பெயர் நீங்கும் போது வெளிப்படும் ‘நான்’ பற்றிய விசாரணை

திருமூலர் படிக்கட்டு - 146

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிநாற்பத்து ஆறாவது படிக்கட்டில் (146) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

யோக–ஆகம–தந்திர–சைவத் தத்துவ ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

பெயர், உடல், சமூக நினைவு கலைந்து செல்லும் போது எது உண்மையான “நான்”?

ஊரெலாங் கூடி யொலிக்க வழுதிட்டுப்
பேரினை நீக்கிப் பிணமென்று பேரிட்டுச்
சூரையங் காட்டிடை கொண்டுபோய் சுட்டிட்டு
நீரினில் மூழ்கி நினைப்பொழிந் தார்களே. (146)

144-ஆம் பாடலில் திருமூலர் உடல் மீண்டும் மண்ணாகும் என்று யாக்கையின் நிலையாமையை நிறுவினார். 145-ஆம் பாடலில் மனைவி–மக்கள் ஒரு எல்லைக்கு அப்பால் பின்செல்ல முடியாது என்று உறவுச் சார்பின் எல்லையை வெளிப்படுத்தினார். 146-ஆம் பாடலில் அவர் இன்னும் ஒரு அடுக்கு ஆழமாகச் செல்கிறார்.

இப்போது கேள்வி:

உடலும் போகிறது; உறவுகளும் ஒரு எல்லையில் நிற்கின்றன; அப்படியானால் உலகம் “நான்” என்று அறிந்திருந்த அந்த சமூக அடையாளம் என்ன ஆகிறது?

இதற்கு திருமூலர் ஒரு இறுதிச்சடங்கை நம் கண்முன் நிறுத்துகிறார்:

ஊர் கூடுகிறது → அழுகிறது → பெயரை நீக்குகிறது → “பிணம்” என்று பெயரிடுகிறது → உடலை எரிக்கிறது → நீராடுகிறது → நினைவிலிருந்து நகர்கிறது.

இது மரணத்தின் கொடுமையைச் சித்தரிப்பதற்காக அல்ல. “நான்” என்று நாம் பற்றிக்கொண்டுள்ள உடல்–பெயர்–உறவு–சமூக நினைவு ஆகிய அடையாளங்கள் எவ்வளவு நிலையற்றவை என்பதை நேரடியாகக் காட்டுவதற்காக.

144–146: நிலையாமை விசாரணை எவ்வாறு ஆழமடைகிறது?

இந்த மூன்று பாடல்களையும் ஒன்றாகப் பார்க்கும்போது திருமூலரின் கற்பித்தல் முறை தெளிவாகிறது.

144 — உடல்

“மீண்டும் மண்.”

உடல் நிரந்தரமல்ல.

145 — குடும்ப உறவு

“பெண்டிரும் மக்களும் பின்செலார்.”

மிக நெருக்கமான உறவுகளுக்கும் எல்லை உண்டு.

146 — சமூக அடையாளம்

“பேரினை நீக்கிப் பிணமென்று பேரிட்டு.”

உலகம் நம்மை அறிந்த பெயர்கூட உடலுடன் நிரந்தரமாகத் தொடர்வதில்லை.

இதனால் ஒரு அடையாள உரிதல் நிகழ்கிறது:

உடல் → உறவு → பெயர் → சமூக நினைவு.

திருமூலர் சாதகரை படிப்படியாக ஒரு அடிப்படைக் கேள்விக்குக் கொண்டுவருகிறார்:

இவை அனைத்தும் நீங்கக்கூடியவை என்றால், இவற்றில் எது முழுமையான “நான்”?

“ஊர் எல்லாம் கூடி” — சமூக உலகம் நம்மைச் சுற்றி நிற்கிறது

மனிதன் தனிமையில் வாழ்வதில்லை.

அவனுக்கு:

• குடும்பம்,
• நண்பர்கள்,
• உறவினர்,
• ஊர்,
• சமூகம்,
• புகழ்,
• பொறுப்புகள்,
• சமூக அடையாளங்கள்

உள்ளன.

ஒருவர் இறந்தபோது “ஊர் எல்லாம்” கூடுவது அவர் வாழ்ந்த வாழ்க்கைக்கு சமூக உறவுகள் இருந்ததை வெளிப்படுத்துகிறது.

எனவே இப்பாடல்:

“உலக உறவுகள் பொய்யானவை”

என்று சொல்லவில்லை.

மாறாக:

உலக உறவுகள் உண்மையான அனுபவங்களாக இருந்தாலும் அவை நிரந்தரமானவை அல்ல

என்று காட்டுகிறது.

இது மிக முக்கியமான வேறுபாடு.

நிலையற்றது ≠ அர்த்தமற்றது.

“ஒலிக்க அழுதிட்டு” — துயரம்கூட நிலையாமைக்கு உட்பட்டது

மரணத்தின் போது மக்கள் அழுகிறார்கள்.

அந்த அழுகை உண்மையானது.

அன்புக்குரிய ஒருவரை இழந்த துயரத்தை:

“இதெல்லாம் மாயை”

என்று நிராகரிப்பது ஞானமல்ல.

திருமூலர் முதலில் அந்த அழுகையை ஏற்றுக்கொள்கிறார்:

“ஒலிக்க அழுதிட்டு.”

ஆனால் பாடல் அங்கே நிற்கவில்லை.

முதல் அடியில் அழுகை.

இறுதி அடியில்:

“நினைப்பு ஒழிந்தார்களே.”

இதனால்:

துயரம் → சடங்கு → வாழ்க்கைக்குத் திரும்புதல்

என்ற மனித இயல்பு காட்டப்படுகிறது.

இங்கு மிக ஆழமான உண்மை ஒன்று உள்ளது:

மரணம் ஒருவரின் உலகத்தை முடிக்கலாம்; ஆனால் உலகத்தின் இயக்கத்தை முடிப்பதில்லை.

“பேரினை நீக்கி” — தேகாபிமானத்தைவிட நாமாபிமானம் நுண்ணியது

144-இல் உடல்பற்று கேள்விக்குட்பட்டது.

146-இல் இன்னும் நுண்ணிய ஒன்று கேள்விக்குட்படுகிறது:

பெயர்பற்று.

மனிதன் உடலை மட்டும் “நான்” என்று எண்ணுவதில்லை.

தனது:

• பெயர்,
• பட்டம்,
• பதவி,
• புகழ்,
• சமூக மரியாதை,
• குடும்பப் பெயர்

ஆகியவற்றையும் “நான்” என்ற அடையாளத்தின் பகுதிகளாக்கிக் கொள்கிறான்.

ஆனால் மரணத்திற்குப் பின் உடலின் தனிப்பெயர் செயலிழக்கிறது.

“பேரினை நீக்கி.”

இது மிகவும் வலிமையான ஞானப் படம்.

உலகம் நம்மை அடையாளம் காண பயன்படுத்திய ஒரு முக்கிய குறியீடு — பெயர் — உடலோடு நிலைத்திருக்கவில்லை.

“பிணமென்று பேரிட்டுச்” — பெயர் போகவில்லை; பெயரின் வகை மாறிவிட்டது

இந்த அடியில் திருமூலர் மிக நுட்பமான மொழி அமைப்பைப் பயன்படுத்துகிறார்:

பேரினை நீக்கி → பிணம் என்று பேர் இட்டு.

பெயரே முற்றிலும் இல்லாமல் போகவில்லை.

தனிப்பெயர் நீங்குகிறது; பொதுப்பெயர் வருகிறது.

வாழும் போது:

குமரன், சிவன், வள்ளி, மீனா...

என்று தனிப்பட்ட பெயர்.

உயிர் நீங்கியதும்:

“பிணம்.”

இந்த மாற்றம் உடலுக்கும் உயிரோடு இருந்த தனிப்பட்ட மனித அடையாளத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை மிகக் கூர்மையாக வெளிப்படுத்துகிறது.

இதே உடல் இருக்கிறது.

ஆனால் சமூக மொழி அதை வேறு விதமாகக் குறிப்பிடுகிறது.

ஏன்?

ஏனெனில்:

உயிரோடு தொடர்புடைய மனித அடையாளம் அந்த உடலில் இனி அனுபவிக்கப்படுவதில்லை.

யோகப் பார்வையில் — “நான் யார்?” என்ற விசாரணைக்கான நிலையாமைத் தளம்

யோகத்தில் உடலைப் பயன்படுத்துகிறோம்.

ஆனால் யோகத்தின் நோக்கம்:

உடலையே இறுதி அடையாளமாக உறுதிப்படுத்துவது அல்ல.

146-ஆம் பாடல் ஒரு தீவிரமான சுயவிசாரணையைத் தூண்டுகிறது.

எனது பெயர் மாறக்கூடியது.

எனது உடல் அழியக்கூடியது.

எனது சமூகப் பதவி முடிவடையக்கூடியது.

எனது புகழ் மறக்கப்படக்கூடியது.

அப்படியானால்:

“நான்” என்று உணரும் மையம் இவற்றில் எதோடு முழுமையாகச் சமப்படுத்தப்பட வேண்டும்?

இந்தக் கேள்வியே தேகாபிமானத்திலிருந்து ஆழமான சுயவிசாரணைக்குக் கொண்டு செல்கிறது.

இப்பாடல் தானாகவே ஒரு முழுமையான ஆத்மதத்துவப் பதிலைத் தரவில்லை. ஆனால் தவறாகப் பற்றப்பட்ட அடையாளங்களை ஒன்றன்பின் ஒன்றாகக் கேள்விக்குட்படுத்துகிறது.

“சுட்டிட்டு” — உடல் பற்றின் இறுதித் தீர்ப்பு

உடல்:

• அழகாகப் பேணப்பட்டது,
• ஆடையால் அலங்கரிக்கப்பட்டது,
• உணவால் வளர்க்கப்பட்டது,
• பாதுகாக்கப்பட்டது,
• புகழப்பட்டது.

ஆனால் உயிர் நீங்கிய பின்:

அதே உடல் சுடப்படுகிறது.

இதனை உடல்வெறுப்பாகப் புரிந்துகொள்ளக் கூடாது.

மாறாக அது உடலின் காலவரையுடைய பயன்பாட்டை வெளிப்படுத்துகிறது.

உயிரோடு இருக்கும்போது உடல்:

சாதனைக்கான கருவி.

உயிர் நீங்கியபின்:

அதன் பணி முடிந்த பொருட்கூறு.

