அன்பர்களே,
நீங்கள் திருமந்திரத்தின் ஒரு மந்திரத்திற்கான பொருளையும், அதன் யோக–ஆகம–தந்திர விளக்கத்தையும் வாசித்துள்ளீர்கள்.
ஆனால், உங்களிடம் ஒரு கேள்வி…
திருமந்திரத்தைப் பற்றி அறிந்தீர்களா?
அல்லது
திருமந்திரத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கிவிட்டீர்களா?
இவை இரண்டும் ஒன்றல்ல.
திருமூலர் அருளிய ஒவ்வொரு திருமந்திரமும், வெறும் பாடல் அல்ல; ஒரு வருட தவத்தின் அனுபவச் சுருக்கம். அந்த அனுபவத்தை வெறும் வாசிப்பால் மட்டுமே முழுமையாகப் பெற முடியாது. அறிவு வழியைக் காட்டும்; ஆனால் சாதனையே அந்த வழியில் நம்மை நடத்தும்.
அதனால்தான், எமது குருநாதர் அகஸ்திய குலபதி ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனன் அவர்கள், திருமந்திரத்தை வெறும் நூலாக அல்ல, வாழ்வாக மாற்றும் ஒரு தனித்துவமான சாதனை முறையாக திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையை வகுத்துத் தந்துள்ளார்.
இந்த எழுத்துச் சாதனை என்பது,
ஒரு புத்தகத்திலிருந்து இன்னொரு புத்தகத்திற்கு சொற்களை நகலெடுக்கும் செயல் அல்ல.
இது,
நாள்தோறும் ஒரே ஒரு மந்திரத்தை மட்டுமே எழுதும் இந்த ஒழுக்கம், மனத்தின் அவசரத்தைக் குறைத்து, பொறுமையையும், கவனத்தையும், உள்ளுணர்வையும் வளர்க்கிறது. காலப்போக்கில், திருமந்திரம் ஒரு நூலாக உங்கள் கையில் இருப்பதில்லை; அது உங்கள் சிந்தனையிலும், சொல்லிலும், செயலிலும் வெளிப்படத் தொடங்கும்.
திருமந்திரத்தைப் படித்தவர்கள் பலர் இருக்கலாம்.
திருமந்திரத்தை வாழ்ந்தவர்கள் சிலரே.
அந்த அரிய சாதகர்களின் வரிசையில் நீங்கள் இணைவதற்கான அழைப்பே திருமந்திர எழுத்துச் சாதனை.
நீங்களும் இந்த அருள் யாத்திரையில் இணைந்து,
ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு மந்திரம்,
ஒவ்வொரு மந்திரத்திலும் ஒரு புதிய விழிப்பு,
ஒவ்வொரு விழிப்பிலும் சிவத்தை நோக்கிய ஒரு புதிய படி எடுத்து வையுங்கள்.
வாருங்கள்!
திருமந்திரத்தை வெறும் வாசிப்பதிலிருந்து, அதை வாழும் ஆன்மிகப் பயணத்திற்கு ஒன்றாக முன்னேறுவோம்.
திருமந்திர அரண்மனை – உலகளாவிய திருமந்திர குருகுலம்
திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையில் இணைந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள், கீழ்வரும் விண்ணப்படிவத்தை நிரப்பி திருமந்திர அரண்மனை திருமூலர் குருகுலத்தில் இணையுங்கள்.
📝 விண்ணப்படிவம் →
திருமூலர் படிக்கட்டு - 145
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிநாற்பத்தைந்தாவது படிக்கட்டில் (145) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
பண்டம்பொய்க் கூரை பழகி விழுதலால்
உண்டவப் பெண்டிரு மக்களும் பின்செலார்
கொண்ட விரதமு ஞானமு மல்லது
மண்டி யவருடன் வழிநட வாதே. (145)
சந்தி பிரித்த வடிவம்
பண்டம் பொய்க் கூரை பழகி விழுதலால்
உண்ட அவப் பெண்டிரும் மக்களும் பின் செலார்
கொண்ட விரதமும் ஞானமும் அல்லது
மண்டி அவருடன் வழி நடவாதே.
யோக–ஆகம–தந்திர– ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
உடலோடு முடியும் சார்புகளும் உயிரோடு மதிப்புபெறும் அகச்செல்வமும்
பண்டம்பொய்க் கூரை பழகி விழுதலால்
உண்டவப் பெண்டிரு மக்களும் பின்செலார்
கொண்ட விரதமு ஞானமு மல்லது
மண்டி யவருடன் வழிநட வாதே. (145)
144-ஆம் பாடலில் திருமூலர் உடலை “இருவினைப் பாத்திரம்” எனக் காட்டி, “திண்ணம்” என்று தோன்றும் யாக்கை மீண்டும் மண்ணாகும் என்பதை உணர்த்தினார். 145-ஆம் பாடல் அதற்கடுத்த இயல்பான கேள்வியை எழுப்புகிறது:
உடல் முடிவுற்றால், உடலைச் சுற்றி நாம் கட்டிய வாழ்க்கையில் எது உண்மையில் நம்முடன் தொடர்கிறது?
இதற்கு திருமூலர் தரும் பதில் குடும்பத்தை மறுப்பதோ உலக வாழ்க்கையை இகழ்வதோ அல்ல. அவர் மிகவும் நுட்பமான வேறுபாட்டை ஏற்படுத்துகிறார்:
நம்மோடு வாழ்பவர்கள் இருக்கிறார்கள்;
ஆனால் நம்முள் வளர்ந்தவை மட்டுமே நம்முடைய ஆன்மிகப் பெறுபேறாகின்றன.
அதனால்தான் மனைவி, மக்கள் ஆகிய உறவுகளின் எல்லையைச் சொன்ன உடனேயே “விரதம்” மற்றும் “ஞானம்” என்ற இரண்டு அகச்செல்வங்களை முன்னிறுத்துகிறார்.
“பண்டம் பொய்க் கூரை” — உடலிலிருந்து உடலோடு கட்டிய உலகுக்குச் செல்லும் அடுத்த படி
144-இல் யாக்கை:
மண்
எனப்பட்டது.
145-இல் அது:
பொய்க் கூரை
எனப்படுகிறது.
இரண்டும் ஒரே நிலையாமை உண்மையை இரண்டு வேறு கோணங்களில் திறக்கின்றன.
“மண்” உடலின் பொருட்சார்ந்த நிலையைக் காட்டியது.
“கூரை” உடலின் உறைவிடத் தன்மையை எடுத்துக்காட்டுகிறது.
கூரை ஒரு காலம் பாதுகாக்கிறது. அதன் கீழ் குடும்பம் வாழ்கிறது. உறவுகள் உருவாகின்றன. வாழ்வின் நிகழ்வுகள் நடைபெறுகின்றன. ஆனால் கூரை நிரந்தரமானது அல்ல.
அதனால் இங்கு யாக்கை:
வாழ்க்கை நடைபெறும் தற்காலிக அமைப்பு
என்ற பார்வையில் வருகிறது.
“பொய்” என்பது உடல் உண்மையில் இல்லாதது என்று சொல்லுவதல்ல. அது நிலைத்ததாக நாம் எண்ணும் அளவுக்கு நிலைத்ததல்ல என்பதைக் காட்டுகிறது.
இதனால் 144-இன்:
“திண்ணென்று இருந்தது”
என்ற கருத்தே 145-இல்:
“பொய்க் கூரை”
என்று மேலும் ஆழப்படுகிறது.
“பழகி” — நிலையாமையை மறைக்கிற நெருக்கம்
மனிதன் தனது உடலோடு பிறந்த நாளிலிருந்து வாழ்கிறான்.
அதனால்தான் அதனோடு மிக ஆழமான பழக்கம் ஏற்படுகிறது.
அதேபோல குடும்பத்துடனும்:
என்ற உறவுகள் உருவாகின்றன.
இவை அனைத்தும் வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் தருகின்றன. ஆனால் நீண்டகாலம் ஒன்றோடு வாழ்ந்ததால் அது நிரந்தரமாகிவிடுவதில்லை.
இதுதான் “பழகி” என்பதன் பின்னால் இருக்கும் ஆன்மிக எச்சரிக்கை:
பழக்கம் நிரந்தரத்திற்குச் சான்றல்ல.
நாம் தினமும் காண்பது, தினமும் அனுபவிப்பது, தினமும் நம்மோடு இருப்பது — இதுவே என்றும் தொடரும் என்று மனம் எண்ணிவிடுகிறது.
திருமூலர் அந்த மனப்பழக்கத்தை உடைக்கிறார்.
உடல் விழும் போது உறவுகளின் எல்லையும் வெளிப்படுகிறது
“பெண்டிரும் மக்களும் பின்செலார்”
என்ற அடி மிகவும் எளிதாகத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்படலாம்.
இதை:
“மனைவி, பிள்ளைகள் பயனற்றவர்கள்”
என்றோ,
“குடும்ப வாழ்க்கை ஆன்மிகத்திற்கு எதிரானது”
என்றோ வாசிக்கக் கூடாது.
பாடல் சொல்வது அன்பின் மதிப்பைப் பற்றி அல்ல.
அது:
உறவின் எல்லையைப் பற்றி.
ஒரு துணைவர் வாழ்நாள் முழுவதும் நம்மோடு இருக்கலாம்.
ஒரு மகன் அல்லது மகள் இறுதி நேரத்தில் கையைப் பிடித்திருக்கலாம்.
குடும்பம் உடலை இறுதி மரியாதையுடன் அனுப்பலாம்.
ஆனால் மரணத்தின் எல்லையை ஒவ்வொரு உயிரும் தனித்தே சந்திக்கிறது.
இதைத் திருமூலர் மிகக் கடுமையான வாழ்வியல் உண்மையாக முன்வைக்கிறார்:
அன்பு பகிரப்படலாம்; இறுதி ஆன்மிகப் பயணம் மாற்றிக்கொடுக்க முடியாது.
