அன்பர்களே,
நீங்கள் திருமந்திரத்தின் ஒரு மந்திரத்திற்கான பொருளையும், அதன் யோக–ஆகம–தந்திர விளக்கத்தையும் வாசித்துள்ளீர்கள்.
ஆனால், உங்களிடம் ஒரு கேள்வி…
திருமந்திரத்தைப் பற்றி அறிந்தீர்களா?
அல்லது
திருமந்திரத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கிவிட்டீர்களா?
இவை இரண்டும் ஒன்றல்ல.
திருமூலர் அருளிய ஒவ்வொரு திருமந்திரமும், வெறும் பாடல் அல்ல; ஒரு வருட தவத்தின் அனுபவச் சுருக்கம். அந்த அனுபவத்தை வெறும் வாசிப்பால் மட்டுமே முழுமையாகப் பெற முடியாது. அறிவு வழியைக் காட்டும்; ஆனால் சாதனையே அந்த வழியில் நம்மை நடத்தும்.
அதனால்தான், எமது குருநாதர் அகஸ்திய குலபதி ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனன் அவர்கள், திருமந்திரத்தை வெறும் நூலாக அல்ல, வாழ்வாக மாற்றும் ஒரு தனித்துவமான சாதனை முறையாக திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையை வகுத்துத் தந்துள்ளார்.
இந்த எழுத்துச் சாதனை என்பது,
ஒரு புத்தகத்திலிருந்து இன்னொரு புத்தகத்திற்கு சொற்களை நகலெடுக்கும் செயல் அல்ல.
இது,
நாள்தோறும் ஒரே ஒரு மந்திரத்தை மட்டுமே எழுதும் இந்த ஒழுக்கம், மனத்தின் அவசரத்தைக் குறைத்து, பொறுமையையும், கவனத்தையும், உள்ளுணர்வையும் வளர்க்கிறது. காலப்போக்கில், திருமந்திரம் ஒரு நூலாக உங்கள் கையில் இருப்பதில்லை; அது உங்கள் சிந்தனையிலும், சொல்லிலும், செயலிலும் வெளிப்படத் தொடங்கும்.
திருமந்திரத்தைப் படித்தவர்கள் பலர் இருக்கலாம்.
திருமந்திரத்தை வாழ்ந்தவர்கள் சிலரே.
அந்த அரிய சாதகர்களின் வரிசையில் நீங்கள் இணைவதற்கான அழைப்பே திருமந்திர எழுத்துச் சாதனை.
நீங்களும் இந்த அருள் யாத்திரையில் இணைந்து,
ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு மந்திரம்,
ஒவ்வொரு மந்திரத்திலும் ஒரு புதிய விழிப்பு,
ஒவ்வொரு விழிப்பிலும் சிவத்தை நோக்கிய ஒரு புதிய படி எடுத்து வையுங்கள்.
வாருங்கள்!
திருமந்திரத்தை வெறும் வாசிப்பதிலிருந்து, அதை வாழும் ஆன்மிகப் பயணத்திற்கு ஒன்றாக முன்னேறுவோம்.
திருமந்திர அரண்மனை – உலகளாவிய திருமந்திர குருகுலம்
திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையில் இணைந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள், கீழ்வரும் விண்ணப்படிவத்தை நிரப்பி திருமந்திர அரண்மனை திருமூலர் குருகுலத்தில் இணையுங்கள்.
📝 விண்ணப்படிவம் →
திருமூலர் படிக்கட்டு - 141
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிநாற்பத்தொன்றாவது படிக்கட்டில் (141) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
தானே புலனைந்துந் தன்வச மாயிடுந்
தானே புலனைந்துந் தன்வசம் போயிடுங்
தானே புலனைந்துந் தன்னில் மடைமாறும்
தானே தனித்தெம் பிரான்றனைச் சந்தித்தே. (141)
சந்தி பிரித்த வடிவம்
தானே புலன் ஐந்தும் தன் வசம் ஆயிடும்
தானே புலன் ஐந்தும் தன் வசம் போயிடும்
தானே புலன் ஐந்தும் தன்னில் மடை மாறும்
தானே தனித்து எம்பிரான் தனைச் சந்தித்தே.
யோக–ஆகம–தந்திர ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
திருமந்திரம் — பாடல் 141
பாடல் 140 குருவழியாக உருவாகும் “தெளிவு” பற்றிப் பேசியது. பாடல் 141 அந்தத் தெளிவு சாதகரின் அகத்தில் செயல்படத் தொடங்கும்போது நிகழும் அடுத்த மாற்றத்தை எடுத்துரைக்கிறது: ஐம்புலன்களின் ஆட்சி குறைந்து, அவற்றின் ஓட்டம் திசைமாறி, சாதகர் இறைச் சந்திப்பிற்கு உரிய அக ஒருமையை அடைதல்.
இப்பாடலின் இயக்கத்தைச் சுருக்கினால்:
புலன்களின் ஆட்சி → புலன்கள் தன்வசமாதல் → புலனோட்டம் மடைமாறுதல் → தனித்தல் → எம்பிரானைச் சந்தித்தல்.
இதில் திருமூலர் புலன்களை அழிக்கச் சொல்லவில்லை. அவற்றின் ஆளுகை யாரிடம் உள்ளது? அவை எந்தத் திசையில் செல்கின்றன? என்பதையே மாற்றுகிறார்.
① ஐம்புலன் — பிரச்சினை புலன்கள் இருப்பதல்ல; அவற்றின் கட்டுப்பாடற்ற ஓட்டம்
மனிதனுக்கும் உலகிற்கும் இடையிலான தொடர்பு புலன்களின் வழியாக நிகழ்கிறது. காண்கிறோம், கேட்கிறோம், சுவைக்கிறோம், முகர்கிறோம், தொடுகிறோம். இவை இயற்கையான கருவிகள்.
எனவே ஆன்மிகத்தின் நோக்கம்:
கண்ணை மூடுதல், செவியை மறைத்தல், உலகை வெறுத்தல்
என்று மட்டும் புரிந்துகொள்ளப்படக் கூடாது.
பிரச்சினை புலன்கள் அல்ல; புலன்கள் மனத்தைத் தொடர்ந்து வெளிப்பொருட்களின் பின்னால் இழுத்துச் செல்லும் கட்டுப்பாடற்ற இயக்கம்.
ஒரு பொருளைக் கண் காண்கிறது.
அதிலிருந்து விருப்பம் எழுகிறது.
விருப்பம் பற்றாகிறது.
பற்று மீண்டும் அதே அனுபவத்தைத் தேடுகிறது.
இவ்வாறு புலன் ஒரு தகவல் வாயிலாக மட்டும் இல்லாமல் ஆசை–பற்று–மனச்சிதறலின் வாயிலாக மாறலாம்.
அந்த நிலையில் மனிதன்:
“நான் புலன்களைப் பயன்படுத்துகிறேன்”
என்று நினைத்தாலும் நடைமுறையில்:
“புலன்களின் தூண்டுதல்கள் என்னைப் பயன்படுத்துகின்றன”
என்ற நிலை ஏற்படலாம்.
இதற்கே பாடலின் முதல் மாற்றம்:
“புலன் ஐந்தும் தன்வசம்.”
② “தன்வசம்” — அடக்குமுறை அல்ல, ஆளுமை
“வசம்” என்ற சொல்லை இங்கு மிகவும் கவனமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
புலனடக்கம் என்றவுடன் சிலர்:
என்ற மறுப்பு சார்ந்த ஒழுக்கமாக எடுத்துக்கொள்வார்கள்.
ஆனால் யோகப் பார்வையில் புலன்களின் மேல் ஆளுமை என்பது புலன்களை அழிப்பதல்ல; அவை எப்போது, எதை, எவ்வளவு நோக்கிச் செல்ல வேண்டும் என்பதை அறிவும் மனமும் தீர்மானிக்கும் நிலை.
உதாரணமாக:
உணவு முன் இருக்கிறது — ஆனால் பசி இல்லையெனில் சாப்பிட வேண்டிய கட்டாயம் இல்லை.
கைப்பேசி அருகில் இருக்கிறது — ஆனால் ஒவ்வொரு அறிவிப்பையும் உடனே பார்க்க வேண்டிய கட்டாயம் இல்லை.
கோபத்தைத் தூண்டும் வார்த்தை கேட்கிறது — ஆனால் உடனே பதிலடி கொடுக்க வேண்டிய கட்டாயம் இல்லை.
இதுவே “தன்வசம்” என்ற கருத்தின் நவீன உளவியல் விளக்கத்திற்கு அருகான நிலை:
தூண்டுதல் இருக்கிறது; ஆனால் எதிர்வினை கட்டாயமில்லை.
சாதகர் எதிர்வினைக்கும் செயலுக்கும் இடையில் விழிப்புணர்வான இடைவெளியை உருவாக்கத் தொடங்குகிறார்.
③ சைவசித்தாந்தப் பார்வை — புலன்கள் பாச அனுபவத்தின் கருவிகள்
சைவசித்தாந்தத்தில் உயிர் பாசத்தால் கட்டுண்ட நிலையில் உலக அனுபவத்தைப் பெறுகிறது. உடல், கரணங்கள், புலன்கள் ஆகியவை அந்த அனுபவத்தின் கருவிகளாகச் செயல்படுகின்றன.
எனவே புலன்களையே தீமை என்று கூறுவது சைவசித்தாந்தத்தின் நுண்ணிய அணுகுமுறைக்கு ஏற்றதல்ல.
அவை கருவிகள்.
ஆனால் பாசத்தின் ஆட்சியில் அவை இயங்கும்போது உயிர்:
பொருள் அனுபவம் → விருப்பு/வெறுப்பு → பற்று → வினை → தொடர்ந்த கட்டுண்ட நிலை
என்ற சுழற்சியில் சிக்கிக்கொள்ளலாம்.
ஞானம் வளரும்போது அதே கருவிகள் வேறுவிதமாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
கண் உலகைக் காண்கிறது; ஆனால் அனைத்தையும் உடைமையாக்க விரும்புவதில்லை.
செவி ஒலியைக் கேட்கிறது; ஆனால் ஒவ்வொரு புகழ்ச்சியாலும் உயர்ந்து ஒவ்வொரு பழிச்சொல்லாலும் சிதைவதில்லை.
நாக்கு சுவையை அறிகிறது; ஆனால் சுவையே வாழ்க்கையின் ஆட்சியாளராக மாறுவதில்லை.
இதனால் புலன்களின் இருப்பு தொடர்கிறது; அவற்றுடனான உயிரின் உறவு மாறுகிறது.
④ யோகத்தில் பிரத்யாஹாரம் — “மடைமாறுதல்” புரிய ஒரு முக்கிய ஒப்புமை
பாடலின் மிகவும் ஆழமான சொல்:
“தன்னில் மடைமாறும்.”
யோக மரபுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது இது பிரத்யாஹாரம் (pratyāhāra) என்ற கருத்தை நினைவூட்டுகிறது.
பதஞ்சலியின் அஷ்டாங்க யோகத்தில்:
யமம் → நியமம் → ஆசனம் → பிராணாயாமம் → பிரத்யாஹாரம் → தாரணை → தியானம் → சமாதி
என்ற வரிசையில் பிரத்யாஹாரம் புறப் புலனியக்கத்துக்கும் அக ஒருமைக்கும் இடையிலான முக்கியப் பாலமாக அமைகிறது.
