அன்பர்களே,
நீங்கள் திருமந்திரத்தின் ஒரு மந்திரத்திற்கான பொருளையும், அதன் யோக–ஆகம–தந்திர விளக்கத்தையும் வாசித்துள்ளீர்கள்.
ஆனால், உங்களிடம் ஒரு கேள்வி…
திருமந்திரத்தைப் பற்றி அறிந்தீர்களா?
அல்லது
திருமந்திரத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கிவிட்டீர்களா?
இவை இரண்டும் ஒன்றல்ல.
திருமூலர் அருளிய ஒவ்வொரு திருமந்திரமும், வெறும் பாடல் அல்ல; ஒரு வருட தவத்தின் அனுபவச் சுருக்கம். அந்த அனுபவத்தை வெறும் வாசிப்பால் மட்டுமே முழுமையாகப் பெற முடியாது. அறிவு வழியைக் காட்டும்; ஆனால் சாதனையே அந்த வழியில் நம்மை நடத்தும்.
அதனால்தான், எமது குருநாதர் அகஸ்திய குலபதி ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனன் அவர்கள், திருமந்திரத்தை வெறும் நூலாக அல்ல, வாழ்வாக மாற்றும் ஒரு தனித்துவமான சாதனை முறையாக திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையை வகுத்துத் தந்துள்ளார்.
இந்த எழுத்துச் சாதனை என்பது,
ஒரு புத்தகத்திலிருந்து இன்னொரு புத்தகத்திற்கு சொற்களை நகலெடுக்கும் செயல் அல்ல.
இது,
நாள்தோறும் ஒரே ஒரு மந்திரத்தை மட்டுமே எழுதும் இந்த ஒழுக்கம், மனத்தின் அவசரத்தைக் குறைத்து, பொறுமையையும், கவனத்தையும், உள்ளுணர்வையும் வளர்க்கிறது. காலப்போக்கில், திருமந்திரம் ஒரு நூலாக உங்கள் கையில் இருப்பதில்லை; அது உங்கள் சிந்தனையிலும், சொல்லிலும், செயலிலும் வெளிப்படத் தொடங்கும்.
திருமந்திரத்தைப் படித்தவர்கள் பலர் இருக்கலாம்.
திருமந்திரத்தை வாழ்ந்தவர்கள் சிலரே.
அந்த அரிய சாதகர்களின் வரிசையில் நீங்கள் இணைவதற்கான அழைப்பே திருமந்திர எழுத்துச் சாதனை.
நீங்களும் இந்த அருள் யாத்திரையில் இணைந்து,
ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு மந்திரம்,
ஒவ்வொரு மந்திரத்திலும் ஒரு புதிய விழிப்பு,
ஒவ்வொரு விழிப்பிலும் சிவத்தை நோக்கிய ஒரு புதிய படி எடுத்து வையுங்கள்.
வாருங்கள்!
திருமந்திரத்தை வெறும் வாசிப்பதிலிருந்து, அதை வாழும் ஆன்மிகப் பயணத்திற்கு ஒன்றாக முன்னேறுவோம்.
திருமந்திர அரண்மனை – உலகளாவிய திருமந்திர குருகுலம்
திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையில் இணைந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள், கீழ்வரும் விண்ணப்படிவத்தை நிரப்பி திருமந்திர அரண்மனை திருமூலர் குருகுலத்தில் இணையுங்கள்.
📝 விண்ணப்படிவம் →
திருமூலர் படிக்கட்டு - 144
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிநாற்பத்து நான்காவது படிக்கட்டில் (144) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
மண்ணொன்று கண்டீரிருவினைப் பாத்திரந்
திண்ணென் றிருந்தது தீயினைச் சேர்ந்தது
விண்ணின்று நீர்விழின் மீண்டுமண் ணாவபோல்
எண்ணின்ற மாந்த ரிறக்கின்ற வாறே. (144)
சந்தி பிரித்த வடிவம்
மண் ஒன்று கண்டீர்; இருவினைப் பாத்திரம்
திண்ணென்று இருந்தது; தீயினைச் சேர்ந்தது;
விண்ணின்று நீர் விழின், மீண்டும் மண் ஆவபோல்,
எண் இன்ற மாந்தர் இறக்கின்ற ஆறே.
யோக–ஆகம–தந்திர ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
இருவினைப் பாத்திரமாகிய யாக்கையின் உண்மை
மண்ணொன்று கண்டீரிருவினைப் பாத்திரந்
திண்ணென் றிருந்தது தீயினைச் சேர்ந்தது
விண்ணின்று நீர்விழின் மீண்டுமண் ணாவபோல்
எண்ணின்ற மாந்த ரிறக்கின்ற வாறே. (144)
திருமூலர் “யாக்கை நிலையாமை” பற்றிய தனது உபதேசத்தை உடலின் அழிவைக் கூறித் தொடங்கவில்லை. முதலில் உடலின் இயல்பையும் பணியையும் காட்டுகிறார். “மண்” என்று அதன் பொருட்சார்ந்த நிலையைக் குறிப்பிடும் அவர், அதே மூச்சில் அதனை “இருவினைப் பாத்திரம்” என்றும் அழைக்கிறார். இந்த இரண்டு சொற்றொடர்களுக்கிடையேதான் இப்பாடலின் ஆழமான ஆன்மிகச் சமநிலை அமைந்துள்ளது.
உடல் நிலையற்றது; ஆனால் அதனால் அது அர்த்தமற்றதல்ல. அது நல்வினை–தீவினைகளின் பயனை அனுபவிக்கவும், அந்த அனுபவத்தின் வழியாக உயிர் தனது ஆன்மிகப் பயணத்தை மேற்கொள்ளவும் வாய்ப்பளிக்கும் ஒரு காலவரையுடைய பாத்திரம். எனவே யாக்கையின் நிலையாமையை உணர்வது உடலை நிராகரிப்பதற்கான காரணமாக அல்ல; அதன் உண்மையான இடத்தை அறிந்துகொள்வதற்கான ஞானமாக அமைகிறது.
“மண் ஒன்று” — உடலை அதன் உண்மையான அளவில் காணுதல்
மனிதன் தனது உடலை வெறும் பொருளாக அனுபவிப்பதில்லை. அதனோடு எண்ணற்ற அடையாளங்களை இணைத்துக்கொள்கிறான்:
நான் அழகானவன்; நான் வலிமையானவன்; நான் இளைஞன்; நான் ஆண்; நான் பெண்; நான் ஆரோக்கியமானவன்; நான் இந்த உருவம்.
இவ்வாறு உடலின் பண்புகள் மெதுவாக “நான்” என்ற அடையாளத்தின் பகுதிகளாக மாறுகின்றன.
அந்த அடையாளக் கட்டமைப்பின் முன் திருமூலர் மிக எளிய இரண்டு சொற்களை வைக்கிறார்:
“மண் ஒன்று.”
இது உடலை இழிவுபடுத்தும் மொழியல்ல. உடலின் மீது மனம் ஏற்றிவைத்திருக்கும் நிரந்தரத் தன்மையை அகற்றி, அதனை அதன் இயற்கையான அளவில் பார்க்கச் செய்யும் ஞான மொழி.
யோகப் பார்வையில் இது தேகாபிமானத்தின் தளர்வை நோக்கிச் செல்கிறது. உடல் “எனக்கு இல்லை” என்று மறுப்பதல்ல; “உடலே முழுமையான நான்” என்ற அடையாளம் விசாரணைக்குட்படுத்தப்படுகிறது.
அதனால் திருமூலரின் நிலைப்பாட்டை இரண்டு எல்லைகளிலிருந்தும் பாதுகாக்க வேண்டும்:
உடல்பற்று — ஞானமல்ல.
உடல்வெறுப்பு — அதுவும் ஞானமல்ல.
உடல் இருக்கிறது; அது மதிக்கப்பட வேண்டும்; ஆனால் அது நிலையற்றது என்பதும் மறக்கப்படக்கூடாது.
“இருவினைப் பாத்திரம்” — யாக்கையின் கர்மப் பணி
பாடலின் தத்துவ மையம் “இருவினைப் பாத்திரம்” என்பதிலுள்ளது.
நல்வினையும் தீவினையும் உயிரின் அனுபவ உலகத்தோடு தொடர்புடையவை. அவற்றின் விளைவுகள் வெறும் கோட்பாடுகளாக இருப்பதில்லை; வாழ்வில் இன்பம், துன்பம், சந்திப்பு, பிரிவு, வெற்றி, இழப்பு போன்ற பல்வேறு அனுபவங்களின் வழியாக வெளிப்படுகின்றன. அந்த அனுபவ வாழ்க்கை யாக்கையோடு தொடர்புடையதாக நிகழ்கிறது.
எனவே உடல்:
வினை அல்ல; வினைப்பயன் அனுபவிக்கப்படும் பாத்திரம்.
இதில் ஒரு நுட்பமான ஆன்மிக உண்மை இருக்கிறது. பாத்திரத்தை உயிரின் முழுமையான அடையாளமாகக் கொள்ள முடியாது. பாத்திரம் ஒரு பணிக்குரியது. அதற்குக் காலவரையறை உண்டு. அதைப் பயன்படுத்தும் அனுபவத் தொடரை அந்தப் பாத்திரத்தோடு முழுமையாக ஒன்றாக்க முடியாது.
இப்பாடல் தனியாக உயிரின் முழு இயல்பையோ, மரணத்திற்குப் பிந்தைய நிலையையோ விவரிக்கவில்லை. ஆகவே அந்தக் கோட்பாடுகளை இப்பாடலுக்குள் கட்டாயமாக நுழைக்க வேண்டியதில்லை. ஆனால் “பாத்திரம்” என்ற திருமூலரின் சொல்லாட்சி குறைந்தபட்சம் ஒரு தெளிவை ஏற்படுத்துகிறது:
யாக்கை உயிரின் அனுபவத்திற்குரிய கருவி; உயிரின் முழுமையான பொருள் அல்ல.
யாக்கை நிலையற்றது; ஆனால் சாதனைக்கு அரியது
இங்குதான் திருமூலரின் உடல் குறித்த பார்வையை மிகுந்த கவனத்துடன் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
“மண்” என்று உடலைச் சொன்னதால்:
“உடல் பயனற்றது; அதைக் கவனிக்க வேண்டியதில்லை”
என்ற முடிவு வராது.
மாறாக, திருமந்திரத்தின் யோகச் சாதனை முழுவதையும் நினைத்துப் பார்த்தால், உடல் இல்லாமல் பல சாதனைகள் நிகழ்வதில்லை.
ஆசனம் உடலில் நிகழ்கிறது.
மூச்சின் ஒழுங்கு உடலோடு தொடர்புடையது.
மந்திர உச்சரிப்பு உடலின் வழியே நிகழ்கிறது.
பூஜை உடலின் செயலால் நிகழ்கிறது.
ஒழுக்கம் உடல்–மனம்–செயல் வழியாக வெளிப்படுகிறது.