குடும்பத்தை நிராகரிப்பதல்ல — உரிமைப் பற்றைத் திருத்துவது
சைவ ஆன்மிகப் பார்வையில் பாசம் என்ற சொல் பல நுண்ணிய பொருள்களைக் கொண்டது. இங்கே குடும்ப அன்பையே “பாசம்” என்று குற்றப்படுத்திவிடுவது பொருத்தமல்ல.
அன்புக்கும் பற்றுக்கும் வேறுபாடு உண்டு.
அன்பு
“நீ இருப்பதால் உன்னை நேசிக்கிறேன்.”
உரிமைப் பற்று
“நீ என்னுடையவன்; நீ இல்லாமல் நான் இல்லை.”
145-ஆம் பாடலின் நிலையாமை ஞானம் இரண்டாவதைக் கேள்விக்குட்படுத்துகிறது.
உறவுகளை ஆழமாக நேசிக்கலாம்.
ஆனால்:
“இந்த உறவே எனது நிரந்தரத் தஞ்சம்”
என்ற எண்ணம் ஆன்மிக விசாரணைக்கு உட்பட வேண்டும்.
இதனால் நிலையாமை உணர்ந்தவனின் குடும்ப அன்பு குறைய வேண்டியதில்லை; மாறாக அது மேலும் தூய்மையாகலாம்.
உடைமை உணர்வு குறைந்து நன்றியுணர்வு அதிகரிக்கலாம்.
“விரதம்” ஏன் முதலில் வருகிறது?
திருமூலர்:
“விரதமும் ஞானமும்”
என்று கூறுகிறார்.
ஞானத்துக்கு முன் விரதம் வருவது கவனிக்கத்தக்கது.
விரதம் என்ற சொல்லை வெறும் உணவு தவிர்ப்பாக மட்டுமே புரிந்துகொள்ளக் கூடாது. அதன் விரிவான ஆன்மிகப் பொருள்:
ஆகியவற்றையும் உள்ளடக்கக்கூடியது.
இதனால் திருமூலர் வெளிப்படுத்தும் அடிப்படை உண்மை:
வாழ்வில் என்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு நான் என்னவாக மாறினேன் என்பதற்கு மதிப்பு உண்டு.
விரதம் வெளிப்புற செயல் மட்டுமாக இருந்தால் அது முழுமை பெறாது.
அது மனிதனின் குணத்தில் பதிய வேண்டும்.
உதாரணமாக:
உண்மையைப் பேசுவதற்கான விரதம்
↓
உண்மையான மனிதராக மாற்ற வேண்டும்.
அஹிம்சை நெறி
↓
கருணையான மனமாக மாற்ற வேண்டும்.
தினசரி சாதனை
↓
நிலைத்த உள்ளுணர்வை வளர்க்க வேண்டும்.
அப்போதுதான் விரதம் வெளிப்புறச் செயலில் இருந்து உள்ளார்ந்த பண்பாக மாறுகிறது.
“ஞானம்” — கேள்விப்பட்ட அறிவல்ல, ஆன நிலை
இங்கு “ஞானம்” என்பதையும் வெறும் நூலறிவாகக் கொள்ளக் கூடாது.
ஒருவர்:
ஆனால் அவை அனைத்தும் மனத்தில் சேமிக்கப்பட்ட தகவல்களாக மட்டுமே இருந்தால், திருமூலரின் ஆழமான “ஞானம்” எனும் நிலையுடன் அவற்றை முழுமையாகச் சமப்படுத்த முடியாது.
ஞானம் மனிதனில்:
பார்வை மாற்றம்,
பற்று மாற்றம்,
வாழ்வு மாற்றம்,
தன்னறிவு
ஆக வெளிப்பட வேண்டும்.
இதனால் 145-ஆம் பாடலின் முக்கியமான வேறுபாடு:
சொந்தமாக வைத்த அறிவு அல்ல — தன்னாகிய ஞானம்.
“என்னுடையது” என்பதிலிருந்து “என்னுள் ஆகியது” என்பதற்கு
இப்பாடலை மிக ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள இந்த வேறுபாடு உதவுகிறது.
மனிதன் வாழ்நாளில் பலவற்றை:
“என்னுடையது”
என்று அழைக்கிறான்.
என் உடல்.
என் வீடு.
என் மனைவி.
என் கணவர்.
என் குழந்தைகள்.
என் செல்வம்.
என் பதவி.
ஆனால் மரணம் இந்த “என்னுடையது” என்ற உலகத்தின் எல்லையைக் காட்டுகிறது.
அப்போது திருமூலர் பார்வையை வேறு திசைக்குத் திருப்புகிறார்:
“என்னுடையது என்ன?” என்பதைக் காட்டிலும்
“என்னுள் என்ன ஆகியுள்ளது?” என்பதே முக்கியம்.
விரதம் ஒழுக்கமாக என்னுள் ஆகியதா?
ஞானம் தெளிவாக என்னுள் ஆகியதா?
கருணை என்னுள் ஆகியதா?
சிவசார்பு என்னுள் ஆகியதா?
இதுவே பாடலின் ஆழமான ஆன்மிகத் திருப்பம்.
யோகப் பார்வையில் — சாதனை வெளியில் செய்யப்படுவது அல்ல; சாதகராக ஆகப்படுவது
யோகத்தை வெறும் ஆசனம், மூச்சுப்பயிற்சி, தியான நேரம் ஆகியவற்றில் மட்டும் வைத்துவிட்டால், அவை வாழ்க்கையின் சில நிகழ்வுகளாகவே இருக்கும்.
ஆனால் யோகம் ஆழப்படும்போது:
சாதனை செய்யும் மனிதனே சாதனையால் மாற்றப்பட வேண்டும்.
விரதம் உடலின் ஒழுக்கத்தை உருவாக்குகிறது.
ஞானம் சித்தத்தின் பார்வையை மாற்றுகிறது.
இந்த இரண்டும் உள்ளீர்க்கப்பட்டபோது, யோக சாதனை:
“நான் செய்த ஒன்று”
என்பதிலிருந்து:
“என்னை மாற்றிய ஒன்று”
என்ற நிலைக்கு செல்கிறது.
இப்பாடலை யோக நோக்கில் வாசிக்கும் போது இதுவே அதன் மையம்.
ஆகமப் பார்வையில் — கிரியை ஏன் உள்ளார்ந்த பலனாக மாற வேண்டும்?
ஆகமச் சாதனையில் பூஜை, மந்திரம், நியமம், விரதம், வழிபாடு போன்றவற்றுக்கு இடமுண்டு.
ஆனால் அவற்றின் இறுதி மதிப்பு:
“நான் எத்தனை பூஜை செய்தேன்?”
என்பதில் மட்டும் இருக்க முடியாது.
அவை என்னுள்:
ஆகியவற்றை உருவாக்க வேண்டும்.
அதனால் 145-இல் “விரதம்” மற்றும் “ஞானம்” ஒன்றாக வருவது ஆன்மிக வளர்ச்சியின் இரு பக்கங்களாக வாசிக்கப்படலாம்:
விரதம் — வாழ்வை ஒழுங்குபடுத்துகிறது.
ஞானம் — பார்வையை ஒளிவிக்கிறது.
ஒழுக்கம் மட்டும் இருந்தால் அது கடுமையாகலாம்.
அறிவு மட்டும் இருந்தால் அது கருத்தாகவே இருக்கலாம்.
இரண்டும் இணைந்தால்:
சாதனை மனிதனை மாற்றத் தொடங்குகிறது.
தந்திரப் பார்வையில் — சாதனையை உடலிலிருந்து சித்தத்தின் முத்திரையாக மாற்றுதல்
தந்திரச் சாதனையில் உடல், மந்திரம், நியமம், பூஜை, பிராணன் போன்ற அனைத்தும் சாதனைக்கான கருவிகளாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
ஆனால் உடல் நிலையற்றது.
எனவே உடலில் நிகழ்த்திய சாதனை, வெறும் உடல் இயக்கமாக இருந்து விடாமல் சித்தத்தில் பதிந்த மாற்றமாக மாற வேண்டும்.
ஒருவர் ஆயிரக்கணக்கான மந்திரங்களைச் சொல்லியிருக்கலாம்.
ஆனால் கேள்வி:
அந்த மந்திரம் அவருடைய மனதை மாற்றியதா?
ஒருவர் பல விரதங்களை மேற்கொண்டிருக்கலாம்.
அவை ஆசைகளை ஒழுங்குபடுத்தியதா?
ஒருவர் பல பூஜைகளைச் செய்திருக்கலாம்.
அவை அகந்தையைத் தளர்த்தியதா?
இந்த அளவில் 145-ஆம் பாடல் தந்திர சாதகருக்கும் முக்கியமான நினைவூட்டலைத் தருகிறது:
சடங்கு முடிந்துவிடும்; சடங்கால் உண்டான அகமாற்றமே நிலையான ஆன்மிகப் பெறுபேறு.
“விரதமும் ஞானமும்” — கர்மத்திலிருந்து ஞானத்திற்கான பாலம்
144-இல் உடல்:
“இருவினைப் பாத்திரம்”
எனப்பட்டது.
145-இல்:
“விரதமும் ஞானமும்”
என்று வருகிறது.
இதனால் இரண்டு பாடல்களுக்குள் ஒரு அழகான முன்னேற்றம் தெரிகிறது.
144:
நான் வினையின் அனுபவத்தை எதிர்கொள்ளும் பாத்திரத்தில் இருக்கிறேன்.
145:
அந்த வாழ்க்கையில் நான் எந்த ஒழுக்கத்தையும் எந்த ஞானத்தையும் வளர்த்தேன்?
இதனால் சாதகர் கர்மத்தை வெறும் அனுபவிக்கிற ஒருவராக மட்டும் நிற்கவில்லை.
அவன் தனது வாழ்வை:
ஒழுக்கத்தின் மூலம் மாற்றவும், ஞானத்தின் மூலம் தெளிவுபடுத்தவும்
முடியும்.
இதுதான் சாதனையின் வாய்ப்பு.
சைவத் தத்துவப் பார்வையில் — பாசத்திலிருந்து பக்குவத்திற்கான பயணம்
சைவ சித்தாந்தப் பார்வையில் உயிர் பாசங்களின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் அனுபவிக்கிறது. வினையும் அந்தப் பந்த அமைப்பின் ஒரு கூறாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது.
