அன்பர்களே,
நீங்கள் திருமந்திரத்தின் ஒரு மந்திரத்திற்கான பொருளையும், அதன் யோக–ஆகம–தந்திர விளக்கத்தையும் வாசித்துள்ளீர்கள்.
ஆனால், உங்களிடம் ஒரு கேள்வி…
திருமந்திரத்தைப் பற்றி அறிந்தீர்களா?
அல்லது
திருமந்திரத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கிவிட்டீர்களா?
இவை இரண்டும் ஒன்றல்ல.
திருமூலர் அருளிய ஒவ்வொரு திருமந்திரமும், வெறும் பாடல் அல்ல; ஒரு வருட தவத்தின் அனுபவச் சுருக்கம். அந்த அனுபவத்தை வெறும் வாசிப்பால் மட்டுமே முழுமையாகப் பெற முடியாது. அறிவு வழியைக் காட்டும்; ஆனால் சாதனையே அந்த வழியில் நம்மை நடத்தும்.
அதனால்தான், எமது குருநாதர் அகஸ்திய குலபதி ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனன் அவர்கள், திருமந்திரத்தை வெறும் நூலாக அல்ல, வாழ்வாக மாற்றும் ஒரு தனித்துவமான சாதனை முறையாக திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையை வகுத்துத் தந்துள்ளார்.
இந்த எழுத்துச் சாதனை என்பது,
ஒரு புத்தகத்திலிருந்து இன்னொரு புத்தகத்திற்கு சொற்களை நகலெடுக்கும் செயல் அல்ல.
இது,
நாள்தோறும் ஒரே ஒரு மந்திரத்தை மட்டுமே எழுதும் இந்த ஒழுக்கம், மனத்தின் அவசரத்தைக் குறைத்து, பொறுமையையும், கவனத்தையும், உள்ளுணர்வையும் வளர்க்கிறது. காலப்போக்கில், திருமந்திரம் ஒரு நூலாக உங்கள் கையில் இருப்பதில்லை; அது உங்கள் சிந்தனையிலும், சொல்லிலும், செயலிலும் வெளிப்படத் தொடங்கும்.
திருமந்திரத்தைப் படித்தவர்கள் பலர் இருக்கலாம்.
திருமந்திரத்தை வாழ்ந்தவர்கள் சிலரே.
அந்த அரிய சாதகர்களின் வரிசையில் நீங்கள் இணைவதற்கான அழைப்பே திருமந்திர எழுத்துச் சாதனை.
நீங்களும் இந்த அருள் யாத்திரையில் இணைந்து,
ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு மந்திரம்,
ஒவ்வொரு மந்திரத்திலும் ஒரு புதிய விழிப்பு,
ஒவ்வொரு விழிப்பிலும் சிவத்தை நோக்கிய ஒரு புதிய படி எடுத்து வையுங்கள்.
வாருங்கள்!
திருமந்திரத்தை வெறும் வாசிப்பதிலிருந்து, அதை வாழும் ஆன்மிகப் பயணத்திற்கு ஒன்றாக முன்னேறுவோம்.
திருமந்திர அரண்மனை – உலகளாவிய திருமந்திர குருகுலம்
திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையில் இணைந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள், கீழ்வரும் விண்ணப்படிவத்தை நிரப்பி திருமந்திர அரண்மனை திருமூலர் குருகுலத்தில் இணையுங்கள்.
📝 விண்ணப்படிவம் →
திருமூலர் படிக்கட்டு - 142
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிநாற்பத்திரண்டாவது படிக்கட்டில் (142) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
சந்திப்பது நந்தி தன்றிருத் தாளிணை
சிந்திப் பது நந்தி செய்ய திருமேனி
வந்திப் பதுநந்தி நாமமென் வாய்மையாற்
புந்திக்குள் நிற்பது நந்திபொற் போதமே. (142)
சந்தி பிரித்த வடிவம்
சந்திப்பது நந்தி தன் திருத் தாள் இணை
சிந்திப்பது நந்தி செய்ய திருமேனி
வந்திப்பது நந்தி நாமம் என் வாய்மையால்
புந்திக்குள் நிற்பது நந்தி பொற் போதமே.
யோக–ஆகம–தந்திர ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
திருமந்திரம் — பாடல் 142
பாடல் 142, முந்தைய பாடல் 141-இன் இறுதி “எம்பிரான்தனைச் சந்தித்தே” என்ற அனுபவத்தை மேலும் நுணுக்கமாக்குகிறது. அந்த இறைச் சந்திப்பு ஒரு கண அனுபவமாக மட்டும் இல்லாமல், நந்தியின் திருத்தாளிணை, திருமேனி, நாமம், போதம் ஆகிய நான்கு நிலைகளின் வழியாக சாதகரின் அகத்தில் நிலைபெறும் ஞான அனுபவமாக மாற்றப்படுகிறது.
இதன் மைய இயக்கம்:
சந்தித்தல் → சிந்தித்தல் → வந்தித்தல் → புந்திக்குள் நிலைபெறுதல்.
அதாவது புறத் தொடர்பு, அகத் தியானம், வாக்கு வழி நினைவு, இறுதியில் ஞானபோதமாக உள்ளத்தில் நிலைபெறுதல்.
① “நந்தி” — குரு, சிவம், ஞானவழி
இப்பாடலில் “நந்தி” என்ற சொல் நான்கு அடிகளிலும் மையமாக வருகிறது. திருமூலரின் மரபில் “நந்தி” என்பது வெறும் புராணப் பாத்திரத்தை மட்டுமே குறிக்கவில்லை; சிவஞானத்தை அருளும் குருத்தத்துவத்தின் பிரதிநிதி எனப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது.
ஆனால் இதனை உடனடியாக “நந்தி = மனித குரு” அல்லது “நந்தி = சிவன்” என்று ஒரே அடையாளத்தில் உறுதிப்படுத்தாமல், பாடலின் பயன்பாட்டை கவனிக்க வேண்டும். இங்கு நந்தி:
எனவே “நந்தி” ஒரு புற வழிபாட்டு மையத்திலிருந்து அக ஞான மையமாக வளர்கிறது.
② “சந்திப்பது நந்தி தன் திருத்தாளிணை” — இறைச் சந்திப்பின் அடைக்கல வடிவம்
பாடல் 141-இல் எம்பிரானைச் சந்தித்த சாதகர், 142-இல் முதலில் நந்தியின் திருத்தாளிணையைச் சந்திக்கிறான்.
சைவ மரபில் திருவடி:
என்பவற்றின் குறியீடாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது.
இதனால் “திருத்தாளிணை சந்தித்தல்” என்பது உடலால் இரண்டு பாதங்களைப் பார்க்கும் செயலைவிட, சாதகரின் தன்னிச்சையான அலைச்சல் முடிந்து, இறைநெறியில் சரணடைந்து நிலைபெறுதல் என்ற ஆழமான பொருளைத் தருகிறது.
முந்தைய பாடல் 139-இல்:
திருவடியே கதி, திருவடியே தஞ்சம்
என்று கூறப்பட்டது.
142-இல் அந்தத் திருவடி இப்போது நந்தியின் திருத்தாளிணை என்ற குரு–ஞானச் சார்புடன் மீண்டும் வெளிப்படுகிறது.
இதனால் பாடல் 139, 140, 142 ஆகியவை ஒன்றுக்கொன்று ஒலிக்கின்றன.
③ “சிந்திப்பது நந்தி செய்ய திருமேனி” — தரிசனத்திலிருந்து தியானத்திற்கு
இரண்டாம் அடி:
“சிந்திப்பது நந்தி செய்ய திருமேனி.”
இங்கு புறத் தரிசனம் அகத் தியானமாகிறது.
குருவின் அல்லது நந்தியின் மேனி வெளியில் காணப்படும் உருவம். ஆனால் திருமூலர் அதை பார்த்து நிற்கச் சொல்லவில்லை. சிந்திக்கச் சொல்கிறார்.
இது யோக ரீதியில் முக்கியமான மாற்றம்:
காட்சி → நினைவு → தியானம்.