ஆனால் பாடல் 141-இல் திருமூலர் நேரடியாக “பிரத்யாஹாரம்” என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தவில்லை. எனவே:
“மடைமாறுதல் = பதஞ்சலியின் பிரத்யாஹாரம்”
என்று நேரடி சமன்பாடு செய்வதைவிட, இரண்டிற்கும் கருத்தியல் ஒற்றுமை இருப்பதாகக் கூறுவது துல்லியமானது.
இயல்பாகப் புலன்கள்:
உள் → புறம்
என்று பொருட்களை நோக்கிச் செல்கின்றன.
இங்கு:
“தன்னில் மடைமாறும்”
என்று திருமூலர் கூறுகிறார்.
அதாவது ஓட்டத்தின் திசையில் மாற்றம் ஏற்படுகிறது.
⑤ “மடை” — நீரோட்ட உருவகத்தின் யோக ஆழம்
“மடை” என்ற சொல் இப்பாடலைப் புரிந்துகொள்ள மிக முக்கியமானது.
ஒரு நீரோட்டத்தை எடுத்துக்கொள்வோம்.
நீரை அழிக்க வேண்டியதில்லை.
அதன் சக்தியையும் அழிக்க வேண்டியதில்லை.
மடையை மாற்றினால்:
அதே நீர் வேறு திசையில் செல்கிறது.
இதனை புலன்களுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது திருமூலரின் சாதனைப் பார்வையின் நுணுக்கம் வெளிப்படுகிறது.
சாதகர்:
புலன்களின் சக்தியை அழிப்பதில்லை; அதன் திசையை மாற்றுகிறார்.
கண் இருந்துகொண்டே இருக்கிறது — பார்வையின் நோக்கம் மாறுகிறது.
செவி இருந்துகொண்டே இருக்கிறது — எதைச் செவிமடுக்க வேண்டும் என்ற தேர்வு மாறுகிறது.
வாக்கு இருந்துகொண்டே இருக்கிறது — அது வீண் பேச்சிலிருந்து மந்திரம், உண்மை, நன்மை ஆகியவற்றை நோக்கித் திரும்பலாம்.
இதனால்:
புலனடக்கம் → புலன் மறுப்பு
என்பதல்ல;
புலனடக்கம் → புலனோட்ட ஒழுங்குபடுத்தல்
என்பதே இப்பாடலுக்கு ஏற்ற வாசிப்பு.
⑥ தந்திரப் பார்வை — சக்தியை ஒடுக்காமல் திசைமாற்றுதல்
தந்திர மரபின் பல அணுகுமுறைகளில் மனிதனுடைய உடல், புலன், மனம், சக்தி ஆகியவை ஆன்மிகத்திற்கு எதிரானவையாக மட்டும் பார்க்கப்படுவதில்லை. அவற்றைச் சுத்திகரித்து, ஒழுங்குபடுத்தி, உயர்ந்த சாதனை நோக்கில் பயன்படுத்தும் வழிகள் வலியுறுத்தப்படுகின்றன.
இந்தப் பின்னணியில் “மடைமாறும்” என்ற சொல் மிகவும் பொருத்தமானது.
உதாரணமாக:
பார்வை
சிதறிய பொருள் நோக்கிலிருந்து
→ தெய்வ வடிவு, யந்திரம், தீபம் போன்ற தியான மையத்துக்கு.
செவி
சிதறலூட்டும் ஒலிகளிலிருந்து
→ மந்திரம், உபதேசம், புனித ஒலி நோக்கி.
வாக்கு
வீண் பேச்சிலிருந்து
→ ஜபம், ஸ்தோத்திரம், உண்மையான வாக்கு நோக்கி.
உடல் உணர்வு
வெறும் இன்பத் தேடலிலிருந்து
→ ஆசனம், பூஜை, சேவை, சாதனை ஒழுக்கம் நோக்கி.
இவை பாடலின் நேரடி பட்டியல் அல்ல; “மடைமாறுதல்” என்ற திருமூலரின் உருவகத்தை தந்திரச் சாதனை மொழியில் விளக்கும் ஒப்பீடுகள்.
மையக் கருத்து:
சக்தியை அழிக்காதே; சிவநோக்கில் திருப்பு.
⑦ “தன் வசம் ஆயிடும்” மற்றும் “தன் வசம் போயிடும்”
முதல் இரண்டு அடிகள் மிக நெருக்கமாக அமைந்துள்ளன:
தன்வசம் ஆயிடும்
தன்வசம் போயிடும்
இவற்றுக்கிடையில் மிகப் பெரிய தனித்த தத்துவ நிலைகளை வலுக்கட்டாயமாக உருவாக்குவது பொருத்தமல்ல.
ஆனால் இரண்டும் சேர்ந்து ஒரு கருத்தை வலுப்படுத்துகின்றன:
ஐம்புலன்களின் ஆட்சி சாதகரிடமிருந்து பிரிந்து இயங்காமல், அவனது விழிப்புணர்வின் ஆளுகைக்குள் வருகிறது.
அதன் பிறகுதான் மூன்றாம் அடி:
“தன்னில் மடைமாறும்”
என்று அடுத்த ஆழமான மாற்றத்தைச் சொல்கிறது.
இதனால் பாடலின் இயல்பான வளர்ச்சி:
ஆளுகை உறுதி → ஓட்டத்தின் திசைமாற்றம்
என்று புரிந்துகொள்ளலாம்.
⑧ புலனடக்கம் மட்டும் போதாது — திசை தேவை
ஒருவர் ஒரு ஆசையை வலுக்கட்டாயமாக அடக்கலாம்.
ஆனால் மனம் தொடர்ந்து அதையே நினைத்துக்கொண்டிருந்தால் புலன் வெளிப்படையாக அடங்கியிருந்தாலும் அகத்தில் அதன் ஆட்சி தொடர்கிறது.
இதனால் உண்மையான சாதனை:
“இதைச் செய்யக்கூடாது”
என்ற தடையில் மட்டும் நிற்க முடியாது.
அதற்கு பதிலாக:
“என் மனமும் புலன்களும் எதை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும்?”
என்ற உயர்ந்த மையம் தேவை.
அதனால்தான் பாடல் புலனடக்கத்தில் முடிவதில்லை.
அதன் முடிவு:
“எம்பிரான் தனைச் சந்தித்தே.”
புலன்களின் திசைமாற்றத்திற்கு இறைமையம் வழங்கப்படுகிறது.
இதுவே அடக்குமுறைக்கும் ஆன்மிக ஒழுங்குபடுத்தலுக்கும் இடையிலான முக்கிய வேறுபாடு.
⑨ “தனித்து” — உலகைவிட்டு ஓடுவதா?
நான்காம் அடியில்:
“தானே தனித்து…”
என்று வருகிறது.
இதனை உடனடியாக:
குடும்பத்தை விட்டு விலகுதல், சமூகத்தைத் துறத்தல், காட்டுக்குச் சென்று தனிமையில் வாழ்தல்
என்று பொருள் கொள்ள வேண்டிய அவசியமில்லை.
செய்யுளின் உட்கட்டமைப்பில் “தனித்து” வருவதற்கு முன்:
புலன் ஐந்தும் தன்னில் மடைமாறும்
என்று கூறப்படுகிறது.
எனவே இங்கு “தனித்து” என்பதைக் புலன்களின் சிதறிய இழுப்புகளிலிருந்து விடுபட்ட அக ஒருமை என்ற யோகப் பொருளிலும் வாசிக்க முடியும்.
உடலால் பலரிடையே இருந்தாலும் மனம் ஒருமையாக இருக்கலாம்.
உடலால் தனியாக இருந்தாலும் மனம் நூறு ஆசைகளுடன் அலைந்துகொண்டிருக்கலாம்.
எனவே யோகத்தில் உண்மையான தனிமை:
மக்கள் இல்லாத இடம்
என்பதைக் காட்டிலும்,
மனச் சிதறல் குறைந்த நிலை
என்பதில் ஆழமான பொருளைப் பெறுகிறது.
⑩ “எம்பிரானைச் சந்தித்தல்” — இடவியல் சந்திப்பு அல்ல
இப்பாடலின் இறுதி:
“எம்பிரான் தனைச் சந்தித்தே.”
இதை ஒரு மனிதரை நேரில் சந்திப்பதைப் போன்ற இடவியல் நிகழ்வாக மட்டும் எடுத்துக்கொள்ள முடியாது.
திருமந்திரத்தின் ஆன்மிகப் பின்னணியில் “சந்தித்தல்” என்பது சாதகருக்கும் இறை உண்மைக்கும் இடையிலான அனுபவ நெருக்கத்தை சுட்டும் மொழியாக வாசிக்கப்படலாம்.
புலன்கள் வெளியில் சிதறிக்கொண்டிருக்கும்போது மனம் தொடர்ந்து பொருளிலிருந்து பொருளுக்குச் செல்கிறது.
அந்த ஓட்டம் மடைமாறி ஒருமை பெறும்போது:
முன்பு புறப் பொருள்களால் மறைக்கப்பட்ட இறைநினைவு அகத்தில் மையமடைகிறது.
எனவே “சந்தித்தல்” என்பது:
இறைவன் முன்பு இல்லாமல் இருந்து பின்னர் வந்து சேர்ந்தார்
என்பதை அவசியம் குறிக்காது.
மாறாக சாதகரின் அறிவும் கவனமும் இறைமையத்தை நோக்கித் தெளிவடையும் அனுபவத்தை குறிக்கும் மொழியாக வாசிக்கலாம்.
⑪ சித்தர் மரபு — உடலைத் துறக்காமல் கருவிகளை மாற்றுதல்
சித்தர் மரபில் உடல் சாதனைக்கு இடையூறு மட்டுமல்ல; முறையாகப் பயன்படுத்தப்படும்போது அதுவே சாதனைத் தளமாகிறது.
அதேபோல் புலன்களும்:
எதிரிகள்
என்று மட்டும் வரையறுக்கப்பட வேண்டியவை அல்ல.
கட்டுப்பாடற்ற நிலையில் அவை சிதறலை ஏற்படுத்தலாம். ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட நிலையில் அவை ஞானத்திற்கு உதவும் கருவிகளாகலாம்.
கண்:
உலக ஆசையைத் தூண்டலாம்;
அல்லது குருவின் திருமேனியைத் தரிசிக்கலாம்.
செவி:
வீண் ஒலிகளில் சிதறலாம்;
அல்லது திருவார்த்தையைக் கேட்கலாம்.
வாக்கு:
குற்றச்சொல்லாக மாறலாம்;
அல்லது திருநாமத்தைச் செப்பலாம்.
இதனால் பாடல் 140 மற்றும் 141 இடையே ஒரு ஆழமான தொடர்பும் வெளிப்படுகிறது.
⑫ பாடல் 140-இல் பயன்படுத்தப்பட்ட புலன்கள் 141-இல் தன்வசமாகின்றன
140-ஐ நினைவுகூருங்கள்:
திருமேனி காணல் — கண்.
திருநாமம் செப்பல் — வாக்கு.
திருவார்த்தை கேட்டல் — செவி.
குருவுரு சிந்தித்தல் — மனம்.
அங்கு புலன்களும் மனமும் குருவை மையமாகக் கொண்டு ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டன.
141:
“புலன் ஐந்தும் தன்வசம்”
என்று தொடர்கிறது.
இதனால் ஒரு ஆழமான தொடர்ச்சியைப் பார்க்கலாம்:
140 — புலன்களுக்கு புனித மையம் வழங்கப்படுகிறது.
