அன்பர்களே,
நீங்கள் திருமந்திரத்தின் ஒரு மந்திரத்திற்கான பொருளையும், அதன் யோக–ஆகம–தந்திர விளக்கத்தையும் வாசித்துள்ளீர்கள்.
ஆனால், உங்களிடம் ஒரு கேள்வி…
திருமந்திரத்தைப் பற்றி அறிந்தீர்களா?
அல்லது
திருமந்திரத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கிவிட்டீர்களா?
இவை இரண்டும் ஒன்றல்ல.
திருமூலர் அருளிய ஒவ்வொரு திருமந்திரமும், வெறும் பாடல் அல்ல; ஒரு வருட தவத்தின் அனுபவச் சுருக்கம். அந்த அனுபவத்தை வெறும் வாசிப்பால் மட்டுமே முழுமையாகப் பெற முடியாது. அறிவு வழியைக் காட்டும்; ஆனால் சாதனையே அந்த வழியில் நம்மை நடத்தும்.
அதனால்தான், எமது குருநாதர் அகஸ்திய குலபதி ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனன் அவர்கள், திருமந்திரத்தை வெறும் நூலாக அல்ல, வாழ்வாக மாற்றும் ஒரு தனித்துவமான சாதனை முறையாக திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையை வகுத்துத் தந்துள்ளார்.
இந்த எழுத்துச் சாதனை என்பது,
ஒரு புத்தகத்திலிருந்து இன்னொரு புத்தகத்திற்கு சொற்களை நகலெடுக்கும் செயல் அல்ல.
இது,
நாள்தோறும் ஒரே ஒரு மந்திரத்தை மட்டுமே எழுதும் இந்த ஒழுக்கம், மனத்தின் அவசரத்தைக் குறைத்து, பொறுமையையும், கவனத்தையும், உள்ளுணர்வையும் வளர்க்கிறது. காலப்போக்கில், திருமந்திரம் ஒரு நூலாக உங்கள் கையில் இருப்பதில்லை; அது உங்கள் சிந்தனையிலும், சொல்லிலும், செயலிலும் வெளிப்படத் தொடங்கும்.
திருமந்திரத்தைப் படித்தவர்கள் பலர் இருக்கலாம்.
திருமந்திரத்தை வாழ்ந்தவர்கள் சிலரே.
அந்த அரிய சாதகர்களின் வரிசையில் நீங்கள் இணைவதற்கான அழைப்பே திருமந்திர எழுத்துச் சாதனை.
நீங்களும் இந்த அருள் யாத்திரையில் இணைந்து,
ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு மந்திரம்,
ஒவ்வொரு மந்திரத்திலும் ஒரு புதிய விழிப்பு,
ஒவ்வொரு விழிப்பிலும் சிவத்தை நோக்கிய ஒரு புதிய படி எடுத்து வையுங்கள்.
வாருங்கள்!
திருமந்திரத்தை வெறும் வாசிப்பதிலிருந்து, அதை வாழும் ஆன்மிகப் பயணத்திற்கு ஒன்றாக முன்னேறுவோம்.
திருமந்திர அரண்மனை – உலகளாவிய திருமந்திர குருகுலம்
திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையில் இணைந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள், கீழ்வரும் விண்ணப்படிவத்தை நிரப்பி திருமந்திர அரண்மனை திருமூலர் குருகுலத்தில் இணையுங்கள்.
📝 விண்ணப்படிவம் →
திருமூலர் படிக்கட்டு - 150
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஐம்பதாவது படிக்கட்டில் (150) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
மன்றத்தே நம்பிக்கு மாட மெடுத்தது
மன்றத்தே நம்பி சிவிகைபெற் றேறினான்
மன்றத்தே நம்பி முக்கோடி வழங்கினான்
சென்றத்தா வென்று திரிந்திலன் றானே. (150)
சந்தி பிரித்த வடிவம்
மன்றத்தே நம்பிக்கு மாடம் எடுத்தது;
மன்றத்தே நம்பி சிவிகை பெற்று ஏறினான்;
மன்றத்தே நம்பி முக்கோடி வழங்கினான்;
சென்று, “அத்தா!” என்று திரிந்திலன் தானே.
யோக–ஆகம–தந்திர–சைவத் தத்துவ ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
உலக உயர்வின் உச்சியிலும் மாறாத யாக்கையின் எல்லை
மன்றத்தே நம்பிக்கு மாட மெடுத்தது
மன்றத்தே நம்பி சிவிகைபெற் றேறினான்
மன்றத்தே நம்பி முக்கோடி வழங்கினான்
சென்றத்தா வென்று திரிந்திலன் றானே. (150)
149-ஆம் பாடலில் திருமூலர் “எனக்கு இன்னும் நேரம் இருக்கிறது” என்ற மனிதனின் மறைநம்பிக்கையை உடைத்தார். 150-ஆம் பாடலில் அவர் அடுத்த பாதுகாப்பு வளையத்தைத் தொடுகிறார்:
“எனக்கு செல்வம், சொத்து, சமூக மதிப்பு, அதிகாரம் இருக்கிறது.”
மாடம் கட்டப்பட்டிருக்கிறது. சிவிகையில் ஏறிச் செல்லும் அந்தஸ்து இருக்கிறது. முக்கோடி வழங்கும் செல்வ வளம் இருக்கிறது. சமூகத்தின் மையத்தில் நம்பி என்று மதிக்கப்படுகிறான்.
ஆனால் இவை அனைத்துக்கும் நடுவே திருமூலரின் கேள்வி:
இவை மனிதனின் உலக நிலையைக் உயர்த்தலாம்; யாக்கையின் நிலையாமையை மாற்ற முடியுமா?
150-ஆம் பாடலின் ஆன்மிக ஆழம் இங்குதான் இருக்கிறது.
“மன்றத்தே” — தனிமனிதன் அல்ல, சமூகத்தால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட மனிதன்
முதல் மூன்று அடிகளும்:
மன்றத்தே
மன்றத்தே
மன்றத்தே
என்று தொடங்குகின்றன.
இது வெறும் சொல் மறுமொழியல்ல. மனிதனின் சமூக இருப்பு திட்டமிட்டு முன்னிறுத்தப்படுகிறது.
அவன் தன்னை மட்டும் பெருமைப்படுத்திக்கொண்டவன் என்று பாடல் சொல்லவில்லை. அவனுடைய உயர்வு சமூக வெளியில் தெரிகிறது:
அதனால் மன்றம் என்பது இங்கு ஒரு பெரிய ஆன்மிகக் கேள்வியைத் திறக்கிறது:
“பிறர் என்னை எவ்வாறு மதிக்கிறார்கள்?” என்பதும் “நான் உண்மையில் யார்?” என்பதும் ஒன்றா?
யாக்கை நிலையாமை இந்த இரண்டையும் பிரித்துப் பார்க்கச் செய்கிறது.
“நம்பி” — சமூக நிறைவும் இருப்பின் நிலையாமையும்
நம்பி என்ற சொல் மதிப்பு, நிறைவு, தகுதி, சமூக உயர்வு போன்ற பொருள் நிழல்களைத் தருகிறது.
அதனால் திருமூலர் வறிய, ஆதரவற்ற ஒருவரை இங்கு எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.
மாறாக:
உலகக் கணக்கில் நிறைவடைந்தவன்
ஒருவனை எடுத்துக்கொள்கிறார்.
இதுவே பாடலின் எதிர்மறையை வலுப்படுத்துகிறது.
உலகம் அவனை:
“நம்பி”
என்று மதிக்கலாம்.
ஆனால் இயற்கையின் நிலையாமை நியதி:
செல்வந்தனுக்கும்,
ஏழைக்கும்,
அதிகாரிக்கும்,
சாதாரணனுக்கும்
வேறு வேறாகச் செயல்படுவதில்லை.
இதனால்:
சமூக நிறைவு ≠ இருப்பின் நிரந்தரம்.
“மாடம் எடுத்தது” — வெளியில் கட்டிய நிலைத்தன்மை
மனிதன் நிலையாமையை எதிர்கொள்ளும் ஒரு வழி:
கட்டுவது.
வீடு கட்டுகிறான்.
சொத்து சேர்க்கிறான்.
நிலம் வாங்குகிறான்.
தன் பெயரில் கட்டிடங்களை உருவாக்குகிறான்.
இவற்றின் பின்னால் நடைமுறைத் தேவைகள் இருக்கின்றன; அவை தவறல்ல.
ஆனால் மனம் அவற்றுக்கு இன்னொரு பொருளையும் கொடுக்கலாம்:
“நான் நிலைபெற்றுவிட்டேன்.”
150 இந்த உணர்வைச் சோதிக்கிறது.
மாடம் நிலைக்கலாம்.
ஆனால்:
அதை கட்டியவன் அதில் என்றும் வாழ்வதில்லை.
எனவே சொத்து மனிதனுக்கு இருப்பிடம் தரலாம்; நிரந்தர இருப்பைத் தராது.
145-ன் “பொய்க் கூரை” மற்றும் 150-ன் “மாடம்”
145-ல் உடல்:
“பொய்க் கூரை”
என்ற உருவகத்தில் வந்தது.
150-ல் வெளிப்புறமாக:
“மாடம்”
வருகிறது.
இரண்டையும் அதிகாரத்தின் தொடர்ச்சியில் வாசித்தால் அழகான இரட்டைத் தெளிவு உருவாகிறது:
உயிர் குடியிருக்கும் உடல் என்னும் வீடும் நிலையற்றது.
