அன்பர்களே,
நீங்கள் திருமந்திரத்தின் ஒரு மந்திரத்திற்கான பொருளையும், அதன் யோக–ஆகம–தந்திர விளக்கத்தையும் வாசித்துள்ளீர்கள்.
ஆனால், உங்களிடம் ஒரு கேள்வி…
திருமந்திரத்தைப் பற்றி அறிந்தீர்களா?
அல்லது
திருமந்திரத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கிவிட்டீர்களா?
இவை இரண்டும் ஒன்றல்ல.
திருமூலர் அருளிய ஒவ்வொரு திருமந்திரமும், வெறும் பாடல் அல்ல; ஒரு வருட தவத்தின் அனுபவச் சுருக்கம். அந்த அனுபவத்தை வெறும் வாசிப்பால் மட்டுமே முழுமையாகப் பெற முடியாது. அறிவு வழியைக் காட்டும்; ஆனால் சாதனையே அந்த வழியில் நம்மை நடத்தும்.
அதனால்தான், எமது குருநாதர் அகஸ்திய குலபதி ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனன் அவர்கள், திருமந்திரத்தை வெறும் நூலாக அல்ல, வாழ்வாக மாற்றும் ஒரு தனித்துவமான சாதனை முறையாக திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையை வகுத்துத் தந்துள்ளார்.
இந்த எழுத்துச் சாதனை என்பது,
ஒரு புத்தகத்திலிருந்து இன்னொரு புத்தகத்திற்கு சொற்களை நகலெடுக்கும் செயல் அல்ல.
இது,
நாள்தோறும் ஒரே ஒரு மந்திரத்தை மட்டுமே எழுதும் இந்த ஒழுக்கம், மனத்தின் அவசரத்தைக் குறைத்து, பொறுமையையும், கவனத்தையும், உள்ளுணர்வையும் வளர்க்கிறது. காலப்போக்கில், திருமந்திரம் ஒரு நூலாக உங்கள் கையில் இருப்பதில்லை; அது உங்கள் சிந்தனையிலும், சொல்லிலும், செயலிலும் வெளிப்படத் தொடங்கும்.
திருமந்திரத்தைப் படித்தவர்கள் பலர் இருக்கலாம்.
திருமந்திரத்தை வாழ்ந்தவர்கள் சிலரே.
அந்த அரிய சாதகர்களின் வரிசையில் நீங்கள் இணைவதற்கான அழைப்பே திருமந்திர எழுத்துச் சாதனை.
நீங்களும் இந்த அருள் யாத்திரையில் இணைந்து,
ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு மந்திரம்,
ஒவ்வொரு மந்திரத்திலும் ஒரு புதிய விழிப்பு,
ஒவ்வொரு விழிப்பிலும் சிவத்தை நோக்கிய ஒரு புதிய படி எடுத்து வையுங்கள்.
வாருங்கள்!
திருமந்திரத்தை வெறும் வாசிப்பதிலிருந்து, அதை வாழும் ஆன்மிகப் பயணத்திற்கு ஒன்றாக முன்னேறுவோம்.
திருமந்திர அரண்மனை – உலகளாவிய திருமந்திர குருகுலம்
திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையில் இணைந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள், கீழ்வரும் விண்ணப்படிவத்தை நிரப்பி திருமந்திர அரண்மனை திருமூலர் குருகுலத்தில் இணையுங்கள்.
📝 விண்ணப்படிவம் →
திருமூலர் படிக்கட்டு - 148
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிநாற்பத்தெட்டாவது படிக்கட்டில் (148) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
சீக்கை விளைந்தது செய்வினை மூட்டற்ற
ஆக்கை பிரிந்த தலகு பழுத்தது
மூக்கினிற் கைவைத்து மூடிட்டுக் கொண்டுபோய்க்
காக்கைப் பலியிட்டுக் கைகொட்டு மாறே. (148)
சந்தி பிரித்த வடிவம்
சீக்கை விளைந்தது; செய்வினை மூட்டு அற்ற;
ஆக்கை பிரிந்தது; அலகு பழுத்தது;
மூக்கினில் கைவைத்து, மூடிட்டுக் கொண்டு போய்க்,
காக்கைப் பலியிட்டுக் கைகொட்டு மாறே.
யோக–ஆகம–தந்திர–சைவத் தத்துவ ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
செய்பவனாக இருந்த யாக்கை, பிறர் செயற்படுத்தும் பிணமாக மாறும் தருணம்
சீக்கை விளைந்தது செய்வினை மூட்டற்ற
ஆக்கை பிரிந்த தலகு பழுத்தது
மூக்கினிற் கைவைத்து மூடிட்டுக் கொண்டுபோய்க்
காக்கைப் பலியிட்டுக் கைகொட்டு மாறே. (148)
147-ஆம் பாடலில் திருமூலர் யாக்கையை பல கூறுகள் இணைந்து அமைந்த தற்காலிகக் கட்டமைப்பாகக் காட்டி,
“பிரிந்தபின் உயிர் மீளப் புகாது”
என்று மரணத்தின் மீளாத எல்லையை நிறுவினார்.
148-ஆம் பாடல் அந்தத் தத்துவ உண்மையை ஒரு மனித அனுபவக் காட்சியாக மாற்றுகிறது.
உடலில் மாற்றம் தோன்றுகிறது.
செயற்பாடு நிற்கிறது.
ஆக்கை பிரிகிறது.
மூச்சு இருக்கிறதா என்று பிறர் சோதிக்கிறார்கள்.
உடலை மூடுகிறார்கள்.
அதை எடுத்துச் செல்கிறார்கள்.
இறுதிச் சடங்கு நடைபெறுகிறது.
இதன் வழியாக திருமூலர் ஒரு கடினமான உண்மையைச் சாதகரின் முன்னால் வைக்கிறார்:
நேற்று வரை தன் உடலைத் தானே இயக்கியவன், உயிர் பிரிந்தவுடன் தன் உடலுக்குச் செய்யப்படுகின்ற எதையும் கட்டுப்படுத்த முடியாதவனாகிறான்.
இதுவே 148-ஆம் பாடலின் ஆழமான ஆன்மிக அதிர்ச்சி.
“செய்கிறவன்” என்பதிலிருந்து “செய்யப்படுகிற உடல்” வரை
உயிரோடு இருக்கும் மனிதன்:
நடக்கிறான்,
பேசுகிறான்,
தேர்ந்தெடுக்கிறான்,
சாப்பிடுகிறான்,
உழைக்கிறான்,
பூஜை செய்கிறான்,
உறவுகளை உருவாக்குகிறான்.
அவன் இலக்கண ரீதியாகவும் வாழ்க்கை ரீதியாகவும்:
செய்பவன்.
ஆனால் இப்பாடலின் இரண்டாம் பாதியில் உடலுக்கு என்ன நிகழ்கிறது?
மூக்கில் கை வைக்கப்படுகிறது.
உடல் மூடப்படுகிறது.
உடல் கொண்டு செல்லப்படுகிறது.
சடங்கு செய்யப்படுகிறது.
அதாவது:
செய்பவன் → செயப்படுபொருள்.
இந்த மாற்றத்தைத் திருமூலர் தத்துவ வரையறைகளால் அல்ல, சாதாரண இறப்புச் செயல்களின் வழியாக உணர்த்துகிறார்.
யாக்கையின் ஆணவத்தை உடைக்கும் காட்சி
உயிரோடு இருக்கும்போது மனிதனுக்கு:
“இது என் உடல்; நான் இதை இயக்குகிறேன்”
என்ற ஆழமான உணர்வு உள்ளது.
அது நடைமுறையில் உண்மையாகவே தோன்றுகிறது.
ஆனால் 148 காட்டுவது:
அந்தக் கட்டுப்பாடு நிபந்தனைக்குட்பட்டது.
உயிர்–உடல் தொடர்பு இருக்கும் வரை:
உடல் நம் ஆணைக்குச் செயல்படுகிறது.
அந்தத் தொடர்பு நீங்கியதும்:
உடலின் மீதான உரிமை உணர்வு செயலற்றதாகிறது.
இதனால் பாடல் கேட்கச் செய்கிறது:
“முழுமையாக என் கட்டுப்பாட்டில் இல்லாத ஒன்றையே நான் ஏன் முழுமையான ‘நான்’ என்று பற்றிக்கொள்கிறேன்?”
“சீக்கை விளைந்தது” — உடல் முதலில் எச்சரிக்கிறது
மரணம் ஒரே கணத்தில் வெறுமனே ஒரு தத்துவச் சம்பவமாக நிகழ்வதில்லை. பல சமயங்களில் உடல் அதன் மாற்றங்களை வெளிப்படுத்துகிறது.
இப்பாடலின் சீக்கை என்ற பழமையான சொல்லின் துல்லியமான மருத்துவப் பொருள் குறித்து எச்சரிக்கை அவசியம். ஆனால் பாடலின் இயக்கத்தில் அது:
உடலின் இயல்பான செயல்நிலையிலிருந்து விலகல்
என்ற தளத்தைத் தொடங்குகிறது.
இதன் ஆன்மிகப் பொருள்:
உடல் நிரந்தரமாக ஒரே திறனில் இருப்பதில்லை.
இளமை மாறுகிறது.
வலிமை மாறுகிறது.
உடல்நலம் மாறுகிறது.
புலன்திறன் மாறுகிறது.
இறுதியில் உயிர்வாழ்வைத் தாங்கும் செயல்பாடுகளும் நிற்கின்றன.
இதனால் நிலையாமை:
மரணத்தின் போது மட்டும் தொடங்குவது அல்ல;
யாக்கையின் ஒவ்வொரு மாற்றத்திலும் ஏற்கனவே வெளிப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது.
“செய்வினை” — இங்கு கர்மவினையா?
செய்வினை என்ற சொல்லைக் கண்டவுடன்:
புண்ணியம்–பாபம், கர்மம்
என்று எடுத்துக்கொள்ளும் வாய்ப்பு உள்ளது.
ஆனால் இப்பாடலின் நேரடி உடல்–மரணச் சூழலில், இதனை செயல்படும் உடற்கூறுகளின் செயற்பாடு என்ற அடிப்படையில் வாசிப்பதற்கும் வலுவான இடமுள்ளது.