ஒரு உருவம் மனத்தில் நிலைபெறும்போது, புலன்களின் வெளிப்பாய்ச்சி குறைந்து ஒருமை பெறுகிறது. ஆனால் உருவமே இறுதி அல்ல. அது சாதகரின் மனத்தை ஞானத்தின் மையத்தில் நிறுத்தும் தியான ஆதாரம்.
இந்தப் பார்வையில், 140-இன்:
“குருவுரு சிந்தித்தல்”
142-இன்:
“நந்தி செய்ய திருமேனி சிந்தித்தல்”
என்ற கருத்துடன் நேரடியான உளவியல்–யோக ஒற்றுமை பெறுகிறது.
④ “வந்திப்பது நந்தி நாமம் என் வாய்மையால்” — வாக்கு, நினைவு, உண்மை
மூன்றாம் அடி:
“வந்திப்பது நந்தி நாமம் என் வாய்மையால்.”
இங்கு சாதகரின் வாக்கு புனிதப்படுத்தப்படுகிறது.
நாமத்தைச் சொல்வது வெறும் ஒலி மீளுரையாக இருந்தால் அதன் பயன் குறையும். ஆனால் “என் வாய்மையால்” என்ற சொல்லால் மெய்ம்மையான வாக்கு, உண்மையான பக்தி, உள்ளார்ந்த ஒத்திசைவு ஆகியவை சுட்டப்படுகின்றன என்று வாசிக்கலாம்.
இதனால் நாமவந்தனை:
வாய் சொல்வது ஒன்று, மனம் வேறு
என்ற இரட்டை நிலையாக இருக்கக் கூடாது.
மாறாக:
வாக்கு + மனம் + உண்மை
ஒன்றுபட வேண்டும்.
தந்திர மரபில் நாமம் அல்லது மந்திர ஒலி சித்தத்தை ஒருமைப்படுத்தும் கருவியாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. பாடல் நேரடியாக “நந்திநாமமே மந்திரம்” என்று கூறவில்லை; ஆனால் நாமத்தின் வழியாக சித்தத்தை ஒரே மையத்தில் திரட்டும் ஒலி–நினைவு இயக்கத்துடன் இதனை ஒப்பிட்டு புரிந்துகொள்ளலாம்.
⑤ “புந்திக்குள் நிற்பது நந்தி பொற்போதமே” — இப்பாடலின் உச்சம்
நான்காம் அடி:
“புந்திக்குள் நிற்பது நந்தி பொற்போதமே.”
இதுவே முழுப் பாடலின் உச்சம்.
முதல் மூன்று அடிகளில் இருந்தவை:
இவை அனைத்தும் புறம்–அகம் சந்திக்கும் சாதனை வாயில்கள்.
ஆனால் இறுதியில் சாதகரின் புந்திக்குள் நிலைபெற வேண்டியது:
போதம்.
இதுவே இப்பாடலின் மிக முக்கியமான தத்துவப் புள்ளி.
குரு/நந்தி வழி இறுதியில் சாதகருக்குள் நிலைபெற வேண்டியது நபரின் உருவம் மட்டும் அல்ல; அவர் அருளிய ஞானபோதம்.
இதனால் குருபக்தியின் முதிர்ச்சி:
உருவப் பக்தி → நாம நினைவு → உபதேசம் → அக ஞான நிலை
என்று வளர்கிறது.
⑥ சைவசித்தாந்தப் பார்வை — குருவின் பணியின் நிறைவு “போதம்”
சைவசித்தாந்தத்தில் உயிரின் பாச மறைப்பு ஞானத்தாலும் அருளாலும் நீங்க வேண்டும். இந்தச் சூழலில் குரு மிக முக்கியமானவர்.
ஆனால் குருவின் பணி சாதகரை நிரந்தரமாகத் தனது உடல் வடிவத்தில் பற்றவைத்திருப்பது அல்ல.
அவர்:
போதிக்கிறார்.
தெளிவூட்டுகிறார்.
பாசத்தைப் புரியச் செய்கிறார்.
பதியை நோக்கிச் செலுத்துகிறார்.
எனவே பாடல் 142-ன் இறுதி:
“நந்தி பொற்போதமே”
என்பது குருத்தத்துவத்தின் உள்ளார்ந்த நோக்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
குருவைச் சந்தித்ததற்கான சான்று அவருடன் புகைப்படம் எடுத்திருப்பது அல்ல; அவரது போதம் புத்திக்குள் நிலைபெற்றிருக்கிறதா? என்பதே.
⑦ யோகப் பார்வை — புறப் புலனிலிருந்து புத்திக்குள் நிலைபெறுதல்
பாடலின் நான்கு செயல்களும் யோக உளவியலில் புறத்திலிருந்து அகத்திற்கு நகர்கின்றன:
சந்தி — புறத் தொடர்பு
↓
சிந்தி — மனத் தியானம்
↓
வந்தி — வாக்கு வழி நினைவு
↓
புந்திக்குள் நிற்பது — அறிவின் உள்ளார்ந்த நிலை
இதனால் சாதகர் முதலில் வெளியே ஒரு புனித மையத்துடன் தொடர்பு கொள்கிறான். பின்னர் அதை மனத்தில் தியானிக்கிறான். வாக்கால் நினைவில் நிலைநிறுத்துகிறான். இறுதியில் அதன் போதம் புத்தியில் நிலையாகிறது.
இது:
புறத் தரிசனம் → அக மனம் → வாக்கு ஒத்திசைவு → புத்தி நிலை
என்ற உள்மாற்றம்.
⑧ தந்திரப் பார்வை — உருவம், நாமம், போதம்
தந்திர மரபின் பல சாதனை முறைகளில்:
என்ற கூறுகள் ஒன்றுக்கொன்று இணைகின்றன.
பாடல் 142-இல் இதற்கு ஒத்த அமைப்பைக் காணலாம்:
திருமேனி — தியான வடிவம்
நாமம் — ஒலி மையம்
போதம் — ஞான மையம்
ஆனால் இங்கு முக்கியமானது எல்லாவற்றும் இறுதியில் புத்தியில் நிலைபெற வேண்டும் என்பதே.
இது வெளிப்புற ஆன்மிகச் சின்னங்களின் பயன்பாட்டை நிராகரிக்காமல், அவற்றின் அக மாற்றப் பயனை வலியுறுத்துகிறது.
⑨ “சந்தி → சிந்தி → வந்தி → நில்” — சாதனையின் நான்கு முதிர்ச்சிகள்
இப்பாடலின் வினை அமைப்பு மிகவும் அழகானது:
சந்தி
நந்தியை அணுகு.
சிந்தி
நந்தியின் திருமேனியை அகத்தில் நிலைநிறுத்து.
வந்தி
நந்திநாமத்தை மெய்ம்மையான வாக்கால் போற்று.
நில்
அவரது போதம் புத்திக்குள் நிலைபெறட்டும்.
இதன் உச்சம் செயல் அல்ல — நிலை.
அதனால்:
ஆன்மிகச் செயல் → ஞானநிலை
என்ற மாற்றம் நிகழ்கிறது.
⑩ பாடல் 140 மற்றும் 142 — குரு தத்துவத்தின் இரு முகங்கள்
பாடல் 140:
குருவின் திருமேனி காணல்
திருநாமம் செப்பல்
திருவார்த்தை கேட்டல்
குருவுரு சிந்தித்தல்
பாடல் 142:
நந்தியின் திருத்தாளிணை சந்தித்தல்
நந்தியின் திருமேனி சிந்தித்தல்
நந்திநாமம் வந்தித்தல்
நந்தியின் பொற்போதம் புந்திக்குள் நிற்றல்
இவை மிகவும் நெருக்கமான கட்டமைப்புகள்.
140-இல்:
குரு → தெளிவு
142-இல்:
நந்தி → போதம் புத்திக்குள் நிலைபெறுதல்
இதனால்:
குரு தொடர்பு → தெளிவு → நந்தி போதம் → புத்தி நிலை
என்ற ஆழமான தொடர்ச்சியைப் பார்க்கலாம்.
⑪ பாடல் 141-இன் “எம்பிரான்” மற்றும் 142-இன் “நந்தி”
141:
“எம்பிரானைச் சந்தித்தே.”