141 — அவற்றின் சிதறிய ஆட்சி குறைந்து, ஓட்டம் மடைமாறுகிறது.
இதனை திருமூலரின் திட்டமிட்ட ஒரே-ஒன்று சமன்பாடாக நிரூபிக்க முடியாவிட்டாலும், பாடல் தொடரின் அடிப்படையில் இது வலுவான விளக்கவுரைத் தொடர்பாக அமைகிறது.
⑬ குருவழி → புலனொழுக்கம் → இறைச் சந்திப்பு
இந்த இரண்டு பாடல்களையும் இணைத்துப் பார்க்கும்போது:
குருவைக் காணும் கண்
↓
குருநாமம் செப்பும் வாக்கு
↓
குருவார்த்தை கேட்கும் செவி
↓
குருவுரு சிந்திக்கும் மனம்
↓
தெளிவு
↓
புலன்கள் தன்வசம்
↓
புலனோட்டம் மடைமாறுதல்
↓
அக ஒருமை
↓
எம்பிரானைச் சந்தித்தல்
என்ற அழகான சாதனை ஓட்டம் உருவாகிறது.
இங்கு குரு இறைவனுக்கு மாற்றாக நிறுத்தப்படவில்லை.
குருவழித் தெளிவு சாதகரின் புலன்களை ஒழுங்குபடுத்தி எம்பிரானை நோக்கிச் செல்லச் செய்கிறது.
இதனால் குருவின் பணி:
தன்னிடம் சாதகரை முடிவுறச் செய்வது அல்ல; இறைமையத்தை நோக்கி அவனைத் தெளிவுபடுத்துவது
என்ற வாசிப்பும் வலுப்பெறுகிறது.
⑭ பகவத்கீதையுடன் ஒப்பீடு — ஆமை உறுப்புகளை உள்ளிழுப்பது
பகவத்கீதையின் இரண்டாம் அத்தியாயத்தில், ஆமை தன் உறுப்புகளை உள்ளிழுப்பது போல புலன்களைப் புலன்விடயங்களிலிருந்து திரும்பப் பெறும் ஞானியின் நிலை உருவகமாகக் கூறப்படுகிறது.
அந்த உருவகத்துக்கும் திருமூலரின்:
“புலன் ஐந்தும் தன்னில் மடைமாறும்”
என்ற சொல்லாட்சிக்கும் கருத்தியல் ஒற்றுமை உள்ளது.
இரண்டிலும் மையம்:
புலன்கள் அழிவதல்ல; அவற்றின் புறநோக்கிய இயக்கம் திரும்பப் பெறப்படுகிறது.
ஆனால் திருமூலரின் தனிச்சிறப்பு “மடைமாறுதல்” என்ற இயக்க உருவகத்தில் உள்ளது.
ஆமை உருவகம் உள்ளிழுத்தலை வலியுறுத்தினால், மடை உருவகம் ஓட்டத்தின் திசைமாற்றத்தை வலியுறுத்துகிறது.
⑮ புலன்களை வெல்வது யார்?
பாடல் நான்கு முறையும்:
“தானே”
என்று வலியுறுத்துகிறது.
இதனால் சாதகரின் பொறுப்பு மிகத் தெளிவாகிறது.
குரு வழி காட்டலாம்.
சாஸ்திரம் விளக்கலாம்.
மந்திரம் வழங்கப்படலாம்.
சாதனை முறை கற்றுத்தரப்படலாம்.
ஆனால்:
என் பார்வையை நான் கவனிக்க வேண்டும்.
என் ஆசையை நான் அறிய வேண்டும்.
என் பழக்கத்தை நான் மாற்ற வேண்டும்.
என் புலனோட்டத்தை நான் ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும்.
இது பாடல் 140-இன் கருத்தோடும் ஒத்திசைகிறது.
குரு தெளிவின் வாயிலைத் திறக்கிறார்; ஆனால் சாதகரின் சாதனையை அவருக்குப் பதிலாக குரு செய்யமாட்டார்.
⑯ புலனடக்கம் மற்றும் புலனொடுக்கம் — முக்கிய வேறுபாடு
இப்பாடலைச் சாதனையில் பயன்படுத்தும்போது இந்த வேறுபாடு முக்கியமானது.
புலனொடுக்கம்
“எனக்கு ஆசை வரக்கூடாது.”
என்று தன்னுடன் போராடுதல்.
புலனொழுக்கம்
“ஆசை எழுகிறது; அதை நான் காண்கிறேன். ஆனால் அது என்னை கட்டாயப்படுத்த வேண்டியதில்லை.”
என்ற விழிப்புணர்வு.
புலன் மடைமாற்றம்
“இந்த ஆற்றலை உயர்ந்த நோக்கிற்கு எவ்வாறு திருப்புவது?”
என்ற சாதனை.
இதனால் திருமூலரின் வழியை மூன்று சொற்களில்:
அறி → ஆள் → திருப்பு
என்று விளக்கலாம்.
அதன் பின்னரே:
சந்தி
என்ற இறைநிலை வருகிறது.
⑰ “சந்திப்பு” ஏன் கடைசியில் வருகிறது?
இது இப்பாடலின் மிக முக்கியமான தத்துவ ஒழுங்கு.
திருமூலர் முதலில்:
“எம்பிரானைச் சந்தி”
என்று கூறிவிட்டு புலன்களைப் பின்னர் பேசவில்லை.
வரிசை:
புலன்கள் தன்வசம்
↓
புலனோட்டம் மடைமாறும்
↓
தனித்து
↓
எம்பிரானைச் சந்தித்தல்
இதனால் இறை அனுபவம் புலன்சிதறலைப் பாதுகாத்துக்கொண்டே சேர்க்கப்படும் இன்னொரு அனுபவப் பொருளாக இல்லை.
மாறாக சாதகரின் அனுபவிக்கும் முறையே மாற்றமடைகிறது.
இது மிக முக்கியமான யோக உண்மை:
இறைவனை இன்னொரு புலனின்பப் பொருளைப் போல அனுபவிக்க முடியாது; புலன்களின் சிதறிய ஆட்சி தளர்ந்து அக ஒருமை பிறக்கும் போது இறைநெருக்கத்திற்கான வேறு அனுபவத் திறன் திறக்கிறது.
⑱ பாடல் 141-ன் சாதனை வரைபடம்
புறப் பொருட்கள்
↓
ஐம்புலன்களின் சிதறல்
↓
விருப்பு — வெறுப்பு — பற்று
↓
விழிப்புணர்வு
↓
புலன் ஐந்தும் தன்வசம்
↓
தன்னில் மடைமாறுதல்
↓
அக ஒருமை
↓
“தானே தனித்து”
↓
எம்பிரானைச் சந்தித்தல்
குருவழியுடன் இணைத்தால்:
குருவழித் தெளிவு
↓
புலன்களின் ஒழுங்கு
↓
புலனோட்டத்தின் திசைமாற்றம்
↓
மன ஒருமை
↓
இறைமையம்
↓
இறைச் சந்திப்பு
பாடல் 141-ன் ஒருங்கிணைந்த தத்துவச் சாரம்
திருமூலர் இப்பாடலில் ஐம்புலன்களை ஆன்மிகத்திற்கு எதிரான பகைவர்களாக அழிக்கச் சொல்லவில்லை. அவை சாதகரை இழுத்துச் செல்லும் கட்டுப்பாடற்ற நிலையிலிருந்து, சாதகரின் விழிப்புணர்வுக்குள் ஒழுங்குபட்டு, அவற்றின் ஓட்டமே “தன்னில் மடைமாறும்” நிலையைச் சுட்டுகிறார்.
இது வெறும் ஆசை ஒடுக்கம் அல்ல; ஆற்றலின் திசைமாற்றம். யோக மொழியில் பிரத்யாஹாரத்துடன் கருத்தியல் ஒற்றுமை கொண்ட அகமுக இயக்கம்; தந்திரப் பார்வையில் புலன்சக்தியை மறுப்பதற்குப் பதிலாக உயர்ந்த மையத்திற்கு திருப்பும் சாதனை; சைவசித்தாந்தப் பார்வையில் பாச அனுபவத்திற்குப் பயன்பட்ட கருவிகள் ஞானத்தின் ஒழுங்குக்குள் வரத் தொடங்கும் மாற்றம்.
இதன் நிறைவு புலனடக்கம் அல்ல.
எம்பிரானைச் சந்தித்தல்.
அதனால் இப்பாடலின் ஆழமான செய்தி:
புலன்களை வெறுக்காதே; அவற்றின் அடிமையாகவும் இருக்காதே. அவற்றை அறிந்து ஆளுகைக்குள் கொண்டு வா; அவற்றின் புறநோக்கிய ஓட்டத்தை அகமுகமாக மடைமாற்று; சிதறலிலிருந்து தனித்து ஒருமைபெறு; அந்த அக ஒருமையில் எம்பிரானைச் சந்தி.
பாடல் 141-ன் யோக–ஆகம–தந்திர மையம்
குருவழித் தெளிவால் விழித்த சாதகர் ஐம்புலன்களை ஒடுக்கி அழிப்பதில்லை; அவை தன்னை ஆளும் நிலையிலிருந்து அவற்றைத் தன்வசப்படுத்தி, புறப்பொருட்களை நோக்கிச் சிதறும் அவற்றின் ஓட்டத்தைத் தன்னகத்தே மடைமாற்றுகிறான். புலன்சிதறல் அக ஒருமையாக முதிரும் போது “தானே தனித்து” நிற்கும் சாதகர், புலன்களுக்கு இன்னொரு பொருளாக அல்லாமல் அகத்தில் வெளிப்படும் இறைநெருக்கமாக எம்பிரானைச் சந்திக்கிறான்.
திருமூலரின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு
திருமந்திரம் — பாடல் 141
பாடல் 141, பாடல் 140-இல் உருவான குருவழித் தெளிவின் அடுத்த உளவியல்–யோக விளைவை எடுத்துரைக்கிறது. பாடல் 140:
காணல் → செப்பல் → கேட்டல் → சிந்தித்தல் → தெளிவு
என்று முடிகிறது.
பாடல் 141:
புலன் ஐந்தும் தன்வசம் → தன்னில் மடைமாறுதல் → தனித்தல் → எம்பிரானைச் சந்தித்தல்
என்று செல்கிறது.
இதனால் 140 மற்றும் 141 இடையே உள்ள முக்கியத் தொடர்பு:
தெளிவு → புலன்களின் ஒழுங்கு → அகமுகம் → இறைச் சந்திப்பு
என்பதாகிறது.
① திருமூலர் இந்தப் பாடலை ஏன் இங்கே வைத்துள்ளார்?
பாடல் 140 குருவழி சாதகருக்கு “தெளிவு” தருகிறது என்று கூறியது. ஆனால் அந்தத் தெளிவு வெறும் அறிவியல் புரிதலாக இருந்தால் அதன் ஆன்மிகப் பயன் முழுமையடையாது.
அதனால் 141 அடுத்த கேள்வியை எடுத்துக்கொள்கிறது:
தெளிவு வந்தபின் சாதகரின் புலனியல் வாழ்க்கையில் என்ன மாற்றம் நிகழ வேண்டும்?
திருமூலரின் பதில்:
புலன்கள் தன்வசமாக வேண்டும்.
அவற்றின் ஓட்டம் மடைமாற வேண்டும்.
சாதகர் சிதறலிலிருந்து தனித்து நிற்க வேண்டும்.
பின்னர் எம்பிரானைச் சந்திக்க வேண்டும்.
