அன்பர்களே,
நீங்கள் திருமந்திரத்தின் ஒரு மந்திரத்திற்கான பொருளையும், அதன் யோக–ஆகம–தந்திர விளக்கத்தையும் வாசித்துள்ளீர்கள்.
ஆனால், உங்களிடம் ஒரு கேள்வி…
திருமந்திரத்தைப் பற்றி அறிந்தீர்களா?
அல்லது
திருமந்திரத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கிவிட்டீர்களா?
இவை இரண்டும் ஒன்றல்ல.
திருமூலர் அருளிய ஒவ்வொரு திருமந்திரமும், வெறும் பாடல் அல்ல; ஒரு வருட தவத்தின் அனுபவச் சுருக்கம். அந்த அனுபவத்தை வெறும் வாசிப்பால் மட்டுமே முழுமையாகப் பெற முடியாது. அறிவு வழியைக் காட்டும்; ஆனால் சாதனையே அந்த வழியில் நம்மை நடத்தும்.
அதனால்தான், எமது குருநாதர் அகஸ்திய குலபதி ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனன் அவர்கள், திருமந்திரத்தை வெறும் நூலாக அல்ல, வாழ்வாக மாற்றும் ஒரு தனித்துவமான சாதனை முறையாக திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையை வகுத்துத் தந்துள்ளார்.
இந்த எழுத்துச் சாதனை என்பது,
ஒரு புத்தகத்திலிருந்து இன்னொரு புத்தகத்திற்கு சொற்களை நகலெடுக்கும் செயல் அல்ல.
இது,
நாள்தோறும் ஒரே ஒரு மந்திரத்தை மட்டுமே எழுதும் இந்த ஒழுக்கம், மனத்தின் அவசரத்தைக் குறைத்து, பொறுமையையும், கவனத்தையும், உள்ளுணர்வையும் வளர்க்கிறது. காலப்போக்கில், திருமந்திரம் ஒரு நூலாக உங்கள் கையில் இருப்பதில்லை; அது உங்கள் சிந்தனையிலும், சொல்லிலும், செயலிலும் வெளிப்படத் தொடங்கும்.
திருமந்திரத்தைப் படித்தவர்கள் பலர் இருக்கலாம்.
திருமந்திரத்தை வாழ்ந்தவர்கள் சிலரே.
அந்த அரிய சாதகர்களின் வரிசையில் நீங்கள் இணைவதற்கான அழைப்பே திருமந்திர எழுத்துச் சாதனை.
நீங்களும் இந்த அருள் யாத்திரையில் இணைந்து,
ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு மந்திரம்,
ஒவ்வொரு மந்திரத்திலும் ஒரு புதிய விழிப்பு,
ஒவ்வொரு விழிப்பிலும் சிவத்தை நோக்கிய ஒரு புதிய படி எடுத்து வையுங்கள்.
வாருங்கள்!
திருமந்திரத்தை வெறும் வாசிப்பதிலிருந்து, அதை வாழும் ஆன்மிகப் பயணத்திற்கு ஒன்றாக முன்னேறுவோம்.
திருமந்திர அரண்மனை – உலகளாவிய திருமந்திர குருகுலம்
திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையில் இணைந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள், கீழ்வரும் விண்ணப்படிவத்தை நிரப்பி திருமந்திர அரண்மனை திருமூலர் குருகுலத்தில் இணையுங்கள்.
📝 விண்ணப்படிவம் →
திருமூலர் படிக்கட்டு - 147
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிநாற்பத்து ஏழாவது படிக்கட்டில் (147) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
காலு மிரண்டு முகட்டல கொன்றுள
பாலுள் பருங்கழி முப்பத்தி ரண்டுள
மேலுள கூரை பிரியும் பிரிந்தபின்
போலுயிர் மீளப் புகவறி யாதே. (147)
சந்தி பிரித்த வடிவம்
காலும் இரண்டு; முகட்டு அலகு ஒன்று உள;
பாலுள் பருங்கழி முப்பத்திரண்டு உள;
மேல் உள கூரை பிரியும்; பிரிந்தபின்,
போல் உயிர் மீளப் புக அறியாதே.
யோக–ஆகம–தந்திர–சைவத் தத்துவ ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
கூறுகளால் கட்டப்பட்ட யாக்கை, பிரிவால் முடியும் உயிர்வாழ்வு
காலு மிரண்டு முகட்டல கொன்றுள
பாலுள் பருங்கழி முப்பத்தி ரண்டுள
மேலுள கூரை பிரியும் பிரிந்தபின்
போலுயிர் மீளப் புகவறி யாதே. (147)
147-ஆம் பாடல் “யாக்கை நிலையாமை” அதிகாரத்தில் ஒரு முக்கியமான மாற்றத்தைச் செய்கிறது. 144-ஆம் பாடலில் உடல் மண்ணால் ஆன பாத்திரம்; 145-ஆம் பாடலில் அது பொய்க் கூரை; 146-ஆம் பாடலில் மரணத்திற்குப் பின் அது சமூக ரீதியாக “பிணம்” என மறுபெயரிடப்படுகிறது. இப்போது 147-இல் திருமூலர் உடலை இன்னும் ஆழமாகப் பார்க்கிறார்:
இது ஒரே முழுமையான, சுயநிறைவு கொண்ட பொருள் அல்ல; பல கூறுகள் ஒன்றுசேர்ந்து செயல்படும் ஒரு தற்காலிக அமைப்பு.
இதுவே இப்பாடலின் ஆன்மிக நுழைவாயில்.
முதல் இரண்டு அடிகளில் கூறப்படும் கட்டமைப்புச் சொற்களும் “முப்பத்திரண்டு” என்ற எண்ணும் துல்லியமாக எதைக் குறிக்கின்றன என்பது தனி உரைமரபு ஆதாரம் வேண்டிய பகுதி. ஆகவே அவற்றை நாடிகள், தத்துவங்கள், சக்ரங்கள் போன்ற மறைமுக யோகக் குறியீடுகளாக இங்கு உறுதியாகக் கொள்ளாமல், பாடலின் தெளிவான மையத்தை அடிப்படையாக எடுத்துக்கொள்வதே பொருத்தமானது:
அமைந்த யாக்கை பிரிகிறது; உயிர் பிரிந்தபின் அதே உடலுக்குள் மீண்டும் புகுவதில்லை.
யாக்கை — ஒரு “ஒன்றல்ல”, ஒரு “சேர்க்கை”
மனிதன் தன் உடலைக் காணும்போது:
“இது நான்”
என்று ஒரே முழுமையாக உணர்கிறான்.
ஆனால் திருமூலர் உடலை ஒரு கட்டிடத்தைப்போல் பிரித்துக் காட்டுகிறார்:
இதன் தத்துவப் பயன் மிகவும் முக்கியமானது.
ஒரு வீடு “வீடு” என்று தோன்றினாலும் அது:
தூண் + சுவர் + மரம் + கூரை + இணைப்புகள்
என்ற சேர்க்கை.
அதேபோல மனித யாக்கையும்:
உறுப்புகள் + திசுக்கள் + இயக்கங்கள் + உயிர்ச் செயல்கள் + பரஸ்பர சார்பு
மூலம் ஒருங்கிணைந்திருக்கிறது.
அதனால்:
“உடல்” என்பது தனித்த நிரந்தரப் பொருள் அல்ல; தற்காலிகமாக ஒருங்கிணைந்த அமைப்பு.
“இணைவு” தான் வாழும் உடலை உருவாக்குகிறது
உடலின் ஒவ்வொரு கூறும் தனியாக இருந்தால் “மனிதன்” ஆகாது.
அவை:
இருக்கும் போது மட்டுமே “உயிருள்ள யாக்கை” என்ற அனுபவம் உருவாகிறது.
இதனால் இப்பாடல் நுட்பமாக ஒரு வேறுபாட்டைத் திறக்கிறது:
கூறுகள் இருப்பது மட்டும் உயிர்வாழ்வு அல்ல.
மரணத்திற்குப் பின்னரும் உடலின் பல பொருட்கூறுகள் உடனடியாக மறைந்துவிடுவதில்லை.
ஆனால்:
உயிருள்ள மனிதன் அங்கே இல்லை.
எனவே யாக்கையின் உண்மையை அதன் தோற்றத்தால் மட்டும் அறிய முடியாது.
“பிரியும்” — மரணம் என்பது ஒரே பொருள் அழிவல்ல; ஒழுங்கின் கலைவு
“மேலுள கூரை பிரியும்...”
இங்கே “பிரிவு” என்ற சொல் இப்பாடலின் ஆன்மிக மையமாகிறது.
மரணத்தை:
“ஒரு பொருள் இல்லாமல் போனது”
என்று மட்டும் திருமூலர் காட்டவில்லை.
மாறாக:
ஒருங்கிணைந்திருந்த ஒன்று பிரிந்தது.
இது மிக முக்கியமான பார்வை.
உடல்:
சேர்க்கை நிலையில் — செயல்படும் யாக்கை.
பிரிவில்:
அதே செயல்பாட்டைத் தாங்க முடியாத அமைப்பு.
இதனால் நிலையாமை என்பது வெறும் அழிவு அல்ல:
சேர்ந்தது பிரியும் இயல்பு.
யோகப் பார்வையில் — உடலின் ஒருங்கிணைப்பை உணர்தல்
யோகத்தில் உடலை வெறுப்பதில்லை.
மாறாக உடல் மிக நுட்பமாகக் கவனிக்கப்படுகிறது.
ஆசனம், பிராணாயாமம், முத்திரை போன்ற யோகச் செயல்களில் சாதகர் படிப்படியாக உணர்கிறான்:
உடலில் எதுவும் தனியாக இயங்குவதில்லை.
சுவாசம் மனநிலையைத் தொடுகிறது.
மனம் சுவாசத்தை மாற்றுகிறது.
உடல் நிலை கவனத்தை பாதிக்கிறது.
உணவு ஆற்றலை மாற்றுகிறது.
ஆகவே யோகப் பார்வையில் உடல் ஒரு:
பரஸ்பரச் சார்புடைய உயிரியல்–மன அமைப்பு.