142:
“சந்திப்பது நந்தி…”
இங்கு திருமூலர் “எம்பிரான்” மற்றும் “நந்தி” என்ற சொற்களை எந்த அளவில் தொடர்புபடுத்துகிறார் என்பது பெரிய தத்துவக் கேள்வி.
பாடல் தொடரில் குறைந்தபட்சம் உறுதியாகக் கூறக்கூடியது:
141-இல் கூறப்பட்ட இறைச் சந்திப்பின் அடுத்த விளக்கம் 142-இல் நந்தி மையத்தில் வருகிறது.
இதனால் நந்தி இங்கு சாதகரின் இறை அனுபவத்திலிருந்து பிரிந்த தனி நபராக அல்லாமல் அந்த இறைஞானத்தைத் தரும் மையமாக செயற்படுகிறார்.
⑫ குரு–சிஷ்ய உறவின் பாதுகாப்பு: நபர்பற்று அல்ல, போத நிலை
இப்பாடல் நவீன குரு–சிஷ்ய உறவைப் புரிந்துகொள்ளவும் மிகவும் முக்கியமான ஒரு அளவுகோலைத் தருகிறது.
குருவுடன் நீண்ட காலம் இருந்தாலும்:
என்றால் குரு தொடர்பின் ஆழமான பயன் இன்னும் நிறைவேறவில்லை.
பாடல் 142-ன் இறுதி அளவுகோல்:
“புந்திக்குள் நிற்பது நந்தி பொற்போதமே.”
அதாவது குருவின் உண்மையான இருப்பு சாதகரின் உள்ளத்தில்:
ஞானமாக, நெறியாக, தெளிவாக
நிலைபெற வேண்டும்.
⑬ “திருத்தாளிணை → திருமேனி → நாமம் → போதம்”
இப்பாடலின் ஆழமான கருத்துப் பரிணாமம்:
திருத்தாளிணை
சரணம்.
↓
திருமேனி
தியானம்.
↓
நாமம்
நினைவு மற்றும் வந்தனை.
↓
போதம்
ஞானம்.
இதனால்:
சரணம் → தியானம் → நினைவு → ஞானம்
என்ற சாதனை முதிர்ச்சி உருவாகிறது.
இது குருபக்தியின் முழுமையான வடிவம்.
⑭ பாடல் 142-ன் ஒருங்கிணைந்த தத்துவச் சாரம்
திருமூலர் இப்பாடலில் நந்தியைச் சந்திப்பது என்ற ஆன்மிக அனுபவத்தை புறத் தரிசனமாக மட்டும் விடவில்லை. நந்தியின் திருத்தாளிணையைச் சந்திப்பது சரணத்தை உருவாக்குகிறது; திருமேனியைச் சிந்திப்பது மனத்தை ஒருமைப்படுத்துகிறது; நாமத்தை மெய்ம்மையான வாக்கால் வந்திப்பது நினைவு–வாக்கை புனிதப்படுத்துகிறது; இறுதியில் நந்தியின் பொற்போதம் புத்திக்குள் நிலைபெறுகிறது.
இதுவே குருத்தத்துவத்தின் உச்சப் பயன்:
குரு வெளியில் இருப்பவர் மட்டுமல்ல; அவரது ஞானபோதம் சாதகரின் புத்திக்குள் நிலைபெறும் வரை குரு தொடர்பு முழுமையடையாது.
பாடல் 142-ன் யோக–ஆகம–தந்திர மையம்
புலன்களைத் தன்வசப்படுத்தி அக ஒருமை பெற்ற சாதகர் எம்பிரானைச் சந்திக்கும் போது, அந்தச் சந்திப்பு நந்தியின் திருத்தாளிணையில் சரணமாகவும், திருமேனியில் தியானமாகவும், நாமத்தில் மெய்ம்மையான வந்தனையாகவும், இறுதியில் அவரது பொற்போதம் புந்திக்குள் நிலைபெறும் ஞானமாகவும் முதிர்கிறது; இதுவே குரு–நந்தி தொடர்பு புற வழிபாட்டிலிருந்து அகத் தெளிவாக மாறும் ஆன்மிகப் பயணம்.
திருமூலரின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு
திருமந்திரம் — பாடல் 142
பாடல் 142, பாடல் 141-இன் இறுதி “எம்பிரான்தனைச் சந்தித்தே” என்ற சொல்லையே கருத்துப் பாலமாக எடுத்துக்கொள்கிறது. 141-இல் இறைச் சந்திப்பு உச்சநிலையாக வந்தது; 142-இல் அந்தச் சந்திப்பு எவ்வாறு நந்தியின் திருத்தாளிணை, திருமேனி, நாமம், போதம் ஆகிய நான்கு பரிமாணங்களில் அகமயமாகிறது என்பதைத் திருமூலர் விளக்குகிறார்.
இதனால்:
இறைச் சந்திப்பு → சரணம் → தியானம் → நாமவந்தனை → போதம் அகத்தில் நிலைபெறுதல்
என்ற தர்க்க வளர்ச்சி உருவாகிறது.
① திருமூலர் இந்தப் பாடலை ஏன் இங்கே வைத்துள்ளார்?
141-இல் சாதகர்:
புலன்களைத் தன்வசப்படுத்துகிறான்
↓
அவற்றின் ஓட்டத்தைத் தன்னில் மடைமாற்றுகிறான்
↓
தனித்து அக ஒருமைபெறுகிறான்
↓
எம்பிரானைச் சந்திக்கிறான்
ஆனால் அங்கே ஒரு கேள்வி இன்னும் திறந்திருக்கும்:
“எம்பிரானைச் சந்தித்தல்” என்றால் சாதகரின் அனுபவத்தில் என்ன நடக்கிறது?
142 அதற்குப் பதிலளிக்கிறது.
முதல் அடியில்:
திருத்தாளிணை
இரண்டாம் அடியில்:
திருமேனி
மூன்றாம் அடியில்:
நாமம்
நான்காம் அடியில்:
பொற்போதம்
என்று அந்தச் சந்திப்பு வெளிப்புறத் தொடர்பிலிருந்து அக ஞானநிலைக்கு வளர்கிறது.
② “சந்தித்தே” → “சந்திப்பது” — நேரடி சொல்லிணைப்பு
141 முடிவு:
“எம்பிரான்தனைச் சந்தித்தே.”
142 தொடக்கம்:
“சந்திப்பது நந்தி…”
இதனால் இரண்டு பாடல்களும் மிகவும் நேரடியாக இணைகின்றன.
141
யாரைச் சந்திக்கிறான்?
→ எம்பிரான்.
142
அந்தச் சந்திப்பு எந்த வடிவில் திறக்கப்படுகிறது?
→ நந்தியின் திருத்தாளிணை.
இதனால் 142 புதிய குருப் பாடல் அல்ல; 141-இன் இறைச் சந்திப்பை ஆழப்படுத்தும் விளக்கப் பாடல்.
③ முதல் அடி — சந்திப்பு “திருத்தாளிணை”யாகிறது
“சந்திப்பது நந்தி தன் திருத்தாளிணை.”
இங்கு சந்திப்பு ஒரு குறிப்பிட்ட மையத்திற்குக் கொண்டு வரப்படுகிறது:
திருவடி.
இது முக்கியமானது. முந்தைய பாடல் 139-இல்:
திருவடியே கதி
திருவடியே தஞ்சம்
என்று கூறப்பட்டது.
இப்போது 142-இல் திருவடி மீண்டும் வருகிறது, ஆனால்:
நந்தியின் திருத்தாளிணை
என்ற வடிவில்.
இதனால்:
139 — திருவடி = கதி/தஞ்சம்
↓
142 — நந்தியின் திருத்தாளிணை = சந்திப்பின் வாயில்
என்ற பரந்த கட்டமைப்பு ஒலிக்கிறது.
④ இரண்டாம் அடி — “சந்திப்பு” தியானமாக மாறுகிறது
“சிந்திப்பது நந்தி செய்ய திருமேனி.”
முதல் அடியில்:
சந்தி
இரண்டாம் அடியில்:
சிந்தி
என்று ஒரே ஒலி அமைப்பில் கருத்து ஆழமடைகிறது.