அந்த உடல் குடியிருக்கும் மாடமும் இறுதியில் அவனுடன் வருவதில்லை.
இதனால் மனிதன் இரண்டு வீடுகளையும் நிரந்தரமாகக் கொள்ள முடியாது:
யாக்கை என்னும் வீடு
+
உலகில் கட்டிய வீடு.
ஆனால் இதன் பொருள் இரண்டையும் புறக்கணிக்க வேண்டும் என்பதல்ல.
உடலைப் பேண வேண்டும்.
வீட்டைப் பொறுப்புடன் அமைக்கலாம்.
ஆனால்:
இரண்டிலும் நிரந்தர “நான்” ஒன்றைக் கட்டக்கூடாது.
“சிவிகை பெற்று ஏறினான்” — உலகம் அவனைத் தாங்குகிறது
சிவிகை ஒரு நுட்பமான படிமம்.
ஒரு மனிதன் சிவிகையில் ஏறும்போது:
அவன் நடக்க வேண்டியதில்லை;
பிறர் அவனைச் சுமக்கிறார்கள்.
அது:
செல்வம்,
வசதி,
அந்தஸ்து,
சமூக ஆதரவு
ஆகியவற்றின் காட்சியாகிறது.
ஆனால் “யாக்கை நிலையாமை” அதிகாரத்தின் பின்னணியில் இது ஒரு கூர்மையான எதிர்மறையை உருவாக்குகிறது.
148-ல்:
உயிர் நீங்கிய உடலைப் பிறர் எடுத்துச் செல்கிறார்கள்.
150-ல்:
உயிரோடு இருக்கும்போது மதிப்புடன் சிவிகையில் பிறரால் எடுத்துச் செல்லப்படுகிறான்.
இரண்டையும் இணைத்துப் பார்க்கும்போது:
சுமக்கப்படுதல் ஒன்றே இருந்தாலும் அதன் பொருள் மாறுகிறது.
ஒன்றில்:
அந்தஸ்து.
மற்றொன்றில்:
யாக்கையின் செயற்பாட்டு முடிவு.
இது 150-ஆம் பாடலின் தனிச்சொற்பொருளாக நேரடியாகக் கூறப்பட்ட ஒப்பீடு அல்ல; ஆனால் அதிகாரத்தின் தொடர்ச்சியில் தோன்றும் வலுவான சிந்தனைத் தொடர்பு.
அதிகாரத்தின் உச்சியிலும் சார்பு மறையவில்லை
சிவிகையில் அமர்ந்திருப்பவன் வெளிப்படையாக:
உயர்ந்தவன்.
ஆனால் உண்மையில்:
அவனை மற்றவர்கள் சுமக்க வேண்டும்.
இதில் ஒரு ஆன்மிகப் பாடம் உள்ளது.
உலகத்தில் அதிகாரம் அதிகரிக்கும்போது மனிதன்:
“நான் சுயமாக எல்லாவற்றையும் செய்கிறேன்”
என்று நினைக்கலாம்.
ஆனால் அவனுடைய வாழ்க்கை எண்ணற்ற சார்புகளால் கட்டப்பட்டுள்ளது:
உணவு உற்பத்தி செய்பவர்,
பணியாளர்,
குடும்பம்,
சமூகம்,
இயற்கை,
உடலின் உறுப்புகள்,
மூச்சு.
எனவே உலக உயர்வு சார்பின்மையை உருவாக்குவதில்லை.
பல நேரங்களில்:
சார்பை மறைக்கிறது.
“முக்கோடி வழங்கினான்” — செல்வத்தின் ஆன்மிகச் சோதனை
150 செல்வத்தை குற்றப்படுத்தவில்லை.
மாறாக வழங்கினான் என்ற செயல் முக்கியமானது.
அவன்:
வைத்திருந்தவன் மட்டுமல்ல;
கொடுக்கக்கூடியவனும்.
இதனால் செல்வத்தின் இரு நிலைகளை வேறுபடுத்தலாம்:
செல்வத்தை அடையாளமாக்குதல்
“என்னிடம் எவ்வளவு இருக்கிறது?”
செல்வத்தைச் செயலாக்குதல்
“என்னிடம் இருப்பதால் என்ன நன்மை நிகழ்கிறது?”
இந்த வேறுபாடு சைவ–ஆகம வாழ்வியலில் முக்கியமானது.
செல்வம்:
பற்றின் கருவியாகவும் மாறலாம்;
தர்மத்தின் கருவியாகவும் மாறலாம்.
நிலையாமை செல்வத்தை அழிக்கச் சொல்லவில்லை.
அது:
செல்வத்தின் உரிமை மயக்கத்தை அழிக்கிறது.
“என்னுடைய செல்வம்” என்பதிலிருந்து “என்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட வளம்” வரை
யாக்கை நிலையாமையை உணர்ந்த சாதகரின் செல்வப் பார்வையில் ஒரு மாற்றம் நிகழலாம்:
“இது என்னுடையது”
என்பது:
“இது ஒரு காலத்திற்கு என்னிடம் இருக்கிறது”
என்று மாறுகிறது.
அதன் பின் கேள்வியும் மாறுகிறது:
“இன்னும் எவ்வளவு சேர்ப்பது?”
என்பதிலிருந்து:
“இதைக் கொண்டு என்ன அர்த்தமுள்ள செயலை உருவாக்குவது?”
என்று.
இதுவே நிலையாமையால் செல்வம் தர்மமாக மாற்றப்படும் வழி.
யோகப் பார்வை — வெளிப்புற உயர்வு அகநிலையை நிர்ணயிக்காது
யோகத்தில் மனிதனின் உண்மையான முன்னேற்றத்தை:
வீடு,
வாகனம்,
செல்வம்,
பதவி,
பிறர் மரியாதை
ஆகியவற்றால் அளவிட முடியாது.
அவை வாழ்க்கையின் வெளிப்புற சூழ்நிலைகள்.
யோகத்தின் கேள்வி:
மனம் எவ்வளவு அடங்கியுள்ளது?
புலன்கள் எவ்வளவு ஒழுங்குபட்டுள்ளன?
அகந்தை எவ்வளவு தளர்ந்துள்ளது?
விழிப்பு எவ்வளவு ஆழ்ந்துள்ளது?
150-ன் மனிதன் உலகத்தில் உயர்ந்திருக்கலாம்.
ஆனால் அந்த உயர்வு:
யாக்கையின் நிலையாமையிலிருந்து அவனை விடுவிக்கவில்லை.
இதனால் யோகப் பாடம்:
வெளியில் உயர்வது அகத்தில் உயர்வதற்குச் சமமல்ல.
யோகிக்கு செல்வம் தடையா?
அவசியமில்லை.
செல்வம் இருப்பதாலேயே யோகம் தடைபடுவதில்லை.
ஆனால்:
செல்வமே பாதுகாப்பு,
செல்வமே அடையாளம்,
செல்வமே மதிப்பு,
செல்வமே நிலைத்தன்மை
என்று மனம் பற்றிக்கொண்டால் அது அகமுகப் பயணத்தை மறைக்கலாம்.
எனவே:
செல்வத்தைப் பயன்படுத்து; செல்வத்தால் உன்னை வரையறுக்காதே.
ஆகமப் பார்வை — “என்னுடையது” அர்ப்பணமாக மாறுதல்
ஆகம வழிபாட்டின் உள்ளார்ந்த அமைப்பில் அர்ப்பணம் முக்கியமானது.
பூ, தீபம், நைவேத்யம், நீர் போன்றவற்றை அர்ப்பணிப்பது வெளிப்புற கிரியா மட்டுமல்ல.
அதன் அகப்பொருள்:
“என்னுடையது” என்று பற்றிக்கொண்டதை இறைநோக்கில் விடுதல்.
150-ன் வழங்கினான் இதற்கான ஒரு ஆன்மிக வாயிலைத் திறக்கிறது.
செல்வம் இருப்பது பிரச்சனை அல்ல.
அதனை:
“என்னுடைய நிலையான பாதுகாப்பு”
என்று பற்றிக்கொள்வதே நிலையாமை அறிவுக்கு முரணாகிறது.
ஆகமப் பக்குவம்:
உடைமை → அர்ப்பணம்.
தந்திரப் பார்வை — வளம் சக்தி; பற்று பந்தம்
தாந்திரிக நோக்கில் உலக வளத்தை முழுமையாக மறுப்பது அவசியமில்லை.
செல்வமும் ஒரு செயலாற்றும் சக்தி.
அதனால்:
மாடம் கட்டலாம்.
வசதியைப் பயன்படுத்தலாம்.
செல்வத்தை உருவாக்கலாம்.
சமூகப் பொறுப்பை ஏற்கலாம்.
ஆனால் சக்தியை:
அகந்தையின் நீட்சியாக
மாற்றினால் அதுவே பந்தமாகிறது.
எனவே:
வளம் + விழிப்பு = சாதனக் கருவி
வளம் + பற்று = பந்தம்
என்ற வேறுபாடு இங்கு பயனுள்ளதாகிறது.
“மன்றம்” — பிறர் பார்வையில் உருவாகும் நான்
150-ல் மூன்று முறை மன்றத்தே வருவது இன்னொரு ஆழமான விசாரணைக்கு வழிவகுக்கிறது.
மனிதன் தன்னை:
பிறர் என்னைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள்?
எனக்கு என்ன பட்டம்?
என்ன பதவி?