இதனால் 141, 140-இன் தெளிவை நடைமுறை யோக விளைவாக மாற்றுகிறது.
② “தானே” — ஏன் நான்கு முறை?
நான்கு அடிகளும்:
தானே
தானே
தானே
தானே
என்று தொடங்குகின்றன.
இந்த மீளுரைக்கு கட்டமைப்பு முக்கியத்துவம் உண்டு.
பாடல் 140 முழுவதும் குருவை மையமாகக் கொண்டது. குருவின் மேனி, நாமம், வார்த்தை, உருவம் ஆகியவை தெளிவை உருவாக்குகின்றன.
ஆனால் 141-இல் மையம் சாதகரிடம் திரும்புகிறது.
குரு வழிகாட்டுகிறார்; ஆனால் புலன்களை ஒழுங்குபடுத்த வேண்டியது சாதகரே.
என்ற மாற்றம் இங்கு நிகழ்கிறது.
அதனால்:
140 — குருவழி
↓
141 — சாதகரின் உள்பணி
என்ற கட்டமைப்பு உருவாகிறது.
③ முதல் இரண்டு அடிகள் — “தன்வசம்” ஏன் இருமுறை?
முதல் இரண்டு அடிகளிலும்:
“புலன் ஐந்தும் தன்வசம்”
என்ற கருத்தே வருகிறது.
இங்கு இரண்டு முறையும் ஒரே கருத்தைச் சொல்லுவது போலத் தோன்றலாம். ஆனால் இந்த மீளுரை புலன்களின் ஆளுகை மாற்றத்தை வலுப்படுத்துகிறது.
முன்பு:
புலன்கள் → சாதகரை இழுத்தன.
இப்போது:
சாதகர் → புலன்களை ஆள்கிறான்.
இது அதிகாரமாற்றம்.
அதாவது:
புலனாட்சி → சித்தாட்சி
என்ற உள்மாற்றம்.
இந்த நிலை இன்னும் இறுதி அல்ல. அடுத்த அடியில் திருமூலர் அதைக் காட்டுகிறார்.
④ “தன்னில் மடைமாறும்” — பாடலின் தர்க்கத் திருப்புமுனை
மூன்றாவது அடி:
“புலன் ஐந்தும் தன்னில் மடைமாறும்.”
இதுவே பாடலின் மையப் புள்ளி.
முதல் இரண்டு அடிகள்:
கட்டுப்பாடு
பற்றிப் பேசின.
மூன்றாவது அடி:
திசைமாற்றம்
பற்றிப் பேசுகிறது.
இந்த வேறுபாடு முக்கியமானது.
புலன்களை அடக்கிவைப்பது மட்டும் போதாது. அவற்றின் இயல்பான புறநோக்கிய ஓட்டமே அகத்தை நோக்கித் திரும்ப வேண்டும்.
மடை என்ற உருவகம் இதற்காக மிகவும் பொருத்தமானது.
நீரை அழிக்கவில்லை.
நீரோட்டத்தைத் தடுக்கவில்லை.
அதன் திசையை மாற்றுகிறோம்.
அதுபோல:
புலன்சக்தி அழிக்கப்படவில்லை; அதன் திசை மாறுகிறது.
இதனால் 141, ஒரு ஒழுக்கப் பாடலிலிருந்து யோகப் பாடலாக உயர்கிறது.
⑤ பாடல் 134-இன் “உள் ஐந்து அடக்கி” இங்கே எவ்வாறு முதிர்கிறது?
பாடல் 134-இல் திருமூலர் ஏற்கனவே:
“ஆமைபோல் உள் ஐந்து அடக்கி”
என்று கூறினார்.
141 அதே கருத்தை மீண்டும் சொல்கிறதா?
இல்லை. இங்கு ஒரு முதிர்ச்சி இருக்கிறது.
பாடல் 134
ஐம்புலன் அடக்கம்
பாடல் 141
ஐம்புலன் தன்வசம் + புலனோட்ட மடைமாற்றம்
அதனால்:
அடக்கு → ஆள் → திருப்பு
என்ற வளர்ச்சி காணப்படுகிறது.
134-இல் ஒழுக்கத்தின் மொழி முக்கியம்.
141-இல் இயக்க மாற்றத்தின் மொழி முக்கியம்.
⑥ 140-இல் புலன்கள் குருவை நோக்கின; 141-இல் அவை தன்னகத்தை நோக்குகின்றன
இரண்டு பாடல்களையும் இணைக்கும் நுண்ணிய கட்டமைப்பு:
பாடல் 140
கண் → குருவின் திருமேனி
வாக்கு → குருவின் திருநாமம்
செவி → குருவின் திருவார்த்தை
மனம் → குருவுரு
அதாவது புலன்களும் மனமும் ஏற்கனவே ஒரே புனித மையத்தில் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டன.
பாடல் 141
“புலன் ஐந்தும் தன்னில் மடைமாறும்.”
இப்போது அந்த ஒழுங்கு இன்னும் அகமுகமாகிறது.
இதனால்:
குரு மைய ஒழுங்குபடுத்தல் → அகமுகப்படுத்தல்
என்ற தர்க்க வளர்ச்சி கிடைக்கிறது.
⑦ “புலன் ஐந்தும்” மூன்று அடிகளுக்குப் பின் ஏன் மறைகிறது?
முதல் மூன்று அடிகளிலும்:
“புலன் ஐந்தும்…”
என்று வருகிறது.
நான்காவது அடியில் அது இல்லாமல்:
“தானே தனித்து…”
என்று வருகிறது.
இது மிக முக்கியமான structural shift.
முதல் நிலையில் சாதகர் இன்னும் புலன்களுடனான தொடர்பில் இருக்கிறார்.
அவை:
அதன்பின் புலன்கள் சொல்லிலிருந்து மறைகின்றன.
மீதமிருப்பது:
“தானே தனித்து.”
இதனால் மொழியிலேயே:
பன்மை → ஒருமை
என்ற மாற்றம் நிகழ்கிறது.
⑧ “தனித்து” — தர்க்கத்தில் எதைச் செய்கிறது?
“தனித்து” என்ற சொல் உலகத் துறவைக் கட்டாயப்படுத்தும் புறத் தனிமை என்று மட்டும் கொள்ள வேண்டியதில்லை.
பாடலின் உள் அமைப்பில்:
புலன்கள் → தன்வசம் → மடைமாற்றம் → தனித்து
என்று வருகிறது.
அதனால் “தனித்து” என்பது:
புலன்களின் பலதிசை இழுப்புகளிலிருந்து விடுபட்ட அக ஒருமை
என்ற வாசிப்பை வலுப்படுத்துகிறது.
இது பாடலின் இறுதி “சந்தித்தல்”க்கு அவசியமான தயாரிப்பு.
⑨ “சந்தித்தே” — ஏன் கடைசி வினை?
பாடலின் நான்கு முக்கிய வினை இயக்கங்கள்:
ஆயிடும் → போயிடும் → மடைமாறும் → சந்தித்தே
என்பதாகும்.
இதன் உள் பொருள்:
நிலைமாற்றம் → ஆளுகை → திசைமாற்றம் → இறைச் சந்திப்பு
அதனால் “எம்பிரானைச் சந்தித்தல்” புலனடக்கத்திற்கு முன் வரவில்லை.
திருமூலர் கூறும் ஒழுங்கு:
முதலில் புலன் ஒழுங்கு; பின்னர் அக ஒருமை; அதன் பின் இறைச் சந்திப்பு.
இதுவே இப்பாடலின் யோகத் தர்க்கம்.
⑩ பாடல் 140–141 : குரு சாதனையிலிருந்து சிவசந்திப்பிற்கு
பாடல் 140:
குருவைக் காண்
குருநாமம் செப்பு
குருவார்த்தை கேள்
குருவுரு சிந்தி
பாடல் 141:
புலன்களை ஆள்
புலனோட்டத்தைத் திருப்பு
தனித்து ஒருமைபெறு
எம்பிரானைச் சந்தி
இதனால் குரு தொடர்பின் இலக்கு மீண்டும் தெளிவாகிறது:
குருவிடம் முடிவடையுதல் அல்ல; குருவழித் தெளிவால் சிவத்தை நோக்கிச் செல்லுதல்.
இது மிக முக்கியமான தர்க்கப் பணி.
⑪ முதலாம் தந்திரத்தின் பெரிய நோக்கத்தில் இதன் பணி
முதலாம் தந்திரத்தில் புலனடக்கம், ஒழுக்கம், நிலையாமை உணர்வு, இறைசார்பு, குருவழி ஆகியவை தனித்தனியாக இல்லாமல் ஒரே சாதனைப் பாதையில் அமைக்கப்படுகின்றன.
141 இந்தப் பாதையில் முக்கியமான இணைப்பாகிறது:
குரு → தெளிவு → புலன் ஒழுங்கு → அகமுகம் → இறைச் சந்திப்பு
அதனால் குரு தத்துவமும் புலனடக்கமும் இங்கு ஒன்றோடொன்று இணைகின்றன.
⑫ இப்பாடல் இல்லையெனில் தர்க்கத் தொடரில் என்ன குறை ஏற்படும்?
140-இல்:
தெளிவு
உருவானது.
அடுத்து நேரடியாக ஒரு உயர்ந்த இறை அனுபவப் பாடலுக்குச் சென்றிருந்தால்:
தெளிவு எவ்வாறு உடல்–புலன்–மன வாழ்க்கையை மாற்றுகிறது?
என்ற முக்கிய இடைநிலை காணாமல் போயிருக்கும்.
141 அந்த இடைவெளியை நிரப்புகிறது.
அது காட்டுவது:
தெளிவு வந்தால் முதலில் புலன்களின் உறவு மாற வேண்டும்.
அந்த மாற்றம் இல்லாமல் ஆன்மிகத் தெளிவு இன்னும் கருத்து மட்டுமே.
⑬ அடுத்த பாடலுக்கான பாலம்
141 இறுதியில்:
“எம்பிரான்தனைச் சந்தித்தே.”
என்று முடிகிறது.
இதனால் அடுத்த தர்க்கக் கேள்வி இயல்பாக:
எம்பிரானைச் சந்தித்த சாதகரின் நிலை என்ன?
அல்லது:
அந்தச் சந்திப்பின் விளைவு என்ன?
என்பதாக இருக்கலாம்.
ஆனால் அடுத்த பாடல் வழங்கப்படாததால் அதனை முன்கூட்டியே ஊகிப்பது பொருத்தமல்ல.
141 திறக்கும் உறுதியான வாசல்:
புலனடக்கத்தின் இறுதி நோக்கம் இறைச் சந்திப்பாக மாறுதல்.
Flow Diagram — பாடல் 141-ன் தர்க்க இடம்
பாடல் 140
குருவழித் தெளிவு
↓
════════════════════
பாடல் 141
════════════════════
↓
புலன் ஐந்தும்
↓
தன்வசம்
↓
புலனாட்சி முடிவு
↓
தன்னில் மடைமாறல்
↓
அகமுக இயக்கம்
↓
“தானே தனித்து”
↓
அக ஒருமை
↓
எம்பிரானைச் சந்தித்தல்
134 → 140 → 141 : புலன்சாதனையின் வளர்ச்சி
பாடல்
மைய இயக்கம்
முதிர்ச்சி
134
உள் ஐந்து அடக்கி
புலனடக்கம்
140
காணல்–செப்பல்–கேட்டல்–சிந்தித்தல்
புலன்–மனம் குருமைய ஒழுங்கு
141
தன்வசம்–மடைமாறுதல்
புலனோட்ட அகமுகம்
இதனை:
அடக்கு → புனிதமையாக்கு → ஆள் → திருப்பு → சந்தி
என்று சுருக்கலாம்.
