை. திருமூலர் அதனை தெளிவை உருவாக்கும் சாதனையாக மாற்றுகிறார்.
காணல் → செப்பல் → கேட்டல் → சிந்தித்தல் → தெளிவு
இப்பாடலின் மிக முக்கியமான வாழ்வியல் அளவுகோல் இதுதான்:
குருவுடனான தொடர்பால் நான் எவ்வளவு தெளிவடைகிறேன்?
குருவின் அருகில் இருப்பது, அவரது பெயரைச் சொல்வது, அவரைப் புகழ்வது ஆகியவற்றை விட, அவரது உபதேசம் என் பார்வை, சிந்தனை, நடத்தை, முடிவெடுக்கும் முறை ஆகியவற்றை எவ்வாறு மாற்றுகிறது? என்பதே சாதகருக்கான உண்மையான சுயபரிசோதனை.
① குடும்பம் — குருவிடம் கற்ற நெறி முதலில் வீட்டில் தெரிய வேண்டும்
ஒருவர் குருவிடம் மிகுந்த பணிவுடன் இருக்கலாம். ஆனால் வீட்டில்:
என்றால் குருவின் திருவார்த்தை இன்னும் வாழ்வாகவில்லை.
குருவின் வார்த்தையைக் கேட்டதற்கான முதல் சோதனை, குருவின் முன்னிலையில் நாம் எப்படி நடக்கிறோம் என்பதல்ல; குரு இல்லாத இடத்தில் நாம் எப்படி நடக்கிறோம் என்பதே.
ஒரு குடும்ப முரண்பாடு ஏற்பட்டால் சாதகர் தன்னிடம் கேட்கலாம்:
“இந்தச் சூழலில் என் குரு எனக்குக் கற்றுத்தந்த நெறி என்ன?”
அந்த ஒரு கேள்வி கோபத்தின் உடனடி எதிர்வினையிலிருந்து சிந்தித்துச் செயல்படும் நிலைக்கு அழைத்துச் செல்லலாம்.
இதுவே “குருவுரு சிந்தித்தல்” என்பதன் வாழ்வியல் விரிவாக்கமாக அமையலாம்.
② கல்வி — ஆசிரியரைப் போற்றுவதை விட அவர் கற்றுக்கொடுத்த முறையில் சிந்தித்தல்
இப்பாடல் கல்விக்கும் மிக அழகான ஒரு மாதிரியைத் தருகிறது:
காணல் — ஆசிரியரிடமிருந்து கற்றுக்கொள்.
செப்பல் — கற்றதை உன் சொற்களில் வெளிப்படுத்து.
கேட்டல் — வழிகாட்டுதலை கவனமாக ஏற்று.
சிந்தித்தல் — கற்றதை அகத்தில் ஆராய்.
தெளிவு — இறுதியில் உனக்கே புரிந்த அறிவாக அது மாறட்டும்.
ஒரு நல்ல மாணவன் ஆசிரியர் கூறியதை அப்படியே மீண்டும் சொல்லக்கூடியவர் மட்டும் அல்ல.
அவர்:
“ஏன் ஆசிரியர் இதைக் கூறினார்?”
“இதன் அடிப்படை என்ன?”
“இதனை என்னால் என் வாழ்க்கையில் பயன்படுத்த முடியுமா?”
என்று சிந்திக்கிறார்.
அதனால் உண்மையான குருகுலக் கல்வியின் விளைவு சார்புணர்வு அல்ல; தெளிவு.
③ தலைமைத்துவம் — குருவின் பெயரைப் பயன்படுத்துவதற்குப் பதிலாக அவர் கற்ற நெறியை வெளிப்படுத்துதல்
ஆன்மிக அமைப்புகளில் ஒரு நுண்ணிய அபாயம் இருக்கிறது.
“எங்கள் குரு இப்படிச் சொன்னார்.”
என்ற வாக்கியம் சில நேரங்களில் சிந்தனையை முடித்துவிடும் அதிகார மொழியாகப் பயன்படுத்தப்படலாம்.