147-ஆம் பாடலின் கட்டமைப்பு உருவகம் இதனுடன் பொருந்தக்கூடிய ஒரு அடிப்படை உண்மையைத் தருகிறது:
உடல் அதன் கூறுகளின் ஒத்திசைவால் செயல்படுகிறது; அந்த ஒத்திசைவு நிரந்தரமானதல்ல.
ஆனால் இதனை குறிப்பிட்ட நாடி அல்லது சக்ர எண்ணிக்கைகளோடு ஆதாரமின்றி இணைக்கத் தேவையில்லை.
உடலை அறிதல் — உடல்பற்றை அதிகரிப்பதற்கல்ல
யோகத்தில் உடலை மிக நுட்பமாக அறியும்போது இரண்டு விதமான விளைவுகள் ஏற்படலாம்.
ஒன்று:
உடலின் மேல் அதிக ஆணவம்.
மற்றொன்று:
உடலின் அற்புதத்தையும் நிலையாமையையும் ஒரே நேரத்தில் உணர்தல்.
திருமூலரின் பார்வைக்கு இரண்டாவது அணுகுமுறையே பொருத்தமானது.
உடல் அற்புதமான கட்டமைப்பு; அதனால் அது அழியாதது ஆகிவிடுவதில்லை.
இந்த உணர்வு சாதகரில்:
மூன்றையும் ஒரே நேரத்தில் வளர்க்க வேண்டும்.
“பிரிந்தபின்” — மரணத்தின் திரும்பமுடியாத எல்லை
பாடலில்:
“பிரியும் பிரிந்தபின்”
என்ற தொடர்ச்சி வலிமையானது.
“பிரியும்” என்பது:
நிகழப்போகும் நிலையாமை.
“பிரிந்தபின்” என்பது:
அந்த நிலையாமை நிகழ்ந்த பிந்தைய நிலை.
இதனால் திருமூலர் வெறும்:
“உடல் அழியும்”
என்று சொல்லவில்லை.
அதன் பின்விளைவையும் கூறுகிறார்:
உயிர் மீண்டும் அதே உடலுக்குள் புகுவதில்லை.
இங்கே மரணத்தின் ஒரு தீர்மானமான எல்லை நிறுவப்படுகிறது.
“உயிர்” — உடலோடு முற்றிலும் ஒன்றாக்க முடியாத சொல்
இப்பாடலில் மிக முக்கியமான திருப்பம் இறுதி அடியில் வருகிறது:
“உயிர்.”
முதல் மூன்று அடிகளும் உடலின் கட்டமைப்பைப் பற்றியவை.
ஆனால் இறுதியில்:
உடல் ஒன்று,
உயிர் ஒன்று
என்ற வேறுபாடு மொழியில் வெளிப்படுகிறது.
இதிலிருந்து உடனடியாக முழுமையான ஆத்மவாத அல்லது மறுபிறவி கோட்பாட்டை இந்த ஒரு பாடலிலிருந்து உருவாக்க வேண்டியதில்லை.
ஆனால் இப்பாடல் உறுதியாகச் செய்வது:
உயிருள்ள மனிதன் = உடற்கூறுகளின் கூட்டுத்தொகை மட்டும் அல்ல
என்ற சிந்தனையைத் திறப்பது.
சைவத் தத்துவப் பார்வையில் — யாக்கையும் உயிரும் வேறுபடும் தளம்
சைவ சித்தாந்தத்தில் “உயிர்” என்பது வெறும் உடலின் பெயரல்ல.
உடல் உயிரின் அனுபவப் பரப்பாகச் செயல்படுகிறது.
உடல்:
கருவி.
உயிர்:
அனுபவிப்பவன் என்ற தத்துவப் பரிமாணத்தில் ஆராயப்படுகிறது.
147-ஆம் பாடலை அந்த விரிவான சைவப் பின்னணியில் பார்க்கும்போது:
கருவி மற்றும் அதைப் பயன்படுத்தும் உயிர் ஒன்றல்ல
என்ற புரிதலுக்கான வாசல் திறக்கிறது.
ஆனால் இப்பாடலிலேயே முழு பசு–பாச–கரணக் கோட்பாடு அனைத்தும் வெளிப்படுகிறது என்று திணிக்க வேண்டியதில்லை.
பாதுகாப்பான தத்துவ முடிவு:
உடல் உயிரின் முழு வரையறை அல்ல.
உடல் “வீடு” என்றால் உயிர் “வீட்டுக்காரனா”?
இந்த உருவகத்தை கவனமாகப் பயன்படுத்த வேண்டும்.
147-இல் உடல் கட்டிடப் பிம்பத்தில் பேசப்படுவதால்:
உடல் = வீடு
உயிர் = வீட்டில் வாழ்பவன்
என்ற விளக்கம் உதவிகரமாக இருக்கலாம்.
ஆனால் இதனை இயந்திரமான இருமையாக மாற்றிவிடக் கூடாது.
உயிரோடு இருக்கும் காலத்தில் மனிதனின் அனுபவம் உடலோடு ஆழமாக இணைந்திருக்கிறது.
எனவே சரியான புரிதல்:
உடலைப் புறக்கணிக்க முடியாது; ஆனால் உடலையே முழுமையான உயிராகக் குறுக்க முடியாது.
ஆகமப் பார்வையில் — யாக்கை சாதனைக்கான அமைக்கப்பட்ட கருவி
ஆகம சாதனையில் உடல் மிகவும் முக்கியமானது.
இந்த உடலால்:
எனவே:
யாக்கை இருக்கும்போதே சாதனை சாத்தியமாகிறது.
147-ன் நிலையாமை உணர்வு இதை இன்னும் முக்கியமாக்குகிறது:
இந்தக் கருவி நிரந்தரமல்ல என்றால், சாதனையை எப்போதும் “பிறகு” என்று தள்ளிவைப்பது ஞானமல்ல.
“நாளை செய்வேன்” என்ற மயக்கத்தை இப்பாடல் உடைக்கிறது
உடல் மிகவும் உறுதியாக இருப்பது போலத் தோன்றுவதால் மனிதன்:
நாளை செய்வேன்,
பிறகு சாதனை செய்கிறேன்,
ஓய்வு பெற்ற பின் தியானம் செய்கிறேன்,
என்று நினைக்கலாம்.
ஆனால் 147:
இணைந்திருப்பது பிரியும்
என்று நினைவூட்டுகிறது.
இந்த நிலையாமை உணர்வு பயத்தை உருவாக்குவதற்கல்ல.
அது:
சாதனை அவசரத்தை
உருவாக்குவதற்காக.
அதாவது:
மரணத்தைப் பயப்படாதே;
வாழ்வை வீணாக்குவதைப் பயப்படு.
தந்திரப் பார்வையில் — உடல் யந்திரம்; ஆனால் நிரந்தர யந்திரம் அல்ல
தந்திர மரபுகளில் மனித உடலை பல சமயங்களில் சாதனையின் நுண்ணிய களமாக அணுகுகிறோம்.
உடல்:
இதனால் யாக்கைக்கு உயர்ந்த மதிப்பு கிடைக்கிறது.
ஆனால் 147 ஒரு சமநிலையை வைக்கிறது:
சாதனத் தளம் புனிதமானது; ஆனால் காலவரையற்றது அல்ல.
எனவே உடல் பற்றிய தந்திர அறிவின் நோக்கம்:
உடலின் மேல் புதிய அகந்தையை கட்டுவது அல்ல.
மாறாக:
இந்த அரிய, ஆனால் நிலையற்ற சாதனக் கருவியை விழிப்புடன் பயன்படுத்துதல்.
“முப்பத்திரண்டு” — எண்ணை இரகசியமாக்க வேண்டிய அவசியமில்லை
இப்பாடலில் உள்ள:
“முப்பத்திரண்டு”
என்ற எண்ணைக் கண்டவுடன் மறைபொருள் தேடும் ஆர்வம் இயல்பானது.
ஆனால் ஒரு நல்ல தந்திர–யோக விளக்கவுரையின் அடிப்படை ஒழுக்கம்:
உரை ஆதாரம் இல்லாத இடத்தில் இரகசியப் பொருளை உருவாக்காதிருத்தல்.
எனவே இவ்விடத்தில்:
32 நாடிகள்,
32 தத்துவங்கள்,
32 சக்திகள்
என்று உறுதியாகக் கூறுவது தேவையற்றது.
ஆன்மிக உண்மை அந்த எண்ணின் இரகசிய விளக்கத்தில் மட்டுமே சார்ந்திருக்கவில்லை.
முக்கியமான செய்தி:
எண்ணத்தக்க பல கூறுகள் சேர்ந்துதான் யாக்கை உருவாகிறது; அந்தச் சேர்க்கை நிலையற்றது.
கருவி இருப்பது — பயன் பெற்றுவிட்டோம் என்று பொருள் அல்ல
ஒருவரிடம் மிகச் சிறந்த உடல் இருக்கலாம்.
அவர்:
ஆக இருக்கலாம்.
ஆனால் அந்த உடல்:
ஞானத்திற்குப் பயன்படுத்தப்பட்டதா?
அறத்திற்குப் பயன்படுத்தப்பட்டதா?
சேவைக்குப் பயன்படுத்தப்பட்டதா?
சாதனைக்குப் பயன்படுத்தப்பட்டதா?
என்பதே அடுத்த கேள்வி.
ஏனெனில்:
கருவியின் தரம் வாழ்க்கையின் தரத்திற்கு உத்தரவாதமல்ல.
அதை எப்படி பயன்படுத்துகிறோம் என்பதே முக்கியம்.
உடல் பொறுப்பு மற்றும் உடல்பற்று
147-ஆம் பாடலைச் சரியாகப் புரிந்து கொள்ள இந்த வேறுபாடு மிகவும் அவசியம்.
உடல் பொறுப்பு
“இந்த யாக்கை எனக்கு கிடைத்த அரிய சாதனக் கருவி; அதை ஆரோக்கியமாகப் பேணுவேன்.”
உடல்பற்று
“இந்த யாக்கை நிலைத்திருக்க வேண்டும்; இதுவே முழுமையான நான்.”
