அன்பர்களே,
நீங்கள் திருமந்திரத்தின் ஒரு மந்திரத்திற்கான பொருளையும், அதன் யோக–ஆகம–தந்திர விளக்கத்தையும் வாசித்துள்ளீர்கள்.
ஆனால், உங்களிடம் ஒரு கேள்வி…
திருமந்திரத்தைப் பற்றி அறிந்தீர்களா?
அல்லது
திருமந்திரத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கிவிட்டீர்களா?
இவை இரண்டும் ஒன்றல்ல.
திருமூலர் அருளிய ஒவ்வொரு திருமந்திரமும், வெறும் பாடல் அல்ல; ஒரு வருட தவத்தின் அனுபவச் சுருக்கம். அந்த அனுபவத்தை வெறும் வாசிப்பால் மட்டுமே முழுமையாகப் பெற முடியாது. அறிவு வழியைக் காட்டும்; ஆனால் சாதனையே அந்த வழியில் நம்மை நடத்தும்.
அதனால்தான், எமது குருநாதர் அகஸ்திய குலபதி ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனன் அவர்கள், திருமந்திரத்தை வெறும் நூலாக அல்ல, வாழ்வாக மாற்றும் ஒரு தனித்துவமான சாதனை முறையாக திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையை வகுத்துத் தந்துள்ளார்.
இந்த எழுத்துச் சாதனை என்பது,
ஒரு புத்தகத்திலிருந்து இன்னொரு புத்தகத்திற்கு சொற்களை நகலெடுக்கும் செயல் அல்ல.
இது,
நாள்தோறும் ஒரே ஒரு மந்திரத்தை மட்டுமே எழுதும் இந்த ஒழுக்கம், மனத்தின் அவசரத்தைக் குறைத்து, பொறுமையையும், கவனத்தையும், உள்ளுணர்வையும் வளர்க்கிறது. காலப்போக்கில், திருமந்திரம் ஒரு நூலாக உங்கள் கையில் இருப்பதில்லை; அது உங்கள் சிந்தனையிலும், சொல்லிலும், செயலிலும் வெளிப்படத் தொடங்கும்.
திருமந்திரத்தைப் படித்தவர்கள் பலர் இருக்கலாம்.
திருமந்திரத்தை வாழ்ந்தவர்கள் சிலரே.
அந்த அரிய சாதகர்களின் வரிசையில் நீங்கள் இணைவதற்கான அழைப்பே திருமந்திர எழுத்துச் சாதனை.
நீங்களும் இந்த அருள் யாத்திரையில் இணைந்து,
ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு மந்திரம்,
ஒவ்வொரு மந்திரத்திலும் ஒரு புதிய விழிப்பு,
ஒவ்வொரு விழிப்பிலும் சிவத்தை நோக்கிய ஒரு புதிய படி எடுத்து வையுங்கள்.
வாருங்கள்!
திருமந்திரத்தை வெறும் வாசிப்பதிலிருந்து, அதை வாழும் ஆன்மிகப் பயணத்திற்கு ஒன்றாக முன்னேறுவோம்.
திருமந்திர அரண்மனை – உலகளாவிய திருமந்திர குருகுலம்
திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையில் இணைந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள், கீழ்வரும் விண்ணப்படிவத்தை நிரப்பி திருமந்திர அரண்மனை திருமூலர் குருகுலத்தில் இணையுங்கள்.
📝 விண்ணப்படிவம் →
திருமூலர் படிக்கட்டு - 143
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிநாற்பத்து மூன்றாவது படிக்கட்டில் (143) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
போதந் தருமெங்கள் புண்ணிய நந்தியைப்
போதந் தனில்வைத்துப் புண்ணிய ராயினார்
நாத னடத்தா னயனங் களிகூர
வேதந் துதித்திடப் போயடைந்தார் விண்ணே. (143)
சந்தி பிரித்த வடிவம்
போதம் தரும் எங்கள் புண்ணிய நந்தியைப்
போதம் தனில் வைத்துப் புண்ணியர் ஆயினார்
நாதன் அடத்தான் நயனம் களிகூர
வேதம் துதித்திடப் போய் அடைந்தார் விண்ணே.
யோக–ஆகம–தந்திர ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
திருமந்திரம் — பாடல் 143
போதந் தருமெங்கள் புண்ணிய நந்தியைப்
போதந் தனில்வைத்துப் புண்ணிய ராயினார்
நாத னடத்தா னயனங் களிகூர
வேதந் துதித்திடப் போயடைந்தார் விண்ணே. (143)
பாடல் 142:
“புந்திக்குள் நிற்பது நந்தி பொற்போதமே”
என்று முடிந்தது. 143 அதே போதம் என்ற சொல்லையே எடுத்துத் தொடர்கிறது. இதனால் திருமூலரின் கவனம் இப்போது குருவின் புற உருவத்திலிருந்து, குரு அருளும் ஞானபோதம் சாதகரின் அகத்தில் என்ன செய்கிறது? என்ற கேள்விக்குச் செல்கிறது.
இப்பாடலின் மைய இயக்கத்தை:
நந்தி போதம் தருதல் → நந்தியைப் போதத்தில் வைத்தல் → புண்ணியர் ஆதல் → நாதனின் ஆனந்தக் கூத்து → வேதம் துதிக்கும் உயர்நிலை → விண்ணை அடைதல்
என்று புரிந்துகொள்ளலாம்.
① “போதம் தரும்” — நந்தியின் முதன்மையான செயல்
திருமூலர் நந்தியை இங்கு முதலில்:
“போதம் தரும்”
என்று அடையாளப்படுத்துகிறார்.
இது மிகவும் முக்கியமானது.
நந்தியின் பெருமை இங்கு:
மாறாக:
போதம் தருவதில்.
“போதம்” என்பதை வெறும் தகவல் அல்லது கோட்பாட்டு அறிவு என்று மட்டும் கொள்ள முடியாது. சைவ–யோகப் பின்னணியில் அது உணர்த்தப்படும் ஞானம், விழிப்புணர்வு, தெளிவு என்ற ஆழமான பொருளையும் கொண்டுள்ளது.
எனவே உண்மையான குருவின் பணி:
சாதகருக்காக சிந்திப்பது அல்ல; சாதகரின் அறிவை விழிப்பூட்டுவது.
② “எங்கள் புண்ணிய நந்தி” — ஞான மரபின் உயிருள்ள உறவு
திருமூலர்:
“புண்ணிய நந்தி”
என்று மட்டும் கூறாமல்:
“எங்கள் புண்ணிய நந்தி”
என்று கூறுகிறார்.
இங்கு நந்தி தொலைவில் இருக்கும் தத்துவக் கருத்தாக மட்டும் இல்லை. அவர் ஞானமரபின் உயிருள்ள குருமையம்.
திருமந்திரத்தின் பாயிரப் பகுதிகளில் திருமூலர் தம்முடைய நந்தி சார்பை மீண்டும் மீண்டும் குறிப்பிடுகிறார். ஆகவே இங்கு “நந்தி” என்பதைக் குருத்தத்துவத்தோடு வாசிப்பது இயல்பானது.
ஆனால் நந்தியை வெறும் வரலாற்று மனித குருவாக மட்டும் குறுக்கிவிடுவதும் பொருத்தமல்ல. திருமந்திரத்தின் மொழியில் நந்தி சிவஞானத்தை அருளும் குரு–இறை மையமாக பல அடுக்குகளில் செயல்படுகிறார்.
③ “புண்ணிய நந்தி” → “புண்ணியர்” — குருவின் பண்பு சீடனில் பிரதிபலிக்கிறது
முதல் இரண்டு அடிகளில் மிக அழகான தர்க்கம் உள்ளது:
புண்ணிய நந்தி
↓
புண்ணியர் ஆயினார்
நந்தியின் தொடர்பு சாதகரை வெறும் “நந்தியின் பக்தர்” என்று மாற்றவில்லை.
அவர்கள்:
புண்ணியர்
ஆகின்றனர்.
இதுவே குரு–சிஷ்ய உறவின் முக்கியமான ஆன்மிக அளவுகோல்.
உண்மையான குரு தொடர்பு:
குருவின் பெருமையை அதிகமாகப் பேசும் சீடரை அல்ல; குருவின் ஞானத்தால் மாற்றமடைந்த சீடரை உருவாக்க வேண்டும்.
இதனால் குருவின் புண்ணியம் சாதகரிடம் வாழ்வியல் மற்றும் ஞானப் பண்பாக வெளிப்படுகிறது.
④ “போதம் தனில் வைத்துப்” — மிகவும் ஆழமான சொற்றொடர்
இரண்டாம் அடி:
“போதம் தனில் வைத்துப் புண்ணியர் ஆயினார்.”
இதை வெறும்:
“நந்தியை மனதில் நினைத்தார்கள்”
என்று மொழிபெயர்த்துவிட்டால் செய்யுளின் ஆழம் குறைந்துவிடும்.
திருமூலர் “மனம்” என்று சொல்லாமல்:
“போதம் தனில்”
என்று குறிப்பிடுகிறார்.
அதாவது நந்தியுடனான உறவு வெறும் உணர்ச்சி நினைவில் அல்ல; ஞான–உணர்வு நிலையில் அமைய வேண்டும் என்ற வாசிப்பு இங்கு வலுப்பெறுகிறது.
இதனை:
நந்தியை ஞான உணர்வில் நிலைநிறுத்துதல்
என்று புரிந்துகொள்ளலாம்.
⑤ பாடல் 142-இன் “புந்தி” 143-இன் “போதம்” ஆக முதிர்கிறது
142:
“புந்திக்குள் நிற்பது நந்தி பொற்போதமே.”
143:
“போதம் தரும்… நந்தியைப் போதம் தனில் வைத்து…”
இங்கு ஒரு ஆழமான சுற்று நிறைவு காணப்படுகிறது.