எனவே இங்கு:
“கர்மவினை முடிந்துவிட்டது”
என்று நேரடியாகத் தீர்மானிப்பது பாதுகாப்பான விளக்கம் அல்ல.
ஆனால் சைவத் தத்துவத்தின் விரிவான பின்னணியில் ஒரு இரண்டாம் நிலைச் சிந்தனை திறக்கலாம்:
உடல் செயல் நிற்கலாம்; ஆனால் மனிதன் வாழ்ந்த காலத்தில் செய்த செயல்களின் ஆன்மிக–நெறி விளைவுகள் உடல் செயலுடன் சமமாகக் கருதப்பட முடியாது.
இதனை இப்பாடலின் நேரடிப் பொருளாக அல்ல, சைவ கர்மத் தத்துவத்துடன் தொடர்புபடுத்தும் விரிவாக்கமாக மட்டுமே பார்க்க வேண்டும்.
“ஆக்கை பிரிந்தது” — 147-ன் எதிர்காலம் 148-ல் நிகழ்காலமாகிறது
147 கூறியது:
“பிரியும்; பிரிந்தபின்...”
148 கூறுகிறது:
“ஆக்கை பிரிந்தது.”
இது மிக முக்கியமான தொடர்ச்சி.
147:
மரணம் பற்றிய நியதி.
148:
அந்த நியதி நிகழ்ந்த காட்சி.
அதனால் திருமூலர் வாசகரை:
“ஒருநாள் இது நிகழும்”
என்ற அறிவிலிருந்து,
“இதோ, இது எப்படி நிகழ்கிறது என்று பார்”
என்ற நேரடி எதிர்கொள்ளலுக்குக் கொண்டு வருகிறார்.
உயிர்–உடல் வேறுபாடு இன்னும் தெளிவடைகிறது
148-ல் மிகத் தாக்கமிக்க காட்சி:
“மூக்கினிற் கைவைத்து...”
உடல் இருக்கிறது.
முகம் இருக்கிறது.
மூக்கு இருக்கிறது.
கைகள், கால்கள் இருக்கலாம்.
அனைத்தும் வெளிப்படையாக அங்கேயே உள்ளன.
ஆனால் பிறர் தேடுவது ஒன்றையே:
மூச்சு இருக்கிறதா?
இதனால் ஒரு ஆழமான வேறுபாடு தெளிவாகிறது:
உடற்கூறுகள் இருப்பது ≠ உயிரோடு இருப்பது.
இதுவே 147-ல் தொடங்கிய:
உடல் ≠ உயிரின் முழுமை
என்ற விசாரணையை 148 உணர்ச்சிமிக்க நிகழ்வாக மாற்றுகிறது.
யோகப் பார்வையில் — மூச்சின் அருமை
இந்த வரியை யோகப் பார்வையில் அணுகும்போது ஒரு முக்கியமான உண்மை வெளிப்படுகிறது.
வாழும் போது நாம் பெரும்பாலும் கவனிக்காத ஒன்று:
மூச்சு.
மரணம் சந்தேகிக்கப்படும் போது முதலில் தேடப்படுவது அதுவே.
யோகத்தில் பிராணாயாமம் மூச்சைப் பற்றி வெறும் உடற்பயிற்சி அளவில் கவனிக்கவில்லை. மூச்சு:
ஆகியவற்றுடன் ஆழமாக இணைந்துள்ளது.
148-ஆம் பாடலை அதனால்:
“மூச்சே உயிர்”
என்று எளிமைப்படுத்த வேண்டியதில்லை.
ஆனால் அது சாதகரை நினைவூட்டுகிறது:
ஒவ்வொரு மூச்சும் சாதாரணம் அல்ல; உயிரோடு இருப்பதற்கான நிகழ்காலச் சாட்சி.
மூச்சை எண்ணாமல் வாழ்கிறவன், இறுதியில் மூச்சையே தேடுகிறான்
இப்பாடலில் ஒரு நுண்ணிய வாழ்வியல் முரண்பாடு இருக்கிறது.
உயிரோடு இருக்கும்போது:
ஆயிரக்கணக்கான மூச்சுகளை கவனிக்காமல் விடுகிறோம்.
மரணத்தின் போது:
ஒரே ஒரு மூச்சு உள்ளதா என்று பிறர் மூக்கருகே கை வைக்கிறார்கள்.
இதிலிருந்து யோக சாதகருக்கான விழிப்பு:
மூச்சு இருக்கும்போதே விழித்திரு.
இது மரணப் பயத்திற்காக அல்ல.
தியானத்தில்:
மூச்சை அறிதல் → நிகழ்காலத்தை அறிதல் → உயிரின் அருமையை உணர்தல்
என்ற விழிப்பை வளர்க்கலாம்.
ஆகமப் பார்வையில் — செயற்படும் உடலில்தான் சாதனை
உயிரோடு இருக்கும் யாக்கையால் தான்:
148-ல்:
மற்றவர்கள் அந்தக் கைகளை நகர்த்துகிறார்கள்;
உடலை மூடுகிறார்கள்;
எடுத்துச் செல்கிறார்கள்.
இதனால் ஆகம சாதகருக்கு வலிமையான நினைவூட்டல்:
சடங்கு செய்யக்கூடிய உடல் இருக்கும் போதே சடங்கை அகமாற்றமாக்கு.
உடல் இறந்தபின் பிறர் நமக்காக இறுதிச் சடங்கு செய்யலாம்.
ஆனால்:
நாம் செய்ய வேண்டிய சாதனையை அவர்கள் நமக்குப் பதிலாகச் செய்ய முடியாது.
குருவின் உபதேசமும் இதே விதி
குரு:
வழி காட்டலாம்.
மந்திரம் அளிக்கலாம்.
சாஸ்திரத்தை விளக்கலாம்.
ஆனால்:
சிஷ்யனுடைய காலத்தை குரு வாழ முடியாது.
சிஷ்யனுடைய உடலில் குரு சாதனை செய்ய முடியாது.
148 சாதகரிடம் கேட்கிறது:
“உன் உடல் இன்னும் உன் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் போது, குருவின் உபதேசத்தை நீ என்ன செய்கிறாய்?”
இதுவே “உபதேசம்” அதிகாரத்திலிருந்து “யாக்கை நிலையாமை” அதிகாரத்திற்கு வந்த ஆழமான தொடர்ச்சியையும் நினைவூட்டுகிறது.
தந்திரப் பார்வையில் — உடல் சக்தியின் தளம், ஆனால் உரிமையின் நிரந்தரப் பொருள் அல்ல
தந்திரச் சாதனையில் யாக்கை முக்கியமானது.
உடலில்:
அதனால் உடல்:
சக்திச் சாதனையின் உயிருள்ள தளம்.
ஆனால் 148 காட்டுவது:
உயிரற்ற உடலில் அதே தாந்திரிகப் பயன்பாடு இல்லை.
இதிலிருந்து மிக முக்கியமான சமநிலை:
யாக்கையைப் புனிதப்படுத்து; ஆனால் யாக்கையை நிரந்தரமாக்க முயலாதே.
சாதனையின் நோக்கம் உடலைச் சுற்றி புதிய ஆன்மிக அகந்தையை உருவாக்குவது அல்ல.
உடல் இருக்கும் காலத்தில் அது அகமாற்றத்திற்கு பயன்பட வேண்டும்.
“மூடிட்டுக் கொண்டுபோய்” — தனியுரிமையின் முடிவு
உயிரோடு இருக்கும் போது உடலின் மீது ஒரு தனியுரிமை உள்ளது.
எங்கே செல்ல வேண்டும்?
என்ன அணிய வேண்டும்?
யாரைச் சந்திக்க வேண்டும்?
நாமே தீர்மானிக்கிறோம்.
ஆனால் மரணத்திற்குப் பின்:
பிறர் மூடுகிறார்கள்.
பிறர் தூக்குகிறார்கள்.
பிறர் எடுத்துச் செல்கிறார்கள்.
இது மிகக் கடினமான ஆன்மிக உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது:
உடலின் மீதான நமது அதிகாரமும் நிலையற்றது.
அதனால் நிலையாமை வெறும்:
“உடல் ஒருநாள் அழியும்”
என்பதல்ல.
அது:
“உடலின் மீது ‘என்’ என்று கொண்டிருக்கும் அதிகார உணர்வும் ஒருநாள் முடியும்.”
146-ன் “பெயர் நீக்கம்” — 148-ன் “செயல் நீக்கம்”
இந்த அதிகாரத்தின் கருத்து அடுக்குகள் மிகவும் நுட்பமானவை.
146:
பெயர் நீங்குகிறது.
147:
கட்டமைப்பு பிரிகிறது.
148:
செயற்பாட்டு உரிமை நீங்குகிறது.
அதனால் மனித அடையாளத்தின் மூன்று வலுவான அடுக்குகள் கேள்விக்குட்படுகின்றன:
நான் என்ன பெயர்?
நான் இந்த உடலா?
நான் செய்கிறேன் என்பதே முழுமையான நானா?
திருமூலர் ஒவ்வொரு பாடலிலும் “நான்” பற்றிய ஒரு ஆதாரத்தை எடுத்துத் தளர்த்துகிறார்.
“காக்கைப் பலி” — உயிரோடு இருந்தவன் சடங்கின் பொருளாகிறான்
இறுதி அடி ஒரு சமூக–சடங்கு உலகைத் திறக்கிறது.
ஒருகாலத்தில் அந்த மனிதன்:
சடங்குகளைச் செய்திருக்கலாம்.
இப்போது:
அவனை முன்னிட்டு சடங்கு செய்யப்படுகிறது.
இது மீண்டும்:
செய்பவன் → சடங்கின் பொருள்
என்ற மாற்றத்தை வலுப்படுத்துகிறது.
காக்கைக்கு பலி இடுதல் போன்ற இறப்புச் சடங்கு விவரத்தை இப்பாடல் அளிக்கும் அளவுக்கே எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். இதிலிருந்து முழு பிதிர் உலகவியல், உயிரின் அடுத்த பயணம் போன்றவற்றை இந்த ஒரு பாடலுக்கு மேல் கட்ட வேண்டியதில்லை.