சந்தித்தல்
புறத் தொடர்பு.
சிந்தித்தல்
அகத் தியானம்.
இதனால்:
வெளியில் அணுகிய நந்தி → அகத்தில் சிந்திக்கப்படும் நந்தி
என்ற மாற்றம் நிகழ்கிறது.
இந்த அமைப்பு பாடல் 140-இன்:
“குருவுரு சிந்தித்தல்”
என்ற கருத்தோடும் நேரடியாக ஒலிக்கிறது.
⑤ மூன்றாம் அடி — தியானம் வாக்கு வழி வந்தனையாகிறது
“வந்திப்பது நந்தி நாமம் என் வாய்மையால்.”
இங்கு முக்கிய வினை:
வந்தி.
முதல் இரண்டு அடிகள்:
சந்தி → சிந்தி
மூன்றாம் அடி:
வந்தி
என்று மாறுகிறது.
இதனால் நந்தி தொடர்பு:
அடைவது → அகத்தில் நினைவது → மெய்ம்மையாக வணங்குவது
என்ற நிலைகளில் முதிர்கிறது.
இங்கு “நாமம்” முக்கியமானது. உருவத்தில் இருந்த நினைவு இப்போது ஒலி–வாக்கு வடிவம் பெறுகிறது.
⑥ நான்காம் அடி — முழுப் பாடலின் உண்மையான உச்சம்
“புந்திக்குள் நிற்பது நந்தி பொற்போதமே.”
இதுதான் பாடலின் கட்டமைப்பு உச்சம்.
முதல் மூன்று அடிகளில்:
என்ற புறம்–அகம் தொடர்புடைய கூறுகள் வந்தன.
ஆனால் இறுதியில்:
போதம்
மட்டுமே புந்திக்குள் நிற்கிறது.
இதனால் திருமூலர் குரு–நந்தி தொடர்பின் இறுதி நோக்கத்தை மிகத் தெளிவாக நிறுவுகிறார்:
நந்தியின் உடல் வடிவம் மட்டும் அகத்தில் நிற்க வேண்டியதில்லை; நந்தியின் போதமே புத்திக்குள் நிலைபெற வேண்டும்.
இந்த மாற்றம் மிகவும் முக்கியமானது.
⑦ “திருத்தாள் → திருமேனி → நாமம் → போதம்”
இப்பாடலின் கருத்து வளர்ச்சி:
திருத்தாளிணை
சரணம்.
↓
திருமேனி
தியான வடிவு.
↓
நாமம்
நினைவு மற்றும் வந்தனை.
↓
போதம்
ஞானத்தின் உள்ளார்ந்த நிலை.
இதனால்:
சரணம் → தியானம் → நினைவு → ஞானம்
என்ற அக வளர்ச்சி உருவாகிறது.
⑧ பாடல் 140 மற்றும் 142 — அமைப்புச் சமன்பாடு
பாடல் 140:
குருவின் திருமேனி காணல்
குருவின் திருநாமம் செப்பல்
குருவின் திருவார்த்தை கேட்டல்
குருவுரு சிந்தித்தல்
பாடல் 142:
நந்தியின் திருத்தாளிணை சந்தித்தல்
நந்தியின் திருமேனி சிந்தித்தல்
நந்திநாமம் வந்தித்தல்
நந்தியின் பொற்போதம் புந்திக்குள் நிற்றல்
இவை ஒன்றுக்கொன்று ஆழமாக ஒத்த கட்டமைப்புகளைப் பயன்படுத்துகின்றன.
பாடல் 140
பாடல் 142
குரு
நந்தி
திருமேனி
திருமேனி
திருநாமம்
நாமம்
திருவார்த்தை
பொற்போதம்
சிந்தித்தல்
புந்திக்குள் நிற்றல்
இதனால் 140-இன் குருவழித் தெளிவு, 142-இல் நந்திபோதம் புத்திக்குள் நிலைபெறுதல் என்ற உயர்ந்த முடிவை அடைகிறது.
⑨ “சந்தி → சிந்தி → வந்தி → நில்”
வினைச்சொற்களின் வரிசை இப்பாடலின் தர்க்கத்தைச் சுமக்கிறது.
சந்தி — அணுகு
சிந்தி — அகத்தில் நினை
வந்தி — மெய்ம்மையாக வணங்கு
நில் — போதத்தை அகத்தில் நிலைநிறுத்து
இதில் இறுதி வினை “செய்” அல்ல:
நில்.
அதாவது குரு தொடர்பு ஒரு தொடர்ந்த செயல் மட்டுமல்ல; அக நிலையாக மாற வேண்டும்.
இதுவே பாடலின் முக்கிய structural resolution.
⑩ “புந்திக்குள்” — ஏன் முக்கியம்?
முதல் மூன்று அடிகளிலும் குரு/நந்தி தொடர்பு இன்னும் அனுபவம், உருவம், நாமம் ஆகியவற்றில் இயங்குகிறது.
நான்காவது அடி:
“புந்திக்குள்”
என்று வெளிப்படையாக அகத்தைச் சுட்டுகிறது.
இதனால் பாடல்:
புறச் சந்திப்பு → அகத் தியானம் → வாக்கு → புத்தி
என்று செல்கிறது.
அதாவது:
குரு வெளியில் இருந்து உள்ளுக்குள் நகர்கிறார் என்று அல்ல;
குருவின் போதம் சாதகரின் புத்திக்குள் நிலைபெறுகிறது என்பதே துல்லியமான வாசிப்பு.
⑪ பாடல் 141-இன் “தனித்து” 142-இன் “புந்திக்குள்” ஆகிறது
141:
“தானே தனித்து…”
என்ற அக ஒருமையில் முடிகிறது.
142:
“புந்திக்குள் நிற்பது…”
என்று புத்தியின் அகநிலையில் நிறைகிறது.
இதனால்:
அக ஒருமை → அக ஞான நிலை
என்ற தொடர்ச்சியைப் பார்க்கலாம்.
புலன்சிதறல் குறைந்து உருவான அகத்தளம், இப்போது போதம் நிலைபெறும் புத்தித் தளமாக மாறுகிறது.
⑫ இந்தப் பாடல் இல்லையெனில் தர்க்கத் தொடரில் என்ன குறை ஏற்படும்?
141-இல்:
எம்பிரானைச் சந்தித்தல்
என்ற உயர்ந்த அனுபவக் கூற்று உள்ளது.
142 இல்லையெனில், அந்தச் சந்திப்பை வாசகர்:
என்ற அளவில் மட்டுமே எடுத்துக்கொள்ளலாம்.
142 அதனைத் தெளிவுபடுத்துகிறது:
அந்தச் சந்திப்பு இறுதியில் நந்தியின் போதம் புத்திக்குள் நிலைபெறும் ஞானமாக வேண்டும்.
இதனால் இறைச் சந்திப்பு அனுபவத் தேடலிலிருந்து ஞான நிலைக்குத் திருப்பப்படுகிறது.
⑬ 140 → 141 → 142 : மூன்று நிலைத் தொடர்ச்சி
பாடல் 140 — தெளிவு
குருவழி பார்வை, வாக்கு, செவி, மனம் ஒருமைப்படுகின்றன.
↓
பாடல் 141 — புலனோட்ட மாற்றம்
ஐம்புலன்கள் தன்வசமடைந்து தன்னில் மடைமாறுகின்றன.
↓
பாடல் 142 — போதம் நிலைபெறுதல்
நந்தியின் பொற்போதம் புந்திக்குள் நிற்கிறது.
இதனால்:
தெளிவு → புலனொழுங்கு → அக ஒருமை → போதநிலை
என்ற வளர்ச்சி உருவாகிறது.