142
நந்தியின் போதம் → சாதகரின் புந்திக்குள்
143
நந்தி → சாதகரின் போதத்தில்
அதாவது முதலில்:
குருவின் ஞானம் சாதகருக்குள் வருகிறது.
பின்னர்:
சாதகரின் விழிப்புணர்வே அந்தக் குரு உண்மையைத் தாங்கும் தளமாகிறது.
இதனை குருவை உடல்ரீதியாக “உள்ளே வைத்தல்” என்று புரிந்துகொள்ளாமல், குரு அருளிய ஞானம் சாதகரின் உணர்வுடன் பிரிக்க முடியாததாகுதல் என்று புரிந்துகொள்வது நுணுக்கமானது.
⑥ யோகப் பார்வை — நினைவிலிருந்து நிலைபெற்ற விழிப்புணர்விற்கு
யோகத்தில் சாதனையின் முதிர்ச்சி வெறும் எண்ணிக்கை அல்ல.
ஒருவர்:
என்பவற்றைக் கடந்த ஒரு கேள்வி உள்ளது:
அவருடைய சித்தத்தின் இயல்பு மாறியுள்ளதா?
பாடல் 143 இதையே “போதம்” என்ற சொல்லால் சுட்டுகிறது.
முதலில் போதம்:
கேட்கப்படுகிறது.
பின்னர்:
புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது.
அடுத்து:
தியானிக்கப்படுகிறது.
இறுதியில்:
சாதகரின் இயல்பான விழிப்புணர்வாகிறது.
இந்த இறுதி நிலையே “போதம் தனில் வைத்தல்” என்ற சொல்லின் யோக ஆழத்தைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது.
⑦ ஆகமப் பார்வை — குரு அருள் ஏன் அவசியம்?
சைவ ஆகம மரபில் குரு என்பது வெறும் கருத்துகளை விளக்கும் ஆசிரியர் மட்டுமல்ல. தீட்சை, மந்திரம், சாதனை, ஞானம் ஆகியவற்றை உரிய முறையில் வழிநடத்தும் ஆன்மிக மையமாகக் கருதப்படுகிறார்.
அந்தப் பின்னணியில்:
“போதம் தரும் நந்தி”
என்ற சொல்லாட்சி முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.
குரு சாதகருக்கு புதிய தகவலை மட்டும் சேர்ப்பதில்லை.
அவர்:
எதை அறிய வேண்டும்?
எதை விட வேண்டும்?
எதை நோக்க வேண்டும்?
தன்னை எவ்வாறு அறிய வேண்டும்?
என்ற அடிப்படை ஆன்மிகத் திசையைத் தெளிவுபடுத்துகிறார்.
அதனால் குருவின் போதம் சாதகரின் அகத்தில் நிலைபெறும்போது சாதனை வெளிப்புற கட்டளையிலிருந்து உள்ளார்ந்த நெறியாக மாறுகிறது.
⑧ தந்திரப் பார்வை — குரு வெளியில் தொடங்கி அகத்தில் ஞானமாகிறார்
தந்திர மரபுகளில் குருவின் இடம் மிக உயர்ந்தது. ஆனால் குரு சாதனையின் உச்சம் அவரது உடல் அருகாமையில் நிரந்தரமாக இருக்க வேண்டும் என்பதல்ல.
குரு:
மந்திரமாக நினைவில்,
தியானமாக சித்தத்தில்,
போதமாக புத்தியில்,
நெறியாக நடத்தையில்
நிலைபெற வேண்டும்.
இந்தப் பார்வையில் பாடல்கள் 140–143 ஒரு அழகான பரிணாமத்தைக் காட்டுகின்றன:
குருவைக் காணுதல் → குருவுரு சிந்தித்தல் → புலன்களை அகமுகப்படுத்துதல் → நந்தியின் போதம் புந்திக்குள் நிற்றல் → நந்தியைப் போதத்தில் வைத்தல்.
இதனால் குரு தொடர்பு புற வழிபாட்டிலிருந்து அக ஞான ஒருங்கிணைப்பிற்கு நகர்கிறது.
⑨ “புண்ணியர் ஆயினார்” — புண்ணியம் என்றால் வெறும் நல்வினைப் பலனா?
“புண்ணியம்” என்பதை இங்கு வெறும்:
நல்ல காரியம் செய்ததால் கிடைக்கும் பலன்
என்று மட்டும் குறுக்கிவிடக் கூடாது.
பாடலின் உட்கட்டமைப்பில் அவர்கள் புண்ணியர் ஆனதற்கு முன்:
போதம் தரும் நந்தியைப் போதத்தில் வைத்தார்கள்.
எனவே இங்கு “புண்ணியர்” என்பது:
என்ற ஆன்மிகப் பொருள் வளத்தையும் பெறுகிறது.
அதாவது:
புண்ணியம் இங்கு செயல் கணக்கு மட்டுமல்ல; அகத்தின் தகுதிநிலை.
⑩ மூன்றாம் அடி — “நாதன் அடத்தான் நயனம் களிகூர”
இவ்வடியை விளக்கும்போது பாடவடிவத்தில் கவனம் தேவை.
“நாத னடத்தா னயனங் களிகூர”
என்ற பயனர் வழங்கிய வடிவத்தில் “அடத்தான்/நடத்தான்” பகுதி உரைநிர்ணயத்திற்குரியது. எனவே உறுதியற்ற எழுத்துவடிவத்தின் மீது மிகப்பெரிய தத்துவக் கட்டமைப்பை அமைப்பது தவிர்க்கப்பட வேண்டும்.
ஆயினும் செய்யுளின் மையத்தில்:
நாதன்
நயனம்
களிகூர
என்ற மூன்று கருத்துகள் தெளிவாக உள்ளன.
“களிகூர” என்பது:
பேருவகை பெருகுதல்.
இதனால் முதல் இரண்டு அடிகளில் இருந்த போதம்–புண்ணியம், மூன்றாம் அடியில் ஒரு ஆனந்த அனுபவத்திற்கு நகர்கிறது.
⑪ நாதனின் “நடம்” என்ற வாசிப்பு உறுதியானால் — சிதம்பரத் தொடர்பு
மூன்றாம் அடியின் பாடம் உரிய மூலப்பதிப்பில் “நாதன் நடம்…” என்ற பொருளை உறுதிப்படுத்துமானால், இங்கு சிவனின் திருக்கூத்து பற்றிய தொடர்பு மிக வலுவாகிறது.
அது முன்னைய பாடல்களான:
132 — “ஆணிப்பொன் மன்றினுள் ஆடும் திருக்கூத்து”
போன்ற கருத்துகளுடனும் தொடர்பு கொள்ளும்.
அப்போது பாடலின் வளர்ச்சி:
நந்தியின் போதம் → அகப்பக்குவம் → சிவனின் திருக்கூத்து → ஆனந்த தரிசனம்
என்ற ஆழமான சைவ–யோகப் பாதையாக வாசிக்கலாம்.
ஆனால் பாடநிர்ணயம் உறுதியாகாமல் இதனை இறுதியான பொருளாகத் திணிக்காமல் வைத்திருப்பதே ஆய்வுத் துல்லியம்.
⑫ “நயனம் களிகூர” — ஞானத்தின் நிறைவு ஆனந்தம்
பாடலின் முதல் பாதியில்:
போதம்
முக்கியம்.
அடுத்த பகுதியில்:
களி
வருகிறது.
இது குறிப்பிடத்தக்க மாற்றம்.
ஞானம் வெறும் வறண்ட அறிவாக முடிவதில்லை.
உண்மையான போதம்:
அறிவைத் தெளிவுபடுத்தி, சித்தத்தை மாற்றி, இறைநெருக்கத்தில் ஆனந்தத்தை உருவாக்குகிறது.
எனவே:
போதம் → புண்ணியம் → களிப்பு
என்ற உள் வளர்ச்சி இங்கு காணப்படுகிறது.
⑬ “வேதம் துதித்திட” — தனிப்பட்ட அனுபவத்திலிருந்து சாஸ்திர அங்கீகாரத்திற்கு
நான்காவது அடியில் திடீரென:
“வேதம் துதித்திட”
என்று வருகிறது.
இதன் மூலம் திருமூலர் சாதகரின் அனுபவத்தை தனிப்பட்ட மன உணர்ச்சியாக மட்டும் விடவில்லை.
அது வேதம் துதிக்கும் உயர்ந்த தெய்வீகப் பேற்றுடன் இணைக்கப்படுகிறது.
இதன் கருத்து:
உண்மையான ஞான அனுபவம் சாஸ்திர மரபிற்கு முற்றிலும் எதிரான தனிப்பட்ட கற்பனையாக அல்ல; சாஸ்திரம் போற்றும் இறைநிலையை நோக்கியதாக இருக்க வேண்டும்
என்ற பரந்த வாசிப்பைத் தருகிறது.
⑭ “போயடைந்தார் விண்ணே” — எந்த விண்?
இறுதி சொல்:
“விண்ணே.”
இதனை உடனடியாக:
என்று கட்டாயமாக நிர்ணயிக்க வேண்டியதில்லை.
செய்யுளின் இயக்கத்தில் இது:
உயர்ந்த தெய்வீக நிலையை அடைதல்
என்ற பரந்த பொருளைத் தருகிறது.
முக்கியமானது “போயடைந்தார்”.
சாதகர் தொடங்கியது:
நந்தியின் போதத்தில்.
முடிவடைந்தது:
உயர்ந்த விண்ணிலையில்.
இதனால் போதம் ஒரு கோட்பாடாக இல்லாமல் பயணத்தின் வழி ஆகிறது.
⑮ பாடல் 142 → 143 — போதத்தின் இரண்டு நிலைகள்
பாடல் 142
“புந்திக்குள் நிற்பது நந்தி பொற்போதமே.”