இதனால் பாடல் சாதகரிடம்:

உடல் இருக்கும் காலத்திலேயே அதை உயர்ந்த நோக்கத்திற்கு பயன்படுத்து

என்ற மறைமுக அவசரத்தை உருவாக்குகிறது.

ஆகமப் பார்வையில் — உடல் சடங்கின் கருவி; இறுதி இலக்கு அல்ல

ஆகம மரபில் உடல் புனிதச் செயல்களின் கருவியாக இருக்க முடியும்.

அதே உடலால்:

• பூஜை செய்கிறோம்,
• நமஸ்காரம் செய்கிறோம்,
• மந்திரம் உச்சரிக்கிறோம்,
• ஆலயத்தை வலம் வருகிறோம்,
• சேவை செய்கிறோம்.

எனவே உடலை இழிவுபடுத்த முடியாது.

ஆனால் 146 நினைவூட்டுவது:

சாதனையின் கருவியை சாதனையின் இலக்காக மாற்றாதே.

கருவி ஒரு நாள் முடிவடையும்.

அதனால் உடல் இருக்கும் காலத்திலேயே அது:

சுத்தம், பக்தி, ஒழுக்கம், ஞானம், சிவநோக்கு

ஆகியவற்றிற்கு வழியாக வேண்டும்.

145-இன் “விரதமும் ஞானமும்” இங்கே பின்னணியில் மேலும் அர்த்தமடைகிறது.

தந்திரப் பார்வையில் — உடல் புனிதமானது; ஆனால் நிரந்தரமானது அல்ல

தந்திர மரபுகளைப் பற்றிய ஒரு பொதுவான தவறான புரிதல்:

“உடல் புனிதமானது என்றால் உடலே இறுதி.”

அது அவசியமில்லை.

தந்திரச் சாதனையில் உடல்:

சக்தி வெளிப்படும் சாதனத் தளம்

என்று மதிக்கப்படலாம்.

ஆனால் புனிதம் என்பதும் நிரந்தரம் என்பதும் ஒன்றல்ல.

ஒரு விளக்கு புனிதச் சடங்கில் பயன்படுத்தப்படலாம்; அதனால் அந்த விளக்கு அழியாததாகிவிடாது.

அதேபோல:

யாக்கை புனிதமான சாதனக் கருவியாக இருக்கலாம்; அதே நேரத்தில் நிலையற்றதாகவும் இருக்கலாம்.

146 இந்த இரண்டையும் சமநிலைப்படுத்த உதவுகிறது.

“நீரினில் மூழ்கி” — சடங்கின் முடிவும் உலக வாழ்க்கைக்குத் திரும்புதலும்

உடல் எரிக்கப்பட்ட பின் மக்கள் நீரில் மூழ்குகின்றனர்.

இது நேரடியாக இறுதிச்சடங்கின் ஒரு பகுதியாக இருக்கலாம்.

ஆனால் பாடலின் கட்டமைப்பில் இதற்கு இன்னொரு முக்கியப் பணி உள்ளது:

மரணச் சம்பவத்திலிருந்து மீண்டும் சமூக வாழ்வுக்குத் திரும்பும் எல்லை.

அழுதவர்கள் தொடர்ந்து அழுதுகொண்டிருக்கவில்லை.

சடங்கு முடிகிறது.

நீராடுகிறார்கள்.

பின்னர் வாழ்க்கை நகர்கிறது.

இதனால் மனித வாழ்க்கையின் ஒரு கடுமையான உண்மை வெளிப்படுகிறது:

ஒருவருடைய இறுதி மற்றவர்களின் வாழ்க்கையின் இறுதி அல்ல.

“நினைப்பு ஒழிந்தார்களே” — சமூக நினைவின் நிலையாமை

இப்பாடலின் இறுதி சொற்றொடரே அதன் மிகப் பெரிய அதிர்ச்சி:

“நினைப்பு ஒழிந்தார்களே.”

இதனை:

“அனைவரும் கொடூரமாக அவரை மறந்துவிட்டார்கள்”

என்று வாசிக்கக் கூடாது.

மனிதர்கள் இறந்தவர்களை ஆண்டுகள் முழுவதும் நினைவில் வைத்திருக்கலாம். அன்பும் நினைவும் நீடிக்கலாம்.

ஆனால் திருமூலரின் மையக் கருத்து:

மரணத்தின் போது உச்சத்தை அடைந்த சமூக கவனமும் துயரமும் அதே தீவிரத்தில் நிரந்தரமாக நீடிப்பதில்லை.

வாழ்க்கை மீண்டும் நகர்கிறது.

இதனால்:

உடல் நிலையற்றது மட்டுமல்ல; நம்மைப் பற்றிய பிறரின் நினைவின் தீவிரமும் நிலையற்றது.

புகழ் ஏன் நிரந்தரத் தஞ்சமாக முடியாது?

இந்தப் பாடலின் கருத்தை விரிவாக்கும்போது புகழைப் பற்றிய ஒரு முக்கியமான சைவ–ஞானப் புரிதல் கிடைக்கிறது.

மனிதன்:

“என்னை எல்லோரும் அறிய வேண்டும்.”

“என் பெயர் நிலைக்க வேண்டும்.”

“என்னை மறக்கக்கூடாது.”

என்று விரும்பலாம்.

ஆனால் 146:

பெயரே நீக்கப்படுகிறது; நினைவும் தளர்கிறது

என்று காட்டுகிறது.

இதன் பொருள் புகழைப் பெறக்கூடாது என்பதல்ல.

நல்ல செயல் செய்தால் புகழ் இயல்பாக வரலாம்.

ஆனால்:

பிறரின் நினைவில் நிலைத்திருப்பதை ஆன்மிக அமரத்துவமாகக் குழப்பக்கூடாது.

சைவத் தத்துவப் பார்வையில் — பெயர், உடல், உறவு ஆகியவை உயிரின் முழு வரையறை அல்ல

சைவ சித்தாந்தத்தின் விரிவான பதி–பசு–பாசக் கட்டமைப்பை இந்த ஒரு பாடலுக்குள் முழுமையாகத் திணிக்க வேண்டியதில்லை.

ஆனால் அதன் ஒளியில் ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டை பார்க்கலாம்:

உடலும், பெயரும், சமூக உறவுகளும் உயிரின் முழுமையான வரையறை அல்ல.

உடல் அழிகிறது.

பெயர் பயன்பாட்டை இழக்கிறது.

உறவுகள் ஒரு எல்லையில் நிற்கின்றன.

சமூக நினைவு தளர்கிறது.

ஆனால் இதை மட்டும் கொண்டு:

“உயிரின் பிந்தைய நிலை இதுதான்”

என்று 146 தனியாக ஒரு முழுமையான மறுமை வரைபடம் தருகிறது என்று கூற வேண்டியதில்லை.

பாடலின் உறுதியான நோக்கம்:

மாறக்கூடியவற்றை நிரந்தரமான சுயமாகப் பற்றாதே.

பெயர் பற்றின் ஆன்மிக நுணுக்கம்

உடல் பற்றை விட பெயர் பற்று மிகவும் நுண்ணியதாக இருக்கலாம்.

ஒருவர் உடல் நிலையாமையை ஏற்றுக்கொண்டபின்பும்:

“என் பெயர் நிலைக்க வேண்டும்.”

என்று விரும்பலாம்.

என் நூல்.
என் நிறுவனம்.
என் சாதனை.
என் பரம்பரை.
என் புகழ்.
என் பங்களிப்பு.

இவற்றில் சமூக மதிப்பு இருக்கலாம்.

ஆனால் அவை அனைத்தும்:

“என் பெயர் அழியக்கூடாது”

என்ற அகந்தையின் நீட்சியாக மாறினால், 146-ஆம் பாடல் அந்தப் பற்றையும் விசாரணைக்கு உட்படுத்துகிறது.

செய்ய வேண்டிய நல்ல செயலைச் செய்.

ஆனால்:

செயல் நிலைக்க வேண்டும் என்பதற்காக செய்; பெயர் நிலைக்க வேண்டும் என்பதற்காக மட்டும் அல்ல.

குரு–சிஷ்ய பார்வையில்

குருவின் பெயரைச் சொல்லிக்கொண்டிருப்பது மட்டும் சிஷ்யனின் இறுதி சாதனை அல்ல.

அதேபோல:

“நான் இந்தக் குருவின் சீடன்”

என்ற சமூக அடையாளமும் ஆன்மிகப் பக்குவத்திற்கு மாற்றாக முடியாது.

145 ஏற்கனவே:

விரதம் + ஞானம்

என்று அகப்பெறுபேற்றை முன்னிறுத்தியது.

146 அதனை மேலும் கூர்மைப்படுத்துகிறது:

பெயர் நீங்கக்கூடியது; ஆனால் உபதேசம் உன்னுள் மாற்றமாகியுள்ளதா?

குரு தொடர்பின் ஆழம் வெளிப்புற அடையாளத்தில் அல்ல; உள்ளீர்க்கப்பட்ட ஞானத்தில் வெளிப்பட வேண்டும்.

மரண விழிப்பின் அடுத்த நிலை

144:

என் உடல் நிலையற்றது.

145:

என் உறவுகளுக்கும் எல்லை உண்டு.

146:

என் பெயரும் சமூக நினைவும் நிலையற்றவை.

இந்த மூன்றையும் உணர்ந்தபின் சாதகரிடம் ஒரு புதிய கேள்வி எழுகிறது:

“அப்படியானால் இந்தக் குறுகிய வாழ்க்கையில் நான் எதை வளர்க்க வேண்டும்?”

145 ஏற்கனவே பதிலைத் தொடங்கிவிட்டது:

விரதம் + ஞானம்.

இதனால் “யாக்கை நிலையாமை” வெறும் அழிவு விளக்கம் அல்ல.

அது:

தவறான முதலீடுகளிலிருந்து உண்மையான ஆன்மிக முதலீட்டிற்கு மனிதனைத் திருப்பும் ஞானப் பயிற்சி.

மூன்று அடையாளங்கள் — மூன்று உடைப்புகள்

பாடல்	மனிதன் பற்றுவது	திருமூலர் காட்டும் எல்லை	உருவாக வேண்டிய ஞானம்
144	உடல்	மீண்டும் மண்	தேகாபிமானம் தளர்தல்
145	குடும்பச் சார்பு	பின்செலார்	உறவின் எல்லை அறிதல்
146	பெயர் / சமூக நினைவு	பெயர் நீங்கும்; நினைவு தளரும்	நாம–புகழ் பற்றுத் தளர்தல்

இதனால்:

தேகம் → உறவு → நாமம்

என்ற மூன்று அடுக்குகளும் விசாரணைக்கு வருகின்றன.