இப்பாடல் பதி–பசு–பாசக் கோட்பாட்டை முழுமையாக விளக்கவில்லை. எனவே அதன் முழு சாஸ்திரக் கட்டமைப்பை இவ்வொரு பாடலுக்குள் திணிக்க வேண்டியதில்லை.
ஆனால் ஒரு பொருத்தமான சைவப் புரிதல் இங்கே தெளிவாகிறது:
வெளிப்புறப் பற்றுகள் உயிரின் நிரந்தரச் சார்பாக இருக்க முடியாது.
உடல் வரையறுக்கப்பட்டது.
குடும்ப உறவுகள் வாழ்க்கைக்கால எல்லையுடையவை.
உலக உடைமைகள் எல்லையுடையவை.
ஆனால் ஆன்மிகப் பக்குவம்:
விரதம் → சுத்தம் → ஞானம் → சிவநோக்கு
என்ற திசையில் உயிரின் உள்ளத்தை மாற்றுகிறது.
அதனால் நிலையாமையின் நோக்கம்:
எல்லாப் பாசங்களையும் வெறுப்பது அல்ல;
மாறாக:
எது காலவரையுடையது, எது ஆன்மிக வளர்ச்சிக்கு உரியது என்பதைக் கண்டறிதல்.
மனைவி–மக்கள் ஏன் குறிப்பாக எடுத்துக்காட்டப்படுகிறார்கள்?
ஏனெனில் அவை மனிதனின் மிக நெருக்கமான உறவுகள்.
தூரத்து செல்வம் பின்செல்லாது என்று சொல்வது எளிது.
பதவி பின்செல்லாது என்றாலும் ஏற்றுக்கொள்ளலாம்.
ஆனால்:
மனைவியும் மக்களும் பின்செல்ல மாட்டார்கள்
என்று கூறும்போது உபதேசம் மனிதனின் மிகவும் ஆழமான உணர்ச்சி வட்டத்தைத் தொடுகிறது.
இதன் நோக்கம் அந்த உறவுகளைத் தாழ்த்துவது அல்ல.
மாறாக:
“மிக நெருக்கமான உலக உறவுக்குக்கூட ஒரு எல்லை இருக்கிறது என்றால், நான் எதை நிரந்தரமான தஞ்சமாகப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும்?”
என்ற கேள்வியை எழுப்புவது.
இதனால் பாடல் குடும்ப எதிர்ப்பு அல்ல.
அது நிரந்தரச் சார்பு பற்றிய ஆன்மிக விசாரணை.
உண்மையான அன்பை நிலையாமை எவ்வாறு ஆழப்படுத்துகிறது?
“ஒருநாள் பிரிவோம்” என்ற உணர்வு தவறாகப் புரிந்தால் அலட்சியத்தைக் கொடுக்கலாம்.
ஆனால் ஞானமாகப் புரிந்தால்:
இப்போது இருக்கும் உறவை அதிகமாக மதிக்கச் செய்கிறது.
“என் குழந்தை என்றும் என்னுடன் இருக்கும்” என்ற உரிமையிலிருந்து:
“இந்தக் குழந்தையுடன் வாழும் காலம் ஒரு அரிய அருள் வாய்ப்பு”
என்ற நன்றியுணர்வுக்கு நகர முடியும்.
துணைவரைப் பற்றிய பார்வையும்:
“இவர் என்னுடையவர்”
என்பதிலிருந்து:
“இந்த வாழ்க்கைப் பயணத்தின் ஒரு பகுதியை என்னுடன் பகிர்ந்து கொள்ளும் உயிர்”
என்ற பக்குவத்துக்கு உயரலாம்.
இதனால் நிலையாமை:
அன்பை குறைப்பதில்லை; சொந்தமென்ற பிடியைத் தளர்த்தி அன்பைச் சுத்தப்படுத்துகிறது.
“உடன் வருவது” என்பதன் தத்துவப் பொருள்
“விரதமும் ஞானமும் உடன் வருகின்றன” என்பதை உடனடியாக ஒரு துல்லியமான மரணத்திற்குப் பிந்தைய வரைபடமாக மாற்றத் தேவையில்லை.
பாடலின் உறுதியான கருத்து அதைவிட அடிப்படையானது:
வெளியில் குவித்தவை மற்றும் உள்ளில் உருவாக்கியவை ஒரே மதிப்புடையவை அல்ல.
வெளிப்புறச் சொந்தங்கள்:
உறவு கொண்டவை.
உள்ளார்ந்த சாதனை:
நம்மை மாற்றியவை.
இதுவே “உடன் வருதல்” என்ற படிமத்தின் ஆன்மிக வலிமை.
144 மற்றும் 145 — நிலையாமை விசாரணையின் இரண்டு படிகள்
144 — உடலின் எல்லை
“நீ பற்றியிருக்கும் யாக்கை நிரந்தரமல்ல.”
145 — உறவுச் சார்பின் எல்லை
“யாக்கையைச் சுற்றி உருவாக்கிய மிக நெருக்கமான உலகச் சார்புகளும் ஒரு எல்லை வரை மட்டுமே வருகின்றன.”
ஆனால் 145 இங்கே நிற்கவில்லை.
அது மூன்றாவது திசையைத் திறக்கிறது:
“அப்படியானால் எதை வளர்த்துக்கொள்?”
பதில்:
விரதம். ஞானம்.
இதனால் அதிகாரம் வெறும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக எல்லாவற்றையும் அழிக்கும் நிலையாமைப் பட்டியல் அல்ல.
அது ஒவ்வொரு பற்றையும் உடைக்கும் போதே:
உண்மையில் மதிப்புடையதைத் தேர்ந்தெடுக்கச் செய்கிறது.
சாதகரின் அகமாற்றம்
இப்பாடல் சரியாக உள்ளீர்க்கப்பட்டால் சாதகரின் மதிப்பீட்டு முறை மாற வேண்டும்.
முன்பு
நான் எவ்வளவு சேர்த்தேன்?
யார் என்னுடையவர்கள்?
எவ்வளவு புகழ் பெற்றேன்?
என்னிடம் என்ன இருக்கிறது?
பின்னர்
நான் எந்த ஒழுக்கத்தை வளர்த்தேன்?
என்னுள் என்ன தெளிவு பிறந்தது?
என் வினைநடத்தை எவ்வாறு மாறியது?
என் அறிவு ஞானமாகியதா?
நான் எவ்வளவு சிவநோக்குடையவனாக மாறினேன்?
இந்த மாற்றமே 145-ஆம் பாடலின் ஆன்மிக விளைவு.
இப்பாடலின் ஆழமான சாதனைச் சூத்திரம்
உடல் — தற்காலிக உறைவிடம்.
உறவுகள் — தற்காலிக உடனிருப்பு.
விரதம் — அகத்தை வடிவமைக்கும் ஒழுக்கம்.
ஞானம் — உள்ளத்தை மாற்றும் ஒளி.
எனவே:
வெளியில் இருப்பதை மட்டும் வாழ்க்கைச் செல்வமாக எண்ணாதே; உன்னுள் உருவானதைப் பாரு.
ஒருங்கிணைந்த தத்துவப் பொருள்
திருமூலர் இப்பாடலில் மரணத்தின் முன் குடும்பம் பயனற்றது என்று சொல்லவில்லை. அதைவிட ஆழமாக, உடல் சார்ந்த எல்லா உறவுகளுக்கும் இயற்கையான ஒரு எல்லை இருக்கிறது என்பதை நினைவூட்டுகிறார். உடல் என்னும் “பொய்க் கூரை” வீழும்போது, மிக நெருக்கமான மனைவி–மக்கள் உறவுக்குக்கூட அந்த எல்லையைத் தாண்டி உயிரின் பயணத்தை மாற்றிக்கொடுக்க முடியாது. எனவே வாழ்நாளின் உண்மையான முதலீடு வெளிப்புற உடைமைகளில் மட்டும் அல்ல; மனிதனை உள்ளிருந்து மாற்றும் விரத ஒழுக்கத்திலும் ஞானத்திலும் இருக்க வேண்டும்.
சாதனை என்பது வாழ்க்கையில் நாம் செய்த செயல்களின் எண்ணிக்கை அல்ல; அந்தச் செயல்களால் நம்முள் உருவான மாற்றம்.
இதனால் இப்பாடலின் மைய ஞானம்:
உடலோடு பழகியவை எல்லாம் உடலோடு முடிவடையலாம்; ஆனால் சாதனையால் நம்முள் ஆக்கிய ஒழுக்கமும் ஞானமும் தான் உயிரின் உண்மையான அகச்செல்வமாகின்றன.
ஞானச் சூத்திரம்
பொய்க் கூரை → வீழ்ச்சி → உறவின் எல்லை → விரதத்தின் மதிப்பு → ஞானத்தின் மதிப்பு → அகச்செல்வத்தின் விழிப்பு.
பாடலின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு
யாக்கையின் வீழ்ச்சியிலிருந்து “உண்மையில் எது உடன் வருகிறது?” என்ற விசாரணைக்கு
பண்டம்பொய்க் கூரை பழகி விழுதலால்
உண்டவப் பெண்டிரு மக்களும் பின்செலார்
கொண்ட விரதமு ஞானமு மல்லது
மண்டி யவருடன் வழிநட வாதே. (145)
144-ஆம் பாடலில் திருமூலர் யாக்கையின் நிலையாமையை நிறுவினார். 145-ஆம் பாடலில் அவர் அதே உண்மையை மீண்டும் சொல்லவில்லை. மாறாக, நிலையற்ற உடலைச் சுற்றி மனிதன் கட்டியுள்ள உறவுச் சார்புகளின் எல்லையை ஆராய்கிறார். அதன்பின் இன்னும் முக்கியமான ஒரு தேர்வை முன்வைக்கிறார்:
உடலும் உறவுகளும் ஒரு எல்லையில் நின்றுவிடுகின்றன என்றால், மனிதன் வாழும் காலத்தில் உண்மையில் எதைத் தன்னுடையதாக ஆக்கிக்கொள்ள வேண்டும்?