குருவின் போதம் சாதகருக்குள் நிலைபெறுகிறது.
பாடல் 143
“போதம் தனில் வைத்துப் புண்ணியர் ஆயினார்.”
சாதகர் தனது போத உணர்விலேயே நந்தியை நிலைநிறுத்துகிறார்.
இதனால்:
போதம் பெறுதல் → போதத்தில் நிலைபெறுதல்
என்ற முதிர்ச்சி உருவாகிறது.
இது மிக முக்கியமான வேறுபாடு.
ஞானத்தைப் பெறுவது ஒன்று.
ஞானத்தில் வாழ்வது இன்னொன்று.
143 இரண்டாவதைக் காட்டுகிறது.
⑯ பாடல்கள் 140–143 — குருவழியின் முழு அகப் பயணம்
140 — குருவழித் தெளிவு
திருமேனி காணல்
→ திருநாமம் செப்பல்
→ திருவார்த்தை கேட்டல்
→ குருவுரு சிந்தித்தல்
→ தெளிவு
141 — புலன்களின் மடைமாற்றம்
புலன்கள் தன்வசம்
→ தன்னில் மடைமாறுதல்
→ தனித்த அக ஒருமை
→ எம்பிரானைச் சந்தித்தல்
142 — நந்திபோதத்தின் உள்ளீர்ப்பு
திருத்தாளிணை
→ திருமேனி
→ நாமம்
→ பொற்போதம்
→ புந்திக்குள் நிலை
143 — போதத்தில் வாழ்தல்
போதம் தரும் நந்தி
→ போதத்தில் வைத்தல்
→ புண்ணியர் ஆதல்
→ களிகூர்தல்
→ விண்ணை அடைதல்
இதனை நான்கு சொற்களில்:
தெளி → திருப்பு → உள்ளீர்த்து → அடை.
⑰ குரு–சிஷ்ய உறவின் மிக முக்கியமான தத்துவம்
இந்தப் பாடல்களின் தொடரில் ஒரு முக்கியமான உண்மை வெளிப்படுகிறது.
சாதகர் குருவிடம் வருவது:
குருவைப் பற்றிய தகவல்களைச் சேகரிப்பதற்காக அல்ல.
குருவின் அருகில் இருப்பது:
அருகாமையை ஆன்மிகப் பெருமையாக மாற்றுவதற்காக அல்ல.
குருவின் நாமத்தைச் செப்புவது:
ஒரு குழு அடையாளத்தை உருவாக்குவதற்காக அல்ல.
இவற்றின் நோக்கம்:
போதம்.
அந்தப் போதத்தின் நோக்கம்:
அகமாற்றம்.
அகமாற்றத்தின் நோக்கம்:
இறைநிலை.
எனவே குருவழியைச் சுருக்கினால்:
குரு → போதம் → தெளிவு → அகமாற்றம் → இறைநெருக்கம்.
⑱ பாடல் 143-ன் யோக–ஆகம–தந்திர வரைபடம்
போதம் தரும் நந்தி
↓
குருவருள்
↓
ஞானபோதம்
↓
போதத்தில் நந்தியை வைத்தல்
↓
ஞானம் உள்ளீர்த்தல்
↓
புண்ணியர் ஆதல்
↓
அகப்பக்குவம்
↓
நயனம் களிகூர
↓
ஆனந்த அனுபவம்
↓
வேதம் துதிக்கும் பேறு
↓
விண்ணை அடைதல்
பாடல் 143-ன் ஒருங்கிணைந்த தத்துவச் சாரம்
பாடல் 143 குரு–நந்தி தொடர்பின் அடுத்த முதிர்ச்சியை வெளிப்படுத்துகிறது. பாடல் 142-இல் நந்தியின் பொற்போதம் சாதகரின் புந்திக்குள் நிலைபெற்றது; இங்கு அந்தப் போதத்தை அருளும் புண்ணிய நந்தியை சாதகர் “போதம் தனில்” வைத்துக் கொள்கிறான். அதனால் குரு தொடர்பு நினைவு அல்லது உருவப் பற்றாக மட்டும் இல்லாமல் ஞான உணர்வாக உள்ளீர்க்கப்படுகிறது.
அந்த உள்ளீர்ப்பு சாதகரை “புண்ணியர்” ஆக்குகிறது. அதன்பின் செய்யுள் ஆனந்தம், நாதன், வேதத் துதி, விண்ணடைதல் ஆகிய உயர்ந்த நிலைகளுக்கு நகர்கிறது. இதனால் போதம் வெறும் அறிவாக முடிவதில்லை; அது சாதகரின் அகத்தை மாற்றி உயர்ந்த இறைநிலைக்குக் கொண்டு செல்லும் பாதையாகிறது.
பாடல் 143-ன் யோக–ஆகம–தந்திர மையம்
குருவின் உண்மையான அருள் அவர் சாதகருக்குத் தரும் போதமே; அந்தப் போதத்தை வெறுமனே கேட்டறியாமல், போத உணர்விலேயே நந்தியை நிலைநிறுத்தி வாழும்போது சாதகர் புண்ணியராக முதிர்கிறார். ஞானம் அப்போது தகவலாக இல்லாமல் அகப்பக்குவமாகவும், அகப்பக்குவம் இறை ஆனந்தமாகவும், அந்த ஆனந்தம் உயர்ந்த தெய்வீகப் பேற்றை நோக்கிய பயணமாகவும் மாறுகிறது. ஆகவே நந்தியை அடைவதன் நிறைவு அவரது உருவத்தின் அருகாமையில் அல்ல — அவர் அருளிய போதம் சாதகரின் உணர்வாகி, அந்த உணர்வே அவரை உயர்நிலைக்கு எடுத்துச் செல்வதில் உள்ளது.
Prompt 03 — திருமூலரின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு
திருமந்திரம் — பாடல் 143
போதந் தருமெங்கள் புண்ணிய நந்தியைப்
போதந் தனில்வைத்துப் புண்ணிய ராயினார்
நாத னடத்தா னயனங் களிகூர
வேதந் துதித்திடப் போயடைந்தார் விண்ணே. (143)
பாடல் 143 தனித்த பாடலாக மட்டும் நிற்கவில்லை. பாடல் 142-இன் இறுதிச் சொல்லான “பொற்போதமே” என்பதை எடுத்துக்கொண்டு, அந்தப் போதம் சாதகரில் ஏற்படுத்தும் விளைவை அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்த்துகிறது.
இதன் அடிப்படைத் தர்க்கம்:
போதத்தைப் பெறுதல் → போதத்தில் நந்தியை நிலைநிறுத்துதல் → சாதகரின் இயல்பு மாறுதல் → புண்ணிய நிலை → இறை ஆனந்தம் → உயர்ந்த பேறு.
① பாடல் 142 எழுப்பிய கேள்விக்கு 143 தரும் பதில்
பாடல் 142:
“புந்திக்குள் நிற்பது நந்தி பொற்போதமே.”
என்று முடிந்தது.
இதனால் இயல்பாக எழும் அடுத்த கேள்வி:
நந்தியின் போதம் புந்திக்குள் நிலைபெற்றால் சாதகருக்கு என்ன நிகழ்கிறது?
143 அதற்குப் பதிலளிக்கிறது:
“போதம் தனில் வைத்துப் புண்ணியர் ஆயினார்.”
அதாவது போதம் சாதகருக்குள் இருப்பது மட்டும் போதாது; சாதகரே அந்த போத உணர்வில் நந்தியை நிலைநிறுத்தும் நிலைக்கு வருகிறார்.
இதுவே 142 → 143 இடையிலான தர்க்க வளர்ச்சி.
② முதல் அடி — ஞானத்தின் மூலத்தை நிறுவுதல்
“போதம் தரும் எங்கள் புண்ணிய நந்தியைப்”
திருமூலர் முதலில் நந்தியின் அடையாளத்தை நிறுவுகிறார்:
நந்தி = போதம் தருபவர்.
இது அடுத்த அனைத்திற்குமான காரணம்.
தர்க்க வடிவில்:
நந்தி
↓
போதம் தருகிறார்
↓
சாதகர் போதம் பெறுகிறார்
எனவே பாடலின் தொடக்கம் காரணத்தை நிறுவுகிறது.
சாதகரின் உயர்வு தனித்த முயற்சியால் மட்டும் தோன்றியதாகக் கூறப்படவில்லை; அதன் தொடக்கத்தில் அருளப்படும் போதம் இருக்கிறது.
③ “எங்கள்” — தர்க்கத்தில் உறவு ஏன் சேர்க்கப்படுகிறது?
திருமூலர்:
“போதம் தரும் நந்தி”
என்று மட்டும் கூறியிருக்கலாம்.
ஆனால்:
“எங்கள் புண்ணிய நந்தி”
என்கிறார்.
இதனால் ஞானம் வெறும் கோட்பாடாக இல்லாமல் உறவின் வழியாகப் பெறப்படும் போதமாக அமைக்கப்படுகிறது.
அதாவது:
ஞானம் இருக்கிறது
என்பதிலிருந்து,
ஞானத்தை அருளும் நந்தியுடன் சாதகருக்கு உறவு இருக்கிறது
என்ற நிலைக்கு பாடல் செல்கிறது.
④ “புண்ணிய நந்தி → புண்ணியர்” — பாடலின் மையத் தர்க்க மாற்றம்
முதல் இரண்டு அடிகளில் மிகவும் திட்டமிட்ட சொல் அமைப்பு உள்ளது:
புண்ணிய நந்தி
↓
புண்ணியர் ஆயினார்
இதுவே பாடலின் முக்கியமான மாற்றக் கட்டம்.
முதல் அடியில் புண்ணியம் நந்தியின் அடைமொழி.
இரண்டாம் அடியில் புண்ணியம் சாதகரின் நிலை.