முதல் நிலை ஞானத்திற்கு உதவும்.
இரண்டாவது நிலை நிலையாமையை மறைக்கும்.
திருமூலர் உடலை வெறுக்கச் சொல்லவில்லை.
அவர்:
உடலை அதன் உண்மையான அளவில் காணச் செய்கிறார்.
146 → 147: வெளிப்புற உலகிலிருந்து உடற்கட்டமைப்புக்குள்
146-ஆம் பாடலில்:
ஊர், பெயர், பிணம், சுடுகாடு, நினைவு.
அது மரணத்தின் சமூக வெளிப்புறக் காட்சி.
147-ஆம் பாடலில்:
கால்கள், கட்டமைப்பு, கூரை, பிரிவு, உயிர்.
இது மரணத்தின் உடல்–உயிர் சார்ந்த அகக் காட்சி.
இதனால் திருமூலர் விசாரணையை:
சமூகம் என்ன செய்கிறது?
என்பதிலிருந்து:
உயிர் பிரிந்தபோது யாக்கை உண்மையில் என்ன?
என்ற ஆழமான கேள்விக்கு மாற்றுகிறார்.
144–147: யாக்கைப் பற்றின் படிப்படியான உடைப்பு
144
உடல் பொருளால் ஆனது; மீண்டும் மண்ணாகும்.
145
உடலோடு உருவான குடும்ப உறவுகள் ஒரு எல்லையில் நிற்கின்றன.
146
பெயர் மற்றும் சமூக நினைவுக்கும் எல்லை உண்டு.
147
உடலே பல கூறுகளின் தற்காலிக அமைப்பு; அந்த அமைப்பு பிரிந்தபின் உயிர் மீண்டும் அதே யாக்கைக்குள் புகுவதில்லை.
இப்போது நிலையாமை விசாரணை இன்னும் ஆழமாகியுள்ளது.
முன்பு:
“என்னுடைய உடல் நிலையற்றது.”
இப்போது:
“‘என் உடல்’ என்று நான் ஒரே பொருளாகக் காண்பதே பல கூறுகளின் தற்காலிக ஒருங்கிணைவு.”
சாதகருக்கான மூன்று நிலை மாற்றம்
இந்தப் பாடல் உடலைப் பற்றிய பார்வையை மூன்று நிலைகளில் உயர்த்துகிறது:
முதல் நிலை
“உடலே நான்.”
இரண்டாம் நிலை
“உடல் நிலையற்றது.”
மூன்றாம் நிலை
“உடல் பல கூறுகளால் அமைந்த, நிலையற்ற, ஆனால் மிக அரிய சாதனக் கருவி.”
மூன்றாம் நிலையில்தான் சமநிலை உள்ளது.
உடல் வெறுப்பும் இல்லை.
உடல் மயக்கமும் இல்லை.
பொறுப்பும் பற்றின்மையும் ஒன்றாகின்றன.
மரண நினைவிலிருந்து வாழ்க்கை ஒழுக்கம்
147-ஆம் பாடலின் உண்மையான பலன்:
“ஒருநாள் உயிர் பிரியும்”
என்று மீண்டும் மீண்டும் பயப்படுவதல்ல.
அதிலிருந்து:
“உயிரோடு இருக்கும்போது நான் என்ன செய்கிறேன்?”
என்ற கேள்வி எழ வேண்டும்.
இதனால் நிலையாமை:
மரணப் பயம்
அல்ல
கால விழிப்பு.
அந்த விழிப்பு:
பாடலின் யோக–ஆகம–தந்திர ஒருங்கிணைந்த இயக்கம்
கூறுகள்
↓
ஒருங்கிணைந்த யாக்கை
↓
சாதனைக்கான கருவி
↓
காலவரையுடைய வாழ்வு
↓
பிரிவு
↓
உயிரின் மீளாமை
↓
தேகாபிமானத் தளர்வு
↓
சாதனை அவசரம்
↓
ஞான நோக்கு.
ஒருங்கிணைந்த ஆன்மிகப் பொருள்
147-ஆம் பாடல் மனித உடலை ஒரே, நிரந்தரமான சுயமாக அல்லாமல் பல கூறுகள் ஒன்றிணைந்து உருவாக்கிய தற்காலிக அமைப்பாகக் காணச் செய்கிறது. அந்த அமைப்பு உயிரோடு இருக்கும் காலத்தில் அரிய சாதனக் கருவியாக செயல்படுகிறது; ஆனால் அதன் இணைவு பிரிந்தபின் உயிர் மீண்டும் அதே யாக்கைக்குள் புகுவதில்லை. இதனால் உடலை வெறுப்பதற்குப் பதிலாக அதன் காலவரையைக் கண்டு பொறுப்புடன் பேணவும், அதே நேரத்தில் தேகாபிமானத்தைத் தளர்த்தவும் திருமூலரின் உபதேசம் வழிநடத்துகிறது. யோகத்தில் உடல் ஒழுங்குபடுத்தப்பட வேண்டிய கருவி; ஆகமத்தில் அது பூஜை–சாதனையின் கருவி; தந்திரத்தில் சக்தி வெளிப்படும் சாதனத் தளம். ஆனால் இவை அனைத்திலும் அந்த கருவி நிலையற்றது என்பதை மறக்கக்கூடாது.
ஞானச் சூத்திரம்
கூறுகள் சேரும் → யாக்கை அமையும் → உயிர் தங்கும் → சாதனை சாத்தியமாகும் → அமைப்பு பிரியும் → உயிர் மீளாது → காலத்தின் அருமை வெளிப்படும்.
இதன் மைய உண்மை:
யாக்கை நிலையற்றது என்பதால் அதை வெறுக்க வேண்டியதில்லை; மீண்டும் கிடைக்கும் என்ற உறுதியில்லாத அரிய சாதனக் கருவி என்பதால், அது இருக்கும் காலத்திலேயே ஞானத்திற்குப் பயன்படுத்த வேண்டும்.
பாடலின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு
கூறுகளால் அமைந்த யாக்கையிலிருந்து மீளாத உயிர்பிரிவிற்கான சிந்தனை நகர்வு
காலு மிரண்டு முகட்டல கொன்றுள
பாலுள் பருங்கழி முப்பத்தி ரண்டுள
மேலுள கூரை பிரியும் பிரிந்தபின்
போலுயிர் மீளப் புகவறி யாதே. (147)
147-ஆம் பாடல் “யாக்கை நிலையாமை” அதிகாரத்தில் உடலை இன்னும் நெருக்கமாகப் பிரித்து பார்க்கும் பாடல். 146-ஆம் பாடல் மரணத்திற்குப் பின் சமூக உலகம் எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதை வெளிப்புறக் காட்சியாகக் காட்டியது. 147 அதிலிருந்து உள்ளார்ந்த உடற்கட்டமைப்பு விசாரணைக்குச் செல்கிறது:
“சமூகம் ‘பிணம்’ என்று அழைக்கும் இந்த உடல் உண்மையில் என்ன?”
திருமூலரின் பதில்:
அது பல கூறுகள் ஒன்றுசேர்ந்து அமைந்த தற்காலிகக் கட்டமைப்பு.
அந்தக் கட்டமைப்பு பிரிகிறது. பிரிந்த பின் உயிர் அதே அமைப்புக்குள் மீண்டும் புகுவதில்லை.
இதுவே பாடலின் மைய தர்க்கம்:
அமைவு → ஒருங்கிணைவு → பிரிவு → மீளாமை.
146-ஆம் பாடலிலிருந்து 147-ஆம் பாடலுக்கான பாலம்
146-ஆம் பாடல்:
பெயர் நீங்குகிறது → “பிணம்” எனப்படுகிறது → உடல் சுடப்படுகிறது.
அங்கே மரணத்தின் சமூக விளைவு காட்டப்பட்டது.
147-ஆம் பாடல்:
அந்த உடல் எவ்வாறு அமைந்தது? அது ஏன் நிலையானதல்ல?
என்று உடலுக்குள் பார்வையை மாற்றுகிறது.
அதனால் இரண்டு பாடல்களுக்கிடையிலான நகர்வு:
சமூக அடையாளக் கலைவு → உடற்கட்டமைப்பின் கலைவு.
146:
“உலகம் உடலை எவ்வாறு நடத்துகிறது?”
147:
“உடலே என்ன இயல்புடைய அமைப்பு?”
முதல் இரண்டு அடிகள் — உடலை ஒரே பொருளாக அல்ல, கட்டமைப்பாகக் காட்டுதல்
“காலும் இரண்டு...”
“...முப்பத்திரண்டு உள...”
முதல் இரண்டு அடிகளும் உடலின் கூறுகளை எண்ணிப் பேசுகின்றன.
இங்கு குறிப்பிட்ட சொற்களும் “முப்பத்திரண்டு” என்ற எண்ணும் எதைக் குறிக்கின்றன என்பது உரைமரபு ஆதாரம் தேவைப்படும் பகுதி. ஆனால் பாடலின் கட்டமைப்பு நோக்கம் தெளிவாக இருக்கிறது:
உடலைப் பிரித்து நோக்கு.
மனிதன் வழக்கமாக:
“என் உடல்”
என்று ஒரே முழுமையாகச் சொல்கிறான்.
திருமூலர் அதனை:
கால்கள் + மேலமைப்பு + பல கூறுகள் + கூரை
என்ற தொகுப்பாகக் காட்டுகிறார்.
இதன் மூலம் ஒரு பெரிய மயக்கம் உடைகிறது:
“ஒரே நிலையான உடல்” என்ற தோற்றம் → “பல கூறுகளின் சேர்க்கை” என்ற உண்மை.
ஏன் எண்ணிக்கை முதலில் வருகிறது?
முதல் இரண்டு அடிகள் உடனே மரணத்தைப் பேசவில்லை.
திருமூலர் முதலில்:
அமைப்பைக் காட்டுகிறார்.
பிறகு:
அமைப்பு பிரியும்
என்று சொல்கிறார்.
இதுவே தர்க்கத்தின் வலிமை.