தியானத்திற்கும் ஒரு வாழும் யாக்கை தேவைப்படுகிறது.
எனவே ஒரு ஆழமான முரணற்ற உண்மை உருவாகிறது:
யாக்கை நிலையற்றது; ஆனால் யாக்கை இருக்கும் காலம் சாதனைக்கு அரியது.
இதுவே இப்பாடலை உடல்வெறுப்பிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபடுத்துகிறது.
ஆகமப் பார்வையில் யாக்கை — கிரியையும் ஞானமும் நிகழும் தளம்
ஆகம வழிப்பாட்டில் ஆன்மிகம் வெறும் சிந்தனையாக இருப்பதில்லை. உடல், வாக்கு, மனம் ஆகியவை சாதனையில் பங்குபெறுகின்றன. பூஜை, மந்திரம், தியானம், ஒழுக்கம், குருவழி ஆகியவை வாழும் மனிதனின் செயற்பாடுகளாகவே நிகழ்கின்றன.
இதனால் உடல்:
இறுதி இலக்கு அல்ல; ஆனால் இலக்கை நோக்கிய பயணத்திற்கு அரிய தளம்.
இதனை உணர்ந்த சாதகர் இரண்டு தவறுகளையும் தவிர்க்கிறான்.
ஒருபுறம்:
“என் உடல் என்றும் இருக்கும்”
என்ற மயக்கம் இல்லை.
மறுபுறம்:
“எப்படியும் அழியும் உடல்தானே”
என்ற அலட்சியமும் இல்லை.
அவனுடைய நிலை:
“எனக்குக் கிடைத்துள்ள இந்த யாக்கையை அது இருக்கும் காலத்திற்குள் உயர்ந்த பயன்பாட்டிற்குக் கொண்டு செல்ல வேண்டும்.”
என்பதாகிறது.
தந்திரப் பார்வையில் உடல் — புனிதமான கருவி, நிரந்தரமான அடையாளம் அல்ல
தந்திரச் சாதனையில் உடலுக்கு முக்கிய இடம் அளிக்கப்படுவது, உடல் அழிவற்றது என்று கருதப்படுவதால் அல்ல. மாறாக, மனிதனுடைய உடல்–மனம்–பிராணன்–உணர்வு ஆகியவற்றைச் சாதனையின் பகுதிகளாக மாற்றுவதால்.
மந்திரம், நியாசம், தியானம், பிராண ஒழுங்கு போன்ற சாதனைகளில் யாக்கை புறக்கணிக்கப்படுவதில்லை. அது சாதனையின் உயிருள்ள தளமாக எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது.
ஆனால் இதிலிருந்து:
“உடலே இறுதி உண்மை”
என்ற முடிவு வராது.
இதனால் இப்பாடலின் தந்திரப் பொருத்தத்தை மிகவும் சுருக்கமாகச் சொன்னால்:
யாக்கையைப் புனிதமான சாதனக் கருவியாக மதித்து பயன்படுத்து; ஆனால் அந்தக் கருவியையே அழியாத உன் அடையாளமாகப் பற்றிக்கொள்ளாதே.
இது உடலை ஏற்றுக்கொள்வதையும் உடல்பற்றைக் கடப்பதையும் ஒரே நேரத்தில் சாத்தியமாக்குகிறது.
“திண்ணென்று இருந்தது” — நிலையாமையின் மிக நுட்பமான மாயை
யாக்கையின் நிலையாமையை மறக்கச் செய்வது அதன் அழகோ வலிமையோ மட்டும் அல்ல. அதன் மிகப் பெரிய மயக்கம்:
அது இன்று இருப்பதால் நாளையும் இருக்கும் என்று மனம் இயல்பாக எண்ணுவது.
நாம் நாளைக்கான திட்டங்களை அமைக்கிறோம். அடுத்த வருடத்தைப் பற்றி நினைக்கிறோம். பல ஆண்டுகளுக்கான திட்டங்களை உருவாக்குகிறோம். இவை தவறல்ல. மனித வாழ்க்கைக்கு திட்டமிடுதல் அவசியம்.
ஆனால் அவற்றின் பின்னால் அறியாமலேயே:
“எனக்கு காலம் உறுதியாக இருக்கிறது”
என்ற உணர்வு பதிந்துவிட்டால், “திண்ணென்று இருந்தது” என்ற மயக்கம் உருவாகிறது.
திருமூலர் திட்டமிடுதலை மறுப்பதில்லை; நிச்சயமற்ற ஒன்றின் மீது நிரந்தர நிச்சயத்தை மனம் கட்டுவதையே உடைக்கிறார்.
“மீண்டும் மண்” — வடிவம் நிரந்தரமல்ல
முதல் அடியில்:
மண் ஒன்று
என்றார்.
மூன்றாவது அடியில்:
மீண்டும் மண்
என்கிறார்.
இந்த இரண்டிற்கிடையேதான் உடலின் முழு நாடகம் நிற்கிறது.
மண் ஒரு வடிவத்தைப் பெறுகிறது. அந்த வடிவத்திற்கு ஒரு பெயர் கிடைக்கிறது. அது பயன்படுகிறது. அது உறுதியானதாகத் தோன்றுகிறது. பின்னர் அந்த வடிவம் கலைந்து தனது பொருட்சார்ந்த அடிப்படைக்குத் திரும்புகிறது.
இதிலிருந்து ஒரு முக்கியமான ஞான வேறுபாடு பிறக்கிறது:
வடிவத்தின் தோற்றம் நிரந்தர இருப்பிற்கான சான்றல்ல.
மனித யாக்கையும் ஒரு வடிவம். அது தோன்றியுள்ளது என்பதால் அது என்றும் தொடர வேண்டும் என்ற அவசியம் இல்லை.
இந்த உணர்வு உடலைப் பற்றிய அகந்தையைத் தளர்த்துகிறது.
நிலையாமை உணர்வும் வைராக்கியமும்
யோகப் பயணத்தில் நிலையாமையை உணர்வதன் இயல்பான கனிகளில் ஒன்று வைராக்கியம்.
ஆனால் வைராக்கியம் என்பது வாழ்க்கையை வெறுப்பதோ, குடும்பத்தைத் துறப்பதோ, உடலை அலட்சியம் செய்வதோ அல்ல.
அதன் அடிப்படை:
நிலையற்ற ஒன்றிடம் நிலையான நிறைவை எதிர்பார்க்காமல் இருப்பது.
உடலைப் பேணலாம்; ஆனால் இளமை என்றும் இருக்கும் என்று எண்ணாதிருத்தல்.
உறவுகளை நேசிக்கலாம்; ஆனால் எந்த உறவும் காலத்தின் விதிக்கு அப்பாற்பட்டது என்று எண்ணாதிருத்தல்.
செல்வத்தைப் பயன்படுத்தலாம்; ஆனால் அது இறுதி பாதுகாப்பு என்று எண்ணாதிருத்தல்.
புகழைப் பெறலாம்; ஆனால் அதுவே “நான்” என்று ஆகாதிருத்தல்.
இவ்வாறு நிலையாமை அறிவு வாழ்க்கையை மறுப்பதில்லை; பற்றின் அளவைச் சரிசெய்கிறது.
“எண் இன்ற மாந்தர்” — மரணம் தனிப்பட்ட அநீதி அல்ல
திருமூலர் ஒரு மனிதரின் மரணத்தை எடுத்துச் சொல்லவில்லை.
“எண் இன்ற மாந்தர்”
என்கிறார்.
எண்ணிலடங்காத மனிதர்கள் நமக்கு முன் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் தங்கள் காலத்தில் நம்மைப் போலவே தங்கள் வாழ்க்கையை உண்மையானதாக அனுபவித்தார்கள். நேசித்தார்கள், உழைத்தார்கள், சேமித்தார்கள், கனவு கண்டார்கள், துன்பப்பட்டார்கள், மகிழ்ந்தார்கள்.
ஆனால் அவர்களுடைய யாக்கையும் காலத்தின் விதியைத் தாண்டவில்லை.
இந்த உணர்வு சரியாகப் பெறப்பட்டால்:
“எனக்கும் மரணம் வரும்” என்ற அச்சம்
மட்டும் உருவாகக்கூடாது.
அதற்கு மேலாக:
“நானும் இந்தப் பொதுவான மனித நியதிக்குள் வாழ்கிறேன்”
என்ற பணிவு உருவாக வேண்டும்.
அந்தப் பணிவே அகந்தையின் கடினத்தன்மையை மெதுவாகக் கரைக்கிறது.
மரணப் பயமல்ல — மரண விழிப்பு
“யாக்கை நிலையாமை” அதிகாரத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய முக்கியமான திறவுகோல் இதுவே.
திருமூலர்:
“நீ இறந்துவிடுவாய்; பயப்படு”
என்று சொல்ல வரவில்லை.
அவர்:
“நீ நிலையற்ற யாக்கையோடு வாழ்கிறாய்; விழித்துக்கொள்”
என்று சொல்லுகிறார்.
இரண்டிற்கும் பெரிய வேறுபாடு உண்டு.
மரணப் பயம் மனிதனைச் சுருக்கலாம்.
மரண விழிப்பு மனிதனின் முன்னுரிமைகளைத் தெளிவுபடுத்தலாம்.
மரணப் பயம்:
“என்ன ஆகுமோ?”
என்று கேட்கிறது.
மரண விழிப்பு:
“இப்போது நான் எப்படி வாழ வேண்டும்?”
என்று கேட்கிறது.
திருமூலரின் பாடலைச் சாதனை நோக்கில் வாசிக்கும்போது இரண்டாவது கேள்வியே முக்கியமானது.
“உபதேசம்” முதல் “யாக்கை நிலையாமை” வரை
முந்தைய அதிகாரத்தின் இறுதியில் நந்தியின் போதம் சாதகரின் உள்ளுணர்வில் நிலைபெறுகிறது. அந்தப் போதம் அவனை “புண்ணியர்” ஆக்கும் மாற்றமாகக் கூறப்படுகிறது.
அதன்பின் புதிய அதிகாரத்தின் தொடக்கத்திலேயே:
“மண் ஒன்று கண்டீர்”
என்று திருமூலர் கூறுவது ஆழமான ஆன்மிகத் தொடர்ச்சியை வெளிப்படுத்துகிறது.
உபதேசம் சாதகருக்கு:
எதைச் சார வேண்டும்?
என்பதை உணர்த்தியது.
யாக்கை நிலையாமை:
எதை நிரந்தரச் சார்பாகத் தவறாகக் கொள்ளக்கூடாது?
என்பதைத் தெளிவுபடுத்தத் தொடங்குகிறது.
முந்தைய அதிகாரத்தில்:
போதத்தை உள்ளீர்த்தல்
நிகழ்ந்தது.
இங்கு அந்தப் போதம் முதன்முறையாக மனிதனின் மிக அடிப்படையான பற்றை எதிர்கொள்கிறது:
யாக்கைப் பற்று.
