அன்பர்களே,
நீங்கள் திருமந்திரத்தின் ஒரு மந்திரத்திற்கான பொருளையும், அதன் யோக–ஆகம–தந்திர விளக்கத்தையும் வாசித்துள்ளீர்கள்.
ஆனால், உங்களிடம் ஒரு கேள்வி…
திருமந்திரத்தைப் பற்றி அறிந்தீர்களா?
அல்லது
திருமந்திரத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கிவிட்டீர்களா?
இவை இரண்டும் ஒன்றல்ல.
திருமூலர் அருளிய ஒவ்வொரு திருமந்திரமும், வெறும் பாடல் அல்ல; ஒரு வருட தவத்தின் அனுபவச் சுருக்கம். அந்த அனுபவத்தை வெறும் வாசிப்பால் மட்டுமே முழுமையாகப் பெற முடியாது. அறிவு வழியைக் காட்டும்; ஆனால் சாதனையே அந்த வழியில் நம்மை நடத்தும்.
அதனால்தான், எமது குருநாதர் அகஸ்திய குலபதி ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனன் அவர்கள், திருமந்திரத்தை வெறும் நூலாக அல்ல, வாழ்வாக மாற்றும் ஒரு தனித்துவமான சாதனை முறையாக திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையை வகுத்துத் தந்துள்ளார்.
இந்த எழுத்துச் சாதனை என்பது,
ஒரு புத்தகத்திலிருந்து இன்னொரு புத்தகத்திற்கு சொற்களை நகலெடுக்கும் செயல் அல்ல.
இது,
நாள்தோறும் ஒரே ஒரு மந்திரத்தை மட்டுமே எழுதும் இந்த ஒழுக்கம், மனத்தின் அவசரத்தைக் குறைத்து, பொறுமையையும், கவனத்தையும், உள்ளுணர்வையும் வளர்க்கிறது. காலப்போக்கில், திருமந்திரம் ஒரு நூலாக உங்கள் கையில் இருப்பதில்லை; அது உங்கள் சிந்தனையிலும், சொல்லிலும், செயலிலும் வெளிப்படத் தொடங்கும்.
திருமந்திரத்தைப் படித்தவர்கள் பலர் இருக்கலாம்.
திருமந்திரத்தை வாழ்ந்தவர்கள் சிலரே.
அந்த அரிய சாதகர்களின் வரிசையில் நீங்கள் இணைவதற்கான அழைப்பே திருமந்திர எழுத்துச் சாதனை.
நீங்களும் இந்த அருள் யாத்திரையில் இணைந்து,
ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு மந்திரம்,
ஒவ்வொரு மந்திரத்திலும் ஒரு புதிய விழிப்பு,
ஒவ்வொரு விழிப்பிலும் சிவத்தை நோக்கிய ஒரு புதிய படி எடுத்து வையுங்கள்.
வாருங்கள்!
திருமந்திரத்தை வெறும் வாசிப்பதிலிருந்து, அதை வாழும் ஆன்மிகப் பயணத்திற்கு ஒன்றாக முன்னேறுவோம்.
திருமந்திர அரண்மனை – உலகளாவிய திருமந்திர குருகுலம்
திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையில் இணைந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள், கீழ்வரும் விண்ணப்படிவத்தை நிரப்பி திருமந்திர அரண்மனை திருமூலர் குருகுலத்தில் இணையுங்கள்.
📝 விண்ணப்படிவம் →
திருமூலர் படிக்கட்டு - 149
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிநாற்பத்தொன்பதாவது படிக்கட்டில் (149) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
அடப்பண்ணி வைத்தா ரடிசிலை யுண்டார்
மடக்கொடி யாரொடு மந்தனங் கொண்டார்
இடப்பக்க மேயிறை நேர்ந்ததே யென்றார்
கிடைக்கப் படுத்தார் கிடந்தொழிந் தாரே. (149)
சந்தி பிரித்த வடிவம்
அடப் பண்ணி வைத்தார்; அடிசிலை உண்டார்;
மடக் கொடியாரொடு மந்தனம் கொண்டார்;
இடப் பக்கமே இறை நேர்ந்ததே என்றார்;
கிடைக்கப் படுத்தார்; கிடந்து ஒழிந்தாரே.
யோக–ஆகம–தந்திர–சைவத் தத்துவ ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
“வாழ்க்கை தொடர்கிறது” என்ற நம்பிக்கையின் நடுவே வெளிப்படும் யாக்கையின் நிலையாமை
அடப்பண்ணி வைத்தா ரடிசிலை யுண்டார்
மடக்கொடி யாரொடு மந்தனங் கொண்டார்
இடப்பக்க மேயிறை நேர்ந்ததே யென்றார்
கிடைக்கப் படுத்தார் கிடந்தொழிந் தாரே. (149)
149-ஆம் பாடலின் ஆழம் மரணம் நிகழ்ந்ததில் மட்டும் இல்லை. மரணம் நிகழ்வதற்கு சில கணங்களுக்கு முன்புவரை வாழ்க்கை மிகவும் இயல்பாகத் தொடர்ந்துகொண்டிருந்தது என்பதில்தான் அதன் ஆன்மிக அதிர்ச்சி இருக்கிறது.
அவர் உணவு உண்டார்.
இல்லற நெருக்கத்தில் இருந்தார்.
தன் உடலில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தைச் சொல்லக்கூடிய நிலையிலும் இருந்தார்.
பின்னர் படுத்தார்.
அப்படியே உயிர் நீங்கினார்.
இதனால் திருமூலர் சாதகரின் ஒரு மிக ஆழமான மயக்கத்தைத் தொடுகிறார்:
“இப்போது எல்லாம் இயல்பாக இருக்கிறது; ஆகவே நாளையும் இப்படியே இருக்கும்” என்ற நம்பிக்கை.
நிலையாமை என்பது வாழ்க்கை ஒழுங்கற்றது என்பதல்ல. இன்றைய ஒழுங்கு நாளைய இருப்புக்கு உத்தரவாதமல்ல என்பதே இப்பாடலின் மையத் தெளிவு.
148-இல் மரணத்திற்குப் பின்; 149-இல் மரணத்திற்கு முன்
148-ஆம் பாடலில் உயிர் பிரிந்த உடலை:
பிறர் மூச்சு சோதிக்கிறார்கள்,
மூடுகிறார்கள்,
எடுத்துச் செல்கிறார்கள்,
இறுதிச் சடங்கு செய்கிறார்கள்.
149 பார்வையை அதற்கு முந்தைய சில கணங்களுக்கு மாற்றுகிறது.
148 — இறந்த உடலுக்கு என்ன நிகழ்கிறது?
149 — இறப்பதற்கு முன் மனிதன் என்ன செய்துகொண்டிருந்தான்?
அதற்கான பதில் அச்சமூட்டும் அளவுக்கு எளியது:
வாழ்ந்துகொண்டிருந்தான்.
இதுதான் பாடலின் ஆன்மிக மையம்.
மரணம் எப்போதும் “மரணத்திற்கான தனியான காலத்தில்” வருவதில்லை. அது உணவு, உறவு, உரையாடல் போன்ற சாதாரண வாழ்க்கையின் தொடர்ச்சிக்குள்ளேயே நுழையலாம்.
“அடிசிலை உண்டார்” — உயிரைப் பேணும் செயலும் நிரந்தரத்தைத் தருவதில்லை
உண்ணுதல் என்பது உயிரைப் பேணுவதற்கான அடிப்படைச் செயல்.
மனிதன் உணவு உண்பதன் பின்னால் இயல்பாகவே ஒரு எதிர்காலம் மறைந்திருக்கிறது:
இப்போது உண்கிறேன்;
பின்னர் வேலை செய்வேன்;
நாளை எழுவேன்;
இன்னும் வாழ்க்கை தொடரும்.
ஆனால் பாடல்:
“உண்டார்”
என்ற வினைக்குப் பின்னர் மிக விரைவாக:
“கிடந்தொழிந்தார்”
என்ற முடிவை வைக்கிறது.
இங்கு உணவு குற்றப்படுத்தப்படவில்லை.
மாறாக:
உயிரைப் பேணும் செயல்களைச் செய்துகொண்டிருப்பதே உயிர் தொடரும் என்ற உத்தரவாதமல்ல
என்பது காட்டப்படுகிறது.
“மடக்கொடியாரொடு மந்தனம் கொண்டார்” — இன்பத்தை மறுப்பதல்ல
இந்த வரியைத் துறவுவாதமாகத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளக்கூடாது.
திருமூலர்:
மனைவியுடன் வாழ்ந்தது தவறு,
இல்லற இன்பம் மரணத்திற்குக் காரணம்
என்று இங்கு கூறவில்லை.
மாறாக, இல்லற வாழ்வின் மிக நெருக்கமான அனுபவத்தையே எடுத்துக் காட்டுகிறார்.
ஏன்?
ஏனெனில் அந்த அனுபவத்தில் மனிதன்:
“நான் வாழ்கிறேன்”
என்பதை மிகத் தீவிரமாக உணர்கிறான்.
உணவு உடலை நிறைக்கிறது.
உறவு மனத்தை நிறைக்கிறது.
இன்பம் வாழ்க்கை தொடர்கிறது என்ற உணர்வை வலுப்படுத்துகிறது.
அதற்கு அடுத்ததாகவே:
“கிடந்தொழிந்தாரே”
என்று திருமூலர் வைக்கிறார்.
இதன் நோக்கம் இன்பத்தை மறுப்பது அல்ல; இன்பத்தையும் நிரந்தரத்தையும் ஒன்றாக்காதே என்பதே.
சைவத் தத்துவத்தில் — அனுபவப் பொருள் நிரந்தர ஆதாரம் அல்ல
சைவத் தத்துவப் பார்வையில் மனிதன் உலக அனுபவத்தின் வழியாக வாழ்கிறான்.
உடல் அவனுக்கு அனுபவக் கருவி.
உணவு அனுபவம்.
உறவு அனுபவம்.
இன்பம் அனுபவம்.
துன்பமும் அனுபவம்.
ஆனால் அனுபவம் நிகழ்வதால்:
அனுபவிக்கப் பயன்படும் உடல் நிரந்தரமானதாகிவிடுவதில்லை.
149 இதனை மிகவும் எளிய வாழ்க்கைக் காட்சியில் காட்டுகிறது.
அனுபவம் தீவிரமாக இருக்கலாம்; அனுபவிக்கும் உடல் நிலையற்றதாக இருக்கலாம்.
இந்த இரண்டையும் வேறுபடுத்திப் பார்க்கத் தொடங்குவது தேகாபிமானம் தளர்வதற்கான முக்கியமான படி.
“இன்னும் நேரம் இருக்கிறது” — சாதகரின் மறைந்த மாயை
மனிதன் மரணம் இருப்பதை அறிவான்.
ஆனால் அவன் வாழ்வது பெரும்பாலும்:
“அது இப்போது அல்ல”
என்ற மனநிலையில்தான்.
இதுவே நிலையாமையை அறிவுக்கும் அனுபவத்திற்கும் இடையில் பிரிக்கிறது.
நாம் சொல்வோம்:
ஒருநாள் இறப்போம்.
ஆனால் மனம் சொல்லும்:
இன்னும் பல வருடங்கள் இருக்கின்றன.
149 இந்த மறைநம்பிக்கையை உடைக்கிறது.
அந்த மனிதன் சில கணங்களுக்கு முன்:
சாப்பிட்டார்,
உறவாடினார்,
பேசினார்.