ஆனால் பாடல் 140-ன் மையம் “தெளிவு”.
எனவே குருவின் பெயரை முன்வைக்கும் தலைவரிடம் மூன்று கேள்விகள் இருக்க வேண்டும்:
குருவின் உண்மையான உபதேசம் இதுதானா?
அதன் சூழலை நான் சரியாகப் புரிந்திருக்கிறேனா?
அதைப் பயன்படுத்தும் என் செயல் அறத்திற்கும் நியாயத்திற்கும் பொருந்துகிறதா?
குருவின் பெயர் ஒருவரின் அதிகாரத்தைப் பெருக்குவதற்கான கருவியாக மாறக்கூடாது.
குருவின் நாமத்தைத் தாங்குவதைவிட, குருவின் நெறியைத் தாங்குவதே உயர்ந்த தலைமை.
④ தொழில் — கடினமான முடிவுகளில் குருநெறியை நினைவுகூருதல்
ஆன்மிகம் தொழில் வாழ்க்கையிலிருந்து பிரிக்கப்பட்ட தனிப்பகுதியாக இருந்தால், அதன் தாக்கம் குறைந்துவிடுகிறது.
ஒருவர் வேலைப்பகுதியில்:
என்ற நிலையைச் சந்திக்கலாம்.
அப்போது “குருவுரு சிந்தித்தல்” என்பது வெறும் தியான நேரத்திற்கான பயிற்சி அல்ல.
“எனக்கு வழங்கப்பட்ட நெறிப்பயிற்சிக்கு ஏற்ப நான் இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும்?”
என்று அகத்தில் கேட்பதும் குருநினைவின் வாழ்வியல் வடிவமாகிறது.
இதனால் குரு படத்தில் இருப்பவரிலிருந்து முடிவுகளில் செயல்படும் நெறியாக மாறுகிறார்.
⑤ சமூக ஊடகம் — குருபக்தியை காட்சிப்படுத்தும் இடமாக மாற்றாதிருத்தல்
இன்றைய சமூக ஊடகச் சூழலில் ஆன்மிக அடையாளமும் ஒரு பொதுக் காட்சியாக மாறக்கூடும்.
குருவுடன் எடுத்த புகைப்படம், குருவின் பெயர், மேற்கோள், நிகழ்ச்சிப் பதிவு போன்றவற்றைப் பகிர்வதில் தவறு இல்லை.
ஆனால் சாதகர் தன்னிடம் கேட்க வேண்டியது:
“நான் குருவை நினைவுகூர்கிறேனா, அல்லது குருவுடனான எனது தொடர்பை மற்றவர்கள் பார்க்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறேனா?”
இரண்டிற்கும் நுண்ணிய வேறுபாடு உண்டு.
பாடல் 140 வெளிப்புறக் காட்சியில் தொடங்கினாலும்:
“குருவுரு சிந்தித்தல்”
என்ற அகநிலையில் முடிகிறது.
எனவே குருபக்தியின் ஆழம் சமூக ஊடகத்தில் அது எவ்வளவு தெரிவதனால் அளவிடப்படுவதில்லை; தனிமையில் அது நமது மனத்தை எவ்வளவு திருத்துகிறது என்பதால் அளவிடப்படுகிறது.
⑥ நிர்வாகம் — குருவின் வார்த்தையை விதியாக்கும் முன் அதன் நோக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ளுதல்
ஒரு குருகுலம் அல்லது ஆன்மிக அமைப்பில் குருவின் வழிகாட்டுதல் நிர்வாக முறைகளாக மாறலாம்.
ஆனால்:
“குரு சொன்னார்; ஆகவே கேள்வியில்லாமல் செய்ய வேண்டும்”
என்ற அணுகுமுறை எல்லா சூழலிலும் போதுமான நிர்வாகக் கோட்பாடாகாது.
பாடலே கேட்டலை மட்டும் கூறவில்லை; அதன் இறுதி சிந்தித்தல் மற்றும் தெளிவு.
எனவே ஒரு வழிகாட்டுதலை நடைமுறைப்படுத்தும்போது:
அதன் நோக்கம் என்ன?