என்ன செல்வாக்கு?
எத்தனை பேர் மதிக்கிறார்கள்?
என்ற சமூகக் கண்ணாடியில் பார்க்கத் தொடங்கலாம்.
அப்போது:
சமூக அடையாளமே “நான்” ஆகிவிடுகிறது.
146-ல் தனிப்பெயரின் நிலையாமையைத் திருமூலர் ஏற்கனவே காட்டினார்.
150 இப்போது அதையே விரிவுபடுத்துகிறது:
பெயர் மட்டும் அல்ல;
பெயரைச் சுற்றிக் கட்டப்பட்ட சமூக அந்தஸ்தும் நிலையானதல்ல.
146 → 150 : பெயரிலிருந்து பெருமை வரை
146:
“பேரினை நீக்கிப் பிணமென்று பேரிட்டு...”
தனிப்பெயரின் எல்லை.
150:
“மன்றத்தே நம்பி...”
சமூகப் பெருமையின் எல்லை.
இதனால்:
பெயர் → பட்டம் → அந்தஸ்து → புகழ்
என்ற முழு சமூக அடையாளத் தொகுதியும் நிலையாமை விசாரணைக்குள் வருகிறது.
திருமூலரின் கேள்வி:
இவை அனைத்தையும் இழந்தபின் நீ யார்?
இதுவே சைவ ஞான விசாரணைக்கு முக்கியமான வாயில்.
சைவத் தத்துவத்தில் — பாசப் பொருள்கள் “நான்” அல்ல
சைவ சித்தாந்தத்தின் பரந்த நோக்கில்:
உடல்,
பொருள்,
உலக உறவு,
அனுபவங்கள்
ஆகியவை பசுவின் அனுபவத்தோடு தொடர்புடையவை; அவையே பசுவின் இறுதியான அடையாளம் அல்ல.
150-ன் காட்சியை இந்தப் பின்னணியில் வாசிக்கும்போது:
“என்னிடம் உள்ளது” என்பதும் “நான்” என்பதும் வேறு
என்ற அடிப்படை விவேகம் தெளிவடைகிறது.
மாடம்:
அவனுடையது.
சிவிகை:
அவன் பயன்படுத்தியது.
செல்வம்:
அவன் வழங்கியது.
ஆனால் இவற்றுள் எதுவும்:
அவனே அல்ல.
இதுவே உடைமைக்கும் இருப்பிற்குமான முக்கியமான வேறுபாடு.
“என்னிடம் இருப்பது” → “நான்” என்ற தவறு
மனிதன் அறியாமையில் இந்த மாற்றத்தைச் செய்கிறான்:
என்னிடம் வீடு இருக்கிறது
↓
நான் உயர்ந்தவன்.
என்னிடம் செல்வம் இருக்கிறது
↓
நான் பாதுகாப்பானவன்.
எனக்கு பதவி இருக்கிறது
↓
நான் முக்கியமானவன்.
மக்கள் என்னை மதிக்கிறார்கள்
↓
நான் நிலையானவன்.
150 இவற்றின் கடைசி இணைப்பை உடைக்கிறது.
உலக வளம்:
வாழ்க்கையின் நிலையை மாற்றலாம்; இருப்பின் நிலையாமையை மாற்றாது.
இறுதி அடியின் தத்துவப் பயன்பாட்டில் எச்சரிக்கை
“சென்றத்தா வென்று திரிந்திலன் றானே”
என்ற இறுதி அடி உரைமரபு மற்றும் சொற்பிரிப்பில் நுணுக்கமானது.
எனவே அத்தா என்பதைக் கொண்டு உடனடியாக:
“அவன் இறைவனைத் தேடவில்லை; அதனால் இறந்தான்”
என்று காரண–விளைவு அமைப்பது பொருத்தமல்ல.
அத்தகைய வாசிப்பு இப்பாடலின் உறுதியான உரைநிலையைத் தாண்டிவிடும்.
ஆனால் முதல் மூன்று அடிகளின் உலகச் செல்வாக்கிற்குப் பின் திரிந்திலன் என்ற இயக்கமின்மை வருவதால் ஒரு கருத்து உறுதியாகிறது:
உலகச் செயற்பாட்டின் பெருமை முடிவில்லாதது அல்ல.
இதிலிருந்தே தத்துவ விளக்கத்தை அமைப்பது பாதுகாப்பானது.
செல்வம் மரணத்தை வெல்லாது; ஆனால் மரண விழிப்பு செல்வத்தை மாற்ற முடியும்
இது 150-ன் மிக முக்கியமான நடைமுறைத் தத்துவமாகலாம்.
செல்வத்தால் நிலையாமையை அழிக்க முடியாது.
ஆனால்:
நிலையாமையை உணர்ந்த மனிதன் செல்வத்தை எப்படி பயன்படுத்துகிறான் என்பதை மாற்ற முடியும்.
அப்போது:
குவிப்பு → பகிர்வு
புகழ் → பயன்
உரிமை → பொறுப்பு
ஆடம்பரம் → அர்த்தமுள்ள பயன்பாடு
அகந்தை → அர்ப்பணம்
என்று மாற்றம் நிகழலாம்.
“முக்கோடி வழங்கினான்” — செல்வத்தின் சிறந்த வடிவம் எது?
பாடல் சேர்த்தான் என்று மட்டும் சொல்லவில்லை.
“வழங்கினான்.”
இதனை மிகைப்படுத்தாமல் பார்த்தாலும் ஒரு முக்கியமான வித்தியாசம் தெரிகிறது:
செல்வம் ஒருவரிடம் இருப்பதைக் காட்டிலும் அது அவரிடமிருந்து வெளியே சென்று செயல்படுகிறது.
இதனால் நிலையாமை அறிவுடன் பொருந்தக்கூடிய செல்வப்பார்வை:
நான் எவ்வளவு வைத்திருந்தேன்?
என்பதை விட:
என்னிடம் இருந்த வளத்தால் என்ன நன்மை நிகழ்ந்தது?
என்பதாக இருக்க முடியும்.
அதிகாரமும் சேவையும்
நம்பி, மன்றம், சிவிகை, முக்கோடி ஆகியவை சமூக ஆற்றலைக் கொண்ட மனிதனை உருவாக்குகின்றன.
ஆற்றல் உள்ள இடத்தில் இரண்டு வாய்ப்புகள்:
அகந்தை
அல்லது
சேவை.
நிலையாமையை உணராத அதிகாரம்:
“இது எனது நிலையான உயர்வு”
என்று நினைக்கலாம்.
நிலையாமையை உணர்ந்த அதிகாரம்:
“இது ஒரு காலத்திற்கு எனக்குக் கிடைத்த பொறுப்பு”
என்று பார்க்கத் தொடங்கும்.
இதுவே ஆன்மிகத் தலைமைக்கான முக்கியமான மாற்றம்.
149 → 150 : காலம் மட்டும் அல்ல, பாதுகாப்பு அமைப்புகளும் உறுதியல்ல
149 கூறியது:
நாளை கிடைக்கும் என்று உறுதி இல்லை.
150 அதற்கு மனிதன் தரக்கூடிய ஒரு பதிலை முன்கூட்டியே சோதிப்பது போல உள்ளது:
“ஆனால் எனக்கு வீடு இருக்கிறது.”
“எனக்கு செல்வம் இருக்கிறது.”
“எனக்கு சமூக ஆதரவு இருக்கிறது.”
“எனக்கு அதிகாரம் இருக்கிறது.”
150-ன் பதில்:
இவை அனைத்தும் வாழ்க்கைக்கு உதவலாம்.
ஆனால்:
யாக்கையின் நிலையாமையை ரத்து செய்ய முடியாது.
அதனால்:
கால நிச்சயமின்மை + செல்வத்தின் வரம்பு = பற்றற்ற பொறுப்பான வாழ்வு.
144–150: நிலையாமை இப்போது உலக வெற்றியையும் விசாரிக்கிறது
பாடல்
விசாரிக்கப்படும் பற்று
வெளிப்படும் எல்லை
144
உடலின் பொருள்
மீண்டும் மண்
145
குடும்ப உறவு
பின்செலார்
146
பெயர் / சமூக நினைவு
பெயர் நீங்கும்
147
உடற்கட்டமைப்பு
பிரியும்
148
செயற்பாட்டு அதிகாரம்
பிறர் உடலைக் கையாளுவர்
149
கால நிச்சயம்
முடிவு எப்போது எனத் தெரியாது
150
சொத்து / அந்தஸ்து / செல்வம்
உலக உயர்வு யாக்கையை நிலைநிறுத்தாது
இப்போது அதிகாரத்தின் கேள்வி:
“நான் இறப்பேனா?”
என்பதில் மட்டும் இல்லை.
“நான் சேர்த்தவற்றில் எது உண்மையில் என்னை நிலைநிறுத்துகிறது?”
என்பதாக மாறுகிறது.
மூன்று அகமாற்றங்கள்
150-ஐ சாதகர் சரியாக உள்ளீர்த்தால் மூன்று முக்கியமான மாற்றங்கள் உருவாகலாம்.
1. உடைமையில்
“இது என்னுடையது”
↓
“இது ஒரு காலத்திற்கு என்னிடம் உள்ளது.”
2. அதிகாரத்தில்
“நான் பெரியவன்”
↓
“எனக்கு ஒரு பொறுப்பு வழங்கப்பட்டுள்ளது.”
3. செல்வத்தில்
“எவ்வளவு சேர்த்தேன்?”