அவருக்கும்:
“இன்னும் வாழ்க்கை இருக்கிறது”
என்ற இயல்பான உணர்வு இருந்திருக்கலாம்.
ஆனால் பாடல் எந்த உத்தரவாதத்தையும் வழங்கவில்லை.
யோகப் பார்வையில் — “பிறகு சாதிப்பேன்” என்ற மனப்போக்கின் அபாயம்
யோக சாதனையில் மிகப் பெரிய தடைகளில் ஒன்று சாதனையை மறுப்பது மட்டும் அல்ல.
அதை:
ஒத்திவைப்பதும்.
“நாளை முதல் ஜபம்.”
“அடுத்த மாதம் முதல் தியானம்.”
“வேலை குறைந்த பிறகு பிராணாயாமம்.”
“குடும்பப் பொறுப்புகள் முடிந்த பிறகு ஆழமான சாதனை.”
149-ஆம் பாடலின் காட்சி இந்த மனப்போக்கைக் கேள்விக்குட்படுத்துகிறது.
ஏனெனில்:
“பிறகு” என்பது நமக்கு வழங்கப்பட்ட உறுதியான காலம் அல்ல.
யோகியின் விழிப்பு:
இப்போது கிடைத்த உடல் + இப்போது கிடைத்த மூச்சு + இப்போது கிடைத்த மனம் = இப்போது கிடைத்த சாதனை வாய்ப்பு.
யோகம் மரணத்தைத் தவிர்க்கும் தொழில்நுட்பமல்ல
இப்பாடலை யோகப் பார்வையில் அணுகும்போது இன்னொரு எச்சரிக்கையும் அவசியம்.
யோக சாதனையை:
“நான் சாதனை செய்தால் உடல் அழியாது”
என்ற தேகப் பாதுகாப்புத் திட்டமாக மாற்றக்கூடாது.
யோகத்தின் ஆழமான பயன்:
நிலையற்ற உடலுக்குள் வாழ்ந்துகொண்டே நிலையாமையால் அடிமைப்படாத விழிப்பை வளர்த்தல்.
அதனால்:
யோகம் யாக்கையைப் பேணுகிறது; ஆனால் யாக்கையே நிரந்தரமான நான் என்ற மயக்கத்தைப் பேணுவதில்லை.
“இடப்பக்கமே இறை நேர்ந்ததே” — ஒரு கணத்தில் மாறும் உடல் அனுபவம்
முதல் இரண்டு அடிகளில் மனிதன் உலகத்துடன் தொடர்பில் இருக்கிறான்.
மூன்றாவது அடியில் கவனம் திடீரென்று:
உடலுக்குள்
திரும்புகிறது.
ஏதோ மாற்றம்.
அவன் அதை உணர்கிறான்.
அதைச் சொல்கிறான்.
இந்தச் சிறிய மாற்றம் ஒரு பெரிய யோக உண்மையை நினைவூட்டுகிறது:
நாம் உலகத்தை அனுபவிப்பதற்கான முழு வாயிலும் உடலின் செயற்பாட்டைச் சார்ந்திருக்கிறது.
உடலின் நிலை ஒரு கணத்தில் மாறும்போது:
உலக அனுபவத்தின் தன்மையும் மாறுகிறது.
எனவே உடல்:
வெறுக்க வேண்டிய சிறை அல்ல;
பெருமை கொள்ள வேண்டிய நிரந்தர அடையாளமும் அல்ல.
அது:
காலவரையுடைய அனுபவ–சாதனக் கருவி.
ஆகமப் பார்வையில் — உயிரோடு இருக்கும்போதே கிரியை அர்த்தம் பெறுகிறது
ஆகம வாழ்க்கையில் உடல் மிக முக்கியமானது.
உடல் இருக்கும் போது:
கரம் கூப்புகிறோம்.
தீபம் ஏற்றுகிறோம்.
அபிஷேகம் செய்கிறோம்.
மந்திரம் உச்சரிக்கிறோம்.
ஆலயம் செல்கிறோம்.
குருவை வணங்குகிறோம்.
149 காட்டுவது:
சில கணங்களுக்கு முன் உணவு உண்ட அதே உடல், திடீரென்று படுக்கையில் செயலற்றதாகலாம்.
இதனால் ஆகம சாதகருக்கு:
கிரியையை நாளைக்கு ஒத்திவைக்காதே
என்ற விழிப்பு வருகிறது.
ஆனால் அதைவிட ஆழமாக:
கிரியையை வெறும் சடங்காகச் சேர்த்துக்கொண்டிருக்காதே; அது உள்ளத்தை மாற்றட்டும்.
ஏனெனில் சடங்கு செய்வதற்கான உடலுக்கும் காலவரை உண்டு.
தந்திரப் பார்வையில் — போகமும் யோகமும் எதிரிகள் அல்ல; பற்றுதல்தான் சிக்கல்
149-இல் உணவும் இல்லற நெருக்கமும் வருவது தந்திரப் பார்வையில் முக்கியமான நுண்ணுணர்வைத் திறக்கிறது.
தந்திர மரபுகளில் உலக அனுபவம் முழுவதும் நிராகரிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்றாக அவசியம் பார்க்கப்படுவதில்லை.
ஆனால்:
அனுபவம் → பற்று → நிரந்தர எதிர்பார்ப்பு
என்ற மாற்றமே சிக்கல்.
உணவை அனுபவி.
உறவை அனுபவி.
அன்பை வாழ்.
ஆனால்:
“இவை இருப்பதால் என் வாழ்க்கை என்றும் இப்படியே தொடரும்”
என்று மயங்காதே.
தாந்திரிக முதிர்ச்சி:
அனுபவத்திலிருந்து ஓடாமல், அனுபவத்துக்குள் நிலையாமையை உணர்தல்.
போகம் சாதனையை மறைக்கக்கூடாது
மனித வாழ்க்கையில்:
உணவு,
உறவு,
வசதி,
செல்வம்,
அதிகாரம்,
இன்பம்
எல்லாம் இடம் பெறலாம்.
ஆனால் அவை அனைத்தும் சேர்ந்து ஒரு மனப்பிழையை உருவாக்கலாம்:
“வாழ்க்கை நன்றாக இருக்கிறது; ஆன்மிக விழிப்பு பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம்.”
149 இந்தப் பிழையை நேரடியாக உடைக்கிறது.
ஏனெனில் பாடலின் மனிதனுக்கும் வாழ்க்கை:
சில கணங்களுக்கு முன் இயல்பாகவே இருந்தது.
எனவே:
போகம் இருக்கும்போதே யோகம் மறக்கப்படக்கூடாது.
இல்லறமும் சாதனையும் பிரிக்கப்பட வேண்டியவை அல்ல
இப்பாடலில் இல்லற நெருக்கம் இருப்பதால் இன்னொரு முக்கியமான உண்மை வெளிப்படுகிறது.
சாதனை:
குடும்பத்தை விட்டு விலகிய பிறகே தொடங்க வேண்டியதல்ல.
உணவு உண்ணும் மனிதனும் சாதகர் ஆகலாம்.
மனைவியுடன் வாழும் மனிதனும் சாதகர் ஆகலாம்.
குடும்பப் பொறுப்பில் இருப்பவனும் ஞானத்தைத் தேடலாம்.
ஏனெனில் நிலையாமை:
துறவிக்கே மட்டும் பொருந்துவதில்லை.
அது:
அனைவருக்கும் பொதுவான யாக்கை நியதி.
அதனால் இல்லற வாழ்வின் நடுவிலேயே நிலையாமை விழிப்பு வேண்டும்.
“என்றார்” — ஒரு கணம் முன்புவரை இருந்த செயற்பாட்டு “நான்”
“...நேர்ந்ததே என்றார்”
அவர் இன்னும் பேசுகிறார்.
தன் உடல் நிலையை அறிவிக்கிறார்.
அடுத்த அடியில்:
“கிடந்தொழிந்தார்.”
இந்த இரண்டு வினைகளுக்கிடையே ஒரு பெரிய ஆன்மிகக் கேள்வி உள்ளது:
பேசிக்கொண்டிருந்த “நான்” எங்கே?
பாடல் இதற்கு முழுமையான பதி–பசு–பாசத் தத்துவப் பதிலை இங்கே வழங்கவில்லை.
ஆனால் கேள்வியைத் தவிர்க்க முடியாதவாறு உருவாக்குகிறது.
இதுவே நிலையாமைப் பாடல்களின் ஞானப் பணி:
முதலில் தவறான அடையாளத்தின் உறுதியைத் தளர்த்துதல்.
“கிடந்தொழிந்தார்” — திருமூலரின் கொடூரம் அல்ல, கருணை
இவ்வளவு இயல்பான வாழ்க்கைக் காட்சிக்குப் பின் திருமூலர் திடீரென்று:
“கிடந்தொழிந்தாரே”
என்று முடிக்கிறார்.
இது கொடூரமான கவிதை அல்ல.
மாறாக:
மனிதன் பார்க்க மறுக்கும் உண்மையை மறைக்காமல் காட்டும் ஞானக் கருணை.
மரணத்தை மறைத்தால்:
வாழ்க்கை நீண்டது போலத் தோன்றும்.
மரணத்தை உணர்ந்தால்:
ஒவ்வொரு நாளும் மதிப்புடையதாகிறது.
அதனால் நிலையாமை ஞானத்தின் நோக்கம்:
வாழ்க்கையின் மகிழ்ச்சியை அழிப்பது அல்ல;
அதை விழிப்புடன் வாழச் செய்வது.
கர்மப் பார்வையில் — நாளைய செயல் உறுதியில்லை; இன்றைய செயல் நம் பொறுப்பு
இப்பாடல் நேரடியாக கர்மவியல் கோட்பாட்டை விவரிக்கவில்லை.
ஆனால் சைவ கர்மத் தத்துவத்தின் விரிவான பின்னணியில் இதன் வாழ்வியல் விளைவு தெளிவானது:
செயல் செய்யும் வாய்ப்பு இருக்கும்போது நாம் என்ன செய்கிறோம் என்பது முக்கியம்.
அதனால்:
“எவ்வளவு நாள் வாழ்வேன்?”
என்பதைவிட:
“வாழும் நாளில் என்ன செய்கிறேன்?”
என்பது ஆன்மிக ரீதியாக முக்கியமான கேள்வி.
நிலையாமை:
செயலை அர்த்தமற்றதாக்கவில்லை.
மாறாக:
செயலுக்குப் பொறுப்பை அதிகரிக்கிறது.
148-இன் “செயற்பாட்டு அதிகாரம்” 149-இல் இன்னும் தீவிரமாகிறது
148 கூறியது:
உயிர் பிரிந்தபின் உடலை பிறர் கையாள்கிறார்கள்.
149 இன்னும் கூர்மையான கேள்வியை எழுப்புகிறது:
அந்த மாற்றம் எவ்வளவு விரைவாக நிகழலாம்?
பதில்:
உணவு உண்டவன்,
உறவாடியவன்,
பேசிக்கொண்டிருந்தவன்,
அடுத்த கணங்களில்:
கிடந்தொழிந்தான்.
எனவே 148–149 இணைந்து கூறுவது:
செய்யும் ஆற்றல் முடிவடையும் என்பது மட்டும் உண்மை அல்ல; அது எப்போது முடிவடையும் என்பதும் நம் உறுதியில் இல்லை.