யாருடைய நலனுக்காக அது கூறப்பட்டது?
இன்றைய சூழலில் அதை எவ்வாறு சரியாகச் செயல்படுத்துவது?
அதன் பெயரில் அநீதி ஏற்படுகிறதா?
என்ற கேள்விகளும் அவசியம்.
குருவின் உபதேசத்தைப் பாதுகாப்பது அதன் சொற்களை மட்டும் பாதுகாப்பதல்ல; அதன் ஞான நோக்கத்தையும் பாதுகாப்பது.
⑦ ஆன்மிக சாதனை — தரிசனத்திலிருந்து தியானத்திற்கு
இப்பாடலின் மிக நேரடியான பயன்பாடு சாதனையில்தான் உள்ளது.
சாதகரின் குரு தொடர்பு நான்கு நிலைகளில் முதிரலாம்.
திருமேனி காணல்
குருவின் தரிசனம் மனத்தில் ஒரு ஆன்மிகத் தாக்கத்தை உருவாக்குகிறது.
↓
திருநாமம் செப்பல்
உடல் அருகாமை இல்லாதபோதும் நாமம் நினைவைக் காக்கிறது.
↓
திருவார்த்தை கேட்டல்
நினைவு உபதேசத்தோடு இணைகிறது.
↓
குருவுரு சிந்தித்தல்
புறத்தில் கண்ட குரு அகத்தில் தியான மையமாகிறார்.
இதன் நோக்கம் குருவின் உடல் வடிவத்தில் மனத்தை நிரந்தரமாகப் பற்றவைத்தல் அல்ல; அவர் காட்டும் சிவநெறி சாதகரின் அகத்தில் நிலைபெறுதல்.
⑧ குருவின் அருகாமை இல்லாதபோதுதான் சாதனையின் ஆழம் தெரியும்
குரு அருகில் இருக்கும்போது ஒழுக்கமாக இருப்பது ஒப்பீட்டளவில் எளிது.
குரு பார்க்கிறார்.
குருகுலம் பார்க்கிறது.
மற்ற சாதகர்கள் பார்க்கிறார்கள்.
ஆனால் யாரும் பார்க்காதபோது?
அங்குதான் குருவுரு சிந்தித்தல் ஒரு வாழ்வியல் சக்தியாகிறது.
தவறான ஒன்றைச் செய்ய வாய்ப்பு இருக்கிறது. யாருக்கும் தெரியாது.
அப்போது:
“இதைச் செய்வது நான் கற்ற நெறிக்கு ஏற்றதா?”
என்ற அகக்குரல் எழுந்தால், புற குருவின் வழிகாட்டுதல் அக நெறியாகத் தொடங்கியுள்ளது.
அந்த நிலையே சாதகரின் வளர்ச்சிக்கு முக்கியமான அறிகுறி.
⑨ குருபக்தியின் மூன்று நிலைகள்
இப்பாடலின் அடிப்படையில் குருபக்தியின் வளர்ச்சியை மூன்று பரந்த நிலைகளில் புரிந்துகொள்ளலாம்.
நபர் சார்ந்த பக்தி
“எனக்கு என் குரு மிகவும் பிடிக்கும்.”
இது தொடக்கமாக இருக்கலாம்.
உபதேச சார்ந்த பக்தி
“என் குரு என்ன கற்றுத்தருகிறார் என்பதை நான் கவனமாகக் கேட்கிறேன்.”
இது ஆழமான நிலை.
நெறியாகிய குருநினைவு
“அவர் இல்லாதபோதும் அவர் கற்ற நெறி என் முடிவுகளை வழிநடத்துகிறது.”
இது இன்னும் முதிர்ந்த நிலை.
இதனால்:
குருவின் அருகில் இருப்பதிலிருந்து → குருநெறியில் வாழ்வதற்கு
சாதகர் வளர்கிறார்.
⑩ குருவைச் சார்வதும் சுயசிந்தனையும் எதிர்மறைகள் அல்ல
குருவழியில் ஒரு முக்கியமான சமநிலை தேவை.