சைவப் பார்வையில் — உடல் முடிவதுதான் உயிரின் முழு உண்மை அல்ல
திருமூலர் உடல் இறப்பின் காட்சியை இவ்வளவு விவரமாகக் காட்டுவதன் நோக்கம்:
“மனிதன் இதோடு முழுமையாக முடிந்தான்”
என்று ஒரு பொருள்மயமான முடிவை நிரூபிப்பதற்காக அல்ல.
அதேபோல்:
இந்த ஒரு பாடலிலேயே மறுமை உலகின் முழு வரைபடம் தரப்படுவதும் இல்லை.
அவர் முதலில் செய்யும் பணி:
தேகத்துடன் முழுமையாக ஒட்டியுள்ள அடையாளத்தை உடைத்தல்.
உயிர்–உடல் வேறுபாட்டை உணராமல் ஆழமான சைவத் தத்துவ விசாரணை தொடங்க முடியாது.
அதனால் நிலையாமை அதிகாரம்:
மறுமை உலகைப் பற்றி ஆர்வம் ஏற்படுத்துவதற்கு முன்,
இம்மை அடையாளத்தின் மயக்கத்தைத் தளர்த்துகிறது.
செயல் செய்யும் காலமே ஆன்மிகச் செல்வத்தை உருவாக்கும் காலம்
148-ன் மிக முக்கியமான சாதனைப் பொருள் இங்கே வருகிறது.
மரணத்திற்குப் பின்:
உடல் தனக்காக ஒன்றும் செய்ய முடியாது.
அப்படியானால்:
நன்மை எப்போது செய்ய வேண்டும்?
மன்னிப்பு எப்போது கேட்க வேண்டும்?
ஜபம் எப்போது செய்ய வேண்டும்?
ஞானம் எப்போது கற்க வேண்டும்?
சேவை எப்போது செய்ய வேண்டும்?
பதில்:
செய்யக்கூடியபோதே.
இதுதான் “யாக்கை நிலையாமை” அதிகாரத்தின் ஆன்மிக அவசரம்.
145-இன் “விரதமும் ஞானமும்” இங்கு மறுபடியும் முக்கியமாகிறது
145-ல் திருமூலர்:
“கொண்ட விரதமும் ஞானமும்...”
என்று வெளிச்சார்புகளுக்கு மாறாக அகத்தில் வளர்த்த சாதனைச் செல்வத்தை முன்னிறுத்தினார்.
148-ல் அது ஏன் அவசியம் என்பதற்கான இன்னொரு காரணம் தெரிகிறது:
செய்யக்கூடிய உடலின் காலம் முடிகிறது.
எனவே:
விரதத்தை மேற்கொள்ளும் காலம் — இப்போது.
ஞானத்தை உள்ளீர்க்கும் காலம் — இப்போது.
சாதனையை வாழ்வாக்கும் காலம் — இப்போது.
மரணப் பயம் அல்ல — செயற்பாட்டு விழிப்பு
இந்தப் பாடலை தவறாக வாசித்தால்:
“என்னையும் ஒருநாள் மூடி எடுத்துச் செல்லப்போகிறார்களே!”
என்று மரணப் பயம் அதிகரிக்கலாம்.
அது பாடலின் உயர்ந்த பயன்பாடு அல்ல.
சரியான மாற்றம்:
“என் கைகள் இன்னும் செய்கிறதே!”
“என் கால்கள் இன்னும் நடக்கிறதே!”
“என் மூச்சு இன்னும் இருக்கிறதே!”
“என் வாக்கு இன்னும் மந்திரம் சொல்ல முடிகிறதே!”
என்ற நன்றியுணர்வு.
இதுவே:
மரண நினைவு → உயிர் விழிப்பு.
“இறப்பை நோக்காதே; இன்னும் உயிரோடு இருப்பதை நோக்கு”
யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தின் ஆழமான நோக்கத்தை இவ்வாறு புரிந்துகொள்ளலாம்:
திருமூலர் தொடர்ந்து பிணம், சுடுகாடு, அழுகை, உடற்பிரிவு போன்ற படிமங்களைத் தருகிறார்.
அவை மரணத்தில் மனதைப் பூட்டுவதற்காக அல்ல.
அந்தக் காட்சிகளின் வழியாக அவர் சாதகரின் பார்வையை மீண்டும் நிகழ்காலத்திற்குத் திருப்புகிறார்:
“இப்போது நீ உயிரோடு இருக்கிறாய்.”
இதுதான் முக்கியம்.
147–148: மிகத் தெளிவான ஆன்மிகத் தொடர்ச்சி
147
உடல் பல கூறுகளின் சேர்க்கை.
அது பிரியும்.
உயிர் மீளாது.
148
அந்தப் பிரிவு நிகழ்கிறது.
செயற்பாடு நிற்கிறது.
மூச்சு இல்லை என்று பிறர் உறுதி செய்கிறார்கள்.
உடல் அவர்களால் எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது.
அதனால்:
147 — யாக்கையின் அமைப்பியல் நிலையாமை.
148 — யாக்கையின் செயற்பாட்டு நிலையாமை.
இரண்டையும் சேர்த்தால்:
அமைப்பும் நிலைக்காது; செயலாற்றும் அதிகாரமும் நிலைக்காது.
144–148: “நான்” எனும் பற்றின் ஐந்து சோதனைகள்
பாடல்
பற்றின் தளம்
திருமூலர் காட்டும் எல்லை
144
உடலின் பொருள்
மீண்டும் மண்
145
குடும்ப உறவு
பின்செலார்
146
பெயர் / சமூக நினைவு
பெயர் நீங்கும்; நினைவு தளரும்
147
உடற்கட்டமைப்பு
பிரியும்; உயிர் மீளாது
148
செயற்பாட்டு அதிகாரம்
தானே செய்தவன் பிறரால் கையாளப்படும் உடலாகிறான்
இதனால் நிலையாமை விசாரணை தொடர்ந்து ஆழமாகிறது:
என்னுடைய உடல்
↓
என்னுடைய உறவுகள்
↓
என்னுடைய பெயர்
↓
என்னுடைய உடற்கட்டமைப்பு
↓
“நான் செய்கிறேன்” என்ற அதிகாரம்
ஒவ்வொன்றிற்கும் ஒரு எல்லை இருப்பதை திருமூலர் காட்டுகிறார்.
இந்தப் பாடலின் உச்சமான சுயவிசாரணை
148 இறுதியில் சாதகரிடம் கேட்பது:
“செய்யும் ஆற்றல் உனக்கிருக்கும்போது நீ என்ன செய்கிறாய்?”
இது:
எவ்வளவு காலம் வாழ்வாய்?
என்ற கேள்வியைவிட முக்கியமானது.
ஏனெனில் காலத்தின் அளவு நம் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை.
ஆனால்:
இப்போது கிடைத்த செயல் ஆற்றலை எதற்காகப் பயன்படுத்துகிறோம்
என்பதில் நமக்கு பொறுப்பு உள்ளது.
ஒருங்கிணைந்த ஆன்மிகப் பொருள்
148-ஆம் பாடல் உயிரோடு இருந்த மனிதன் எவ்வாறு படிப்படியாக செயற்பாட்டை இழந்து, உயிர் பிரிந்தபின் பிறர் சோதித்து, மூடி, எடுத்துச் சென்று இறுதிச் சடங்கு செய்யும் உடலாக மாறுகிறான் என்பதை மிக நேரடியான காட்சியாக முன்வைக்கிறது. இதன் நோக்கம் உடலை இழிவுபடுத்துவது அல்ல; உடலின் மீதான நமது செயற்பாட்டு அதிகாரமே காலவரையுடையது என்பதை உணர்த்துவதாகும். யோகப் பார்வையில் மூச்சும் உடல் இயக்கமும் நிகழ்கால உயிர்வாழ்வின் அருமையை நினைவூட்டுகின்றன; ஆகமப் பார்வையில் செயற்படும் உடலே பூஜை, மந்திரம், சேவை, வணக்கம் ஆகியவற்றிற்கான கருவி; தந்திரப் பார்வையில் உடல் சக்திச் சாதனையின் தளம் என்றாலும் அது நிரந்தர தளம் அல்ல. சைவத் தத்துவத்தில் இக்காட்சி உடலை உயிரின் முழுமையான வரையறையாகக் கொள்ளும் தேகாபிமானத்தைத் தளர்த்துகிறது. ஆகவே மரணத்தைப் பார்த்து பயப்படுவது அல்ல, இன்னும் செயற்படும் உடலும் மூச்சும் இருக்கும் காலத்திலேயே விரதம், ஞானம், அறம், சேவை, சாதனை ஆகியவற்றை வாழ்வாக்குவது இப்பாடலின் உயர்ந்த ஆன்மிக அழைப்பாகிறது.
ஞானச் சூத்திரம்
உடல் மாற்றம் → செயற்பாடு நின்றல் → ஆக்கைப் பிரிவு → மூச்சு இல்லாமை → தன்அதிகார முடிவு → பிறரால் உடல் கையாளப்படுதல் → இறுதிச் சடங்கு → வாழும் காலத்தின் அருமை.
அதை இன்னும் சுருக்கமாக:
செய்யும் யாக்கை → செயலற்ற யாக்கை → பிறர் கையாளும் உடல்.
இதிலிருந்து எழ வேண்டிய விழிப்பு:
ஒருநாள் பிறர் உன் உடலுக்குச் செய்வார்கள்; இன்று உன் உடல் உனக்குச் செய்ய முடிகிறது — ஆகவே செய்ய வேண்டிய சாதனையை இன்றே செய்.
பாடலின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு
உடலின் செயற்பாடு நிற்பதிலிருந்து மனிதனின் செயற்பாட்டு அதிகாரம் முடிவதுவரை
சீக்கை விளைந்தது செய்வினை மூட்டற்ற
ஆக்கை பிரிந்த தலகு பழுத்தது
மூக்கினிற் கைவைத்து மூடிட்டுக் கொண்டுபோய்க்
காக்கைப் பலியிட்டுக் கைகொட்டு மாறே. (148)
148-ஆம் பாடல் “யாக்கை நிலையாமை” அதிகாரத்தில் மரணத்தைப் பற்றிய இன்னொரு பொதுக் கூற்றைச் சேர்ப்பதில்லை. மாறாக, 147-ஆம் பாடலில் கூறப்பட்ட “பிரிவு” இப்போது நடைமுறையில் எவ்வாறு நிகழ்கிறது என்பதை ஒரு தொடர்ச்சியான காட்சியாக்குகிறது.