இதனால் 144-ஆம் பாடல் ஒரு மரணக் கவிதை மட்டுமல்ல; போதம் பெற்ற சாதகரின் பார்வையை உடலின் உண்மைக்கு திருப்பும் அடுத்த ஞானப் படி.
யாக்கையின் நிலையாமை ஏன் சாதனைத் தீவிரத்தை உருவாக்க வேண்டும்?
உடல் நிரந்தரமானது என்றால் சாதனையை எப்போது வேண்டுமானாலும் செய்யலாம்.
ஆனால் யாக்கை காலவரையுடையது என்றால்:
சாதனைக்கான வாய்ப்பும் காலவரையுடையதே.
இதனால் நிலையாமையின் உணர்வு:
“எல்லாம் அழியும்; எதற்கு சாதனை?”
என்ற முடிவை உருவாக்கக் கூடாது.
அதற்கு முற்றிலும் மாறாக:
“கிடைத்துள்ள காலத்தை வீணாக்காமல் உயர்ந்த பயனுக்கு மாற்ற வேண்டும்”
என்ற விழிப்பை உருவாக்க வேண்டும்.
இதுவே இப்பாடலின் ஆழமான ஆன்மிகத் திருப்பம்:
நிலையாமை → நிராசை அல்ல; நிலையாமை → சாதனை விழிப்பு.
யாக்கையைப் பற்றிய மூன்று நிலைகள்
இப்பாடலின் ஆன்மிக வளர்ச்சியை மூன்று நிலைகளில் புரிந்துகொள்ளலாம்:
நிலை
யாக்கையைப் பற்றிய பார்வை
விளைவு
அறியாமை
உடலே முழுமையான நான்
தேகாபிமானம், பற்று
நிலையாமை விழிப்பு
உடல் அழிவிற்குரியது
பற்றின் தளர்வு, வைராக்கியம்
சாதனைப் பக்குவம்
உடல் காலவரையுடைய அரிய சாதனக் கருவி
பொறுப்பு, ஒழுக்கம், சாதனைத் தீவிரம்
திருமூலரின் நோக்கம் இரண்டாவது நிலையில் நம்மை நிறுத்துவது அல்ல.
“உடல் அழியும்”
என்பதை உணர்ந்து சோகப்படுவது ஞானத்தின் நிறைவு அல்ல.
அந்த உணர்வு:
“ஆகவே இந்த உடல் இருக்கும் காலத்தில் நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?”
என்ற மூன்றாவது நிலைக்குக் கொண்டு செல்ல வேண்டும்.
ஒருங்கிணைந்த தத்துவப் பொருள்
இந்தப் பாடலில் யோகம், ஆகமம், தந்திரம், சைவ ஆன்மிகப் பார்வை ஆகியவை ஒன்றிணையும் மையம் இதுவே:
யாக்கை நிரந்தரமல்ல; ஆனால் அது உயிரின் அனுபவத்திற்கும் ஆன்மிகச் சாதனைக்கும் கிடைத்த அரிய காலவரையுடைய பாத்திரம். அதன் நிலையாமையை உணர்வது உடலை வெறுப்பதற்காக அல்ல; உடலோடு உருவான தவறான நிரந்தர அடையாளத்தைத் தளர்த்துவதற்காக. “திண்ணம்” என்று தோன்றும் யாக்கை மீண்டும் மண்ணோடு கலக்கக்கூடியது என்பதை உணர்ந்த சாதகர், மரணத்தைப் பார்த்து வாழ்க்கையை மறுப்பதில்லை; மாறாக, கிடைத்துள்ள வாழ்நாளை வினைத் தூய்மை, ஒழுக்கம், ஞானம், சாதனை, சிவசார்பு ஆகியவற்றிற்குப் பயன்படுத்த வேண்டிய அரிய வாய்ப்பாக உணர்கிறான்.
அதனால் இந்த அதிகாரத்தின் முதல் பாடல் தரும் ஆழமான ஞானம்:
யாக்கை நிலையற்றது என்பதால் அது மதிப்பற்றதல்ல; நிலையற்றது என்பதாலேயே அது இருக்கும் காலத்தில் ஞானத்திற்கும் சாதனைக்கும் பயன்படுத்தப்பட வேண்டிய அரிய பாத்திரமாகிறது.
பாடலின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு
“திண்ணம்” எனத் தோன்றும் யாக்கையிலிருந்து “மீண்டும் மண்” என்ற உண்மைக்கு
மண்ணொன்று கண்டீரிருவினைப் பாத்திரந்
திண்ணென் றிருந்தது தீயினைச் சேர்ந்தது
விண்ணின்று நீர்விழின் மீண்டுமண் ணாவபோல்
எண்ணின்ற மாந்த ரிறக்கின்ற வாறே. (144)
இந்தப் பாடலை வெறுமனே “மனித உடல் நிலையற்றது” என்ற கருத்தின் கவிதை வடிவமாக மட்டும் வாசித்தால், திருமூலர் அமைத்துள்ள நுண்ணிய தர்க்க இயக்கம் முழுமையாக வெளிப்படாது. அவர் நேரடியாக ஒரு தத்துவ முடிவை அறிவிக்கவில்லை. மாறாக, வாசகரால் மறுக்க முடியாத ஒரு இயற்கைப் படிமத்தை முன்வைத்து, அதிலிருந்து படிப்படியாக மனித யாக்கையின் உண்மையை நோக்கி அழைத்துச் செல்கிறார்.
அதன் இயக்கம்:
காட்டு → அதன் பணியை உணர்த்து → நிலைத்தன்மை மயக்கத்தைக் காட்டு → மாற்றத்தைக் காட்டு → மூலநிலைக்குத் திருப்பிக் காட்டு → மனிதனுக்குப் பொருத்து.
இதுவே 144-ஆம் பாடலின் அடிப்படைத் தர்க்க அமைப்பு.
இந்தப் பாடல் ஏன் இங்கே வருகிறது?
144-ஆம் பாடல் தனித்து நிற்கும் ஒரு மரண உபதேசமாகத் தொடங்கவில்லை. இதற்கு முன் நடந்த ஆன்மிக முன்னேற்றத்தின் பின்னணியில்தான் இதன் இடம் தெளிவாகிறது.
முந்தைய பாடல்களில் சாதகர் படிப்படியாக:
குருவழித் தெளிவு → புலன்களின் அகமுகம் → நந்தியின் திருவடி, திருமேனி, நாமம் → நந்தியின் பொற்போதம் → போதத்தை உள்ளீர்த்து மாற்றமடைதல்
என்ற வழியில் அழைத்துச் செல்லப்பட்டார்.
143-ஆம் பாடலின் மையம்:
“போதம் தனில் வைத்துப் புண்ணியர் ஆயினார்.”
அதாவது போதம் வெறுமனே கேட்கப்பட்ட செய்தியாக இருக்கவில்லை; சாதகரின் உள்ளமைவை மாற்ற வேண்டியதாகிறது.
அதற்குப் பின் திருமூலர் முதலில் எதைச் சோதிக்கிறார்?
சாதகர் தனது உடலை எப்படிப் பார்க்கிறான்?
இதனால் “யாக்கை நிலையாமை” அதிகாரம் முந்தைய “உபதேசம்” அதிகாரத்திற்கு எதிரான புதிய பொருளாக வரவில்லை. மாறாக, பெற்ற போதம் மனிதனின் அடிப்படைப் பற்றுகளைத் தொடங்கும் அடுத்த கட்டமாக வருகிறது.
இதன் அதிகாரத் தொடர்பைச் சுருக்கினால்:
போதத்தைப் பெறு → போதத்தை உள்ளீர்த்து மாறு → அந்தப் போதத்தின் வெளிச்சத்தில் யாக்கையைப் பார்.
அதனால்தான் 143-இன் “போதம்” முடிந்த இடத்தில், 144:
“மண் ஒன்று கண்டீர்”
என்று பார்வையை உடலின் உண்மைக்குத் திருப்புகிறது.
“கண்டீர்” — தர்க்கம் தொடங்கும் முதல் செயல்
திருமூலர்:
“யாக்கை நிலையற்றது”
என்று ஒரு கருத்தை நம்பச் சொல்லவில்லை.
அவர்:
“கண்டீர்”
என்கிறார்.
இது மிகவும் முக்கியமான கற்பித்தல் முறை.
முதலில்:
பார்.
பின்னர்:
புரிந்துகொள்.
அதன் பின்னரே:
உனக்குப் பொருத்திப் பார்.
அதாவது திருமூலரின் தர்க்கம் அதிகாரத்திலிருந்து வரவில்லை; அனுபவத்தால் உறுதிப்படுத்தக்கூடிய காட்சியிலிருந்து தொடங்குகிறது.
ஏன் “மனிதன்” என்று தொடங்காமல் “மண்” என்று தொடங்குகிறார்?
இப்பாடலின் மிக நுட்பமான கட்டமைப்பு இதுதான்.
திருமூலர் முதல் அடியிலேயே:
“மனித உடல் இறக்கும்”
என்று சொல்லியிருக்கலாம்.
ஆனால் அவர் அப்படிச் செய்யவில்லை.
முதலில்:
“மண் ஒன்று”
என்கிறார்.
இதற்கு ஒரு தர்க்கப் பயன் உள்ளது.
மனிதன் தன் உடலைப் பார்க்கும்போது அதனோடு:
எனப் பல அடையாளங்கள் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கின்றன.
ஆனால் “மண்” என்று தொடங்கும்போது அந்த அடையாளங்கள் அனைத்தும் ஒரு கணம் பின்னுக்குச் செல்கின்றன.
திருமூலர் முதலில் வடிவத்தின் பொருட்சார்ந்த அடிப்படையை பார்க்கச் செய்கிறார்.
இதனால் தர்க்கத்தின் முதல் நகர்வு:
அடையாளத்திலிருந்து → அடிப்படைக்குத் திரும்புதல்.
“மண்” உடனே ஏன் “பாத்திரம்” ஆகிறது?
முதல் அடியில் இரண்டு நிலைகள் அடுத்தடுத்து வருகின்றன:
மண் ஒன்று
இருவினைப் பாத்திரம்
இது மிக முக்கியமான இணைப்பு.
திருமூலர்:
“உடல் மண்; ஆகவே பயனற்றது”
என்று கூறவில்லை.
மாறாக:
மண்ணியல்புடையது; அதே சமயம் ஒரு பாத்திரம்
என்கிறார்.
“பாத்திரம்” என்றவுடன் ஒரு பணி தோன்றுகிறது.
பாத்திரம் என்பது வெறுமனே இருப்பதற்கான பொருள் அல்ல; அது ஏதோ ஒன்றைத் தாங்குகிறது அல்லது ஒரு பயன்பாட்டிற்குரியது.
அதுவும் சாதாரண பாத்திரமல்ல:
“இருவினைப் பாத்திரம்.”