பாடலின் பதில்:
விரதம் — ஞானம்.
இதனால் 145-ஆம் பாடலின் தர்க்கம் வெறும் “யாரும் பின்செல்ல மாட்டார்கள்” என்ற எதிர்மறை முடிவில் நிற்கவில்லை. அது நிலையற்ற சார்பிலிருந்து நிலையான ஆன்மிக மதிப்பைத் தேர்ந்தெடுக்கச் செய்கிறது.
144-இலிருந்து 145-க்கு வரும் நேரடியான தர்க்கப் பாலம்
144-ஆம் பாடலின் முடிவு:
“எண்ணின்ற மாந்தர் இறக்கின்ற வாறே.”
அதாவது:
யாக்கை இறப்பிற்குரியது.
இந்த உண்மையை நிறுவியதும் அடுத்த கேள்வி இயல்பாக எழுகிறது:
“யாக்கை இறந்தால், அதனோடு தொடர்புடையவை என்ன ஆகின்றன?”
145 அதற்குப் பதிலளிக்கிறது.
144
உடல் எவ்வளவு காலம்?
145
உடலோடு உருவான உறவுகள் எவ்வளவு தூரம்?
இதனால் இரண்டு பாடல்களும்:
யாக்கையின் எல்லை → உறவின் எல்லை
என்ற தொடர்ச்சியில் நிற்கின்றன.
“மண்” இப்போது ஏன் “பொய்க் கூரை” ஆகிறது?
144-இல்:
“மண் ஒன்று”
145-இல்:
“பொய்க் கூரை.”
இது வெறும் உவமை மாற்றம் அல்ல.
“மண்” உடலின் பொருட்சார்ந்த இயல்பை காட்டியது.
“கூரை” உடலின் வாழ்க்கை நடைபெறும் தற்காலிக அமைப்பை உணர்த்துகிறது.
கூரையின் கீழ்:
எனவே திருமூலர் இப்போது உடலை மட்டும் பார்க்கவில்லை; உடலை மையமாகக் கொண்டு உருவான மனித வாழ்வையும் பார்க்கத் தொடங்குகிறார்.
இதுவே 145-இன் தர்க்க விரிவாக்கம்.
“பழகி” — பழக்கம் எப்படி நிரந்தர உணர்வை உருவாக்குகிறது?
“பொய்க் கூரை” என்று சொன்ன பிறகு திருமூலர் பயன்படுத்தும் முக்கியச் சொல்:
“பழகி.”
இது பாடலின் உளவியல் ஆழத்தை அதிகரிக்கிறது.
மனிதன் தனது உடலோடு பல ஆண்டுகள் வாழ்கிறான். குடும்பத்தினருடனும் நீண்டகாலம் வாழ்கிறான். அந்த நீண்ட உடனிருப்பு மனத்தில்:
“இது இப்படியே தொடரும்”
என்ற உணர்வை உருவாக்குகிறது.
ஆனால்:
பழகியிருப்பது ≠ நிரந்தரமாக இருப்பது.
இதுவே “பழகி” என்ற சொல்லிலிருந்து “விழுதலால்” என்ற சொல்லுக்குச் செல்லும் தர்க்கம்.
நீண்டகால உடனிருப்பு → நிலைத்திருக்கும் உணர்வு → திடீர் வீழ்ச்சி.
144-இன் “திண்ணென்று இருந்தது” என்ற மயக்கம், 145-இல் “பழகி” என்ற வாழ்வியல் அனுபவமாகத் தொடர்கிறது.
“விழுதலால்” — முதல் காரணம்
முதல் அடியின் இறுதியில்:
“விழுதலால்”
என்று காரணப்பொருள் வருகிறது.
இதுதான் அடுத்த அடிக்கான கதவைத் திறக்கிறது.
உடல் என்னும் கூரை விழுகிறது
↓
அதனோடு அமைந்திருந்த உறவுகளின் எல்லை வெளிப்படுகிறது.
அதாவது திருமூலர் முதலில் உறவுகளை விமர்சிக்கவில்லை.
உடல் வீழ்ச்சியே உறவுகளின் எல்லையை வெளிப்படுத்துகிறது.
இந்த வேறுபாடு முக்கியமானது.
ஏன் மனைவி–மக்கள்?
திருமூலர்:
“செல்வம் பின்செல்லாது”
என்று சொல்லவில்லை.
“வீடு பின்செல்லாது”
என்றும் இங்கே சொல்லவில்லை.
அவர் நேரடியாக மனிதனின் மிக நெருக்கமான வட்டத்துக்குச் செல்கிறார்:
“பெண்டிரும் மக்களும் பின்செலார்.”
இதன் தர்க்க வலிமை என்ன?
தூரமான பொருட்களுக்கே ஒரு எல்லை இருக்கிறது என்று சொல்வது ஆச்சரியமல்ல.
ஆனால்:
மிக நெருக்கமான உறவுக்குக்கூட ஒரு எல்லை உண்டு
என்று காட்டினால், அதைவிட வெளிப்புறமான அனைத்திற்கும் எல்லை இருப்பது தானாகவே விளங்குகிறது.
இதனால் திருமூலர் வலிமையான எடுத்துக்காட்டைத் தேர்ந்தெடுத்து முழு உலகச் சார்பின் எல்லையை உணர்த்துகிறார்.
“பின்செலார்” — உறவு மறுக்கப்படவில்லை; அதன் எல்லை வரையப்படுகிறது
இப்பாடலின் தர்க்கத்தைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய முக்கிய இடம் இதுவே.
“பின்செலார்”
என்பது:
“அவர்கள் மதிப்பற்றவர்கள்”
என்பதல்ல.
அது:
“அவர்களுடைய உடனிருப்பிற்கும் ஒரு எல்லை உண்டு”
என்பது.
இதனால் பாடல்:
உறவின் மதிப்பு
மற்றும்
உறவின் எல்லை
என்ற இரண்டையும் வேறுபடுத்துகிறது.
அன்பு உண்மையானதாக இருக்கலாம்.
ஆனால் அன்பின் காரணமாக ஒரு உயிரின் இறுதி பயணத்தை மற்றொரு உயிர் அவனுக்குப் பதிலாக மேற்கொள்ள முடியாது.
எனவே தர்க்கம்:
நெருக்கம் → நிரந்தரத் துணை
என்ற மனித மனத்தின் மறைமுகச் சமன்பாட்டை உடைக்கிறது.
பாடலின் மிகப்பெரிய திருப்பம் — “கொண்ட விரதமும் ஞானமும்”
முதல் இரண்டு அடிகள் மட்டும் இருந்திருந்தால் பாடல் எதிர்மறையாக முடிந்திருக்கும்:
உடல் விழும்;
குடும்பம் பின்செல்லாது.
ஆனால் திருமூலர் மூன்றாவது அடியில் திசையை முழுமையாக மாற்றுகிறார்:
“கொண்ட விரதமும் ஞானமும்...”
இதுவே பாடலின் தீர்மானிக்கும் திருப்பம்.
இப்போது கேள்வி:
“யார் வரமாட்டார்கள்?”
என்பதிலிருந்து:
“அப்படியானால் எதற்கு நிலையான ஆன்மிக மதிப்பு உண்டு?”
என்பதற்கு மாறுகிறது.
பதில்:
விரதம் + ஞானம்.
எனவே பாடலின் அமைப்பு:
இழப்பு → வெறுமை
என்று செல்லவில்லை.
அது:
எல்லை உணர்வு → மதிப்புத் தேர்வு
என்று செல்கிறது.
ஏன் “விரதம்” மற்றும் “ஞானம்” ஒன்றாக?
இது பாடலின் மிக நுட்பமான அமைப்புகளில் ஒன்று.
விரதம் — சாதகரின் ஒழுக்கம், நியமம், கட்டுப்பாடு, மேற்கொண்ட ஆன்மிக நெறி.
ஞானம் — அந்தச் சாதனையின் மூலம் வளர வேண்டிய தெளிவு மற்றும் உள்ளுணர்வு.
இதனால் இரண்டும் சேர்ந்து:
செயல் + உணர்வு
என்ற அமைப்பை உருவாக்குகின்றன.
அல்லது:
ஒழுக்கம் + தெளிவு
என்றும் சொல்லலாம்.
இதனால் திருமூலர் வெறும்:
“நல்ல செயல்கள் செய்”
என்று சொல்லவில்லை.
அதேபோல்:
“அறிவு மட்டும் பெறு”
என்றும் சொல்லவில்லை.
அவர் வாழ்க்கையின் உள்ளார்ந்த ஆன்மிகப் பெறுபேற்றை:
வாழ்ந்த நெறி + பெற்ற ஞானம்
என்ற இருமையில் காட்டுகிறார்.
“கொண்ட” — வெளியில் செய்தது உள்ளே கொண்டதாக வேண்டும்
“விரதம்” என்பதற்கு முன்னால்:
“கொண்ட”
என்று வருகிறது.
இந்தச் சொல் முக்கியமானது.
விரதம் ஒருவர் ஒருநாள் செய்த நிகழ்வாக மட்டும் இருக்காமல், அவர் ஏற்றுக்கொண்ட நெறியாக இருக்க வேண்டும்.
அதேபோல் ஞானம்:
கேட்ட தகவல்
என்ற நிலையில் மட்டும் இல்லாமல்,
உள்ளீர்க்கப்பட்ட தெளிவு
என்ற நிலையை அடைய வேண்டும்.
இதனால் பாடலின் மறைமுகக் கேள்வி:
“நீ என்ன செய்தாய்?”
என்பதைவிட:
“நீ செய்த சாதனையால் என்னைக் கொண்டவனாக ஆனாய்?”
என்பதாகிறது.
“அல்லது” — கடுமையான விலக்குத் தர்க்கம்
மூன்றாவது அடியின் இறுதியில் வரும்:
“அல்லது”
என்பது பாடலின் தேர்வைத் தீவிரப்படுத்துகிறது.
இதுவரை:
குடும்பம் பின்செல்லாது.