↓
“எவ்வளவு அர்த்தமுள்ள நன்மையாக மாற்றினேன்?”
இதுவே நிலையாமை செல்வத்தை நிராகரிக்காமல் புனிதப்படுத்தும் வழி.
ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
150-ஆம் பாடல் யாக்கை நிலையாமை விசாரணையை செல்வம், சொத்து, சமூக அந்தஸ்து, அதிகாரம் ஆகிய உலக வெற்றிகளின் மீது திருப்புகிறது. “மன்றத்தே” என்று மீண்டும் மீண்டும் கூறி சமூக அங்கீகாரத்தின் மையத்தில் இருந்த நம்பியை முன்வைத்து, அவனுக்காக எழுந்த மாடம், அவன் ஏறிய சிவிகை, அவன் வழங்கிய பெருஞ்செல்வம் ஆகியவற்றை ஒன்றன்பின் ஒன்றாகக் காட்டுகிறது. இவை எதுவும் தவறானவை என்று பாடல் கூறவில்லை; ஆனால் அவை யாக்கையின் நிலையாமையை மாற்ற முடியாது. யோகப் பார்வையில் வெளிப்புற உயர்வு அகமாற்றத்திற்குச் சமமல்ல; ஆகமப் பார்வையில் உடைமை அர்ப்பணமாக முதிர வேண்டும்; தந்திரப் பார்வையில் வளம் சக்தியாகப் பயன்படுத்தப்படலாம், ஆனால் பற்றாக மாறினால் பந்தமாகிறது; சைவத் தத்துவத்தில் “என்னிடம் உள்ளது” என்பதும் “நான்” என்பதும் வேறுபடுத்தப்பட வேண்டும். ஆகவே நிலையாமையின் ஞானம் செல்வத்தை அழிக்கச் சொல்லவில்லை; செல்வத்தின் மீது கட்டப்பட்ட பொய்யான நிரந்தர உணர்வை அழித்து, சொத்தைப் பொறுப்பாகவும், அதிகாரத்தைச் சேவையாகவும், வளத்தை அர்த்தமுள்ள வழங்கலாகவும் மாற்றச் செய்கிறது.
ஞானச் சூத்திரம்
மன்றம் → சமூக அங்கீகாரம் → மாடம் → சொத்து → சிவிகை → அந்தஸ்து → முக்கோடி → செல்வ ஆற்றல் → திரியாமை → உலக உயர்வின் எல்லை → பற்றுத் தளர்வு → அர்ப்பண விழிப்பு.
அதன் அகமாற்ற வடிவம்:
உடைமை → பொறுப்பு
அந்தஸ்து → சேவை
செல்வம் → வழங்கல்
பெருமை → பணிவு
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
மாடம் மனிதனை உயரத்தில் வாழ வைக்கலாம்; சிவிகை உயர்வாகச் சுமக்கலாம்; முக்கோடி உலகில் செல்வாக்கைத் தரலாம் — ஆனால் இவற்றுள் எதுவும் யாக்கையை நிலையாமையின் எல்லைக்கு அப்பால் சுமந்து செல்ல முடியாது.
பாடலின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு
சமூக உயர்வின் அடுக்குகளிலிருந்து அதன் இறுதி எல்லைக்குச் செல்லும் திருமூலரின் சிந்தனை நகர்வு
மன்றத்தே நம்பிக்கு மாட மெடுத்தது
மன்றத்தே நம்பி சிவிகைபெற் றேறினான்
மன்றத்தே நம்பி முக்கோடி வழங்கினான்
சென்றத்தா வென்று திரிந்திலன் றானே. (150)
150-ஆம் பாடலின் தர்க்கம் செல்வம் நிலையற்றது என்று நேரடியாகச் சொல்லி முடிவதல்ல. திருமூலர் முதலில் ஒரு மனிதனின் உலக உயர்வை மூன்று அடிகளாகப் பெரிதாக்குகிறார்; பின்னர் நான்காவது அடியில் அந்த முழு உயர்வுக்கும் ஒரு எல்லை இருப்பதைத் திடீரென வெளிப்படுத்துகிறார்.
இதன் அடிப்படை அமைப்பு:
உயர்வு → உயர்வு → உயர்வு → எல்லை.
அல்லது:
சொத்து → அந்தஸ்து → செல்வ ஆற்றல் → செயற்பாட்டின் முடிவு.
149 → 150 : “நேரம்” பற்றிய நிச்சயத்திலிருந்து “பாதுகாப்பு” பற்றிய நிச்சயத்திற்கு
149-ஆம் பாடலில் மனிதன்:
உண்கிறான் → உறவாடுகிறான் → பேசுகிறான் → படுக்கிறான் → உயிர் நீங்குகிறான்.
அந்தப் பாடல் உடைத்த மறைநம்பிக்கை:
“எனக்கு இன்னும் நேரம் இருக்கிறது.”
150-ஆம் பாடல் அடுத்த மறைநம்பிக்கையைத் தொடுகிறது:
“எனக்கு சொத்து, செல்வம், அந்தஸ்து இருக்கிறது; ஆகவே நான் நிலைபெற்றவன்.”
இதனால் இரண்டு பாடல்களும் ஒன்றுக்கொன்று நேரடியான சிந்தனைத் தொடர்ச்சியாகின்றன:
149 — காலம் உன்னைப் பாதுகாக்காது.
150 — செல்வமும் சமூக உயர்வும் யாக்கையைப் பாதுகாக்காது.
அதாவது, 149 காலத்தின் மீது வைத்திருந்த உறுதியை அகற்றியபின், 150 உலகப் பாதுகாப்பு அமைப்புகளின் மீது வைத்திருக்கும் உறுதியைச் சோதிக்கிறது.
முதல் மூன்று அடிகளின் ஒரே அமைப்பு: “மன்றத்தே நம்பி”
பாடலின் மிகத் தெளிவான கட்டமைப்பு அம்சம்:
மன்றத்தே நம்பிக்கு...
மன்றத்தே நம்பி...
மன்றத்தே நம்பி...
இந்த மறுமொழி தற்செயலானது அல்ல.
திருமூலர் மூன்று முறை ஒரே சமூக அடையாளத்தை நிலைநிறுத்துகிறார்:
“நம்பி” — பொதுவெளியில் மதிப்புடைய மனிதன்.
இதனால் வாசகர் மனதில் முதலில் உருவாக வேண்டிய கருத்து:
“இந்த மனிதன் சாதாரணமானவன் அல்ல; சமூகத்தில் நிலைபெற்றவன்.”
இந்த நிலைப்பாடு உறுதியாகிய பின்னர்தான் இறுதி அடி வருகிறது.
அதனால் பாடலின் தாக்கம் அதிகரிக்கிறது.
முதல் அடி — நிலைபெற்ற சொத்து
“மன்றத்தே நம்பிக்கு மாடம் எடுத்தது”
முதல் அடியில்:
மாடம்.
இது அவனுடைய பொருளாதார நிலைப்பாட்டை உருவாக்குகிறது.
மாடம் என்பது:
ஒரு நாள் பயன்பாட்டுப் பொருள் அல்ல;
காலம் தாங்கும் வகையில் எழுப்பப்படும் சொத்து.
இதனால் தர்க்க ரீதியாக முதல் அடி:
“அவன் நிலையாக வாழ்வதற்கான கட்டமைப்பு உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.”
என்ற உணர்வை ஏற்படுத்துகிறது.
அதாவது:
உலகில் நிலைநிறுத்தல் — சொத்து வழியாக.
இரண்டாம் அடி — சமூக அந்தஸ்து
“மன்றத்தே நம்பி சிவிகைபெற்று ஏறினான்”
முதல் அடியில் அவனுக்கு:
சொத்து.
இரண்டாம் அடியில்:
அந்தஸ்து.
சிவிகையில் ஏறுவது சமூக வசதி மற்றும் உயர்வின் காட்சியாகிறது.
இதனால் முதல் இரண்டு அடிகள்:
என்னிடம் உள்ளது
↓
நான் சமூகத்தில் எவ்வாறு நடத்தப்படுகிறேன்
என்ற இரண்டு நிலைகளை உருவாக்குகின்றன.
தர்க்க ரீதியாக:
மாடம் = பொருளாதார உயர்வு
சிவிகை = சமூக உயர்வு
என்று நகர்கிறது.
மூன்றாம் அடி — செல்வத்தின் செயற்பாட்டு ஆற்றல்
“மன்றத்தே நம்பி முக்கோடி வழங்கினான்”
இப்போது திருமூலர் வெறும் சொத்திலிருந்தும் அந்தஸ்திலிருந்தும் மேலே செல்கிறார்.
அவன்:
செல்வம் வைத்திருப்பவன் மட்டுமல்ல;
செல்வத்தை வழங்கக்கூடியவன்.
இதனால் உலக ஆற்றல் இன்னும் பெரிதாகிறது.
முதல் மூன்று அடிகளின் வளர்ச்சி:
மாடம் — வைத்திருக்கும் வளம்
↓
சிவிகை — அனுபவிக்கும் அந்தஸ்து
↓
முக்கோடி வழங்குதல் — பிறர்மீது செயல்படக்கூடிய செல்வ ஆற்றல்
இதனால் மனிதனின் வெளிப்புற சக்தி படிப்படியாக உயர்த்தப்படுகிறது.
ஏன் “முக்கோடி” மூன்றாவது அடியில்?
கவிதைத் தர்க்கத்தில் இது உச்சிப்புள்ளி.