இதனால் பாடலின் முதல் அடியிலேயே இரண்டு உண்மைகள் ஒரே நேரத்தில் நிறுவப்படுகின்றன:
யாக்கை பொருட்சார்ந்தது.
யாக்கைக்கு ஒரு பணி உண்டு.
இதுவே பின்னர் ஏற்படக்கூடிய ஒரு தவறான முடிவைத் தடுக்கிறது:
நிலையற்றது ≠ பயனற்றது.
“இருவினைப் பாத்திரம்” — இருப்பிலிருந்து பணிக்கான நகர்வு
இங்கு தர்க்கம் மேலும் ஆழமாகிறது.
“மண்” என்பது:
அது எதனால் அமைந்துள்ளது?
என்ற கேள்விக்கு விடை.
“பாத்திரம்” என்பது:
அது என்னவாகச் செயல்படுகிறது?
என்ற கேள்விக்கு விடை.
“இருவினை” என்பது:
அதன் அனுபவப் பணி எதனோடு தொடர்புடையது?
என்ற கேள்விக்கான பதிலைத் தருகிறது.
இதனால் ஒரே அடிக்குள்:
பொருள் → வடிவம் → பணி
என்ற முன்னேற்றம் நிகழ்கிறது.
இதுதான் திருமூலரின் தர்க்கச் செறிவு.
“திண்ணென்று இருந்தது” — பாடலின் உளவியல் திருப்பம்
இதுவரை திருமூலர் யாக்கையின் இயல்பையும் பணியையும் கூறினார்.
இப்போது திடீரென மனித மனம் அதனை எவ்வாறு அனுபவிக்கிறது என்பதை நோக்கிச் செல்கிறார்:
“திண்ணென்று இருந்தது.”
இங்குதான் பாடலின் முக்கியமான முரண் உருவாகிறது.
யாக்கையின் உண்மை
மாற்றத்திற்குரியது.
மனிதனின் அனுபவம்
திண்ணமாக இருப்பது போலத் தோன்றுகிறது.
இந்த இரண்டிற்கிடையே உருவாகும் இடைவெளிதான் நிலையாமை மறக்கப்படும் இடம்.
மனிதன் ஒவ்வொரு நாளும்:
“நான் நிலையற்றவன்”
என்ற உணர்வோடு நடமாடுவதில்லை.
உடல் இன்று இயங்குகிறது.
நாளையும் இயங்கும் என்று மனம் கருதுகிறது.
அடுத்த மாதத்திற்குத் திட்டமிடுகிறது.
அடுத்த ஆண்டிற்குத் திட்டமிடுகிறது.
திட்டமிடுவது பிரச்சனை அல்ல.
ஆனால்:
தற்காலிகமாக நிலைத்திருப்பதை நிரந்தரமான பாதுகாப்பாக மனம் எடுத்துக்கொள்வதே “திண்ணம்” என்ற மயக்கம்.
எனவே இப்பாடலின் உண்மையான எதிரி “உடல்” அல்ல.
உடலின் மீது மனம் ஏற்றிவைக்கும் பொய்யான நிரந்தரத்தன்மை.
“திண்ணம்” என்பதற்குப் பின் ஏன் உடனே மாற்றம் வருகிறது?
இரண்டாவது அடியின் அமைப்பைக் கவனித்தால்:
திண்ணென்று இருந்தது → தீயினைச் சேர்ந்தது
என்று வருகிறது.
அதாவது:
நிலைத்தது போலத் தோன்றியது → மாற்றத்திற்கு உட்பட்டது.
இதுவே பாடலின் திருப்புப்புள்ளி.
முதல் பாதி:
வடிவம் எவ்வாறு தோன்றுகிறது?
என்பதைச் சொல்கிறது.
அடுத்த பகுதி:
அந்த வடிவத்தின் நிலைத்தன்மை உண்மையா?
என்று சோதிக்கிறது.
அதனால் “தீ” குறித்த குறிப்பிட்ட உள்குறியீட்டை நிரூபிக்க முயல்வதைவிட, இந்த இடத்தில் அதன் தர்க்கப் பணி முக்கியமானது:
திண்ணமாகத் தோன்றிய வடிவம் மாற்றத்திற்கு உட்படுகிறது.
“மீண்டும்” — பாடலின் தீர்மானிக்கும் சொல்
மூன்றாவது அடியில் மிக முக்கியமான சொல்:
“மீண்டும்.”
திருமூலர்:
“மண் ஆகும்”
என்று மட்டும் சொல்லவில்லை.
“மீண்டும் மண் ஆவபோல்”
என்று கூறுகிறார்.
“மீண்டும்” என்ற ஒரு சொல் பாடலின் தொடக்கத்தையும் மூன்றாவது அடியையும் இணைக்கிறது:
மண் ஒன்று
↓
...
மீண்டும் மண்
இதனால் நேர்கோட்டுப் பயணம் அல்ல, ஒரு வடிவச் சுற்று உருவாகிறது:
மண் → வடிவம் → மாற்றம் → மண்.
வடிவம் இடையில் தோன்றுகிறது.
மண் முதலில் இருந்தது.
ஒரு காலம் பாத்திரமாக இருந்தது.
பின்னர் அந்தப் பாத்திர வடிவம் கலைந்தது.
எனவே “மீண்டும்” என்ற சொல் சொல்லும் ஆழமான தர்க்கம்:
வடிவம் இடைக்காலமானது.
முதல் மூன்று அடிகள் ஏன் மனிதனை நேரடியாகச் சொல்லவில்லை?
இதுவும் திருமூலரின் கற்பித்தல் நுணுக்கம்.
முதல் மூன்று அடிகளிலும் ஒரு பொருட்சார்ந்த காட்சியைப் பார்க்கச் செய்கிறார்.
வாசகர் அதை மறுப்பதற்கு அதிக இடமில்லை:
மண் வடிவம் பெறுகிறது;
வடிவம் மாறுகிறது;
வடிவம் கலைகிறது.
இதனை ஏற்றுக்கொண்ட பிறகே நான்காவது அடியில்:
“எண் இன்ற மாந்தர்”
என்று மனிதனை உள்ளே கொண்டுவருகிறார்.
இப்போது உவமை வெளியுலகில் இல்லை.
அது நம்மைப் பற்றியது.
இதுவே பாடலின் மிக வலிமையான தர்க்கத் திருப்பம்.
“போல்” — உவமையிலிருந்து மனித உண்மைக்கு பாலம்
மூன்றாவது அடியின்:
“ஆவபோல்”
என்ற சொல் நான்காவது அடிக்கான பாலமாகிறது.
இதுவரை:
பாத்திரம்.
இப்போது:
மாந்தர்.
இதுவரை:
மீண்டும் மண்.
இப்போது:
இறப்பு.
அதனால் பாடலின் உவமைத் தொடர்பு:
பாத்திரத்தின் வடிவக் கலைவு : மனித யாக்கையின் இறப்பு
என்ற ஒப்புமையாகிறது.
இங்கே திருமூலர் மண் பாத்திரத்தையும் மனிதனையும் எல்லா வகையிலும் ஒன்றாகக் கூறவில்லை. உவமையின் குறிப்பிட்ட நோக்கம் வடிவத்தின் நிலையாமையை விளக்குவது.
“எண் இன்ற மாந்தர்” — தனிப்பட்ட நிகழ்விலிருந்து பொதுநியதிக்கு
திருமூலர்:
“ஒருவன் இறந்தான்”
என்று கூறியிருந்தால் அது ஒரு சம்பவமாகிவிடும்.
“பலர் இறந்தனர்”
என்றாலும் அது ஒரு வரலாற்றுச் செய்தியாக இருக்கலாம்.
ஆனால்:
“எண் இன்ற மாந்தர்”
என்று கூறும்போது தர்க்கம் தனிப்பட்ட சம்பவத்திலிருந்து பொதுநியதிக்கு உயர்கிறது.
இதன் இயக்கம்:
ஒரு பாத்திரம்
↓
ஒரு இயற்கை நிகழ்வு
↓
மனித யாக்கை
↓
எண்ணிலடங்கா மனிதர்கள்
↓
யாக்கையின் பொதுநிலை.
இதனால் மரணம் ஒரு விதிவிலக்காக அல்லாமல், உடலுற்ற மனித வாழ்வின் இயல்புக்குள் வைக்கப்படுகிறது.
“இறக்கின்ற ஆறே” — தீர்ப்பல்ல, நியதி
பாடலின் இறுதி மிகவும் கவனிக்கத்தக்கது.
திருமூலர்:
“பயப்படுங்கள்”
என்று முடிக்கவில்லை.
“உலகத்தை விட்டுவிடுங்கள்”
என்றும் முடிக்கவில்லை.
“உடலை வெறுங்கள்”
என்றும் முடிக்கவில்லை.
அவர் அமைதியாக:
“இறக்கின்ற ஆறே.”
என்று முடிக்கிறார்.
“ஆறு” இங்கு விதம், இயல்பு, நடை என்பதைக் குறிக்கிறது.
அதனால் இறுதி அடி ஒரு உணர்ச்சித் தீர்ப்பை அல்ல, ஒரு இயற்கை உண்மையை நிறுவுகிறது.
இதுவே “மரணப் பயம்” மற்றும் “நிலையாமை விழிப்பு” ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான வேறுபாட்டையும் உருவாக்குகிறது.
நான்கு அடிகளின் தர்க்க முன்னேற்றம்
அடி
திருமூலர் நிறுவுவது
தர்க்கப் பணி
மண்ணொன்று கண்டீரிருவினைப் பாத்திரம்
யாக்கையின் மூலமும் பணியும்
அடிப்படை நிறுவல்
திண்ணென்றிருந்தது தீயினைச் சேர்ந்தது
நிலைத்தது போலத் தோன்றுவதும் மாற்றமடைவதும்
மயக்கத்தின் உடைப்பு
விண்ணின்று நீர்விழின் மீண்டுமண் ஆவபோல்
வடிவம் மீண்டும் மூலநிலைக்குத் திரும்புதல்
உவமைச் சான்று
எண்ணின்ற மாந்தர் இறக்கின்ற ஆறே
மனித யாக்கையின் பொதுநிலை
தத்துவப் பயன்பாடு
எனவே நான்கு அடிகளும் நான்கு தனித்தனி கருத்துகள் அல்ல.
அவை ஒரே reasoning chain:
மூலம் → பணி → தோற்றம் → மாற்றம் → கலைவு → பொதுநியதி.
பாடலின் காரண–விளைவு இயக்கம்
144-ஆம் பாடலின் முழு கருத்துக் கட்டமைப்பை இன்னும் நுணுக்கமாகப் பிரித்தால்:
1. மண்
யாக்கையின் பொருட்சார்ந்த அடிப்படை காட்டப்படுகிறது.
↓
2. பாத்திரம்
அந்த வடிவத்திற்கு ஒரு பணி இருக்கிறது.