144–149: நிலையாமை விசாரணை இன்னும் ஆழமடைகிறது
144 — உடலின் பொருள்
மீண்டும் மண்.
145 — குடும்ப உறவு
பின்செலார்.
146 — பெயரும் சமூக நினைவும்
பெயர் நீங்கும்.
147 — உடற்கட்டமைப்பு
பிரியும்; உயிர் மீளாது.
148 — செயற்பாட்டு அதிகாரம்
உடல் பிறரால் கையாளப்படுகிறது.
149 — காலத்தின் நிச்சயமின்மை
இயல்பான வாழ்க்கையின் நடுவிலேயே முடிவு வரலாம்.
இங்கு திருமூலரின் விசாரணை ஒரு புதிய ஆழத்தை அடைகிறது.
இதுவரை:
“எது நிலைக்காது?”
என்று கேட்டார்.
149-ல்:
“அது எப்போது முடியும் என்று உனக்குத் தெரியுமா?”
என்ற கேள்வி எழுகிறது.
இதுவே பாடலின் தனித்துவம்.
நிலையாமையின் இரண்டு பரிமாணங்கள்
149 மூலம் யாக்கை நிலையாமை இரண்டு தனித்துவமான உண்மைகளாகத் தெளிவடைகிறது:
1. யாக்கை நிரந்தரமல்ல
இது முந்தைய பாடல்களால் நிறுவப்பட்டது.
2. யாக்கையின் முடிவு எப்போது என்பது நமக்குத் தெரியாது
149 இதை மிகத் தீவிரமாக்குகிறது.
அதனால் சாதகரின் தவறு:
மரணம் இருப்பதை மறுப்பது மட்டும் அல்ல.
மற்றொரு தவறு:
“மரணம் இருக்கிறது; ஆனால் எனக்கு இன்னும் நிறைய நேரம் இருக்கிறது” என்று ஆதாரமின்றி நம்புவது.
மரண விழிப்பு எப்படிப் பக்குவமடைய வேண்டும்?
இப்பாடலைச் சரியாக உள்ளீர்த்தால் மூன்று மாற்றங்கள் நிகழ வேண்டும்.
“எனக்கு நேரம் இருக்கிறது”
என்பது:
“எனக்கு இப்போது நேரம் கிடைத்திருக்கிறது.”
என்று மாற வேண்டும்.
“நான் பின்னர் சாதிப்பேன்”
என்பது:
“இன்று செய்யக்கூடிய சாதனையை இன்று செய்வேன்.”
என்று மாற வேண்டும்.
“இந்த இன்பம் நிலைக்க வேண்டும்”
என்பது:
“இது நிலையற்றது என்பதால் நன்றியுடன் அனுபவிப்பேன்; பற்றாக மாற்றமாட்டேன்.”
என்று மாற வேண்டும்.
உணவு, உறவு, உடல் — மூன்றையும் நிராகரிக்காமல் புனிதப்படுத்துதல்
149-ன் முதிர்ந்த தாந்திரிக–சைவ வாசிப்பு:
உணவை மறுக்காதே — பிரசாத உணர்வுடன் உண்.
உறவை மறுக்காதே — அன்பும் பொறுப்பும் கொண்டு வாழ்.
உடலை மறுக்காதே — சாதனக் கருவியாகப் பேணு.
ஆனால்:
உணவு, உறவு, உடல் ஆகியவற்றிலிருந்து நிரந்தரத்தை எதிர்பார்க்காதே.
இதுவே பற்றற்ற பங்கேற்பு.
மரண விழிப்பு → நன்றியுணர்வு
149-ஐ உண்மையாகப் புரிந்தவன் காலை எழுந்ததும்:
“நான் இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறேன்”
என்பதை சாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ள முடியாது.
அவன்:
உணவை நன்றியுடன் உண்ணலாம்.
துணையை நன்றியுடன் நேசிக்கலாம்.
குடும்பத்தை நன்றியுடன் அணுகலாம்.
உடலை நன்றியுடன் பேணலாம்.
குரு உபதேசத்தை நன்றியுடன் சாதிக்கலாம்.
அதனால் நிலையாமை உணர்வின் இறுதி விளைவு:
வெறுப்பு அல்ல — நன்றி.
மரண விழிப்பு → முன்னுரிமைத் தெளிவு
ஒரு நாள் நிச்சயமாக முடியும் என்பதை அறிந்தால்:
எந்தச் சண்டை தேவையற்றது?
எந்தப் பற்று மிகைப்படுத்தப்பட்டது?
எந்தப் பணியைத் தள்ளிப்போடக் கூடாது?
யாரிடம் அன்பு சொல்ல வேண்டும்?
யாரிடம் மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும்?
எந்தச் சாதனையை இன்று செய்ய வேண்டும்?
என்ற கேள்விகள் தெளிவடைகின்றன.
அதனால்:
மரண நினைவு வாழ்க்கையைச் சுருக்குவதில்லை; வாழ்க்கையின் முன்னுரிமைகளைச் சரிசெய்கிறது.
இப்பாடலின் மூன்று நிலை ஞானம்
முதல் நிலை — தேக விழிப்பு
உடல் திடீரென மாறக்கூடியது.
இரண்டாம் நிலை — கால விழிப்பு
அடுத்த நாள் நமக்கு உறுதியளிக்கப்பட்டதல்ல.
மூன்றாம் நிலை — சாதனை விழிப்பு
எனவே கிடைத்த நிகழ்காலத்தை ஞானம், அறம், அன்பு, சாதனை ஆகியவற்றால் நிரப்ப வேண்டும்.
இதுவே 149-ஆம் பாடலின் முழுமையான ஆன்மிக நகர்வு.
ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
149-ஆம் பாடல் மரணத்தை வாழ்க்கைக்கு வெளியே நிகழும் தனியான சம்பவமாக அல்லாமல், உணவு, இல்லற உறவு, உரையாடல் போன்ற மிக இயல்பான வாழ்க்கைச் செயல்களின் நடுவிலேயே தோன்றக்கூடிய யாக்கையின் எல்லையாகக் காட்டுகிறது. இதனால் உணவையோ இல்லற இன்பத்தையோ திருமூலர் குற்றப்படுத்தவில்லை; அவை வாழ்க்கையின் தொடர்ச்சிக்கு உத்தரவாதமல்ல என்பதை உணர்த்துகிறார். யோகப் பார்வையில் இது “பிறகு சாதிப்பேன்” என்ற மனப்போக்கை உடைத்து நிகழ்கால உடல்–மூச்சு–மனத்தை சாதனை வாய்ப்பாக உணரச் செய்கிறது. ஆகமப் பார்வையில் செயற்படும் யாக்கை இருக்கும் போதே பூஜை, மந்திரம், சேவை ஆகியவற்றை அகமாற்றமாக்க வேண்டிய அவசியத்தை உணர்த்துகிறது. தந்திரப் பார்வையில் போகத்தை மறுக்காமல், போகத்திற்குள் நிலையாமையை உணர்ந்து பற்றற்ற பங்கேற்பை வளர்க்கிறது. சைவத் தத்துவத்தில் உடல் அனுபவத்தின் அரிய கருவியாக இருந்தாலும் நிரந்தரமான ‘நான்’ அல்ல என்ற தேக–உயிர் விசாரணையை மேலும் ஆழப்படுத்துகிறது. எனவே இப்பாடலின் நோக்கம் மரணத்தை நினைத்து வாழ்க்கையை அஞ்சுவது அல்ல; மரணம் எப்போது வரும் என்ற உறுதி இல்லாததால் கிடைத்த வாழ்க்கையை இப்போதே விழிப்புடன் வாழ்வதாகும்.
ஞானச் சூத்திரம்
உணவு → இல்லற இன்பம் → வாழ்க்கை தொடரும் என்ற இயல்புணர்வு → திடீர் உடல் மாற்றம் → படுக்கை → உயிர் நீக்கம் → காலத்தின் நிச்சயமின்மை → சாதனை விழிப்பு.
இதன் அகமாற்றச் சூத்திரம்:
“இன்னும் நேரம் இருக்கிறது” → “இப்போது நேரம் கிடைத்திருக்கிறது.”
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
நிலையாமையின் ஆழமான பாடம் “ஒருநாள் நீ இறப்பாய்” என்பதல்ல; “அந்த ஒருநாள் எது என்று அறியாததால், இன்று கிடைத்த வாழ்வைத் தள்ளிப்போடாதே” என்பதே.
பாடலின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு
இயல்பாகத் தொடரும் வாழ்க்கையிலிருந்து எதிர்பாராத முடிவிற்கான திருமூலரின் சிந்தனை நகர்வு
அடப்பண்ணி வைத்தா ரடிசிலை யுண்டார்
மடக்கொடி யாரொடு மந்தனங் கொண்டார்
இடப்பக்க மேயிறை நேர்ந்ததே யென்றார்
கிடைக்கப் படுத்தார் கிடந்தொழிந் தாரே. (149)
149-ஆம் பாடலின் தர்க்க வலிமை “மரணம் நிச்சயம்” என்று கூறுவதில் மட்டும் இல்லை. அதனை 144–148 பாடல்கள் ஏற்கனவே பல கோணங்களில் நிறுவியுள்ளன.
149 ஒரு புதிய கேள்வியை எழுப்புகிறது:
“யாக்கை முடிவடையும் என்பது நிச்சயம்; ஆனால் அந்த முடிவு வருவதற்கு முன் ‘இன்னும் நேரம் இருக்கிறது’ என்று மனிதன் உறுதியாக நம்புவதற்கு என்ன ஆதாரம் இருக்கிறது?”
இதற்கான திருமூலரின் பதில் ஒரு தத்துவ வாக்கியம் அல்ல; நான்கு அடிகளில் நிகழும் ஒரு சிறு வாழ்க்கைச் சம்பவம்.
148 → 149 : மரணத்திற்குப் பிந்தைய உடலிலிருந்து மரணத்திற்கு முந்தைய மனிதனுக்கு
148-ஆம் பாடலில்:
“மூக்கினிற் கைவைத்து மூடிட்டுக் கொண்டுபோய்...”
என்று உயிர் நீங்கிய உடலைப் பிறர் எவ்வாறு கையாளுகின்றனர் என்பதை திருமூலர் காட்டினார்.
149-ல் அவர் காலத்தைச் சற்றுப் பின்னோக்கி நகர்த்துகிறார்:
அந்த உடல் பிணமாக மாறுவதற்குச் சற்றுமுன் அந்த மனிதன் என்ன செய்துகொண்டிருந்தான்?
பதில்:
உண்டார்.
மந்தனம் கொண்டார்.
என்றார்.
அதாவது:
வாழ்ந்துகொண்டிருந்தார்.
இதனால் 148–149 இரண்டு பக்கங்களிலிருந்து ஒரே எல்லையைச் சுற்றுகின்றன:
149 — வாழ்வு → மரணம்
148 — மரணம் → பிறர் கையாளும் உடல்
முதல் அடி — வாழ்க்கை தொடரும் என்ற இயல்புணர்வு
“அடப்பண்ணி வைத்தார் அடிசிலை உண்டார்”
திருமூலர் பாடலை நோய், வலி அல்லது மரணத்துடன் தொடங்கவில்லை.
அவர் தொடங்குவது:
உணவுடன்.
உணவு தயாரிக்கப்பட்டுள்ளது.
அவர் உண்கிறார்.