ஒரு பொருள் பல கூறுகளால் உருவானது என்று முதலில் காட்டப்பட்டபின், அதன் பிரிவு இயல்பாகப் புரிகிறது.
அதாவது:
சேர்க்கை இருப்பதால் பிரிவும் சாத்தியம்.
இதுவே இப்பாடலின் மறைந்த காரண–விளைவு அமைப்பு.
145-இன் “கூரை” 147-இல் மீண்டும் வருகிறது
145:
“பொய்க் கூரை...”
147:
“மேலுள கூரை...”
இந்தச் சொல் மீள்வு சாதாரணமல்ல.
145-இல் “கூரை”:
யாக்கையின் நிலையாமையை எடுத்துரைக்கும் உருவகம்.
147-இல் அதே உருவகம் விரிவடைகிறது:
அந்தக் கூரை தனியே இல்லை; அது பல கூறுகளால் அமைந்த முழுக் கட்டமைப்பின் ஒரு பகுதி.
இதனால் 145-இல் அறிமுகமான உருவகம் 147-இல் பகுப்பாய்வுக்குள் கொண்டு வரப்படுகிறது.
மூன்றாம் அடி — பாடலின் முக்கிய திருப்பம்
“மேலுள கூரை பிரியும் பிரிந்தபின்”
முதல் இரண்டு அடிகளில்:
“என்னென்ன இருக்கின்றன?”
மூன்றாம் அடியில்:
“அவை நிலைத்திருக்குமா?”
என்ற கேள்விக்கு பதில் வருகிறது.
முக்கிய சொல்:
“பிரியும்.”
அதுவே இப்பாடலின் திருப்புமையம்.
இதற்கு முன்:
அமைப்பு.
இதற்கு பின்:
பிரிவு.
“பிரியும் → பிரிந்தபின்” — நிகழ்விலிருந்து விளைவிற்கு
ஒரே வேர்ச்சொல் இரண்டு வடிவங்களில் வருகிறது:
பிரியும்
பிரிந்தபின்
இது மிகத் துல்லியமான தர்க்க அமைப்பு.
“பிரியும்”
பிரிவு நிகழும்.
“பிரிந்தபின்”
அந்தப் பிரிவுக்குப் பிறகு என்ன?
இதன் மூலம் திருமூலர் மரணம் பற்றிய கருத்தை வெறும் எதிர்கால எச்சரிக்கையாக விடவில்லை.
அவர் அடுத்த கட்டத்தையும் கேட்கிறார்:
“பிரிவு நிகழ்ந்த பின் நிலை என்ன?”
இதற்கான பதில் நான்காம் அடியில் வருகிறது.
நான்காம் அடி — “உயிர்” முதன்முதலில் மையமாகிறது
“உயிர் மீளப் புக...”
முதல் மூன்று அடிகளும்:
யாக்கையின் அமைப்பு.
இறுதி அடி:
உயிர்.
இதுவே பாடலின் மிக முக்கியமான கருத்து மாற்றம்.
அதாவது:
உடல் ஆய்வு → உயிர்–உடல் வேறுபாடு.
திருமூலர் உடலைப் பிரித்துக் காட்டியது உடற்கூறு விளக்கத்திற்காக மட்டும் அல்ல.
அதன் இறுதி நோக்கம்:
உடலும் உயிரும் ஒரே பொருள் அல்ல என்ற சிந்தனையைத் திறப்பது.
“மீளப் புக” — மரணத்தின் மீளாமை
147-ஆம் பாடலின் இறுதி வலிமை:
“மீளப் புக...”
இங்கு “மீள” என்பது மிக முக்கியமானது.
அதாவது:
ஒருமுறை பிரிவு நிகழ்ந்த பின், அதே உடல் மீண்டும் முன்பிருந்த உயிருள்ள மனித உடலாக மாறுவதில்லை.
இதனால் தர்க்கம்:
பிரிவு → திரும்பாமை.
144-இல்:
மீண்டும் மண்.
147-இல்:
உயிர் மீண்டும் புகாது.
இந்த இரண்டு பாடல்களும் வேறு திசைகளில் ஒரே நிலையாமையை வலுப்படுத்துகின்றன.
144 மற்றும் 147 இடையிலான ஆழமான இணைப்பு
144:
உடல் எதிலிருந்து வந்தது? → மண்.
எதற்கு திரும்புகிறது? → மண்.
147:
உடல் எவ்வாறு இருக்கிறது? → கூறுகளின் சேர்க்கை.
அது பிரிந்த பின் என்ன? → உயிர் மீளாது.
அதனால்:
144 — பொருள் சார்ந்த நிலையாமை.
147 — கட்டமைப்பு சார்ந்த நிலையாமை.
இரண்டையும் சேர்த்தால்:
உடல் பொருளிலும் நிலையற்றது; அமைப்பிலும் நிலையற்றது.
பாடலின் நான்கு அடிகளும் தர்க்கத்தின் நான்கு படிகள்
அடி
செயல்
தர்க்கப் பணி
காலும் இரண்டு...
காணக்கூடிய கூறுகள்
உடல் ஒரே பொருள் அல்ல
...முப்பத்திரண்டு உள
பல கூறுகளின் தொகை
உடல் சேர்க்கை அமைப்பு
மேலுள கூரை பிரியும்...
அமைப்பு கலைவு
நிலையாமை வெளிப்பாடு
உயிர் மீளப் புக...
உயிரின் மீளாமை
மரணத்தின் தீர்மான எல்லை
பாடலின் உட்புற தர்க்கம்: “சேர்ந்ததால் பிரிகிறது”
இப்பாடலை ஒரே காரண–விளைவு வடிவில் சொன்னால்:
பல கூறுகள் சேர்ந்துள்ளன
↓
அதனால் ஒரே உடல் போலத் தோன்றுகிறது
↓
அந்த இணைவு நிரந்தரமல்ல
↓
அமைப்பு பிரிகிறது
↓
உயிர் நீங்குகிறது
↓
அதே உயிருள்ள அமைப்பு மீளவில்லை.
இங்கு மிகவும் முக்கியமான ஞானக் கருத்து:
சேர்க்கை = நிரந்தரம் அல்ல.
ஒரு காலத்தில் ஒருங்கிணைந்திருப்பது, என்றென்றும் ஒருங்கிணைந்திருக்கும் என்று பொருள் இல்லை.
மனிதன் ஏன் உடலை நிரந்தரமாக உணர்கிறான்?
147-ன் தர்க்கம் ஒரு மனவியல் தவறையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
உடலின் கூறுகள் தினமும் ஒன்றாகச் செயல்படுவதால்:
தொடர்ச்சியான அனுபவம் → நிரந்தரத்தோற்றம்
உருவாகிறது.
அதாவது:
நேற்று இதே உடல்.
இன்று இதே உடல்.
நாளையும் இதே உடல் இருக்கும்.
என்று மனம் எதிர்பார்க்கிறது.
ஆனால் பாடல்:
தொடர்ச்சி ≠ நிரந்தரம்
என்று நினைவூட்டுகிறது.
இதுவே 144-இன் “திண்ணென்று இருந்தது” என்ற மயக்கத்துடனும் ஒத்திசைகிறது.
144–147: “திண்ணம்” எனும் மயக்கம் எவ்வாறு முறியடிக்கப்படுகிறது?
144:
“திண்ணென்று இருந்தது”
— உடல் உறுதியாக இருப்பது போலத் தோன்றுகிறது.
145:
“பொய்க் கூரை”
— அந்த உறுதியின் தோற்றம் கேள்விக்குட்படுகிறது.
146:
“பிணம் என்று பேரிட்டு”
— உயிர் நீங்கியதும் அடையாளமே மாறுகிறது.
147:
“பிரியும்... உயிர் மீளப் புகவறியாதே”
— அந்த அமைப்பு நிரந்தரமல்ல என்பது கட்டமைப்பிலேயே விளக்கப்படுகிறது.
இதனால்:
திண்ணம் எனும் தோற்றம் → பொய்க் கூரை → பிணம் → பிரிவு.
இது அதிகாரத்தின் தொடக்கப் பாடல்களில் மிகவும் திட்டமிட்ட சிந்தனை ஆழ்வு.
146-இல் பெயர் கலைந்தது; 147-இல் அமைப்பு கலைகிறது
இந்த இரண்டு பாடல்களை இணைத்துப் பார்க்கும்போது:
146
மொழி கலைவு:
பெயர் → பிணம்.
147
கட்டமைப்பு கலைவு:
ஒருங்கிணைந்த உடல் → பிரிவு.
அதனால் திருமூலர் இரண்டு தளங்களில் மனித அடையாளத்தை உடைக்கிறார்:
சமூக அடையாளம்
மற்றும்
உடல் அடையாளம்.
இதன் பின் “நான்” என்ற கேள்வி இன்னும் தீவிரமாகிறது.
“உயிர்” ஏன் இறுதியில் மட்டுமே வருகிறது?
பாடலின் ஆரம்பத்திலேயே “உயிர்” வந்திருந்தால்:
உடல்–உயிர் வேறுபாடு நேரடிக் கூற்றாக மட்டும் இருந்திருக்கும்.
ஆனால் திருமூலர் முதலில் உடலைப் பிரித்து காட்டுகிறார்.
பிறகு:
அது பிரிகிறது.
அதன்பின்:
உயிர் மீளாது
என்று கூறுகிறார்.
இதனால் சாதகர் அனுபவ ரீதியாக ஒரு முடிவுக்கு வருகிறார்:
உடற்கூறுகள் = உயிர் அல்ல.
இது தர்க்க ரீதியாக அதிக தாக்கமுடைய அமைப்பு.
இப்பாடல் மறுபிறப்பை விளக்குகிறதா?
இங்கு கவனமாக இருக்க வேண்டும்.
“உயிர் மீளப் புகவறியாதே”
என்ற வரி உயிர் அதே உடலுக்குள் மீண்டும் நுழையாததை வலியுறுத்துகிறது.
ஆனால் இந்த ஒரு பாடல் மட்டும் கொண்டு:
என்ற முழுமையான மறுபிறவித் தத்துவத்தை உருவாக்க முடியாது.