ஒருபுறம்:
“எனக்கு யாரும் தேவையில்லை; நான் அனைத்தையும் தனியாக அறிந்துகொள்வேன்.”
என்ற அகந்தை இருக்கலாம்.
மறுபுறம்:
“குரு சொன்னதால் நான் சிந்திக்கவே தேவையில்லை.”
என்ற சார்பும் உருவாகலாம்.
பாடல் 140 இவ்விரண்டுக்கும் இடையே அழகான சமநிலையைத் தருகிறது.
கேள் — உபதேசத்தை ஏற்று.
ஆனால்:
சிந்தி — அது அகத்தில் தெளியட்டும்.
இறுதி அளவுகோல்:
தெளிவு.
இதனால் உண்மையான குருவழி சுயசிந்தனையை அழிக்க வேண்டியதில்லை; மாறாக அறியாமை, அகந்தை, முன்முடிவு ஆகியவற்றிலிருந்து சிந்தனையைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்.
⑪ “குரு என்ன செய்வார்?” என்பதிலிருந்து “நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்பதற்கு
சாதனையின் தொடக்கத்தில் ஒருவர் குருவிடம் பல எதிர்பார்ப்புகளுடன் வரலாம்:
குரு என் பிரச்சினையைத் தீர்ப்பாரா?
குரு எனக்கு அருள் தருவாரா?
குரு என்னை உயர்ந்த நிலைக்கு எடுத்துச் செல்வாரா?
ஆனால் பாடல் 140-இன் வினைச்சொற்களைப் பாருங்கள்:
காணல் — சாதகர் செய்கிறான்.
செப்பல் — சாதகர் செய்கிறான்.
கேட்டல் — சாதகர் செய்கிறான்.
சிந்தித்தல் — சாதகர் செய்கிறான்.
இதனால் குருவழி சாதகரின் பொறுப்பை நீக்குவதில்லை.
மாறாக:
குரு வழிகாட்டுகிறார்; சாதகர் சாதிக்க வேண்டும்.
என்ற அடிப்படை நெறியை வெளிப்படுத்துகிறது.
⑫ தினசரி “குருவார்த்தை” சாதனை
இப்பாடலை மிக எளிய தினசரி பயிற்சியாக மாற்றலாம்.
ஒவ்வொரு நாளும் குருவின் ஒரு முக்கிய உபதேசத்தை மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.
காலை — கேள் / வாசி
அந்த உபதேசத்தை கவனமாக வாசியுங்கள் அல்லது நினைவுகூருங்கள்.
பகல் — கவனி
அந்த உபதேசத்திற்கு எதிரான ஒரு மனப்பழக்கம் இன்று எப்போது வெளிப்படுகிறது என்று பாருங்கள்.
முடிவு நேரம் — சிந்தி
ஒரு முக்கிய முடிவிற்கு முன்:
“நான் கற்ற நெறி இங்கு என்ன சொல்கிறது?”
என்று கேளுங்கள்.
இரவு — தெளி
இரண்டு கேள்விகள்:
இன்று நான் எங்கு குருநெறிப்படி நடந்தேன்?
எங்கு பழைய மனப்பழக்கம் வென்றது?
குற்றவுணர்வு தேவையில்லை. கவனிப்பு போதும்.
அடுத்த நாள் அதே இடத்தில் இன்னும் தெளிவாகச் செயல்பட முயலுங்கள்.
⑬ ஐந்து நிமிட “குருவுரு சிந்தனை”
அமைதியாக அமருங்கள்.
முதலில் குருவின் திருமேனியை மனத்தில் நினைவுகூருங்கள்.
பின்னர் அவருடைய நாமத்தை மனத்தில் மெதுவாக நினையுங்கள்.
அவர் உங்களுக்கு அளித்த முக்கியமான ஒரு உபதேசத்தை நினைவுகூருங்கள்.
பிறகு குருவின் உருவத்தை மட்டும் பற்றிக்கொண்டிருக்காமல், அந்த உபதேசத்தின் பொருளில் மனத்தை நிலைநிறுத்துங்கள்.