பாடல் 141-ன் தர்க்க இடம் — ஒரு வரியில்
பாடல் 140-இல் குருவழி உருவான தெளிவு சாதகரின் புலனியல் வாழ்க்கையில் உண்மையான மாற்றமாக வெளிப்பட வேண்டும் என்பதை நிறுவி, ஐம்புலன்கள் தன்வசமடைந்து அவற்றின் புறநோக்கிய ஓட்டம் தன்னகத்தே மடைமாறி, பன்மைச் சிதறலிலிருந்து “தானே தனித்து” நிற்கும் அக ஒருமை வழியாக எம்பிரானைச் சந்திக்கும் நிலைக்கு சாதகரை எடுத்துச் செல்லும் இணைப்புப் பாடலே 141.
திருமூலரின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு
திருமந்திரம் — பாடல் 141
பாடல் 141, பாடல் 140-இல் உருவான குருவழித் தெளிவின் அடுத்த உளவியல்–யோக விளைவை எடுத்துரைக்கிறது. பாடல் 140:
காணல் → செப்பல் → கேட்டல் → சிந்தித்தல் → தெளிவு
என்று முடிகிறது.
பாடல் 141:
புலன் ஐந்தும் தன்வசம் → தன்னில் மடைமாறுதல் → தனித்தல் → எம்பிரானைச் சந்தித்தல்
என்று செல்கிறது.
இதனால் 140 மற்றும் 141 இடையே உள்ள முக்கியத் தொடர்பு:
தெளிவு → புலன்களின் ஒழுங்கு → அகமுகம் → இறைச் சந்திப்பு
என்பதாகிறது.
① திருமூலர் இந்தப் பாடலை ஏன் இங்கே வைத்துள்ளார்?
பாடல் 140 குருவழி சாதகருக்கு “தெளிவு” தருகிறது என்று கூறியது. ஆனால் அந்தத் தெளிவு வெறும் அறிவியல் புரிதலாக இருந்தால் அதன் ஆன்மிகப் பயன் முழுமையடையாது.
அதனால் 141 அடுத்த கேள்வியை எடுத்துக்கொள்கிறது:
தெளிவு வந்தபின் சாதகரின் புலனியல் வாழ்க்கையில் என்ன மாற்றம் நிகழ வேண்டும்?
திருமூலரின் பதில்:
புலன்கள் தன்வசமாக வேண்டும்.
அவற்றின் ஓட்டம் மடைமாற வேண்டும்.
சாதகர் சிதறலிலிருந்து தனித்து நிற்க வேண்டும்.
பின்னர் எம்பிரானைச் சந்திக்க வேண்டும்.
இதனால் 141, 140-இன் தெளிவை நடைமுறை யோக விளைவாக மாற்றுகிறது.
② “தானே” — ஏன் நான்கு முறை?
நான்கு அடிகளும்:
தானே
தானே
தானே
தானே
என்று தொடங்குகின்றன.
இந்த மீளுரைக்கு கட்டமைப்பு முக்கியத்துவம் உண்டு.
பாடல் 140 முழுவதும் குருவை மையமாகக் கொண்டது. குருவின் மேனி, நாமம், வார்த்தை, உருவம் ஆகியவை தெளிவை உருவாக்குகின்றன.
ஆனால் 141-இல் மையம் சாதகரிடம் திரும்புகிறது.
குரு வழிகாட்டுகிறார்; ஆனால் புலன்களை ஒழுங்குபடுத்த வேண்டியது சாதகரே.
என்ற மாற்றம் இங்கு நிகழ்கிறது.
அதனால்:
140 — குருவழி
↓
141 — சாதகரின் உள்பணி
என்ற கட்டமைப்பு உருவாகிறது.
③ முதல் இரண்டு அடிகள் — “தன்வசம்” ஏன் இருமுறை?
முதல் இரண்டு அடிகளிலும்:
“புலன் ஐந்தும் தன்வசம்”
என்ற கருத்தே வருகிறது.
இங்கு இரண்டு முறையும் ஒரே கருத்தைச் சொல்லுவது போலத் தோன்றலாம். ஆனால் இந்த மீளுரை புலன்களின் ஆளுகை மாற்றத்தை வலுப்படுத்துகிறது.
முன்பு:
புலன்கள் → சாதகரை இழுத்தன.
இப்போது:
சாதகர் → புலன்களை ஆள்கிறான்.
இது அதிகாரமாற்றம்.
அதாவது:
புலனாட்சி → சித்தாட்சி
என்ற உள்மாற்றம்.
இந்த நிலை இன்னும் இறுதி அல்ல. அடுத்த அடியில் திருமூலர் அதைக் காட்டுகிறார்.
④ “தன்னில் மடைமாறும்” — பாடலின் தர்க்கத் திருப்புமுனை
மூன்றாவது அடி:
“புலன் ஐந்தும் தன்னில் மடைமாறும்.”
இதுவே பாடலின் மையப் புள்ளி.
முதல் இரண்டு அடிகள்:
கட்டுப்பாடு
பற்றிப் பேசின.
மூன்றாவது அடி:
திசைமாற்றம்
பற்றிப் பேசுகிறது.
இந்த வேறுபாடு முக்கியமானது.
புலன்களை அடக்கிவைப்பது மட்டும் போதாது. அவற்றின் இயல்பான புறநோக்கிய ஓட்டமே அகத்தை நோக்கித் திரும்ப வேண்டும்.
மடை என்ற உருவகம் இதற்காக மிகவும் பொருத்தமானது.
நீரை அழிக்கவில்லை.
நீரோட்டத்தைத் தடுக்கவில்லை.
அதன் திசையை மாற்றுகிறோம்.
அதுபோல:
புலன்சக்தி அழிக்கப்படவில்லை; அதன் திசை மாறுகிறது.
இதனால் 141, ஒரு ஒழுக்கப் பாடலிலிருந்து யோகப் பாடலாக உயர்கிறது.
⑤ பாடல் 134-இன் “உள் ஐந்து அடக்கி” இங்கே எவ்வாறு முதிர்கிறது?
பாடல் 134-இல் திருமூலர் ஏற்கனவே:
“ஆமைபோல் உள் ஐந்து அடக்கி”
என்று கூறினார்.
141 அதே கருத்தை மீண்டும் சொல்கிறதா?
இல்லை. இங்கு ஒரு முதிர்ச்சி இருக்கிறது.
பாடல் 134
ஐம்புலன் அடக்கம்
பாடல் 141
ஐம்புலன் தன்வசம் + புலனோட்ட மடைமாற்றம்
அதனால்:
அடக்கு → ஆள் → திருப்பு
என்ற வளர்ச்சி காணப்படுகிறது.
134-இல் ஒழுக்கத்தின் மொழி முக்கியம்.
141-இல் இயக்க மாற்றத்தின் மொழி முக்கியம்.
⑥ 140-இல் புலன்கள் குருவை நோக்கின; 141-இல் அவை தன்னகத்தை நோக்குகின்றன
இரண்டு பாடல்களையும் இணைக்கும் நுண்ணிய கட்டமைப்பு:
பாடல் 140
கண் → குருவின் திருமேனி
வாக்கு → குருவின் திருநாமம்
செவி → குருவின் திருவார்த்தை
மனம் → குருவுரு
அதாவது புலன்களும் மனமும் ஏற்கனவே ஒரே புனித மையத்தில் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டன.
பாடல் 141
“புலன் ஐந்தும் தன்னில் மடைமாறும்.”
இப்போது அந்த ஒழுங்கு இன்னும் அகமுகமாகிறது.
இதனால்:
குரு மைய ஒழுங்குபடுத்தல் → அகமுகப்படுத்தல்
என்ற தர்க்க வளர்ச்சி கிடைக்கிறது.
⑦ “புலன் ஐந்தும்” மூன்று அடிகளுக்குப் பின் ஏன் மறைகிறது?
முதல் மூன்று அடிகளிலும்:
“புலன் ஐந்தும்…”
என்று வருகிறது.
நான்காவது அடியில் அது இல்லாமல்:
“தானே தனித்து…”
என்று வருகிறது.
இது மிக முக்கியமான structural shift.
முதல் நிலையில் சாதகர் இன்னும் புலன்களுடனான தொடர்பில் இருக்கிறார்.
அவை:
அதன்பின் புலன்கள் சொல்லிலிருந்து மறைகின்றன.
மீதமிருப்பது:
“தானே தனித்து.”
இதனால் மொழியிலேயே:
பன்மை → ஒருமை
என்ற மாற்றம் நிகழ்கிறது.
⑧ “தனித்து” — தர்க்கத்தில் எதைச் செய்கிறது?
“தனித்து” என்ற சொல் உலகத் துறவைக் கட்டாயப்படுத்தும் புறத் தனிமை என்று மட்டும் கொள்ள வேண்டியதில்லை.
பாடலின் உள் அமைப்பில்:
புலன்கள் → தன்வசம் → மடைமாற்றம் → தனித்து
என்று வருகிறது.
அதனால் “தனித்து” என்பது:
புலன்களின் பலதிசை இழுப்புகளிலிருந்து விடுபட்ட அக ஒருமை
என்ற வாசிப்பை வலுப்படுத்துகிறது.
இது பாடலின் இறுதி “சந்தித்தல்”க்கு அவசியமான தயாரிப்பு.
⑨ “சந்தித்தே” — ஏன் கடைசி வினை?
பாடலின் நான்கு முக்கிய வினை இயக்கங்கள்:
ஆயிடும் → போயிடும் → மடைமாறும் → சந்தித்தே
என்பதாகும்.
இதன் உள் பொருள்:
நிலைமாற்றம் → ஆளுகை → திசைமாற்றம் → இறைச் சந்திப்பு
அதனால் “எம்பிரானைச் சந்தித்தல்” புலனடக்கத்திற்கு முன் வரவில்லை.
திருமூலர் கூறும் ஒழுங்கு:
முதலில் புலன் ஒழுங்கு; பின்னர் அக ஒருமை; அதன் பின் இறைச் சந்திப்பு.
இதுவே இப்பாடலின் யோகத் தர்க்கம்.
⑩ பாடல் 140–141 : குரு சாதனையிலிருந்து சிவசந்திப்பிற்கு
பாடல் 140:
குருவைக் காண்
குருநாமம் செப்பு
குருவார்த்தை கேள்
குருவுரு சிந்தி
பாடல் 141:
புலன்களை ஆள்
புலனோட்டத்தைத் திருப்பு
தனித்து ஒருமைபெறு
எம்பிரானைச் சந்தி
இதனால் குரு தொடர்பின் இலக்கு மீண்டும் தெளிவாகிறது:
குருவிடம் முடிவடையுதல் அல்ல; குருவழித் தெளிவால் சிவத்தை நோக்கிச் செல்லுதல்.
இது மிக முக்கியமான தர்க்கப் பணி.
⑪ முதலாம் தந்திரத்தின் பெரிய நோக்கத்தில் இதன் பணி
முதலாம் தந்திரத்தில் புலனடக்கம், ஒழுக்கம், நிலையாமை உணர்வு, இறைசார்பு, குருவழி ஆகியவை தனித்தனியாக இல்லாமல் ஒரே சாதனைப் பாதையில் அமைக்கப்படுகின்றன.