இரண்டிற்கும் நடுவில் இருப்பது:
“போதம் தனில் வைத்துப்…”
எனவே தர்க்கம்:
புண்ணிய நந்தி → போதம் → சாதகர் → புண்ணியர்
என்பதாகிறது.
இது மிக முக்கியமான குரு–சிஷ்யக் கோட்பாட்டையும் தருகிறது:
குருவின் பெருமை சீடனால் பேசப்படுவதில் மட்டும் நிறைவதில்லை; குருவின் போதத்தால் சீடனின் இயல்பு மாறுவதில்தான் அதன் சாதனைப் பயன் வெளிப்படுகிறது.
⑤ “போதம் தருதல்” மற்றும் “போதத்தில் வைத்தல்” — பெறுதலிலிருந்து உள்ளீர்ப்பிற்கு
முதல் அடி:
“போதம் தரும்…”
இரண்டாம் அடி:
“போதம் தனில் வைத்துப்…”
இந்த இரண்டு தொடர்களையும் கவனித்தால்:
முதல் நிலை — போதம் தரப்படுகிறது
இங்கு சாதகர் பெறுபவர்.
↓
இரண்டாம் நிலை — போதத்தில் வைத்தல்
இங்கு சாதகர் செயற்படுபவர்.
இதுவே முக்கியமான மாற்றம்.
குரு போதிப்பது மட்டும் சாதனையை முடிப்பதில்லை.
சாதகர்:
அந்தப் போதத்தை ஏற்று, உள்ளீர்த்து, அதில் நந்தியை நிலைநிறுத்த வேண்டும்.
எனவே:
அருள் → ஏற்றுக்கொள்ளுதல் → உள்ளீர்ப்பு
என்ற பரஸ்பர இயக்கம் உருவாகிறது.
⑥ “போதம்” இருமுறை ஏன் வருகிறது?
முதல் இரண்டு அடிகளிலும்:
போதம் → போதம்
என்ற மறுபயன்பாடு உள்ளது.
இது வெறும் செய்யுள் மீளுரை அல்ல; கருத்தை முன்னேற்றுகிறது.
முதல் “போதம்”
நந்தியிடமிருந்து வருகிறது.
இரண்டாவது “போதம்”
சாதகரின் அகநிலையாகிறது.
எனவே:
குருவிடம் உள்ள ஞானம் → சாதகருக்குள் நிலைபெற்ற ஞானம்
என்ற பரிமாற்றமே இவ்விரு “போதம்” சொற்களுக்கு இடையில் நிகழ்கிறது.
⑦ “புண்ணியர் ஆயினார்” — தகவல் எப்போது மாற்றமாகிறது?
ஒருவர் ஆயிரம் உபதேசங்களைக் கேட்டிருக்கலாம்.
அதனால் அவர்:
புண்ணியர் ஆயினார்
என்று பாடல் கூறவில்லை.
முக்கியமான இடைநிலை:
“போதம் தனில் வைத்துப்…”
அதாவது:
கேட்பது → உள்ளீர்ப்பது → ஆவது
என்ற மூன்று நிலைகள்.
இதில் “ஆயினார்” என்பது முக்கியம்.
திருமூலர்:
புண்ணியத்தை அறிந்தார்
என்று கூறவில்லை.
புண்ணியர் ஆயினார்
என்கிறார்.
அதாவது ஞானம்:
அறிவிலிருந்து இருப்பாக
மாறுகிறது.
இதுவே பாடலின் மிக ஆழமான தர்க்கப் புள்ளிகளில் ஒன்று.
⑧ மூன்றாம் அடி — மாற்றத்திலிருந்து அனுபவத்திற்கு
“நாத னடத்தா னயனங் களிகூர”
இவ்வடியின் பாடவடிவம் உரைநிர்ணய கவனம் வேண்டியதாக இருப்பதால், உறுதியற்ற பிரிப்பின் மீது மிகத் துல்லியமான பொருளைத் திணிக்காமல் இருப்பது அவசியம்.
ஆனால் தெளிவாகக் கிடைக்கும் கூறுகள்:
நாதன் — நயனம் — களிகூர
இங்கு “களிகூர” என்பது:
பேருவகை பெருகுதல்.
இதனால் முதல் இரண்டு அடிகளின் போதம்–புண்ணியம் என்ற ஞான இயக்கத்திலிருந்து செய்யுள் அனுபவ ஆனந்தத்திற்கு நகர்கிறது.
தர்க்கத்தில்:
போதம் → அகமாற்றம் → ஆனந்த அனுபவம்
என்ற அடுத்த கட்டம் உருவாகிறது.
⑨ ஞானம் ஏன் “களி”யில் முடிகிறது?
இங்கு திருமூலரின் அமைப்பு முக்கியமானது.
அவர்:
போதம் → இன்னொரு போதம் → இன்னொரு கருத்து
என்று செல்லவில்லை.
போதம் சாதகரை மாற்றியபின்:
களிகூர
என்ற அனுபவச் சொல்லை கொண்டு வருகிறார்.
இதன் மூலம்:
உண்மையான ஞானம் வெறும் அறிவுச் சேமிப்பாக இருக்காது; அது சாதகரின் அனுபவ இயல்பையே மாற்றும்
என்ற கருத்து வெளிப்படுகிறது.
அதாவது:
அறிதல் → ஆதல் → அனுபவித்தல்.
⑩ நான்காம் அடி — தனிப்பட்ட அனுபவத்திலிருந்து உயர்ந்த பேற்றிற்கு
“வேதந் துதித்திடப் போயடைந்தார் விண்ணே.”
இப்போது தர்க்கம் இன்னொரு படி உயர்கிறது.
முதல் அடி:
நந்தி.
இரண்டாம் அடி:
சாதகர்.
மூன்றாம் அடி:
நாதன் சார்ந்த களிப்பு.
நான்காம் அடி:
வேதம் + விண்.
இதனால் தனிப்பட்ட குரு–சிஷ்ய அனுபவமாகத் தொடங்கிய பாடல், இறுதியில் சாஸ்திரம் போற்றும் உயர்ந்த தெய்வீகப் பேற்றில் முடிகிறது.
⑪ “போயடைந்தார்” — ஞானம் ஒரு பயணமாகிறது
பாடலின் இறுதியில்:
“அடைந்தார்”
என்பது முக்கியம்.
இதனால் போதம் வெறும் அறிதல் அல்ல; அது ஒரு செல்நெறி.
தொடக்கம்:
போதம் தரும் நந்தி
முடிவு:
விண்ணை அடைதல்
எனவே:
நந்தி → போதம் → அகமாற்றம் → உயர்ந்த பேறு
என்ற முழுமையான பயணத்தை நான்கு அடிகளுக்குள் திருமூலர் அமைக்கிறார்.
⑫ 142 → 143 : மிகவும் நுண்ணிய பரிமாற்றம்
இரண்டு பாடல்களையும் அருகருகே வைத்தால்:
பாடல் 142
நந்தியின் பொற்போதம் புந்திக்குள் நிற்கிறது.
அதாவது:
நந்தி → போதம் → சாதகரின் புந்தி
பாடல் 143
நந்தியைப் போதத்தில் வைக்கிறார்கள்.
அதாவது:
சாதகரின் போதம் → நந்தி
இவை ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல.
மாறாக ஒரு அக ஒருங்கிணைவு:
நந்தியின் போதம் என்னுள் நிலைபெறுகிறது → அந்தப் போத உணர்விலேயே நந்தி எனக்குள் பிரிக்க முடியாத ஞான மையமாகிறார்.
இதுவே குருபோதத்தின் உள்ளீர்ப்பு.
⑬ 140 → 141 → 142 → 143 — தொடரின் வளர்ச்சி
இந்த நான்கு பாடல்களையும் ஒன்றாகப் பார்த்தால் மிகவும் அழகான கட்டமைப்பு கிடைக்கிறது.
140 — தெளிவு
குருவின்:
வழியாக:
தெளிவு.
↓
141 — அகமுக மாற்றம்
ஐம்புலன்கள்:
தன்வசம் → மடைமாற்றம் → அக ஒருமை
இறுதியில்:
எம்பிரானைச் சந்தித்தல்.
↓
142 — குருபோதத்தின் உள்ளீர்ப்பு
திருத்தாளிணை → திருமேனி → நாமம் → பொற்போதம்
இறுதியில்:
புந்திக்குள் நிலைபெறுதல்.
↓
143 — உள்ளீர்த்த போதத்தின் விளைவு
போதம் தரும் நந்தி → போதத்தில் வைத்தல் → புண்ணியர் ஆதல் → களிகூர்தல் → விண்ணடைதல்.
⑭ நான்கு பாடல்களின் வினை வளர்ச்சி
இதனை இன்னும் செறிவாகப் பார்க்கலாம்:
பாடல்
மைய வினை
சாதகரில் நிகழ்வது
140
காண் / செப்பு / கேள் / சிந்தி
தெளிவு
141
தன்வசப்படுத்து / மடைமாற்று
ஒருமை
142
சந்தி / சிந்தி / வந்தி / நிறுத்து
போத உள்ளீர்ப்பு
143
வை / ஆகு / அடை
மாற்றமும் பேறும்
இதன் முழுச் சூத்திரம்:
தெளி → திருப்பு → உள்ளீர்த்து → ஆகு → அடை.
⑮ திருமூலரின் ஆழமான குரு–சிஷ்யத் தர்க்கம்
இந்தத் தொடரிலிருந்து ஒரு முக்கியமான கட்டமைப்பு வெளிப்படுகிறது.
நிலை 1 — குருவைப் பார்க்கிறேன்
உறவு தொடங்குகிறது.
நிலை 2 — குருவின் வார்த்தையைக் கேட்கிறேன்
போதம் பெறுகிறேன்.