147:
“பிரியும்; பிரிந்தபின்...”
148:
“ஆக்கை பிரிந்தது...”
இந்தச் சொற்சார்ந்த தொடர்ச்சியே 148-ஆம் பாடல் ஏன் இங்கே வருகிறது என்பதை முதலில் விளக்குகிறது.
147 — பிரிவு நியதி.
148 — பிரிவு நிகழ்வு.
147-இன் முடிவிலிருந்து 148-இன் தொடக்கம்
147-ஆம் பாடலின் இறுதிக் கருத்து:
உயிர் பிரிந்தபின் மீண்டும் அதே யாக்கைக்குள் புகுவதில்லை.
இதைக் கேட்ட சாதகருக்கு அடுத்த கேள்வி இயல்பாக எழுகிறது:
“அந்தப் பிரிவு நிகழ்ந்த உடலை உலகம் எவ்வாறு அறிகிறது?”
148 அதற்கான நிகழ்ச்சித் தொடரைத் தருகிறது:
உடலில் இறுதி மாற்றம்
→ செயற்பாடு நிற்றல்
→ ஆக்கைப் பிரிவு
→ மூச்சு சோதனை
→ உடல் மூடப்படுதல்
→ எடுத்துச் செல்லப்படுதல்
→ இறுதிச் சடங்கு.
எனவே 147-ன் தத்துவக் கூற்றை 148 காணக்கூடிய மனித அனுபவமாக மாற்றுகிறது.
முதல் அடி — செயற்பாட்டின் சிதைவு
“சீக்கை விளைந்தது செய்வினை மூட்டற்ற”
முதல் அடி இன்னும் இறுதிச் சடங்கைப் பேசவில்லை.
முதலில்:
உடலுக்குள் மாற்றம்.
இதுவே முக்கியம்.
உயிருள்ள யாக்கையின் அடையாளம் வெறும் வடிவம் அல்ல; அது செயல்படுகிறது.
நடக்கிறது.
பேசுகிறது.
உணர்கிறது.
எதிர்வினை செய்கிறது.
மரணத்தின் நகர்வு முதலில் இந்தச் செயற்பாட்டுத் தளத்திலேயே காட்டப்படுகிறது.
சீக்கை, மூட்டற்ற ஆகிய சொற்களின் துல்லியமான உரைநிலை வாசிப்பு மேலும் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டியிருந்தாலும், அடியின் தர்க்கப் பணி தெளிவானது:
செயல்பட்ட யாக்கை → செயற்பாடு குன்றும்/நிற்கும் யாக்கை.
இரண்டாம் அடி — மாற்றத்திலிருந்து பிரிவிற்கு
“ஆக்கை பிரிந்த தலகு பழுத்தது”
முதல் அடியில்:
மாற்றம் / செயற்பாட்டுச் சிதைவு.
இரண்டாம் அடியில்:
பிரிவு.
இதுவே பாடலின் முதல் பெரிய தர்க்கத் திருப்பம்.
ஆக்கை என்பது அமைந்த உடல்.
பிரிந்தது என்பது அந்த உயிருள்ள ஒருமை இனி பழைய நிலையில் இல்லை என்பதைச் சுட்டுகிறது.
அதனால்:
செயற்பாட்டுச் சிதைவு → ஆக்கைப் பிரிவு.
இது 147-ஆம் பாடலுடன் நேரடியாக இணைகிறது.
“பிரியும்” → “பிரிந்தது”
147:
பிரியும்
148:
பிரிந்தது
இந்த வினைமாற்றம் மிகவும் முக்கியமானது.
147 — எதிர்நிலை
இது நிகழும்.
148 — நிகழ்ந்த நிலை
இது நிகழ்ந்துவிட்டது.
இதனால் திருமூலரின் போதனை:
அறிவுறுத்தல் → நேர்காட்சி
என்று நகர்கிறது.
நிலையாமை இனி எதிர்காலத்தில் நிகழப்போகும் ஒன்றல்ல.
நிகழ்ந்துவிட்ட ஒரு மனித உடலை இப்போது பார்
என்று பாடல் வாசகரை எதிர்கொள்ளச் செய்கிறது.
மூன்றாம் அடி — உள்ளக நிகழ்விலிருந்து வெளிப்புற உறுதிப்படுத்தலுக்கு
“மூக்கினிற் கைவைத்து மூடிட்டுக் கொண்டுபோய்க்”
இதுவரை:
உடலுக்குள் நிகழ்ந்த மாற்றம்.
இப்போது:
பிற மனிதர்கள் செயல்படத் தொடங்குகிறார்கள்.
இதுதான் இரண்டாவது பெரிய தர்க்கத் திருப்பம்.
முதலில்:
மரணம் உடலில் நிகழ்கிறது.
பின்னர்:
சமூகம் அதை அறிகிறது.
அதனால்:
உள்ளகச் செயற்பாட்டுச் சிதைவு → வெளிப்புற மரண உறுதிப்படுத்தல்.
“மூக்கினிற் கைவைத்து” ஏன் தர்க்கத்தின் மையத்தில் வருகிறது?
இந்தச் செயல் மிகச் சாதாரணமானது போலத் தோன்றினாலும் பாடலின் அமைப்பில் மிக முக்கியமானது.
உடல் அங்கே இருக்கிறது.
ஆனால் கேள்வி:
உயிர்ச்செயல் இன்னும் இருக்கிறதா?
என்பது.
அதற்காக மூச்சு சோதிக்கப்படுகிறது.
இதனால் முதல் இரண்டு அடிகளில் நிகழ்ந்ததை மூன்றாம் அடி மனித அனுபவத்தின் அளவில் உறுதிப்படுத்துகிறது:
உள்ளே நிகழ்ந்த பிரிவு → வெளியே அறியப்படும் மரணம்.
மூச்சுச் சோதனை — ஒரு எல்லைக்கோடு
இந்தச் செயலை தர்க்க ரீதியாகப் பார்த்தால்:
உயிருள்ளவர் / உயிரற்ற உடல்
என்ற இரண்டு நிலைகளுக்கிடையிலான எல்லைக்குறியாகச் செயல்படுகிறது.
மூச்சு இருக்கிறதா என்று பார்க்கும் வரை:
இன்னும் ஒரு சந்தேகம்.
அதன்பின்:
உடலை மூடுதல்.
எனவே செயல்களின் வரிசையே பொருளைத் தருகிறது:
சோதித்தல் → உறுதிப்படுத்தல் → மூடுதல்.
திருமூலர் “அவன் இறந்தான்” என்று மட்டும் கூறாமல், மரணம் மனிதர்களால் எவ்வாறு ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது என்பதைச் செயல்களின் வழியாகக் காட்டுகிறார்.
“மூடிட்டு” — மனிதரிலிருந்து பிணநிலைக்கான சமூக மாற்றம்
மூச்சு சோதனைக்குப் பின்னர்:
மூடுகிறார்கள்.
இது 146-ஆம் பாடலின்:
“பேரினை நீக்கிப் பிணமென்று பேரிட்டு”
என்ற கருத்துடன் ஆழமாக ஒலிக்கிறது.
146-ல்:
மொழி மாறியது.
148-ல்:
உடலை நடத்தும் முறை மாறுகிறது.
அதனால்:
146 — பெயரின் மாற்றம்.
148 — செயல்முறையின் மாற்றம்.
உயிரோடு இருந்தவரிடம் செய்யப்படாத செயல்கள் இப்போது உடலிடம் செய்யப்படுகின்றன.
“கொண்டுபோய்” — செய்பொருள் நிலை முழுமையடைகிறது
இந்த ஒரு வினை பாடலின் தர்க்கத்தில் மிகப் பெரிய மாற்றத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
உயிரோடு:
அவன் போகிறான்.
உயிர் பிரிந்தபின்:
அவனை/உடலைக் கொண்டு போகிறார்கள்.
அதாவது:
தானே நகர்பவன் → பிறரால் நகர்த்தப்படுபவன்.
இதுவே 148-ஆம் பாடலின் மிக வலிமையான தர்க்க எதிர்மறைகளில் ஒன்று.
மனிதனின்:
“நான் செய்கிறேன்”
என்ற நிலை முடிந்து,
“எனக்கு பிறர் செய்கிறார்கள்”
என்ற நிலை வருகிறது.
நான்காம் அடி — தனிமனித நிகழ்விலிருந்து சடங்கு ஒழுங்கிற்கு
“காக்கைப் பலியிட்டுக் கைகொட்டு மாறே.”
இங்கு மரணம் தனிப்பட்ட உடல் நிகழ்வாக இருப்பதைத் தாண்டி:
சமூக–சடங்கு நிகழ்வாக
மாற்றப்படுகிறது.
பாடலின் இயக்கம்:
உடல்
→ உயிர்ச்செயல்
→ பிறர்
→ சடங்கு.
இதனால் தனிமனிதனின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்த யாக்கை இறுதியில் சமூக மரபின் செயல்முறைக்குள் செல்கிறது.
கைகொட்டு மாறே என்பதன் துல்லிய மரபுச் செயற்பாடு பதிப்பியல் ஆய்வு வேண்டிய இடமாக இருந்தாலும், அடியின் கட்டமைப்புப் பணி தெளிவாக உள்ளது:
இறப்புச் செயல்முறை சடங்கு நிறைவுக்குச் செல்கிறது.
நான்கு அடிகள் — நான்கு தர்க்க நிலைகள்
அடி
நிகழ்வு
தர்க்கப் பணி
சீக்கை விளைந்தது...
உடல் மாற்றம் / செயற்பாட்டுச் சிதைவு
உயிருள்ள யாக்கையின் செயல்நிலை குன்றுகிறது
ஆக்கை பிரிந்தது...
பிரிவு
மரண எல்லை நிகழ்கிறது
மூக்கினிற் கைவைத்து...
மூச்சுச் சோதனை, மூடுதல், எடுத்துச் செல்லுதல்
மரணம் சமூகமாக உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது
காக்கைப் பலியிட்டு...
இறப்புச் சடங்கு
உடல் சடங்கு ஒழுங்கிற்குள் செல்கிறது
இதனால் பாடலின் மொத்த தர்க்கம்:
உடல் மாற்றம் → செயற்பாடு நிற்றல் → பிரிவு → உறுதிப்படுத்தல் → கையாளப்படுதல் → சடங்கு.