141 இந்தப் பாதையில் முக்கியமான இணைப்பாகிறது:
குரு → தெளிவு → புலன் ஒழுங்கு → அகமுகம் → இறைச் சந்திப்பு
அதனால் குரு தத்துவமும் புலனடக்கமும் இங்கு ஒன்றோடொன்று இணைகின்றன.
⑫ இப்பாடல் இல்லையெனில் தர்க்கத் தொடரில் என்ன குறை ஏற்படும்?
140-இல்:
தெளிவு
உருவானது.
அடுத்து நேரடியாக ஒரு உயர்ந்த இறை அனுபவப் பாடலுக்குச் சென்றிருந்தால்:
தெளிவு எவ்வாறு உடல்–புலன்–மன வாழ்க்கையை மாற்றுகிறது?
என்ற முக்கிய இடைநிலை காணாமல் போயிருக்கும்.
141 அந்த இடைவெளியை நிரப்புகிறது.
அது காட்டுவது:
தெளிவு வந்தால் முதலில் புலன்களின் உறவு மாற வேண்டும்.
அந்த மாற்றம் இல்லாமல் ஆன்மிகத் தெளிவு இன்னும் கருத்து மட்டுமே.
⑬ அடுத்த பாடலுக்கான பாலம்
141 இறுதியில்:
“எம்பிரான்தனைச் சந்தித்தே.”
என்று முடிகிறது.
இதனால் அடுத்த தர்க்கக் கேள்வி இயல்பாக:
எம்பிரானைச் சந்தித்த சாதகரின் நிலை என்ன?
அல்லது:
அந்தச் சந்திப்பின் விளைவு என்ன?
என்பதாக இருக்கலாம்.
ஆனால் அடுத்த பாடல் வழங்கப்படாததால் அதனை முன்கூட்டியே ஊகிப்பது பொருத்தமல்ல.
141 திறக்கும் உறுதியான வாசல்:
புலனடக்கத்தின் இறுதி நோக்கம் இறைச் சந்திப்பாக மாறுதல்.
Flow Diagram — பாடல் 141-ன் தர்க்க இடம்
பாடல் 140
குருவழித் தெளிவு
↓
════════════════════
பாடல் 141
════════════════════
↓
புலன் ஐந்தும்
↓
தன்வசம்
↓
புலனாட்சி முடிவு
↓
தன்னில் மடைமாறல்
↓
அகமுக இயக்கம்
↓
“தானே தனித்து”
↓
அக ஒருமை
↓
எம்பிரானைச் சந்தித்தல்
134 → 140 → 141 : புலன்சாதனையின் வளர்ச்சி
பாடல்
மைய இயக்கம்
முதிர்ச்சி
134
உள் ஐந்து அடக்கி
புலனடக்கம்
140
காணல்–செப்பல்–கேட்டல்–சிந்தித்தல்
புலன்–மனம் குருமைய ஒழுங்கு
141
தன்வசம்–மடைமாறுதல்
புலனோட்ட அகமுகம்
இதனை:
அடக்கு → புனிதமையாக்கு → ஆள் → திருப்பு → சந்தி
என்று சுருக்கலாம்.
பாடல் 141-ன் தர்க்க இடம் — ஒரு வரியில்
பாடல் 140-இல் குருவழி உருவான தெளிவு சாதகரின் புலனியல் வாழ்க்கையில் உண்மையான மாற்றமாக வெளிப்பட வேண்டும் என்பதை நிறுவி, ஐம்புலன்கள் தன்வசமடைந்து அவற்றின் புறநோக்கிய ஓட்டம் தன்னகத்தே மடைமாறி, பன்மைச் சிதறலிலிருந்து “தானே தனித்து” நிற்கும் அக ஒருமை வழியாக எம்பிரானைச் சந்திக்கும் நிலைக்கு சாதகரை எடுத்துச் செல்லும் இணைப்புப் பாடலே 141.
p04
Prompt 04 — சாதனை வாழ்வியல்
திருமந்திரம் — பாடல் 141
புலன்களை ஒடுக்காமல், அவற்றின் திசையை சிவத்தை நோக்கித் திருப்புதல்
பாடல் 141 நவீன வாழ்க்கைக்கு மிகவும் நேரடியாகப் பொருந்தும் ஒரு ஆன்மிகக் கோட்பாட்டைக் கூறுகிறது. மனிதனின் பிரச்சினை அவனுக்கு ஐம்புலன்கள் இருப்பதல்ல; அவனது கவனம் எப்போதும் வெளிப்புறத் தூண்டுதல்களின் வசமாகச் செல்லும் நிலைதான்.
திருமூலர் இதற்கான மாற்றத்தை மூன்று படிகளாகக் காட்டுகிறார்:
புலன்கள் தன்வசம் → புலனோட்டம் மடைமாற்றம் → அக ஒருமை → எம்பிரானைச் சந்தித்தல்.
இதனால் இப்பாடலை வாழ்வில் நடைமுறைப்படுத்துவது புலன்களை வெறுப்பதாக அல்ல; எப்போது பார்க்க வேண்டும், எதை கேட்க வேண்டும், எதற்கு பதிலளிக்க வேண்டும், எதில் மனத்தை நிறுத்த வேண்டும் என்பதை விழிப்புடன் தேர்ந்தெடுக்கும் திறனை வளர்ப்பதாகும்.
குடும்பம் — உணர்ச்சியிலிருந்து உடனடி எதிர்வினைக்கு செல்லாமல் இருப்பது
குடும்பத்தில் ஒருவர் கடுமையாகப் பேசுகிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம்.
காது வார்த்தையைப் பெறுகிறது.
மனம் உடனே அர்த்தம் உருவாக்குகிறது.
கோபம் எழுகிறது.
வாய் பதிலளிக்கிறது.
சில நொடிகளில் சிறிய சம்பவம் பெரிய மோதலாகிவிடுகிறது.
இங்கு “புலன் தன்வசம்” என்பதன் நடைமுறைப் பொருள்:
கேட்டவுடன் பதிலளிக்க வேண்டிய கட்டாயம் எனக்கு இல்லை.
ஒரு சிறிய இடைவெளி உருவாக்கலாம்.
நான் என்ன கேட்டேன்?
நான் அதற்கு என்ன பொருள் கொடுத்தேன்?
இப்போது பதிலளிப்பது பயனுள்ளதா?
என்று சிந்திக்கலாம்.
இதுவே புலனின் தூண்டுதலிலிருந்து மனத்தை மீட்டெடுக்கும் முதல் சாதனை.
கல்வி — தகவலின் வசமல்ல, கவனத்தின் வசம்
இன்றைய மாணவரின் மிகப்பெரிய சிக்கல்களில் ஒன்று தகவல் பற்றாக்குறை அல்ல; கவனச் சிதறல்.
ஒரு புத்தகத்தைப் படிக்கிறார்.
சில நிமிடங்களில் கைப்பேசியைப் பார்க்கிறார்.
ஒரு செய்தி.
ஒரு காணொளி.
மற்றொரு இணைப்பு.
ஒரு மணி நேரம் கழித்து அதிகமான தகவல்கள் கிடைத்திருக்கலாம்; ஆனால் ஆழமான புரிதல் உருவாகாமல் இருக்கலாம்.
பாடல் 141 இங்கு:
“என் கவனம் என் வசமா?”
என்ற கேள்வியை உருவாக்குகிறது.
நடைமுறைப் பயிற்சி: 30–45 நிமிடங்கள் ஒரே தலைப்பில் கவனமாகப் படித்து, கைப்பேசி அறிவிப்புகளை நிறுத்தி, முடிவில் புத்தகத்தை மூடி:
“நான் என்ன புரிந்துகொண்டேன்?”
என்று எழுதிப் பார்ப்பது.
இது நேர மேலாண்மை மட்டுமல்ல; புலன்களை அறிவின் சேவைக்குள் கொண்டு வரும் சாதனை.
தலைமைத்துவம் — ஒவ்வொரு சத்தத்தையும் பின்பற்றாமல் மையத்தைப் பாதுகாத்தல்
ஒரு தலைவரைச் சுற்றி பல புலன்தூண்டுதல்கள் இருக்கும்:
புகார், பாராட்டு, விமர்சனம், வதந்தி, தரவு, போட்டியாளர் நடவடிக்கை, சமூக ஊடக எதிர்வினை.
ஒவ்வொன்றுக்கும் உடனடியாகப் பதிலளித்தால் தலைமை வெளிச்சூழலால் இயக்கப்படும்.
முதிர்ந்த தலைவர் தகவல்களை மறுப்பதில்லை; ஆனால்:
“இதில் எது உண்மை? எது சத்தம்? எது என் முக்கிய நோக்கத்தை மாற்ற வேண்டிய அளவுக்கு முக்கியமானது?”
என்று பிரித்தறிகிறார்.
அதுவே தலைமைத்துவத்தில் “தன்வசம்.”
சத்தம் கேள்; சத்தத்தின் வசமாகாதே.
தொழில் — கவனமே நவீன புலனடக்கம்
தொழில்முறை வாழ்க்கையில் அறிவிப்புகள், மின்னஞ்சல்கள், கூட்டங்கள், தொலைபேசி அழைப்புகள் போன்றவை கவனத்தைத் தொடர்ந்து துண்டிக்கின்றன.
ஒவ்வொரு தடவையும் மனம் வேறு பணிக்கு மாறுகிறது.
இதனால் “மடைமாறுதல்” என்ற திருமூலரின் உருவகம் மிகச் சமகாலப் பொருத்தம் பெறுகிறது.
ஒரு முக்கியப் பணியைத் தொடங்கும்போது:
போன்றவை சிறிய கவன யோகங்கள்.
இங்கு வெற்றி:
மனம் ஒருபோதும் சிதறக்கூடாது
என்பதல்ல.
சிதறியதை எத்தனை விரைவாக மையத்திற்கு மீட்டுவர முடிகிறது?
என்பதுதான்.
சமூக ஊடகம் — “நான் பயன்படுத்துகிறேனா, அது என்னைப் பயன்படுத்துகிறதா?”
பாடல் 141-ஐ நவீன சமூக ஊடக வாழ்வில் பயன்படுத்துவதற்கான மிகத் தெளிவான கேள்வி இதுதான்:
“நான் இதைப் பயன்படுத்துகிறேனா, அல்லது இது என் கவனத்தைப் பயன்படுத்துகிறதா?”
ஒரு காணொளியைப் பார்க்கத் தொடங்குகிறோம். அடுத்தது தானாக வருகிறது. பின்னர் இன்னொன்று. நிறுத்த வேண்டும் என்ற எண்ணம் இருந்தும் தொடர்கிறோம்.
அப்போது புலன்:
தன் வசம் இல்லை.
இதற்கான சாதனை சமூக ஊடகத்தையே துறப்பதில்லை. மாறாக:
ஏன் திறக்கிறேன்?
எவ்வளவு நேரம் பயன்படுத்துவேன்?
எதைப் பார்க்கிறேன்?
எப்போது நிறுத்துவேன்?
என்பதை முன்கூட்டியே தீர்மானிப்பது.
இதுவே புலன்களின் திசைக்கு உரிமையாளர் ஆகுதல்.
நிர்வாகம் — முதல் தகவலே இறுதி உண்மை அல்ல
ஒரு நிர்வாகிக்கு புகார் ஒன்று வருகிறது.
முதல் தகவலைக் கேட்ட உடனே நடவடிக்கை எடுத்தால், செவி பெற்ற செய்தியே முடிவை ஆள்கிறது.