பாடலின் தர்க்கத்திற்கு தேவையான பாதுகாப்பான முடிவு:
மரணத்தால் கலைந்த அதே யாக்கை மீண்டும் பழைய உயிருள்ள நிலையில் திரும்புவதில்லை.
இப்பாடல் ஏன் இங்கே?
“யாக்கை நிலையாமை” அதிகாரத்தில் திருமூலர் வெறும்:
“மரணம் வரும்”
என்று மீண்டும் மீண்டும் கூறவில்லை.
ஒவ்வொரு பாடலும் புதிய பற்றை உடைக்கிறது.
144:
உடலின் பொருள்.
145:
குடும்ப உறவு.
146:
பெயர் மற்றும் சமூக நினைவு.
147:
உடலின் ஒருங்கிணைந்த அமைப்பே.
அதாவது சாதகர்:
“சரி, உடல் மண்ணாகலாம்; ஆனால் உயிரோடு இருக்கும் வரை இது உறுதியான அமைப்பல்லவா?”
என்று நினைத்தால், 147 அதற்கும் பதிலளிக்கிறது:
இல்லை; இந்த உறுதியும் பல கூறுகளின் தற்காலிக இணைவு.
அதிகாரத்தின் பெரிய நோக்கம்
இந்த அதிகாரத்தின் தொடக்கப் பாடல்களில் திருமூலர் சாதகரை வெறுமைக்குக் கொண்டு செல்லவில்லை.
அவர்:
நிலையற்றவற்றில் நிரந்தரச் சார்பைத் தேடும் பழக்கத்தைக் கலைக்கிறார்.
147 அதில் மிக முக்கியமான படி:
உடலை வெறுக்காமல், அதன் நிபந்தனைக்குட்பட்ட தன்மையைப் பார்க்கச் செய்கிறது.
இதனால்:
உடல் மயக்கம் குறையும்; உடல் பொறுப்பு அதிகரிக்கலாம்.
ஏனெனில் நிலையற்ற கருவியே இன்னும் மதிப்புடையதாகிறது.
தர்க்கத்தின் உள்மாற்றம்
இந்தப் பாடலின் தொடக்கத்தில்:
“என் உடல் பல உறுப்புகளால் அமைந்துள்ளது.”
என்ற அறிவு.
இறுதியில்:
“இந்த அமைப்பு பிரியும்; உயிர் மீளாது.”
என்ற existential விழிப்பு.
இதனால்:
உடற்கூறு பார்வை → நிலையாமை பார்வை → உயிர் விசாரணை.
அதுவே பாடலின் முழு தர்க்க இயக்கம்.
144–147 முழுச் சங்கிலி
144 — மண்
↓
உடலின் பொருட்தன்மை
↓
145 — பொய்க் கூரை
↓
யாக்கை மற்றும் குடும்பச் சார்பின் எல்லை
↓
146 — பெயர் → பிணம்
↓
சமூக அடையாளத்தின் கலைவு
↓
147 — கூறுகள் → பிரிவு → உயிர் மீளாமை
↓
உடலின் ஒருங்கிணைவே நிலையற்றது
↓
“அப்படியானால் உடலையே முழுமையான ‘நான்’ என்று பற்றுவது சரியா?”
இதுவே அடுத்த ஆழமான சுயவிசாரணைக்கான அடித்தளம்.
பாடலின் தர்க்க இடம்
146-ஆம் பாடலில் மரணத்திற்குப் பின் மனிதனின் சமூகப் பெயரும் நினைவும் எவ்வாறு கலைகின்றன என்பதை காட்டிய திருமூலர், 147-ஆம் பாடலில் பார்வையை உடலின் உள்ளமைப்பிற்குத் திருப்புகிறார். முதலில் யாக்கை பல கூறுகளால் கட்டப்பட்ட ஒரு சேர்க்கை அமைப்பு என்பதைச் சுட்டி, பின்னர் “பிரியும் — பிரிந்தபின்” என்ற வினைநகர்வின் வழியாக அந்த ஒருங்கிணைப்பின் நிலையாமையை நிறுவுகிறார்; இறுதியில் உயிர் மீண்டும் அதே உடலுக்குள் புகுவதில்லை என்று கூறி, யாக்கையின் மரண எல்லையை உறுதிப்படுத்துகிறார். இதன் மூலம் உடல் ஒரு நிரந்தர ஒருமை அல்ல, காலவரையுடைய கூறுச் சேர்க்கை என்பதைச் சாதகர் உணர வேண்டிய இடத்தில் இப்பாடல் நிற்கிறது.
தர்க்கச் சூத்திரம்
கூறுகள் → சேர்க்கை → உடல் → ஒருமைத் தோற்றம் → பிரிவு → உயிர் நீக்கம் → மீளாமை.
இன்னும் சுருக்கமாக:
சேர்ந்து இருப்பதால் யாக்கை தோன்றுகிறது; பிரிந்தவுடன் அந்த ஒருமை முடிகிறது — ஆகவே சேர்க்கையை நிரந்தரச் சுயமாகப் பற்றாதே.
சாதனை வாழ்வியல்
நிலையற்ற யாக்கையை வெறுக்காமல், கிடைத்த காலத்தை வீணாக்காமல் வாழ்தல்
காலு மிரண்டு முகட்டல கொன்றுள
பாலுள் பருங்கழி முப்பத்தி ரண்டுள
மேலுள கூரை பிரியும் பிரிந்தபின்
போலுயிர் மீளப் புகவறி யாதே. (147)
147-ஆம் பாடலை சாதனை வாழ்வியலாக மாற்றும்போது அதன் மையக் கேள்வி:
“இந்த யாக்கையின் ஒருங்கிணைவு நிரந்தரமல்ல என்றால், அது பிரிவதற்கு முன் நான் இதை எதற்காகப் பயன்படுத்துகிறேன்?”
திருமூலரின் நிலையாமை உபதேசம் உடலைப் புறக்கணிக்கச் சொல்லவில்லை. அதற்கு நேர்மாறாக, மீண்டும் அதேபடி கிடைக்கும் என்ற உறுதியில்லாத இந்த யாக்கையை இன்னும் பொறுப்புடனும் விழிப்புடனும் பயன்படுத்தச் செய்கிறது.
அதனால் 147-ஆம் பாடலின் வாழ்வியல் மையம்:
உடல்பற்றைத் தளர்த்து; உடல் பொறுப்பை அதிகரி; சாதனையைத் தள்ளிப்போடாதே.
“என் உடல்” — ஒரு நிரந்தரச் சொத்து அல்ல
மனிதன் தினமும் ஒரே உடலில் விழிப்பதால் ஒரு இயல்பான மனப்பதிவு உருவாகிறது:
நேற்று இருந்தேன்.
இன்று இருக்கிறேன்.
நாளையும் இருப்பேன்.
இந்த எதிர்பார்ப்பே பல செயல்களைத் தள்ளிப்போடச் செய்கிறது.
“பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம்.”
“நேரம் கிடைத்ததும் செய்வேன்.”
“வயதாகிய பின் ஆன்மிகத்தில் கவனம் செலுத்தலாம்.”
147-ஆம் பாடலின் “பிரியும்; பிரிந்தபின்” இந்த மனநிலையை நேரடியாகச் சோதிக்கிறது.
தொடர்ந்து இருப்பது போலத் தோன்றுவது, நிரந்தரமாக இருப்பதற்கான உத்தரவாதம் அல்ல.
எனவே சாதகரின் முதல் நடைமுறை மாற்றம்:
“ஒருநாள் செய்வேன்” என்பதிலிருந்து “செய்ய வேண்டியதை இன்று தொடங்குகிறேன்” என்பதற்கு நகர்தல்.
உடலை வெறுப்பது நிலையாமை ஞானமல்ல
யாக்கை அழியும் என்று அறிந்தவுடன்:
“இந்த உடல் எதற்கும் பயன்படாது”
என்று நினைப்பது தவறான புரிதல்.
உண்மையில் நிலையாமை உடலின் மதிப்பைக் குறைக்கவில்லை; அதன் காலவரையைக் காட்டுவதால் அதன் மதிப்பை அதிகரிக்கிறது.
ஒரு பொருள் எப்போதும் கிடைக்கும் என்றால் அதை அலட்சியப்படுத்தலாம்.
ஆனால் அது குறுகிய காலத்திற்கு மட்டுமே கிடைத்திருக்கிறது என்று தெரிந்தால் அதைப் பொறுப்புடன் பயன்படுத்துவோம்.
அதேபோல:
யாக்கை நிலையற்றது என்பதால் மதிப்பற்றதல்ல; காலவரையுடையதால் அரியது.
உடல்பற்று மற்றும் உடல் பொறுப்பு
147-ஆம் பாடலை வாழ்வில் சரியாகப் பயன்படுத்த இந்த இரண்டையும் தெளிவாகப் பிரிக்க வேண்டும்.
உடல்பற்று
“என் உடலின் தோற்றமே என் மதிப்பு.”
“இளமை போனால் என் வாழ்க்கை குறைந்துவிடும்.”
“உடல் வலிமையே என் அடையாளம்.”
உடல் பொறுப்பு
“இந்த யாக்கை என் வாழ்க்கைக்கும் சாதனைக்கும் கிடைத்த கருவி.”
“அது இருக்கும் வரை அதைச் சரியாகப் பேணுவேன்.”
இதனால் சாதகர்:
ஆகியவற்றை ஆன்மிகத்திற்கு எதிரான செயல்களாக அல்ல, யாக்கைப் பொறுப்பின் பகுதிகளாக காணலாம்.
உடல் ஆரோக்கியமே வாழ்க்கையின் இறுதி இலக்கா?
இன்னொரு எல்லையையும் கவனிக்க வேண்டும்.
ஆரோக்கியத்தைப் பேணுவது அவசியம்.
ஆனால் முழு வாழ்க்கையும்:
“இன்னும் ஆரோக்கியமாக இருக்க வேண்டும், இன்னும் இளமையாக இருக்க வேண்டும், இன்னும் நீண்ட காலம் வாழ வேண்டும்”
என்ற ஒரே நோக்கத்தில் சுருங்கிவிட்டால், உடல் மீண்டும் மையப் பற்றாகிவிடுகிறது.