இப்போது:
விரதம், ஞானம் அல்லது...
என்று விலக்குத் தர்க்கம் வருகிறது.
அதாவது பாடல் சாதகரிடம் ஒரு மதிப்பீட்டைக் கோருகிறது:
வாழ்நாளில் நான் சேர்த்த அனைத்திலும் உண்மையில் எது ஆன்மிகப் பொருள் கொண்டது?
இந்த “அல்லது” என்பதே வெளிப்புறச் சொந்தங்களுக்கும் அகப்பெறுபேற்றுக்கும் இடையே ஒரு எல்லைக் கோட்டை வரைகிறது.
இறுதி அடி — “வழிநடவாதே”
பாடலின் இறுதி:
“வழிநடவாதே.”
“வழி” என்ற சொல் இங்கு முக்கியமான படிமத்தை உருவாக்குகிறது.
வாழ்க்கையே ஒரு பயணம் என்றால், மரணம் அந்தப் பயணத்தின் ஒரு எல்லை.
அந்த எல்லையில்:
யார் உடன் வருகிறார்கள்?
என்ற கேள்வியை விட,
எது உண்மையில் நம்முள் உருவாகியுள்ளது?
என்பதே முக்கியமாகிறது.
இதனால் பாடல் “உடன் நடப்பது” என்ற வெளிப்புறப் படிமத்தின் வழியாக உள்ளார்ந்த ஆன்மிகச் செல்வத்தை முன்னிறுத்துகிறது.
நான்கு அடிகளின் தர்க்க முன்னேற்றம்
அடி
மையக் கருத்து
தர்க்கப் பணி
பண்டம்பொய்க் கூரை பழகி விழுதலால்
உடல் என்னும் பழகிய அமைப்பு வீழ்கிறது
அடிப்படை நிலையாமை
உண்டவப் பெண்டிரு மக்களும் பின்செலார்
மிக நெருக்கமான உறவுகளுக்கும் எல்லை உண்டு
வெளிப்புறச் சார்பின் எல்லை
கொண்ட விரதமு ஞானமு மல்லது
சாதனையால் உள்ளீர்த்த ஒழுக்கமும் ஞானமும் முன்னிறைகின்றன
மதிப்பின் மறுவரையறை
மண்டி யவருடன் வழிநட வாதே
பிற சார்புகள் தொடர்ந்து உடன் வருவதில்லை
இறுதித் தேர்வு
இதனால் பாடலின் இயக்கம்:
உடல் → உறவு → சாதனை → ஞானம்.
144–145: ஒரே தர்க்கத்தின் இரண்டு வளையங்கள்
144:
மண் → பாத்திரம் → திண்ணம் → மீண்டும் மண்.
145:
பொய்க் கூரை → வீழ்ச்சி → குடும்பத்தின் எல்லை → விரதம்–ஞானம்.
இவற்றை ஒன்றாக வைத்தால்:
உடல் நிரந்தரமல்ல
↓
உடலைச் சார்ந்த உறவுகளும் எல்லையுடையவை
↓
அப்படியானால் வாழ்நாளில் எதைச் சேர்க்க வேண்டும்?
↓
உள்ளார்ந்த சாதனைப் பெறுபேற்றை.
இதுதான் அதிகாரம் படிப்படியாக ஆழமடையும் முறை.
“என்னுடையது” என்ற கேள்வியை திருமூலர் மாற்றுகிறார்
மனிதனின் சாதாரண வாழ்க்கைக் கேள்வி:
என்னுடைய உடல் எப்படியுள்ளது?
என்னுடைய குடும்பம் எப்படியுள்ளது?
என்னுடைய வீடு எவ்வளவு?
என்னுடைய சொத்து எவ்வளவு?
145-ஆம் பாடல் அந்தக் கேள்வியின் அடித்தளத்தையே மாற்றுகிறது:
“உன்னுடையது என்று சொல்வதில் எது உண்மையில் உன்னுள் ஆகியுள்ளது?”
உறவு:
உன்னுடன் இருக்கிறது.
விரதம்:
உன்னை மாற்றுகிறது.
அறிவு:
உன்னிடம் இருக்கலாம்.
ஞானம்:
உன் பார்வையாகிறது.
இதனால் திருமூலரின் தர்க்கம்:
உடன் இருப்பது → உள்ளே ஆவது
என்ற பெரிய மாற்றத்தை உருவாக்குகிறது.
பாடலின் காரண–விளைவு சங்கிலி
1. பொய்க் கூரை
யாக்கை நிரந்தர உறைவிடம் அல்ல.
↓
2. பழகுதல்
நீண்ட உடனிருப்பு நிரந்தரமெனும் மனப்பழக்கத்தை உருவாக்குகிறது.
↓
3. வீழ்ச்சி
உடலின் எல்லை வெளிப்படுகிறது.
↓
4. பெண்டிரும் மக்களும் பின்செலார்
மிக நெருக்கமான உலக உறவின் எல்லையும் வெளிப்படுகிறது.
↓
5. விரதம்
வாழ்நாளில் உருவாக்கிய ஒழுக்கத்தின் மதிப்பு முன்னிறைகிறது.
↓
6. ஞானம்
உள்ளார்ந்த தெளிவின் மதிப்பு முன்னிறைகிறது.
↓
7. வழிநடவாதே
வெளிப்புறச் சார்புக்கும் அகப்பெறுபேற்றுக்கும் உள்ள வேறுபாடு இறுதியாக உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.
பாடலின் மறைந்த சுயவிசாரணை
145-ஆம் பாடல் வெளிப்படையாகக் கேள்வி கேட்கவில்லை. ஆனால் அதன் முழுக் கட்டமைப்பும் சாதகரை மூன்று கேள்விகளின் முன் நிறுத்துகிறது:
“என்னுடன் இருப்பவற்றில் எது உண்மையில் என்னுடையது?”
“நான் சேர்த்தவற்றில் எது என்னுள் மாற்றமாகியுள்ளது?”
“இன்று எல்லா வெளிப்புற அடையாளங்களும் நீங்கினால், என்னுள் மீதமிருக்கும் ஆன்மிகச் செல்வம் என்ன?”
இவை பாடலின் நேரடி சொற்கள் அல்ல; அதன் தர்க்கத்திலிருந்து எழும் சுயவிசாரணைகள்.
அதிகாரத்தின் பெரிய இயக்கத்தில் 145-ஆம் பாடல்
“யாக்கை நிலையாமை” அதிகாரத்தின் தொடக்கத்திலேயே திருமூலர் இரண்டு அடிப்படைப் பற்றுகளைத் தொடுகிறார்:
144
தேகப் பற்று
“உடல் திண்ணமானது” என்ற மயக்கம் உடைகிறது.
145
உறவுச் சார்பின் நிரந்தர மயக்கம்
“என்னுடையவர்கள் என்னுடன் என்றும் இருப்பார்கள்” என்ற மறைமுக நிச்சயம் எல்லைக்குட்படுத்தப்படுகிறது.
ஆனால் திருமூலர் வெறுமையை உருவாக்கவில்லை.
அதே பாடலிலேயே மாற்று மதிப்பை நிறுவுகிறார்:
விரதம் + ஞானம்.
எனவே அதிகாரத்தின் இயக்கம்:
பற்றை உடை → வெறுமையில் விடாதே → உண்மையான மதிப்பை நிறுவு.
இதுவே இந்தப் பாடலின் கற்பித்தல் சிறப்பு.
முழுத் தர்க்க வரைபடம்
144 — யாக்கை மீண்டும் மண்
↓
யாக்கை நிரந்தரமல்ல
↓
145 — “பொய்க் கூரை”
↓
உடலின் வீழ்ச்சி
↓
உடலைச் சார்ந்த உறவுகளின் எல்லை
↓
பெண்டிரும் மக்களும் பின்செலார்
↓
அப்படியானால் உண்மையான செல்வம் எது?
↓
கொண்ட விரதம்
+
பெற்ற ஞானம்
↓
வெளிப்புற உடனிருப்பிலிருந்து அகப்பெறுபேற்றிற்கு பார்வை மாறுகிறது
↓
“என்னிடம் என்ன இருக்கிறது?” என்பதிலிருந்து “என்னுள் என்ன ஆகியுள்ளது?” என்ற விசாரணை.
அதிகாரத்தில் இப்பாடலின் தர்க்க இடம்
144-ஆம் பாடலில் “மீண்டும் மண்” என்று யாக்கையின் எல்லையை நிறுவிய திருமூலர், 145-ஆம் பாடலில் அந்த நிலையாமையை உடலைச் சுற்றிய மிக நெருக்கமான குடும்ப உறவுகளுக்கும் விரிவுபடுத்துகிறார்; ஆனால் உறவுகளை மறுத்து வெறுமையில் நிறுத்தாமல், வாழ்நாளில் உள்ளீர்த்த விரத ஒழுக்கமும் ஞானமும் தான் உயர்ந்த ஆன்மிகப் பெறுபேறு என்பதை முன்னிறுத்தி, சாதகரின் மதிப்பீட்டை “என்னுடன் இருப்பவை” என்பதிலிருந்து “என்னுள் ஆகியவை” என்பதற்கு மாற்றுகிறார்.
தர்க்கச் சூத்திரம்
யாக்கையின் வீழ்ச்சி → உறவின் எல்லை → வெளிப்புறச் சார்பின் தளர்வு → அகச்செல்வத்தின் கண்டறிதல் → விரதம் → ஞானம்.
இன்னும் சுருக்கமாக:
உடல் விழும் → உறவு நிற்கும் → சாதனை மட்டும் அகமாகும் → ஞானம் மதிப்பாகும்.
145-ஆம் பாடலின் தர்க்கக் கேள்வி இதுவே:
“வாழ்க்கையின் இறுதி எல்லையில் உன்னோடு நிற்காதவற்றை மட்டுமே சேர்த்தாயா — அல்லது உன்னுள் அழியாத மதிப்பாக ஏதாவது வளர்த்தாயா?”