உங்களிடம் கேளுங்கள்:
“இந்த வார்த்தை இன்று என்னுள் எதைத் தெளிவாக்க வேண்டும்?”
சில கணங்கள் அமைதியாக இருங்கள்.
பின்னர் அந்தத் தெளிவுக்கு ஏற்ற ஒரே ஒரு செயலை அன்றைய நாளுக்குத் தீர்மானியுங்கள்.
இவ்வாறு:
உரு → வார்த்தை → சிந்தனை → தெளிவு → செயல்
என்று தியானம் வாழ்க்கையோடு இணைகிறது.
இந்தப் பாடல் என்னுடைய வாழ்க்கையில் இன்று எப்படி நடைமுறையாகும்?
இன்று குருவின் படத்தைப் பார்ப்பதோடு நிற்காமல், அவர் காட்டிய நெறியில் என்னுடைய வாழ்க்கையைப் பார்ப்பேன்.
குருவின் நாமத்தைச் செப்புவதோடு நிற்காமல், அந்த நாமம் என்னுள் எந்த உபதேசத்தை நினைவூட்டுகிறது என்று கவனிப்பேன்.
குருவின் வார்த்தையைக் கேட்பதோடு நிற்காமல்:
“இதில் என்னை மாற்ற வேண்டிய பகுதி எது?”
என்று கேட்பேன்.
குருவுருவைச் சிந்திக்கும்போது:
“அவர் எனக்காக என்ன செய்வார்?”
என்பதைவிட,
“அவர் காட்டிய நெறிக்கு ஏற்ப இன்று நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?”
என்று சிந்திப்பேன்.
குடும்பத்தில் என் பொறுமையில், தொழிலில் என் நேர்மையில், தலைமைத்துவத்தில் என் பணிவில், நிர்வாகத்தில் என் நியாயத்தில், சமூக ஊடகத்தில் என் பொறுப்பில், சாதனையில் என் ஒழுக்கத்தில் குருவின் உபதேசம் வெளிப்படுகிறதா என்று பார்ப்பேன்.
இவ்வாறு வாழத் தொடங்கும்போது குரு என் முன்னால் அமர்ந்திருக்கும் நேரங்களில் மட்டும் எனக்கு வழிகாட்டுவதில்லை. நான் தனியாக இருக்கும் நேரத்திலும் அவர் காட்டிய நெறி என்னுள் செயல்படத் தொடங்குகிறது.
அப்போது:
குருவின் திருமேனி — நினைவாகிறது.
திருநாமம் — விழிப்பாகிறது.
திருவார்த்தை — நெறியாகிறது.
குருவுரு — அக வழிகாட்டுதலாகிறது.
அவற்றின் பயனாக:
தெளிவு வாழ்க்கையாகிறது.
பாடல் 140-ன் வாழ்வியல் சூத்திரம்
குருவைக் காண்பது தொடக்கம்; குருவின் நாமத்தை நினைவில் நிறுத்துவது தொடர்பு; குருவின் வார்த்தையைக் கேட்பது கல்வி; குருவுருவைச் சிந்திப்பது அகமயமாக்கல்; ஆனால் இவை அனைத்தின் உண்மையான பலன் — குரு உடலால் அருகில் இல்லாதபோதும் அவர் காட்டிய சிவநெறியைத் தெளிவாக அறிந்து, சுயபொறுப்புடன் வாழ்க்கையில் வாழத் தொடங்குவதே.
ஒரே பார்வையில்
திருமந்திரம் — பாடல் 140
① இந்தப் பாடலின் மையச் செய்தி
பாடல் 140, முந்தைய பாடலின் இறுதியில் வந்த “உள் தெளிவு” எவ்வாறு சாதகருக்குள் வளர்கிறது என்பதை குருவழியில் விளக்குகிறது.