இது அடுத்த நாளையும் எதிர்பார்த்து நடைபெறும் மனித வாழ்க்கையின் மிகச் சாதாரணச் செயல்.
இதனால் முதல் அடி உருவாக்கும் மனநிலை:
“எல்லாம் வழக்கம்போலத்தான் இருக்கிறது.”
இதுதான் அடுத்த அடிகளின் தாக்கத்திற்கான தர்க்க அடித்தளம்.
இரண்டாம் அடி — வாழ்க்கையின் நிறைவு உணர்வு
“மடக்கொடியாரொடு மந்தனம் கொண்டார்”
முதல் அடியில்:
உணவு.
இரண்டாம் அடியில்:
இல்லற நெருக்கம்.
திருமூலர் ஏன் இவ்விரண்டையும் தொடர்ச்சியாக வைக்கிறார்?
ஏனெனில் இவை இரண்டும் உயிருள்ள மனிதனின் அன்றாட வாழ்க்கையை வலுவாகக் குறிக்கின்றன:
உடலுக்கான உணவு + உறவுக்கான நெருக்கம்.
இங்கு மரணத்திற்கு முன் தனிமையில் துன்பப்படும் மனிதன் காட்டப்படவில்லை.
மாறாக:
வாழ்க்கையின் இயல்பான அனுபவங்களுக்குள் முழுமையாக இருந்த மனிதன்
காட்டப்படுகிறான்.
இதனால் முதல் இரண்டு அடிகளின் தர்க்கம்:
உடல் வாழ்கிறது → உறவு தொடர்கிறது → வாழ்க்கை இயல்பாக இருக்கிறது.
முதல் இரண்டு அடிகளின் நோக்கம்: “வாழ்க்கை இன்னும் இருக்கிறது” என்ற உணர்வை உருவாக்குதல்
இதுதான் பாடலின் கவிதைத் திட்டத்தில் மிக முக்கியமானது.
திருமூலர் முதல் இரண்டு அடிகளிலேயே மரணத்தைச் சொன்னிருந்தால்:
“ஒருவன் நோயுற்றான்; இறந்தான்”
என்ற சாதாரண நிலையாமைப் பாடலாக முடிந்திருக்கும்.
ஆனால் அவர் முதலில் வாசகரை:
வாழ்க்கையின் இயல்புக்குள்
நிறுத்துகிறார்.
அதனால் வாசகரின் மனத்திலும்:
“இவருக்கு இப்போது மரணம் வரப்போகிறது”
என்ற முன்னறிவு இல்லை.
இதன் மூலம் பாடலின் அமைப்பே மனித வாழ்வின் நிச்சயமின்மையை அனுபவிக்கச் செய்கிறது.
மூன்றாம் அடி — திடீர் திருப்பம்
“இடப்பக்கமே இறை நேர்ந்ததே என்றார்”
இதுவரை:
உணவு → உறவு.
இப்போது திடீரென:
உடல் இடர்பாடு.
இது பாடலின் முக்கியமான திருப்புமுனை.
முதல் இரண்டு அடிகளில் வெளிப்புற உலகுடன் இயல்பாக இருந்த மனிதனின் கவனம் திடீரென:
தன் உடலுக்குள்
திரும்புகிறது.
அவன் ஏதோ ஏற்பட்டதாக உணர்கிறான்.
அதைச் சொல்கிறான்.
இதனால்:
இயல்பு → இடர்பாடு
என்ற முதல் முறிவு நிகழ்கிறது.
“என்றார்” — இன்னும் உயிரோடு இருக்கும் கடைசி செயற்பாட்டு நிலை
மூன்றாவது அடியின் இறுதி:
“என்றார்.”
இந்த வினை மிக முக்கியமானது.
அவர் இன்னும்:
அதாவது:
செயற்பாட்டு மனிதன் இன்னும் இருக்கிறான்.
ஆனால் அடுத்த அடியில் இந்த நிலை திடீரென முடிகிறது.
இதனால் என்றார் என்பது பாடலில்:
உயிரோடு செயல்படும் மனிதனுக்கும் செயலற்ற உடலுக்கும் இடையிலான கடைசி எல்லை
போல நிற்கிறது.
நான்காம் அடி — படுத்தல் முதல் மறைதல் வரை
“கிடைக்கப் படுத்தார் கிடந்தொழிந்தாரே.”
இந்த அடி இரண்டு நிலைகளை மிக வேகமாக இணைக்கிறது:
படுத்தார் → கிடந்தொழிந்தார்.
இதற்கிடையில் திருமூலர் நீண்ட நோய் வரலாறு தரவில்லை.
நீண்ட மரணப் போராட்டமும் கூறவில்லை.
அதனால் பாடலின் காலநகர்வு திடீரென வேகமடைகிறது.
முதல் இரண்டு அடிகளில்:
வாழ்க்கை விரிவாக இருக்கிறது.
மூன்றாவது அடியில்:
ஒரு எச்சரிக்கை.
நான்காவது அடியில்:
முடிவு.
“கிடைக்க” → “கிடந்து” : ஒரே உடல் நிலையின் இரண்டு அர்த்தங்கள்
இறுதி அடியில் கவனிக்க வேண்டிய அழகான சொல் அமைப்பு உள்ளது:
கிடைக்கப் படுத்தார்
கிடந்தொழிந்தார்
கிடை/கிட சார்ந்த ஒலி–பொருள் தொடர்ச்சி மரணத்தின் வேகத்தை வலுப்படுத்துகிறது.
முதலில்:
உடல் ஓய்வுக்காகப் படுக்க வைக்கப்படுகிறது.
அடுத்த கணத்தில்:
அதே கிடத்தல் மரணக் கிடத்தலாக மாறுகிறது.
இதனால்:
படுக்கை → இறுதிக் கிடப்பு
என்ற மாற்றம் மிகச் சிறிய மொழி இடைவெளியில் நிகழ்கிறது.
பாடலின் வினைச்சொற்களே தர்க்கத்தை நடத்துகின்றன
149-ஐ அதன் வினைச்சொற்களால் மட்டும் வாசித்தாலும் கதை முழுவதும் தெரிகிறது:
வைத்தார்
↓
உண்டார்
↓
கொண்டார்
↓
என்றார்
↓
படுத்தார்
↓
கிடந்தொழிந்தார்
இந்த வரிசையில் ஒரு மிக முக்கியமான மாற்றம் உள்ளது.
முதல் பகுதி
உண்டார் → கொண்டார் → என்றார்
அவர் செய்கிறார்.
இறுதிப் பகுதி
படுத்தார் → கிடந்தொழிந்தார்
செயற்பாட்டு ஆற்றல் குறைந்து முடிவடைகிறது.
இதனால்:
செயல் → செயல் → செயல் → இடர்பாடு → செயல்தளர்வு → முடிவு
என்ற வினைத் தர்க்கம் உருவாகிறது.
நான்கு அடிகளின் தர்க்க அமைப்பு
அடி
காட்சி
தர்க்கப் பணி
அடிசிலை உண்டார்
உணவு
வாழ்க்கை இயல்பாகத் தொடர்கிறது
மந்தனம் கொண்டார்
இல்லற நெருக்கம்
வாழ்வின் தொடர்ச்சி உணர்வு வலுப்படுகிறது
இடப்பக்கமே... என்றார்
திடீர் உடல் இடர்பாடு
இயல்பு உடைகிறது
கிடந்தொழிந்தாரே
படுத்தல் → மரணம்
எதிர்பார்த்த தொடர்ச்சி முற்றாக முடிகிறது
எனவே பாடலின் அடிப்படை இயக்கம்:
இயல்பு → நிறைவு உணர்வு → திடீர் முறிவு → முடிவு.
148 மற்றும் 149 இடையிலான முக்கிய வேறுபாடு
148-ன் மையம்:
செயற்பாட்டு அதிகாரத்தின் எல்லை.
149-ன் மையம்:
காலத்தின் மீது மனிதன் வைத்திருக்கும் மறைமுக நம்பிக்கையின் எல்லை.
148 கேட்கிறது:
“உயிர் பிரிந்தபின் இந்த உடலை நீ கட்டுப்படுத்த முடியுமா?”
149 இன்னும் நுண்ணிய கேள்வியைக் கேட்கிறது:
“அந்தக் கட்டுப்பாடு இன்னும் எவ்வளவு காலம் உன்னிடம் இருக்கும் என்று உனக்குத் தெரியுமா?”
இதனால் 149, 148-ஐ மீண்டும் கூறவில்லை; அதன் தர்க்கத்தை இன்னொரு படி ஆழப்படுத்துகிறது.
“மரணம் நிச்சயம்” என்பதிலிருந்து “மரண நேரம் நிச்சயமில்லை” என்பதற்கு
144–148 வரை ஒரு உண்மை படிப்படியாக நிறுவப்பட்டது:
யாக்கை நிலைக்காது.
149 அதற்கு புதிய பரிமாணம் சேர்க்கிறது:
அது எப்போது முடியும் என்பது நமக்குத் தெரியாது.
இந்த இரண்டு உண்மைகளையும் வேறுபடுத்த வேண்டும்.
முதல் உண்மை
நான் இறப்பேன்.
இரண்டாவது உண்மை
எப்போது இறப்பேன் என்று எனக்குத் தெரியாது.
முதலாவது நிலையாமை அறிவு.
இரண்டாவது:
சாதனை அவசரத்தை உருவாக்கும் கால விழிப்பு.
திருமூலர் ஏன் “நோயாளி” ஒருவரை எடுத்துக்கொள்ளவில்லை?
இது பாடலின் கட்டமைப்பைப் புரிந்துகொள்ள முக்கியமான கேள்வி.
நீண்டகாலமாக நோயுற்ற ஒருவர் இறந்ததாகக் கூறியிருந்தால் வாசகர்:
“அவர் ஏற்கனவே நோயுற்றிருந்தார்”
என்று மரணத்தை மனதளவில் தன்னிடமிருந்து விலக்கிக்கொள்ளலாம்.
ஆனால் இங்கு:
சாப்பிடுகிறார்.
உறவாடுகிறார்.
பேசுகிறார்.
அதனால் வாசகருக்கு அந்தத் தப்பிக்கும் இடம் குறைகிறது.
பாடலின் மனிதன்:
சாதாரணமாக வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் மனிதன்.
அதனால்தான் அவன் ஒவ்வொரு வாசகரையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்த முடிகிறது.
உணவும் இல்லறமும் ஏன் மரணத்திற்கு முன்?
இவற்றை ஒழுக்கத் தீர்ப்பாக வாசிக்கக் கூடாது.
அவை தர்க்க ரீதியாக:
வாழ்வின் தொடர்ச்சிக்கான மிக வலுவான குறியீடுகள்.
உண்ணுதல்:
அடுத்த காலத்தை நோக்கிய உடல் செயல்.
இல்லற நெருக்கம்:
உறவு, இன்பம், வாழ்வின் தொடர்ச்சி.
இந்த இரண்டு வாழ்வு-நிறைவு குறியீடுகளுக்குப் பின் மரணத்தை வைத்ததால்தான் பாடலின் எதிர்மறை வலுப்பெறுகிறது:
வாழ்வு மிகத் தீவிரமாக உணரப்படும் கணத்திலும் அதன் தொடர்ச்சி உறுதியானதல்ல.
144–149: தர்க்கப் படிக்கட்டு
இப்போது “யாக்கை நிலையாமை” அதிகாரத்தின் ஆரம்ப ஆறு பாடல்களின் சிந்தனை நகர்வு இன்னும் தெளிவாகிறது.