சாதனை வாழ்வியல்
உறவுகளை விட்டொழிப்பதல்ல — அவற்றின் எல்லையை அறிந்து அகச்செல்வத்தை வளர்த்தல்
பண்டம்பொய்க் கூரை பழகி விழுதலால்
உண்டவப் பெண்டிரு மக்களும் பின்செலார்
கொண்ட விரதமு ஞானமு மல்லது
மண்டி யவருடன் வழிநட வாதே. (145)
இந்தப் பாடலை வாழ்வியலாக எடுத்துக்கொள்ளும்போது முதலில் தவிர்க்க வேண்டிய தவறு ஒன்று உள்ளது: “மனைவி, மக்கள் பின்செல்ல மாட்டார்கள்; ஆகவே குடும்பம் பயனற்றது” என்ற முடிவு. திருமூலரின் நோக்கம் அது அல்ல. அவர் உறவின் மதிப்பை மறுப்பதில்லை; அதன் எல்லையை காட்டுகிறார்.
இந்தப் பாடல் நமக்கு கேட்கச் செய்கிற உண்மையான கேள்வி:
“என்னுடன் யார் இருக்கிறார்கள்?” என்பதல்ல — “என்னுள் என்ன வளர்ந்திருக்கிறது?” என்பதே.
உடலோடு பழகியதால் அது நிரந்தரமல்ல
“பொய்க் கூரை பழகி” என்ற சொற்றொடர் சாதனை வாழ்க்கையில் மிகப் பெரிய நினைவூட்டல்.
நாம் உடலோடு தினமும் வாழ்கிறோம். அதனால் அது என்றும் நமக்குச் சொந்தமாக இருப்பதாக மனம் எண்ணுகிறது. அதேபோல் வீடு, குடும்பம், பணம், பதவி, நண்பர்கள், சமூக வட்டம் ஆகியவற்றோடும் நீண்டகாலம் பழகுகிறோம்.
ஆனால்:
நீண்டகாலம் நம்முடன் இருந்தது என்பதே நிரந்தரத்திற்கான சான்றல்ல.
இதை உணர்வது வாழ்க்கையை வெறுப்பதற்கல்ல. நம் பற்றின் அளவைச் சரிசெய்வதற்காக.
குடும்பத்தை அதிகமாக நேசி; குறைவாக உடைமையாக்கு
மனைவி, கணவர், பிள்ளைகள் ஆகியோர் மனித வாழ்க்கையின் மிக நெருக்கமான உறவுகள். நிலையாமை உணர்வு இந்த உறவுகளைப் பலவீனப்படுத்தாமல், இன்னும் ஆழப்படுத்த வேண்டும்.
“இவர்கள் என்னுடையவர்கள்” என்ற உரிமை உணர்வு மெதுவாக:
“இவர்களுடன் வாழும் காலம் எனக்குக் கிடைத்த அரிய வாய்ப்பு”
என்ற நன்றியுணர்வாக மாற வேண்டும்.
இதனால் சாதகர்:
இந்தப் பாடலின் குடும்பப் பயன்:
உறவைப் பற்றாக மாற்றாதே; அன்பாக ஆழப்படுத்து.
“பின்செலார்” — எல்லோரும் ஒரு எல்லைவரை மட்டுமே உதவ முடியும்
வாழ்க்கையில் நமக்கு ஆதரவு தேவை. குடும்பம், நண்பர்கள், குரு, மருத்துவர்கள், ஆசிரியர்கள், சக பணியாளர்கள் என பலர் உதவுகிறார்கள்.
ஆனால் சில அனுபவங்களை மற்றவர் நமக்குப் பதிலாக மேற்கொள்ள முடியாது.
யாரும் நமக்குப் பதிலாக:
இந்தப் பாடல் சாதகரிடம் ஒரு பொறுப்பை வைக்கிறது:
ஆன்மிக வளர்ச்சி ஒப்படைக்க முடியாத தனிப்பொறுப்பு.
குரு வழி காட்டலாம்.
குடும்பம் ஆதரிக்கலாம்.
சூழல் உதவலாம்.
ஆனால் சாதிக்க வேண்டியது சாதகரே.
“கொண்ட விரதம்” — எடுத்த தீர்மானம் குணமாக மாறியதா?
விரதம் என்பது ஒரு நாள் உணவு தவிர்ப்பதாக மட்டும் இருக்க வேண்டியதில்லை. வாழ்வில் நாம் எடுத்த ஆழமான ஒழுக்கத் தீர்மானங்களையும் இந்தச் சொல்லின் சாதனைப் பொருளில் பார்க்கலாம்.
உதாரணமாக:
நான் பொய் பேசாமல் இருப்பேன்.
நான் தினமும் ஜபம் செய்வேன்.
கோபத்தில் உடனே பதில் சொல்லமாட்டேன்.
ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு பகுதி நூற்பயிற்சி செய்வேன்.
வருமானத்தில் ஒரு பகுதியை தர்மத்திற்கு ஒதுக்குவேன்.
இவை எல்லாம் “சங்கல்பங்கள்” மட்டுமே இருந்தால் போதாது.
அவை நம்முடைய இயல்பாக மாற வேண்டும்.
பாடல் கேட்கும் நடைமுறை கேள்வி:
“நான் எடுத்த விரதங்கள் என் குணத்தை மாற்றியுள்ளனவா?”
இதுவே முக்கியம்.
செய்த சாதனை அல்ல — சாதனையால் ஆகியவன்
நாம் பல சமயம் ஆன்மிகப் பயணத்தை எண்ணிக்கைகளால் அளக்கிறோம்:
இவை எல்லாம் பயனுள்ள ஒழுங்குகள்.
ஆனால் 145-ஆம் பாடல் இன்னும் ஆழமான அளவுகோலை முன்வைக்கிறது:
இந்த சாதனைகள் என்னை எப்படி மாற்றின?
எத்தனை மாலை ஜபம் செய்தாய் என்பதற்குப் பின்:
கோபம் குறைந்ததா?
பொறுமை அதிகரித்ததா?
அகந்தை தளர்ந்ததா?
அன்பு வளர்ந்ததா?
பற்றுகள் தெளிந்ததா?
குரு உபதேசம் வாழ்வில் இறங்கியதா?
என்பதே உண்மையான சோதனை.
“ஞானம்” — தெரிந்தது வாழ்வில் தெரிகிறதா?
ஒருவர் நிலையாமை பற்றிப் பல நூல்கள் வாசித்திருக்கலாம். ஆனால் சிறிய இழப்பிலேயே முற்றிலும் சிதறினால், அந்த அறிவு இன்னும் வாழ்வில் இறங்கவில்லை என்று சொல்லலாம்.
ஒருவர் கர்மம் பற்றிப் பேசலாம். ஆனால் தனது செயலில் பொறுப்பு ஏற்காதிருந்தால் அது தகவலாகவே உள்ளது.
ஒருவர் அஹங்காரம் பற்றிப் போதிக்கலாம். ஆனால் விமர்சனத்தைத் தாங்க முடியாவிட்டால் ஞானம் இன்னும் உள்ளே வேரூன்றவில்லை.
அதனால் சாதனை வாழ்வில்:
தெரிந்ததை விட மாறியது முக்கியம்.
பாடல் 145 நமக்கு இதையே நினைவூட்டுகிறது.
பதவியும் புகழும் பின்செல்லாது
இன்று ஒருவரின் அடையாளம்:
தலைவர்,
மருத்துவர்,
பேராசிரியர்,
தொழிலதிபர்,
குரு,
நிர்வாகி
என இருக்கலாம்.
ஆனால் இவை அனைத்தும் வாழ்க்கைக்காலப் பங்குகள்.
நிலையாமை உணர்ந்தவர் பதவியை விட்டுவிட வேண்டியதில்லை. மாறாக:
“இந்தப் பதவி என்னுடன் வராது; ஆகவே இதன் மூலம் என்ன நன்மை செய்யலாம்?”
என்று கேட்க வேண்டும்.
அப்போதுதான் பதவி அகந்தையாக இல்லாமல் சேவை வாய்ப்பாக மாறும்.
செல்வம் சேர்ப்பதைவிட, செல்வம் என்னை எப்படிச் செய்கிறது?
பணம், வீடு, நிலம், முதலீடு — இவை அனைத்தும் வாழ்க்கைக்குத் தேவையானவை.
ஆனால் அவை நம்மோடு வராது என்பதன் சாதனைப் பொருள்:
அவற்றை மறுத்துவிடு
என்பதல்ல.
மாறாக:
அவற்றை நெறியுடன் பயன்படுத்து.
செல்வம் என்னுள்:
என்பதைப் பார்க்க வேண்டும்.
இங்கே மீண்டும் அதே மாற்றம்:
“என்னிடம் எவ்வளவு?” → “என்னுள் என்ன ஆகிறது?”
சமூக ஊடக வாழ்விலும் இதே பாடம்
நவீன மனிதனின் இன்னொரு “குடும்பம்” சமூக ஊடக வட்டமாகிவிட்டது.
Followers, likes, பாராட்டு, புகழ், பெயர், பொது உருவம் — இவை எல்லாம் வாழும் காலத்தில் தாக்கம் கொண்டவை.
ஆனால்:
அவை அகச்செல்வம் அல்ல.
ஒருவர் ஆயிரக்கணக்கானோரால் பாராட்டப்பட்டாலும்:
அதனால் இந்தப் பாடல் இன்றைய மனிதனிடம் கேட்கும் கேள்வி:
“பிறர் என்னைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள்?” என்பதற்காக நான் வாழ்கிறேனா, அல்லது என்னுள் என்ன வளர்கிறது என்பதை கவனிக்கிறேனா?
குரு–சிஷ்ய உறவிலும் தனிப்பொறுப்பு
குரு வழி காட்டுகிறார். உபதேசம் தருகிறார். தவறைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். சாதனையை அமைத்துத் தருகிறார்.
ஆனால் குருவுக்காக சிஷ்யன் சாதிக்க முடியாதது போல, குருவும் சிஷ்யனுக்குப் பதிலாக சாதிக்க முடியாது.