Flow Diagram — பாடல் 142-ன் தர்க்கக் கட்டமைப்பு
பாடல் 141
“எம்பிரான்தனைச் சந்தித்தே”
↓
சந்திப்பு
↓
══════════════════════
பாடல் 142
══════════════════════
↓
நந்தியின் திருத்தாளிணை
↓
சந்தி
↓
நந்தியின் திருமேனி
↓
சிந்தி
↓
நந்தியின் நாமம்
↓
வந்தி
↓
நந்தியின் பொற்போதம்
↓
புந்திக்குள் நில்
↓
அக ஞானநிலை
140 → 141 → 142
குருவழித் தெளிவு
[140]
↓
புலன்கள் தன்வசம்
↓
தன்னில் மடைமாற்றம்
↓
அக ஒருமை
[141]
↓
நந்தி திருத்தாளிணை
↓
திருமேனி சிந்தனை
↓
நாம வந்தனை
↓
பொற்போதம்
↓
புந்திக்குள் நிலை
[142]
மூன்று பாடல்களின் மைய இயக்கம்
140 — தெளி
141 — திருப்பு
142 — நிலைநிறுத்து
பாடல் 142-ன் தர்க்க இடம் — ஒரு வரியில்
பாடல் 141-இல் புலன்கள் தன்வசமடைந்து அகமுகம் பெற்று “எம்பிரானைச் சந்திக்கும்” நிலையில் வந்த சாதகரின் அந்தச் சந்திப்பை, பாடல் 142 நந்தியின் திருத்தாளிணையில் சரணமாகவும், திருமேனியில் தியானமாகவும், நாமத்தில் வந்தனையாகவும், இறுதியில் நந்தியின் பொற்போதம் புந்திக்குள் நிலைபெறும் ஞானநிலையாகவும் ஆழப்படுத்துகிறது.
Prompt 04 — சாதனை வாழ்வியல்
திருமந்திரம் — பாடல் 142
குருவைச் சந்திப்பதிலிருந்து குருபோதம் அகத்தில் வாழ்வது வரை
சந்திப்பது நந்தி தன்றிருத் தாளிணை
சிந்திப் பது நந்தி செய்ய திருமேனி
வந்திப் பதுநந்தி நாமமென் வாய்மையாற்
புந்திக்குள் நிற்பது நந்திபொற் போதமே. (142)
பாடல் 141:
“எம்பிரான்தனைச் சந்தித்தே”
என்று முடிந்தது.
142 அந்தச் சந்திப்பை ஒரு கணநேர ஆன்மிக அனுபவமாக விட்டுவிடவில்லை. அது சாதகரின் வாழ்வில் எவ்வாறு நிலையான மாற்றமாக வேண்டும் என்பதை நான்கு படிகளில் காட்டுகிறது:
திருத்தாளிணை — சரணம்
திருமேனி — சிந்தனை
திருநாமம் — வந்தனை
பொற்போதம் — அகத்தில் நிலைபெற்ற ஞானம்
இதனால் இப்பாடலின் வாழ்வியல் மையம்:
குருவைச் சந்தித்ததன் உண்மையான பலன், குருவின் அருகில் இருந்த நினைவு அல்ல; அவரது போதம் நமது புத்திக்குள் நிலைபெற்று, நாம் பார்க்கும் விதம், சிந்திக்கும் விதம், பேசும் விதம், வாழும் விதம் ஆகியவற்றை மாற்றுவதே.
① குடும்பம் — குருவின் போதம் முதலில் உறவுகளில் தெரிய வேண்டும்
ஒருவர் குருவின் திருவடியை வணங்கலாம்.
திருமேனியைத் தியானிக்கலாம்.
நாமத்தைச் செப்பலாம்.
ஆனால் வீட்டில்:
என்றால் “பொற்போதம்” இன்னும் நடத்தையாக முழுமையாகவில்லை.
எனவே குடும்ப முரண்பாட்டின்போது சாதகர் தன்னிடம் கேட்க வேண்டிய கேள்வி:
“இப்போது என்னுள் பேசுவது என் பழைய மனப்பழக்கமா, நான் கற்ற போதமா?”
இந்த ஒரு கேள்வியே குருபோதத்தை வாழ்வாக்கத் தொடங்கும்.
குருவிடம் காட்டும் பணிவு வீட்டிலுள்ளவர்களிடமும் கருணையாக மாறும்போது தான் குருவந்தனை வாழ்வியல் பெறுகிறது.
② கல்வி — ஆசிரியரின் பதிலை மனப்பாடம் செய்வதல்ல; சிந்திக்கும் முறையைப் பெறுதல்
இப்பாடல் கல்விக்கும் ஆழமான கோட்பாட்டைத் தருகிறது.
ஒரு சிறந்த ஆசிரியரிடம் மாணவன்:
சந்திக்கிறான் → கவனிக்கிறான் → கேட்கிறான் → சிந்திக்கிறான் → உள்ளீர்க்கிறான்.
கல்வியின் உச்சம்:
“என் ஆசிரியர் இப்படிச் சொன்னார்”
என்று மீண்டும் சொல்வது அல்ல.
மாறாக:
“அவர் கற்றுக்கொடுத்த பார்வையால் இப்போது என்னால் இந்தப் புதிய பிரச்சினையைத் தானாக ஆராய முடிகிறது.”
என்ற நிலை.
அதுவே போதம் புந்திக்குள் நிற்பது.
உண்மையான கல்வி ஆசிரியரின் அறிவை மாணவனுக்குள் நகலெடுப்பதில்லை; மாணவனின் அறிவாற்றலை விழிப்பூட்டுகிறது.
③ தலைமைத்துவம் — குருவின் பெயரால் அதிகாரம் செலுத்தாமல், போதத்தின் அடிப்படையில் வழிநடத்துதல்
ஆன்மிகத் தலைமைக்கு இப்பாடல் ஒரு முக்கியமான அளவுகோலை வழங்குகிறது.
ஒருவர் தொடர்ந்து:
“எங்கள் குரு சொன்னார்…”
“எனக்கு குருவின் அனுமதி இருக்கிறது…”
“நான் குருவுக்கு மிகவும் நெருக்கமானவன்…”
என்று தனது அதிகாரத்தை நிறுவ முயலலாம்.
ஆனால் திருமூலர் பாடலை:
“நந்தி நாமம்”
என்பதில் முடிக்கவில்லை.
அவர் அடுத்த நிலைக்குச் செல்கிறார்:
“நந்தி பொற்போதமே புந்திக்குள் நிற்பது.”
அதனால் ஆன்மிகத் தலைவரின் தரத்தை அளவிட வேண்டியது அவர் குருவுடன் எவ்வளவு நெருக்கமாக இருந்தார் என்பதால் மட்டும் அல்ல.
அவரிடம்:
என்பதே முக்கியம்.
குருவின் பெயரைத் தாங்குவது தலைமை அல்ல; குருவின் போதத்தை வாழ்வதே குருவழித் தலைமை.
④ தொழில்முறை வாழ்க்கை — போதம் முடிவெடுக்கும் அளவுகோலாக வேண்டும்
குருபோதம் தியான அறையில் மட்டும் செயல்பட்டால் அது இன்னும் வாழ்க்கையுடன் முழுமையாக இணைக்கப்படவில்லை.
தொழிலில் ஒருவர் எதிர்கொள்ளலாம்:
இலாபத்திற்காக உண்மையை மறைக்க வேண்டுமா?
தவறான தரவை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டுமா?
பலவீனமான ஒருவரைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டுமா?
தனது தவறை மறைக்க வேண்டுமா?
இங்கு குருவின் படம் அலுவலகத்தில் இருப்பது மட்டும் போதாது.
அவரது போதம்:
“இந்தச் சூழலில் சரியான செயல் எது?”
என்று உள்ளிருந்து வழிகாட்ட வேண்டும்.
அப்போது குரு நினைவு நெறிமுறைத் தீர்மான சக்தியாக மாறுகிறது.
⑤ சமூக ஊடகம் — குருபக்தியை வெளிப்படுத்துவதற்கும் வாழ்வதற்கும் உள்ள வேறுபாடு
இன்றைய சூழலில் ஆன்மிக அடையாளம் மிக எளிதாக பொதுக் காட்சியாக மாறிவிடலாம்.
குருவின் புகைப்படம் பகிரலாம்.
குருநாமம் எழுதலாம்.
உபதேசங்களைப் பதிவிடலாம்.
இவற்றில் தவறு இல்லை.
ஆனால் பாடல் 142 கேட்கும் ஆழமான கேள்வி:
“நான் பகிரும் போதம் என்னுள் நிற்கிறதா?”