இந்தப் பாடல் உருவாக்க வேண்டிய வைராக்கியம்

வைராக்கியம் என்றால்:

“யாரையும் நேசிக்காதே.”

அல்ல.

“உலகத்தை விட்டு ஓடு.”

அல்ல.

“உடலை வெறு.”

அல்ல.

146 உருவாக்க வேண்டிய வைராக்கியம்:

பெயரைப் பயன்படுத்து; பெயராகவே உன்னைச் சுருக்காதே.
உடலைப் பேணு; உடலே முழுமையான நான் என்று பற்றாதே.
சமூகத்தில் வாழ்; சமூக நினைவையே இறுதி மதிப்பாகக் கொள்ளாதே.
நல்ல செயலைச் செய்; புகழுக்காக மட்டும் செய்யாதே.

இதுதான் பக்குவமான நிலையாமை ஞானம்.

ஒருங்கிணைந்த ஆன்மிகப் பொருள்

ஒரு மனிதன் இறந்தபோது ஊர் கூடி அழுகிறது. ஆனால் சில நொடிகளுக்கு முன் தனிப்பெயரால் அழைக்கப்பட்ட உடல் இப்போது “பிணம்” என்று அழைக்கப்படுகிறது. அது சுடுகாட்டிற்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டு எரிக்கப்படுகிறது; சடங்கு நிறைவுற்றபின் வாழ்ந்தவர்கள் மீண்டும் தங்கள் வாழ்க்கைக்குத் திரும்புகின்றனர். இந்த நிகழ்வின் வழியாக திருமூலர் மரணச் சடங்கை மட்டும் விவரிக்கவில்லை; மனிதன் “நான்” என்று பற்றிக்கொள்ளும் உடல், பெயர், சமூக அடையாளம், பிறரின் நினைவு ஆகிய அனைத்திற்கும் எல்லை உண்டு என்பதை வெளிப்படுத்துகிறார்.

இதனால் இப்பாடலின் ஆழமான விசாரணை:

என் உடல் நான் அல்ல என்று அறிந்த பின்னும், என் பெயரையே நான் என்று பற்றிக்கொண்டிருக்கிறேனா?

அதன் ஆன்மிகப் பயணம்:

உடல் அடையாளம் → பெயர் அடையாளம் → சமூக அடையாளம் → அவற்றின் நிலையாமை → பற்றுத் தளர்வு → அகநோக்கு.

ஞானச் சூத்திரம்

ஊர் கூடும் → அழுகை எழும் → பெயர் நீங்கும் → பிணம் எனப்படும் → உடல் எரியும் → சடங்கு முடியும் → நினைவு தளரும் → “நான் யார்?” என்ற விசாரணை எழும்.

இதன் மைய ஞானம்:

உலகம் உனக்குத் தந்த பெயரும், உடல் தந்த உருவமும், சமூகம் தந்த புகழும் நிலையற்றவை; அவற்றை வாழ்வின் கருவிகளாகப் பயன்படுத்து — நிரந்தரமான ‘நான்’ எனப் பற்றிக்கொள்ளாதே.

பாடலின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு

உடலின் மரணத்திலிருந்து பெயர்–சமூக நினைவின் நிலையாமைக்குச் செல்லும் திருமூலரின் தர்க்கம்

ஊரெலாங் கூடி யொலிக்க வழுதிட்டுப்
பேரினை நீக்கிப் பிணமென்று பேரிட்டுச்
சூரையங் காட்டிடை கொண்டுபோய் சுட்டிட்டு
நீரினில் மூழ்கி நினைப்பொழிந் தார்களே. (146)

146-ஆம் பாடலின் சிறப்பு, திருமூலர் நிலையாமையை ஒரு கருத்தாக விளக்காமல் ஒரு நிகழ்ச்சித் தொடராக நம் கண்முன் நடத்திக் காட்டுவதில் இருக்கிறது.

மரணம் நிகழ்கிறது. ஊர் கூடுகிறது. மக்கள் அழுகிறார்கள். வாழ்ந்த மனிதனின் பெயர் நீக்கப்படுகிறது. உடல் “பிணம்” என்று அழைக்கப்படுகிறது. அது சுடுகாட்டிற்கு எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது. எரிக்கப்படுகிறது. மக்கள் நீராடுகிறார்கள். இறுதியில் நினைவும் தளர்கிறது.

இந்த ஒவ்வொரு செயலும் அடுத்ததற்குக் காரணமாக அமைந்து, மனிதனின் சமூக அடையாளம் எவ்வாறு படிப்படியாகக் கலைகிறது என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.

மரணம் → துயரம் → பெயரிழப்பு → பிணம் → உடலழிவு → சடங்கு நிறைவு → நினைவின் தளர்வு.

145-ஆம் பாடல் எங்கே முடிந்தது?

145-ஆம் பாடலின் முக்கிய அறிவிப்பு:

“பெண்டிரு மக்களும் பின்செலார்.”

அங்கு திருமூலர் மனிதனின் மிக நெருக்கமான உறவுகளின் எல்லையை நிறுவினார்.

அதன் தர்க்கம்:

உடல் விழுகிறது
↓
மனைவி–மக்களுக்குக்கூட ஒரு எல்லை உண்டு
↓
விரதமும் ஞானமும் உயர்ந்த ஆன்மிக மதிப்பைப் பெறுகின்றன.

அடுத்ததாக இயல்பாக எழும் கேள்வி:

“குடும்பம் ஒரு எல்லையில் நிற்கிறது என்றால், நான் வாழ்ந்த சமூக உலகம் என்ன செய்கிறது?”

146 அதற்கான காட்சியைத் தருகிறது:

“ஊரெலாம் கூடி...”

அதாவது 145-இன் குடும்ப வட்டம், 146-இல் சமூக வட்டமாக விரிகிறது.

144 → 145 → 146: பற்றின் வட்டம் படிப்படியாக விரிகிறது

இந்த மூன்று பாடல்களின் வரிசை மிகவும் ஒழுங்கானது.

144 — உடல்

“மீண்டும் மண்.”

மனிதன் முதலில் பற்றுவது தனது உடல்.

↓

145 — குடும்பம்

“பெண்டிரும் மக்களும் பின்செலார்.”

அடுத்து “என்னுடையவர்கள்” என்று பற்றுவது நெருக்கமான உறவுகள்.

↓

146 — சமூகம், பெயர், நினைவு

“பேரினை நீக்கிப் பிணமென்று பேரிட்டு...”

அடுத்து மனிதன் பற்றுவது:

“உலகம் என்னை யார் என்று அறிகிறது?”

என்ற சமூக அடையாளம்.

இதனால் திருமூலர் ஒரே நேரத்தில் அனைத்தையும் மறுப்பதில்லை. பற்றின் அடுக்குகளை ஒவ்வொன்றாகத் திறக்கிறார்:

என் உடல் → என் குடும்பம் → என் பெயர் → என்னைப் பற்றிய உலகின் நினைவு.

முதல் அடி — சமூக உலகம் இன்னும் அவனை “மனிதன்” என நினைக்கிறது

“ஊரெலாம் கூடி யொலிக்க வழுதிட்டுப்”

பாடலின் தொடக்கத்தில் இறந்த மனிதனின் சமூக முக்கியத்துவம் இன்னும் முழுமையாக இருக்கிறது.

ஊர் கூடுகிறது.

அழுகிறது.

ஒலி எழுகிறது.

இது முக்கியமான தர்க்கத் தொடக்கம். ஏனெனில் திருமூலர் நேரடியாக:

“அனைவரும் மறந்துவிட்டார்கள்”

என்று ஆரம்பித்திருந்தால் பாடலின் தாக்கம் குறைந்திருக்கும்.

அவர் முதலில்:

அனைவரும் நினைக்கிறார்கள்

என்று காட்டுகிறார்.

பிறகுதான்:

“நினைப்பொழிந்தார்களே”

என்று முடிக்கிறார்.

இதனால் முதல் அடிக்கும் கடைசி அடிக்கும் இடையே திட்டமிட்ட எதிர்மறை அமைப்பு உருவாகிறது:

ஒலிக்க அழுதல் ↔ நினைப்பு ஒழிதல்

அதாவது:

உச்சமான நினைவு → நினைவின் தளர்வு.

“ஊரெலாம்” ஏன் முக்கியம்?

145-இல்:

பெண்டிரும் மக்களும்

என்ற குறுகிய நெருங்கிய வட்டம்.

146-இல்:

ஊர் எல்லாம்.

இதனால் தர்க்கம் தனிப்பட்ட உறவிலிருந்து பொதுச் சமூகத்திற்கு விரிகிறது.

குடும்பமே பின்செல்லாது என்றால் சமூகமோ?

சமூகம் ஒரு செயலைச் செய்கிறது:

கூடுகிறது → துயரத்தைப் பகிர்கிறது → இறுதிச்சடங்கை நிறைவேற்றுகிறது → மீண்டும் தன் வாழ்வுக்குத் திரும்புகிறது.

இதனால் சமூக உறவு மறுக்கப்படவில்லை; அதன் காலவரம்பு காட்டப்படுகிறது.

இரண்டாம் அடி — பாடலின் மையத் திருப்பம்

“பேரினை நீக்கிப் பிணமென்று பேரிட்டுச்”

இதுதான் 146-ஆம் பாடலின் தர்க்க மையம்.

மரணம் நிகழ்ந்தவுடன் உடல் உடனடியாக மறைந்துவிடவில்லை.

உடல் இன்னும் இருக்கிறது.

ஆனால் அதைப் பற்றிய மொழி மாறிவிட்டது.

முன்பு:

தனிப்பெயர்.

இப்போது:

பிணம்.

எனவே திருமூலர் மிகவும் கூர்மையான தர்க்கத்தை உருவாக்குகிறார்:

உடல் அதே இடத்தில் இருக்கிறது; ஆனால் அந்த உடலுக்குரிய மனித அடையாளம் மாறிவிட்டது.

இதுவே பாடலின் முக்கியமான சிந்தனை அதிர்ச்சி.

“பேர்” என்ற சொல்லின் இரட்டை இயக்கம்

ஒரே அடியில் “பேர்” இரண்டு முறை வருகிறது:

பேரினை நீக்கி
பிணமென்று பேரிட்டு

இது வெறும் சொல் மீளுரைப்பல்ல.