↓
3. இருவினை
அது கர்ம அனுபவத்தோடு தொடர்புடைய காலவரையுடைய கருவி.
↓
4. திண்ணென்று
மனிதன் அந்தத் தற்காலிக வடிவத்தை நிலையானதாக அனுபவிக்கிறான்.
↓
5. மாற்றம்
அந்த நிலைத்தன்மை உண்மையானதல்ல என்பது வெளிப்படுகிறது.
↓
6. மீண்டும் மண்
வடிவத்தின் இடைக்காலத் தன்மை உறுதியாகிறது.
↓
7. எண் இன்ற மாந்தர்
உவமை அனைத்து மனிதர்களுக்கும் விரிவடைகிறது.
↓
8. இறக்கின்ற ஆறே
யாக்கையின் நிலையாமை பொதுநியதியாக நிறுவப்படுகிறது.
இந்தப் பாடலின் மறைந்த சுயவிசாரணை
திருமூலர் வெளிப்படையாகக் கேள்வி கேட்கவில்லை.
ஆனால் பாடலின் தர்க்கம் சாதகரை இயல்பாக ஒரு கேள்வியின் முன் நிறுத்துகிறது:
“மண்ணிலிருந்து வடிவம் பெற்று மீண்டும் மண்ணாகும் இந்த யாக்கையை, நான் ஏன் அழியாத ‘நான்’ என்று பற்றிக்கொண்டிருக்கிறேன்?”
இது பாடலின் நேரடி சொற்றொடர் அல்ல; பாடலின் கட்டமைப்பிலிருந்து எழும் சுயவிசாரணை.
இதுவே அடுத்தடுத்த “யாக்கை நிலையாமை” பாடல்களுக்கு வாசகரின் மனதைத் தயாரிக்கிறது.
“உபதேசம்” மற்றும் “யாக்கை நிலையாமை” — இரண்டு இயக்கங்கள்
114–143 வரை வந்த உபதேசப் பயணத்தை ஒரு பெரிய இயக்கமாகப் பார்த்தால்:
நிலையான ஆன்மிகச் சார்பை நிறுவுதல்
என்று காணலாம்.
அதன் இறுதியில்:
குரு → நந்தி → போதம் → உள்ளீர்ப்பு → மாற்றம்
என்ற நிலை வருகிறது.
144-இல் தொடங்கும் புதிய இயக்கம்:
நிலையற்றதை நிலையான சார்பாகப் பற்றியிருப்பதை உடைத்தல்.
எனவே இரு அதிகாரங்களையும் இணைக்கும் பெரிய தர்க்கம்:
எதைச் சார வேண்டும் என்பதை அறி → எதை நிரந்தரம் என்று சாரக்கூடாது என்பதை அறி.
இதுவே அதிகார மாற்றத்தின் ஆழமான கட்டமைப்பு.
நிலையாமை அதிகாரம் ஏன் எதிர்மறையானதல்ல?
144-ஐ “எப்படியும் இறந்துவிடுவோம்” என்ற வாசிப்பில் நிறுத்தினால், இந்த அதிகாரம் எதிர்மறையாகத் தோன்றும்.
ஆனால் பாடலின் கட்டமைப்பில் ஏற்கனவே:
“இருவினைப் பாத்திரம்”
என்ற சொல் இருக்கிறது.
அதாவது யாக்கை கலைவதற்கு முன் அதற்கு ஒரு பணி உள்ளது.
இதனால் தர்க்கம்:
நிலையாமை → பயனின்மை
என்று செல்லவில்லை.
மாறாக:
நிலையாமை → காலவரையறை → பயன்பாட்டின் அவசியம்
என்ற திசையில் திறக்கிறது.
இதுவே பின்னர் சாதனை வாழ்வியலுக்கான அடித்தளமாகிறது.
144-ஆம் பாடலின் முழுத் தர்க்க வரைபடம்
143 — நந்தியின் போதம்
↓
போதத்தை உள்ளீர்த்த சாதகர்
↓
144 — அந்தப் போதத்தின் வெளிச்சத்தில் யாக்கையைப் பார்
↓
“மண் ஒன்று கண்டீர்”
↓
மூலத்தைப் பார்
↓
“இருவினைப் பாத்திரம்”
↓
யாக்கையின் பணியை அறி
↓
“திண்ணென்று இருந்தது”
↓
நிலைத்தன்மை மயக்கத்தை அறி
↓
மாற்றம்
↓
“மீண்டும் மண்”
↓
வடிவத்தின் நிலையாமையை அறி
↓
“எண் இன்ற மாந்தர்”
↓
இதை மனிதனுக்குப் பொருத்து
↓
“இறக்கின்ற ஆறே”
↓
யாக்கை நிலையாமை பொதுநியதி
↓
தேகத்தை நிரந்தர ‘நான்’ எனப் பற்றும் மனம் கேள்விக்குட்படுகிறது.
அதிகாரத்தில் இப்பாடலின் தர்க்க இடம்
“உபதேசம்” மூலம் சாதகருக்குள் நித்தியச் சார்பை நிறுவிய திருமூலர், “யாக்கை நிலையாமை” அதிகாரத்தின் முதல் பாடலில் ‘மண் → பாத்திரம் → திண்ணம் → மாற்றம் → மீண்டும் மண்’ என்ற எளிய இயற்கைத் தர்க்கத்தின் வழியாக, நிரந்தரம் போலப் பற்றப்பட்ட யாக்கை உண்மையில் காலவரையுடைய இருவினைப் பாத்திரம் என்பதை முதலில் உணர்த்துகிறார்.
தர்க்கச் சூத்திரம்
மூலம் → வடிவம் → பணி → நிலைத்த தோற்றம் → மாற்றம் → கலைவு → பொதுநியதி.
அதை பாடலின் சொற்களிலேயே சுருக்கினால்:
மண் → இருவினைப் பாத்திரம் → திண்ணம் → மாற்றம் → மீண்டும் மண் → மாந்தரின் நிலையாமை.
இதுவே “யாக்கை நிலையாமை” அதிகாரத்திற்குள் சாதகரை அழைத்துச் செல்லும் திருமூலரின் முதல் தர்க்க வாசல்.
சாதனை வாழ்வியல்
நிலையாமையை நினைத்து வாழ்வை மறுப்பதல்ல — வாழ்வை வீணாக்காமல் இருப்பது
மண்ணொன்று கண்டீரிருவினைப் பாத்திரந்
திண்ணென் றிருந்தது தீயினைச் சேர்ந்தது
விண்ணின்று நீர்விழின் மீண்டுமண் ணாவபோல்
எண்ணின்ற மாந்த ரிறக்கின்ற வாறே. (144)
திருமூலரின் இந்தப் பாடலை சாதனை வாழ்வியலாக மாற்றும்போது, அதன் மையக் கேள்வி “நான் ஒருநாள் இறந்துவிடுவேனா?” என்பதல்ல. அதற்கான விடையைப் பாடல் ஏற்கனவே தெளிவாக்கிவிட்டது. உண்மையான கேள்வி:
“நிலையற்ற யாக்கையோடு வாழும் நான், எனக்குக் கிடைத்துள்ள காலத்தை எப்படிப் பயன்படுத்துகிறேன்?”
இந்தக் கேள்வியில்தான் பாடல் 144 ஒரு மரண நினைவிலிருந்து வாழ்க்கை ஒழுங்காக மாறுகிறது.
“மண் ஒன்று” — உடலை வெறுக்காமல் அதன் அளவை அறிதல்
மனிதன் தனது உடலை இரண்டு விதங்களில் தவறாக அணுகக்கூடும்.
ஒருபுறம் உடலை அளவுக்கு மீறிப் பற்றிக்கொள்ளலாம். அழகு, இளமை, வலிமை, தோற்றம், பாலியல் கவர்ச்சி, உடற்தகுதி போன்றவற்றையே தனது மதிப்பின் அடிப்படையாகக் கொள்ளலாம்.
மறுபுறம் ஆன்மிகத்தின் பெயரில்:
“உடல் எப்படியும் அழியப்போகிறது”
என்று அதனை அலட்சியம் செய்யலாம்.
இரண்டுமே பாடலின் சாதனை நோக்கமல்ல.
“மண் ஒன்று” என்ற நினைவு சாதகரிடம் உருவாக்க வேண்டிய நிலை:
இந்த உடல் நிரந்தரமானது அல்ல; ஆனால் இது இருக்கும் காலத்தில் எனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அரிய கருவி.
எனவே உணவு, உறக்கம், உடற்பயிற்சி, தூய்மை, மருத்துவக் கவனம், ஓய்வு ஆகியவை ஆன்மிகத்திற்கு எதிரானவை அல்ல. அவை உடல்பற்றாக மாறாதவரை சாதனக் கருவியைப் பொறுப்புடன் பேணும் ஒழுக்கம்.
இதனால் முதல் நடைமுறை வேறுபாடு:
உடல்பற்று அல்ல — உடல் பொறுப்பு.
“இருவினைப் பாத்திரம்” — இந்த உடலில் நான் என்ன செய்கிறேன்?
திருமூலர் உடலை வெறும் மண்ணாகச் சொல்லி நிறுத்தாமல் “இருவினைப் பாத்திரம்” என்கிறார்.
இதனை வாழ்வியலாக எடுத்துக்கொண்டால், உடல் இருக்கும் காலத்தில் நாம் செய்கிற செயல்களுக்கு முக்கியத்துவம் இருக்கிறது.
நாம்:
என்பவை அனைத்தும் முக்கியமாகின்றன.
நிலையாமை உணர்வு:
“எப்படியும் இறக்கப்போகிறோம்; எது செய்தாலும் ஒன்றுதான்”
என்ற பொறுப்பின்மையை உருவாக்கக்கூடாது.
மாறாக:
“எனக்குக் கிடைத்த செயல் காலம் வரையறுக்கப்பட்டது; ஆகவே நான் என்ன செய்கிறேன் என்பது இன்னும் முக்கியமானது.”
என்ற பொறுப்புணர்வை உருவாக்க வேண்டும்.
“திண்ணென்று இருந்தது” — வாழ்க்கையின் மறைந்த மயக்கம்
மனிதன் ஒவ்வொரு நாளும் “நான் அழியாதவன்” என்று சொல்லிக்கொண்டு நடப்பதில்லை. ஆனால் அவனுடைய வாழ்க்கைத் தேர்வுகளில் அந்த எண்ணம் மறைமுகமாக இருக்கக்கூடும்.
அதன் மிகவும் சாதாரணமான வடிவம்:
“பிறகு செய்வேன்.”
சாதனை — பிறகு.
உடல்நலத்தை கவனிப்பது — பிறகு.
பெற்றோருடன் நேரம் செலவிடுவது — பிறகு.
குழந்தைகளுடன் இருப்பது — பிறகு.
மன்னிப்புக் கேட்பது — பிறகு.
நன்றி சொல்வது — பிறகு.
நல்ல நூலைப் படிப்பது — பிறகு.