ஒருவர் தினமும் கருணையைப் பற்றிப் பதிவிடுகிறார்; ஆனால் கருத்துப் பகுதியில் விமர்சித்தவரை அவமதிக்கிறார் என்றால் வாக்கில் போதம் இருக்கிறது; புந்திக்குள் இன்னும் நிலைபெறவில்லை.
எனவே சமூக ஊடக சாதகரின் சுயபரிசோதனை:
“நான் பதிவிடும் ஆன்மிக மதிப்புகள் என் நடத்தையிலும் இருக்கின்றனவா?”
⑥ நிர்வாகம் — போதம் விதியாக மட்டும் அல்ல, நோக்கமாகப் புரியப்பட வேண்டும்
ஒரு குருகுலத்தில் குரு ஒரு விதியை உருவாக்கலாம்.
காலப்போக்கில் அந்த விதியை நிர்வாகிகள் செயல்படுத்துவார்கள்.
ஆனால்:
“குரு இப்படித்தான் சொன்னார்”
என்று சொற்களை மட்டும் பாதுகாப்பது போதாது.
அதன் பின்னால் இருக்கும்:
ஆகியவற்றையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
இதுவே:
போதம் புந்திக்குள் நிற்பது.
போதத்தைப் புரியாமல் விதியை மட்டும் நடைமுறைப்படுத்தினால் உயிருள்ள ஞானம் இயந்திர ஒழுங்காக மாறிவிடலாம்.
⑦ ஆன்மிக சாதனை — திருவடியிலிருந்து போதம் வரை
இப்பாடலை நேரடியான சாதனை வரிசையாகவும் பயன்படுத்தலாம்.
திருத்தாளிணை — சரணம்
தியானத்தின் தொடக்கத்தில்:
“எல்லாவற்றையும் நான் அறிந்தவன் அல்ல; வழிகாட்டுதலை ஏற்றுக்கொள்கிறேன்.”
என்ற பணிவை உருவாக்குங்கள்.
↓
திருமேனி — தியானம்
குரு அல்லது நந்தியின் திருமேனியை மனத்தில் நினைவுகூருங்கள்.
சிதறும் மனத்தை ஒரே மையத்திற்குக் கொண்டுவாருங்கள்.
↓
நாமம் — வந்தனை
திருநாமத்தை மெய்ம்மையாகச் செப்புங்கள்.
வாக்கு, மனம், உணர்வு ஒன்றுபடட்டும்.
↓
பொற்போதம் — ஞானம்
பின்னர் முக்கியமான ஒரு உபதேசத்தை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.
“இது என்னிடம் என்ன மாற்றத்தை எதிர்பார்க்கிறது?”
என்று சிந்தியுங்கள்.
இங்குதான் சாதனை உருவத்திலிருந்து உணர்வுக்கும் ஞானத்திற்கும் செல்கிறது.
⑧ குருவைச் சந்தித்தது பெரியதா, குருபோதம் வாழ்வாகியது பெரியதா?
ஒருவர்:
“நான் குருவுடன் பத்து ஆண்டுகள் இருந்தேன்.”
என்று கூறலாம்.
இன்னொருவர்:
“நான் அவரை இரண்டு முறை மட்டுமே சந்தித்தேன்; ஆனால் அவர் கூறிய ஒரு உபதேசம் என் வாழ்க்கையை மாற்றியது.”
என்று கூறலாம்.
பாடல் 142-ன் இறுதி அளவுகோலைப் பயன்படுத்தினால் முக்கியமான கேள்வி:
யார் எவ்வளவு காலம் குருவின் அருகில் இருந்தார்?
என்பதல்ல.
யாருக்குள் குருவின் பொற்போதம் நிலைபெற்றது?
என்பதே.
இதனால் குருவுடனான உடல் அருகாமை அருமையான அருள்வாய்ப்பாக இருக்கலாம்; ஆனால் அருகாமையை அகமாற்றமாக்குவது சாதகரின் பொறுப்பு.
⑨ குருவின் உருவத்தை அகத்தில் வைத்திருப்பதன் உண்மையான நோக்கம்
குருவுரு தியானம் ஒரு ஆழமான சாதனை.
ஆனால் அதன் நோக்கம் குருவின் மனித உருவத்தின் மீது உளவியல் சார்பை மட்டும் அதிகரிப்பதாக இருக்கக்கூடாது.
திருமூலரின் வரிசையைப் பாருங்கள்:
திருமேனி → நாமம் → பொற்போதம்.
உருவம் இறுதியில் போதத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறது.
அதனால் குருவின் முகத்தை நினைத்தவுடன்:
அப்போது குருவுரு ஒரு ஆன்மிக நினைவூட்டும் மையமாகிறது.
⑩ “என் வாய்மையால்” — வாக்கும் வாழ்க்கையும் ஒன்றாக வேண்டும்
மூன்றாவது அடியின்:
“என் வாய்மையால்”
என்ற சொல் வாழ்வியலில் மிகவும் முக்கியமானது.
வாயால்:
அன்பு, கருணை, சிவம், குரு, அறம்
என்று பேசுகிறோம்.
ஆனால் நடத்தையில் எதிர்மாறாக இருந்தால் வாக்குக்கும் வாழ்வுக்கும் இடையே பிளவு உருவாகிறது.
எனவே நந்திநாமத்தை வந்திப்பதற்கான வாழ்வியல் தயாரிப்பு:
வாக்கை உண்மைப்படுத்துதல்.
இதற்கான எளிய தினசரி சாதனை:
தேவையற்ற பொய் குறைத்தல்.
புறங்கூறலைக் குறைத்தல்.
கடுமையான வாக்கை கவனித்தல்.
கொடுத்த வாக்கை நிறைவேற்றுதல்.
தெரியாததை “தெரியாது” என்று சொல்லுதல்.
அப்போது திருநாமம் செப்பும் அதே வாக்கு வாழ்விலும் வாய்மையாகிறது.
⑪ “புந்திக்குள் நிற்பது” — கேட்ட ஞானம் உள்ளறிவாக மாறுதல்
ஒரு உபதேசத்தை மூன்று நிலைகளில் பார்க்கலாம்.
கேட்ட அறிவு
“குரு இப்படிச் சொன்னார்.”
புரிந்த அறிவு
“அவர் ஏன் இப்படிச் சொன்னார் என்பது எனக்குப் புரிகிறது.”
நிலைபெற்ற அறிவு
“இந்த உண்மை என் முடிவுகளில் தன்னிச்சையாக செயல்படத் தொடங்கியுள்ளது.”
மூன்றாவது நிலையே:
“புந்திக்குள் நிற்பது.”
உதாரணமாக குரு:
“கோபத்தில் முடிவெடுக்காதே”
என்று கற்றுத்தந்தார் என வைத்துக்கொள்வோம்.
அதை நினைவில் வைத்திருப்பது அறிவு.
அதன் காரணத்தைப் புரிந்துகொள்வது தெளிவு.
ஆனால் கோபம் வந்தபோது இயல்பாகவே:
“இப்போது முடிவெடுக்க வேண்டாம்.”
என்று அகத்தில் எழுவது — போதம் நிலைபெறத் தொடங்கியதற்கான அறிகுறி.
⑫ குருவிடம் சார்ந்திருப்பதிலிருந்து குருபோதத்தில் நிற்பதற்கு
குரு–சிஷ்ய உறவின் முதிர்ச்சியை இவ்வாறு பார்க்கலாம்:
தொடக்கம்
“குரு என்ன சொல்வார்?”
↓
வளர்ச்சி
“குரு என்ன கற்றுத்தந்தார்?”
↓
முதிர்ச்சி
“நான் கற்ற உண்மையின் அடிப்படையில் இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும்?”
இதுவே குருவைத் துறப்பது அல்ல.
மாறாக:
குருவின் போதம் அகத்தில் செயல்படத் தொடங்கிய நிலை.
உண்மையான குரு சார்பு இறுதியில் சாதகரின் விவேகம், பொறுப்பு, தெளிவு ஆகியவற்றை வளர்க்க வேண்டும்.