பாடலின் மிக முக்கியமான வினைமாற்றம்
148-ஐ இன்னொரு கோணத்தில் பார்த்தால் இரண்டு பகுதிகள் தெரிகின்றன.
முதல் பகுதி — உடலில் நிகழ்வது
விளைந்தது
பிரிந்தது
இரண்டாம் பகுதி — பிறர் உடலுக்குச் செய்வது
கைவைத்து
மூடிட்டு
கொண்டுபோய்
பலியிட்டு
இதுவே பாடலின் ஆழமான கட்டமைப்பு.
மரணத்திற்கு முன் மனிதன்:
செயற்பாட்டின் மையம்.
மரணத்திற்கு பின்:
பிறரின் செயற்பாட்டிற்குரிய உடல்.
அதனால் இப்பாடலின் மறைந்த தர்க்க எதிர்மறை:
செய்பவன் ↔ செயப்படுபொருள்.
146 மற்றும் 148 — ஒரே இறப்பு நிகழ்வின் இரண்டு கோணங்கள்
146-ஆம் பாடலும் இறுதிச் சடங்கைப் பேசுகிறது.
அப்படியானால் 148 ஏன் மீண்டும் அதே தளத்திற்குத் திரும்புகிறது?
ஏனெனில் இரண்டின் கவனம் வேறு.
146-ன் கேள்வி
“சமூக அடையாளத்திற்கு என்ன ஆகிறது?”
பதில்:
பெயர் நீங்குகிறது.
“பிணம்” என்ற பெயர் வருகிறது.
நினைவு தளர்கிறது.
148-ன் கேள்வி
“செயற்படும் யாக்கைக்கு என்ன ஆகிறது?”
பதில்:
செயல் நிற்கிறது.
பிரிவு நிகழ்கிறது.
மூச்சு சோதிக்கப்படுகிறது.
உடல் பிறரால் கையாளப்படுகிறது.
எனவே:
146 — அடையாளத்தின் நிலையாமை.
148 — செயற்பாட்டு அதிகாரத்தின் நிலையாமை.
147 மற்றும் 148 — அமைப்பிலிருந்து செயல்பாட்டிற்கு
147:
உடல் பல கூறுகளால் அமைந்தது.
148:
அந்த அமைப்பின் செயல்பாடு முடிகிறது.
இதனால்:
கட்டமைப்பு → செயற்பாடு
என்ற அடுத்த தர்க்கப் படி உருவாகிறது.
ஒரு உடல்:
வடிவம் இருப்பதால் மட்டும் உயிருள்ள உடலல்ல.
அது:
உயிருடன் செயல்பட வேண்டும்.
148 அந்தச் செயல்பாட்டின் முடிவைக் காட்டுகிறது.
144–148: திருமூலரின் விசாரணை எவ்வாறு ஆழமடைகிறது?
144 — பொருட்தளம்
மீண்டும் மண்.
உடலின் பொருள் நிலைக்காது.
145 — உறவுத்தளம்
பெண்டிரும் மக்களும் பின்செலார்.
உடலைச் சுற்றிய உறவுகளுக்கும் எல்லை.
146 — சமூக அடையாளம்
பேரினை நீக்கி...
பெயரும் சமூக நினைவும் நிலைக்காது.
147 — கட்டமைப்புத்தளம்
பிரியும்... உயிர் மீளப் புகாது.
உடலின் ஒருங்கிணைவும் நிலைக்காது.
148 — செயற்பாட்டுத்தளம்
மூக்கினிற் கைவைத்து மூடிட்டுக் கொண்டுபோய்...
“நான் செய்கிறேன்” என்ற உடல் சார்ந்த அதிகாரமும் முடிகிறது.
இதனால் அதிகாரத்தின் தொடக்கத்தில் திருமூலர் மனிதனின் பற்றுகளை வெளியில் இருந்து உள்ளே மட்டுமல்ல, அடுக்கு அடுக்காக உடைக்கிறார்.
“நான் செய்கிறேன்” என்ற அடையாளத்திற்கான சோதனை
உடல் பற்றை விட இன்னும் நுண்ணிய பற்று ஒன்று உள்ளது:
செயற்பாட்டு அகந்தை.
“நான் செய்தேன்.”
“நான் கட்டினேன்.”
“நான் நடத்துகிறேன்.”
“என்னால்தான் இது நடக்கிறது.”
148 இந்த உணர்வை ஒரு தீவிரமான எல்லைக்குக் கொண்டு செல்கிறது.
ஒருநாள்:
தன் மூச்சையே தானே உறுதிப்படுத்த முடியாது.
தன் உடலைத் தானே மூட முடியாது.
தன் உடலைத் தானே எடுத்துச் செல்ல முடியாது.
இதனால் பாடல் நேரடியாக “அகந்தை” என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தாவிட்டாலும், அதன் நிகழ்ச்சித் தர்க்கம் செயற்பாட்டு அதிகாரத்தின் எல்லையை வெளிப்படுத்துகிறது.
145-இன் “விரதம்–ஞானம்” ஏன் இன்னும் முக்கியமாகிறது?
145-ஆம் பாடலில் ஒரு நேர்மறையான பதில் ஏற்கனவே வைக்கப்பட்டது:
விரதம் + ஞானம்.
148 வரை வந்தபோது அதன் அவசியம் தெளிவாகிறது.
ஏனெனில்:
உடல் இருக்கிறது என்பதே போதாது.
செய்யும் ஆற்றல் இருக்கும் காலமே சாதனைக்கான வாய்ப்பு.
உடல் பிறரால் எடுத்துச் செல்லப்படும் நிலைக்கு வந்த பின்:
சாதகர் தன் உடலால் புதிய சாதனையைத் தொடங்க முடியாது.
இதனால் 145-ல் கூறப்பட்ட நேர்மறை மதிப்பை 148 மறைமுகமாக வலுப்படுத்துகிறது:
செய்யக்கூடிய காலத்தில் செய்.
பாடலின் காரண–விளைவு சங்கிலி
148-ஐ ஒரு தொடர்ச்சியான தர்க்க வரைபடமாகக் காட்டினால்:
யாக்கையில் இறுதி மாற்றம்
↓
செயற்பாட்டு ஒற்றுமை குன்றல்
↓
ஆக்கைப் பிரிவு
↓
மூச்சு சோதனை
↓
மரணம் உறுதிப்படுத்தல்
↓
உடல் மூடப்படுதல்
↓
பிறரால் எடுத்துச் செல்லப்படுதல்
↓
இறப்புச் சடங்கு
↓
மனித செயற்பாட்டு அதிகாரத்தின் எல்லை வெளிப்படுதல்
பாடல் ஏன் இங்கே அவசியம்?
147-லேயே:
“உயிர் மீளாது”
என்று சொல்லப்பட்டுவிட்டது.
அப்படியானால் 148 தேவையா?
ஆம்.
ஏனெனில் அறிவு இரண்டு நிலைகளில் செயல்படுகிறது:
கருத்தாக அறிதல்
“நான் ஒருநாள் இறப்பேன்.”
காட்சியாக எதிர்கொள்ளுதல்
“நான் இறந்தபின் இந்த உடலை மற்றவர்கள் மூச்சு சோதித்து, மூடி, எடுத்துச் செல்வார்கள்.”
இரண்டாவது அனுபவம் மனத்தில் அதிக தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
திருமூலர் நிலையாமையை வெறும் தத்துவச் சூத்திரமாக விடாமல்:
வாழ்க்கையின் அன்றாட இறப்புச் சடங்கு காட்சிக்குள் கொண்டு வருகிறார்.
அதுவே பற்றைத் தளர்த்தும் அவரது கவிதைத் தர்க்கம்.
147–148 இரு பாடல்களின் ஒருங்கிணைந்த தர்க்கம்
147:
யாக்கை கூறுகளால் அமைந்தது
→ அது பிரியும்
→ உயிர் மீளாது.
148:
பிரிவு நிகழ்ந்தது
→ செயற்பாடு நின்றது
→ பிறர் அதை உறுதிப்படுத்தினர்
→ உடலை மூடினர்
→ எடுத்துச் சென்றனர்
→ சடங்கு செய்தனர்.
இதனால்:
நியதி → நிகழ்வு → சமூக உறுதிப்படுத்தல் → சடங்கு நிறைவு.
அதிகாரத்தின் ஆழமான கற்பித்தல் முறை
144–148 வரை திருமூலர் ஒரே கருத்தை வெவ்வேறு சொற்களில் மீண்டும் கூறவில்லை.
அவர் நிலையாமையை பல தளங்களில் நிரூபிக்கிறார்:
பொருள் ரீதியாக — மண்.
உறவு ரீதியாக — பின்செலார்.
சமூக ரீதியாக — பெயர் நீங்கும்.
கட்டமைப்பு ரீதியாக — பிரியும்.
செயற்பாட்டு ரீதியாக — பிறர் உடலைக் கையாளுகின்றனர்.
இதனால் சாதகருக்கு தப்பிக்க இடமில்லாத வகையில் ஒரு முழுமையான விசாரணை உருவாகிறது.
“உடல் நிலைக்கும்” — இல்லை.
“உறவு நிலைக்கும்” — அதற்கும் எல்லை.
“பெயராவது நிலைக்கும்” — அதுவும் மாறும்.
“உடற்கட்டமைப்பு உறுதியானதே” — அதுவும் பிரியும்.
“என் செயல் அதிகாரமாவது என்னுடையதே” — அதற்கும் காலவரை உண்டு.
இதன் நோக்கம் நம்பிக்கையின்மை அல்ல.
தவறான நிரந்தர நம்பிக்கைகளை அகற்றுவது.