முதல் “பேர்”:

தனித்துவத்தை வழங்கிய பெயர்.

இரண்டாவது “பேர்”:

உயிரற்ற உடலை வகைப்படுத்தும் பொதுப்பெயர்.

இதனால் தர்க்கம்:

தனிப்பெயர் → பெயர்நீக்கம் → பொதுப்பெயர்

என்று நகர்கிறது.

இந்த மொழிமாற்றமே அடையாள மாற்றத்தைக் காட்டுகிறது.

“பெயர்” ஏன் உடலுக்குப் பிறகு உடைக்கப்படுகிறது?

144-இல் உடல் நிலையற்றது நிறுவப்பட்டது.

145-இல் உறவு நிலையற்றது நிறுவப்பட்டது.

இப்போது திருமூலர் உடலைவிட நுண்ணிய ஒரு மனிதப் பற்றைத் தொடுகிறார்:

நாமம் / சமூக அடையாளம்.

மனிதன்:

“இந்த உடலே நான்”

என்று மட்டும் வாழ்வதில்லை.

அவன்:

“நான் இந்தப் பெயருடையவன்.”
“நான் இந்தக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன்.”
“நான் இந்தப் பதவியில் இருப்பவன்.”
“உலகம் என்னை இப்படித் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.”

என்ற அடையாளங்களையும் உருவாக்குகிறான்.

146 அவற்றின் நிலையாமையை ஒரு வாக்கியத்தில் காட்டுகிறது:

“பேரினை நீக்கி.”

இரண்டாம் அடியிலிருந்து மூன்றாம் அடிக்கு — மொழியில் அழிந்த அடையாளம், பொருளிலும் அழிக்கப்படுகிறது

இரண்டாம் அடியில்:

பெயர் நீக்கப்படுகிறது.

மூன்றாம் அடியில்:

உடல் சுடப்படுகிறது.

இந்த வரிசை கவனிக்கத்தக்கது.

முதலில்:

சமூக அடையாளம் நீங்குகிறது.

பின்னர்:

உடலுருவம் நீங்குகிறது.

அதாவது:

பெயர் கலைதல்
↓
உருவம் கலைதல்.

இதனால் மனிதனின் வெளிப்புற அடையாளம் இரண்டு நிலைகளில் அகற்றப்படுகிறது:

1. மொழியியல் அகற்றம் — பெயர் நீக்கம்.
2. உடலியல் அகற்றம் — உடல் சுடுதல்.

இந்த இரண்டும் சேர்ந்து பாடலின் நிலையாமைத் தர்க்கத்தை மிகவும் வலுப்படுத்துகின்றன.

மூன்றாம் அடி — சமூகத்திலிருந்து உடல் பிரிக்கப்படுகிறது

“சூரையங் காட்டிடை கொண்டுபோய் சுட்டிட்டு”

இங்கு சூரையம் என்ற சொல்லின் துல்லியமான சொற்பிறப்பியல்/பதிப்பியல் பொருளை முன்னைய மொழியியல் ஆய்வில் உறுதியாக நிர்ணயிக்கவில்லை. எனவே இங்கே அதன்மேல் புதிய கருத்தை கட்டுவது தவிர்க்கப்படுகிறது.

ஆனால் அடியின் உறுதியான நிகழ்ச்சித் தர்க்கம் தெளிவு:

உடல் எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது → சுடப்படுகிறது.

இதில் ஒரு முக்கிய மாற்றம் நிகழ்கிறது.

முதல் அடியில்:

ஊர் அந்த மனிதனைச் சுற்றிக் கூடியது.

மூன்றாம் அடியில்:

அந்த உடல் ஊரின் வாழ்விடத்திலிருந்து வெளியே எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது.

இதனால்:

சமூக மையம் → சுடுகாட்டு எல்லை

என்ற இடமாற்றமும் நிகழ்கிறது.

“கொண்டுபோய்” — ஒருகாலத்தில் தானே நடந்தவன் இப்போது எடுத்துச் செல்லப்படுகிறான்

இந்தச் சொல்லிலும் ஒரு அமைதியான நிலையாமைத் தாக்கம் இருக்கிறது.

வாழ்ந்த மனிதன்:

தானே சென்றான்.

இப்போது உடல்:

“கொண்டு போகப்படுகிறது.”

செயலாற்றியவன் செயலற்ற உடலாகிவிட்டான்.

இது பாடலில் நேரடியாக விரிவாக்கப்படாதாலும், வினை அமைப்பு உருவாக்கும் இயல்பான வேறுபாடு:

செயற்படும் மனிதன் → எடுத்துச் செல்லப்படும் உடல்.

இதுவும் யாக்கையின் எல்லையைத் தெளிவாக்குகிறது.

“சுட்டிட்டு” — உடல் வடிவத்தின் முடிவு

இதுவரை:

பெயர் மாறியது.

ஆனால் உடல் இருந்தது.

இப்போது:

உடலின் வடிவமும் கலைக்கப்படுகிறது.

144-ஆம் பாடலின்:

“மீண்டும் மண்”

என்ற இயற்கைத் தர்க்கம் இங்கு இறுதிச்சடங்கு காட்சியாக இன்னும் நெருக்கமாகிறது.

இதனால் 144-இல் கூறப்பட்ட நிலையாமைத் தத்துவம் 146-இல்:

காணக்கூடிய சமூக நிகழ்வு

ஆகிறது.

நான்காம் அடி — பாடலின் உண்மையான உச்சம்

“நீரினில் மூழ்கி நினைப்பொழிந்தார்களே.”

உடலைச் சுட்டதோடு பாடல் முடிவதில்லை.

ஏனெனில் திருமூலர் உடலின் நிலையாமையை மட்டும் சொல்ல விரும்பியிருந்தால் மூன்றாம் அடியிலேயே கருத்து நிறைவடைந்திருக்கும்.

ஆனால் நான்காவது அடி இன்னும் ஒரு அடையாளத்தை உடைக்கிறது:

நினைவு.

இதுவே 146-ஆம் பாடலின் தர்க்க உச்சம்.

ஏன் “நினைப்பு” கடைசியில் வருகிறது?

மனிதனின் உடல் அழிந்தபின்பும் அவனைப் பற்றிய நினைவு மற்றவர்களிடம் இருக்கலாம்.

எனவே உடலைத் தாண்டி இன்னும் ஒன்று தொடர்கிறது:

சமூக நினைவு.

திருமூலர் அதையும் நிலையாமை விசாரணைக்குள் கொண்டுவருகிறார்.

இதனால் அழிவு வரிசை:

உடல் மட்டும் அல்ல
↓
பெயரும்
↓
உருவமும்
↓
சமூக நினைவின் தீவிரமும்

நிலையற்றவை.

“நினைப்பொழிந்தார்” என்பதை அனைவரும் உடனடியாக முழுமையாக மறந்துவிட்டனர் என்று கடுமையாகப் புரிந்துகொள்ளத் தேவையில்லை. பாடலின் தர்க்கத்திற்கு தேவையான உறுதியான பொருள்:

மரண நேரத்தில் இருந்த தீவிரமான துயர–கவனம் நிரந்தரமாக அதே நிலையில் தொடர்வதில்லை; வாழ்வு மீண்டும் நகர்கிறது.

முதல் அடியும் கடைசி அடியும் உருவாக்கும் வட்டம்

பாடலை முதல் மற்றும் கடைசி அடிகளால் மட்டும் பார்த்தால்:

தொடக்கம்

ஊரெல்லாம் கூடி ஒலிக்க அழுகிறது.

முடிவு

நினைப்பு ஒழிகிறது.

இதுவே முழுப் பாடலின் பெரிய தர்க்க வளைவு:

அனைவரின் கவனத்தின் மையம்
↓
சடங்கு
↓
வாழ்க்கையின் ஓட்டத்திலிருந்து விலகுதல்.

இதன் மூலம் திருமூலர் சமூக கவனத்தின் நிலையாமையையும் வெளிப்படுத்துகிறார்.

பாடலின் நான்கு அடிகளும் நான்கு அடையாளங்களைத் தொடுகின்றன

அடி	நிகழ்வு	உடைக்கப்படும் மயக்கம்
ஊரெலாம் கூடி...	சமூகம் கூடி அழுகிறது	“உலகம் என்னைச் சுற்றியே இருக்கும்”
பேரினை நீக்கி...	தனிப்பெயர் நீங்குகிறது	“என் பெயரே நான்”
கொண்டுபோய் சுட்டிட்டு	உடல் வடிவம் கலைகிறது	“என் உருவமே நான்”
நினைப்பொழிந்தார்களே	சமூக நினைவு தளர்கிறது	“பிறர் நினைவிலாவது நான் நிலைத்திருப்பேன்”

இந்தக் கடைசி நிரல் பாடலின் தர்க்கத்திலிருந்து பெறப்படும் தத்துவச் சுருக்கம்; அது பாடலின் சொற்சொற் மொழிபெயர்ப்பு அல்ல.

பாடலுக்குள் உள்ள மூன்று மாற்றங்கள்

146-ஐ இன்னும் சுருக்கமாகப் பார்த்தால் மூன்று பெரிய மாற்றங்கள் உள்ளன.

1. மனிதன் → பிணம்

அடையாள மாற்றம்

2. பிணம் → சாம்பலாக்கப்படும் உடல்

உடல் வடிவ மாற்றம்

3. தீவிர நினைவு → தளரும் நினைவு

சமூக–மன மாற்றம்

எனவே பாடல் வெறும் “ஒருவர் இறந்தார்” என்று சொல்லவில்லை.

மரணத்திற்குப் பிறகு மனிதனின் வெளிப்புற அடையாளக் கட்டமைப்பு எவ்வாறு படிப்படியாகக் கலைகிறது?

என்பதைச் சொல்கிறது.

145–146 இடையிலான மிக நுட்பமான தொடர்பு

145-இன் கேள்வி:

“எது உன்னுடன் வருகிறது?”

146-இன் கேள்வி:

“நீ விட்டுச் செல்கிற உலகம் உன்னை எவ்வளவு காலம் தாங்கிக்கொள்கிறது?”

இரண்டையும் சேர்த்தால் மனிதனின் இரண்டு திசைப் பற்றுகளும் சோதிக்கப்படுகின்றன:

நான் உலகத்தைப் பற்றுகிறேன்

குடும்பம் எனக்குப் பின்செல்லுமா?