நிலை 3 — புலன்களையும் மனத்தையும் ஒழுங்குபடுத்துகிறேன்
போதத்தை ஏற்கும் அகத்தளம் உருவாகிறது.
நிலை 4 — போதம் புந்திக்குள் நிலைபெறுகிறது
ஞானம் உள்ளீர்க்கப்படுகிறது.
நிலை 5 — நான் மாறுகிறேன்
“புண்ணியர் ஆயினார்.”
நிலை 6 — உயர்ந்த பேற்றை அடைகிறேன்
“போயடைந்தார் விண்ணே.”
இதனால் குருவழியின் தர்க்கம்:
குருவைச் சார்தல் → குருவை வழிபடுதல் → குருவின் போதத்தை உள்ளீர்த்தல் → அந்தப் போதத்தால் தானே மாற்றமடைதல் → இறைநிலையை அடைதல்.
⑯ இந்தப் பாடலில் மிக முக்கியமான காரண–விளைவு சங்கிலி
போதம் தரும் நந்தி
↓
அருள்
↓
போதத்தைப் பெறுதல்
↓
போதத்தில் நந்தியை வைத்தல்
↓
ஞான உள்ளீர்ப்பு
↓
“புண்ணியர் ஆயினார்”
↓
அகப்பக்குவம்
↓
“களிகூர”
↓
ஆனந்த அனுபவம்
↓
“வேதம் துதித்திட”
↓
“போயடைந்தார் விண்ணே”
↓
உயர்ந்த பேறு
⑰ பாடல் 143 இல்லையெனில் என்ன குறையும்?
142-இல்:
“நந்தி பொற்போதம் புந்திக்குள் நிற்கிறது.”
என்று கூறிவிட்டால், சாதகர் போதத்தைப் பெற்றதோடு பயணம் முடிந்ததாக எண்ணலாம்.
143 அதனைத் தடுக்கிறது.
போதத்தைப் பெறுதல் முடிவு அல்ல.
அந்தப் போதம்:
சாதகரை என்ன ஆக்கியது?
என்பதே அடுத்த கேள்வி.
திருமூலரின் பதில்:
“புண்ணியர் ஆயினார்.”
அதன்பின்:
“போயடைந்தார் விண்ணே.”
எனவே:
போதம் → மாற்றம் → பேறு
என்பதே 143 சேர்க்கும் அடுத்த தர்க்கப் படி.
⑱ பாடல் 143-ன் தர்க்கச் சூத்திரம்
குருவின் பக்கம்
போதம் தருதல்
↓
சாதகரின் பக்கம்
போதத்தில் வைத்தல்
↓
அக மாற்றம்
புண்ணியர் ஆதல்
↓
அனுபவ மாற்றம்
களிகூர்தல்
↓
இறுதி இயக்கம்
விண்ணை அடைதல்
இதனை மூன்று சொற்களில்:
பெறு → ஆகு → அடை.
ஆனால் நடுவிலுள்ள மிக முக்கியமான பாலம்:
உள்ளீர்த்து.
எனவே முழுமையாக:
பெறு → உள்ளீர்த்து → ஆகு → அடை.
⑲ 140–143 — ஒரே பார்வையில்
140 — குருவழி
↓
தெளிவு
↓
141 — புலன்கள் தன்வசம்
↓
மடைமாற்றம்
↓
அக ஒருமை
↓
எம்பிரானைச் சந்தித்தல்
↓
142 — நந்தியின் திருத்தாளிணை
↓
திருமேனி — நாமம் — பொற்போதம்
↓
புந்திக்குள் நிலைபெறுதல்
↓
143 — போதத்தில் நந்தியை வைத்தல்
↓
புண்ணியர் ஆதல்
↓
களிகூர்தல்
↓
விண்ணை அடைதல்
பாடல் 143-ன் தர்க்க இடம் — ஒரு வரியில்
பாடல் 142-இல் நந்தியின் பொற்போதம் சாதகரின் புந்திக்குள் நிலைபெற்ற நிலையில் இருந்து, பாடல் 143 அந்தப் போதத்தை வெறும் பெற்ற அறிவாக விடாமல், நந்தியை அந்தப் போத உணர்விலேயே நிலைநிறுத்தி சாதகர் தானே “புண்ணியர்” ஆக மாறி, ஞானம் ஆனந்தமாக முதிர்ந்து, இறுதியில் உயர்ந்த தெய்வீகப் பேற்றை அடையும் காரண–விளைவு பயணமாக விரிக்கிறது.
திருமூலரின் மையத் தர்க்கம்
குருவிடம் போதம் பெறுவது சாதனையின் நிறைவு அல்ல; பெற்ற போதம் சாதகரின் அக உணர்வாகி, அந்த உணர்வு அவரது இயல்பையே மாற்றி, “அறிந்தவன்” என்பதிலிருந்து “ஆனவன்” என்ற நிலைக்குக் கொண்டு செல்ல வேண்டும். அப்போதுதான் குருபோதம் தகவலிலிருந்து ஞானமாகவும், ஞானம் வாழ்நிலையாகவும், வாழ்நிலை இறைபேற்றிற்கான பாதையாகவும் நிறைவடைகிறது.
சாதனை வாழ்வியல்
திருமந்திரம் — பாடல் 143
குருவிடம் போதம் பெறுவதிலிருந்து — அந்தப் போதமாக வாழ்வது வரை
போதந் தருமெங்கள் புண்ணிய நந்தியைப்
போதந் தனில்வைத்துப் புண்ணிய ராயினார்
நாத னடத்தா னயனங் களிகூர
வேதந் துதித்திடப் போயடைந்தார் விண்ணே. (143)
பாடல் 142-இல்:
“புந்திக்குள் நிற்பது நந்தி பொற்போதமே”
என்று திருமூலர் கூறினார். பாடல் 143 அதற்கடுத்த மிக முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகிறது:
குருவின் போதம் என்னுள் நிலைபெற்ற பிறகு, அது என்னை என்னவாக மாற்ற வேண்டும்?
திருமூலரின் பதில்:
“புண்ணியர் ஆயினார்.”
அதாவது போதம் கேட்டல் → போதத்தை உள்ளீர்த்தல் → அதனால் தானே மாறுதல் → உயர்ந்த நிலையை அடைதல்.
இதுவே இப்பாடலின் வாழ்வியல் மையம்.
① ஆன்மிக வாழ்வின் மிகப் பெரிய வேறுபாடு — “அறிவது” மற்றும் “ஆவது”
ஒருவர் நூற்றுக்கணக்கான ஆன்மிக நூல்களை வாசித்திருக்கலாம். பல குருமார்களின் உபதேசங்களைக் கேட்டிருக்கலாம். மந்திரங்களையும் சாஸ்திரங்களையும் விளக்கக்கூடியவராக இருக்கலாம்.
ஆனால் பாடல் கேட்கும் கேள்வி:
“நீ எவ்வளவு அறிவாய்?” அல்ல; “அந்த அறிவால் நீ என்னவாகியுள்ளாய்?”
முதல் அடியில்:
போதம் தரும் நந்தி.
இரண்டாம் அடியில்:
புண்ணியர் ஆயினார்.
இந்த இரண்டு நிலைகளுக்கிடையேதான் சாதனை முழுவதும் இருக்கிறது.
பெற்ற அறிவு → வாழும் இயல்பு
ஆக வேண்டும்.
② குருவிடம் உபதேசம் கேட்டவுடன் சாதனை முடிவதில்லை
குரு ஒரு சாதகரிடம்:
“கோபத்தில் முடிவெடுக்காதே.”
என்று கூறுகிறார் என வைத்துக்கொள்வோம்.
அதை எழுதிவைத்தல் — போதத்தைப் பதிவு செய்தல்.
அதை நினைவில் வைத்தல் — போதத்தை அறிதல்.
அதன் பொருளைப் புரிந்துகொள்ளுதல் — போதத்தைச் சிந்தித்தல்.
ஆனால் கோபம் எழுந்த நேரத்தில் தன்னிச்சையாக:
“இப்போது நான் பதிலளிக்க வேண்டாம்; தெளிவு வந்தபின் பேசுவேன்.”
என்று நின்றுவிட முடிந்தால்—
அப்போது தான்:
போதம் சாதகரின் இயல்பாகத் தொடங்கியுள்ளது.
இதுவே “போதம் தனில் வைத்தல்” என்பதை வாழ்வியலில் புரிந்துகொள்ள உதவும்.
③ குடும்ப வாழ்க்கை — குருபோதத்தின் முதல் பரிசோதனைத் தளம்
ஆன்மிக சாதனையின் தரத்தை அறிய ஆசிரமத்திற்குச் செல்ல வேண்டியதில்லை.
வீட்டிலேயே தெரியும்.
ஒருவர்:
அப்போது போதம் இன்னும் அறிவாக இருக்கிறது; இயல்பாகவில்லை.
குடும்பத்தில் ஒரு முரண்பாடு எழும்போது கேளுங்கள்:
“இப்போது என் பழைய மனப்பழக்கம் செயல்படுகிறதா, நான் பெற்ற போதம் செயல்படுகிறதா?”
இந்தக் கேள்வி தினசரி சாதனையாகலாம்.
④ தொழில்முறை வாழ்க்கை — போதம் முடிவெடுக்கும் அறிவாக மாற வேண்டும்
ஆன்மிகம் தொழிலுக்கு வெளியே இருக்கும் தனி வாழ்க்கை அல்ல.
ஒருவர் அலுவலகத்தில்:
எதிர்கொள்ளலாம்.
அங்கே குருவின் புகைப்படம் அருகில் இருப்பதா முக்கியம்?
இல்லை.
குருவின் போதம் முடிவெடுக்கும் தருணத்தில் உள்ளிருந்து செயல்படுகிறதா?
என்பதே முக்கியம்.
இதுதான் போதம் → புண்ணியம் என்ற மாற்றத்தின் நவீன வடிவம்.