திருமூலர்:
சிறிய வீடு → சிறிய வசதி → சிறிய கொடை
என்று சொல்லவில்லை.
மாறாக:
மாடம் → சிவிகை → முக்கோடி
என்று அளவை பெரிதாக்குகிறார்.
அதனால் மூன்றாவது அடி வந்தபோது வாசகர் மனதில்:
“இவனிடம் எல்லாம் இருக்கிறது.”
என்ற உணர்வு உருவாகிறது.
அந்த உணர்வையே நான்காவது அடி உடைக்கிறது.
முதல் மூன்று அடிகள் = விரிவாக்கம்
கட்டமைப்பை மட்டும் பார்த்தால்:
முதல் அடி
இடம் பெரிதாகிறது — மாடம்.
இரண்டாம் அடி
அந்தஸ்து பெரிதாகிறது — சிவிகை.
மூன்றாம் அடி
செல்வ ஆற்றல் பெரிதாகிறது — முக்கோடி.
எனவே:
சொத்து → மரியாதை → பொருளாதார ஆற்றல்
என்று வெளிப்புற உலகம் விரிகிறது.
அதற்குப் பின் இறுதி அடியில்:
மனிதனின் செயல்பரப்பு சுருங்குகிறது.
இதுவே பாடலின் மையக் கட்டமைப்பு எதிர்மறை.
நான்காம் அடி — முழு கட்டமைப்பையும் திருப்பும் அடி
“சென்றத்தா வென்று திரிந்திலன் றானே.”
இறுதி அடியின் சொற்பிரிப்பு நுணுக்கமானதாக இருந்தாலும், அதன் இறுதி வினை:
“திரிந்திலன்”
மிக முக்கியமானது.
முதல் மூன்று அடிகள் முழுவதும் இயக்கமும் ஆற்றலும்:
மாடம் எழுப்புதல்,
சிவிகை ஏறுதல்,
செல்வம் வழங்குதல்.
ஆனால் இறுதியில்:
திரியவில்லை.
இதனால் முதல் மூன்று அடிகளின் உலகச் செயல்பாடு ஒரே எதிர்மறை வினையால் நிறுத்தப்படுகிறது.
விரிவடைந்த உலக அதிகாரம் → இயக்கமின்மை.
வினைச்சொற்களின் தர்க்கம்
பாடலை அதன் முக்கிய வினைகளால் மட்டும் வாசித்தால்:
எடுத்தது
↓
ஏறினான்
↓
வழங்கினான்
↓
திரிந்திலன்
இந்த நான்கு வினைகளும் ஒரு ஆழமான மாற்றத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன.
முதல் மூன்றிலும்:
உருவாக்கம்,
பயன்பாடு,
வழங்கல்
இருக்கின்றன.
கடைசியில்:
இயக்க மறுப்பு.
இதனால்:
உலகச் செயல் → உலகச் செயல் → உலகச் செயல் → செயற்பாட்டின் எல்லை
என்ற கட்டமைப்பு உருவாகிறது.
“நம்பி” மூன்று முறை — “தானே” ஒருமுறை
முதல் மூன்று அடிகள் அவனை:
நம்பி
நம்பி
நம்பி
என்று சமூக அடையாளத்தால் வலுப்படுத்துகின்றன.
இறுதியில்:
“தானே”
என்று வருகிறது.
இதில் ஒரு அழகான கட்டமைப்பு மாற்றம் உள்ளது:
தொடக்கத்தில்
சமூகத்தின் பார்வையில் மனிதன்.
இறுதியில்
அவனுடைய தனிப்பட்ட இருப்பின் எல்லை.
அதாவது:
மன்றத்தின் மனிதன் → தனியாக நிலையாமையை எதிர்கொள்ளும் மனிதன்.
இது 146-ல் பெயர் நீங்கும் தர்க்கத்தோடும் அதிகாரத் தொடர்ச்சியில் ஒலிக்கிறது.
“மன்றம்” ஏன் மீண்டும் மீண்டும்?
150-ன் மையத்தைப் புரிந்துகொள்ள இது முக்கியம்.
திருமூலர்:
“அவனுக்கு மாடம் இருந்தது”
என்று மட்டும் சொல்லியிருக்கலாம்.
ஆனால் மூன்று அடிகளிலும்:
மன்றத்தே
என்று பொதுவெளியை மீண்டும் முன்வைக்கிறார்.
இதனால் அவனுடைய செல்வம்:
தனிப்பட்ட அனுபவம் மட்டும் அல்ல.
அது:
பிறர் காணும் செல்வம்.
பிறர் அறியும் அந்தஸ்து.
பிறர் அங்கீகரிக்கும் பெருமை.
இதனால் 150:
பொருள் பற்றை மட்டும் அல்ல,
சமூக அங்கீகாரப் பற்றையும்
நிலையாமை விசாரணைக்குள் கொண்டுவருகிறது.
146 → 150 : சமூக அடையாளத்தின் விரிவாக்கம்
146-ல்:
“பேரினை நீக்கிப் பிணமென்று பேரிட்டுச்...”
என்று தனிப்பெயரின் எல்லை காட்டப்பட்டது.
150-ல்:
தனிப்பெயரைச் சுற்றிக் கட்டப்பட்ட சமூக அந்தஸ்து விசாரிக்கப்படுகிறது.
இதனால் தர்க்கத் தொடர்ச்சி:
பெயர்
↓
மதிப்பு
↓
அந்தஸ்து
↓
செல்வாக்கு
என்ற முழு சமூக அடையாளத் தொகுதியையும் திருமூலர் படிப்படியாக நிலையாமையின் கீழ் கொண்டு வருகிறார்.
மாடம் → சிவிகை → முக்கோடி : மூன்று பாதுகாப்பு வளையங்கள்
இந்த மூன்றையும் தர்க்க ரீதியாக இன்னொரு வகையில் பார்க்கலாம்.
மனிதன் தன்னைப் பாதுகாப்பாக உணர மூன்று உலக காரணங்களைப் பயன்படுத்துகிறான்:
மாடம்
“எனக்கு சொத்து இருக்கிறது.”
சிவிகை
“எனக்கு சமூக ஆதரவும் அந்தஸ்தும் இருக்கிறது.”
முக்கோடி
“எனக்கு வளமும் செல்வாக்கும் இருக்கிறது.”
பின்னர்:
திரிந்திலன்.
இதனால் மூன்று பாதுகாப்பு வளையங்களும் யாக்கையின் அடிப்படை எல்லையை மாற்றவில்லை என்பது வெளிப்படுகிறது.
ஆனால் இது காரண–விளைவு பாடல் அல்ல
ஒரு முக்கியமான தர்க்க எச்சரிக்கை தேவை.
பாடல்:
மாடம் கட்டியதால் இறந்தான்,
சிவிகையில் ஏறியதால் இறந்தான்,
செல்வம் கொடுத்ததால் இறந்தான்
என்று சொல்லவில்லை.
எனவே:
செல்வம் → மரணம்
என்ற காரணத் தொடர்பை உருவாக்கக் கூடாது.
சரியான தொடர்பு:
செல்வம் இருந்தது + அந்தஸ்து இருந்தது + ஆற்றல் இருந்தது — இருந்தபோதும் யாக்கையின் எல்லை நீங்கவில்லை.
இது காரண–விளைவு அல்ல.
மாறுபாட்டுச் சுட்டல்.
149 மற்றும் 150 இடையிலான மிக நுண்ணிய முன்னேற்றம்
149-ல் மனிதனிடம்:
நேரம் பற்றிய தவறான நிச்சயம்
உண்டு.
150-ல்:
உலக பாதுகாப்பு பற்றிய தவறான நிச்சயம்
சோதிக்கப்படுகிறது.
இதனால்:
149 — “நான் இன்னும் இருப்பேன்.”
150 — “எனக்கு இருப்பவை என்னை நிலைநிறுத்தும்.”
இந்த இரு மயக்கங்களையும் தொடர்ச்சியாக திருமூலர் உடைக்கிறார்.
144–150: தர்க்கப் படிக்கட்டு
பாடல்
விசாரணை
உடைக்கப்படும் நிச்சயம்
144
உடலின் பொருள்
உடல் நிலைத்தது
145
உறவு
என் அன்புக்குரியவர்கள் இறுதி வரை என்னுடன் வருவர்
146
பெயர் / சமூக நினைவு
என் அடையாளம் நிலைக்கும்
147
உடற்கட்டமைப்பு
உடல் ஒருங்கிணைப்பு நீடிக்கும்
148
செயற்பாட்டு அதிகாரம்
உடல் எப்போதும் என் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும்
149
காலம்
எனக்கு இன்னும் நேரம் உள்ளது
150
சொத்து / அந்தஸ்து / செல்வம்
எனக்கு இருப்பவை எனக்கு நிலைத்தன்மை தரும்
இப்போது “யாக்கை நிலையாமை” அதிகாரத்தின் பரப்பு மிக விரிகிறது.
அது:
உடல் இறக்கும்
என்ற அளவில் மட்டும் இல்லை.
மனிதன் உடலைச் சுற்றி உருவாக்கும்:
உறவு, பெயர், காலம், அதிகாரம், செல்வம், சமூக நிலை
எல்லாவற்றையும் தனித்தனியாக விசாரிக்கிறது.
பாடலின் இரு அரை அமைப்பு
150-ஐ இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரிக்கலாம்.