147 கேட்கச் செய்யும் அடுத்த கேள்வி:
“ஆரோக்கியமாக இருந்து நான் என்ன செய்யப் போகிறேன்?”
ஆரோக்கியம்:
இலக்கு மட்டுமல்ல — உயர்ந்த வாழ்க்கைக்கான ஆதாரம்.
உடல் நலம் கிடைத்தால் அது:
ஆகியவற்றிற்கு பயன்பட வேண்டும்.
“பிரியும்” — உறவுகளில் தாமதிக்க வேண்டியவற்றைத் தாமதிக்காதே
உடல் ஒருநாள் பிரியும் என்ற உணர்வு தனிப்பட்ட உறவுகளையும் மாற்ற வேண்டும்.
நாம் பலமுறை:
“பிறகு பேசிக்கொள்ளலாம்.”
“பிறகு மன்னிப்பு கேட்கிறேன்.”
“ஒருநாள் நன்றி சொல்கிறேன்.”
என்று நினைக்கிறோம்.
ஆனால் “பிரியும்” என்பது எந்த நாளில் நிகழும் என்று வாழ்க்கை முன்கூட்டியே அறிவிப்பதில்லை.
எனவே:
சொல்ல வேண்டிய அன்பைச் சொல்லு.
நன்றி சொல்ல வேண்டியவருக்கு நன்றி சொல்.
மன்னிப்பு கேட்க வேண்டுமெனில் கேள்.
மன்னிக்க வேண்டுமெனில் தாமதிக்காதே.
இதுதான் மரண நினைவின் ஆரோக்கியமான வாழ்வியல் பயன்.
குடும்பத்தில் — உடனிருப்பை உரிமையாக எண்ணாதே
கணவன், மனைவி, பெற்றோர், பிள்ளைகள் தினமும் நம்முடன் இருப்பதால்:
“இவர்கள் இருப்பது இயல்பு”
என்று மனம் பழகிவிடுகிறது.
147-ன் நிலையாமை விழிப்பு அந்தப் பழக்கத்தை:
நன்றியுணர்வாக
மாற்ற வேண்டும்.
“என் பிள்ளை” என்ற உரிமை உணர்வைத் தாண்டி:
“இந்த உயிருடன் வாழும் காலம் எனக்குக் கிடைத்த வாய்ப்பு”
என்று உணரும்போது உறவின் தரம் மாறுகிறது.
அப்போது நிலையாமை:
அன்பைக் குறைக்காது;
அலட்சியத்தைக் குறைக்கும்.
சாதனையைத் தள்ளிப்போடாதே
147-ஆம் பாடலின் மிக நேரடியான சாதனைப் பயன்பாடு இதுதான்.
ஒருவர்:
“அடுத்த மாதம் முதல் ஜபம் செய்கிறேன்.”
“வேலை குறைந்ததும் தியானம் தொடங்குகிறேன்.”
“ஓய்வு பெற்ற பின் சாஸ்திரம் படிக்கிறேன்.”
என்று தொடர்ந்து தள்ளிப்போடலாம்.
ஆனால் உடல்:
“பிரியும்.”
அதனால் பெரிய சாதனையை நாளைத் தொடங்குவதைவிட, சிறிய சாதனையை இன்று தொடங்குவது உயர்ந்தது.
உதாரணமாக:
சாதனையின் அளவை விட அதன் தொடர்ச்சியே முதலில் முக்கியம்.
சாதனை எண்ணிக்கை மட்டுமே போதுமா?
147 உடலின் கூறுகளை எண்ணிக்கையோடு பேசினாலும், அதன் முடிவு எண்ணிக்கையில் இல்லை:
“உயிர் மீளப் புகவறியாதே.”
இதிலிருந்து நவீன சாதகருக்கு ஒரு நுட்பமான பாடம் பெறலாம்.
நாம்:
என்று எண்ணலாம்.
அவை ஒழுக்கத்திற்கு உதவும்.
ஆனால் இறுதி கேள்வி:
அந்தச் சாதனைகள் என்னுள் என்ன மாற்றத்தை உருவாக்கின?
145-இல் முன்னிறுத்தப்பட்ட “விரதம்–ஞானம்” இதனுடன் மீண்டும் இணைகிறது.
காலத்தை “இருக்கிறது” என்று அல்ல, “கிடைத்திருக்கிறது” என்று பார்
சாதாரண மனநிலை:
“எனக்கு நேரம் இருக்கிறது.”
நிலையாமை உணர்ந்த மனநிலை:
“எனக்கு ஒரு அளவு காலம் கிடைத்திருக்கிறது.”
இரண்டு வாக்கியங்களுக்கும் பெரிய வேறுபாடு உள்ளது.
முதல் மனநிலை நேரத்தைச் செலவழிக்கிறது.
இரண்டாவது மனநிலை நேரத்தைப் பயன்படுத்துகிறது.
அதனால் 147-ன் வாழ்வியல் மாற்றம்:
நேரத்தை கழிப்பது → காலத்தை அர்த்தப்படுத்துவது.
வேலை மற்றும் தொழில் வாழ்க்கையில்
பலர் தங்கள் உடலையும் நேரத்தையும் முழுமையாக வேலைக்காகச் செலவழிக்கிறார்கள்.
வேலை முக்கியமானது.
ஆனால் 147 கேட்கிறது:
“என் வாழ்நாள் முழுவதையும் நான் சம்பாதிப்பதற்காக மட்டும் பயன்படுத்துகிறேனா?”
தொழில் வாழ்க்கையில் சமநிலை தேவை:
சம்பாதி — ஆனால் வாழவும் செய்.
முன்னேறு — ஆனால் உடலை அழிக்காதே.
பொறுப்பை ஏற்று — ஆனால் உறவுகளை மறக்காதே.
வெற்றி பெறு — ஆனால் உன் அக வளர்ச்சியை இழக்காதே.
ஒருநாள் designation முடியும்.
ஆனால் அந்தப் பணியால் நாம் உருவாக்கிய மனித மதிப்பு முக்கியமானதாக இருக்கலாம்.
செல்வம் — உடலைப் பாதுகாக்கட்டும்; வாழ்க்கையை விழுங்காதிருக்கட்டும்
செல்வம்:
ஆகியவற்றிற்கு உதவுகிறது.
எனவே நிலையாமை:
“செல்வம் வேண்டாம்”
என்று சொல்லவில்லை.
மாறாக:
நிலையற்ற யாக்கையின் முழுக் காலத்தையும் செல்வம் சேர்ப்பதற்காக மட்டும் செலவிடாதே
என்று நினைவூட்டுகிறது.
செல்வம் வாழ்க்கையை ஆதரிக்க வேண்டும்.
வாழ்க்கையே செல்வத்தை ஆதரிக்கும் அடிமையாக மாறக்கூடாது.
வயது அதிகரிக்கும்போது சாதனை அதிகரிக்க வேண்டுமா?
முதுமை உடலின் அமைப்பில் மாற்றங்களை வெளிப்படுத்துகிறது.
இதனை:
“எல்லாம் போய்விட்டது”
என்ற மனச்சோர்வாக மட்டும் பார்க்காமல்,
“என் காலத்தின் மதிப்பை இன்னும் தெளிவாக உணர்கிறேன்”
என்ற ஞானமாக மாற்றலாம்.
வயதுடன்:
அப்போது முதுமை:
உடல் இழப்பின் காலம் மட்டுமல்ல; பற்றுத் தளர்வின் பயிற்சிக் காலமாகவும்
மாறலாம்.
நோய் வந்தபோது இப்பாடலை எப்படி அணுக வேண்டும்?
147-ஐ நோயுற்ற ஒருவரிடம்:
“உடல் எப்படியும் அழியத்தானே போகிறது”
என்று கூறுவது கருணையற்ற பயன்பாடு.
நிலையாமைத் தத்துவம் மருத்துவப் பொறுப்புக்கு மாற்றாகாது.
நோய் வந்தால்:
சிகிச்சை பெறு,
உடலைப் பேணு,
தேவையான ஓய்வு எடு,
மருத்துவ ஆலோசனையைப் பின்பற்று.
அதே நேரத்தில் நோய் ஒரு சுயவிசாரணையையும் திறக்கலாம்:
“நான் என் உடலை மட்டும் நம்பியே முழு வாழ்க்கையையும் கட்டியிருக்கிறேனா?”
இங்கு நிலையாமை ஞானம் மருத்துவத்தை மறுப்பதில்லை; அகந்தையைத் தளர்த்துகிறது.
குரு–சிஷ்ய சாதனையில்
குரு வழிகாட்டலாம்.
சாதனை முறையை அளிக்கலாம்.
மந்திரம் அளிக்கலாம்.
ஞானத்தை விளக்கலாம்.
ஆனால் சாதகருக்குப் பதிலாக:
ஜபிக்க முடியாது,
மனத்தை மாற்ற முடியாது,
ஒழுக்கத்தை வளர்க்க முடியாது.
யாக்கை இருக்கும் காலத்திலேயே சிஷ்யன் உபதேசத்தை வாழ வேண்டும்.
எனவே:
“குரு என்னிடம் இருக்கிறார்”
என்பதைவிட,
“குருவின் உபதேசம் என்னுள் எவ்வளவு வாழ்கிறது?”
என்பதே முக்கியமானது.
“பிறகு” என்ற சொல்லை கவனிக்கவும்
147-ஆம் பாடலை ஒரு தினசரி சாதனையாக எடுத்துக்கொண்டால், ஒரே ஒரு பழக்கத்தை முதலில் கவனிக்கலாம்:
“பிறகு.”
“பிறகு செய்வேன்” என்று இன்று எத்தனை முறை சொல்கிறோம்?
அவற்றில்:
என்று பார்க்கலாம்.
ஏனெனில்:
யாக்கையின் காலவரம்பு தெரியாதபோது, முடிவில்லாத ‘பிறகு’ என்பது ஒரு மாயை.