உலகம் என்னைப் பற்றிக்கொள்ளும்

என் பெயரும் நினைவும் உலகில் என்றும் நிலைக்குமா?

திருமூலர் இரண்டிற்கும் எல்லை காட்டுகிறார்.

இது மிக முக்கியமான தர்க்க முன்னேற்றம்.

“நான் அவர்களை விடமாட்டேன்” என்ற பற்று
மற்றும்
“அவர்கள் என்னை மறக்கமாட்டார்கள்” என்ற பற்று

இரண்டுமே நிலையாமை விசாரணைக்கு வருகின்றன.

அதிகாரத்தின் பெரிய தர்க்கத்தில் இப்பாடலின் இடம்

“யாக்கை நிலையாமை” அதிகாரத்தின் தொடக்கத்தில் திருமூலர் சாதகரின் அடையாளத்தை வெளியில் இருந்து உடைக்கவில்லை; மிக அடிப்படையான ‘நான்’ உணர்விலிருந்து வெளிப்புறமாக விரியும் வட்டங்களை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக விசாரிக்கிறார்:

144 — என் உடல்
↓
145 — என் மக்கள்
↓
146 — என் பெயர், என் ஊர், என்னைப் பற்றிய நினைவு

இதனால் ஒரு கேள்வி தவிர்க்க முடியாமல் எழுகிறது:

உடல், உறவு, பெயர், சமூக நினைவு அனைத்தும் நிலையற்றவை என்றால், நான் எதில் நிரந்தரச் சார்பைத் தேடுகிறேன்?

இந்தக் கேள்விக்கான அடித்தளத்தை முன்பே “உபதேசம்” அதிகாரம் அமைத்திருக்கிறது.

அதனால் அதிகாரத் தொடரின் ஆழமான இயக்கம்:

நித்தியச் சார்பை அறி → நிலையற்ற சார்புகளை அடையாளம் கண்டு அவற்றின் எல்லையை உணர்.

பாடலின் காரண–விளைவு சங்கிலி

மரணம் நிகழ்கிறது
↓
ஊர் கூடுகிறது
↓
துயரம் வெளிப்படுகிறது
↓
தனிப்பெயர் நீக்கப்படுகிறது
↓
“பிணம்” என்ற பொதுப்பெயர் வருகிறது
↓
உடல் சமூக வாழ்விடத்திலிருந்து எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது
↓
உடல் வடிவம் சுடப்பட்டு கலைகிறது
↓
சடங்கு நிறைவடைகிறது
↓
வாழ்ந்தவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கைக்குத் திரும்புகிறார்கள்
↓
துயர–நினைவின் தீவிரம் தளர்கிறது.

பாடலின் ஆழமான சுயவிசாரணை

இந்தப் பாடல் நேரடியாகக் கேள்வி எழுப்பவில்லை. ஆனால் அதன் தர்க்கம் சாதகரை இவ்வாறு விசாரிக்கச் செய்கிறது:

“என் பெயர் நீக்கப்பட்டால் நான் யார்?”

“என் உடல் இல்லாவிட்டால் என் சமூக அடையாளங்களில் எது என்னை முழுமையாக வரையறுக்க முடியும்?”

“உலகம் என்னை ஒருநாள் மறந்தாலும், இன்று நான் எதற்காக வாழ வேண்டும்?”

“பிறர் நினைவில் நிலைப்பதற்காகவா நான் வாழ்கிறேன்; அல்லது என் வாழ்வை ஞானமாக மாற்றுவதற்காகவா?”

இவை பாடலின் நேரடி வாக்கியங்கள் அல்ல; அதன் கட்டமைப்பிலிருந்து எழும் சுயவிசாரணைகள்.

144–146 முழுத் தர்க்க வரைபடம்

144 — மண் ஒன்று
↓
உடல் நிரந்தரமல்ல
↓
145 — பொய்க் கூரை
↓
குடும்ப உறவுக்கும் எல்லை உண்டு
↓
விரதம்–ஞானம் அகச்செல்வமாக முன்னிறைகிறது
↓
146 — ஊரெல்லாம் கூடி
↓
சமூக உலகமும் இறுதிச்சடங்கின் எல்லை வரை வருகிறது
↓
பெயர் நீங்குகிறது
↓
“பிணம்” என்ற அடையாளம் வருகிறது
↓
உடல் சுடப்படுகிறது
↓
நினைவு தளர்கிறது
↓
உடல்–உறவு–பெயர்–புகழ் ஆகியவற்றைக் கடந்த சுயவிசாரணை தீவிரமடைகிறது.

அதிகாரத்தில் இப்பாடலின் தர்க்க இடம்

144-ஆம் பாடலில் யாக்கையின் நிலையாமையையும், 145-ஆம் பாடலில் குடும்ப உறவின் எல்லையையும் நிறுவிய திருமூலர், 146-ஆம் பாடலில் அந்த விசாரணையை சமூக அடையாளத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறார். ஊர் கூடி அழுவதிலிருந்து பெயர் நீக்கப்படுதல், “பிணம்” என மறுபெயரிடப்படுதல், உடல் சுடப்படுதல், இறுதியில் நினைவின் தீவிரம் தளர்தல் வரை ஒரே நிகழ்ச்சித் தொடரை அமைத்து, மனிதன் நிரந்தரம் என்று பற்றிக்கொள்ளும் உடல் மட்டுமல்ல — பெயரும் சமூக அங்கீகாரமும் பிறரின் நினைவும் நிலையற்றவை என்பதை வெளிப்படுத்துகிறார்.

தர்க்கச் சூத்திரம்

உடல் நிலையாமை → உறவின் எல்லை → சமூகத்தின் எல்லை → பெயரின் நீக்கம் → உருவின் கலைவு → நினைவின் தளர்வு → சுயவிசாரணை.

இன்னும் சுருக்கமாக:

உடல் மண்ணாகும்; உறவு நிற்கும்; பெயர் நீங்கும்; நினைவு தளரும் — அப்படியானால் “நான்” என்று நிலையாகப் பற்றுவது எது?

சாதனை வாழ்வியல்

பெயரும் புகழும் நிலையற்றவை என்பதை அறிந்து, வாழும் காலத்தை அர்த்தமுள்ளதாக்குதல்

ஊரெலாங் கூடி யொலிக்க வழுதிட்டுப்
பேரினை நீக்கிப் பிணமென்று பேரிட்டுச்
சூரையங் காட்டிடை கொண்டுபோய் சுட்டிட்டு
நீரினில் மூழ்கி நினைப்பொழிந் தார்களே. (146)

இந்தப் பாடலை வாழ்வியலாக எடுத்துக்கொள்ளும்போது அது நம்மிடம் மிகத் தெளிவான ஒரு கேள்வியை முன்வைக்கிறது:

“நான் வாழ்வது பிறர் என்னை நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும் என்பதற்காகவா, அல்லது நான் வாழும் காலத்தில் உண்மையான மதிப்பொன்றை உருவாக்குவதற்காகவா?”

இது மரணத்தை நினைத்து மனச்சோர்வடையச் செய்யும் பாடல் அல்ல. மாறாக, பெயர், புகழ், சமூக அங்கீகாரம், நினைவு ஆகியவை நிலைத்தவை அல்ல என்பதால், வாழும் நேரத்தை எதற்காகப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதைத் தெளிவுபடுத்தும் பாடல்.

பெயரைப் பயன்படுத்து; பெயராகவே உன்னைச் சுருக்காதே

வாழ்க்கையில் பெயர் அவசியம்.

பெயரால்:

• நாம் அடையாளம் காணப்படுகிறோம்,
• உறவுகள் உருவாகின்றன,
• பொறுப்புகள் வழங்கப்படுகின்றன,
• பணிகள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன.

ஆனால் 146-ஆம் பாடல் ஒரு கடுமையான உண்மையைச் சொல்கிறது:

ஒருநாள் அந்தப் பெயர் உடலிலிருந்து பிரிக்கப்பட்டுவிடும்.

அதனால் பெயர் பயனற்றது என்பதல்ல.

அதை நிரந்தரமான “நான்” என்று எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது என்பதே பாடம்.

இன்றைய வாழ்வில் இதை இப்படிச் சொல்லலாம்:

பெயர் ஒரு அடையாள கருவி; அது ஆன்ம அடையாளம் அல்ல.

புகழுக்காக மட்டும் வாழாதே

“ஊரெல்லாம் கூடி” என்ற காட்சி, ஒருவரின் சமூக முக்கியத்துவத்தை காட்டுகிறது.

மனிதன் இயல்பாகவே:

• பாராட்டப்பட விரும்புகிறான்,
• நினைவில் நிலைக்க விரும்புகிறான்,
• தனது பெயர் நீடிக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறான்.

இதில் தவறு இல்லை.

ஆனால் அதுவே வாழ்வின் மைய நோக்கமாக மாறும்போது பிரச்சனை தொடங்குகிறது.

ஒருவர்:

“என்னை எத்தனை பேர் அறிகிறார்கள்?”

என்று தொடர்ந்து கேட்பதைவிட,

“என் வாழ்வால் எத்தனை உயிர்களுக்கு நன்மை ஏற்பட்டது?”

என்று கேட்பது ஆழமானது.

புகழ் தற்காலிகம்.

பயன் நீடிக்கலாம்.

பதவியிலிருந்து பணிக்குச் செல்

ஒருவர்:

தலைவர்,
ஆசிரியர்,
மருத்துவர்,
நிர்வாகி,
குரு,
அறிஞர்

என்று அழைக்கப்படலாம்.

ஆனால் 146 நினைவூட்டுவது:

இந்த எல்லா பட்டங்களுக்கும் காலவரம்பு உண்டு.

அதனால் ஒரு சாதகர் தனது பதவியைக் குறித்து இவ்வாறு பார்க்கலாம்:

“இந்தப் பெயரை எவ்வளவு காலம் தக்க வைத்திருக்கிறேன்?”

என்று அல்ல.

“இந்தப் பதவியைப் பயன்படுத்தி என்ன அர்த்தமுள்ள செயலைச் செய்கிறேன்?”

என்று.

அப்போது பதவி:

அடையாளம் → சேவை வாய்ப்பு

என்று மாறுகிறது.

சமூக ஊடகத்தில் “நான்” உருவாக்கும் மாயை

இன்றைய உலகில் பெயர் மற்றும் நினைவு பற்றின் மிகத் தெளிவான இடம் சமூக ஊடகம்.