செய்ய வேண்டிய தர்மத்தைச் செய்வது — பிறகு.
இந்த “பிறகு” என்ற சொல்லின் பின்னால்:
எனக்குப் போதுமான காலம் இருக்கிறது
என்ற சொல்லப்படாத நம்பிக்கை இருக்கிறது.
இதுவே சாதனை வாழ்வில் “திண்ணென்று இருந்தது” என்பதன் முக்கியமான உளவியல் வெளிப்பாடு.
திருமூலரின் நிலையாமை நினைவு திட்டமிடுதலை நிறுத்தச் சொல்லவில்லை.
அது:
தள்ளிப்போடுதலை வாழ்க்கை முறையாக மாற்றாதே
என்று எச்சரிக்கிறது.
மரண நினைவும் மரணப் பயமும் ஒன்றல்ல
இந்த அதிகாரத்தைச் சாதனையாகப் பயன்படுத்தும்போது இந்த வேறுபாடு மிகவும் அவசியம்.
மரணப் பயம்
“எப்போது இறப்பேன்?”
“என்ன ஆகுமோ?”
“எனக்கு ஏதாவது நடந்துவிடுமோ?”
என்று மனத்தைச் சுருக்கலாம்.
மரண விழிப்பு
“எனக்குக் கிடைத்துள்ள இன்று எப்படி வாழப்பட வேண்டும்?”
என்று மனத்தைத் தெளிவாக்குகிறது.
எனவே பாடல் 144-ஐ தினமும் நினைப்பதன் நோக்கம் மரணத்தைப் பற்றிய பதற்றத்தை வளர்ப்பதல்ல.
வாழ்க்கையைப் பற்றிய அலட்சியத்தைக் குறைப்பதே அதன் சாதனைப் பயன்.
நேரத்தைப் பற்றிய சாதகரின் பார்வை
யாக்கை காலவரையுடையது என்றால், யாக்கையோடு தொடர்புடைய மிக அரிய செல்வம் காலம்.
பணம் இழந்தால் மீண்டும் சம்பாதிக்கலாம்.
ஒரு பொருள் இழந்தால் மீண்டும் வாங்கலாம்.
ஆனால் கடந்துபோன ஒரு நாள் மீண்டும் அதே நாளாக வருவதில்லை.
இதனால் நிலையாமை உணர்ந்த சாதகர் நேரத்தை நிரப்புவதற்கும் நேரத்தைப் பயன்படுத்துவதற்கும் உள்ள வேறுபாட்டை அறிய வேண்டும்.
“இன்று நான் என்ன செய்தேன்?”
என்பதைவிட ஆழமான கேள்வி:
“இன்று என் வாழ்நாளின் ஒரு பகுதியை எதற்காகக் கொடுத்தேன்?”
ஒரு மணி நேரத்தை எதற்காவது செலவிடுவது என்பது நம் வாழ்நாளின் ஒரு மணிநேரத்தை அதற்குக் கொடுப்பதாகும்.
இந்த உணர்வு வந்தால் சாதனையின் தரமே மாறும்.
குடும்ப உறவுகளில் நிலையாமை
யாக்கையின் நிலையாமையை உணர்வது குடும்பப் பற்றை வெறுப்பாக மாற்றுவதற்கல்ல.
அதற்கு மாறாக அது அன்பின் தரத்தை உயர்த்த வேண்டும்.
பெற்றோர் என்றும் இருக்கமாட்டார்கள்.
குழந்தைகள் என்றும் குழந்தைகளாக இருக்கமாட்டார்கள்.
துணைவர் என்றும் அதே உடல்நிலையிலும் வயதிலும் இருக்கமாட்டார்.
நாமும் என்றும் ஒரே நிலையில் இருக்கமாட்டோம்.
இந்த உண்மையை ஆழமாக உணர்ந்தால்:
“இவர்கள் என்னுடையவர்கள்”
என்ற உரிமை உணர்வு மெதுவாக:
“இவர்களுடன் வாழும் இந்தக் காலம் எனக்குக் கிடைத்த அரிய வாய்ப்பு”
என்ற நன்றியுணர்வாக மாற வேண்டும்.
அப்போது:
நிலையாமை இங்கு உறவுகளை அழிக்கவில்லை.
உரிமைப் பற்றைக் குறைத்து அன்பை ஆழப்படுத்துகிறது.
“நான் சொன்னதே சரி” என்ற அகந்தைக்கு நிலையாமை மருந்து
பல உறவுகள் பெரிய காரணங்களால் உடைவதில்லை.
சிறிய:
என்ற அகந்தை
ஆகியவற்றால் நீண்டகால விரிசல்கள் உருவாகின்றன.
அத்தகைய தருணத்தில் பாடல் 144 ஒரு எளிய கேள்வியை உருவாக்கலாம்:
“மீண்டும் மண்ணாகப்போகும் இரண்டு உடல்கள், எந்த விஷயத்திற்காக இவ்வளவு அகந்தையுடன் ஒருவரையொருவர் காயப்படுத்துகின்றன?”
இந்தக் கேள்வி எல்லா கருத்து வேறுபாடுகளையும் நீக்காது. அநீதியை ஏற்றுக்கொள்ளவும் சொல்லாது.
ஆனால் அற்பமான அகந்தைப் போராட்டங்களின் அளவைச் சரிசெய்யும்.
தொழிலும் பதவியும் — காலவரையுடைய பாத்திரங்கள்
ஒருவர்:
இயக்குநர்,
பேராசிரியர்,
மருத்துவர்,
தொழிலதிபர்,
தலைவர்,
குரு,
அதிகாரி
எனப் பல அடையாளங்களோடு வாழலாம்.
அவை சமூக வாழ்வில் தேவையான அடையாளங்கள்.
ஆனால் அவை அனைத்தையும் தாங்குவது ஒரு காலவரையுடைய யாக்கை.
இதனை உணர்ந்த தலைவர்:
“இந்தப் பதவி என்னை உயர்ந்த மனிதனாக்குகிறதா?”
என்று கேட்பதைவிட:
“இந்தப் பதவி இருக்கும் காலத்தில் நான் இதன் மூலம் என்ன நன்மையைச் செய்கிறேன்?”
என்று கேட்பார்.
அதிகாரம் அப்போது சொந்த அடையாளமாக இல்லாமல் பொறுப்பாக மாறுகிறது.
இதுவே நிலையாமையின் தலைமைத்துவப் பயன்.
செல்வம் — பாதுகாப்புக் கருவி; நிரந்தரத் தஞ்சமல்ல
வாழ்க்கைக்கு செல்வம் அவசியம்.
குடும்பத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும்.
எதிர்காலத்தைத் திட்டமிட வேண்டும்.
சேமிக்க வேண்டும்.
வளங்களை உருவாக்க வேண்டும்.
நிலையாமை இவற்றை மறுப்பதில்லை.
ஆனால்:
“என்னிடம் அதிகம் இருப்பதால் நான் பாதுகாப்பாகிவிட்டேன்”
என்ற முழுமையான நிச்சயத்தை அது கேள்விக்குட்படுத்துகிறது.
செல்வம் பல பிரச்சனைகளிலிருந்து பாதுகாக்கலாம்.
ஆனால் யாக்கையின் அடிப்படை நிலையாமையை அது நீக்க முடியாது.
எனவே செல்வத்தை:
பயன்படுத்த வேண்டிய வளமாக
பார்க்க வேண்டும்; இறுதி அடையாளமாக அல்ல.
இதனால் சேர்த்தல் மட்டுமல்லாமல்:
எதற்காகச் சேர்க்கிறேன்? எப்படிப் பயன்படுத்துகிறேன்? யாருக்கு பயன் தருகிறது?
என்ற கேள்விகளும் முக்கியமாகின்றன.
உடல் அழகும் சமூக ஊடக அடையாளமும்
இன்றைய வாழ்க்கையில் “திண்ணம்” என்ற மயக்கம் இன்னொரு வடிவம் பெற்றிருக்கிறது.
மனிதன் தனது மதிப்பை:
ஆகியவற்றோடு இணைத்துக்கொள்ளலாம்.
உடலை அழகாக வைத்திருப்பதில் தவறில்லை. சமூக ஊடகத்தைப் பயன்படுத்துவதிலும் தவறில்லை.
ஆனால்:
“என்னைப் பிறர் எப்படிப் பார்க்கிறார்கள் என்பதே நான்”
என்ற நிலை உருவானால், நிலையற்ற ஒரு வெளிப்புற வடிவம் மனிதனின் முழு சுயமதிப்பையும் நிர்ணயிக்கத் தொடங்குகிறது.
பாடல் 144 அந்த மயக்கத்தின் நடுவில்:
“மண் ஒன்று கண்டீர்”
என்று அமைதியாக நினைவூட்டுகிறது.
இது அவமானப்படுத்துவதற்கல்ல.
வெளித்தோற்றத்தைவிட ஆழமான மதிப்பைத் தேடச் செய்வதற்காக.
வயதாகுதல் — தோல்வியல்ல, யாக்கையின் இயல்பு
முடி நரைக்கிறது.
தோல் மாறுகிறது.
உடலின் வேகம் குறைகிறது.
முன்னிருந்த வலிமை மாறுகிறது.
மனிதன் இவற்றை:
“என்னிடம் ஏதோ தவறு நடக்கிறது”
என்று மட்டும் பார்த்தால், இயற்கையான மாற்றமும் மன வேதனையாகிறது.
“திண்ணென்று இருந்தது” என்ற யாக்கை தொடர்ந்து ஒரே நிலையில் இருக்காது என்பதை முன்கூட்டியே உணர்ந்தவர், வயதின் மாற்றங்களை அதிகப் பக்குவத்துடன் எதிர்கொள்ள முடியும்.
இதன் பொருள் உடல்நலத்தை விட்டுவிடுவது அல்ல.
மாற்றத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, இயன்றவரை உடலை நன்றாகப் பேணுதல்.
இவை இரண்டும் ஒன்றாக இருக்க முடியும்.
நோய் வந்தால் என்ன செய்ய வேண்டும்?
யாக்கை நிலையாமையை மிகவும் தவறாகப் பயன்படுத்தக்கூடிய இடம் இது.
“உடல் எப்படியும் அழியப்போகிறது; சிகிச்சை எதற்கு?”
என்பது இந்தப் பாடலின் சாதனைப் பொருள் அல்ல.
“இருவினைப் பாத்திரம்” என்று உடலுக்கு ஒரு பணி இருப்பதாகவே திருமூலர் கூறுகிறார்.
எனவே நோய் ஏற்பட்டால்:
சிகிச்சை பெறுதல், உடலைப் பாதுகாத்தல், உணவு–ஓய்வு ஒழுங்கைக் கடைப்பிடித்தல், தேவையான உதவியை நாடுதல்
ஆகியவை பொறுப்பான அணுகுமுறை.