144 — யாக்கையின் பொருட்தளம்
மண் → மீண்டும் மண்
கேள்வி: உடல் நிரந்தரமா?
பதில்: இல்லை.
145 — உறவுத்தளம்
பெண்டிரும் மக்களும் பின்செலார்
கேள்வி: உடலைச் சுற்றிய உறவுகள் இறுதி வரை தொடருமா?
பதில்: அவற்றிற்கும் எல்லை உண்டு.
146 — சமூக அடையாளம்
பேரினை நீக்கிப் பிணமென்று பேரிட்டு
கேள்வி: பெயரும் சமூக அடையாளமும் நிரந்தரமா?
பதில்: இல்லை.
147 — உடற்கட்டமைப்பு
பிரியும்; உயிர் மீளப் புகாது
கேள்வி: உடலின் ஒருங்கிணைந்த அமைப்பு நிலைக்குமா?
பதில்: இல்லை.
148 — செயற்பாட்டு அதிகாரம்
மூக்கினிற் கைவைத்து மூடிட்டுக் கொண்டுபோய்
கேள்வி: உடலின் மீதான செயற்பாட்டு அதிகாரம் நிலைக்குமா?
பதில்: இல்லை.
149 — கால நிச்சயம்
உண்டார் → கொண்டார் → என்றார் → கிடந்தொழிந்தார்
கேள்வி: அந்த அதிகாரம் எப்போது முடியும் என்பதை மனிதன் முன்கூட்டியே உறுதியாக அறிவானா?
பதில்: இல்லை.
இதனால் திருமூலரின் விசாரணை:
எது நிலைக்காது?
என்பதிலிருந்து:
அது எப்போது நீங்கும் என்று உனக்குத் தெரியுமா?
என்ற இன்னும் ஆழமான நிலைக்கு வருகிறது.
பாடலின் மறைந்த எதிர்மறை
149-ன் முழு அமைப்பையும் இரண்டு சொற்களில் சுருக்கலாம்:
தொடர்ச்சி ↔ திடீர் முடிவு
முதல் இரண்டு அடிகள்:
தொடர்ச்சி.
கடைசி இரண்டு அடிகள்:
முறிவு.
அதனால் பாடலின் கவிதை அமைப்பே அதன் தத்துவமாகிறது.
“பிறகு” என்ற மனித மனப்போக்கின் தர்க்க அடித்தளம் உடைகிறது
மனிதன் “பிறகு செய்வேன்” என்று சொல்வதற்கு பின்னால் ஒரு மறைந்த முன்கூற்று இருக்கிறது:
“நான் பிறகும் இருப்பேன்.”
149 அந்த முன்கூற்றையே சோதிக்கிறது.
அது:
“நாளை இல்லை”
என்று கூறவில்லை.
மாறாக:
“நாளை உனக்கு உறுதியாக வழங்கப்பட்டுள்ளது என்று எங்கே கூறப்பட்டுள்ளது?”
என்று கேட்கிறது.
இதுவே இப்பாடலை வெறும் மரண வர்ணனையிலிருந்து சாதனைத் தர்க்கமாக உயர்த்துகிறது.
143 முதல் 149 வரை இன்னொரு பெரிய நகர்வு
“உபதேசம்” அதிகாரத்தின் இறுதியில் 143 கூறியது:
போதத்தை உள்ளீர்த்து மாற்றமடை.
அதற்குப் பின் நிலையாமை அதிகாரம் தொடங்குகிறது.
144–149 வரை திருமூலர் தொடர்ந்து சாதகரின் வெளிப்புற உறுதிகளை அகற்றுகிறார்:
உடல் உறுதி இல்லை.
உறவு இறுதி ஆதாரம் இல்லை.
பெயர் நிலை இல்லை.
உடற்கட்டமைப்பு நிலை இல்லை.
செயற்பாட்டு அதிகாரம் நிலை இல்லை.
அதற்கான கால அளவும் உறுதி இல்லை.
இதனால் 143-ல் கிடைத்த போதம் வெறும் அறிவாக இருக்க முடியாது.
அது:
இப்போது வாழப்பட வேண்டிய ஞானமாக
மாற வேண்டும்.
இதுவே இரண்டு அதிகாரங்களுக்கிடையிலான ஆழமான கட்டமைப்பு தொடர்பு.
பாடலின் முழுத் தர்க்க வரைபடம்
உணவு ஆயத்தம்
↓
உணவு உண்ணுதல்
↓
இல்லற நெருக்கம்
↓
வாழ்க்கை தொடர்கிறது என்ற இயல்புணர்வு
↓
திடீர் உடல் இடர்பாடு
↓
அதைச் சொல்லுதல்
↓
படுக்க வைக்கப்படுதல்
↓
உயிர் நீங்குதல்
↓
“இன்னும் நேரம் இருக்கிறது” என்ற மறைநம்பிக்கை உடைதல்
↓
நிகழ்காலத்தின் மதிப்பு வெளிப்படுதல்
தர்க்க இடம்
148-ஆம் பாடலில் உயிர் பிரிந்தபின் செயற்பாட்டு மனிதன் பிறரால் சோதிக்கப்பட்டு, மூடப்பட்டு, எடுத்துச் செல்லப்படும் உடலாக மாறுவதை காட்டிய திருமூலர், 149-ஆம் பாடலில் அந்த மாற்றத்திற்கு முந்தைய சில கணங்களுக்குத் திரும்புகிறார். உணவு உண்ணுதல், இல்லற நெருக்கம், பேசுதல் ஆகிய இயல்பான வாழ்வுச் செயல்களை முதலில் அமைத்து, அவற்றின் நடுவே திடீர் உடல் இடர்பாட்டையும் உடனடியான உயிர்நீக்கத்தையும் நிறுத்துவதன் மூலம், யாக்கை முடிவடையும் என்பது மட்டுமல்ல — அந்த முடிவு எப்போது வரும் என்பதை மனிதன் உறுதியாக அறிய முடியாது என்பதையும் நிறுவுகிறார். இதனால் “யாக்கை நிலையற்றது” என்ற அறிவு, “எனக்கு இன்னும் காலம் இருக்கிறது” என்ற மறைநம்பிக்கையை உடைக்கும் கால விழிப்பாக ஆழமடைகிறது.
தர்க்கச் சூத்திரம்
இயல்பான வாழ்வு → தொடர்ச்சி உணர்வு → திடீர் இடர்பாடு → செயற்பாட்டுத் தளர்வு → மரணம் → கால நிச்சயமின்மை.
அதை இன்னும் சுருக்கமாக:
உண்டார் → கொண்டார் → என்றார் → படுத்தார் → ஒழிந்தார்.
நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி
148 “செய்யும் அதிகாரம் ஒருநாள் முடியும்” என்று காட்டியது; 149 “அது எப்போது முடியும் என்று உனக்குத் தெரியாது” என்று நிலையாமை விசாரணையை இன்னும் ஒரு படி ஆழப்படுத்துகிறது.
சாதனை வாழ்வியல்
“இன்னும் நேரம் இருக்கிறது” என்ற மயக்கத்திலிருந்து “இன்று கிடைத்திருக்கிறது” என்ற விழிப்பிற்கு
அடப்பண்ணி வைத்தா ரடிசிலை யுண்டார்
மடக்கொடி யாரொடு மந்தனங் கொண்டார்
இடப்பக்க மேயிறை நேர்ந்ததே யென்றார்
கிடைக்கப் படுத்தார் கிடந்தொழிந் தாரே. (149)
149-ஆம் பாடலை சாதனை வாழ்வியலாக மாற்றும்போது அதன் மையக் கேள்வி:
“என் வாழ்க்கை எப்போது முடியும் என்பதை நான் அறியாதபோது, இன்று செய்ய வேண்டிய எந்த முக்கியமான காரியத்தை ‘பிறகு’ என்று தள்ளிக்கொண்டிருக்கிறேன்?”
இந்தப் பாடல் உணவைத் தவிர்க்கச் சொல்லவில்லை. இல்லறத்தை வெறுக்கச் சொல்லவில்லை. வாழ்க்கையை அஞ்சி வாழச் சொல்லவும் இல்லை.
அது உடைக்கும் ஒரே ஆழமான மயக்கம்:
“இன்று வாழ்க்கை இயல்பாக இருக்கிறது; ஆகவே நாளையும் எனக்கு நிச்சயமாகக் கிடைக்கும்.”
1. “பிறகு” என்ற சொல்லை விழிப்புடன் பயன்படுத்துதல்
நம் வாழ்க்கையில் மிகவும் சாதாரணமான சில வாக்கியங்கள்:
“பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம்.”
“அடுத்த மாதம் தொடங்கலாம்.”
“ஓய்வு கிடைத்த பிறகு சாதனை செய்வேன்.”
“நேரம் கிடைத்தால் குடும்பத்துடன் இருப்பேன்.”
“ஒருநாள் மன்னிப்பு கேட்கிறேன்.”
149-ன் மனிதனும் சில கணங்களுக்கு முன்பு சாதாரண வாழ்க்கையில்தான் இருந்தான்.
உண்டார் → கொண்டார் → என்றார் → கிடந்தொழிந்தார்.
எனவே இப்பாடல் “எதையும் திட்டமிடாதே” என்று கூறுவதில்லை.
மாறாக:
திட்டமிடு; ஆனால் வாழ்க்கையைத் தள்ளிப்போடாதே.
2. “நேரம் இருக்கிறது” என்பதற்குப் பதில் “நேரம் கிடைத்திருக்கிறது”
இரண்டு வாக்கியங்களுக்கும் பெரிய உளவியல் வேறுபாடு இருக்கிறது.
“எனக்கு நேரம் இருக்கிறது”
இதற்குள்:
நாளையும் எனக்குரியது
என்ற மறைமுக உரிமை உணர்வு இருக்கலாம்.
“எனக்கு இன்று நேரம் கிடைத்திருக்கிறது”
இதற்குள்:
நன்றியுணர்வு + பொறுப்பு
இருக்கிறது.
149-ஆம் பாடலின் நிலையாமை விழிப்பு:
நேரத்தின் உரிமையாளனாக அல்ல; நேரத்தின் பயனாளியாக வாழச் செய்கிறது.
3. சாதனையை வாழ்க்கையின் மீதிநேரத்திற்குத் தள்ளாதே
பலருடைய நடைமுறை:
வேலை முடிந்தால் ஜபம்.
குடும்பப் பொறுப்பு குறைந்தால் தியானம்.
வயதாகியபின் ஆன்மிகம்.
ஓய்வுபெற்ற பிறகு சாஸ்திரப் படிப்பு.
ஆனால் 149 கேட்கிறது:
அந்த “பிறகு” உனக்கு உறுதியாக வழங்கப்பட்டிருக்கிறதா?
எனவே சாதனை என்பது வாழ்க்கையின் மீதமுள்ள நேரத்தில் செய்யப்படும் செயல் அல்ல.
அது:
வாழ்க்கையை ஒழுங்குபடுத்தும் மையச் செயல்.
ஒரு மணி நேரம் முடியாவிட்டால் பத்து நிமிடம்.
நூறு மந்திரம் முடியாவிட்டால் இயன்ற அளவு.
ஆனால்:
“இன்று ஒன்றுமில்லை; ஒருநாள் தொடங்குவேன்” என்ற நிலையை மட்டும் சாதகர் வளர்க்கக் கூடாது.