Followers, likes, shares, views, comments — இவை அனைத்தும் மனிதனுக்கு:

“நான் முக்கியமானவன்”

என்ற உணர்வை அளிக்கலாம்.

ஆனால் 146 இந்த மனநிலைக்கு மிகவும் பொருத்தமான நினைவூட்டல்:

சமூக கவனம் நிரந்தரமல்ல.

இன்று ஆயிரம் பேர் பாராட்டலாம்.

நாளை வேறு ஒருவர் மையமாகலாம்.

அதனால்:

“என்னை எத்தனை பேர் பார்க்கிறார்கள்?”

என்பதைவிட,

“நான் பகிர்வது உண்மையில் பயனுள்ளதா?”

என்ற கேள்வி முக்கியம்.

பெயர் நிலைக்க வேண்டும் என்ற ஆசையையும் பரிசோதிக்க வேண்டும்

ஒருவர் தனது பெயரை:

• புத்தகங்களில்,
• நிறுவனங்களில்,
• அறக்கட்டளைகளில்,
• நினைவுச் சின்னங்களில்,
• மரபுகளில்

நிலைக்கச் செய்ய விரும்பலாம்.

இதிலும் தவறு அவசியமில்லை.

ஆனால் கேள்வி:

நான் செய்யும் செயல் உண்மையில் மதிப்புடையதா, அல்லது என் பெயர் மறக்கப்படக் கூடாது என்பதற்காகவா அதைச் செய்கிறேன்?

இரண்டிற்கும் பெரிய வித்தியாசம் உள்ளது.

சாதகர் இதை நேர்மையாகக் காண வேண்டும்.

“பிணம் என்று பேர் இட்டு” — உடலைப் பற்றிய ஆணவம் எவ்வளவு பொருத்தமானது?

உயிரோடு இருக்கும்போது மனிதன் உடலின்:

• அழகு,
• வலிமை,
• நிறம்,
• இளமை,
• தோற்றம்

பற்றிப் பெருமை கொள்ளலாம்.

ஆனால் உயிர் நீங்கியதும் சமூக மொழியே மாறுகிறது.

இதனால் உடலை வெறுக்க வேண்டுமா?

இல்லை.

மாறாக:

உடலைப் பேணு; உடலைப் பற்றிப் பெருமை கொள்ளாதே.

உடல் ஒரு அரிய சாதனக் கருவி.

அது இருக்கும் காலத்தில்:

• ஆரோக்கியத்தைப் பேண வேண்டும்,
• ஓய்வு தர வேண்டும்,
• உணவை ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும்,
• நோயைச் சிகிச்சை செய்ய வேண்டும்,
• சாதனையில் பயன்படுத்த வேண்டும்.

ஆனால்:

அதன் அழகு, இளமை, வலிமை ஆகியவற்றை நிரந்தர அடையாளமாகக் கொள்ளக் கூடாது.

வயதாகுதல் — தோல்வி அல்ல

146-ஆம் பாடலின் நிலையாமை உணர்வு முதுமையைப் பற்றிய பார்வையையும் மாற்ற முடியும்.

மனிதன்:

சுருக்கம், வெள்ளை முடி, உடல் பலவீனம்

இவற்றை “இழப்பு” என்று மட்டும் பார்க்கலாம்.

ஆனால் சாதகருக்கு இவை:

யாக்கை காலவரையுடையது என்பதற்கான நினைவூட்டல்கள்.

இதனால் வயதாகுதல்:

“நான் அழிகிறேன்”

என்ற பயமாக அல்ல,

“எனக்கு கிடைத்த காலத்தை இன்னும் விழிப்புடன் பயன்படுத்த வேண்டும்”

என்ற அறிவாக மாற வேண்டும்.

பிறர் என்ன நினைப்பார்கள் என்ற பயத்திலிருந்து விடுதலை

மனித வாழ்க்கையின் பெரும் பகுதி:

“மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள்?”

என்ற கேள்வியால் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது.

146 இங்கே மிகவும் விடுதலையான ஞானத்தைத் தருகிறது:

பிறர் நினைவே நிலையற்றது என்றால், அந்த நினைவுக்காக ஏன் முழு வாழ்க்கையையும் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்?

இதன் பொருள் சமூக பொறுப்பில்லாமல் நட என்று அல்ல.

மாறாக:

நெறிக்காக வாழ்; காட்சி அளிப்பதற்காக அல்ல.

சாதகர்:

• நல்லதைச் செய்ய வேண்டும்,
• தவறைத் தவிர்க்க வேண்டும்,
• பொறுப்புடன் நடக்க வேண்டும்,

ஆனால்:

“என்னை யார் பாராட்டுவார்கள்?”

என்ற அடிமைத்தனத்திலிருந்து மெதுவாக விடுபட வேண்டும்.

துயரத்தை மதிக்க வேண்டும்

“நினைப்பொழிந்தார்கள்” என்ற கருத்தை வாழ்வில் தவறாகப் பயன்படுத்தக் கூடாது.

ஒருவர் இறந்தபோது குடும்பத்தினர் துயரப்படுவது இயல்பு.

அந்தத் துயரத்தை:

“எல்லாம் நிலையற்றது, அழ வேண்டாம்”

என்று நிராகரிப்பது ஆன்மிகப் பக்குவமல்ல.

சரியான அணுகுமுறை:

துயரத்தை அனுமதி; ஆனால் துயரத்திலேயே நிரந்தரமாக முடங்காதே.

மரணம் நினைவூட்டுவது:

அன்புள்ளவர்களை இன்று மதிக்க வேண்டும்.

இறப்பு உணர்வு அன்பை ஆழப்படுத்த வேண்டும்

ஒருநாள்:

பெயர் நீங்கலாம்,
உடல் நீங்கலாம்,
நினைவு தளரலாம்.

அப்படியானால் இன்று என்ன செய்ய வேண்டும்?

• சொல்ல வேண்டிய நன்றியைச் சொல்லு.
• மன்னிப்பு கேட்க வேண்டுமெனில் கேள்.
• அன்பை வெளிப்படுத்து.
• பெற்றோருடன் பேசு.
• பிள்ளைகளுடன் நேரம் செலவிடு.
• துணைவரை மதித்து வாழ்.
• நண்பரை உதாசீனப்படுத்தாதே.

நிலையாமை உணர்வு:

உறவுகளை விட்டு விலகச் செய்யாமல், அவற்றை விழிப்புடன் வாழச் செய்ய வேண்டும்.

நல்ல செயலைப் பெயரைவிட நீடிக்கச் செய்

ஒருவருடைய பெயர் மறக்கப்படலாம்.

ஆனால் அவர் செய்த நல்ல செயல் பலரின் வாழ்க்கையில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கலாம்.

ஒரு ஆசிரியரின் பெயரை மாணவர் மறந்திருக்கலாம்.

ஆனால் அவர் கற்றுத் தந்த ஒழுக்கம் வாழலாம்.

ஒரு மருத்துவரின் பெயர் மறக்கப்படலாம்.

ஆனால் அவர் காப்பாற்றிய உயிர்களின் வழி அவரது பணி அர்த்தம் பெறலாம்.

ஒரு குருவின் உருவம் மறையலாம்.

ஆனால் உபதேசம் சிஷ்யனின் வாழ்க்கையில் தொடரலாம்.

இதனால் இப்பாடலின் நவீன வாழ்வியல் பாடம்:

பெயரை விட பயனை உருவாக்கு.

சாதனை செய்ததைக் காட்டுவதைவிட, அதனால் மாறுதல் முக்கியம்

ஆன்மிக வாழ்க்கையிலும் பெயர்பற்று நுண்ணிய வடிவில் வரலாம்.

“நான் இவ்வளவு ஜபம் செய்தேன்.”
“நான் இவ்வளவு காலம் சாதனை செய்தேன்.”
“நான் இந்த மரபைச் சேர்ந்தவன்.”
“என்னை குரு இப்படிச் சொன்னார்.”

இவை அனைத்தும் அடையாளமாக மாறலாம்.

146 சாதகரிடம் இன்னொரு கேள்வியை எழுப்புகிறது:

இந்த ஆன்மிக அடையாளங்களும் ஒருநாள் நீங்கினால், என்னுள் சாதனையால் உருவானது என்ன?

அதனால்:

சாதனைப் பெயர் அல்ல,
சாதனையின் அகமாற்றமே முக்கியம்.

குரு–சிஷ்ய வாழ்வில்

ஒருவர்:

“நான் இந்தக் குருவின் சிஷ்யன்”

என்று சொல்லுவது ஒரு மரபுச் சேர்ந்த அடையாளம்.

ஆனால் அது மட்டும் போதாது.

குருவின் உபதேசம்:

• சிந்தனையை மாற்றியதா?
• குணத்தை மாற்றியதா?
• அகந்தையைத் தளர்த்தியதா?
• ஒழுக்கத்தை வளர்த்ததா?
• ஞானத்தை ஆழப்படுத்தியதா?

என்பதே உண்மையான சோதனை.

குருவின் பெயரைச் சுமப்பதைவிட குருவின் உபதேசத்தை வாழ்வில் சுமப்பதே உயர்ந்தது.

வேலை மற்றும் தொழிலில்

146-ஆம் பாடலை தொழில் வாழ்க்கையிலும் பயன்படுத்தலாம்.

ஒருவரின்:

• designation,
• office,
• authority,
• business title

எல்லாம் மாறலாம்.

ஒருநாள் retirement.

ஒருநாள் பதவி மாற்றம்.

ஒருநாள் நிறுவனம் மூடப்படலாம்.

அதனால் தொழிலில்:

“என் பதவி என்ன?”

என்பதைவிட,

“என் பணியின் மூலம் என்ன மதிப்பு உருவாகிறது?”

என்ற கேள்வி முக்கியம்.

வாரிசு என்றால் பெயர் மட்டும் அல்ல

மனிதர்கள்:

“என் பெயர் தலைமுறைகளுக்கு நிலைக்க வேண்டும்”

என்று விரும்பலாம்.

ஆனால் உண்மையான வாரிசு பெயர் மட்டும் அல்ல.

ஒருவர் பின்வந்தவர்களுக்கு விட்டுச் செல்லக்கூடியவை:

• நல்ல மதிப்புகள்,
• ஞானம்,
• கல்வி,
• சேவை மனம்,
• ஒழுக்கம்,
• சிந்தனை மரபு.