தினசரி ஐந்து சுயவிசாரணைகள்
இரவில் தன்னிடம் கேட்கலாம்:
ஐந்தாவது கேள்வி குற்றவுணர்வை உருவாக்குவதற்கல்ல; நாளைய முன்னுரிமையைத் தெளிவுபடுத்துவதற்காக.
ஒரு எளிய தினசரி சாதனை
காலை ஒரு நிமிடம் அமைதியாக அமர்ந்து:
“இந்த யாக்கை எனக்கு நிரந்தரமாக அளிக்கப்பட்டதல்ல; இன்று பயன்படுத்த அளிக்கப்பட்டுள்ளது.”
என்று நினைக்கலாம்.
பின்னர் அன்று செய்ய வேண்டிய மூன்று விஷயங்களை மட்டும் தீர்மானிக்கலாம்:
உடலுக்காக ஒன்று
உணவு, நடை, ஓய்வு, உடற்பயிற்சி போன்ற ஒன்று.
உறவுக்காக ஒன்று
நன்றி, அன்பு, மன்னிப்பு, நேரம் போன்ற ஒன்று.
ஆன்மிக வளர்ச்சிக்காக ஒன்று
ஜபம், தியானம், வாசிப்பு, சேவை, சுயவிசாரணை போன்ற ஒன்று.
இதுவே 147-ஐ வாழ்வாக மாற்றும் எளிய நடைமுறை.
தவறாகப் புரிந்துகொள்ளக்கூடாத நான்கு முடிவுகள்
❌ “உடல் அழியும்; அதனால் உடலைப் பேணத் தேவையில்லை.”
சரியல்ல.
அழியும் என்பதாலேயே இருக்கும் காலத்தில் பொறுப்புடன் பேண வேண்டும்.
❌ “எதுவும் நிலைக்காது; ஆகவே எதையும் செய்ய வேண்டாம்.”
சரியல்ல.
காலம் குறுகியது என்பதாலேயே அர்த்தமுள்ளதைச் செய்ய வேண்டும்.
❌ “குடும்பம், வேலை, செல்வம் எல்லாம் வீண்.”
சரியல்ல.
அவை கருவிகள்; அவற்றை நிரந்தரச் சார்பாக மாற்றாதே.
❌ “மரணத்தை எப்போதும் நினைத்து பயப்பட வேண்டும்.”
சரியல்ல.
மரணப் பயம் அல்ல — மரண விழிப்பு.
144–147 வாழ்வியல் வளர்ச்சி
இந்த நான்கு பாடல்களையும் சாதனை வாழ்வில் ஒரே தொடராக எடுத்துக்கொண்டால்:
144 — உடல் மீண்டும் மண்
→ உடல்பற்றைத் தளர்த்து.
145 — உறவுகளுக்கும் எல்லை
→ அன்பை உரிமைப் பற்றிலிருந்து சுத்தப்படுத்து.
146 — பெயரும் நினைவும் தளரும்
→ புகழை விட பயனைத் தேர்ந்தெடு.
147 — உடற்கட்டமைப்பு பிரியும்; உயிர் மீளாது
→ கிடைத்த காலத்தை வீணாக்காதே.
இதன் மூலம் நிலையாமைத் தியானம்:
பற்றுத் தளர்வு → நன்றியுணர்வு → முன்னுரிமைத் தெளிவு → சாதனை அவசரம்
என்று வளர்கிறது.
சாதனை வாழ்வியல் சாரம்
147-ஆம் பாடல் உடலை அழியப்போகும் பொருளாக வெறுக்கச் சொல்லவில்லை; பல கூறுகள் இணைந்து ஒரு காலத்திற்கு நமக்குக் கிடைத்த அரிய சாதனக் கருவியாகப் பார்க்கச் செய்கிறது. அதன் ஒருங்கிணைவு ஒருநாள் பிரியும்; பிரிந்தபின் அதே உயிருள்ள யாக்கை மீளாது. ஆகவே உடலைப் பொறுப்புடன் பேணவும், உறவுகளை நன்றியுடன் வாழவும், செல்வத்தையும் பதவியையும் கருவிகளாகப் பயன்படுத்தவும், முக்கியமாக சாதனை, அறம், ஞானம் ஆகியவற்றை “பிறகு” என்று தள்ளிப்போடாமல் இன்றே வாழத் தொடங்கவும் இந்த நிலையாமை உணர்வு நம்மை வழிநடத்த வேண்டும்.
வாழ்வியல் சூத்திரம்
யாக்கையைப் பேணு → காலத்தை மதித்து வாழ் → உறவை நன்றியுடன் அணுகு → “பிறகு” என்ற மயக்கத்தைக் குறை → சாதனையை இன்று செய் → அறிவை அகமாற்றமாக்கு.
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
யாக்கை எவ்வளவு நாள் இருக்கும் என்பது நம் கையில் இல்லை; அது இருக்கும் நாளை எதற்காகப் பயன்படுத்துகிறோம் என்பதே நம் கையில் உள்ளது.
ஒரே பார்வையில் பாடலின் சாரம்
சேர்க்கையாக அமைந்த யாக்கை, பிரிவால் முடியும் வாழ்வு, விழிப்பால் அர்த்தமாவது காலம்
காலு மிரண்டு முகட்டல கொன்றுள
பாலுள் பருங்கழி முப்பத்தி ரண்டுள
மேலுள கூரை பிரியும் பிரிந்தபின்
போலுயிர் மீளப் புகவறி யாதே. (147)
147-ஆம் பாடல் “யாக்கை நிலையாமை” அதிகாரத்தில் ஒரு முக்கியமான உள்மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது. இதற்கு முன் யாக்கை மண்ணாகும் பொருள், பொய்க் கூரை, பிணம், சமூக நினைவின் எல்லை ஆகிய கோணங்களில் ஆராயப்பட்டது. இப்போது திருமூலர் இன்னும் ஆழமாகச் சென்று, உடலே பல கூறுகளின் தற்காலிகச் சேர்க்கை என்பதை உணர்த்துகிறார்.
இந்தப் பாடலின் மையக் கேள்வி:
“பல கூறுகள் ஒன்றிணைந்து உருவான இந்த யாக்கை ஒருநாள் பிரிய வேண்டியதாயின், அதை நிரந்தரமான ‘நான்’ என்று பற்றுவது எவ்வளவு பொருத்தமானது?”
யாக்கை — ஒரே பொருள் அல்ல, ஒரு ஒருங்கிணைவு
முதல் இரண்டு அடிகளில் திருமூலர் உடலை அதன் கூறுகளின் வழியாகச் சுட்டுகிறார்.
இங்கு வரும்:
இரண்டு கால்கள்
முகட்டு சார்ந்த அமைப்பு
முப்பத்திரண்டு கூறுகள்
கூரை
என்ற உருவாக்கம், உடல் ஒரே தனித்த நிரந்தரப் பொருள் அல்ல என்பதைக் காட்டுகிறது.
அது:
பல கூறுகள் இணைந்து செயல்படும் ஒரு தற்காலிக அமைப்பு.
இங்கு “முப்பத்திரண்டு” என்ற எண்ணும் சில சொற்களும் துல்லியமான உரைமரபு விளக்கம் தேவைப்படும் இடங்கள். ஆகவே அவற்றை ஆதாரமின்றி 32 நாடிகள், 32 சக்திகள், 32 தத்துவங்கள் என்று மறைமுகமாகக் கொள்ள வேண்டியதில்லை.
பாடலின் உறுதியான மையம் அதைவிடத் தெளிவானது:
சேர்க்கையாக அமைந்தது பிரியும்.
“பிரியும்” — பாடலின் மையச் சொல்
“மேலுள கூரை பிரியும்...”
இந்தச் சொல்லில்தான் பாடலின் மைய இயக்கம் உள்ளது.
முதல் இரண்டு அடிகள்:
அமைப்பு.
மூன்றாம் அடி:
பிரிவு.
நான்காம் அடி:
மீளாமை.
அதனால் முழுப் பாடலின் இயக்கம்:
அமைப்பு → சேர்க்கை → பிரிவு → உயிர் மீளாமை.
இதுவே நிலையாமைத் தத்துவத்தின் கட்டமைப்புச் சாரம்.
“பிரியும் — பிரிந்தபின்”
ஒரே வேர்ச்சொல்லைத் தொடர்ந்து பயன்படுத்துவது பாடலின் வலிமையை அதிகரிக்கிறது.
பிரியும் — நிகழ்வு வரப்போகிறது.
பிரிந்தபின் — அது நிகழ்ந்த பின் நிலை மாறிவிடுகிறது.
இதனால் மரணம் ஒரு தூரமான கருத்தாக இல்லாமல்:
ஒரு முடிவெடுக்கும் எல்லை
என்று வெளிப்படுகிறது.
“உயிர்” — உடல் மட்டும் மனிதனை முழுமையாக விளக்காது
முதல் மூன்று அடிகள் உடலைப் பற்றியவை.
இறுதியில்:
“உயிர்”
என்பது மையமாகிறது.
இதுவே மிக முக்கியமான திருப்பம்.
உடலின் கூறுகள் இருந்தாலே உயிருள்ள மனிதன் உருவாகிவிடுவதில்லை.
அதனால் இப்பாடல் நுட்பமாகச் சுட்டுவது:
உடற்கூறுகளின் கூட்டுத்தொகை மட்டும் உயிருள்ள மனிதன் அல்ல.
சைவத் தத்துவப் பின்னணியில் இது உடலும் உயிரும் ஒரே பொருள் அல்ல என்ற விசாரணைக்குத் திறப்பளிக்கிறது.
144–147: நிலையாமையின் ஆழமடையும் வரிசை
144 — பொருள்
மீண்டும் மண்.
உடல் பொருட்சார்ந்த நிலையாமை உடையது.
145 — உறவு
பெண்டிரும் மக்களும் பின்செலார்.
உறவுகளுக்கும் ஒரு எல்லை உண்டு.
146 — பெயர் மற்றும் சமூக நினைவு
பேரினை நீக்கி... நினைப்பொழிந்தார்.
சமூக அடையாளமும் நிலையானதல்ல.
147 — உடற்கட்டமைப்பு
பிரியும்... உயிர் மீளப் புகவறியாதே.