4. உணவை வெறும் நுகர்விலிருந்து நன்றியுணர்வாக மாற்றுதல்
149 உணவுடன் தொடங்குகிறது:
“அடிசிலை உண்டார்.”
அதனால் தினசரி உணவையே நிலையாமை சாதனையாக மாற்றலாம்.
உணவுக்கு முன் ஒரு கணம்:
“இந்த உணவை உண்பதற்கான உடலும் வாய்ப்பும் இன்று எனக்குக் கிடைத்திருக்கிறது”
என்று நினைவுகொள்ளலாம்.
இதனால்:
உணவு → நுகர்வு
என்பதிலிருந்து:
உணவு → நன்றி
என்று மாறுகிறது.
இது உணவை மறுப்பதல்ல; உண்பதையே விழிப்பாக்குவது.
5. குடும்பத்தை நேசிப்பதை நாளைக்கு ஒத்திவைக்காதே
“மடக்கொடியாரொடு மந்தனம் கொண்டார்”
என்ற வரி இல்லற வாழ்க்கையின் நெருக்கத்தை நினைவூட்டுகிறது.
145 குடும்ப உறவுகளுக்கும் மரண எல்லை உண்டு என்று காட்டியது.
149 அதற்கு இன்னொரு பரிமாணத்தைச் சேர்க்கிறது:
அந்த எல்லை எப்போது வரும் என்று தெரியாது.
இதன் சரியான குடும்பப் பயன்பாடு:
நிலையாமை:
உறவைத் தளர்த்துவதற்கல்ல; உரிமைப் பற்றைத் தளர்த்தி அன்பை ஆழப்படுத்துவதற்கு.
6. “கடைசியாகப் பேசினால்?” என்ற சோதனை
149-ல் அவர்:
“என்றார்.”
பேசினார்.
பின்னர்:
“கிடந்தொழிந்தார்.”
இதனை ஒரு நடைமுறைச் சுயவிசாரணையாக மாற்றலாம்:
“இன்று நான் ஒருவரிடம் பேசிய வார்த்தையே அவருடன் நான் பேசும் கடைசி வார்த்தையாக இருந்தால், அது எப்படி இருக்க வேண்டும்?”
இதனால்:
ஒவ்வொரு உரையாடலையும் “இறுதி உரையாடல்” என்று அச்சத்துடன் நடத்த வேண்டியதில்லை.
ஆனால்:
திருத்த முடியாத வார்த்தைகளை எளிதாக வீசாமல் இருப்பதற்கான விழிப்பு
வளர வேண்டும்.
7. சண்டையின் அளவை வாழ்க்கையின் அளவுடன் ஒப்பிடு
நாம் பல நாட்கள், மாதங்கள், ஆண்டுகள் வரை:
சிறிய அவமதிப்பு,
சொத்து விவகாரம்,
குடும்பப் போட்டி,
பதவி முரண்பாடு,
சமூக ஊடக விமர்சனம்
போன்றவற்றை மனதில் சுமக்கலாம்.
149 ஒரு எளிய அளவுகோலைத் தருகிறது:
“என் வாழ்நாள் வரையறுக்கப்பட்டது என்ற உண்மையுடன் ஒப்பிட்டால், இந்தப் பிரச்சனைக்கு நான் கொடுக்கும் மன ஆற்றல் நியாயமானதா?”
சில பிரச்சனைகள் தீர்க்கப்படவேண்டும்.
ஆனால் எல்லாப் பிரச்சனைகளும்:
நம் உள்ளத்தை முழுமையாக ஆக்கிரமிக்கத் தகுதியானவை அல்ல.
8. உடலில் திடீர் மாற்றம் ஏற்பட்டால் அலட்சியப்படுத்தாதே
149-ல் மனிதன் உடலில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தை:
“...நேர்ந்ததே என்றார்”
என்று தெரிவிக்கிறான்.
இதை நவீன மருத்துவ diagnosis ஆக மாற்றக்கூடாது. ஆனால் வாழ்வியல் அளவில் ஒரு பொறுப்பான பாடத்தை எடுத்துக்கொள்ளலாம்:
உடல் தரும் முக்கியமான அறிகுறிகளை அலட்சியப்படுத்தாதே.
ஆன்மிகம்:
“உடல் நிலையற்றதே; எதற்குச் சிகிச்சை?”
என்று சொல்லாது.
சரியான அணுகுமுறை:
உடல் நிலையற்றது என்பதாலேயே அது இருக்கும் காலத்தில் பொறுப்புடன் பேணப்பட வேண்டும்.
9. ஆரோக்கியத்தை நிரந்தரத்திற்கான உத்தரவாதமாக நினைக்காதே
மறுபுறம் இன்னொரு மயக்கமும் உண்டு:
“நான் நல்ல உணவு உண்கிறேன்.”
“உடற்பயிற்சி செய்கிறேன்.”
“என் medical reports நன்றாக இருக்கின்றன.”
“எனவே இன்னும் பல வருடங்கள் இருக்கின்றன.”
ஆரோக்கிய ஒழுக்கம் அவசியம்.
ஆனால்:
ஆரோக்கியம் ஒரு பொறுப்பு; எதிர்காலத்தின் உத்தரவாதம் அல்ல.
149 இந்த வேறுபாட்டை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.
10. தொழிலில் — முக்கியமான பணியை முடிவில்லாமல் தள்ளாதே
“பிறகு” என்பது ஆன்மிகத்தில்தான் பிரச்சனை அல்ல.
தொழிலிலும்:
முக்கியமான முடிவு,
வாரிசுத் தலைமை உருவாக்குதல்,
பொறுப்பு ஒப்படைத்தல்,
ஆவணப்படுத்துதல்,
அறிவைப் பகிர்தல்
போன்றவை ஒரே மனிதரைச் சார்ந்து இருக்கலாம்.
149-ன் நிலையாமை விழிப்பு:
“நான் இல்லாவிட்டாலும் தொடர வேண்டியதை இன்று ஒழுங்குபடுத்து.”
என்று தலைமைக்கு சொல்லுகிறது.
இது மரணப் பயம் அல்ல.
நல்ல நிர்வாகம்.
11. “என்னால்தான் இது நடக்கிறது” என்ற தலைமை அகந்தையைத் தளர்த்துதல்
ஒரு நிறுவனமோ, குடும்பமோ, ஆன்மிக அமைப்போ ஒரே நபரைச் சார்ந்திருந்தால் அது வலிமை அல்ல; ஒரு அபாயமாகவும் இருக்கலாம்.
149:
சற்றுமுன் செயற்பட்ட மனிதனே அடுத்த கணத்தில் செயல்பட முடியாத நிலைக்கு வரலாம்
என்று நினைவூட்டுகிறது.
எனவே நல்ல தலைவர்:
அறிவைப் பகிர்வார்,
மற்றவர்களைப் பயிற்றுவிப்பார்,
செயல்முறைகளை உருவாக்குவார்,
பொறுப்பை பகிர்வார்.
அவர் உருவாக்க வேண்டியது:
தன்னைச் சார்ந்த கூட்டம் அல்ல; தத்துவத்தையும் பணியையும் தொடரக்கூடிய அமைப்பு.
12. செல்வத்திற்கு “பிறகு பயன்படுத்துவேன்” என்ற நிலை வேண்டாம்
செல்வம் சேர்ப்பது தவறு என்று இப்பாடல் கூறவில்லை.
ஆனால் நிலையாமை செல்வத்தின் பயன்பாட்டைக் கேள்விக்குட்படுத்துகிறது:
குடும்பத்திற்குத் தேவையான பாதுகாப்பு ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளதா?
நல்ல காரியத்திற்குப் பயன்படுத்த வேண்டிய வளத்தை காரணமின்றி குவித்துக்கொண்டிருக்கிறேனா?
செல்வம் என் வாழ்க்கையைச் சேவிக்கிறதா, அல்லது நான் செல்வத்தையே சேவிக்கிறேனா?
இதனால்:
சேமி — ஆனால் பற்றாதே.
சம்பாதி — ஆனால் அர்த்தமுள்ள பயன்பாட்டையும் செய்.
13. சமூக ஊடகத்தில் உடனடி கோபத்தின் மதிப்பைச் சோதித்தல்
149-ன் விழிப்பை இன்றைய சமூக ஊடக வாழ்வில் பயன்படுத்தினால்:
ஒரு விமர்சனத்தைப் பார்த்ததும் உடனடியாக:
கோபம், பதில், தாக்குதல், அவமதிப்பு
என்று செல்லாமல் ஒரு கேள்வி:
“என் வரையறுக்கப்பட்ட வாழ்நேரத்தில் இதற்காக நான் செலவிடும் மன ஆற்றல் மதிப்புடையதா?”
பதில் சில சமயங்களில் “ஆம்” இருக்கலாம் — தவறைத் திருத்த வேண்டியிருக்கலாம்.
ஆனால் பல சமயங்களில்:
அமைதியே நேரத்தின் நல்ல பயன்பாடாக இருக்கலாம்.
14. குரு–சிஷ்ய உறவில் — உபதேசத்தைச் சேமித்து வைக்காதே
ஒரு சாதகர்:
நூல்களை சேகரிக்கலாம்,
மந்திரங்களைப் பெறலாம்,
வகுப்புகளில் கலந்துகொள்ளலாம்,
குருவின் உரைகளை எழுதிக்கொள்ளலாம்.
ஆனால்:
“பின்னர் ஆழமாகச் சாதிப்பேன்”
என்றால் 149 நேரடியாகச் சவால் செய்கிறது.
குருவிடமிருந்து கிடைத்த உபதேசத்தின் மதிப்பு:
அதை எத்தனை வருடம் வைத்திருந்தாய்?
என்பதில் இல்லை.
அது இன்று உன் வாழ்வில் எவ்வளவு உருவானது?
என்பதில் உள்ளது.
15. சாதனையில் “Perfect Day” வருவதற்காகக் காத்திருக்காதே
சாதனை தொடங்க:
மனம் முழுமையாக அமைதியாக வேண்டும்,
வேலை குறைய வேண்டும்,
வீட்டில் பிரச்சனை இருக்கக்கூடாது,
உடல் முழுமையாக ஆரோக்கியமாக வேண்டும்
என்று காத்திருந்தால் அந்த நாள் வராமல் போகலாம்.
149-ன் பாடம்:
கிடைத்த நாளையே சாதனை நாளாக்கு.
இன்று பூரணமாக இல்லாவிட்டாலும்:
இன்று கிடைத்த அளவில் சாதி.
இதுதான் தொடர்ச்சியான ஆன்மிக வளர்ச்சிக்கு நடைமுறையான வழி.
16. தினமும் மூன்று காரியங்களை மட்டும் தள்ளிப்போடாதே
149-ஐ வாழ்வில் செயல்படுத்த எளிய நடைமுறை:
ஒவ்வொரு காலையும் மூன்று காரியங்களைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம்.
உடலுக்காக ஒன்று
உணவு, நடை, ஓய்வு, சிகிச்சை போன்ற பொறுப்பான செயல்.
ஒருவருக்காக ஒன்று
அன்பு, நன்றி, மன்னிப்பு, உதவி அல்லது சேவை.
ஆன்மாவிற்காக ஒன்று
ஜபம், தியானம், சாஸ்திரப் படிப்பு, குரு உபதேச பாவனை.
அந்த நாளில் குறைந்தபட்சம் இம்மூன்றையும் நிறைவேற்றுங்கள்.