முதல் பகுதி — அடிகள் 1–3
உலகத்தில் அவன் எவ்வளவு உயர்ந்தான்?
பதில்:
மாடம்.
சிவிகை.
முக்கோடி.
இரண்டாம் பகுதி — அடி 4
அந்த உயர்வு யாக்கையின் இறுதி எல்லையை மாற்றியதா?
பதில்:
இல்லை.
இதனால் பாடலின் தர்க்கம்:
உலக அளவுகோலில் பெரிதாக்கு → இருப்பின் அளவுகோலில் அதன் எல்லையை வெளிப்படுத்து.
வெளிப்புற விரிவும் அகத்திய எல்லையும்
பாடலின் கட்டமைப்பை இன்னும் சுருக்கமாகச் சொன்னால்:
வெளியில் அவனுடைய உலகம் பெரிதாகிறது.
இறுதியில் அவனுடைய யாக்கையின் எல்லை மாறவில்லை.
இதுவே 150-ன் மைய எதிர்மறை.
வெளிப்புற விரிவு ≠ இருப்பின் நிரந்தரம்.
பாடலின் முழுத் தர்க்க வரைபடம்
மன்றம்
↓
சமூக அங்கீகாரம்
↓
மாடம்
↓
சொத்து நிலை
↓
சிவிகை
↓
அந்தஸ்து
↓
முக்கோடி
↓
செல்வ ஆற்றல்
↓
உலக வெற்றியின் உச்சி
↓
திரிந்திலன்
↓
செயற்பாட்டின் எல்லை
↓
உலக உயர்வு யாக்கையின் நிலையாமையை மாற்றாது.
144–150 வரை திருமூலர் என்ன செய்கிறார்?
ஒவ்வொரு பாடலிலும் மனிதன் “நிலைத்தது” என்று நினைக்கும் ஒன்றை எடுத்துக் கொள்கிறார்.
144 — உடல்.
145 — உறவு.
146 — பெயர்.
147 — அமைப்பு.
148 — செயற்பாடு.
149 — காலம்.
150 — செல்வமும் அந்தஸ்தும்.
இதனால் இந்த அதிகாரம் சீரற்ற மரணக் காட்சிகளின் தொகுப்பு அல்ல.
அது:
மனிதனின் பொய்யான நிலைத்தன்மை உணர்வுகளை ஒன்றன்பின் ஒன்றாகக் கழற்றும் தர்க்கப் பயணம்.
150 அதில் முக்கியமான திருப்பம்:
இதுவரை உடலையும் அதனோடு நெருங்கிய உறவுகளையும் விசாரித்த திருமூலர், இப்போது உலக வெற்றியின் கட்டமைப்பையே நிலையாமை விசாரணைக்குள் கொண்டு வருகிறார்.
தர்க்க இடம்
149-ஆம் பாடல் சாதாரணமாகத் தொடரும் வாழ்க்கையின் நடுவே யாக்கையின் முடிவு எப்போது வரும் என்று மனிதனுக்கு உறுதி இல்லை என்பதை வெளிப்படுத்திய பின், 150-ஆம் பாடல் “ஆனால் சொத்து, செல்வம், சமூக அந்தஸ்து ஆகியவை எனக்கு ஒரு நிலைத்தன்மையைத் தருகின்றன” என்ற அடுத்த மறைநம்பிக்கையைச் சோதிக்கிறது. “மன்றத்தே நம்பி” என்ற மறுமொழியால் சமூக அங்கீகாரத்தை மூன்று முறை வலுப்படுத்தி, மாடம், சிவிகை, முக்கோடி என்ற வரிசையில் அவனுடைய உலக உயர்வை படிப்படியாக உச்சிக்குக் கொண்டு செல்கிறது; பின்னர் “திரிந்திலன்” என்ற இறுதி வினையால் அந்த முழு வெளிப்புற ஆற்றலுக்கும் யாக்கையின் நிலையாமையை மீறும் சக்தி இல்லை என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. இதனால் அதிகாரம் கால நிச்சயமின்மையிலிருந்து செல்வம்–அந்தஸ்து வழங்கும் பொய்யான பாதுகாப்பு உணர்வின் நிலையாமைக்குச் செல்கிறது.
தர்க்கச் சூத்திரம்
சொத்து → அந்தஸ்து → செல்வ ஆற்றல் → உலகப் பெருமை → செயற்பாட்டின் முடிவு → பாதுகாப்பு மயக்கத்தின் உடைப்பு.
அதன் இன்னும் சுருக்கமான வடிவம்:
மாடம் → சிவிகை → முக்கோடி → திரிந்திலன்.
நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி
149 “எனக்கு இன்னும் நேரம் உள்ளது” என்ற நிச்சயத்தை உடைத்தது; 150 “எனக்கு இருப்பவை என்னை நிலைநிறுத்தும்” என்ற நிச்சயத்தை உடைக்கிறது.
சாதனை வாழ்வியல்
சொத்து, அந்தஸ்து, செல்வம் — பாதுகாப்பாக இருக்கலாம்; நிரந்தர ஆதாரமாக அல்ல
மன்றத்தே நம்பிக்கு மாட மெடுத்தது
மன்றத்தே நம்பி சிவிகைபெற் றேறினான்
மன்றத்தே நம்பி முக்கோடி வழங்கினான்
சென்றத்தா வென்று திரிந்திலன் றானே. (150)
150-ஆம் பாடலை வாழ்வியல் சாதனையாக மாற்றும்போது அதன் மையக் கேள்வி:
“என்னிடம் இருப்பவை — வீடு, பணம், பதவி, செல்வாக்கு, சமூக மரியாதை — இவை என் வாழ்க்கையைச் சேவிக்கிறதா, அல்லது இவையே என் ‘நான்’ என்ற அடையாளமாக மாறிவிட்டதா?”
இப்பாடல் செல்வத்தை மறுக்கச் சொல்லவில்லை. மாடம் கட்டாதே என்றும் சொல்லவில்லை. சமூக மரியாதையிலிருந்து விலகிச் செல் என்றும் சொல்லவில்லை. மாறாக:
இவை அனைத்தும் பயன்படக்கூடியவை; ஆனால் இவற்றை நிரந்தர ஆதாரமாகக் கொள்ளாதே
என்று விழிப்பூட்டுகிறது.
1. வீடு இருக்கலாம்; “இது என்றும் என்னுடையது” என்ற மயக்கம் வேண்டாம்
“நம்பிக்கு மாடம் எடுத்தது”
வீடு மனித வாழ்க்கையின் முக்கியமான பாதுகாப்பு அமைப்பு.
அதனால் வீடு கட்டுவது தவறு அல்ல. குடும்பத்திற்கான பாதுகாப்பை உருவாக்குவது கூட பொறுப்பு.
ஆனால் வீட்டை:
“என் நிலையான பாதுகாப்பு”
என்று பார்க்கும்போது பற்று உருவாகிறது.
சாதகரின் மாற்றம்:
“இது என் வீடு”
↓
“இது ஒரு காலத்திற்கு நான் பொறுப்புடன் பயன்படுத்தும் இடம்.”
இந்த மாற்றம் சொத்தை இழக்கச் சொல்லவில்லை; உரிமை அகந்தையைத் தளர்த்துகிறது.
2. செல்வம் சேகரிப்பதற்கு முன் அதன் பயனைத் தீர்மானி
“முக்கோடி வழங்கினான்”
இந்தச் சொல் ஒரு முக்கியமான வாழ்வியல் கேள்வியைத் தருகிறது:
“நான் எவ்வளவு வைத்திருக்கிறேன்?” என்பதைக் காட்டிலும் “என்னிடம் இருப்பதால் என்ன நன்மை நிகழ்கிறது?”
என்ற கேள்வி முக்கியமானது.
செல்வம் மூன்று நிலைகளில் வாழலாம்:
சேமிப்பு
பாதுகாப்பு
பயன்
சாதகரின் செல்வப் பக்குவம்:
குடும்பத்திற்குத் தேவையான பாதுகாப்பு ஏற்படுத்து;
கடமைகளை நிறைவேற்று;
தேவையற்ற குவிப்பில் மட்டும் சிக்காதே;
நல்ல பயனாக மாற்று.
3. பதவி ஒரு பணி; அடையாளம் அல்ல
“மன்றத்தே நம்பி”
ஒருவர்:
எந்தப் பதவியிலும் இருக்கலாம்.
ஆனால் ஒரு நாள் அந்தப் பதவி இல்லாமல் போகலாம்.
அதனால்:
பதவியைப் பயன்படுத்து; பதவியாகவே உன்னை நினைக்காதே.
சாதகரின் கேள்வி:
“என் பதவி இல்லாமல் போனால், நான் என்ன மதிப்பைக் கொண்டு இன்னும் நிற்பேன்?”
இந்தக் கேள்வி அகந்தையைச் சிதைப்பதற்கல்ல; உள்ளார்ந்த அடையாளத்தைத் தெளிவாக்குகிறது.
4. பிறர் மரியாதை நல்லது; அதில்தான் வாழ வேண்டாம்
மன்றம் பொதுவெளியைச் சுட்டுகிறது.
இதனை இன்றைய மொழியில்:
சமூக அங்கீகாரம்,
புகழ்,
பிரபலத்தன்மை,
மதிப்பு,
followers,
public image
என்றெல்லாம் விரிவாக்கலாம்.
இவை மனிதனுக்கு உதவலாம். ஆனால் அவை நிலையற்றவை.
இன்று:
பாராட்டு.