திருமூலர் நான்கு சாதனை வாயில்களை முன்வைக்கிறார்:
குருவின் திருமேனி காணல்
குருவின் திருநாமம் செப்பல்
குருவின் திருவார்த்தை கேட்டல்
குருவுரு சிந்தித்தல்
இவற்றின் இலக்கு குருவைப் பற்றிய உணர்ச்சிப்பூர்வமான பற்றை மட்டும் வளர்ப்பதல்ல; சாதகரின் பார்வை, வாக்கு, செவி, மனம் ஆகியவற்றை ஒரே ஞான மையத்தில் திரட்டி தெளிவை உருவாக்குவது.
எனவே இப்பாடலின் மையச் சூத்திரம்:
குருவைக் காண்பதன் நிறைவு குருவை நினைப்பதில் மட்டும் இல்லை; குரு காட்டிய உண்மை சாதகரின் அகத்தில் தெளிந்து, வாழ்வை வழிநடத்தத் தொடங்குவதில்தான் உள்ளது.
② முக்கிய ஐந்து கருத்துக்கள்
#
முக்கியக் கருத்து
பாடலின் சாரம்
1
தெளிவு
பாடலின் மையமும் நான்கு குரு சாதனைகளின் பயனும்
2
திருமேனி
புறத்தில் குருவைக் காணும் தரிசன வாயில்
3
திருநாமம்
குருநினைவை வாக்கிலும் மனத்திலும் நிலைநிறுத்தும் வாயில்
4
திருவார்த்தை
குரு தொடர்பை உபதேசம் மற்றும் ஞானத்துடன் இணைக்கும் மையம்
5
குருவுரு
புறத்தில் கண்ட குருவை அகத்தில் சிந்தித்து நிலைநிறுத்தும் தியான மையம்
இந்த ஐந்தையும் ஒரு வரிசையில் அமைத்தால்:
குரு தொடர்பு → குருநினைவு → குருவுபதேசம் → அகச்சிந்தனை → தெளிவு
என்ற சாதனை இயக்கம் உருவாகிறது.
③ இந்தப் பாடல் சாதகரை எப்படி மாற்றுகிறது?
பார்ப்பவரிலிருந்து உணர்பவராக
முதலில் சாதகர் குருவின் திருமேனியைக் காண்கிறான்.
ஆனால் குருவின் உடல் வடிவத்தைப் பார்ப்பதோடு சாதனை நிறைவதில்லை. அந்தத் தரிசனம் குரு காட்டும் ஞானநெறியை நினைவூட்ட வேண்டும்.
காணல் → கவனித்தல் → உணர்தல்
என்ற மாற்றம் ஏற்படுகிறது.
பெயரைச் சொல்பவரிலிருந்து நெறியை நினைப்பவராக
குருவின் திருநாமத்தைச் செப்புவது வெறும் பெயர் உச்சரிப்பாக மட்டும் இருந்தால் அதன் அகப்பயன் குறையும்.
நாமம்:
குரு → உபதேசம் → சாதனை → சிவநெறி
என்ற நினைவுச் சங்கிலியை எழுப்ப வேண்டும்.
அப்போது திருநாமம் நபரின் நினைவிலிருந்து நெறியின் நினைவாக ஆழமடைகிறது.
புகழ்பவரிலிருந்து கேட்பவராக
இப்பாடலின் முக்கியமான திருப்பம்:
“திருவார்த்தை கேட்டல்.”
குருவின் பெயரைப் புகழ்வதைவிட அவர் என்ன கற்றுத்தருகிறார் என்பதைச் செவிமடுத்தல் முக்கியமாகிறது.
இதனால்:
குருபக்தி → குருவுபதேசம் → சுயமாற்றம்
என்ற இயக்கம் உருவாகிறது.
கேட்பவரிலிருந்து சிந்திப்பவராக
கேட்ட உபதேசத்தை அப்படியே நினைவில் வைத்திருப்பது மட்டும் போதாது.
திருமூலர் பாடலை:
“குருவுரு சிந்தித்தல் தானே”
என்று முடிக்கிறார்.
அதனால் குரு தொடர்பு இறுதியில் அகச்சிந்தனையாக மாறுகிறது.
கேட்டது → சிந்திக்கப்பட்டது → தெளிந்தது
என்ற ஞான வளர்ச்சி நிகழ்கிறது.