இதன் நோக்கம்:
அதிகம் செய்வது அல்ல.
முக்கியமானதை தொடர்ந்து தள்ளாமல் இருப்பது.
17. “இன்று கடைசி நாள்” என்று பயமுறுத்த வேண்டாம்
நிலையாமை சாதனையை சிலர்:
“இன்றே கடைசி நாள் என்று நினைத்து வாழ்”
என்று மிகைப்படுத்தலாம்.
அது சிலரிடம் மனஅழுத்தத்தை உருவாக்கலாம்.
149-ன் முதிர்ந்த பயன்பாடு அதைவிட சமநிலையானது:
“நாளை கிடைக்கும் என்று உறுதி இல்லை; ஆகவே இன்று கிடைத்த நாளை முழுமையாக வாழ்.”
இரண்டிற்கும் வேறுபாடு உண்டு.
முதல் ஒன்று:
பயத்தை உருவாக்கலாம்.
இரண்டாவது:
பொறுப்பையும் நன்றியையும் உருவாக்கும்.
18. மரண விழிப்பின் நான்கு நல்ல விளைவுகள்
149 சரியாக உள்ளீர்க்கப்பட்டால் சாதகரிடம் நான்கு மாற்றங்கள் நிகழ வேண்டும்:
நன்றி
இன்று கிடைத்திருக்கிறது.
முன்னுரிமை
முக்கியமானதை முதலில் செய்வேன்.
பொறுப்பு
உடல், உறவு, கடமை, சாதனை ஆகியவற்றை அலட்சியப்படுத்தமாட்டேன்.
பற்றின்மை
இவை அனைத்தும் என்றும் எனக்குரியவை என்று மயங்கமாட்டேன்.
இதுவே மரண விழிப்பின் ஆரோக்கியமான வடிவம்.
19. இரவு ஐந்து கேள்விகள்
நாள் முடிவில் ஒரு நிமிடம் கேட்கலாம்:
இந்தக் கேள்விகள் மரணத்தைப் பற்றியவை அல்ல.
வாழ்க்கையின் தரத்தைப் பற்றியவை.
20. 148–149: வாழ்வியல் மாற்றம்
148 நமக்குச் சொன்னது:
செய்யும் ஆற்றல் இருக்கும் போதே செய்.
149 அதில் இன்னொரு சொல்லைச் சேர்க்கிறது:
எப்போது அந்த ஆற்றல் முடியும் என்று தெரியாததால், காரணமின்றி தள்ளிப்போடாதே.
இரண்டையும் சேர்த்தால்:
செய்யும் ஆற்றல் + கிடைத்த நிகழ்காலம் = சாதனை வாய்ப்பு.
144–149: வாழ்வியல் படிக்கட்டு
144 — உடல் மண்ணாகும்
→ உடல்பற்றைக் குறை; உடல் பொறுப்பை வளர்த்து.
145 — உறவுகளுக்கு எல்லை உண்டு
→ உரிமைப் பற்றைக் குறைத்து அன்பை ஆழப்படுத்து.
146 — பெயரும் நினைவும் நிலைக்காது
→ புகழைவிட பயனை உருவாக்கு.
147 — உடற்கட்டமைப்பு பிரியும்
→ யாக்கையை அரிய சாதனக் கருவியாகப் பயன்படுத்து.
148 — செயற்பாட்டு அதிகாரம் முடியும்
→ செய்யும் ஆற்றல் இருக்கும்போதே செய்.
149 — அது எப்போது முடியும் என்று தெரியாது
→ செய்ய வேண்டியதை காரணமின்றி நாளைக்கு ஒத்திவைக்காதே.
இந்த ஆறு பாடல்களும் சேர்ந்து சாதகரை மரணத்தை நோக்கித் தள்ளவில்லை.
அவை அவனை:
நிகழ்கால வாழ்க்கைக்குள் முழுமையாக விழிக்கச் செய்கின்றன.
சாதனை வாழ்வியல் சாரம்
149-ஆம் பாடல் “நீ ஒருநாள் இறப்பாய்” என்ற பொதுவான உண்மையை மட்டும் கூறவில்லை; உணவு, இல்லறம், உரையாடல் என்று வாழ்க்கை மிகவும் இயல்பாகத் தொடரும் கணத்திலேயே அதன் முடிவு தோன்றக்கூடும் என்பதை உணர்த்துகிறது. இதனால் சாதகர் எதிர்காலத்தைத் திட்டமிடுவதை நிறுத்த வேண்டியதில்லை; ஆனால் “இன்னும் நிறைய நேரம் இருக்கிறது” என்ற ஆதாரமற்ற நம்பிக்கையில் முக்கியமானவற்றை ஒத்திவைக்கக் கூடாது. உடலைப் பொறுப்புடன் பேணுதல், அன்பை வெளிப்படுத்துதல், மன்னிப்பைத் தாமதிக்காதிருத்தல், பொறுப்புகளை ஒழுங்குபடுத்துதல், செல்வத்தை அர்த்தமுள்ள வகையில் பயன்படுத்துதல், குரு உபதேசத்தை வாழ்வாக்குதல், சாதனையை இன்று செய்வது ஆகியவையே இப்பாடலின் முதிர்ந்த வாழ்வியல் விளைவுகள். மரணத்தின் நிச்சயமின்மை வாழ்க்கையை அச்சமாக்குவதற்கல்ல; கிடைத்த நாளை நன்றி, பொறுப்பு, அன்பு, ஞானம், சாதனை ஆகியவற்றால் நிரப்புவதற்காக.
சாதனைச் சூத்திரம்
நேரம் கிடைத்ததை உணர் → உடலைப் பேணு → அன்பைத் தாமதிக்காதே → முக்கியமானதை ஒத்திவைக்காதே → பொறுப்பை நிறைவேற்று → உபதேசத்தை வாழ் → இன்று சாதி.
இதன் மிகச் சுருக்கமான வடிவம்:
“பிறகு செய்வேன்” → “இன்று இயன்றதைச் செய்வேன்.”
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
வாழ்க்கை எப்போது முடியும் என்பதை அறியாதவன் மரணத்தைப் பயந்து வாழ வேண்டியதில்லை; இன்று கிடைத்த வாழ்க்கையை நாளைக்கு ஒத்திவைக்காமல் வாழ வேண்டும்.
ஒரே பார்வையில் பாடலின் சாரம்
இயல்பாகத் தொடரும் வாழ்க்கையின் நடுவே வெளிப்படும் கால நிச்சயமின்மை
அடப்பண்ணி வைத்தா ரடிசிலை யுண்டார்
மடக்கொடி யாரொடு மந்தனங் கொண்டார்
இடப்பக்க மேயிறை நேர்ந்ததே யென்றார்
கிடைக்கப் படுத்தார் கிடந்தொழிந் தாரே. (149)
149-ஆம் பாடலின் மையம் “மனிதன் இறப்பான்” என்ற பொதுவான உண்மை மட்டும் அல்ல. அதைவிட நுண்ணிய ஒரு நிலையாமை உண்மையைத் திருமூலர் இங்கு வெளிப்படுத்துகிறார்:
வாழ்க்கை எப்போது முடியும் என்பதை மனிதன் அறியாதபோதும், அது இன்னும் நீண்டகாலம் தொடரும் என்ற மறைநம்பிக்கையுடன் வாழ்கிறான்.
அந்த மயக்கத்தையே இந்தப் பாடல் உடைக்கிறது.
ஒருவன் உணவு உண்டான். மனைவியுடன் இயல்பான இல்லற நெருக்கத்தில் இருந்தான். திடீரென்று உடலில் ஏதோ இடர்பாடு ஏற்பட்டதாகக் கூறினான். படுக்க வைக்கப்பட்டான். பின்னர் உயிர் நீங்கினான்.
திருமூலர் எந்த நீண்ட தத்துவ விவாதமும் செய்யவில்லை.
உண்டார் → கொண்டார் → என்றார் → படுத்தார் → ஒழிந்தார்.
இந்த வினைநகர்வே முழு நிலையாமைத் தத்துவமாகிறது.
பாடலின் நான்கு நிலைகள்
1. வாழ்க்கை இயல்பாக இருக்கிறது
“அடிசிலை உண்டார்”
உணவு என்பது வாழ்க்கையின் தொடர்ச்சியைக் குறிக்கும் மிக இயல்பான செயல்.
அடுத்த கணத்தில் மரணம் வரப்போகிறது என்ற வெளிப்படையான முன்னறிவிப்பு இங்கு இல்லை.
2. வாழ்க்கை அனுபவிக்கப்படுகிறது
“மடக்கொடியாரொடு மந்தனம் கொண்டார்”
இல்லற நெருக்கம் வாழ்க்கையின் அனுபவ நிறைவைக் காட்டுகிறது.
உணவும் இல்லறமும் குற்றப்படுத்தப்படவில்லை. அவை:
“வாழ்க்கை வழக்கம்போலத் தொடர்கிறது”
என்ற சூழலை உருவாக்குகின்றன.
3. இயல்பு திடீரென உடைகிறது
“இடப்பக்கமே இறை நேர்ந்ததே என்றார்”
வெளிப்புற அனுபவத்தில் இருந்த கவனம் திடீரென உடலுக்குள் திரும்புகிறது.
ஏதோ மாற்றம்.
அவர் அதை உணர்கிறார்.
இன்னும் பேசுகிறார்.
4. எதிர்பார்த்த தொடர்ச்சி முடிகிறது
“கிடைக்கப் படுத்தார் கிடந்தொழிந்தாரே.”
படுத்தல் மற்றும் உயிர் நீங்குதல் மிகச் சிறிய இடைவெளியில் அமைக்கப்படுகின்றன.
இதனால்:
இயல்பு → இன்பம் → இடர்பாடு → முடிவு
என்ற நான்கு நிலைகளில் பாடல் நகர்கிறது.
148 → 149 : செயற்பாட்டு நிலையாமையிலிருந்து கால நிலையாமைக்கு
148-ஆம் பாடல்:
செய்யும் அதிகாரம் ஒருநாள் முடியும்
என்பதைக் காட்டியது.
உயிர் பிரிந்ததும் மனிதன் தன் உடலைத் தானே நடத்த முடியாது; பிறர் மூச்சைச் சோதித்து, மூடி, எடுத்துச் செல்கின்றனர்.
149 அதற்கு அடுத்த ஆழமான கேள்வியை எழுப்புகிறது:
“அந்தச் செய்யும் அதிகாரம் எப்போது முடியும் என்று உனக்குத் தெரியுமா?”
இதனால்:
148 — செயற்பாட்டு அதிகாரத்தின் எல்லை.
149 — அந்த அதிகாரம் நீடிக்கும் காலத்தின் நிச்சயமின்மை.
இது வெறும் மீளுரையல்ல; நிலையாமை விசாரணையின் அடுத்த படி.
“மரணம் நிச்சயம்” என்பதையும் தாண்டிய ஞானம்
மனிதனுக்கு:
“நான் ஒருநாள் இறப்பேன்”
என்பது தெரியும்.
ஆனால் அவன் வாழ்க்கையை நடத்தும் மறைநம்பிக்கை:
“அந்த நாள் இப்போது இல்லை.”
149 இந்த இரண்டாவது நம்பிக்கையைத்தான் சோதிக்கிறது.
பாடல்:
“நாளை உனக்கு இல்லை”
என்று கூறவில்லை.
அது கேட்பது:
“நாளை உனக்கு உறுதியாக வழங்கப்பட்டுள்ளது என்று ஏன் நினைக்கிறாய்?”