நாளை:
விமர்சனம்.
இன்று:
புகழ்.
நாளை:
மறதி.
எனவே:
பிறர் உன்னை மதிக்கட்டும்; ஆனால் உன் உள்ளமதிப்பை முழுவதும் பிறர் கருத்துக்கு ஒப்படைக்காதே.
5. “என்னிடம் உள்ளது” என்பதைக் “நான்” என்று மாற்றாதே
இந்தப் பாடலின் முக்கியமான வாழ்வியல் பிழை:
உடைமை → அடையாளம்
என்ற மாற்றம்.
உதாரணமாக:
“என்னிடம் பெரிய வீடு இருக்கிறது”
↓
“நான் பெரியவன்.”
“என்னிடம் பணம் இருக்கிறது”
↓
“நான் பாதுகாப்பானவன்.”
“என்னை பலர் அறிகிறார்கள்”
↓
“நான் முக்கியமானவன்.”
இவை அனைத்தும் மனம் உருவாக்கும் அடையாளத் தொடர்புகள்.
150 நினைவூட்டுவது:
உனக்குச் சொத்து இருக்கலாம்; ஆனால் சொத்து நீ அல்ல.
6. செல்வம் பாதுகாப்பு தரலாம்; முழு பாதுகாப்பு அல்ல
பணம்:
மருத்துவம் பெற உதவும்,
வீடு தரும்,
கல்வி தரும்,
வசதி தரும்,
அவசரநிலையில் உதவும்.
ஆனால் பணம்:
யாக்கையை நிரந்தரப்படுத்த முடியாது.
எனவே இரண்டு தவறுகளையும் தவிர்க்க வேண்டும்:
தவறு ஒன்று
“பணம் தேவையில்லை.”
இது நடைமுறையற்றது.
தவறு இரண்டு
“பணம் இருந்தால் எல்லாம் பாதுகாப்பு.”
இதும் மயக்கம்.
சரியான நடுநிலை:
செல்வத்தை உருவாக்கு; ஆனால் நிரந்தர நிச்சயத்தை அதிலே தேடாதே.
7. தலைமைப்பொறுப்பில் — அதிகாரத்தை சேவையாக மாற்று
150-ன் நம்பி சமூகத்தில் செல்வாக்குடையவன்.
இதனை நவீன தலைமைக்கு மாற்றினால்:
“எத்தனை பேர் என்னைக் கேட்கிறார்கள்?” என்பதைக் காட்டிலும்
“என்னுடைய செல்வாக்கால் எத்தனை பேருக்கு நன்மை?”
என்பதே முக்கியம்.
பதவி:
கட்டுப்படுத்துவதற்கல்ல;
பொறுப்பேற்க.
அதிகாரம்:
பெருமைக்கல்ல;
பயன் உருவாக்க.
செல்வாக்கு:
தன்மதிப்புக்கல்ல;
பிறரை உயர்த்த.
8. அமைப்புகள் உன்னைச் சார்ந்தால் அது வலிமை அல்ல
ஒரு குடும்பம், நிறுவனம், அறக்கட்டளை, குருகுலம் அல்லது தொழில்:
ஒரே ஒருவரை மட்டுமே சார்ந்து இயங்கினால்,
அது பெருமையாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் அது ஒரு அபாயம்.
150-ன் நிலையாமை விழிப்பு:
“நான் இல்லாவிட்டாலும் இது தொடருமா?”
என்ற கேள்வியைத் தருகிறது.
அதனால் நல்ல தலைவர்:
செயல்முறைகளை ஆவணப்படுத்துவார்,
பொறுப்புகளைப் பகிர்வார்,
வாரிசு தலைமை உருவாக்குவார்,
அறிவை பகிர்வார்,
மையப்படுத்தப்பட்ட அதிகாரத்தைத் தளர்த்துவார்.
9. கொடை — புகழுக்கா அல்லது உண்மைப் பயனுக்கா?
வழங்கினான் என்ற சொல் கொடை மனப்பான்மையை நினைவூட்டுகிறது.
ஆனால் சாதகரின் சுயவிசாரணை:
“நான் தருவது பெயருக்காகவா, புகழுக்காகவா, அல்லது உண்மையில் நன்மை நிகழவேண்டுமென்றா?”
கொடை கூட அகந்தையின் கருவியாகலாம்.
அதனால்:
கொடை + புகழாசை = புதிய பற்று.
கொடை + கருணை = தர்மம்.
இது மிகவும் நுண்ணிய சாதனை.
10. சமூக ஊடகத்தில் — “மன்றம்” இப்போது திரையாக மாறியுள்ளது
திருமூலரின் காலத்து மன்றம் மக்கள் கூடும் பொதுவெளி.
இன்றைய மன்றம்:
Facebook,
YouTube,
WhatsApp,
Instagram,
LinkedIn.
இங்கு மனிதன் தன்னை:
views, likes, comments, followers
என்ற அளவுகோலில் காணத் தொடங்கலாம்.
150-ன் கேள்வி:
“என்னை எத்தனை பேர் பார்க்கிறார்கள்?” அல்ல — “நான் எதை உண்மையாக உருவாக்குகிறேன்?”
பொதுமதிப்பு பயனுள்ளது; ஆனால் அது ஆன்ம மதிப்பின் அளவுகோல் அல்ல.
11. வெளிப்புற வளர்ச்சி நடக்கும்போது அகப்பரிசோதனையும் நடக்க வேண்டும்
செல்வம் அதிகரிக்கும்போது:
அகந்தையும் அதிகரிக்கலாம்.
அதிகாரம் அதிகரிக்கும்போது:
கட்டுப்பாட்டு ஆசையும் அதிகரிக்கலாம்.
புகழ் அதிகரிக்கும்போது:
விமர்சனத்தை ஏற்கும் ஆற்றல் குறையலாம்.
எனவே வெளிப்புற வளர்ச்சியுடன் மூன்று கேள்விகள் அவசியம்:
என் பணிவு வளருகிறதா?
என் பகிர்வு அதிகரிக்கிறதா?
என் பற்றின்மை ஆழமடைகிறதா?
இவை இல்லாவிட்டால் வெளிப்புற உயர்வு ஆன்மிக முன்னேற்றமல்ல.
12. குடும்பத்தில் — சொத்து உறவை உடைக்க விடாதே
வீடு, நிலம், பணம், பாரம்பரியச் சொத்து ஆகியவை பல குடும்பங்களில்:
சகோதர மோதல்,
வாரிசு பிரச்சனை,
நீண்டகால விரோதம்
உருவாக்குகின்றன.
150-ன் நிலையாமை விழிப்பு:
சொத்து மனிதருக்காக; மனிதர் சொத்துக்காக அல்ல.
என்று நினைவூட்டுகிறது.
ஒருநாள் விட்டு செல்ல வேண்டிய சொத்துக்காக:
வாழும் உறவையே அழித்துவிடுவது
நிலையாமை ஞானத்திற்கு முரணானது.
13. “எவ்வளவு சேர்த்தேன்?” என்பதற்கு இணையாக “எவ்வளவு விட முடிகிறது?” என்பதும் முக்கியம்
பொருளாதார வெற்றியை நாம் பொதுவாக:
சம்பாதிப்பு,
சொத்து,
முதலீடு,
வளர்ச்சி
என்ற அளவுகளில் காண்கிறோம்.
ஆனால் சாதகரின் இன்னொரு அளவுகோல்:
“தேவைப்பட்டால் நான் விடமுடிகிறதா?”
பற்றின்மை என்பது வறுமை அல்ல.
உடையிருந்தும் அதனால் அடிமைப்படாதிருத்தல்.
இதுவே உயர்ந்த பயிற்சி.
14. யாக்கை நிலையாமை நிதித் திட்டமிடலைக் குறைக்காது; மேம்படுத்தும்
“எதுவும் நிலைக்காது” என்று சொல்லி:
வில் எழுதாமல்,
குடும்ப நிதி திட்டமிடாமல்,
கடன் விவரங்களை ஒழுங்குபடுத்தாமல்,
பொறுப்புகளை பதிவு செய்யாமல் இருப்பது
நிலையாமை ஞானமல்ல.
மாறாக:
நான் இல்லாவிட்டாலும் குடும்பம் குழப்பமின்றி இருக்க என்ன ஒழுங்கு தேவை?
என்ற கேள்வியே முதிர்ந்த நிலையாமை விழிப்பு.
அதனால்:
ஆவணப்படுத்து,
பொறுப்புகளை தெளிவாக்கு,
குடும்பம் அறிய வேண்டியவற்றை பகிர்,
திட்டமிடு.
15. குரு–சிஷ்ய வாழ்வில் — பதவியை விட பரம்பரை தொடர வேண்டும்
ஆன்மிக அமைப்பில் ஒருவர்:
குரு,
வழிகாட்டி,
நிர்வாகி,
ஆசிரியர்
என்ற மரியாதை பெறலாம்.
ஆனால் 150-ன் விழிப்பு:
“என்னை எவ்வளவு பேர் மதிக்கிறார்கள்?” என்பதல்ல; “என்னுடைய வழியாக வந்த ஞானம் என்னைத் தாண்டியும் தொடருகிறதா?”
என்று கேட்கிறது.
ஒரு உண்மையான பரம்பரை:
ஒருவரின் புகழில் முடிவதில்லை;
ஞானம் அடுத்த தலைமுறையில் வாழ்வதில் நிறைவு பெறுகிறது.