புற குருவைச் சார்ந்தவரிலிருந்து குருநெறியில் வாழ்பவராக
இப்பாடலின் வாழ்வியல் முதிர்ச்சி இதுவே.
ஆரம்பத்தில்:
“குரு என்ன சொல்வார்?”
என்று சாதகர் கேட்கிறான்.
பின்னர்:
“குரு என்ன கற்றுத்தந்தார்?”
என்று நினைக்கிறான்.
இறுதியில்:
“நான் கற்ற நெறிப்படி இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும்?”
என்று தானே தெளிவாக முடிவெடுக்கத் தொடங்குகிறான்.
இதனால் குரு தொடர்பின் பயன் சார்புணர்வை அதிகரிப்பதாக அல்லாமல் ஆன்மிகப் பொறுப்பையும் தெளிவையும் வளர்ப்பதாக அமைகிறது.
④ இந்தப் பாடலை ஒரு வரியில் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டுமெனில்
“குருவைக் காணும் கண், திருநாமம் செப்பும் வாக்கு, திருவார்த்தை கேட்கும் செவி, குருவுருவைச் சிந்திக்கும் மனம் — இவை அனைத்தும் சாதகரின் அகத்தில் தெளிவாக ஒன்றுபடுகின்றன.”
இன்னும் சுருக்கமாக:
காண் → செப்பு → கேள் → சிந்தி → தெளி.
சாதனை நினைவுச் சூத்திரமாக:
திருமேனி → திருநாமம் → திருவார்த்தை → குருவுரு → தெளிவு.
⑤ இந்தப் பாடலின் முக்கியச் சொற்கள்
தெளிவு
இப்பாடலின் மையச் சொல்.
முதல் மூன்று அடிகளிலும் நேரடியாக மீண்டும் வருகிறது. நான்கு சாதனைச் செயல்களின் இறுதி நோக்கத்தையும் இதுவே குறிக்கிறது.
இங்கு தெளிவு என்பது வெறும் தகவலறிவு அல்ல; குழப்பமும் அறியாமையும் குறைந்து உண்மை அகத்தில் விளங்கும் நிலை.
திருமேனி
குருவின் புனித மேனி.
பாடலின் தொடக்கம் புறத் தரிசனத்தில் அமைகிறது. ஆனால் அதே புற உருவம் இறுதியில் அகத்தில் சிந்திக்கப்படும் குருவுருவாக மாறுகிறது.
திருநாமம்
குருவின் புனித நாமம்.
சாதகரின் வாக்கை குருநினைவோடு இணைக்கிறது. நாமம் வெறும் ஒலியாக இல்லாமல் குரு காட்டிய நெறியை நினைவூட்டும்போது அதன் சாதனைப் பயன் ஆழமடைகிறது.
திருவார்த்தை
குருவின் உபதேச வார்த்தை.
இது இப்பாடலின் முக்கியமான சமநிலைக் கூறு. குருவின் மேனியையும் நாமத்தையும் போற்றுவதோடு நிற்காமல் அவர் கூறும் நெறியைச் செவிமடுக்க வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்துகிறது.
குருவுரு
குருவின் வடிவு.
முதல் அடியில் வெளியில் காணப்பட்ட திருமேனி, இறுதி அடியில் அகத்தில் சிந்திக்கப்படும் குருவுரு ஆகிறது.
இதனால்:
புறத் தரிசனம் → அகத் தியானம்
என்ற இயக்கம் நிறைவடைகிறது.
காணல்
குரு தொடர்பின் பார்வை வாயில்.
ஆனால் காண்பது மட்டும் போதாது; கண்டதன் ஆன்மிகப் பொருள் அகத்தில் செயல்பட வேண்டும்.
செப்பல்
திருநாமத்தை வாக்கால் கூறுதல்.
இதன் வழியாக குருநினைவு வாக்கோடு இணைகிறது.
கேட்டல்
குருவின் உபதேசத்தை ஏற்றுக்கொள்ளும் செயல்.