இதனால் இப்பாடல் குரு–சிஷ்ய வாழ்வில்:
“குருவுடன் இருப்பது” மற்றும் “குருவின் உபதேசம் என்னுள் ஆகியிருப்பது”
என்ற இரண்டிற்கும் வேறுபாடு காட்டுகிறது.
குருவுக்கு அருகில் இருப்பது ஒரு வாய்ப்பு.
ஆனால்:
விரதம் மற்றும் ஞானம் என்னுள் நிலைபெறுவதே அதன் பயன்.
தினசரி சுயபரிசோதனை
இந்தப் பாடலை வாழ்வாக்குவதற்கு தினமும் இரவில் ஐந்து நிமிடம் தன்னிடம் கேட்கக்கூடிய கேள்விகள்:
வாராந்திர “அகச்செல்வ கணக்கு”
ஒரு சாதகர் வாரத்திற்கு ஒருமுறை தன்னிடம் ஒரு எளிய கணக்கெடுப்பு செய்யலாம்:
துறை
நான் சேர்த்தது
என்னுள் ஏற்பட்ட மாற்றம்
சாதனை
ஜபம், பூஜை, தியானம்
மன அமைதி / ஒழுக்கம்?
ஞானம்
வாசிப்பு, குரு உபதேசம்
பார்வை மாற்றம்?
குடும்பம்
நேரம், உரையாடல்
அன்பு / பொறுமை?
செல்வம்
வருமானம், சேமிப்பு
பொறுப்பு / பகிர்வு?
சேவை
பிறருக்கு உதவி
கருணை / பணிவு?
இந்த அட்டவணையின் உண்மையான நோக்கம் செயல்களின் எண்ணிக்கை அல்ல.
அவற்றால் ஏற்பட்ட அகமாற்றத்தைப் பார்க்குதல்.
இந்தப் பாடலை வாழ்வில் தவறாகப் பயன்படுத்தாதீர்கள்
145-ஆம் பாடலிலிருந்து சில தவறான முடிவுகள் வரக்கூடாது:
“குடும்பம் தேவையில்லை” — தவறு.
“யாரையும் நம்பக்கூடாது” — தவறு.
“செல்வம் பயனற்றது” — தவறு.
“மரணத்தை மட்டும் நினைத்துக்கொள்” — தவறு.
சரியான சாதனைப் புரிதல்:
குடும்பத்தை நேசி; ஆனால் நிரந்தரத் தஞ்சமாகப் பற்றாதே.
செல்வத்தைப் பயன்படுத்து; அடையாளமாக்காதே.
உடலைப் பேணு; முழுமையான ‘நான்’ எனப் பற்றாதே.
சாதனை செய்; அது உன்னை மாற்றும்வரை செய்.
ஞானத்தை அறிந்து கொள்; அது வாழ்வாகும்வரை உள்ளீர்த்து கொள்.
பாடல் 145 வாழ்வாகும் போது
இந்தப் பாடலை உணர்ந்த சாதகர்:
குடும்பத்திலிருந்து ஓடமாட்டார் — மேலும் அன்பாக இருப்பார்.
உறவுகளைப் பற்றிக்கொள்ளமாட்டார் — நன்றியுடன் வாழ்வார்.
சடங்குகளை எண்ணமாட்டார் — அவற்றால் மாற்றமடைவார்.
அறிவைச் சேமிக்கமாட்டார் — ஞானமாக்குவார்.
செல்வத்தை நிராகரிக்கமாட்டார் — நெறியுடன் பயன்படுத்துவார்.
மரணத்தைப் பயப்படமாட்டார் — வாழ்நாளை வீணாக்காமல் இருப்பார்.
சாதனை வாழ்வியல் சாரம்
நம்முடன் வாழ்பவர்கள் நமது வாழ்க்கையின் அரிய துணைகள்; ஆனால் அவர்கள் நமது ஆன்மிகப் பயணத்தை நமக்குப் பதிலாக மேற்கொள்ள முடியாது. உடலும் உறவுகளும் ஒரு எல்லை வரை மட்டுமே வருகின்றன. ஆகவே வாழ்நாளில் வெறும் பொருட்களையும் உறவுச் சார்புகளையும் சேர்ப்பதைவிட, நம்மை உள்ளிருந்து மாற்றும் விரத ஒழுக்கத்தையும் ஞானத்தையும் வளர்ப்பதே சாதகரின் உண்மையான முதலீடு.
வாழ்வியல் சூத்திரம்
உறவை நேசி → உரிமைப் பற்றைத் தளர்த்து → விரதத்தை குணமாக்கு → அறிவை ஞானமாக்கு → வெளிச்செல்வத்தை அகச்செல்வமாக மாற்று.
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
நம்முடன் இருப்பவர்கள் வாழ்க்கையைப் பகிர்கிறார்கள்; நம்முள் வளர்ந்த விரதமும் ஞானமும் தான் நம்மை மாற்றுகின்றன.
ஒரே பார்வையில் பாடலின் சாரம்
உடன் இருப்பவைகளிலிருந்து உன்னுள் ஆகியவற்றிற்கான ஞானப் பயணம்
பண்டம்பொய்க் கூரை பழகி விழுதலால்
உண்டவப் பெண்டிரு மக்களும் பின்செலார்
கொண்ட விரதமு ஞானமு மல்லது
மண்டி யவருடன் வழிநட வாதே. (145)
இந்தப் பாடல் “யாக்கை நிலையாமை” அதிகாரத்தின் இரண்டாவது அடிப்படைப் படியைத் திறக்கிறது. 144-ஆம் பாடலில் உடல் நிரந்தரமல்ல என்று நிறுவிய திருமூலர், 145-ஆம் பாடலில் அதைவிட இன்னும் நெருக்கமான ஒரு பற்றைப் பரிசோதிக்கிறார்: உடலைச் சுற்றி உருவான உறவுகள் எவ்வளவு தூரம் நம்முடன் வருகின்றன?
பதில் கடுமையாகத் தோன்றினாலும் அதன் உள்ளார்ந்த நோக்கம் கருணையுடனானது:
உறவுகள் வாழ்க்கையைப் பகிர்கின்றன; ஆனால் உயிரின் இறுதி ஆன்மிகப் பொறுப்பை மாற்றிக்கொள்ள முடியாது.
இதனால் இந்தப் பாடல் குடும்ப மறுப்பு அல்ல; அது உறவின் எல்லையையும் சாதனையின் மதிப்பையும் ஒரே நேரத்தில் வெளிப்படுத்தும் ஞானப் பாடல்.
“பொய்க் கூரை” — உடல் ஒரு தற்காலிக உறைவிடம்
144-இல் உடல்:
“மண் ஒன்று”
எனப்பட்டது.
145-இல்:
“பொய்க் கூரை”
எனப்படுகிறது.
“மண்” உடலின் பொருட்சார்ந்த இயல்பைச் சுட்டியது. “கூரை” அந்த உடலில் வாழ்க்கை நடைபெறும் தற்காலிகத்தன்மையை சுட்டுகிறது.
அந்தக் கூரையின் கீழ்:
ஆனால் கூரை நிரந்தரமல்ல.
இதனால் பாடலின் முதல் உண்மை:
வாழ்க்கை நடைபெறும் அமைப்பு தற்காலிகமானது.
“பழகி” — நீண்ட உடனிருப்பின் மயக்கம்
மனிதன் உடலோடு மட்டுமல்ல, உறவுகளோடும் “பழகி” வாழ்கிறான்.
அந்தப் பழக்கம் மனத்தில் ஒரு மறைமுக நிச்சயத்தை உருவாக்குகிறது:
“இவர்கள் என்றும் இருப்பார்கள்.”
ஆனால் நிலையாமை அந்த நிச்சயத்தை உடைக்கிறது.
இதிலிருந்து மிக நுட்பமான ஞானம் ஒன்று வருகிறது:
நெருக்கம் நிரந்தரத்திற்குச் சமமல்ல.
இதைக் கேள்வியாக மாற்றினால்:
“என்னுடன் மிகவும் நெருக்கமாக இருப்பவர் யார்?”
என்பதைவிட,
“இந்த நெருக்கத்தின் உண்மையான எல்லை என்ன?”
என்பதே ஆழமான சுயவிசாரணை.
“பெண்டிரும் மக்களும் பின்செலார்” — உறவின் மதிப்பும் அதன் எல்லையும்
மனைவி, கணவர், பிள்ளைகள் ஆகியோர் வாழ்க்கையின் மிகவும் நெருக்கமான வட்டம்.
அவர்கள்:
ஆனால் ஒரு கட்டத்திற்கு அப்பால் யாரும் மற்றொரு உயிரின் அனுபவத்தை அவனுக்குப் பதிலாக ஏற்க முடியாது.
இதில்தான் பாடலின் மையம்.
உறவு உடன் நடக்கும்; ஆன்மிகப் பொறுப்பு ஒப்படைக்க முடியாது.
அதனால் இப்பாடல் உறவைத் தாழ்த்தவில்லை. மாறாக, அதனை சரியான இடத்தில் நிறுத்துகிறது.
குடும்ப அன்பை இந்தப் பாடல் எவ்வாறு சுத்தப்படுத்துகிறது?
நிலையாமை உணர்வு குடும்பத்தை விட்டு விலகச் செய்வதற்கல்ல.
அது:
உடைமை உணர்வைக் குறைத்து நன்றியுணர்வை அதிகரிக்க வேண்டும்.
“என் மனைவி”, “என் கணவர்”, “என் குழந்தை” என்ற உரிமை மொழி உள்ளே:
“இந்த உயிருடன் வாழும் காலம் எனக்குக் கிடைத்த அரிய வாய்ப்பு”
என்ற உணர்வாக மாறும்போது அன்பின் தரம் உயர்கிறது.
இதனால்:
பற்று குறையலாம்; அன்பு குறைய வேண்டியதில்லை.
மாறாக அது மேலும் சுத்தமாகலாம்.
பாடலின் திருப்புமையம் — “விரதமும் ஞானமும்”
முதல் இரண்டு அடிகள்:
உடல் விழும்
குடும்பம் பின்செல்லாது
என்று சொன்ன பின், பாடல் வெறுமையில் முடிவதில்லை.