இந்த வேறுபாடு மிக முக்கியமானது.
நிலையாமை என்பது எதிர்காலம் பற்றிய அறிவல்ல
149-ன் ஆழமான ஞான மாற்றம்:
“ஒருநாள்” → “இன்று.”
நிலையாமை:
எதிர்காலத்தில் வரப்போகும் மரணத்தைப் பற்றிய தகவலாக மட்டும் இருந்தால் அது சாதகரை மாற்றாது.
அது:
இன்றைய வாழ்க்கையை எப்படி வாழ்கிறோம் என்பதை மாற்றும்போதுதான் ஞானமாகிறது.
எனவே இப்பாடல் மரணத்தைப் பற்றி பேசினாலும் அதன் உண்மையான கவனம்:
நிகழ்காலம்.
யோகப் பார்வை — சாதனைக்கு உறுதியான காலம் “இப்போது”
யோகியின் மிகப் பெரிய மயக்கம்:
“பிறகு ஆழமாகச் சாதிக்கலாம்.”
149 அதற்கான அடிப்படை முன்கூற்றையே உடைக்கிறது:
“பிறகு நான் இருப்பேன்” என்பது உறுதியா?
அதனால் யோகப் பொருள்:
கிடைத்த உடலை இன்று ஒழுங்குபடுத்து.
கிடைத்த மூச்சை இன்று விழிப்பாக்கு.
கிடைத்த மனத்தை இன்று பயிற்று.
கிடைத்த நேரத்தில் இன்று சாதி.
இதனால்:
“பிறகு சாதிப்பேன்” → “இன்று இயன்றதைச் சாதிப்பேன்.”
ஆகமப் பார்வை — கிரியைக்கு உயிருள்ள யாக்கை தேவை
பூஜை, மந்திரம், நமஸ்காரம், ஆலய வழிபாடு, குருசேவை — இவை அனைத்திற்கும் செயற்படும் யாக்கை தேவை.
149 காட்டும் மனிதன் சில கணங்களுக்கு முன்புவரை:
செயலாற்றக்கூடியவனாக இருந்தான்.
பின்னர்:
“கிடந்தொழிந்தார்.”
எனவே ஆகமத்தின் நடைமுறை விழிப்பு:
சடங்கு செய்யும் காலத்தில் சடங்கைச் செய்; ஆனால் அதைவிட முக்கியமாக, சடங்கு உன்னை மாற்றட்டும்.
ஏனெனில் கிரியைக்கான உடலும் காலவரையுடையது.
தந்திரப் பார்வை — போகத்தை மறுப்பதல்ல; போகத்திற்குள் விழிப்பது
உணவும் இல்லற நெருக்கமும் இடம்பெறுவது இப்பாடலின் முக்கியமான அம்சம்.
இதனால்:
போகம் = தவறு
என்ற முடிவுக்கு வரக்கூடாது.
மாறாக:
உணவை அனுபவி.
உறவை வாழ்.
அன்பை பகிர்.
உடலைப் பேணு.
ஆனால்:
அனுபவத்தின் தொடர்ச்சியை நிரந்தரமாகக் கருதாதே.
இதுவே முதிர்ந்த பற்றின்மை.
அனுபவத்திலிருந்து ஓடுவது அல்ல; அனுபவத்தின் நிலையாமையை அறிந்தபடியே முழுமையாக வாழ்வது.
சைவப் பார்வை — தேகத்தின் நிலையாமை காலத்தின் நிலையாமையாக ஆழமடைகிறது
144 முதல் திருமூலர் யாக்கையைப் பற்றிய பல தவறான உறுதிகளை ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் தளர்த்துகிறார்.
149-ல் அந்த விசாரணை நேரத்தைத் தொடுகிறது.
உடல்:
நிலையற்றது.
ஆனால் அதைவிட:
அது எவ்வளவு காலம் செயல்படும் என்பதும் நம் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை.
எனவே தேகாபிமானம்:
“இந்த உடலே நான்”
என்பதில் மட்டும் இல்லை.
அதன் நுண்ணிய வடிவம்:
“இந்த உடலுடன் எனக்கு இன்னும் நிறைய காலம் இருக்கிறது”
என்ற உறுதியிலும் இருக்கலாம்.
149 அந்த இரண்டாவது பற்றையும் சோதிக்கிறது.
உணவு, உறவு, உடல் — நிராகரிப்பு அல்ல, நன்றியுணர்வு
இந்தப் பாடலை உண்மையாக உள்ளீர்த்தால்:
உணவை வெறுக்க வேண்டியதில்லை — நன்றியுடன் உண்.
குடும்பத்திலிருந்து விலக வேண்டியதில்லை — அன்புடன் வாழ்.
உடலை அலட்சியப்படுத்த வேண்டியதில்லை — பொறுப்புடன் பேணு.
உலகப் பணியை விட்டுவிட வேண்டியதில்லை — அர்த்தமுள்ளதாகச் செய்.
ஏனெனில்:
நிலையற்றது என்பதால் ஒன்றின் மதிப்பு குறைய வேண்டியதில்லை; கிடைத்திருக்கும் காலத்தின் மதிப்பு அதிகரிக்கலாம்.
மரண விழிப்பு → வாழ்க்கைத் தெளிவு
149-ஐத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டால்:
“எப்போது வேண்டுமானாலும் இறக்கலாம்”
என்ற பயம் உருவாகலாம்.
ஆனால் திருமூலரின் நிலையாமை உபதேசத்தின் முதிர்ந்த விளைவு:
“இன்று நான் உயிரோடு இருக்கிறேன்.”
அதனால்:
இன்று அன்பு செய்.
இன்று மன்னி.
இன்று பொறுப்பை நிறைவேற்று.
இன்று உடலைப் பேணு.
இன்று கற்றுக்கொள்.
இன்று சாதி.
இதுவே:
மரண நினைவு → கால விழிப்பு → முன்னுரிமைத் தெளிவு → அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கை.
144–149: ஒரே ஞானப் படிக்கட்டு
பாடல்
உடைக்கப்படும் தவறான உறுதி
எழும் ஞானம்
144
உடல் நிலைக்கும்
மீண்டும் மண்
145
உறவுகள் இறுதி வரை தொடரும்
உறவுக்கும் எல்லை உண்டு
146
பெயர் / சமூக நினைவு நிலைக்கும்
பெயரும் நிலையற்றது
147
உடற்கட்டமைப்பு நிலைக்கும்
அமைப்பு பிரியும்
148
செயற்பாட்டு அதிகாரம் எனக்கே நிலைக்கும்
ஒருநாள் பிறர் உடலைக் கையாளுவர்
149
அதுவரை எனக்கு இன்னும் நிறைய நேரம் உண்டு
அந்த நேரத்தின் அளவு எனக்குத் தெரியாது
இதன் வழியாக நிலையாமை விசாரணை:
பொருள் → உறவு → பெயர் → கட்டமைப்பு → செயற்பாடு → காலம்
என்று ஆழமடைகிறது.
143 முதல் 149 வரை — போதம் வாழ்க்கையாக வேண்டும்
143-ஆம் பாடலில்:
நந்தியின் போதத்தை உள்ளீர்த்து புண்ணியராகுதல்
என்ற நிலை வந்தது.
அதற்குப் பின்னர் யாக்கை நிலையாமை அதிகாரம் தொடங்குவது பொருத்தமானது.
ஏனெனில்:
போதத்தைப் பெற்றுவிட்டு “பிறகு வாழ்வேன்” என்று வைத்திருக்க முடியாது.
144–149 தொடர்ந்து கூறுவது:
உடல் நிரந்தரமல்ல.
உறவு நிரந்தரமல்ல.
பெயர் நிரந்தரமல்ல.
உடற்கட்டமைப்பு நிரந்தரமல்ல.
செயற்பாட்டு அதிகாரம் நிரந்தரமல்ல.
அதன் கால அளவும் நமக்குத் தெரியாது.
எனவே:
போதம் இன்று வாழப்பட வேண்டும்.
இதுவே உபதேசத்திலிருந்து நிலையாமைக்கு வரும் ஆழமான ஆன்மிகத் தொடர்பு.
ஒரே பார்வையில் 149
உணவு
↓
இல்லற நெருக்கம்
↓
வாழ்க்கை தொடர்கிறது என்ற இயல்புணர்வு
↓
திடீர் உடல் மாற்றம்
↓
அதைச் சொல்லுதல்
↓
படுக்க வைக்கப்படுதல்
↓
உயிர் நீங்குதல்
↓
“இன்னும் நேரம் இருக்கிறது” என்ற மயக்கம் உடைதல்
↓
நிகழ்காலத்தின் அருமை
↓
சாதனை விழிப்பு
மொத்த ஞானச் சாரம்
149-ஆம் பாடல் யாக்கை ஒருநாள் அழியும் என்ற பொதுவான நிலையாமை உண்மையைத் தாண்டி, அந்த முடிவு எப்போது நிகழும் என்பதை மனிதன் அறிய முடியாது என்ற கால நிச்சயமின்மையை முன்வைக்கிறது. உணவு உண்ணுதல், இல்லற நெருக்கம், உரையாடல் என்று வாழ்க்கை மிகவும் இயல்பாகத் தொடரும் தருணங்களுக்குள்ளேயே திடீர் உடல் மாற்றமும் உயிர்நீக்கமும் நிகழ்வதைக் காட்டுவதன் மூலம், “எனக்கு இன்னும் நேரம் இருக்கிறது” என்ற ஆதாரமற்ற மறைநம்பிக்கையை திருமூலர் சோதிக்கிறார். இதனால் உணவு, உறவு, இல்லறம் அல்லது உலக வாழ்க்கை மறுக்கப்படுவதில்லை; அவற்றை நிலையற்றவை என்று அறிந்தபடியே நன்றியுடனும் பற்றற்ற பொறுப்புடனும் வாழ வேண்டும் என்ற தெளிவு பிறக்கிறது. யோகத்தில் சாதனையை ஒத்திவைக்காமை, ஆகமத்தில் செயற்படும் யாக்கையையே வழிபாட்டின் வாய்ப்பாகப் பயன்படுத்துதல், தந்திரத்தில் போகத்திற்குள் விழிப்புடன் இருத்தல், சைவத்தில் தேகத்தையும் அதற்குக் கிடைத்த காலத்தையும் நிரந்தரமான ‘நான்’ என்று பற்றாதிருத்தல் — இவை அனைத்தும் ஒரே உண்மையில் சந்திக்கின்றன: நாளை நமக்குக் கிடைக்குமா என்பது உறுதியல்ல; ஆனால் இன்று கிடைத்திருக்கிறது.
ஞானச் சூத்திரம்
இயல்பான வாழ்வு → தொடர்ச்சி மயக்கம் → திடீர் முறிவு → மரணம் → கால நிச்சயமின்மை → நிகழ்கால விழிப்பு → முன்னுரிமைத் தெளிவு → சாதனை.
இதன் மிகச் சுருக்கமான வடிவம்:
“ஒருநாள்” என்று அறிந்த நிலையாமை → “இன்று” என்று வாழப்படும் ஞானம்.
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
நிலையாமையின் ஞானம் நாளை இல்லை என்று சொல்லவில்லை; நாளை உறுதி என்று எண்ணி இன்றைய வாழ்வை வீணாக்காதே என்று சொல்கிறது.
திருச்சிற்றம்பலம்.