⑤ தலைமைத்துவம் — கேட்ட போதம் அதிகாரமாக அல்ல, பண்பாக வெளிப்பட வேண்டும்
ஆன்மிக அல்லது நிறுவனத் தலைவர்களுக்கு இப்பாடல் மிகவும் முக்கியமானது.
குருவிடம் நெருக்கமாக இருந்தவர்:
“குரு என்னிடம் இப்படிச் சொன்னார்.”
என்று தொடர்ந்து கூறலாம்.
ஆனால் உண்மையான கேள்வி:
அந்தப் போதம் அவரது தலைமைத்துவத்தில் என்ன மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது?
அவர்:
இவைதான் போதம் உள்ளீர்க்கப்பட்டதற்கான நடைமுறைச் சான்றுகள்.
குருவின் பெயரால் அதிகாரம் பெறுவது குருபோதத்தின் பலன் அல்ல; குருவின் போதத்தால் பண்புமாற்றம் பெறுவதே அதன் பலன்.
⑥ கல்வி — ஆசிரியரின் அறிவை மீண்டும் சொல்வதிலிருந்து சுயமாக அறியும் நிலைக்கு
இந்தப் பாடல் கல்வியியலுக்கும் ஒரு வலுவான கோட்பாட்டைத் தருகிறது.
ஒரு மாணவன் ஆசிரியரின் பதிலை அப்படியே எழுதினால்:
அறிவு பெற்றிருக்கிறான்.
ஆனால் புதிய பிரச்சினை ஒன்றை எதிர்கொள்ளும்போது ஆசிரியர் கற்றுத்தந்த சிந்தனை முறையைப் பயன்படுத்தி தானாகத் தீர்வு காண்கிறான் என்றால்:
போதம் உள்ளீர்க்கப்பட்டுள்ளது.
உண்மையான ஆசிரியரின் வெற்றி:
மாணவன் எப்போதும் ஆசிரியரைச் சார்ந்திருப்பதில் அல்ல; ஆசிரியரால் விழிப்பூட்டப்பட்ட அறிவுடன் தானாகச் சிந்திக்கத் தொடங்குவதில்.
இதே விதி குரு–சிஷ்ய உறவுக்கும் பொருந்துகிறது.
⑦ சமூக ஊடகம் — பகிரப்படும் போதமும் வாழப்படும் போதமும்
இன்றைய ஆன்மிக உலகில் ஒரு புதிய சிக்கல் உள்ளது:
போதத்தைப் பகிர்வது மிகவும் எளிது; போதமாக வாழ்வது கடினம்.
ஒருவர் தினமும்:
ஆனால் ஒரு விமர்சனக் கருத்து வந்தவுடன் கோபம், அவமதிப்பு, தனிநபர் தாக்குதல்.
அப்போது:
போதம் பதிவில் உள்ளது; இன்னும் முழுமையாகப் பண்பில் இல்லை.
சமூக ஊடகத்தில் ஏதாவது ஆன்மிகப் பதிவு இடுவதற்கு முன் ஒரு நல்ல சுயபரிசோதனை:
“நான் எழுதப்போகும் இந்த உண்மையை இன்று நான் வாழ்கிறேனா?”
⑧ “புண்ணியர் ஆயினார்” — தினசரி வாழ்வில் இதன் பொருள்
புண்ணியம் என்பதை வெறும்:
நல்ல காரியம் செய்தேன் → புண்ணியம் கிடைத்தது
என்ற கணக்காக மட்டும் பார்க்காமல், இப்பாடலின் உள்ளமைப்பில் சாதகரின் பண்புமாற்றமாகவும் பார்க்க வேண்டும்.
போதம் உள்ளீர்க்கப்படும்போது:
கோபம் → பொறுமையாகிறது.
அகந்தை → பணிவாகிறது.
அவசரம் → தெளிவாகிறது.
பேராசை → அளவறிதலாகிறது.
பயம் → நம்பிக்கையாகிறது.
சிதறல் → ஒருமையாகிறது.
அப்போது புண்ணியம் சாதகரின் கணக்கில் மட்டும் இல்லை.
அவருடைய குணத்தில் தெரிகிறது.
⑨ “களிகூர” — சாதனை எப்போதும் இறுக்கமாக இருக்க வேண்டுமா?
இப்பாடலில் “களிகூர” என்ற சொல் முக்கியமானது.
ஆன்மிக சாதனையை சிலர் எப்போதும்:
என்பவற்றோடு இணைத்துக் கொள்கிறார்கள்.
ஆனால் திருமூலரின் பாதையில் ஞானத்தின் முதிர்ச்சியில்:
களி
வருகிறது.
உண்மையான சாதனை மனத்தை ஒழுங்குபடுத்துகிறது; ஆனால் உயிரை வறட்சியாக்க வேண்டியதில்லை.
போதம் ஆழமாகும் போது:
அகப் போராட்டம் குறைந்து, தெளிவு அதிகரித்து, இயல்பான ஆனந்தம் மலர வேண்டும்.
⑩ குரு அருகில் இல்லாதபோது தான் போதத்தின் தரம் தெரியும்
குருவின் அருகில் இருக்கும் போது ஒழுக்கமாக இருப்பது எளிதாக இருக்கலாம்.
ஆனால்:
யாரும் பார்க்காதபோது?
குரு அருகில் இல்லாதபோது?
தவறு செய்தாலும் யாருக்கும் தெரியாதபோது?
தனக்கு சாதகமான பொய்யைச் சொல்ல வாய்ப்பு கிடைக்கும்போது?
அங்கே என்ன செய்கிறோம்?
இதுவே:
“போதம் என்னுள் நிலைபெற்றிருக்கிறதா?”
என்பதற்கான வலுவான சோதனை.
முதிர்ந்த சாதகர்:
“குரு பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாரா?”
என்று மட்டும் கேட்பதில்லை.
அவருக்குள் நிலைபெற்ற போதமே:
“இது சரியா?”
என்று கேட்கத் தொடங்குகிறது.
⑪ குருவைச் சார்ந்திருத்தல் → போதத்தில் நிலைபெறுதல்
குரு–சிஷ்ய உறவின் வளர்ச்சியை இவ்வாறு பார்க்கலாம்:
தொடக்கநிலை
“குரு என்ன செய்யச் சொல்வார்?”
↓
பயிற்சி நிலை
“இந்தச் சூழலுக்கான குருவின் போதம் என்ன?”
↓
உள்ளீர்ப்பு நிலை
“அந்தப் போதத்தின் அடிப்படையில் சரியான செயல் என்ன என்பதை என்னால் தெளிவாகப் பார்க்க முடிகிறது.”
↓
முதிர்ச்சி
போதத்திற்கேற்ப வாழ்வது இயல்பாகிறது.
இது குருவிலிருந்து விலகுவது அல்ல.
மாறாக:
குருவின் போதம் சாதகருக்குள் தனது பணியைச் செய்திருப்பதற்கான அறிகுறி.
⑫ ஒரு முக்கியமான சுயபரிசோதனை — “என் குரு என்னுள் எங்கே இருக்கிறார்?”
இந்தப் பாடலை அடிப்படையாகக் கொண்டு சாதகர் தன்னிடம் கேட்கலாம்:
என் குரு என் புகைப்பட ஆல்பத்தில் மட்டும் இருக்கிறாரா?
என் பூஜையறையில் மட்டும் இருக்கிறாரா?
என் நாவில் அவரது நாமமாக மட்டும் இருக்கிறாரா?
அல்லது என் முடிவுகளில் அவரது போதமாகவும் இருக்கிறாரா?
பாடல் 142–143 தொடரின் பதில் தெளிவானது:
குருவின் போதம் புந்திக்குள் நிலைபெற வேண்டும்.
அதன்பின் அது சாதகரின் பண்பாக மாற வேண்டும்.
⑬ தினசரி “ஒரு போதம் — ஒரு மாற்றம்” சாதனை
ஒரே நாளில் பல உபதேசங்களை வாழ முயற்சிக்க வேண்டியதில்லை.
ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு போதத்தை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.
உதாரணமாக:
“எதிர்வினைக்கு முன் தெளிவு.”
காலை
அந்த ஒரு போதத்தை வாசியுங்கள்.
தியானத்தின் முடிவில்
“இன்று எந்தச் சூழலில் இதை வாழ வேண்டும்?”
என்று கேளுங்கள்.
நாள் முழுவதும்
அந்தச் சூழல் வந்ததும் போதத்தை நினைவுகூருங்கள்.
இரவு
“இன்று இந்தப் போதம் என் நடத்தையை ஒருமுறையாவது மாற்றியதா?”
என்று பாருங்கள்.
இதுவே போதம் → பண்பு என்ற சாதனை.
⑭ நான்கு நிலை இரவு ஆய்வு
ஒவ்வொரு இரவும் இந்த நான்கு கேள்விகளை எழுதலாம்:
1. இன்று நான் என்ன போதத்தைக் கற்றேன்?
அறிவு
2. அதன் உண்மையான பொருள் என்ன?
புரிதல்
3. அதை பயன்படுத்த வேண்டிய சந்தர்ப்பம் இன்று வந்ததா?
சோதனை
4. அந்த நேரத்தில் நான் பழைய பழக்கப்படி நடந்தேனா, போதத்தின்படி நடந்தேனா?
மாற்றம்
இந்த நான்காவது கேள்வியே முக்கியம்.
ஏனெனில்:
போதத்தின் உண்மையான அளவுகோல் நினைவாற்றல் அல்ல; மாற்றாற்றல்.
⑮ சாதகரின் முன்னேற்றத்தை எப்படி அளவிடுவது?
எத்தனை மாலை ஜெபம் செய்தேன், எத்தனை நாட்கள் தவறாமல் சாதனை செய்தேன் போன்றவை பயனுள்ள ஒழுக்க அளவீடுகள்.