பாடலின் தர்க்க இடம்
147-ஆம் பாடலில் “பிரியும் — பிரிந்தபின்” என்று யாக்கையின் கட்டமைப்புச் சேர்க்கை ஒருநாள் கலைந்து உயிர் மீண்டும் அதே உடலுக்குள் புகுவதில்லை என்ற நியதியை நிறுவிய திருமூலர், 148-ஆம் பாடலில் அந்தப் பிரிவை நேரடி மனித அனுபவமாக்குகிறார். உடலின் செயற்பாடு குன்றுவதிலிருந்து “ஆக்கை பிரிந்தது” என மரணம் நிகழ்வதற்கும், மூச்சைச் சோதித்து உடலை மூடி பிறர் எடுத்துச் சென்று இறப்புச் சடங்கு செய்வதற்கும் ஒரு தொடர்ச்சியான செயல்வரிசையை அமைத்து, உயிரோடு இருந்தபோது செய்பவனாகத் தோன்றிய மனிதன் உயிர் பிரிந்தவுடன் பிறரின் செயற்பாட்டிற்குரிய உடலாக மாறுவதை வெளிப்படுத்துகிறார். இதன் மூலம் யாக்கையின் நிலையாமை மட்டுமல்ல, “நான் செய்கிறேன்” என்ற உடல் சார்ந்த செயற்பாட்டு அதிகாரத்திற்கும் ஒரு தீர்மானமான எல்லை உண்டு என்பதை இப்பாடல் நிறுவுகிறது.
தர்க்கச் சூத்திரம்
உடல் மாற்றம் → செயற்பாடு நிற்றல் → ஆக்கைப் பிரிவு → மூச்சு சோதனை → மரணம் உறுதி → உடல் மூடுதல் → பிறரால் எடுத்துச் செல்லுதல் → சடங்கு.
இதன் ஆழமான மாற்றத்தை இன்னும் சுருக்கமாக:
செய்கிறான் → செயல் நிற்கிறது → பிரிகிறான் → சோதிக்கப்படுகிறான் → மூடப்படுகிறான் → கொண்டு செல்லப்படுகிறான்.
நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி
147 “யாக்கை பிரியும்” என்று நியதியைச் சொன்னது; 148 “பிரிந்த யாக்கை இனி தன்னைத் தானே நடத்தாது” என்று அந்த நியதியின் இறுதி விளைவை காட்சியாக்குகிறது.
சாதனை வாழ்வியல்
செய்யும் ஆற்றல் இருக்கும் காலத்திலேயே வாழ்க்கையை அர்த்தமுள்ளதாக்குதல்
சீக்கை விளைந்தது செய்வினை மூட்டற்ற
ஆக்கை பிரிந்த தலகு பழுத்தது
மூக்கினிற் கைவைத்து மூடிட்டுக் கொண்டுபோய்க்
காக்கைப் பலியிட்டுக் கைகொட்டு மாறே. (148)
148-ஆம் பாடலை சாதனை வாழ்வியலாக மாற்றும்போது மையக் கேள்வி இதுதான்:
“ஒருநாள் இந்த உடல் எனது ஆணைக்கு உட்படாமல் பிறர் கையாளும் உடலாக மாறுமெனில், இன்று அது என்ன செய்ய முடிகிறதோ அதைக் கொண்டு நான் என்ன செய்கிறேன்?”
இப்பாடல் மரணத்தைப் பற்றி பயமுறுத்துவதற்காக அல்ல. செய்யும் திறன் இருக்கும் காலத்தின் மதிப்பை உணர்த்துவதற்காக வருகிறது.
இன்று என் கைகள் என்ன செய்கின்றன?
மரணத்திற்குப் பின்:
ஆனால் இன்று:
இந்தக் கைகள் இன்னும் எனக்குச் செய்கின்றன.
அவை:
அதனால் இப்பாடலின் முதல் நடைமுறை விழிப்பு:
செய்யும் திறன் இருக்கும் போது நன்மையைச் செய்.
இன்று என் கால்கள் எங்கே செல்கின்றன?
உயிரோடு இருக்கும் போது மனிதன் தானே செல்கிறான்.
மரணத்திற்குப் பின்:
அவனை எடுத்துச் செல்கிறார்கள்.
இந்த மாற்றத்தை வாழ்வில் பயன்படுத்தினால் ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது:
“என் கால்கள் இன்னும் என்னை எடுத்துச் செல்லும் போது நான் எங்கு செல்கிறேன்?”
அவை:
இது மிக எளிய சாதனைச் சோதனை.
மூச்சு இருக்கும் காலத்தை உணர்ந்து வாழ்தல்
“மூக்கினிற் கைவைத்து...”
என்ற வரி வாழ்வியல் ரீதியாக மிக வலிமையானது.
மரணத்தின் போது பிறர் தேடுவது:
இன்னும் மூச்சு இருக்கிறதா?
ஆனால் உயிரோடு இருக்கும் போது நாம் மூச்சின் அருமையை மறந்து விடுகிறோம்.
எனவே தினமும் சில நிமிடம்:
“மூச்சு இருக்கிறது; எனவே இன்னும் வாய்ப்பு இருக்கிறது”
என்று நினைவுகொள்ளலாம்.
இது பயம் அல்ல.
இது:
நிகழ்கால விழிப்பு.
“பிறகு செய்வேன்” என்ற மயக்கத்தை குறைத்தல்
இந்தப் பாடலின் வாழ்வியல் பயன்பாட்டில் மிக முக்கியமான ஒன்று:
தாமதத்தின் பழக்கம்.
நாம் சொல்லக்கூடியவை:
148 நினைவூட்டுவது:
செய்யும் ஆற்றலே நிரந்தரம் அல்ல.
அதனால்:
முக்கியமானவற்றை காரணமின்றி ஒத்திவைக்காதே.
உடலின் மீது ஆணவம் குறைய வேண்டும்
உயிரோடு இருக்கும் போது:
“என் உடல், என் வலிமை, என் திறமை”
என்று நம்புகிறோம்.
ஆனால் இப்பாடல் காட்டுவது:
ஒருநாள் இந்த உடல் தன் நிலையைத் தானே அறிவிக்க முடியாது.
அதனால் உடலின் மேல் பெருமை குறைய வேண்டும்.
ஆனால் உடலை அலட்சியப்படுத்த வேண்டியதில்லை.
சரியான சமநிலை:
உடலைப் பேணு; உடலால் அகந்தை கொள்ளாதே.
ஆரோக்கியம் — சாதனைக்கான ஆதாரம்
இப்பாடலைப் புரிந்துகொண்ட சாதகர்:
“உடல் அழியும்; எனவே கவனிக்க வேண்டாம்”
என்று நினைக்கக் கூடாது.
மாறாக:
“இந்த உடலால் இன்னும் செய்ய முடிகிறதே; ஆகவே அதை பாதுகாப்பேன்”
என்று எண்ண வேண்டும்.
இதனால்:
ஆன்மிகத்திற்கு எதிரானவை அல்ல.
அவை:
சாதனக் கருவிப் பாதுகாப்பு.
குடும்பத்தில் — சொல்ல வேண்டியதைச் சொல்லிவிடு
மரணம் எப்போது வருகிறது என்று யாருக்கும் தெரியாது.
அதனால்:
அன்பைத் தாமதிக்காதே.
நன்றியைத் தாமதிக்காதே.
மன்னிப்பைத் தாமதிக்காதே.
குடும்பத்துடன் இருப்பதைத் தள்ளிப்போடாதே.
148-ஆம் பாடலின் மரணக் காட்சி குடும்பத்தை விட்டு விலகச் சொல்லவில்லை.
மாறாக:
உறவை இன்னும் விழிப்புடன் வாழச் செய்கிறது.
வேலை மற்றும் பொறுப்பில் — “என்னால்தான் எல்லாம்” என்ற எண்ணம் குறையட்டும்
பலர்:
“நான் இல்லாமல் இந்த அமைப்பு நடக்காது”
என்று நினைக்கலாம்.
ஆனால் வாழ்க்கையின் ஒரு நாள்:
நமது உடலே நம்மின்றி பிறரால் எடுத்துச் செல்லப்படும்.
இதனால்:
தன் முக்கியத்துவத்தை அளவோடு காண வேண்டும்.
வேலையில்:
இதுவே நிலையாமை புரிந்த தலைமை.
பதவி மற்றும் அதிகாரத்தில்
பதவி இருக்கும் போது:
மக்கள் கேட்பார்கள்.
அதிகாரம் இருக்கும் போது:
முடிவெடுக்கலாம்.
ஆனால் இவை நிரந்தரமல்ல.
148-ஆம் பாடலின் அடிப்படையில்:
அதிகாரம் இருக்கும் காலத்தில் அதை சேவைக்குப் பயன்படுத்து; சுயபுகழுக்கு அல்ல.
ஏனெனில் ஒரு காலத்தில்:
தன் உடலின் மீதே அதிகாரம் இருக்காது.
செல்வம் — உயிரோடு இருக்கும் போது பயன் தரட்டும்
மரணத்திற்குப் பிறகு செல்வம் உடலுடன் செல்லாது.
ஆனால் உயிரோடு இருக்கும் போது அது:
அதனால்:
செல்வத்தை சேர்த்துக் கொண்டிருப்பதை விட, அர்த்தமுள்ள பயன்பாட்டில் மாற்று.
சமூக ஊடகத்தில் — செயல் முக்கியம், காட்சி அல்ல
இன்றைய காலத்தில் மனிதன்:
நான் என்ன செய்கிறேன்?
என்பதை விட:
மக்கள் என்னைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள்?
என்பதில் அதிக கவனம் செலுத்தலாம்.
148 இதை மாற்றச் செய்கிறது:
ஒருநாள் உடலுக்கே தன் காட்சி மீதான கட்டுப்பாடு இருக்காது.
அதனால்:
பெயர் காட்டுவதற்காக அல்ல, பயன் உருவாக்குவதற்காகச் செய்.
குரு–சிஷ்ய சாதனையில்
குரு:
ஆனால்:
சிஷ்யனுடைய உடல் இருக்கும் காலத்தில் சிஷ்யனே சாதனை செய்ய வேண்டும்.
மரணத்திற்குப் பின் மற்றவர்கள்:
சடங்கு செய்யலாம்.
ஆனால் அவர்கள்:
சிஷ்யனுக்குப் பதிலாக ஜபிக்க முடியாது.
இதனால்:
குருவின் அருகில் இருப்பதை விட குருவின் உபதேசத்தை வாழ்வது முக்கியம்.
சாதனையில் எண்ணிக்கை மட்டும் போதாது
மாலை எண்ணிக்கை, மந்திர எண்ணிக்கை, விரத நாட்கள் ஆகியவை ஒழுக்கத்திற்கு உதவும்.
ஆனால் 148 ஒரு கேள்வியை எழுப்புகிறது:
“செய்யும் ஆற்றல் இருக்கும் போது செய்த சாதனை உன்னை மாற்றியதா?”