அதே நேரத்தில்:
“எல்லாவற்றையும் நான் கட்டுப்படுத்த முடியும்”
என்ற அகந்தையும் தளர வேண்டும்.
இதனால் சாதகரின் நிலை:
முழுமையான முயற்சி + முடிவைப் பற்றிய அளவான ஏற்றுக்கொள்ளல்.
ஆன்மிக சாதனையில் மிக ஆபத்தான சொல் — “பிறகு”
ஒருவர்:
“வயதாகிய பிறகு சாதனை செய்வேன்.”
என்று நினைக்கலாம்.
அல்லது:
“வேலை குறைந்த பிறகு.”
“குழந்தைகள் வளர்ந்த பிறகு.”
“பணம் சேர்ந்த பிறகு.”
“பிரச்சனைகள் முடிந்த பிறகு.”
என்று ஆன்மிக வாழ்வை தொடர்ந்து எதிர்காலத்திற்குத் தள்ளலாம்.
ஆனால் வாழ்க்கையில் அனைத்து பிரச்சனைகளும் முடிந்து, அனைத்து பொறுப்புகளும் தீர்ந்து, சாதனைக்கென பரிபூரணமான காலம் வரும் என்ற உறுதி இல்லை.
இதனால் நிலையாமை உணர்வு சொல்லுவது:
சாதனையை வாழ்க்கைக்குப் பிறகு வைக்காதே; வாழ்க்கைக்குள்ளேயே அமைத்துக்கொள்.
தினமும் சிறிய அளவிலாவது:
நிகழ வேண்டும்.
மரண நினைவு பிறரைக் குறைசொல்லும் கருவியாக மாறக்கூடாது
நிலையாமை உபதேசத்தை முதலில் தன்னிடம் பயன்படுத்த வேண்டும்.
துயரத்தில் இருக்கும் ஒருவரிடம்:
“எல்லோரும் இறக்கத்தானே வேண்டும்”
என்று கூறுவது தத்துவ உண்மையாக இருந்தாலும், அந்த நேரத்தில் கருணையற்ற மொழியாக இருக்கலாம்.
அதேபோல்:
“நீ எதற்காக இவ்வளவு பணம் சேர்க்கிறாய்? ஒருநாள் இறந்துவிடுவாயே!”
என்று மற்றவரை இகழ்வதும் நிலையாமை ஞானம் அல்ல.
ஞானம் முதலில்:
என் அகந்தையைத் தளர்த்த வேண்டும்; பிறரைத் தீர்ப்பதற்கான ஆயுதமாக மாறக்கூடாது.
நிலையாமையை உணர்ந்தவரிடம் கருணை அதிகரிக்க வேண்டும்; கடுமை அல்ல.
தினசரி ஒரு நிமிட நிலையாமைச் சாதனை
இந்தப் பாடலை வாழ்வாக்குவதற்கு ஒரு எளிய தினசரி பயிற்சியை மேற்கொள்ளலாம்.
காலை ஒரு நிமிடம் அமைதியாக அமர்ந்து நினைவுகொள்ளுங்கள்:
“இந்த யாக்கை எனக்குக் கிடைத்த நிரந்தர உரிமை அல்ல; இன்று இதைப் பயன்படுத்துவதற்கான வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்திருக்கிறது.”
பின்னர் மூன்று கேள்விகள்:
1. உடல்
இன்று இந்த யாக்கையை நான் எப்படிப் பொறுப்புடன் பேணுவேன்?
2. செயல்
இன்று நான் செய்ய வேண்டிய ஒரு நல்ல செயல் என்ன?
3. சாதனை
தள்ளிப்போடாமல் இன்று செய்ய வேண்டிய ஆன்மிகப் பயிற்சி என்ன?
இரவில் மீண்டும் ஒரு நிமிடம்:
“இன்று எனக்குக் கிடைத்த வாழ்நாளின் ஒரு நாளை நான் எதற்காகப் பயன்படுத்தினேன்?”
என்று கேட்டுக்கொள்ளலாம்.
இந்த ஒரு கேள்வியே பாடல் 144-ஐ நூலிலிருந்து வாழ்க்கைக்குக் கொண்டுவரும்.
சாதகரின் சுயபரிசோதனை
இந்தப் பாடலை எழுதியோ தியானித்தோ முடித்தபின் பின்வரும் கேள்விகளை அமைதியாக எதிர்கொள்ளலாம்:
இவற்றுக்கு உடனடியாக உயர்ந்த பதில்கள் தேவை இல்லை. நேர்மையான பதிலே சாதனையின் தொடக்கம்.
நிலையாமை விழிப்பின் ஆறு கனிகள்
பாடல் 144 சரியாக உள்ளீர்க்கப்பட்டால் அது சாதகரில் ஆறு மாற்றங்களை வளர்க்க வேண்டும்:
பணிவு
நான் அனைத்தையும் கட்டுப்படுத்துபவன் அல்ல.
நன்றியுணர்வு
இன்று கிடைத்திருக்கிறது என்பதே ஒரு வாய்ப்பு.
பொறுப்புணர்வு
இந்த யாக்கையை அலட்சியம் செய்யக்கூடாது.
பற்றுத் தளர்வு
பயன்படுத்தலாம்; ஆனால் எதையும் நிரந்தரமான “நான்” என்று பற்ற வேண்டியதில்லை.
அன்பின் ஆழம்
உறவுகள் காலவரையுடையவை என்பதால் அவற்றை அலட்சியம் செய்யாமல் மதிக்க வேண்டும்.
சாதனைத் தீவிரம்
செய்ய வேண்டிய உயர்ந்த செயலை முடிவில்லாமல் தள்ளிப்போடக்கூடாது.
பாடல் 144 வாழ்வாகும் போது
இந்தப் பாடலை உண்மையாகப் புரிந்த சாதகர்:
உடலை வெறுக்கமாட்டார் — பேணுவார்.
உடலை நிரந்தரம் என்று பற்றமாட்டார் — கருவியாகப் பயன்படுத்துவார்.
மரணத்தை நினைத்து அஞ்சிக்கொண்டிருக்கமாட்டார் — காலத்தை மதிப்பார்.
உறவுகளைத் துறக்கமாட்டார் — அன்போடு வாழ்வார்.
செல்வத்தை நிராகரிக்கமாட்டார் — பொறுப்புடன் பயன்படுத்துவார்.
பதவியை வெறுக்கமாட்டார் — சேவைக்கான வாய்ப்பாகக் கொள்வார்.
வாழ்க்கையை மறுக்கமாட்டார் — அதை சாதனையாக மாற்றுவார்.
இதுதான் “யாக்கை நிலையாமை” என்பது வாழ்க்கை மறுப்பு அல்ல என்பதைத் தெளிவாக்குகிறது.
சாதனை வாழ்வியல் சாரம்
“மண் ஒன்று” என்று யாக்கையின் நிலையாமையை உணர்வது உடலை இழிவுபடுத்துவதற்கல்ல; “இருவினைப் பாத்திரம்” என்று அதன் அரிய பணியை உணர்ந்து, “திண்ணம்” என்று எண்ணிய காலத்தின் நிச்சயமின்மையை ஏற்று, உடல் இருக்கும் காலத்திலேயே அறம், அன்பு, பொறுப்பு, ஞானம், சாதனை ஆகியவற்றைத் தள்ளிப்போடாமல் வாழ்வதற்காக.
இதன் நடைமுறைச் சூத்திரம்:
நிலையாமையை உணர் → உடலைப் பேணு → நேரத்தை மதித்து நட → பற்றைத் தளர்த்து → உறவுகளை ஆழப்படுத்து → அறத்தைச் செய் → சாதனையைத் தள்ளிப்போடாதே.
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
உடலை நிரந்தரமாக்க முயலாதே; உடல் இருக்கும் காலத்தை அர்த்தமுள்ளதாக மாற்று.
ஒரே பார்வையில் பாடலின் சாரம்
யாக்கை நிலையாமையின் முதல் ஞானவாசல்
மண்ணொன்று கண்டீரிருவினைப் பாத்திரந்
திண்ணென் றிருந்தது தீயினைச் சேர்ந்தது
விண்ணின்று நீர்விழின் மீண்டுமண் ணாவபோல்
எண்ணின்ற மாந்த ரிறக்கின்ற வாறே. (144)
இந்தப் பாடல் “யாக்கை நிலையாமை” அதிகாரத்தின் தொடக்கமாக இருப்பதால், திருமூலர் முதலில் சாதகரின் பார்வையை மிகவும் அடிப்படையான உண்மைக்குத் திருப்புகிறார்: உடல் ஒரு நிரந்தர அடையாளம் அல்ல; அது காலவரையுடைய ஒரு வடிவம். ஆனால் அந்த உண்மையைச் சொல்வதற்காக அவர் உடலை இழிவுபடுத்தவில்லை. மாறாக, அதனை “இருவினைப் பாத்திரம்” என்று அழைப்பதன் மூலம் அதன் பயனையும் பணியையும் ஒரே நேரத்தில் நிறுவுகிறார்.
இதனால் பாடலின் ஆழமான மையம் இரண்டு உண்மைகளின் சமநிலையில் அமைந்துள்ளது:
யாக்கை நிலையற்றது.
அதே யாக்கை சாதனைக்கும் வினைப்பயன் அனுபவத்திற்கும் அரிய பாத்திரம்.
இந்த இரண்டையும் ஒன்றாகப் புரிந்துகொள்ளாமல் பாடலை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.
பாடலின் முதல் இயக்கம் — “மண் ஒன்று”
திருமூலர் மனிதனை அவன் பெயர், உறவு, பதவி, அழகு, வயது, பெருமை ஆகியவற்றின் வழியாக அறிமுகப்படுத்தவில்லை.
அவர் முதலில் சொல்வது:
“மண் ஒன்று.”
இதன் மூலம் சாதகரின் பார்வை வெளிப்புற அடையாளங்களிலிருந்து உடலின் அடிப்படை இயல்புக்குத் திருப்பப்படுகிறது.
உடல் ஒருகாலம் வலிமையாக இருக்கலாம்.
அழகாக இருக்கலாம்.
இளமையாக இருக்கலாம்.
ஆரோக்கியமாக இருக்கலாம்.
ஆனால் அந்த அனைத்துக்கும் அடியில் அது மாற்றத்திற்குரிய ஒரு உருவமே.
இதுவே பாடலின் முதல் ஞான மாற்றம்:
அடையாளத்திலிருந்து இயல்புக்குத் திரும்புதல்.
இரண்டாவது இயக்கம் — “இருவினைப் பாத்திரம்”
உடலை “மண்” என்று சொன்னவுடன் அது பயனற்றதாகிவிடவில்லை.
திருமூலர் உடனே:
“இருவினைப் பாத்திரம்”
என்று அதன் பணியை வெளிப்படுத்துகிறார்.
நல்வினை–தீவினை என்னும் இருவினைகளின் பயனை அனுபவிக்கும் வாழ்க்கை இந்த யாக்கையின் வழியாக நடைபெறுகிறது.