திருமூலர் உடனே:
“கொண்ட விரதமும் ஞானமும்”
என்று புதிய மதிப்பீட்டை நிறுவுகிறார்.
இதுவே இந்தப் பாடலின் மிகப் பெரிய திருப்பம்.
மனிதன் வாழ்நாளில் சேர்ப்பவை இரண்டு வகைப்படலாம்:
வெளியில் சேர்ப்பவை
உள்ளே ஆக்கிப்பெறுபவை
பாடல் இரண்டாவதற்கே உன்னத ஆன்மிக மதிப்பு அளிக்கிறது.
“விரதம்” — செய்யப்பட்டது அல்ல, குணமாகிய ஒழுக்கம்
விரதம் என்றால் வெறும் நோன்பு அல்ல.
அது:
எடுத்த ஆன்மிகத் தீர்மானத்தில் வாழ்வை நிலைநிறுத்தும் ஒழுக்கம்.
ஒருவர் தினமும் ஜபம் செய்வதாக சங்கல்பம் எடுத்திருக்கலாம்.
ஆனால் அந்த ஜபம்:
என்பதே முக்கியம்.
இதனால்:
செய்த விரதம் அல்ல — விரதத்தால் உருவான மனிதன்
என்பதே இப்பாடலின் ஆழமான அளவுகோல்.
“ஞானம்” — தெரிந்தது அல்ல, ஆனது
ஞானம் புத்தகங்களில் இருக்கலாம்.
ஆனால்:
ஞானமுள்ள மனிதன் புத்தகத்தில் உருவாக மாட்டான்; வாழ்வில் உருவாக வேண்டும்.
அறிந்த நிலையாமை:
இழப்பின் போது தெரியும்.
அறிந்த கர்மம்:
செயலில் பொறுப்பு ஏற்கும்போது தெரியும்.
அறிந்த அன்பு:
உரிமைப் பற்றைத் தளர்த்தும்போது தெரியும்.
அறிந்த ஆன்மிகம்:
அகந்தை குறையும் போது தெரியும்.
எனவே:
அறிவை வைத்திருப்பதைவிட ஞானமாக மாறுதல் முக்கியம்.
“என்னுடையது” என்பதிலிருந்து “என்னுள் ஆகியது” என்பதற்கு
இந்தப் பாடலின் முழுச் சாரத்தை ஒரே மாற்றத்தில் சொல்ல வேண்டுமானால் அது இதுதான்:
“என்னுடையது என்ன?” என்ற கேள்வியிலிருந்து
“என்னுள் என்ன ஆகியுள்ளது?” என்ற கேள்விக்குச் செல்.
உடல்:
என்னுடையது என்று நினைக்கப்பட்டது.
குடும்பம்:
என்னுடையவர்கள் என்று நினைக்கப்பட்டனர்.
செல்வம்:
என்னுடையது.
பதவி:
என்னுடையது.
ஆனால் இவை அனைத்திற்கும் ஒரு எல்லை உண்டு.
அப்போது மீதமிருக்கும் ஆழமான கேள்வி:
“எனது வாழ்வால் என்னுள் என்ன உருவானது?”
விரதமா?
ஞானமா?
அறமா?
பக்தியா?
கருணையா?
சிவநினைவா?
இதுவே 145-ஆம் பாடலின் ஆன்மிக மையம்.
144–145: நிலையாமை விசாரணையின் இரு படிகள்
144 — யாக்கையின் நிலையாமை
நான் நிரந்தரம் என்று பற்றிய உடல் மீண்டும் மண்ணாகிறது.
145 — உறவுச் சார்பின் நிலையாமை
அந்த உடலைச் சுற்றிய மிக நெருக்கமான உறவுகளும் ஒரு எல்லை வரை மட்டுமே வருகின்றன.
ஆனால் இவ்விரண்டின் பின் திருமூலர் நம்மை வெறுமையில் விடவில்லை.
145-இலேயே புதிய திசை:
விரதம் → ஞானம்.
இதனால் அதிகாரத்தின் தர்க்கம்:
நிலையற்றதை அறி → அதில் பற்றைத் தளர்த்து → நிலையான ஆன்மிக மதிப்பை வளர்த்து.
யோகப் பார்வையில்
யோகத்தின் மையம் உடலை மட்டும் பயிற்சி செய்வது அல்ல.
உடலைப் பயன்படுத்தி உள்ளத்தை மாற்றுவது.
ஆசனம் முடிவடையும்.
பிராணாயாமம் முடிவடையும்.
ஜபம் முடிவடையும்.
ஆனால் அவை சாதகரில்:
ஆக நிலைபெற்றால், சாதனை வெளிப்புற செயலில் இருந்து உள்ளார்ந்த குணமாக மாறுகிறது.
இப்பாடலில் “விரதம்–ஞானம்” இதை நினைவூட்டுகிறது.
ஆகமப் பார்வையில்
ஆகமச் சாதனையில்:
கிரியை → சுத்தம் → பக்குவம் → ஞானம்
என்ற முன்னேற்றம் முக்கியமானது.
பூஜை முடிகிறது.
ஆனால் பக்தி தொடர வேண்டும்.
மந்திர உச்சரிப்பு முடிகிறது.
ஆனால் மந்திரம் உருவாக்கிய சித்தநிலை தொடர வேண்டும்.
விரதம் முடிகிறது.
ஆனால் ஒழுக்கம் தொடர வேண்டும்.
இதனால்:
சடங்கு நிகழ்வு; அதன் அகமாற்றமே சாதனைப் பலன்.
தந்திரப் பார்வையில்
தந்திரம் உடலை நிராகரிப்பதில்லை.
மாறாக உடலை:
சாதனைக்கான சக்தி வாய்ந்த கருவி
என்று பயன்படுத்துகிறது.
ஆனால் உடல் நிலையற்றது என்பதால், சாதனையின் இறுதி வெற்றி:
உடல் அளவில் மட்டும் நிகழ்ந்த மாற்றத்தில் அல்ல,
சித்தத்தில் பதிந்த மாற்றத்தில்.
இதனால்:
மந்திர எண்ணிக்கை → மந்திரமயமான சித்தம்
விரத நாட்கள் → ஒழுக்கமுற்ற வாழ்க்கை
பூஜை → உள்ளார்ந்த சமர்ப்பணம்
சாதனை → ஞானம்
என்ற மாற்றமே முக்கியமாகிறது.
பாடலின் மொத்த இயக்கம்
பொய்க் கூரை
↓
பழக்கம்
↓
வீழ்ச்சி
↓
உறவுகளின் எல்லை
↓
“அப்படியானால் எது உண்மையில் மதிப்புடையது?”
↓
விரதம்
↓
ஞானம்
↓
அகமாற்றம்
↓
உண்மையான ஆன்மிகச் செல்வம்.
இன்றைய சாதகருக்கான மையப் பாடம்
இந்தப் பாடலை நவீன வாழ்க்கையில் பயன்படுத்தினால்:
குடும்பத்தை விட்டுவிடு — அல்ல.
குடும்பத்தை அன்புடன் வாழ்; உரிமைப் பற்றைத் தளர்த்து.
செல்வத்தைத் துற — அல்ல.
செல்வத்தை நெறியுடன் பயன்படுத்து.
பதவியை வெறுத்துவிடு — அல்ல.
பதவியைச் சேவைக்கான வாய்ப்பாகப் பயன்படுத்து.
உடலைப் புறக்கணி — அல்ல.
உடலைச் சாதனக் கருவியாகப் பேணு.
ஆன்மிகச் செயல்களை எண்ணு — அல்ல.
அவற்றால் நீ எவ்வாறு மாறுகிறாய் என்பதைப் பார்.
ஒரே பார்வையில் பாடல் 145
பொய்க் கூரை — உடல் காலவரையுடையது
↓
பழகி — நீண்ட உடனிருப்பு நிரந்தர மயக்கத்தை உருவாக்குகிறது
↓
விழுதல் — உடலின் எல்லை வெளிப்படுகிறது
↓
பெண்டிரும் மக்களும் பின்செலார் — உறவின் எல்லை வெளிப்படுகிறது
↓
விரதம் — அக ஒழுக்கம் மதிப்பைப் பெறுகிறது
↓
ஞானம் — உள்ளார்ந்த தெளிவு உயர்கிறது
↓
வழிநடவாதே — வெளிப்புறச் சார்பு முடியும்
↓
அகச்செல்வமே சாதகரின் உண்மையான முதலீடு.
மொத்த ஞானச் சாரம்
மனிதன் வாழ்நாளில் உடலோடும் குடும்பத்தோடும் ஆழமாகப் பழகுகிறான்; ஆனால் உடல் என்னும் பொய்க் கூரை விழும் போது மிக நெருக்கமான உறவுகளுக்குக்கூட ஒரு எல்லை இருப்பது வெளிப்படுகிறது. இதனால் திருமூலர் உறவுகளை மறுப்பதில்லை; வெளிப்புறச் சார்புகள் நிரந்தரத் தஞ்சமல்ல என்பதை உணர்த்துகிறார். வாழ்நாளில் மேற்கொண்ட விரத ஒழுக்கமும் உள்ளீர்த்த ஞானமும் தான் மனிதனை உண்மையில் மாற்றும் அகச்செல்வம் என்பதை முன்னிறுத்துகிறார்.
இதன் மைய மாற்றம்:
உடன் இருப்பவை → எல்லையுடையவை
உள்ளே ஆகியவை → ஆன்மிக மதிப்புடையவை
நினைவுச் சூத்திரம்
கூரை விழும் → உறவு நிற்கும் → விரதம் உள்ளீரும் → ஞானம் ஒளிரும்.
அல்லது இன்னும் சுருக்கமாக:
உடன் இருப்பதைவிட உன்னுள் ஆகியதை வளர்த்து.
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
வாழ்க்கையின் உண்மையான செல்வம், நம்முடன் எத்தனை பேர் இருந்தார்கள் என்பதல்ல; நம்முள் எவ்வளவு ஒழுக்கமும் ஞானமும் உருவானது என்பதே.
திருச்சிற்றம்பலம்.