அதனால்:
ஜபம் → குணமாக வேண்டும்.
விரதம் → ஒழுக்கமாக வேண்டும்.
ஞானம் → வாழ்க்கைத் தீர்மானமாக வேண்டும்.
குருபக்தி → பணிவாக வேண்டும்.
“நான் செய்கிறேன்” என்பதிலிருந்து “எனக்கு செய்யும் வாய்ப்பு கிடைத்திருக்கிறது” என்பதற்கு
இது இப்பாடலின் மிக முக்கியமான அகமாற்றமாக இருக்கலாம்.
சாதாரண மனநிலை:
“நான் செய்கிறேன்.”
நிலையாமை விழித்த மனநிலை:
“செய்யும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்திருக்கிறது.”
இந்த மாற்றம்:
ஒரு நிமிட தினசரி சாதனை
காலை மூன்று மூச்சுகளை விழிப்புடன் கவனியுங்கள்.
பின்னர் மனதில் கூறலாம்:
“என் மூச்சு இன்னும் இருக்கிறது.”
“என் உடல் இன்னும் செயல்படுகிறது.”
“எனவே இன்று செய்ய வேண்டிய நன்மையைத் தள்ளிப்போட மாட்டேன்.”
பிறகு அன்று மூன்று செயல்களைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம்:
இதுவே 148-ஐ வாழ்வில் கொண்டுவரும் எளிய நடைமுறை.
இரவு சுயவிசாரணை
தினம் முடிவில் கேட்கலாம்:
இது குற்றவுணர்விற்காக அல்ல.
முன்னுரிமைத் தெளிவிற்காக.
தவறாகப் புரிந்துகொள்ளக் கூடாத நான்கு விஷயங்கள்
❌ “மரணம் நிச்சயம்; ஆகவே எதுவும் முக்கியமில்லை.”
சரியல்ல.
மரணம் நிச்சயம் என்பதாலேயே நேரம் முக்கியம்.
❌ “உடல் நிலையற்றது; சிகிச்சை வேண்டாம்.”
சரியல்ல.
உடல் இருக்கும் காலத்தில் பொறுப்புடன் பேண வேண்டும்.
❌ “உறவுகள் எல்லாம் வீண்.”
சரியல்ல.
நிலையாமை உறவின் அருமையை அதிகரிக்க வேண்டும்.
❌ “மரணத்தை எப்போதும் நினைத்து மனஅழுத்தத்தில் இருக்க வேண்டும்.”
சரியல்ல.
மரணப் பயம் அல்ல; செயற்பாட்டு விழிப்பு.
144–148: சாதனை வாழ்வியலின் வளர்ச்சி
144 — உடல் மண்ணாகும்
→ தேகாபிமானத்தைத் தளர்த்து.
145 — உறவுகள் ஒரு எல்லையில் நிற்கும்
→ அன்பை நன்றியுணர்வுடன் வாழ்.
146 — பெயரும் சமூக நினைவும் தளரும்
→ புகழை விட பயனைத் தேர்வு செய்.
147 — உடலின் அமைப்பு பிரியும்
→ கிடைத்த யாக்கையை சாதனக் கருவியாகப் பயன்படுத்து.
148 — செயற்பாட்டு அதிகாரமும் முடியும்
→ செய்யும் ஆற்றல் இருக்கும் போதே செய்.
இதனால் முழு வாழ்வியல் இயக்கம்:
பற்றைக் குறை → நன்றியை வளர்த்து → காலத்தை மதித்து → செயலை அர்த்தப்படுத்து → சாதனையை இன்று வாழ்.
சாதனை வாழ்வியல் சாரம்
148-ஆம் பாடல் மரணத்தின் இறுதி காட்சியைச் சொல்லி பயமுறுத்துவதற்காக அல்ல; உயிரோடு இருக்கும் வரை நமக்குக் கிடைத்திருக்கும் செயற்பாட்டு ஆற்றலின் அருமையை உணர்த்துவதற்காக வருகிறது. இன்று நமது கைகள் செய்ய முடிகிறது, கால்கள் நடக்க முடிகிறது, மூச்சு ஓடுகிறது, வாக்கு பேசுகிறது, மனம் தேர்வு செய்கிறது. ஒருநாள் இதே உடல் பிறரால் சோதிக்கப்பட்டு, மூடப்பட்டு, எடுத்துச் செல்லப்படும். ஆகவே உடலைப் பொறுப்புடன் பேணி, அன்பைத் தள்ளிப்போடாமல், நன்மையைச் செய்யாமல் விடாமல், குரு உபதேசத்தையும் சாதனையையும் “பிறகு” என்று ஒத்திவைக்காமல், செய்யும் ஆற்றல் இருக்கும் காலத்திலேயே வாழ்க்கையை ஞானம், அறம், சேவை, சாதனை ஆகியவற்றால் அர்த்தமுள்ளதாக்க வேண்டும்.
வாழ்வியல் சூத்திரம்
மூச்சை உணர் → உடலைப் பேணு → “பிறகு” என்பதைக் குறை → அன்பைத் தாமதிக்காதே → நன்மையைச் செய் → சாதனையை இன்று செய் → செயலை அகமாற்றமாக்கு.
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
ஒருநாள் உன் உடலை பிறர் கையாள்வார்கள்; இன்று அது உன் கையில் இருக்கிறது — ஆகவே இன்று செய்ய வேண்டிய நன்மையையும் சாதனையையும் தள்ளிப்போடாதே.
ஒரே பார்வையில் பாடலின் சாரம்
செய்பவனாக இருந்த மனிதன் பிறர் கையாளும் உடலாக மாறும் நிலையாமை
சீக்கை விளைந்தது செய்வினை மூட்டற்ற
ஆக்கை பிரிந்த தலகு பழுத்தது
மூக்கினிற் கைவைத்து மூடிட்டுக் கொண்டுபோய்க்
காக்கைப் பலியிட்டுக் கைகொட்டு மாறே. (148)
148-ஆம் பாடல் மரணத்தைப் பற்றிய வெறும் துயரக் காட்சியல்ல. உயிரோடு இருக்கும் மனிதனின் செயற்பாட்டு அதிகாரம் எவ்வளவு காலவரையுடையது என்பதை உணர்த்தும் நிலையாமைப் பாடல்.
நேற்று வரை தானே நடந்தவன், பேசியவன், உழைத்தவன், தேர்ந்தெடுத்தவன், சாதனை செய்தவன் — உயிர் பிரிந்ததும் தன் உடலுக்குச் செய்யப்படும் எந்தச் செயலையும் தானே தீர்மானிக்க முடியாத நிலைக்குச் செல்கிறான்.
அதனால் இப்பாடலின் மையச் செய்தி:
செய்யும் ஆற்றல் நிரந்தரமல்ல; ஆகவே செய்ய வேண்டிய நன்மையையும் சாதனையையும் செய்யும் ஆற்றல் இருக்கும்போதே செய்.
பாடலின் நான்கு நிலைகள்
1. உடலில் மாற்றம்
“சீக்கை விளைந்தது செய்வினை மூட்டற்ற”
உயிரோடு இயங்கிய யாக்கையின் செயற்பாட்டில் இறுதி மாற்றம் தோன்றுகிறது.
2. ஆக்கையின் பிரிவு
“ஆக்கை பிரிந்தது...”
147-ஆம் பாடலில் எதிர்காலமாகச் சொல்லப்பட்ட பிரியும் இங்கு:
பிரிந்தது
என்று நிகழ்ந்த உண்மையாகிறது.
3. பிறர் உறுதிப்படுத்தும் மரணம்
“மூக்கினிற் கைவைத்து...”
மூச்சு உள்ளதா என்பதை மற்றவர்கள் சோதிக்கிறார்கள்.
உடல் அங்கே இருக்கிறது; ஆனால் உயிரோடு இருந்த செயற்பாட்டு நிலை இல்லை.
4. பிறரால் கையாளப்படும் உடல்
“மூடிட்டுக் கொண்டுபோய்க்...”
தானே நடந்தவன் இப்போது:
கொண்டு செல்லப்படுகிறான்.
இதுவே பாடலின் மிக வலிமையான மாற்றம்:
செய்பவன் → செயப்படுபொருள்.
147 → 148: “பிரியும்” என்பதிலிருந்து “பிரிந்தது” வரை
147:
“பிரியும் பிரிந்தபின்...”
148:
“ஆக்கை பிரிந்தது...”
இரண்டு பாடல்களுக்கும் இடையிலான கருத்துத் தொடர்பு மிகத் தெளிவானது.
147 கூறியது:
யாக்கையின் கட்டமைப்பு நிரந்தரமல்ல; உயிர் பிரிந்தால் அதே உயிருள்ள அமைப்பு மீளாது.
148 காட்டுவது:
அந்தப் பிரிவு நிகழ்ந்த பின் மனித உலகில் என்ன நடக்கிறது.
எனவே:
147 — பிரிவின் நியதி.
148 — பிரிவின் நிகழ்வு.
உடல் இருக்கிறது; ஆனால் “அவன்” முன்புபோல் இல்லை
இப்பாடலின் மிக ஆழமான சிந்தனை மூக்கினிற் கைவைத்து என்ற எளிய காட்சியில் உள்ளது.
முகம் இருக்கிறது.
மூக்கு இருக்கிறது.
கைகள் இருக்கின்றன.
கால்கள் இருக்கின்றன.
ஆனால் பிறர் தேடுவது:
மூச்சு இருக்கிறதா?
இதனால்:
உடற்கூறுகள் இருப்பது மட்டும் உயிருள்ள மனிதனாக இருப்பதற்குச் சமமல்ல
என்ற உண்மை வெளிப்படுகிறது.
இது உடலை இழிவுபடுத்தவில்லை. மாறாக, உடலை மட்டுமே முழுமையான “நான்” என்று கொள்ளும் தேகாபிமானத்தைச் சோதிக்கிறது.
“நான் செய்கிறேன்” என்ற அகந்தையின் எல்லை
உயிரோடு இருக்கும்போது:
நான் செய்தேன்.
நான் கட்டினேன்.
நான் சம்பாதித்தேன்.
நான் நடத்துகிறேன்.
என்ற செயற்பாட்டு அடையாளம் மிக வலிமையாக இருக்கலாம்.