பாடல் 141-ன் அடிப்படையில்:
புலன் தகவலைப் பெறட்டும்; ஆனால் தீர்ப்பை ஆளக்கூடாது.
அதனால்:
கேள் → சரிபார் → மற்ற தரப்பைக் கேள் → ஆதாரத்தைப் பார் → பின்னர் முடிவு செய்.
இதுவே புலனறிவை தெளிவான அறிவின் கீழ் வைக்கும் நிர்வாக சாதனை.
ஆன்மிக சாதனை — புலனை நிறுத்தாமல் மடைமாற்றுதல்
இப்பாடலின் நேரடியான பயன்பாடு ஆன்மிகத்தில் உள்ளது.
கண் எப்போதும் ஏதாவது பார்க்க விரும்புகிறது.
செவி ஏதாவது கேட்க விரும்புகிறது.
வாக்கு பேச விரும்புகிறது.
மனம் தொடர்ந்து ஏதாவது நினைக்க விரும்புகிறது.
இவற்றை ஒரே நாளில் முற்றிலும் நிறுத்த முடியாது; அவசியமும் இல்லை.
மாறாக மடைமாற்றலாம்.
கண் — சிதறிய காட்சிகளிலிருந்து திருமேனி, தீபம், தியான மையம் நோக்கி.
செவி — வீண் சத்தத்திலிருந்து மந்திரம், உபதேசம் நோக்கி.
வாக்கு — குற்றப்பேச்சிலிருந்து நாமம், உண்மை, நன்மை நோக்கி.
மனம் — தொடர்ந்த கவலைகளிலிருந்து சிவநினைவு நோக்கி.
இதனால்:
புலன் → புனித மையம் → அக ஒருமை
என்ற மாற்றம் நிகழ்கிறது.
குருவழி தெளிவின் அடுத்த சோதனை
பாடல் 140 குருவைப் பற்றி:
காண் → செப்பு → கேள் → சிந்தி
என்றது.
141 அதற்கான ஒரு வாழ்வியல் சோதனை போல அமைகிறது:
அந்தக் குருவழி உண்மையில் உனக்குத் தெளிவு தந்திருந்தால், உன் புலன்கள் இன்னும் எந்தத் தூண்டுதலுக்கும் அடிமையாகவே இருக்கின்றனவா?
குருவின் படத்தை தினமும் பார்க்கலாம்; ஆனால் கண் எதையும் கட்டுப்பாடின்றி தேடிக்கொண்டிருந்தால் சாதனை இன்னும் ஆழப்பட வேண்டும்.
குருநாமத்தைச் செப்பலாம்; ஆனால் வாக்கு தொடர்ந்து பிறரைத் தாக்கினால் திருநாமம் இன்னும் நெறியாகவில்லை.
குருவார்த்தையைக் கேட்கலாம்; ஆனால் ஒவ்வொரு விமர்சனத்துக்கும் கோபம் எழுந்தால் செவி இன்னும் பயிற்சியடைய வேண்டும்.
இதனால் குருபக்தியின் அளவுகோல்:
நான் குருவைப் பற்றிய எத்தனை விஷயம் செய்கிறேன்?
என்பதல்ல.
என் புலன்–மனம் எவ்வளவு தெளிவடைந்துள்ளன?
என்பதே.
“தனித்து” — கூட்டத்திலிருந்து விலகுதல் அல்ல
திருமூலர் இறுதியில்:
“தானே தனித்து…”
என்கிறார்.
இதனை வாழ்க்கைத் தனிமைப்படுத்தலாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியதில்லை.
மனிதன் கூட்டத்தின் நடுவிலும் அகத்தில் தனித்து இருக்கலாம் — அதாவது:
ஒரு மையத்தில் நிலைத்திருப்பது.
இதுவே உள்தனிமை அல்லது அக ஒருமை.
“எம்பிரானைச் சந்தித்தல்” — ஆன்மிகத்தை இன்னொரு அனுபவ வேட்டையாக மாற்றாதிருத்தல்
சிலர் ஆன்மிகத்தில்:
“எனக்கு தரிசனம் வர வேண்டும்.”
“ஒளி காண வேண்டும்.”
“ஒரு விசேஷ அனுபவம் வேண்டும்.”
என்று எதிர்பார்க்கலாம்.
ஆனால் இப்பாடலில் இறைச் சந்திப்பிற்கு முன் மூன்று மாற்றங்கள் இருக்கின்றன:
புலன் தன்வசம்
↓
மடைமாற்றம்
↓
தனித்த அக ஒருமை
பின்னரே:
எம்பிரானைச் சந்தித்தல்.
இதனால் இறை அனுபவத்தை இன்னொரு புலனின்பப் பொருளாகத் தேட வேண்டாம் என்ற நுண்ணிய எச்சரிக்கையும் கிடைக்கிறது.
தினசரி “மடைமாற்ற” சாதனை
ஒரு நாளில் உங்களை அதிகமாக இழுக்கும் ஒரே ஒரு புலன் பழக்கத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம்.
உதாரணமாக கைப்பேசி.
1. அறி
கைப்பேசியை எப்போது தன்னிச்சையாக எடுத்துக்கொள்கிறேன் என்று கவனியுங்கள்.
2. இடைவெளி
எடுத்துக்கொள்ளும் முன் ஒரு மூச்சு.
3. கேள்
“இப்போது இதைத் திறப்பதற்குக் காரணம் இருக்கிறதா?”
4. மடைமாற்று
தேவையில்லையெனில் அந்த இரண்டு நிமிடத்தை:
எதற்காவது திருப்புங்கள்.
இது மிகச் சிறிய பயிற்சி. ஆனால் புலனாட்சியிலிருந்து தன்னாட்சிக்கான வழியைத் திறக்கிறது.
ஐந்து நிமிட புலன் அகமுக சாதனை
அமைதியாக அமருங்கள்.
முதலில் சுற்றியுள்ள ஒலிகளை உணருங்கள். அவற்றைப் பின்தொடர வேண்டாம்.
கண்களை மூடி மனத்தில் எழும் காட்சிகளை கவனியுங்கள். அவற்றோடு கதை கட்ட வேண்டாம்.
உடலில் தோன்றும் உணர்வுகளை உணருங்கள். அவற்றை நல்லது/கெட்டது என்று உடனடியாக மதிப்பிட வேண்டாம்.
பின்னர் கவனத்தை இயல்பான சுவாசத்திற்குத் திருப்புங்கள்.
அதன்பின் உங்கள் மந்திரம் அல்லது சிவநினைவில் மனத்தை நிலைநிறுத்துங்கள்.
இங்கு சாதனை:
ஒலியை நிறுத்துவது அல்ல — மனம் அதன்பின் ஓடாமல் இருப்பது.
எண்ணத்தை அழிப்பது அல்ல — அதில் சிக்காமல் திரும்புவது.
இந்த மீண்டும் திரும்புதலே மடைமாற்றத்தின் ஆரம்பப் பயிற்சி.
இந்தப் பாடல் என்னுடைய வாழ்க்கையில் இன்று எப்படி நடைமுறையாகும்?
இன்று என் புலன்களை எதிரிகளாகப் பார்க்கமாட்டேன். ஆனால் அவை என்னை எங்கு வேண்டுமானாலும் இழுத்துச் செல்ல அனுமதிக்கவும் மாட்டேன்.
ஒரு விமர்சனத்தைப் பார்த்தால் — உடனடியாகப் பதில் சொல்லாமல் நிற்பேன்.
ஒரு ஆசை எழுந்தால் — அதை மறுக்காமல் முதலில் கவனிப்பேன்.
ஒரு அறிவிப்பு வந்தால் — அது என் பணியை விட முக்கியமா என்று தீர்மானிப்பேன்.
ஒரு கோப வார்த்தை கேட்டால் — என் வாக்கை அதன் வசமாக விடமாட்டேன்.
ஒரு நல்ல உபதேசம் கேட்டால் — அதற்குச் செவியைத் திறப்பேன்.
என் புலன்களின் ஆற்றலை வெறுமனே அடக்காமல்:
எதை நோக்கித் திருப்புகிறேன்?
என்று கவனிப்பேன்.
இவ்வாறு செய்யும்போது சாதனையின் மையம்:
“என்ன செய்யக்கூடாது?”
என்பதிலிருந்து:
“என் கவனம் எதை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும்?”
என்ற உயர்ந்த கேள்விக்குச் செல்கிறது.
அப்போது புலனடக்கம் ஒரு கடுமையான தடைமுறையாக இல்லாமல் சுதந்திரமாகிறது.
ஏனெனில் உண்மையான சுதந்திரம்:
எது வேண்டுமானாலும் செய்வது அல்ல; எது என்னைத் தூண்டினாலும் அதன் கட்டாயத்திற்கு உட்படாமல், நான் தேர்ந்தெடுத்த உயர்ந்த திசையில் செல்ல முடிவதே.
பாடல் 141-ன் வாழ்வியல் சூத்திரம்
புலன்களை எதிரிகளாக எண்ணாதே; அவற்றின் அடிமையாகவும் இராதே. தூண்டுதலுக்கும் செயலுக்கும் இடையில் விழிப்புணர்வை உருவாக்கு; புலன்களைத் தன்வசப்படுத்து; அவற்றின் புறநோக்கிய ஓட்டத்தை உயர்ந்த மையத்தை நோக்கி மடைமாற்று; சிதறலிலிருந்து அக ஒருமைபெறு. அந்த ஒருமையே எம்பிரானைச் சந்திக்கும் சாதனைத் தளமாகட்டும்.
ஒரே பார்வையில்
திருமந்திரம் — பாடல் 141
தானே புலனைந்துந் தன்வச மாயிடுந்
தானே புலனைந்துந் தன்வசம் போயிடுங்
தானே புலனைந்துந் தன்னில் மடைமாறும்
தானே தனித்தெம் பிரான்றனைச் சந்தித்தே. (141)
① இந்தப் பாடலின் மையச் செய்தி
பாடல் 141 ஐம்புலன்களை அழிப்பதையோ வெறுப்பதையோ கற்பிக்கவில்லை. சாதகரை வெளிப்பொருட்களின் பின்னால் இழுத்துச் செல்லும் புலன்களின் கட்டுப்பாடற்ற ஓட்டம் தன்வசப்பட்டு, தன்னகத்தே மடைமாறி, அக ஒருமையாக முதிர வேண்டும் என்று கூறுகிறது.
அதன் நிறைவு வெறும் புலனடக்கம் அல்ல:
“எம்பிரான்தனைச் சந்தித்தல்.”
எனவே இப்பாடலின் மைய இயக்கம்:
புலனாட்சி → தன்வசம் → மடைமாற்றம் → தனித்த அக ஒருமை → இறைச் சந்திப்பு.
பாடல் 140-இல் குருவழியாக உருவான தெளிவு, 141-இல் புலன்களின் இயக்கத்தையே மாற்றும் யோக ஒழுக்கமாக வெளிப்படுகிறது.
② முக்கிய ஐந்து கருத்துக்கள்
#
கருத்து
சாரம்
1
தானே
சாதகரின் சுயப்பொறுப்பு
2
புலன் ஐந்தும்
உலகை நோக்கிச் செல்லும் ஐம்புலன்களின் முழு இயக்கம்
3
தன்வசம்
புலன்களின் அடிமையாகாமல் அவற்றை ஆளும் நிலை
4
மடைமாறுதல்
புலன்சக்தியை அழிக்காமல் அதன் ஓட்டத்தைத் திசைமாற்றுதல்
5
எம்பிரானைச் சந்தித்தல்
புலன்சிதறல் தணிந்து அக ஒருமையில் இறைநெருக்கம் பெறுதல்
இவற்றை ஒரு சாதனைச் சூத்திரமாக அமைத்தால்:
அறி → ஆள் → திருப்பு → ஒருமைப்படு → சந்தி.