⑬ ஐந்து நிமிட “பொற்போத” சாதனை
ஒவ்வொரு நாளும் குருவின் ஒரே ஒரு உபதேசத்தை மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.
முதல் நிமிடம் — சரணம்
திருவடியை மனத்தில் நினைத்து பணிவுடன் அமருங்கள்.
இரண்டாம் நிமிடம் — திருமேனி
குருவுருவை அமைதியாக நினைவுகூருங்கள்.
மூன்றாம் நிமிடம் — நாமம்
திருநாமத்தை மெதுவாக மனத்திலோ வாக்கிலோ செப்புங்கள்.
நான்காம் நிமிடம் — போதம்
அன்றைய ஒரு உபதேசத்தை நினைவுகூருங்கள்.
உதாரணம்:
“எதிர்வினைக்கு முன் தெளிவு.”
ஐந்தாம் நிமிடம் — வாழ்வு
தன்னிடம் கேளுங்கள்:
“இந்தப் போதத்தை இன்று எந்த ஒரு நிகழ்வில் நடைமுறைப்படுத்துவேன்?”
ஒரே ஒரு செயலைத் தீர்மானியுங்கள்.
இதனால்:
திருவடி → திருமேனி → நாமம் → போதம் → செயல்
என்ற முழுமையான சாதனை உருவாகிறது.
⑭ இரவு சுயபரிசோதனை
நாள் முடிவில் நான்கு கேள்விகள்:
இதனை குற்றவுணர்வுடன் செய்ய வேண்டாம்.
இது:
“நான் நல்லவனா, கெட்டவனா?”
என்ற தீர்ப்பு அல்ல.
மாறாக:
“போதம் என்னுள் எவ்வளவு நிலைபெற்றுள்ளது?”
என்ற சாதனை அளவீடு.
⑮ இந்தப் பாடல் என்னுடைய வாழ்க்கையில் இன்று எப்படி நடைமுறையாகும்?
இன்று குருவின் திருவடியை வணங்குவேன்; ஆனால் வணக்கத்துடன் பணிவையும் எடுத்துச் செல்வேன்.
திருமேனியைச் சிந்திப்பேன்; ஆனால் அந்த நினைவுடன் அவர் காட்டிய நெறியையும் நினைவுகூர்வேன்.
திருநாமத்தைச் செப்புவேன்; ஆனால் அந்த நாமத்தைச் செப்பும் என் வாக்கை உண்மை, கனிவு, பொறுப்பு ஆகியவற்றால் காப்பேன்.
குருவின் உபதேசத்தைக் கேட்பேன்; ஆனால்:
“இது என் வாழ்க்கையில் எதை மாற்ற வேண்டும்?”
என்று சிந்திப்பேன்.
ஒரு கடினமான முடிவு வரும் போது:
“என் பழைய மனப்பழக்கம் என்ன சொல்கிறது?”
“நான் கற்ற போதம் என்ன சொல்கிறது?”
என்று வேறுபடுத்திப் பார்ப்பேன்.
காலப்போக்கில் குருவின் அருகில் இல்லாதபோதும் அவரது போதம் என் முடிவுகளில் இயல்பாக எழத் தொடங்க வேண்டும்.
அப்போது:
திருவடி — சரணமாகிறது.
திருமேனி — தியானமாகிறது.
திருநாமம் — விழிப்பாகிறது.
பொற்போதம் — உள்ளறிவாகிறது.
உள்ளறிவு — வாழ்வாகிறது.
பாடல் 142-ன் வாழ்வியல் சூத்திரம்
குருவின் திருவடியைச் சந்திப்பது தொடக்கம்; திருமேனியைச் சிந்திப்பது அகமுகம்; நாமத்தை வாய்மையுடன் வந்திப்பது வாக்கின் புனிதம்; ஆனால் இவை அனைத்தின் நிறைவு — குருவின் பொற்போதம் புத்திக்குள் நிலைபெற்று, குரு உடலால் அருகில் இல்லாத நேரத்திலும் சாதகரின் சிந்தனை, வாக்கு, முடிவு, நடத்தை ஆகியவற்றைத் தெளிவுடன் வழிநடத்தும் வாழ்வாக மாறுவதே.
ஒரே பார்வையில் பாடலின் சாரம்
திருமந்திரம் — பாடல் 142
சந்திப்பது நந்தி தன்றிருத் தாளிணை
சிந்திப் பது நந்தி செய்ய திருமேனி
வந்திப் பதுநந்தி நாமமென் வாய்மையாற்
புந்திக்குள் நிற்பது நந்திபொற் போதமே. (142)
① இந்தப் பாடலின் மையச் செய்தி
பாடல் 142 குரு–நந்தி தொடர்பின் முதிர்ச்சியை எடுத்துரைக்கிறது.
குருவைச் சந்திப்பது தொடக்கம்.
அவரது திருமேனியைச் சிந்திப்பது அடுத்த நிலை.
அவரது நாமத்தை வாய்மையுடன் வந்திப்பது இன்னும் ஆழமான நிலை.
ஆனால் இவை அனைத்தின் நிறைவு:
“புந்திக்குள் நிற்பது நந்தி பொற்போதமே.”
அதாவது, குருவின் புற இருப்பிலிருந்து சாதகர் இறுதியில் பெற வேண்டியது அவரது போதம் அக அறிவில் நிலைபெறும் மாற்றம்.
இதனால் பாடலின் மைய இயக்கம்:
திருவடி → திருமேனி → நாமம் → போதம்
சாதகரின் இயக்கத்தில்:
சந்தி → சிந்தி → வந்தி → அகத்தில் நிலைநிறுத்து
② நான்கு அடிகள் — நான்கு சாதனை நிலைகள்
பாடலின் மையம்
சாதகரின் செயல்
அகப்பொருள்
விளைவு
திருத்தாளிணை
சந்தித்தல்
சரணம்
பணிவு
திருமேனி
சிந்தித்தல்
தியானம்
ஒருமை
நந்தி நாமம்
வந்தித்தல்
மெய்ம்மையான நினைவு
வாக்கின் புனிதம்
பொற்போதம்
புந்திக்குள் நிற்றல்
ஞான உள்ளீர்ப்பு
வாழ்வை வழிநடத்தும் தெளிவு
இதனால் இப்பாடல் வெறும் குருவந்தனையைச் சொல்லவில்லை.
குரு தொடர்பு எவ்வாறு சாதகரின் அக ஞானமாக முதிர வேண்டும்?
என்பதைச் சொல்கிறது.
③ “சந்திப்பது” — குருவை அணுகுவதன் நோக்கம்
முந்தைய பாடல் 141:
“எம்பிரான்தனைச் சந்தித்தே”
என்று முடிந்தது.
142:
“சந்திப்பது நந்தி தன் திருத்தாளிணை”
என்று தொடங்குகிறது.
இந்தச் சொல்லிணைப்பு முக்கியமானது.
சாதகர் புலன்களின் சிதறலிலிருந்து அகமுகமாகி இறைச் சந்திப்பிற்கு வந்தபின், அந்தச் சந்திப்பு திருவடி சார்பாக திறக்கப்படுகிறது.
திருவடி என்பது:
சரணம் — தஞ்சம் — வழி — அருள் சார்பு
என்ற சாதனைப் பொருளைப் பெறுகிறது.
எனவே முதல் நிலை:
“நான் மட்டுமே போதும்” என்ற அகந்தையிலிருந்து, “எனக்கு நெறி தேவை” என்ற சரணத்திற்கு வருதல்.
④ “சிந்திப்பது” — சந்திப்பு நினைவாக மட்டும் இருக்கக்கூடாது
“சிந்திப்பது நந்தி செய்ய திருமேனி.”
குருவை ஒருமுறை சந்தித்திருக்கலாம்.
தரிசித்திருக்கலாம்.
திருவடியை வணங்கியிருக்கலாம்.
ஆனால் அந்தச் சந்திப்பு கடந்தகால நினைவாக மட்டும் இருந்தால் அதன் அகப்பயன் குறைவு.
அதனால் திருமூலர்:
சந்திப்பது → சிந்திப்பது
என்று நகர்கிறார்.
புறத்தில் கண்ட திருமேனி அகத்தில் தியான மையமாகிறது.