உடலின் ஒருங்கிணைவே தற்காலிகமானது.
இதனால் அதிகாரம் வெளிப்புற அடையாளத்திலிருந்து உள்ளார்ந்த கட்டமைப்புக்குச் செல்கிறது:
மண் → உறவு → பெயர் → கூறுகள் → பிரிவு.
145-இன் “கூரை” 147-இல் விரிவடைகிறது
145-ஆம் பாடலில்:
“பொய்க் கூரை”
என்று யாக்கை உருவகப்படுத்தப்பட்டது.
147-இல்:
“மேலுள கூரை”
என்று அந்த உருவகம் இன்னும் கட்டமைப்பான வடிவம் பெறுகிறது.
இதனால் 145-இல் கூறப்பட்ட “கூரை” ஒரு பொதுவான உருவகமாக இருந்தது; 147-இல் அது பல கூறுகள் இணைந்த முழு யாக்கைக் கட்டமைப்பின் பகுதியாகத் தெளிவடைகிறது.
அதாவது:
பொய்க் கூரை → அமைந்த கூரை → பிரியும் கூரை.
யோகப் பார்வையில்
யோகத்தின் நோக்கம் உடலை நிராகரிப்பது அல்ல.
மாறாக:
உடலை ஒழுங்குபடுத்தி,
சுவாசத்தைச் செம்மைப்படுத்தி,
மனத்தை நிலைப்படுத்தி,
சாதனைக்கு ஏற்ற கருவியாக்குவது.
147-ஆம் பாடல் அந்தக் கருவி நிரந்தரமானதல்ல என்பதை நினைவூட்டுகிறது.
எனவே:
உடலைப் பேணுதல் அவசியம்; உடல்பற்று அவசியமல்ல.
இதுவே சமநிலை.
ஆகமப் பார்வையில்
ஆகமச் சாதனையில் இந்த யாக்கை இல்லாமல்:
எனவே யாக்கை மிகப் பெறுமதியானது.
ஆனால் 147 கூறுவது:
இந்தக் கருவி காலவரையுடையது.
அதனால் சாதனை:
“ஒருநாள் செய்வேன்”
என்ற தள்ளிப்போட்டுக் கொண்டிருக்கும் திட்டமாக இருக்கக்கூடாது.
தந்திரப் பார்வையில்
தந்திரத்தில் உடல் சக்தி வெளிப்படும் தளமாகக் கருதப்படலாம்.
ஆனால்:
புனிதமானது என்பதால் நிரந்தரம் ஆகாது.
இது மிக முக்கியமான வேறுபாடு.
உடல் சாதனத் தளம்.
சாதனையின் இலக்கு அல்ல.
எனவே:
உடலை வழியாக சாதி; உடலிலேயே முடங்காதே.
உடல்பற்று மற்றும் உடல் பொறுப்பு
இப்பாடலின் வாழ்வியல் சமநிலை இரண்டு வாக்கியங்களில்:
உடலை நிரந்தரம் என்று பற்றாதே.
உடலை அலட்சியப்படுத்தாதே.
இதுவே 147-ஆம் பாடலின் மிகப் பயனுள்ள நடைமுறைப் பாடம்.
ஏனெனில்:
நிலையாமை தெரிந்தவன் உடலை வெறுக்க வேண்டியதில்லை;
அதன் காலவரையை அறிந்ததால் இன்னும் பொறுப்புடன் பேண வேண்டும்.
“பிறகு” என்ற மயக்கம்
மரணம் வரையறுக்கப்பட்ட காலம் என்பதை அறிந்தபோதும் மனிதன்:
“பிறகு ஜபம் செய்கிறேன்.”
“பிறகு படிக்கிறேன்.”
“பிறகு மன்னிப்பு கேட்கிறேன்.”
“பிறகு குடும்பத்துடன் நேரம் செலவிடுகிறேன்.”
என்று வாழ்கிறான்.
147 இதை சோதிக்கிறது:
பிரிந்தபின் உயிர் மீளாது என்றால், வாழ்வில் செய்ய வேண்டியதை எந்த உத்தரவாதத்தின் பேரில் தொடர்ந்து தள்ளுகிறாய்?
இதுவே மரணப் பயம் அல்ல.
கால விழிப்பு.
“நேரம் இருக்கிறது” என்பதிலிருந்து “நேரம் கிடைத்திருக்கிறது” என்பதற்கு
இப்பாடல் மனப்பாங்கையே மாற்றுகிறது.
சாதாரண மனிதன்:
“எனக்கு நேரம் இருக்கிறது.”
சாதகர்:
“எனக்கு இந்த அளவு காலம் கிடைத்திருக்கிறது.”
என்று உணர வேண்டும்.
இந்த ஒரு மாற்றம் வாழ்க்கையின் முன்னுரிமைகளை மாற்ற முடியும்.
உடலின் அருமை நிலையாமையாலேயே அதிகரிக்கிறது
ஒரு அரிய கருவி எப்போதும் கிடைக்கும் என்று தெரிந்தால் நாம் அதைத் தள்ளிப் பயன்படுத்தலாம்.
ஆனால் அது ஒரு வரையறுக்கப்பட்ட காலத்திற்கு மட்டுமே இருப்பது தெரிந்தால் அதைப் பாதுகாப்போம்.
அதுபோல்:
யாக்கை நிலையற்றது என்பதால் மதிப்பற்றதல்ல; மீளாத காலத்திற்குக் கிடைத்ததால் மதிப்புடையது.
இதுவே இப்பாடலின் மிக முக்கியமான சாதனைத் திருப்பம்.
“நான்” பற்றிய விசாரணையின் அடுத்த படி
144–147 பாடல்கள் தொடர்ச்சியாக ஒரு அடையாளத்தை உரிக்கின்றன:
உடல் என்னுடையது
↓
உறவுகள் என்னுடையவை
↓
பெயர் என்னுடையது
↓
உடலே பல கூறுகளின் சேர்க்கை
↓
அப்படியானால் நிலையான ‘நான்’ எது?
147 முழுமையான தத்துவப் பதிலைச் சொல்லாமல் இருந்தாலும், அந்தக் கேள்வியைத் தவிர்க்க முடியாத அளவுக்கு ஆழப்படுத்துகிறது.
பாடலின் நான்கு நிலைச் சாரம்
1. அமைப்பு
உடல் பல கூறுகளால் கட்டப்பட்டுள்ளது.
2. ஒருங்கிணைவு
அவை ஒன்றாகச் செயல்படும் போது உயிருள்ள யாக்கை தோன்றுகிறது.
3. பிரிவு
அந்தச் சேர்க்கை நிரந்தரமல்ல.
4. மீளாமை
உயிர் பிரிந்தபின் அதே உயிருள்ள உடல் நிலை மீண்டும் திரும்புவதில்லை.
இதனால்:
கூறுகள் → யாக்கை → பிரிவு → மீளாமை.
சாதகருக்கான மையத் திருப்பம்
இந்தப் பாடலை உணர்ந்தவன்:
உடலை வெறுக்க மாட்டான் — பேணுவான்.
உடலை நிரந்தரம் என நினைக்க மாட்டான் — பற்றைத் தளர்த்துவான்.
காலத்தை வீணாக்க மாட்டான் — முன்னுரிமையைத் தெளிவாக்குவான்.
சாதனையைத் தள்ளமாட்டான் — இன்றே தொடங்குவான்.
உடலே முழு “நான்” எனக் கொள்ளமாட்டான் — உயிரின் ஆழமான உண்மையை விசாரிப்பான்.
ஒரே பார்வையில் 147
கால்கள் மற்றும் கூறுகள்
↓
உடல் கட்டமைப்பு
↓
கூரை போன்ற ஒருங்கிணைவு
↓
பிரிவு
↓
உயிர் விலகல்
↓
மீளாமை
↓
தேகாபிமானத் தளர்வு
↓
கால விழிப்பு
↓
சாதனை அவசரம்
↓
“நான் யார்?” என்ற ஆழமான விசாரணை
மொத்த ஞானச் சாரம்
மனித யாக்கை ஒரே, மாற்றமற்ற பொருள் அல்ல; பல கூறுகள் ஒருங்கிணைந்து ஒரு காலத்திற்கு உருவாக்கிய உயிர்வாழ்வு அமைப்பு. அந்த அமைப்பு உயிரோடு இருக்கும் வரை அது அறம், உறவு, சேவை, சாதனை, ஞானம் ஆகியவற்றிற்கான அரிய கருவியாகிறது. ஆனால் அதன் சேர்க்கை நிரந்தரமல்ல; “பிரியும் — பிரிந்தபின்” என்ற திருமூலரின் வலியுறுத்தல் மரணத்தின் தீர்மான எல்லையை நினைவூட்டுகிறது. உயிர் பிரிந்தபின் அதே யாக்கை பழைய உயிருள்ள நிலையில் மீளுவதில்லை. எனவே உடலை வெறுப்பதும் தவறு; உடலையே நிரந்தர ‘நான்’ என்று பற்றுவதும் தவறு. உடல் இருக்கும் காலத்தில் அதை பொறுப்புடன் பேணி, கிடைத்த நேரத்தை ஞானம், அறம், உறவு, சேவை, சாதனை ஆகியவற்றால் அர்த்தமுள்ளதாக்குவதே இப்பாடலின் உயர்ந்த வாழ்வியல் அழைப்பு.
ஞானச் சூத்திரம்
கூறுகள் சேரும் → யாக்கை அமையும் → உயிர் வாழும் → காலம் கிடைக்கும் → அமைப்பு பிரியும் → உயிர் மீளாது → தேகபற்று தளரும் → சாதனை விழிப்பு எழும்.
இன்னும் சுருக்கமாக:
சேர்க்கை தற்காலிகம்; பிரிவு தவிர்க்கமுடியாதது; அதனால் கிடைத்த யாக்கையை ஞானத்திற்குப் பயன்படுத்து.
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
யாக்கை நிலைக்காது என்பதே துயரச் செய்தி அல்ல; அது இருக்கும் காலம் வீணாகக் கூடாது என்பதே திருமூலரின் விழிப்புச் செய்தி.
திருச்சிற்றம்பலம்.