ஆனால் அவற்றுடன் இன்னொரு அளவீடும் தேவை:
“நான் ஆறு மாதங்களுக்கு முன் இருந்த மனிதரைவிட இன்று எதில் மாறியிருக்கிறேன்?”
உதாரணமாக:
போதம்
பழைய இயல்பு
வளர வேண்டிய இயல்பு
பொறுமை
உடனடி எதிர்வினை
இடைவெளி வைத்து பதில்
வாய்மை
வசதிக்கேற்ப சொல்
உண்மையான வாக்கு
கருணை
உடனடி தீர்ப்பு
புரிந்துகொள்ள முயற்சி
பணிவு
நான் சரி
மற்றவரையும் கேட்பது
புலனடக்கம்
தூண்டுதலைப் பின்பற்றுதல்
விழிப்புடன் தேர்வு செய்தல்
இவ்வாறு பார்த்தால் சாதனை எண்ணிக்கையிலிருந்து பண்புமாற்றத்திற்குச் செல்கிறது.
⑯ குருகுல வாழ்வில் இந்தப் பாடலின் நடைமுறை
ஒரு குருகுலத்தில் சாதகர் மூன்று நிலைகளில் சிக்கிக்கொள்ளலாம்:
குருவைப் பார்ப்பதில் மகிழ்ச்சி.
குருவின் வார்த்தையைப் பகிர்வதில் மகிழ்ச்சி.
குருவின் அருகாமையை அடையாளமாக்குவதில் மகிழ்ச்சி.
இவை அனைத்தையும் கடந்த அடுத்த கேள்வி:
“இந்தக் குருகுலத்தில் பயின்றதால் என் அக இயல்பில் என்ன மாற்றம் ஏற்பட்டது?”
ஒரு நல்ல குருகுலம் சாதகரிடம்:
“எத்தனை உபதேசங்கள் கேட்டாய்?”
என்று மட்டும் கேட்காமல்,
“எந்த உபதேசம் உன்னை மாற்றியது?”
என்றும் கேட்க வேண்டும்.
இதுவே பாடல் 143-ஐ குருகுலக் கல்விமுறையாக மாற்றும் வழி.
⑰ “போயடைந்தார் விண்ணே” — இலக்கை மறக்காத சாதனை
திருமூலர் பாடலை:
“புண்ணியர் ஆயினார்”
என்று முடித்திருக்கலாம்.
ஆனால் அவர் தொடர்ந்து:
“போயடைந்தார் விண்ணே.”
என்று கூறுகிறார்.
அதாவது பண்புமாற்றமும் இறுதி இலக்கு அல்ல; அது உயர்ந்த ஆன்மிகப் பேற்றை நோக்கிய பயணத்தின் தகுதிநிலை.
இதனால்:
போதம் → பண்பு → ஆனந்தம் → உயர்நிலை
என்ற முழு சாதனை இயக்கம் உருவாகிறது.
சாதகர் தனது சிறிய முன்னேற்றங்களிலேயே பெருமிதம் கொள்ளாமல், அவற்றை அடுத்த அக உயர்விற்கான அடித்தளமாகக் கொள்ள வேண்டும்.
⑱ இன்றைய சாதனை — 7 நிமிட “போதம் தனில்” பயிற்சி
1 நிமிடம் — குரு நினைவு
நந்தி/குருவை அமைதியாக நினைவுகூருங்கள்.
2 நிமிடம் — ஒரு போதம்
உங்களை இப்போது அதிகமாகத் திருத்த வேண்டிய ஒரே ஒரு போதத்தை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.
2 நிமிடம் — சுயபரிசோதனை
“இந்தப் போதத்திற்கு எதிராக என் எந்தப் பழக்கம் செயல்படுகிறது?”
என்று பாருங்கள்.
காரணம் சொல்லாதீர்கள்.
தன்னைத் தண்டிக்காதீர்கள்.
கவனியுங்கள்.
1 நிமிடம் — நிகழ்வை முன்னறிதல்
இன்று அந்தப் பழக்கம் வெளிப்படக்கூடிய ஒரு சூழலை மனத்தில் பாருங்கள்.
அப்போது எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதைத் தெளிவுபடுத்துங்கள்.
1 நிமிடம் — சங்கற்பம்
“இன்று இந்த ஒரு போதத்தை ஒரு நிகழ்விலாவது வாழ்வாக்குவேன்.”
என்று முடிவெடுங்கள்.
⑲ பாடல் 143 — சாதனை வாழ்வியல் வரைபடம்
குருவிடம் போதம் பெறுகிறேன்
↓
புரிகிறேன்
↓
சிந்திக்கிறேன்
↓
உள்ளீர்க்கிறேன்
↓
சோதனைச் சூழலில் பயன்படுத்துகிறேன்
↓
பழைய இயல்பு மாறுகிறது
↓
பண்பு உருவாகிறது
↓
“புண்ணியர் ஆயினார்”
↓
அகக் களிப்பு
↓
உயர்ந்த சாதனைநிலை
⑳ பாடல் 143 இன்று என்னிடம் கேட்கும் ஒரே கேள்வி
“நான் குருவிடமிருந்து என்ன கற்றேன்?” என்பதல்ல — “நான் கற்றதனால் என்னுள் என்ன மாறியது?”
இந்தக் கேள்விக்கு வாழ்க்கையே பதிலளிக்க வேண்டும்.
கோபம் வந்தபோது நமது பதில்,
அதிகாரம் கிடைத்தபோது நமது நடத்தை,
யாரும் பார்க்காதபோது நமது நேர்மை,
தோல்வி வந்தபோது நமது சமநிலை,
விமர்சனம் வந்தபோது நமது பணிவு—
இவையே போதம் எவ்வளவு ஆழமாக உள்ளீர்க்கப்பட்டுள்ளது என்பதற்கான நடைமுறை அளவுகோல்கள்.
பாடல் 143-ன் சாதனை வாழ்வியல் சாரம்
குருவிடமிருந்து போதம் பெறுவது தொடக்கம் மட்டுமே. அந்தப் போதத்தை நினைவில் சேமிப்பதோ, பிறருக்குச் சொல்லுவதோ அதன் நிறைவு அல்ல. அது சாதகரின் சிந்தனை, வாக்கு, முடிவு, உறவு, பண்பு ஆகியவற்றை மாற்றி, “அறிந்தவன்” என்பதிலிருந்து “ஆனவன்” என்ற நிலைக்கு எடுத்துச் செல்ல வேண்டும். நந்தியின் போதம் நம்முள் வாழத் தொடங்கும்போது குருவின் அருள் வெளியில் நாம் வணங்கும் ஒன்றாக மட்டும் இல்லாமல், நம்மை உள்ளிருந்து மாற்றும் ஞானமாகிறது. இதுவே “போதம் தனில் வைத்துப் புண்ணியர் ஆயினார்” என்ற திருமூலரின் வாழ்வியல் அழைப்பு.
ஒரே பார்வையில் பாடலின் சாரம்
திருமந்திரம் — பாடல் 143
போதத்தைப் பெறுவதிலிருந்து போதத்தால் மாற்றமடைவது வரை
போதந் தருமெங்கள் புண்ணிய நந்தியைப்
போதந் தனில்வைத்துப் புண்ணிய ராயினார்
நாத னடத்தா னயனங் களிகூர
வேதந் துதித்திடப் போயடைந்தார் விண்ணே. (143)
① இந்தப் பாடலின் மையச் செய்தி
பாடல் 142:
“புந்திக்குள் நிற்பது நந்தி பொற்போதமே”
என்று முடிந்தது.
பாடல் 143 அந்தப் போதம் சாதகரில் என்ன செய்ய வேண்டும்? என்பதை அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுத்துச் செல்கிறது.
திருமூலரின் இயக்கம்:
போதம் தரும் நந்தி → போதத்தில் நந்தியை வைத்தல் → புண்ணியர் ஆதல் → களிகூர்தல் → உயர்ந்த பேற்றை அடைதல்.
இதனால் இப்பாடலின் மைய உண்மை:
குருவிடம் போதம் பெறுவது சாதனையின் நிறைவு அல்ல; பெற்ற போதம் சாதகரின் அக உணர்வாகி, அவரது இயல்பையே மாற்ற வேண்டும்.
② பாடலின் நான்கு அடிகள் — நான்கு வளர்ச்சிகள்
பாடலின் பகுதி
மையக் கருத்து
சாதனை நிலை
போதம் தரும் புண்ணிய நந்தி
குருவிடமிருந்து ஞானம்
பெறுதல்
போதம் தனில் வைத்து
போதத்தை அகத்தில் நிலைநிறுத்துதல்
உள்ளீர்த்தல்
புண்ணியர் ஆயினார் / களிகூர
சாதகரின் இயல்பு மாற்றம்
ஆதல்
போயடைந்தார் விண்ணே
உயர்ந்த ஆன்மிகப் பேறு
அடைதல்
இதனை நான்கு சொற்களில்:
பெறு → உள்ளீர்த்து → ஆகு → அடை.
③ “போதம் தரும்” — குருவின் உண்மையான கொடை
திருமூலர் நந்தியை:
“போதம் தரும்”
என்று அடையாளப்படுத்துகிறார்.
குரு சாதகருக்குத் தரும் மிக உயர்ந்த கொடை அவரைத் தன்னிடம் சார்ந்திருக்கச் செய்வது அல்ல; அறிய வேண்டியதை உணர்த்தி, தெளிவை உருவாக்கி, சாதகரின் அக அறிவை விழிப்பூட்டுவதே.
எனவே குருவை அணுகியதன் பலன்:
“குருவை நான் எவ்வளவு நெருக்கமாக அறிவேன்?”
என்பதில் அளவிடப்படாமல்,
“அவரது போதத்தால் என்னுள் என்ன தெளிந்தது?”