③ “தானே” — சாதனையின் பொறுப்பு யாருடையது?
நான்கு அடிகளும்:
தானே… தானே… தானே… தானே…
என்று தொடங்குகின்றன.
இது இப்பாடலின் முக்கியமான வலியுறுத்தல்.
குரு வழிகாட்டலாம்.
சாஸ்திரம் நெறி காட்டலாம்.
மந்திரம் வழங்கப்படலாம்.
சாதனை முறை கற்றுத்தரப்படலாம்.
ஆனால் தனது:
ஆகியவற்றை அறிந்து ஒழுங்குபடுத்த வேண்டியது சாதகரே.
குரு வழி காட்டுகிறார்; சாதகர் அந்த வழியில் நடக்க வேண்டும்.
இதனால் பாடல் 140-இன் குருவழி, 141-இல் சாதகரின் சுயப்பொறுப்பாக முதிர்கிறது.
④ “புலன் ஐந்தும்” — புலன்கள் பகைவர்கள் அல்ல
ஐம்புலன்கள் உலகை அறிய உயிருக்கு வழங்கப்பட்ட கருவிகள்.
அவற்றின் இருப்பே பிரச்சினையல்ல.
பிரச்சினை:
புலன்கள் சாதகரின் தேர்வை மீறி அவனைத் தொடர்ந்து இழுத்துச் செல்லும் நிலை.
கண் ஒன்றைக் காண்கிறது.
அதை மனம் விரும்புகிறது.
விருப்பம் பற்றாகிறது.
பற்று மீண்டும் அதையே தேடுகிறது.
இவ்வாறு:
புலன் → விருப்பு → பற்று → சிதறல்
என்ற இயக்கம் உருவாகலாம்.
திருமூலர் இதனை:
புலன் → தன்வசம் → மடைமாற்றம்
என்ற புதிய இயக்கமாக மாற்றுகிறார்.
⑤ “தன்வசம்” — புலனடக்கத்தின் உண்மையான பொருள்
புலனடக்கம் என்றால்:
“எதையும் அனுபவிக்கக்கூடாது”
என்பதல்ல.
அதன் ஆழமான நடைமுறைப் பொருள்:
“ஒரு தூண்டுதல் ஏற்பட்டதற்காக நான் உடனடியாக அதன்படி செயல்பட வேண்டிய கட்டாயம் இல்லை.”
உணவு இருக்கிறது — சாப்பிட வேண்டுமா என்பதை நான் தீர்மானிக்கிறேன்.
கைப்பேசி அறிவிப்பு வருகிறது — உடனே பார்க்க வேண்டுமா என்பதை நான் தீர்மானிக்கிறேன்.
கோபமான வார்த்தை கேட்கிறது — பதிலளிக்க வேண்டுமா என்பதை நான் தீர்மானிக்கிறேன்.
ஆசை எழுகிறது — அதைப் பின்பற்ற வேண்டுமா என்பதை நான் தீர்மானிக்கிறேன்.
இதுவே:
புலனாட்சி → தன்னாட்சி.
⑥ “மடைமாறும்” — இப்பாடலின் இதயச் சொல்
இப்பாடலின் மிக ஆழமான உருவகம்:
“தன்னில் மடைமாறும்.”
நீரோட்டத்தை அழிக்க வேண்டியதில்லை.
மடையை மாற்றினால்:
அதே நீர் வேறு திசையில் செல்கிறது.
அதுபோல சாதனையில்:
புலன்களின் ஆற்றலை அழிக்க வேண்டியதில்லை; அதன் திசையை மாற்ற வேண்டும்.
கண் — சிதறலிலிருந்து தியான மையத்திற்கு.
செவி — வீண் ஒலியிலிருந்து உபதேசத்திற்கு.
வாக்கு — வீண் பேச்சிலிருந்து உண்மை, மந்திரம், நன்மைக்கு.
மனம் — பொருள் அலைச்சலிலிருந்து சிவநினைவிற்கு.
இதனால் இப்பாடலின் சாதனை மையம்:
ஒடுக்குதல் அல்ல — மடைமாற்றுதல்.
⑦ “தானே தனித்து” — பன்மையிலிருந்து ஒருமைக்கு
முதல் மூன்று அடிகளிலும்:
“தானே புலனைந்தும்…”
என்று வருகிறது.
ஆனால் நான்காவது அடியில்:
“தானே தனித்து…”
என்று மாறுகிறது.
இந்த மாற்றம் மிகவும் முக்கியமானது.
முதலில்:
தான் + ஐம்புலன்
இறுதியில்:
தான் + தனித்து + எம்பிரான்
அதாவது:
புலன்களின் பன்முகச் சிதறல் → அக ஒருமை.
“தனித்து” என்பது அவசியமாக குடும்பத்தையும் சமூகத்தையும் விட்டுவிட்டு உடலால் தனியாக வாழ்வதைக் குறிக்க வேண்டியதில்லை.
பலருக்கு நடுவிலும் புலன்களின் பலதிசை இழுப்புகளிலிருந்து விடுபட்டு ஒரே மையத்தில் நிற்கும் அகநிலை உருவாகலாம்.
⑧ “எம்பிரானைச் சந்தித்தல்” — சாதனையின் இறுதி நோக்கம்
திருமூலர்:
புலன்களை அடக்குவதற்காகவே புலன்களை அடக்கு
என்று கூறவில்லை.
பாடலின் முடிவு:
“எம்பிரான்தனைச் சந்தித்தே.”
இதனால் புலனொழுக்கத்தின் நோக்கம்:
உடலைத் துன்புறுத்துதல் அல்ல.
உலகை வெறுத்தல் அல்ல.
ஆசையற்றவன் என்று பெருமைப்படுதல் அல்ல.
மாறாக:
சிதறலிலிருந்து விடுபட்டு இறைமையத்திற்கு உரிய அக ஒருமையைப் பெறுதல்.
எனவே:
புலனடக்கம் இலக்கு அல்ல; இறைச் சந்திப்பிற்கான அகத் தயாரிப்பு.
⑨ பாடல் 140 → 141 — குருவிலிருந்து அக ஒருமைக்கு
பாடல் 140:
திருமேனி காணல்
திருநாமம் செப்பல்
திருவார்த்தை கேட்டல்
குருவுரு சிந்தித்தல்
↓
தெளிவு
பாடல் 141:
புலன் ஐந்தும் தன்வசம்
↓
தன்னில் மடைமாறுதல்
↓
தானே தனித்து
↓
எம்பிரானைச் சந்தித்தல்
இதனால்:
குருவழித் தெளிவு → புலனொழுக்கம் → அகமுகம் → அக ஒருமை → இறைச் சந்திப்பு
என்ற தொடர்ச்சி வெளிப்படுகிறது.
குறிப்பாக 140-இல் கண், வாக்கு, செவி, மனம் ஆகியவை குருவழியில் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டன. 141-இல் அந்தப் புலனியல் இயக்கமே தன்வசப்பட்டு மடைமாறுகிறது.
⑩ பாடல் 134 → 140 → 141 — புலன்சாதனையின் முதிர்ச்சி
பாடல் 134 கூறியது:
“ஆமைபோல் உள்ளைந்து அடக்கி…”
அங்கு மையம்:
அடக்கம்.
140-இல்:
காணல் → செப்பல் → கேட்டல் → சிந்தித்தல்
என்று புலன்களும் மனமும் குருவழியில் ஒரு புனித மையத்தைப் பெறுகின்றன.
141-இல்:
தன்வசம் → மடைமாற்றம்
என்று அவற்றின் இயக்கமே மாற்றப்படுகிறது.
இதனால் மூன்று பாடல்களையும்:
அடக்கு → ஒழுங்குபடுத்து → ஆள் → மடைமாற்று → ஒருமைப்படு → சந்தி
என்ற வளர்ச்சியாகப் பார்க்கலாம்.
⑪ இந்தப் பாடல் சாதகரை எப்படி மாற்றுகிறது?
எதிர்வினை மனிதனிலிருந்து விழிப்புள்ள மனிதனாக
முன்பு:
தூண்டுதல் → உடனடி எதிர்வினை.
இப்போது:
தூண்டுதல் → விழிப்புணர்வு → தேர்வு → செயல்.
புலன்களின் அடிமையிலிருந்து புலன்களின் ஆளுநராக
முன்பு:
“எனக்கு ஆசை வந்தது; ஆகவே செய்தேன்.”
இப்போது:
“ஆசை வந்ததை அறிந்தேன்; என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை நான் தீர்மானித்தேன்.”
ஒடுக்குபவரிலிருந்து மடைமாற்றுபவராக
முன்பு:
“இதை நினைக்கக்கூடாது.”
இப்போது:
“இந்த மன ஆற்றலை எதை நோக்கித் திருப்பலாம்?”
சிதறியவரிலிருந்து ஒருமை பெற்றவராக
முன்பு:
கண் ஒரு திசை, செவி ஒரு திசை, ஆசை ஒரு திசை, மனம் மற்றொரு திசை.
இப்போது:
அனைத்தும் ஒரே உயர்ந்த மையத்தை நோக்குகின்றன.
அனுபவ வேட்டையிலிருந்து இறைமையத்திற்கு
ஆன்மிக அனுபவத்தைக்கூட இன்னொரு புலனின்பமாகத் தேடாமல்:
புலன்சிதறல் குறைந்து அக ஒருமை பிறக்கட்டும்
என்ற நிலைக்கு சாதகர் வருகிறார்.
அந்த அக ஒருமையின் நிறைவாக:
எம்பிரானைச் சந்தித்தல்.
⑫ இந்தப் பாடலை ஒரு வரியில் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள
“புலன்களை அழிக்காதே; அவற்றின் அடிமையாகவும் இராதே; அவற்றைத் தன்வசப்படுத்தி, அவற்றின் ஓட்டத்தைத் தன்னகத்தே மடைமாற்றி, அக ஒருமையில் எம்பிரானைச் சந்தி.”
இன்னும் சுருக்கமாக:
அறி → ஆள் → திருப்பு → தனித்து நில் → சந்தி.
அல்லது:
புலன் → தன்வசம் → மடைமாற்றம் → ஒருமை → சிவம்.
⑬ சாதகரின் சுயபரிசோதனை
இன்றைய சாதனையின் முடிவில் தன்னிடம் கேட்க வேண்டிய ஐந்து கேள்விகள்:
⑭ ஒரே பார்வையில் — பாடலின் அக இயக்கம்
ஐம்புலன்களின் புறச்சிதறல்
↓
விழிப்புணர்வு
↓
புலன் தன்வசம்
↓
தன்னில் மடைமாற்றம்
↓
சிதறல் குறைதல்
↓
“தானே தனித்து”
↓
அக ஒருமை
↓
எம்பிரானைச் சந்தித்தல்
நவீன வாழ்வியல் மொழியில்:
தூண்டுதல் → இடைவெளி → விழிப்பு → தேர்வு → திசைமாற்றம் → ஒருமை.
யோக மொழியில்:
புறமுகம் → புலனொழுக்கம் → அகமுகம் → ஒருமை → இறைநெருக்கம்.
திருச்சிற்றம்பலம்.