அவை பெயரை விட ஆழமான வாரிசுகளாக இருக்கலாம்.

இதனால்:

பெயரை விட்டுச் செல்லாதே என்றல்ல; பெயரை விட மதிப்பை விட்டுச் செல்.

தினசரி சுயவிசாரணை

இந்தப் பாடலை வாழ்வில் இறக்க வேண்டுமெனில் தினமும் தன்னிடம் கேட்கக்கூடிய கேள்விகள்:

1. இன்று நான் பெயருக்காக அதிகம் செய்தேனா, பயனுக்காக அதிகம் செய்தேனா?
2. மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்ற பயம் என்னை கட்டுப்படுத்தியதா?
3. என் பதவி அல்லது பட்டம் இல்லாவிட்டாலும் நான் யார் என்று நான் உணர்கிறேனா?
4. இன்று நான் யாருடைய வாழ்க்கையில் ஒரு சிறிய நன்மையை உருவாக்கினேன்?
5. என் ஆன்மிக அடையாளம் வெளிப்புறமா, அல்லது உள்ளார்ந்த மாற்றமா?

ஒரு நிமிட நிலையாமைச் சாதனை

இரவு அமைதியாக அமர்ந்து மூன்று வாக்கியங்களை உள்ளத்தில் நினைக்கலாம்:

என் பெயர் காலவரையுடையது.

என் உடல் காலவரையுடையது.

எனவே இன்று நான் செய்த நன்மை அர்த்தமுள்ளதாக இருக்கட்டும்.

பின்னர் கேள்:

“இன்று நான் எதற்காக வாழ்ந்தேன்?”

இந்தச் சிறிய நினைவு மரணப் பயத்தை உருவாக்குவதற்கல்ல.

வாழ்க்கைத் தெளிவை உருவாக்குவதற்காக.

இப்பாடலை தவறாகப் பயன்படுத்தாதே

146-ஆம் பாடலில் இருந்து:

“யாரும் யாரையும் நினைவில் வைத்திருக்கமாட்டார்கள்”

என்று நிஹிலிசமாக முடிவு செய்ய வேண்டாம்.

அதேபோல்:

“புகழ் எல்லாம் பயனற்றது”
“உறவுகள் அர்த்தமற்றவை”
“உடல் வெறும் பிணம்”

என்ற கடுமையான முடிவுகளும் பொருத்தமல்ல.

சரியான புரிதல்:

பெயர் பயனுள்ளது; நிரந்தரம் அல்ல.
உறவு அருமை; எல்லையற்றது அல்ல.
உடல் புனிதமான கருவி; அழியாதது அல்ல.
புகழ் வரலாம்; அது இறுதி மதிப்பு அல்ல.

பாடல் 146 வாழ்வாகும் போது

இந்தப் பாடலை உணர்ந்த ஒருவர்:

புகழைத் தேடமாட்டார் — பயனை உருவாக்குவார்.
பெயரையே காப்பாற்றமாட்டார் — நெறியை காப்பாற்றுவார்.
உடலை வெறுக்கமாட்டார் — பொறுப்புடன் பேணுவார்.
மரணத்தைப் பயப்படமாட்டார் — காலத்தை வீணாக்கமாட்டார்.
பிறர் நினைப்பில் வாழமாட்டார் — தன் மனச்சாட்சியுடன் வாழ்வார்.
ஆன்மிக அடையாளத்தைப் பெருமைப்படமாட்டார் — அதை அகமாற்றமாக்குவார்.

சாதனை வாழ்வியல் சாரம்

ஒருநாள் பெயர் நீங்கலாம், உடல் சுடப்படலாம், சமூக நினைவு தளரலாம். எனவே பிறர் என்னைப் பற்றிச் சொல்வது அல்லது எவ்வளவு காலம் நினைவில் வைத்திருக்கிறார்கள் என்பதைக் காட்டிலும், நான் வாழும் காலத்தில் என்ன நன்மையைச் செய்தேன், என்ன ஞானத்தை உள்ளீர்த்தேன், என்ன குணத்தை வளர்த்தேன் என்பதே முக்கியம். நிலையாமை நம்மை மறக்கப்படுவோம் என்று பயமுறுத்துவதற்கல்ல; நினைவில் வைத்திருக்கப்பட வேண்டும் என்ற பற்றிலிருந்து விடுவித்து, அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கைக்குத் திருப்புவதற்காக.

வாழ்வியல் சூத்திரம்

பெயரைப் பயன்படுத்து → புகழைப் பற்றாதே → உடலைப் பேணு → நேரத்தை மதித்து வாழ் → நன்மையை உருவாக்கு → சாதனையை அகமாற்றமாக்கு.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

பெயர் மறையலாம்; ஆனால் பெயருக்காக அல்ல, உண்மைக்காக வாழ்ந்த வாழ்க்கை வீணாகாது.

ஒரே பார்வையில் பாடலின் சாரம்

பெயர், உடல், சமூக நினைவு அனைத்தையும் கடந்து எழும் நிலையாமை விழிப்பு

ஊரெலாங் கூடி யொலிக்க வழுதிட்டுப்
பேரினை நீக்கிப் பிணமென்று பேரிட்டுச்
சூரையங் காட்டிடை கொண்டுபோய் சுட்டிட்டு
நீரினில் மூழ்கி நினைப்பொழிந் தார்களே. (146)

இந்தப் பாடல் “யாக்கை நிலையாமை” அதிகாரத்தில் ஒரு மிகத் தீவிரமான அடுத்த படியை முன்வைக்கிறது. 144-ஆம் பாடலில் உடல் மீண்டும் மண்ணாகும் என்று கூறப்பட்டது. 145-ஆம் பாடலில் மிக நெருக்கமான குடும்ப உறவுகளுக்குக் கூட ஒரு எல்லை உண்டு என்று காட்டப்பட்டது. 146-ஆம் பாடலில் திருமூலர் இப்போது சமூக அடையாளம், பெயர், புகழ், நினைவு ஆகியவற்றையும் நிலையாமையின் விசாரணைக்குள் கொண்டு வருகிறார்.

இந்தப் பாடலின் மையக் கேள்வி:

“உலகம் என்னை அறிந்த பெயரும், உடலும், நினைவும் அனைத்தும் மாறக்கூடியவை என்றால், நான் எதை நிரந்தரமான ‘நான்’ என்று பற்றிக்கொள்கிறேன்?”

பாடலின் முதல் இயக்கம் — சமூக கவனத்தின் உச்சம்

“ஊரெலாம் கூடி யொலிக்க அழுதிட்டு”

மரணத்தின் போது ஒருவரைச் சுற்றி சமூக உலகம் ஒன்று கூடுகிறது.

அழுகை எழுகிறது.

துயரம் பகிரப்படுகிறது.

அந்த மனிதன் இன்னும் அனைவரின் கவனத்தின் மையமாக இருக்கிறார்.

ஆனால் பாடல் இங்கே நிற்கவில்லை.

அதே சமூக உலகம் சில அடிகளில்:

“நினைப்பொழிந்தார்களே”

என்ற நிலைக்கு நகர்கிறது.

இதனால் தொடக்கமும் முடிவும் சேர்ந்து மிக வலிமையான எதிர்மறையை உருவாக்குகின்றன:

உச்சமான சமூக கவனம் → தளரும் சமூக நினைவு.

பெயர் — மனித அடையாளத்தின் நுண்ணிய அடுக்கு

பாடலின் மையச் சொற்றொடர்:

“பேரினை நீக்கிப் பிணமென்று பேரிட்டுச்”

இங்கு உடல் இன்னும் இருக்கிறது.

ஆனால் அதை அழைக்கும் மொழி மாறுகிறது.

வாழ்ந்தபோது:

தனிப்பெயர்.

மரணத்திற்குப் பின்:

பிணம்.

இதனால் திருமூலர் காட்டுவது:

பெயர் மனிதனின் நிரந்தரச் சுயம் அல்ல.

பெயர் சமூக அடையாளத்திற்கு உதவுகிறது.

ஆனால் உயிர் நீங்கிய உடல் அந்த பெயரின் பழைய அர்த்தத்தைத் தாங்குவதில்லை.

தனிப்பெயரிலிருந்து பொதுப்பெயருக்கு

இப்பாடலின் மொழிச் சிறப்பு:

பேரினை நீக்கி → பிணம் என்று பேர் இட்டு

என்ற மாற்றம்.

இதன் மூலம்:

தனிப்பட்ட அடையாளம் → பொதுவான உடல் அடையாளம்

என்ற பெரிய மாற்றம் நடைபெறுகிறது.

மனிதன் வாழும் காலத்தில் “நான்” என்று உருவாக்கிய:

• பெயர்,
• பதவி,
• குடும்ப அடையாளம்,
• சமூக மரியாதை,
• புகழ்

எல்லாவற்றிற்கும் ஒரு எல்லை உண்டு என்பதை இந்தச் சொற்றொடர் நுட்பமாக வெளிப்படுத்துகிறது.

உடல் — உயிரோடு இருக்கும்போது கருவி, பின்னர் பொருட்கூறு

“கொண்டுபோய் சுட்டிட்டு”

என்ற காட்சி உடலின் நிலையாமையை நேரடியாகக் காட்டுகிறது.

இந்த உடலால்:

• நாம் உழைக்கிறோம்,
• நேசிக்கிறோம்,
• வழிபடுகிறோம்,
• கற்கிறோம்,
• சாதனை செய்கிறோம்.

எனவே உடல் மதிப்பற்றது அல்ல.

ஆனால்:

அது நிரந்தரமானது அல்ல.

இங்கே பாடலின் ஆழமான சமநிலை:

உடலை இழிவுபடுத்தாதே; உடலை இறுதி அடையாளமாகவும் கொள்ளாதே.

சமூக நினைவும் நிலையற்றது

“நினைப்பொழிந்தார்களே”

என்ற முடிவு பாடலின் மிகத் தீவிரமான பகுதி.

இதனை:

“அனைவரும் உடனே மறந்துவிட்டார்கள்”

என்று அநியாயமாகக் கொள்ளத் தேவையில்லை.

மாறாக:

மரணத்தின் போது இருந்த துயரத்தின் தீவிரமும் சமூக கவனமும் நிரந்தரமாக அதே அளவில் தொடர்வதில்லை.

வாழ்க்கை மீண்டும் நகர்கிறது.

இதனால் உடல் மட்டுமல்ல, பிறர் மனத்தில் நம்மைப் பற்றிய கவனமும் நினைவும் கூட மாற்றமடைகிறது என்பதே பாடலின் மையம்.