இதனால்:
உடல் = வினை அல்ல.
உடல் = வினைப்பயன் அனுபவிக்கும் பாத்திரம்.
இந்த வேறுபாடு முக்கியமானது.
ஏனெனில் அது உடலை நிரந்தரமான “நான்” என்றும் கொள்ள விடாது; அதே நேரத்தில் பயனற்ற மண் என்றும் குறைத்து விடாது.
அதனால் இந்தப் பாடலின் ஒரு பெரிய சமநிலை:
நிலையற்றது என்பதால் யாக்கை பயனற்றதல்ல.
மூன்றாவது இயக்கம் — “திண்ணென்று இருந்தது”
இப்பாடலின் உளவியல் மையச்சொல் இதுவே.
உடல் உண்மையில் நிலையற்றது.
ஆனால் மனிதன் அதை நாள்தோறும் நிலையற்றதாக அனுபவிப்பதில்லை.
அது:
இன்று இருக்கிறது,
நாளையும் இருக்கும்,
இன்னும் காலம் plenty உள்ளது,
என்ற தோற்றத்தைத் தருகிறது.
இதுதான்:
“திண்ணென்று இருந்தது.”
இங்கே திருமூலர் உடலைத் தாக்கவில்லை. உடலின் மேல் மனம் ஏற்றிவைக்கும் நிரந்தரத்தன்மை மயக்கத்தைத் தாக்குகிறார்.
அதனால் பாடலின் பெரிய உளவியல் உண்மை:
தற்காலிகமாகத் தொடர்வது நிரந்தரமாகத் தோன்றுகிறது.
இதுவே மனிதனைத் தாமதத்தில், பற்றில், அகந்தையில், அலட்சியத்தில் வைத்திருக்க முடியும்.
நான்காவது இயக்கம் — “மீண்டும் மண்”
பாடல்:
“மண் ஒன்று”
என்று தொடங்கி,
“மீண்டும் மண்”
என்ற இடத்துக்குத் திரும்புகிறது.
இதனால் ஒரு முழு சுற்று உருவாகிறது:
மண் → வடிவம் → பணி → மாற்றம் → மீண்டும் மண்.
இங்கே “மீண்டும்” என்ற சொல் முக்கியமானது.
அது இந்த வடிவம் ஆரம்பமற்ற, முடிவற்ற, நிரந்தர இருப்பு அல்ல என்பதை காட்டுகிறது.
வடிவம் தோன்றுகிறது.
ஒரு காலம் பயன்படுகிறது.
பின்னர் கலைகிறது.
இதிலிருந்து சாதகரின் சுயவிசாரணை இயல்பாக எழுகிறது:
“இவ்வாறு மாற்றத்திற்குரிய வடிவத்தை நான் ஏன் முழுமையான நிரந்தர ‘நான்’ என்று பற்றிக்கொள்கிறேன்?”
ஐந்தாவது இயக்கம் — “எண் இன்ற மாந்தர்”
திருமூலர் ஒரு தனிப்பட்ட மரணச் சம்பவத்தைச் சொல்லவில்லை.
அவர்:
“எண் இன்ற மாந்தர்”
என்று கூறுகிறார்.
இதனால்:
ஒருவரின் மரணம்
என்ற நிலை:
மனித யாக்கையின் பொதுவான நியதி
என்ற நிலைக்குச் செல்கிறது.
இது மிகப் பெரிய மாற்றம்.
மரணம் இனி ஒருவருக்கு மட்டும் நிகழ்ந்த விபத்து அல்ல.
யாக்கை கொண்ட அனைவரும் உட்பட்ட ஒரு பொதுநிலை.
இந்த உணர்வு பயத்தை மட்டும் உருவாக்க வேண்டியதில்லை. அது பணிவை உருவாக்க வேண்டும்.
இறுதிச் சொல் — “இறக்கின்ற ஆறே”
திருமூலர் பாடலை:
“பயப்படுங்கள்”
என்று முடிக்கவில்லை.
அவர்:
“இறக்கின்ற ஆறே”
என்று அமைதியாக முடிக்கிறார்.
இது தீர்ப்பு அல்ல.
இது இயல்பின் அறிவிப்பு.
அதனால் இந்தப் பாடல் மரணத்தை உளவியல் அச்சமாக மாற்றாமல், வாழ்க்கையின் அமைப்பை புரிந்துகொள்ளும் ஞானமாக மாற்றுகிறது.
143-இலிருந்து 144-க்கு வரும் ஆழமான மாற்றம்
143-ஆம் பாடலில்:
போதம் தரும் நந்தி → போதத்தை உள்ளீர்த்தல் → புண்ணியர் ஆதல்
என்ற உள்மாற்றம் நிகழ்ந்தது.
144-ஆம் பாடலில் அந்தப் போதம் முதலில் சோதிக்கப்படுவது எங்கே?
யாக்கைப் பற்றில்.
அதாவது:
உபதேசத்தின் இறுதி:
உண்மையான போதத்தை உள்ளீர்த்து மாறு.
யாக்கை நிலையாமையின் தொடக்கம்:
அந்தப் போதத்தின் வெளிச்சத்தில் நீ நிரந்தரம் என்று பற்றியிருக்கும் உடலைப் பார்.
இதனால் இவ்விரு அதிகாரங்களின் தொடர்பு:
நிலையான சார்பை நிறுவுதல் → நிலையற்ற சார்பை உடைத்தல்.
இது திருமந்திரத்தின் கற்பித்தல் வரிசையில் மிக முக்கியமான மாற்றம்.
யாக்கையைப் பற்றிய மூன்று புரிதல்கள்
இந்த ஒரு பாடலின் வழியாக சாதகரின் பார்வை மூன்று நிலைகளைத் தாண்டிச் செல்ல முடியும்.
அறியாமை நிலை
உடலே நான்.
இதன் விளைவு:
நிலையாமை உணர்வு
உடல் அழிவிற்குரியது.
இதன் விளைவு:
சாதனைப் பக்குவம்
உடல் நிலையற்ற அரிய சாதனக் கருவி.
இதன் விளைவு:
இந்த மூன்றாவது நிலைக்கே பாடல் சாதகரை அழைக்கிறது.
இந்தப் பாடல் உடலை மறுக்கிறதா?
இல்லை.
அது:
உடலை நிரந்தரமாகப் பற்றுவதை மறுக்கிறது.
உடல்:
இதனால்:
உடலை நிராகரிப்பது சாதனை அல்ல; உடலின் உண்மையான இடத்தை அறிதலே சாதனை.
இந்தப் பாடல் மரணத்தை ஏன் நினைவூட்டுகிறது?
மரணத்தைப் பற்றி பயப்படுவதற்காக அல்ல.
நிலையாமை நினைவு மூன்று பெரிய மாற்றங்களை உருவாக்க வேண்டும்:
1. அற்பமானவற்றின் வலிமை குறைய வேண்டும்
சிறிய அவமதிப்பு, தேவையற்ற பகை, அகந்தைப் போட்டி, ஒப்பீடு போன்றவை பெரியதாகத் தெரியாமல் போக வேண்டும்.
2. மதிப்புள்ளவற்றின் வலிமை அதிகரிக்க வேண்டும்
அன்பு, அறம், நேரம், குரு உபதேசம், சாதனை, சேவை ஆகியவை முக்கியமாகத் தெரிய வேண்டும்.
3. தாமதம் குறைய வேண்டும்
“பிறகு செய்வேன்”
என்ற மனநிலை:
“இப்போது தொடங்குவேன்”
என்ற விழிப்பாக மாற வேண்டும்.
இதுவே மரண நினைவை மரணப் பயமாக இல்லாமல் வாழ்க்கைத் தெளிவாக மாற்றுகிறது.
பாடலின் சாதனைப் புரட்சி
இந்தப் பாடல் வாழ்க்கையை மறுக்கச் சொல்லவில்லை.
அது வாழ்க்கையை:
“எனக்கு என்றும் கிடைத்திருக்கும் ஒன்று”
என்ற மனநிலையிலிருந்து:
“எனக்குக் கிடைத்துள்ள காலவரையுடைய வாய்ப்பு”
என்ற நிலைக்கு மாற்றுகிறது.
இதனால் யாக்கை நிலையாமை:
நிராசை அல்ல,
முன்னுரிமைத் தெளிவு.
அது:
ஓட்டம் அல்ல,
விழிப்பு.
அது:
உடல்வெறுப்பு அல்ல,
தேகாபிமானத்தின் தளர்வு.
அது:
குடும்ப மறுப்பு அல்ல,
உறவின் அருமையை உணர்தல்.
அது:
உலக மறுப்பு அல்ல,
உலகத்தில் எதை எவ்வளவு பற்ற வேண்டும் என்ற அறிவு.
ஒரே பார்வையில் பாடல் 144
மண்
↓
ஒரு வடிவம்
↓
இருவினைப் பாத்திரம்
↓
“திண்ணம்” எனும் நிலைத்த தோற்றம்
↓
மாற்றம்
↓
மீண்டும் மண்
↓
எண் இன்ற மாந்தர்
↓
யாக்கையின் பொதுநிலையாமை
↓
தேகாபிமானம் தளர்தல்
↓
காலத்தின் மதிப்பு தெளிதல்
↓
சாதனை விழிப்பு.
பாடலின் மொத்த ஞானச் சாரம்
மனித யாக்கை நிலையற்றது என்பதே இப்பாடலின் வெளிப்புற உண்மை; ஆனால் அதைவிட ஆழமான உபதேசம், அந்த நிலையற்ற யாக்கையை நிரந்தரமான “நான்” எனப் பற்றாதிருப்பது. அதே நேரத்தில் அதை இருவினைப் பாத்திரமாகவும் சாதனைக்கான அரிய கருவியாகவும் மதிக்க வேண்டும். “மண்” என்று தொடங்கி “மீண்டும் மண்” என்று முடியும் இந்த உவமை, யாக்கையின் காலவரையுடைய தன்மையை உணர்த்தி, சாதகரை பயத்திற்கல்ல, விழிப்பிற்குக் கொண்டு செல்கிறது.
அதனால் இப்பாடலின் அடிப்படை மாற்றம்:
தேகாபிமானம் → நிலையாமை உணர்வு → பற்றுத் தளர்வு → கால மதிப்பு → சாதனைத் தீவிரம்.
நினைவுச் சூத்திரம்
மண் → பாத்திரம் → திண்ணம் → மாற்றம் → மீண்டும் மண் → விழிப்பு.
சாதனை மொழியில்:
உணர் → பற்றைத் தளர்த்து → உடலைப் பேணு → நேரத்தை மதித்து → சாதனையைத் தள்ளிப்போடாதே.
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
யாக்கை நிலையற்றது என்பதால் வாழ்க்கை அர்த்தமற்றதல்ல; கிடைத்த ஒவ்வொரு நாளும் இன்னும் அரியதாகிறது.
திருச்சிற்றம்பலம்.