148 அந்த அடையாளத்தின் எல்லையை ஒரு மரணக் காட்சியால் காட்டுகிறது.
ஒரு கட்டத்தில்:
தன் மூச்சைத் தானே சோதிக்க முடியாது.
தன் உடலைத் தானே மூட முடியாது.
தன் உடலைத் தானே எடுத்துச் செல்ல முடியாது.
அதனால் இப்பாடல் செயலை மறுக்கவில்லை.
மாறாக:
செயலுக்குள் இருக்கும் அகந்தையைச் சோதிக்கிறது.
இதன் அகமாற்றம்:
“நான் செய்கிறேன்” → “செய்யும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்திருக்கிறது.”
யோகப் பார்வை — மூச்சு இருக்கும் போதே விழித்திரு
இப்பாடலில் மூச்சு மரணத்தை உறுதிப்படுத்தும் ஒரு வெளிப்புற அறிகுறியாக வருகிறது.
யோக சாதகருக்கு அது இன்னொரு விழிப்பைத் தருகிறது:
உயிரோடு இருக்கும் போது கவனிக்கப்படாத மூச்சு, மரணத்தின் போது தேடப்படுகிறது.
இதனால்:
ஒவ்வொரு மூச்சும் பயப்படுவதற்கான நினைவூட்டல் அல்ல; இன்னும் வாழவும் சாதிக்கவும் கிடைத்திருக்கும் வாய்ப்பின் நினைவூட்டல்.
எனவே:
மூச்சை உணர் → நிகழ்காலத்தை உணர் → கிடைத்த வாழ்வை உணர்.
ஆகமப் பார்வை — செயற்படும் யாக்கையே சாதனக் கருவி
உயிருள்ள உடலால் தான்:
திருநீறு அணிய முடியும்,
கரம் கூப்ப முடியும்,
மந்திரம் உச்சரிக்க முடியும்,
பூஜை செய்ய முடியும்,
ஆலயம் செல்ல முடியும்,
குருசேவை செய்ய முடியும்.
148-இல் அதே உடல் பிறரால் மூடப்பட்டு எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது.
இதனால் ஆகம சாதகருக்கான செய்தி:
பூஜை செய்யக்கூடிய கரங்கள் இருக்கும்போதே பூஜை செய்.
மந்திரம் சொல்லக்கூடிய வாக்கு இருக்கும்போதே ஜபி.
நடக்கக்கூடிய கால்கள் இருக்கும்போதே புனிதமான வழியில் நட.
தந்திரப் பார்வை — புனிதமான உடலும் நிலையற்றதே
தந்திரம் உடலை வெறுக்க வேண்டிய ஒன்றாகக் கொள்ளாது; சாதனை நடைபெறும் உயிருள்ள தளமாகக் காண்கிறது.
ஆனால்:
புனிதம் ≠ நிரந்தரம்.
உடல் சக்திச் சாதனையின் தளம் என்பதற்காக அது அழிவற்றதாகிவிடாது.
எனவே தாந்திரிக சமநிலை:
உடலைப் புனிதப்படுத்து; ஆனால் உடலையே இறுதி அடையாளமாக்காதே.
சைவப் பார்வை — தேகாபிமானத்திலிருந்து உயிர் விசாரணைக்கு
147–148 பாடல்கள் சேர்ந்து ஒரு முக்கியமான விசாரணையை உருவாக்குகின்றன.
உடலின் கூறுகள் இருக்கின்றன.
ஆனால் உயிர் பிரிகிறது.
பிரிந்தபின் அதே உயிருள்ள நிலை மீளவில்லை.
இதனால்:
“உடலே முழுமையான நான் என்றால், உடல் இருக்கும்போது ‘நான்’ என்று அனுபவிக்கப்பட்ட உயிர்நிலை எங்கே போனது?”
என்ற கேள்வி எழுகிறது.
இந்த ஒரு பாடல் முழுமையான பசு–பாச–கர்ம–மறுபிறப்பு தத்துவத்தை விளக்கவில்லை. ஆனால் உடலையும் உயிரையும் ஒரே பொருளாகச் சுருக்கிவிடாத சைவ விசாரணைக்கான கதவைத் திறக்கிறது.
145-ன் “விரதமும் ஞானமும்” இப்போது ஏன் இன்னும் முக்கியம்?
145-ஆம் பாடல் ஏற்கனவே:
“கொண்ட விரதமும் ஞானமும்...”
என்று சாதகரின் உள்ளார்ந்த பெறுபேற்றை முன்னிறுத்தியது.
148 அதற்கான அவசரத்தை உணர்த்துகிறது.
ஏனெனில்:
விரதம் மேற்கொள்ளும் உடலுக்கும் காலவரை உண்டு.
ஞானத்தை உள்ளீர்க்கும் மனதிற்கும் கிடைத்த வாழ்நாள் உண்டு.
சாதனை செய்யும் செயற்பாட்டு வாய்ப்பும் நிரந்தரமல்ல.
எனவே:
சாதனையைத் திட்டமாக வைத்திருக்காதே; வாழ்வாக மாற்று.
144–148: பற்றின் அடுக்குகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக உடைகின்றன
பாடல்
நிலையாமைச் சோதனை
மைய உண்மை
144
உடலின் பொருள்
மீண்டும் மண்
145
குடும்ப உறவு
பின்செலார்
146
பெயர் / சமூக நினைவு
பெயர் நீங்கும்
147
உடற்கட்டமைப்பு
பிரியும்; உயிர் மீளாது
148
செயற்பாட்டு அதிகாரம்
தானே செய்தவன் பிறரால் கையாளப்படும் உடலாகிறான்
இந்த ஐந்து பாடல்களின் ஒருங்கிணைந்த இயக்கம்:
உடல் → உறவு → பெயர் → கட்டமைப்பு → செயற்பாட்டு அதிகாரம்.
திருமூலர் ஒவ்வொன்றையும் அழித்து வெறுமையில் நிறுத்துவதற்காக அல்ல; அவற்றில் நிரந்தரமான “நான்” என்பதைக் கட்டாதே என்று உணர்த்துகிறார்.
மரண நினைவிலிருந்து வாழ்க்கை விழிப்பிற்கு
148-ஐப் படித்த பின் எழ வேண்டிய மனநிலை:
“என்னையும் ஒருநாள் இப்படித்தான் எடுத்துச் செல்வார்கள்”
என்ற பயம் மட்டும் அல்ல.
அதற்கு மாறாக:
என் மூச்சு இன்று இருக்கிறது.
என் கைகள் இன்று செயல்படுகின்றன.
என் கால்கள் இன்று நடக்கின்றன.
என் வாக்கு இன்று பேசுகிறது.
என் மனம் இன்று தேர்வு செய்ய முடிகிறது.
என்ற விழிப்பு.
அதனால்:
மரண நினைவு → உயிரின் அருமை → கால விழிப்பு → செயல் விழிப்பு → சாதனை.
வாழ்க்கையில் இப்பாடல் கேட்கும் ஒரே பெரிய கேள்வி
“செய்யும் ஆற்றல் இன்னும் உன்னிடம் இருக்கும்போது, அதை எதற்காகப் பயன்படுத்துகிறாய்?”
இந்தக் கேள்விக்குள்:
எல்லாமே அடங்குகின்றன.
ஒரே பார்வையில் 148
உடல் மாற்றம்
↓
செயற்பாடு நிற்றல்
↓
ஆக்கைப் பிரிவு
↓
மூச்சு சோதனை
↓
மரணம் உறுதி
↓
உடல் மூடப்படுதல்
↓
பிறரால் எடுத்துச் செல்லப்படுதல்
↓
இறுதிச் சடங்கு
↓
செயற்பாட்டு அதிகாரத்தின் எல்லை
↓
தேகாபிமானத் தளர்வு
↓
வாழும் காலத்தின் அருமை
↓
சாதனை விழிப்பு
மொத்த ஞானச் சாரம்
148-ஆம் பாடல் உயிரோடு இருந்த மனிதனின் உடல் எவ்வாறு செயற்பாட்டை இழந்து, உயிர் பிரிந்தபின் பிறரால் மூச்சு சோதிக்கப்பட்டு, மூடப்பட்டு, எடுத்துச் செல்லப்பட்டு இறுதிச் சடங்கிற்குரிய உடலாக மாறுகிறது என்பதை நேரடியான மனிதக் காட்சியாக முன்வைக்கிறது. இதன் நோக்கம் மரணப் பயத்தை வளர்ப்பதல்ல; “என் உடல், என் செயல், என் அதிகாரம்” என்று நாம் நிரந்தரமாகக் கருதும் அனைத்திற்கும் காலவரை இருப்பதை உணர்த்துவதாகும். யோகத்தில் மூச்சு, ஆகமத்தில் பூஜை செய்யும் உடல், தந்திரத்தில் சக்திச் சாதனையின் யாக்கை, சைவத்தில் உயிர்–உடல் விசாரணை — அனைத்தும் ஒரே மையத்தில் சந்திக்கின்றன: செயற்படும் யாக்கை கிடைத்திருக்கும் காலமே ஆன்மிக வாய்ப்பு. ஆகவே உடலை வெறுக்காமல் பேணி, செயல் ஆற்றலை அகந்தையாக அல்ல அருளப்பட்ட வாய்ப்பாக உணர்ந்து, நன்மை, அறம், சேவை, விரதம், ஞானம், சாதனை ஆகியவற்றை “பிறகு” என்று ஒத்திவைக்காமல் வாழ்வாக்க வேண்டும்.
ஞானச் சூத்திரம்
செய்யும் யாக்கை → செயல் நிற்றல் → ஆக்கைப் பிரிவு → பிறர் கையாளும் உடல் → அதிகார மயக்கம் தளர்தல் → காலத்தின் அருமை → சாதனை விழிப்பு.
இன்னும் சுருக்கமாக:
செய்யும் ஆற்றல் நிலையற்றது; ஆகவே செய்ய வேண்டியதை உயிரோடு இருக்கும்போதே செய்.
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
மரணம் ஒருநாள் உடலை நம் கையிலிருந்து எடுத்துவிடும்; ஞானம் அதற்கு முன்பே “இந்த உடல் முழுமையாக என்னுடையது” என்ற மயக்கத்தை எடுத்துவிட வேண்டும்.
திருச்சிற்றம்பலம்.