இதன் மூலம்:
தரிசனம் → தியானம்
என்ற மாற்றம் நிகழ்கிறது.
⑤ “வந்திப்பது” — வாக்கு குருவழியில் ஒழுங்குபடுதல்
“வந்திப்பது நந்தி நாமம் என் வாய்மையால்.”
இங்கு குரு நினைவு வாக்கையும் தொடுகிறது.
நந்திநாமத்தைச் செப்பும் வாக்கு:
என்ற சுயபரிசோதனை அவசியமாகிறது.
இதனால் நாமவந்தனை வெறும் ஒலியாக இல்லாமல்:
வாக்கின் வாய்மையாக
வாழ்வில் வெளிப்பட வேண்டும்.
⑥ “புந்திக்குள் நிற்பது” — பாடலின் உச்சம்
முதல் மூன்று அடிகளிலும் சாதகர் ஏதோ ஒன்றைச் செய்கிறான்:
சந்திக்கிறான்.
சிந்திக்கிறான்.
வந்திக்கிறான்.
ஆனால் நான்காவது அடியில்:
“நிற்பது”
என்று வருகிறது.
இதுவே முக்கியமான மாற்றம்.
செய்யப்படும் ஆன்மிகப் பயிற்சி இறுதியில் அகத்தில் நிலையாக மாற வேண்டும்.
குருவின் உபதேசத்தை:
கேட்டேன்
என்பது முதல் நிலை.
புரிந்துகொண்டேன்
என்பது அடுத்த நிலை.
அந்தப் புரிதல் என் இயல்பான முடிவெடுக்கும் முறையாகிவிட்டது
என்பதே:
“புந்திக்குள் நிற்பது.”
⑦ “பொற்போதம்” — குரு தொடர்பின் முதிர்ந்த பலன்
இப்பாடலின் இறுதியில் திருமூலர்:
திருமேனி
என்று முடிக்கவில்லை.
நாமம்
என்றும் முடிக்கவில்லை.
அவர்:
“பொற்போதமே”
என்று முடிக்கிறார்.
இதிலிருந்து குருபக்தியின் ஆழமான அளவுகோல் கிடைக்கிறது:
குருவின் அருகில் எவ்வளவு காலம் இருந்தோம் என்பதைக் காட்டிலும், அவரது போதம் எவ்வளவு ஆழமாக நம்முள் நிலைபெற்றுள்ளது என்பதே முக்கியம்.
உண்மையான குருபக்தி நபர்பற்றில் மட்டும் நிற்காமல் ஞான உள்ளீர்ப்பாக முதிர வேண்டும்.
⑧ பாடல் 140 → 141 → 142 — மூன்று நிலைகளின் அழகான வளர்ச்சி
பாடல் 140 — தெளிவு
திருமேனி காணல்
திருநாமம் செப்பல்
திருவார்த்தை கேட்டல்
குருவுரு சிந்தித்தல்
↓
தெளிவு
பாடல் 141 — மடைமாற்றம்
புலன் ஐந்தும் தன்வசம்
↓
தன்னில் மடைமாறுதல்
↓
தனித்து நிற்றல்
↓
எம்பிரானைச் சந்தித்தல்
பாடல் 142 — நிலைபெறுதல்
திருத்தாளிணை சந்தித்தல்
↓
திருமேனி சிந்தித்தல்
↓
நாமம் வந்தித்தல்
↓
பொற்போதம் புந்திக்குள் நிற்றல்
மூன்றையும் மூன்று சொற்களில்:
140 — தெளி
141 — திருப்பு
142 — நிலைபெறு
⑨ சாதகருக்கான மிக முக்கியமான எச்சரிக்கை
இந்தப் பாடலைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டால் குருபக்தி:
நபர்பற்று,
வெளிப்புற அடையாளம்,
உணர்ச்சிப்பூர்வ சார்பு,
குருவுடனான அருகாமைப் பெருமை
ஆக மாறிவிடலாம்.
ஆனால் பாடலின் இறுதி இதனைத் தாண்டிச் செல்கிறது:
“புந்திக்குள் நிற்பது நந்தி பொற்போதமே.”
எனவே குருவழியின் ஆரோக்கியமான முதிர்ச்சி:
குருவைப் பற்றிய சார்பை வளர்ப்பது மட்டும் அல்ல; குரு அருளிய ஞானத்தால் சாதகரின் தெளிவு, விவேகம், பொறுப்பு, வாழ்வியல் ஆகியவை வளர்வது.
குரு வழிகாட்டுகிறார்.
ஆனால் அவரது போதம் அகத்தில் நிலைபெற்றதும் சாதகர்:
தெளிவாகச் சிந்திக்கவும், பொறுப்புடன் முடிவெடுக்கவும், நெறியுடன் வாழவும்
கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
⑩ நவீன வாழ்க்கையில் பாடல் 142
இந்தப் பாடலின் கோட்பாட்டை குரு–சிஷ்ய உறவிற்கு அப்பாலும் பயன்படுத்தலாம்.
குடும்பத்தில்
நான் போதிக்கும் அன்பு என் நடத்தையில் இருக்கிறதா?
கல்வியில்
ஆசிரியரின் பதிலை மனப்பாடம் செய்தேனா, அல்லது சிந்திக்கும் முறையைக் கற்றேனா?
தொழிலில்
நான் அறிந்த நெறிமுறைகள் கடினமான முடிவுகளிலும் செயல்படுகின்றனவா?
தலைமைத்துவத்தில்
நான் மதிப்புகளைப் பேசுகிறேனா, அல்லது அவை என் முடிவுகளில் தெரிகின்றனவா?
ஆன்மிகத்தில்
நான் எத்தனை உபதேசங்கள் கேட்டேன் என்பதா முக்கியம், அல்லது ஒரு உபதேசமாவது என் இயல்பை மாற்றியுள்ளதா?
இதனால் பாடல் 142-ன் உலகளாவிய வாழ்வியல் விதி:
அறிந்த உண்மை அகத்தில் நிலைபெறாத வரை அது இன்னும் முழுமையான ஞானமாகவில்லை.
⑪ சாதகரின் நான்கு சுயபரிசோதனைக் கேள்விகள்
திருவடி
நான் உண்மையில் வழிகாட்டுதலை ஏற்கும் பணிவுடன் இருக்கிறேனா?
திருமேனி
என் குருநினைவு என்னை அக ஒருமைக்கு அழைத்துச் செல்கிறதா?
நாமம்
நான் வந்திக்கும் திருநாமத்திற்குத் தகுந்த வாய்மையுடன் என் வாக்கு இருக்கிறதா?
போதம்
குருவின் எந்த ஒரு போதம் இன்று என் சிந்தனை அல்லது நடத்தையை மாற்றியது?
கடைசிக் கேள்வியே இப்பாடலின் முக்கியமான அளவுகோல்.
⑫ ஒரே பார்வையில் — அக இயக்கம்
எம்பிரானைச் சந்தித்தல்
↓
நந்தியின் திருத்தாளிணை
↓
சரணம்
↓
நந்தியின் திருமேனி
↓
சிந்தனை
↓
நந்தியின் நாமம்
↓
வந்தனை
↓
நந்தியின் பொற்போதம்
↓
புந்திக்குள் நிலை
↓
தெளிவு
↓
வாழ்வியல்
அதாவது:
புறச் சந்திப்பு → அகச் சிந்தனை → மெய்ம்மையான வந்தனை → ஞான உள்ளீர்ப்பு → வாழ்வியல் மாற்றம்.
⑬ இந்தப் பாடலை ஒரு வரியில் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள
“குருவின் திருவடியைச் சந்தி; திருமேனியைச் சிந்தி; திருநாமத்தை வாய்மையுடன் வந்தி; ஆனால் இறுதியில் அவரது பொற்போதம் உன் புந்திக்குள் நிலைபெற்று உன் வாழ்வாகட்டும்.”
இன்னும் சுருக்கமாக:
சந்தி → சிந்தி → வந்தி → உள்ளீர்த்து வாழ்.
அல்லது:
திருவடி → திருமேனி → நாமம் → போதம் → வாழ்வு.
திருச்சிற்றம்பலம்.