என்பதில் அளவிடப்பட வேண்டும்.
④ “போதம் தனில் வைத்துப்” — கேட்ட அறிவு அகநிலையாகுதல்
போதத்தை:
இப்பாடல் நான்காவது நிலையை நோக்கி அழைத்துச் செல்கிறது.
உதாரணமாக:
“கோபத்தில் முடிவெடுக்காதே”
என்ற போதத்தை ஒருவர் அறிந்திருக்கலாம்.
ஆனால் கோபம் எழுந்த தருணத்தில்:
“இப்போது நான் பதிலளிக்காமல் தெளிவு வரும் வரை காத்திருக்க வேண்டும்”
என்று இயல்பாக நின்றுவிட முடிந்தால், போதம் அறிவிலிருந்து வாழும் உள்ளறிவாக மாறத் தொடங்கியுள்ளது.
⑤ “புண்ணிய நந்தி → புண்ணியர்” — பாடலின் அழகிய மாற்றம்
முதல் அடியில்:
புண்ணிய நந்தி.
இரண்டாம் அடியில்:
புண்ணியர் ஆயினார்.
இது செய்யுளின் மிக அழகான கருத்து மாற்றங்களில் ஒன்று.
நந்தியின் பண்பு → சாதகரின் பண்பாகிறது.
அதற்கு நடுவில் இருப்பது:
போதம்.
எனவே:
நந்தி → போதம் → சாதகர் → மாற்றம்.
உண்மையான குரு தொடர்பின் சான்று, சீடர் குருவைப் பற்றி எவ்வளவு பேசுகிறார் என்பதல்ல; குருவின் போதத்தால் சீடரின் இயல்பு எவ்வளவு மாறியுள்ளது என்பதே.
⑥ “அறிந்தேன்” என்பதிலிருந்து “ஆயினேன்” என்பதற்கு
இப்பாடலின் மிக முக்கியமான சொற்களில் ஒன்று:
“ஆயினார்.”
திருமூலர்:
“புண்ணியத்தை அறிந்தார்”
என்று கூறவில்லை.
“புண்ணியர் ஆயினார்.”
என்கிறார்.
இதுதான் சாதனையின் இலக்கு:
அறிவு → இருப்பு.
கருணையை அறிவது அல்ல — கருணையுள்ளவராக ஆதல்.
பொறுமையைப் பேசுவது அல்ல — பொறுமையுள்ளவராக ஆதல்.
வாய்மையைப் போற்றுவது அல்ல — வாய்மையுள்ளவராக ஆதல்.
சிவஞானத்தை விளக்குவது மட்டும் அல்ல — அந்த ஞானம் வாழ்வை மாற்ற அனுமதித்தல்.
⑦ “களிகூர” — ஞானத்தின் கனியாக ஆனந்தம்
பாடல் போதத்திலிருந்து நேராக மற்றொரு கோட்பாட்டிற்குச் செல்லவில்லை.
அது:
“களிகூர”
என்ற அனுபவச் சொல்லுக்கு வருகிறது.
இதனால்:
போதம் → பண்புமாற்றம் → ஆனந்தம்
என்ற வளர்ச்சி தெரிகிறது.
உண்மையான சாதனை மனிதனை எப்போதும் இறுக்கமாகவும் குற்றவுணர்வுடனும் வைத்திருக்க வேண்டியதில்லை.
அக முரண்பாடுகள் குறைந்து, போதமும் வாழ்வும் ஒன்றுபடும்போது ஒரு இயல்பான அகக் களிப்பு உருவாக வேண்டும்.
⑧ “போயடைந்தார் விண்ணே” — போதம் ஒரு பாதை
பாடலின் தொடக்கம்:
போதம் தரும் நந்தி.
பாடலின் முடிவு:
விண்ணை அடைந்தார்.
இதனால் “போதம்” என்பது வெறும் அறிவுச் செய்தி அல்ல.
அது:
செல்ல வேண்டிய திசையைத் தரும் ஞானம்.
குரு போதிக்கிறார்;
சாதகர் உள்ளீர்க்கிறார்;
அந்தப் போதம் சாதகரை மாற்றுகிறது;
மாற்றமடைந்த சாதகர் உயர்ந்த நிலையை நோக்கிச் செல்கிறார்.
எனவே:
போதம் → பாதை → பேறு.
⑨ பாடல் 142 மற்றும் 143 — மிக முக்கியமான வேறுபாடு
பாடல் 142
“நந்தி பொற்போதம் புந்திக்குள் நிற்கிறது.”
மையம்:
போதத்தை உள்ளீர்த்தல்.
பாடல் 143
“போதம் தனில் வைத்துப் புண்ணியர் ஆயினார்.”
மையம்:
உள்ளீர்த்த போதத்தால் தானே மாற்றமடைதல்.
அதாவது:
142 — போதம் என்னுள் நிற்கிறது.
143 — அந்தப் போதத்தால் நான் மாறுகிறேன்.
இதுவே இரு பாடல்களுக்கிடையிலான முக்கியமான முன்னேற்றம்.
⑩ 140 → 143 — குருவழிச் சாதனையின் நான்கு படிகள்
140 — தெளிவு
குருவின் திருமேனி, திருநாமம், திருவார்த்தை, குருவுரு
↓
தெளிவு
141 — அகமுகம்
புலன்கள் தன்வசம்
↓
தன்னில் மடைமாற்றம்
↓
எம்பிரானைச் சந்தித்தல்
142 — உள்ளீர்ப்பு
திருத்தாளிணை → திருமேனி → நாமம் → பொற்போதம்
↓
புந்திக்குள் நிலைபெறுதல்
143 — உருமாற்றம்
போதம் → புண்ணியர் ஆதல் → களிப்பு → உயர்ந்த பேறு.
எனவே முழு இயக்கம்:
தெளி → அகமுகமாகு → உள்ளீர்த்து → உருமாறு → அடை.
⑪ நவீன வாழ்வில் பாடல் 143
இந்தப் பாடலை ஆன்மிக வாழ்விற்கு மட்டுமல்லாமல் எல்லாத் துறைகளுக்கும் பயன்படுத்தலாம்.
குடும்பம்
அன்பைப் பற்றி நான் அறிவது என் உறவுகளில் தெரிகிறதா?
கல்வி
ஆசிரியர் சொன்னதை மீண்டும் சொல்கிறேனா, அல்லது அவர் கற்ற சிந்தனை முறையைப் பயன்படுத்துகிறேனா?
தொழில்
நெறிமுறையைப் பற்றி பேசுகிறேனா, அல்லது இலாபம் பாதிக்கப்பட்டாலும் நெறிப்படி முடிவெடுக்கிறேனா?
தலைமைத்துவம்
மதிப்புகளை அறிவிக்கிறேனா, அல்லது என் அதிகாரப் பயன்பாட்டில் அவை தெரிகின்றனவா?
ஆன்மிகம்
நான் எத்தனை உபதேசங்களைக் கேட்டேன் என்பதா முக்கியம், அல்லது ஒரு உபதேசமாவது என்னை மாற்றியுள்ளதா?
⑫ சாதகரின் நான்கு சுயபரிசோதனைக் கேள்விகள்
பெற்றேனா?
இன்று நான் உண்மையில் புரிந்துகொண்ட போதம் என்ன?
உள்ளீர்த்தேனா?
அது என் சிந்தனையில் எந்த மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது?
மாறினேனா?
அந்தப் போதத்தால் என் பழைய நடத்தையில் என்ன மாற்றம் ஏற்பட்டது?
முன்னேறுகிறேனா?
இந்த மாற்றம் என்னை அதிகமான தெளிவு, பணிவு, கருணை, புலனடக்கம் ஆகியவற்றிற்கு அழைத்துச் செல்கிறதா?
⑬ சாதனை அளவுகோல்
சாதனையில் எண்ணிக்கை முக்கியமான ஒழுக்க அளவுகோலாக இருக்கலாம்:
எத்தனை ஜெபம்?
எத்தனை நாள்?
எத்தனை பாடல்?
எத்தனை மணி நேரம்?
ஆனால் பாடல் 143 இன்னொரு அளவுகோலைச் சேர்க்கிறது:
“எவ்வளவு மாற்றம்?”
எனவே சாதகர் அவ்வப்போது தன்னிடம் கேட்க வேண்டும்:
“ஆறு மாதங்களுக்கு முன் இருந்த என்னைவிட இன்று நான் எதில் தெளிவானவன்? எதில் பணிவானவன்? எதில் கட்டுப்பாடுடையவன்? எதில் கருணையுள்ளவன்?”
இதுவே போதத்தின் விளைவை வாழ்வில் காணும் வழி.
⑭ ஒரே பார்வையில் — பாடல் 143
போதம் தரும் நந்தி
↓
போதம்
↓
சாதகர் பெறுகிறார்
↓
அகத்தில் வைக்கிறார்
↓
போதம் உள்ளீர்க்கப்படுகிறது
↓
இயல்பு மாற்றமடைகிறது
↓
“புண்ணியர் ஆயினார்”
↓
“களிகூர”
↓
உயர்ந்த அகப்பக்குவம்
↓
“போயடைந்தார் விண்ணே”
⑮ பாடல் 143-ஐ ஒரு வரியில் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள
“குருவிடம் போதம் பெறுவது தொடக்கம்; அந்தப் போதத்தை அகத்தில் நிலைநிறுத்தி, அதனால் தானே மாற்றமடைந்து, உயர்ந்த இறைநிலையை நோக்கிச் செல்வதே அதன் நிறைவு.”
இன்னும் சுருக்கமாக:
போதத்தைப் பெறாதே மட்டும் — போதத்தால் மாறு.
அல்லது இப்பாடலின் முழுச் சாதனைச் சூத்திரமாக:
பெறு → உள்ளீர்த்து → ஆகு → அடை.
திருச்சிற்றம்பலம்.