வெறும் ஒலியைக் கேட்பதைக் கடந்து கவனமாகச் செவிமடுத்தல் என்ற சாதனைப் பொருளைத் தருகிறது.
சிந்தித்தல்
பாடலின் அகமயமாக்கும் இறுதிச் செயல்.
கண்டதும், செப்பியதும், கேட்டதும் மனத்தில் ஆழப்படுத்தப்பட்டு தெளிவாக மாறும் நிலை.
⑥ நான்கு அடிகளில் குருவழியின் நான்கு வாயில்கள்
பாடலின் கூறு
சாதகரின் செயல்
செயல்படும் கருவி
அகப்பயன்
திருமேனி
காணல்
கண்
தரிசன நினைவு
திருநாமம்
செப்பல்
வாக்கு
குருநினைவு
திருவார்த்தை
கேட்டல்
செவி
உபதேச ஏற்றுக்கொள்ளல்
குருவுரு
சிந்தித்தல்
மனம்
அக ஒருமை
இவை அனைத்தின் மையம்:
தெளிவு.
⑦ புறத்திலிருந்து அகத்திற்கான பயணம்
இப்பாடலின் ஆழமான அமைப்பை:
புறம் → அகப்புறம் → அகமனம்
என்ற இயக்கமாகவும் பார்க்கலாம்.
திருமேனி
↓
கண்ணால் காணப்படுகிறது.
திருநாமம்
↓
வாக்கில் ஒலிக்கிறது.
திருவார்த்தை
↓
செவியில் நுழைந்து அறிவைத் தொடுகிறது.
குருவுரு
↓
மனத்தில் சிந்திக்கப்படுகிறது.
தெளிவு
↓
சாதகரின் அகநிலையாகிறது.
இதனால் குருவின் உடல் அருகாமை இறுதி அல்ல.
புறத்தில் சந்தித்த குரு, அகத்தில் ஞானநெறியாக நிலைபெற வேண்டும்.
⑧ பாடல் 139 → 140 : “உள் தெளிவு” முதல் “தெளிவின் குருவழி” வரை
பாடல்
மையம்
கேள்வி
139
உள் தெளிவு
திருவடியின் உண்மை யாருக்குத் தெளிகிறது?
140
குருவழித் தெளிவு
அந்தத் தெளிவு எவ்வாறு வளர்க்கப்படுகிறது?
இதனால்:
139 — தெளிந்த நிலை
140 — தெளிவிற்கான குருவழி.
இரண்டு பாடல்களையும் இணைக்கும் சொற்பாலம்:
“உள் தெளிவார்க்கே” → “தெளிவு…”
⑨ குருபக்தியின் வளர்ச்சி — ஒரே பார்வையில்
குருவைக் காணுதல்
↓
குருநாமத்தைச் செப்புதல்
↓
குருவார்த்தையைக் கேட்டல்
↓
குருவுருவைச் சிந்தித்தல்
↓
குருநெறியை அகத்தில் பதித்தல்
↓
தெளிவு
↓
வாழ்வில் நெறியாக்குதல்
இதனால் குருபக்தியின் முதிர்ச்சி:
அருகாமை → நினைவு → உபதேசம் → சிந்தனை → தெளிவு → வாழ்வு
என்று நகர்கிறது.
⑩ இந்தப் பாடல் சாதகரிடம் கேட்கும் ஐந்து கேள்விகள்
⑪ ஒரே பார்வையில் — பாடலின் அக இயக்கம்
குரு
│
┌──────────┼──────────┐
│ │ │
திருமேனி திருநாமம் திருவார்த்தை
│ │ │
காணல் செப்பல் கேட்டல்
│ │ │
└──────────┼──────────┘
↓
குருவுரு
↓
சிந்தித்தல்
↓
தெளிவு
அதை இன்னும் சுருக்கமாக:
கண் → வாக்கு → செவி → மனம் → தெளிவு
வாழ்வியல் இயக்கத்தில்:
காண் → நினை → கேள் → சிந்தி → தெளி → வாழ்.
திருச்சிற்றம்பலம்.