144–146: அடையாளம் உரியும் மூன்று படிகள்

144 — உடல்

“மீண்டும் மண்.”

உடலை நிரந்தரம் என்று பற்றாதே.

145 — உறவு

“பெண்டிரும் மக்களும் பின்செலார்.”

உறவை இறுதி தஞ்சம் என்று பற்றாதே.

146 — பெயர் மற்றும் சமூக நினைவு

“பேரினை நீக்கி... நினைப்பொழிந்தார்களே.”

பெயரும் பிறர் நினைவும் நிரந்தரமல்ல.

இதனால் மூன்று பாடல்களின் இயக்கம்:

தேகம் → உறவு → நாமம்/சமூகம்

என்ற அடையாள உரிதலாகிறது.

இந்த அடையாள உரிதலின் நோக்கம் வெறுமை அல்ல

திருமூலர்:

உடல் பொய்,
உறவு பொய்,
பெயர் பொய்

என்று ஒரு நிஹிலிச முடிவுக்குக் கொண்டு செல்லவில்லை.

மாறாக அவர் கேட்கிறார்:

“நிலையற்றவைகளின் நடுவில், நீ வாழும் காலத்தை எதற்காகப் பயன்படுத்துகிறாய்?”

145 ஏற்கனவே பதிலைக் காட்டியது:

விரதம் + ஞானம்.

அதனால் 146-இன் அர்த்தம்:

பெயரை விட மதிப்பை வளர்த்து.
புகழை விட ஞானத்தை வளர்த்து.
சமூக அங்கீகாரத்தை விட அகமாற்றத்தை வளர்த்து.

யோகப் பார்வையில்

யோகச் சாதகர் முதலில் உடலை ஒழுங்குபடுத்துகிறார்.

பின்னர் மனத்தை.

பின்னர் அடையாளங்களை.

146-ஆம் பாடல் இந்த சுயவிசாரணையை ஆழப்படுத்துகிறது:

“என் பெயர் நீங்கினாலும் நான் யார்?”

“என் உடல் இல்லாவிட்டாலும் நான் யார்?”

இப்பாடல் நேரடியாக முழுமையான ஆத்மதத்துவப் பதிலைத் தரவில்லை. ஆனால் தவறான அடையாளங்களை ஒன்றன்பின் ஒன்றாகக் கேள்விக்குட்படுத்துகிறது.

இதுவே யோகத்தின் அகநோக்கிற்கு வலுவான அடித்தளம்.

ஆகமப் பார்வையில்

ஆகமச் சாதனையில் உடல்:

பூஜைக்கான கருவி.

வாக்கு:

மந்திரத்திற்கான கருவி.

பெயர்:

சமூகத் தொடர்பிற்கான கருவி.

ஆனால் இவற்றின் மதிப்பு அவற்றைத் தாண்டி உள்ளார்ந்த மாற்றம் ஏற்படும்போது தான் முழுமை பெறுகிறது.

இதனால்:

சடங்கு முடிகிறது; பக்தி தொடர வேண்டும்.
மந்திரம் முடிகிறது; உள்ளுணர்வு தொடர வேண்டும்.
உடல் முடிகிறது; சாதனையின் அகமாற்றம் வீணாகக் கூடாது.

தந்திரப் பார்வையில்

தந்திரம் உடலை புனிதமாகப் பார்க்கலாம்.

ஆனால்:

புனிதமானது = நிரந்தரமானது

என்று அர்த்தமில்லை.

உடல் சக்தி வெளிப்பாட்டின் தளம்.

அதே நேரத்தில் அது காலவரையுடையது.

எனவே தந்திரச் சாதனையின் உண்மையான கேள்வி:

“உடல் வழியாக நிகழ்ந்த சாதனை சித்தத்தில் என்ன மாற்றம் செய்தது?”

இதுவே 145–146 பாடல்களின் பின்னணியுடன் நன்றாக ஒலிக்கிறது.

சமூக அங்கீகாரத்தின் மாயை

இந்தப் பாடல் நவீன காலத்தில் இன்னும் கூர்மையாகப் பொருந்துகிறது.

இன்று மனிதன் தனது:

• பெயர்,
• புகைப்படம்,
• followers,
• likes,
• shares,
• titles,
• public image

ஆகியவற்றைச் சுற்றி “நான்” என்ற உருவத்தை கட்டிக்கொள்ளலாம்.

ஆனால் 146 இதைக் கேட்கிறது:

“பிறர் கவனமே நிலையற்றது என்றால், அது ஏன் என் முழு வாழ்க்கையின் அளவுகோலாக இருக்க வேண்டும்?”

இதனால்:

அங்கீகாரம் → அல்ல; அர்த்தம்.
புகழ் → அல்ல; பயன்.
பெயர் → அல்ல; நெறி.

என்ற மாற்றம் உருவாக வேண்டும்.

பெயர் நிலைக்க வேண்டுமா, மதிப்பு நிலைக்க வேண்டுமா?

இந்தப் பாடலின் மிகப் பெரிய நடைமுறை சிந்தனை:

“என் பெயர் நிலைக்க வேண்டும்”

என்ற ஆசையை:

“நான் செய்த நன்மை நிலைக்கட்டும்”

என்ற உயர்ந்த நோக்கமாக மாற்றுதல்.

ஒரு ஆசிரியரின் பெயர் மறக்கப்படலாம்.

ஆனால் அவர் உருவாக்கிய மாணவர்கள் வாழலாம்.

ஒரு குருவின் உடல் மறையலாம்.

ஆனால் அவர் உள்ளீர்த்த ஞானம் சிஷ்யர்களில் தொடரலாம்.

ஒரு சமூகச் செயற்பாட்டாளரின் பெயர் மறையலாம்.

ஆனால் அவர் தொடங்கிய நன்மை பலருக்கு பயன் தரலாம்.

இதனால்:

பெயர் நிலைத்தால் அது ஒரு நிகழ்வு; மதிப்பு நிலைத்தால் அது ஒரு பங்களிப்பு.

குரு–சிஷ்ய நிலை

இந்தப் பாடல் குரு–சிஷ்ய உறவிலும் நுட்பமான சோதனை அளிக்கிறது.

“நான் இந்தக் குருவின் சிஷ்யன்”

என்ற பெயரே முக்கியமா?

அல்லது:

குருவின் உபதேசம் என்னுள் குணமாக, ஞானமாக, ஒழுக்கமாக ஆகியுள்ளதா?

இதுவே முக்கியம்.

பெயர் அழியலாம்.

மரபுச் சின்னம் மாறலாம்.

ஆனால்:

உபதேசம் உயிருள்ள அனுபவமாக சாதகரில் தொடர வேண்டும்.

மரண நினைவு → வாழ்க்கைத் தெளிவு

146-ஆம் பாடலின் நோக்கம்:

“ஒருநாள் உன்னை மறந்துவிடுவார்கள்”

என்று மனதை உடைப்பது அல்ல.

அது:

“அப்படியானால், இன்று நீ எதற்காக வாழ்கிறாய்?”

என்று விழிப்பூட்டுவது.

அதனால்:

மரண நினைவு
↓
பெயர்பற்று தளர்வு
↓
புகழ்பற்று தளர்வு
↓
வாழ்க்கை நோக்கு தெளிவு
↓
அர்த்தமுள்ள செயல்
↓
சாதனை.

இதுவே நிலையாமையின் பயனுள்ள வடிவம்.

ஒரே பார்வையில் பாடல் 146

ஊர் கூடும் — சமூக அங்கீகாரம் உள்ளது
↓
அழுகை எழும் — உண்மையான துயரம் வெளிப்படுகிறது
↓
பெயர் நீங்கும் — தனிப்பட்ட சமூக அடையாளம் உடைகிறது
↓
“பிணம்” எனப்படும் — உயிரற்ற உடல் பொதுப்பெயருக்குள் செல்கிறது
↓
உடல் சுடப்படும் — உடலுருவம் கலைகிறது
↓
நீராடல் — சடங்கு நிறைகிறது
↓
நினைவு தளரும் — சமூக கவனம் மீண்டும் வாழ்க்கையின் ஓட்டத்துக்குத் திரும்புகிறது
↓
சுயவிசாரணை எழுகிறது — “இவற்றைத் தாண்டி நான் எதை உண்மையான மதிப்பாக வளர்த்தேன்?”

மொத்த ஞானச் சாரம்

மனிதன் வாழும் காலத்தில் பெயர், உடல், உறவு, புகழ், சமூக அங்கீகாரம் ஆகியவற்றால் அடையாளம் பெறுகிறான். ஆனால் மரணம் நிகழ்ந்தவுடன் ஊர் கூடி அழுதபின்பும், தனிப்பெயர் நீக்கப்பட்டு உடல் “பிணம்” எனப்படுகின்றது; பின்னர் அது எரிக்கப்படுகிறது; சடங்கு முடிந்தபின் சமூக வாழ்க்கை மீண்டும் நகர்கிறது, நினைவின் தீவிரமும் தளர்கிறது. இதன் மூலம் திருமூலர் மனிதன் நிரந்தரமானது என்று பற்றிக்கொள்ளும் சமூக–உடல் அடையாளங்கள் அனைத்திற்கும் எல்லை உண்டு என்பதை உணர்த்துகிறார். அதன் நோக்கம் வாழ்க்கையை வெறுக்கச் செய்வதல்ல; பெயரும் புகழும் விட, ஞானம், நெறி, சாதனை, நன்மை ஆகியவற்றில் வாழ்வின் உண்மையான முதலீட்டைச் செய்யச் செய்வதே.

ஞானச் சூத்திரம்

ஊர் → அழுகை → பெயர்நீக்கம் → பிணம் → சுடுதல் → சடங்கு நிறைவு → நினைவு தளர்வு → சுயவிசாரணை.

இதை இன்னும் சுருக்கமாக:

பெயர் மாறும்; உடல் கலைகும்; நினைவு தளரும் — நெறியும் ஞானமும் மட்டும் வாழ்க்கையை அர்த்தமுள்ளதாக்கும்.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

உலகம் உன் பெயரை எவ்வளவு காலம் நினைக்கிறது என்பதல்ல முக்கியம்; அந்தப் பெயருடன் வாழ்ந்த காலத்தில் நீ எந்த உண்மையை வாழ்ந்தாய் என்பதே முக்கியம்.

திருச்சிற்றம்பலம்.