16. தினசரி “உடைமைப் பரிசோதனை”
இப்பாடலை ஒரு எளிய சாதனையாகப் பயன்படுத்தலாம்.
தினமும் ஒரு பொருளை மனதில் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்:
வீடு,
வாகனம்,
பணம்,
பதவி,
புகழ்.
பின்னர் மூன்று கேள்விகள்:
இதன் மூலம்:
உடைமை → விழிப்பு
என்று மாறுகிறது.
17. மூன்று வகை செல்வம்
150-ஐ சாதனை வாழ்வியலாக விரிவாக்கினால் செல்வத்தை மூன்றாகப் பார்க்கலாம்:
பொருள் செல்வம்
வீடு, பணம், வசதி.
சமூக செல்வம்
மரியாதை, தொடர்புகள், செல்வாக்கு.
அகச் செல்வம்
ஞானம், ஒழுக்கம், கருணை, சாதனை, பணிவு.
முதல் இரண்டும் நிலையற்றவை.
மூன்றாவது:
மனிதனின் வாழ்வை அர்த்தமுள்ளதாக்கும் ஆழமான செல்வம்.
18. மரணத்தை நினைப்பதற்குப் பதிலாக பயன்பாட்டை நினை
150-ன் பயன்பாடு:
“ஒருநாள் எல்லாம் போய்விடும்”
என்று சோகப்படுவது அல்ல.
மாறாக:
“போகும்வரை இதை எப்படிப் பயன்படுத்துவது?”
என்று கேட்பது.
இதனால்:
வீடு → விருந்தோம்பல்
பணம் → சேவை
பதவி → பொறுப்பு
புகழ் → நல்ல தாக்கம்
அறிவு → பகிர்வு
என்று மாற்ற முடியும்.
19. இரவு சுயவிசாரணை
நாள் முடிவில் கேளுங்கள்:
இன்று நான் என்னுடைய செல்வத்தை எப்படி பயன்படுத்தினேன்?
என் பதவி யாருக்காவது நன்மை செய்ததா?
என் புகழை பாதுகாப்பதில் அதிக நேரம் செலவிட்டேனா?
எனக்கு இருப்பதற்காக நன்றி இருந்ததா?
என்னிடம் இருப்பதை விட என்னுள் வளர்வதற்கு நேரம் கொடுத்தேனா?
இவை நிலையாமையை வாழ்வாக்கும் கேள்விகள்.
144–150: வாழ்வியல் வளர்ச்சி
144 — உடலைப் பேணு; உடலாகவே உன்னை எண்ணாதே.
145 — உறவை நேசி; உரிமைப் பற்றாக மாற்றாதே.
146 — பெயரைப் பயன்படுத்து; பெயராக உன்னைச் சுருக்காதே.
147 — உடலை அரிய கருவியாகப் பயன்படுத்து.
148 — செய்யும் ஆற்றல் இருக்கும்போதே செய்.
149 — செய்ய வேண்டியதை காரணமின்றி நாளைக்கு தள்ளாதே.
150 — உனக்கு இருப்பதைப் பயன்படுத்தி நன்மை செய்; அதிலே உன் நிரந்தரத்தைக் கட்டாதே.
இந்த வரிசையில் 150 மிக முக்கியமான திருப்பம்.
இப்போது நிலையாமை:
உடலிலிருந்து
உலக வெற்றியின் பயன்படுத்தும் முறைக்குச்
செல்கிறது.
சாதனை வாழ்வியல் சாரம்
150-ஆம் பாடல் செல்வம், வீடு, அந்தஸ்து, சமூக மரியாதை ஆகியவற்றை மறுக்கவில்லை; அவற்றை நிரந்தர அடையாளமாக மாற்றாதிருக்கச் செய்கிறது. மாடம் கட்டலாம், செல்வத்தை உருவாக்கலாம், பொதுவாழ்வில் உயரலாம், அதிகாரம் பெறலாம்; ஆனால் இவை அனைத்தும் ஒரு காலத்திற்கு நமக்குக் கிடைத்த கருவிகள் என்ற விழிப்புடன் வாழ வேண்டும். இந்த நிலையாமை ஞானம் சொத்தை பொறுப்பாகவும், அதிகாரத்தை சேவையாகவும், செல்வத்தை வழங்கலாகவும், புகழை நல்ல தாக்கமாகவும் மாற்ற வேண்டும். ‘என்னிடம் உள்ளது’ என்பதிலிருந்து ‘இதனால் என்ன நன்மை செய்கிறேன்?’ என்ற கேள்விக்குச் செல்லும்போது தான் உலக வெற்றி ஆன்மிகப் பக்குவமாக மாறுகிறது.
சாதனைச் சூத்திரம்
உடைமை → பொறுப்பு
அந்தஸ்து → சேவை
செல்வம் → நன்மை
புகழ் → தாக்கம்
பற்று → அர்ப்பணம்
இதன் மிகச் சுருக்கமான வடிவம்:
“என்னுடையது” → “என்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது.”
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
ஒருநாள் விட்டு செல்ல வேண்டியவற்றை இன்று பற்றிக் காப்பதில் வாழ்க்கையைச் செலவிடாதே; இன்று கிடைத்தவற்றை நன்மையாக மாற்றி வாழ்வதே நிலையாமையை அறிந்த செல்வத்தின் சாதனை.
ஒரே பார்வையில் பாடலின் சாரம்
உலகம் உயர்த்தும் மனிதனையும் நிலையாமை ஒரே எல்லைக்குள் நிறுத்துகிறது
மன்றத்தே நம்பிக்கு மாட மெடுத்தது
மன்றத்தே நம்பி சிவிகைபெற் றேறினான்
மன்றத்தே நம்பி முக்கோடி வழங்கினான்
சென்றத்தா வென்று திரிந்திலன் றானே. (150)
150-ஆம் பாடலில் திருமூலர் யாக்கை நிலையாமை விசாரணையை ஒரு புதிய தளத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறார். இதுவரை உடல், உறவு, பெயர், உடற்கட்டமைப்பு, செயற்பாடு, காலம் ஆகியவற்றின் எல்லைகள் வெளிப்படுத்தப்பட்டன. இப்போது மனிதன் தன்னை உலகில் நிலைநிறுத்திக் கொள்ள உருவாக்கும் சொத்து, அந்தஸ்து, செல்வம், சமூக அங்கீகாரம் ஆகியவை விசாரணைக்கு வருகின்றன.
பாடலின் முதல் மூன்று அடிகளிலும் அந்த மனிதன் சிறிதாகக் காட்டப்படவில்லை. மாறாக, அவனுடைய உலக உயர்வு படிப்படியாகப் பெரிதாக்கப்படுகிறது:
மாடம் → சிவிகை → முக்கோடி.
அவனுக்குச் சொத்து இருக்கிறது.
அவனுக்குச் சமூக அந்தஸ்து இருக்கிறது.
அவனுக்குப் பெருஞ்செல்வத்தை வழங்கும் ஆற்றல் இருக்கிறது.
ஆனால் இறுதியில்:
“திரிந்திலன் தானே.”
இந்த ஒரு திருப்பத்தின் மூலம் உலக வெற்றிக்கும் யாக்கையின் அடிப்படை எல்லைக்கும் இடையிலான வேறுபாடு வெளிப்படுகிறது.
மூன்று உயர்வுகள் — ஓர் எல்லை
மாடம் — பொருளாதார நிலை
மனிதன் உலகில் தனக்கான இடத்தை உருவாக்குகிறான்.
“எனக்கு இருக்கிறது.”
சிவிகை — சமூக நிலை
அவன் பிறரால் மதிக்கப்படும் நிலையை அடைகிறான்.
“எனக்கு அந்தஸ்து இருக்கிறது.”
முக்கோடி — செயலாற்றும் செல்வம்
அவன் வைத்திருப்பதைக் கடந்தும் வழங்கக்கூடிய ஆற்றலை அடைகிறான்.
“என்னால் பெரிய காரியங்களைச் செய்ய முடிகிறது.”
ஆனால் நான்காவது அடி:
“இவை அனைத்தும் இருந்தாலும் யாக்கையின் எல்லை நீங்கவில்லை.”
என்ற உண்மைக்குக் கொண்டு செல்கிறது.
“மன்றத்தே நம்பி” — உலகம் உருவாக்கும் அடையாளம்
முதல் மூன்று அடிகளிலும்:
மன்றத்தே நம்பி
என்ற அமைப்பு மீண்டும் வருகிறது.
இதனால் பாடலின் கவனம் செல்வத்தில் மட்டும் இல்லை.
சமூக அங்கீகாரத்திலும் உள்ளது.
மனிதனின் “நான்” என்பதற்குச் சுற்றிலும் உலகம் பல அடையாளங்களை உருவாக்குகிறது:
செல்வந்தர்,
தலைவர்,
கொடையாளர்,
அதிகாரி,
மதிப்புக்குரியவர்.
அவை சமூக வாழ்விற்கு அர்த்தமுள்ள அடையாளங்களாக இருக்கலாம். ஆனால் அவையே மனிதனின் இறுதியான இருப்பு அல்ல.
146-ல்:
தனிப்பெயரின் எல்லை
காட்டப்பட்டது.
150-ல்:
அந்தப் பெயரைச் சுற்றிக் கட்டப்பட்ட பெருமையின் எல்லை
வெளிப்படுகிறது.
149 → 150 : காலத்தின் நிச்சயமின்மையிலிருந்து பாதுகாப்பின் நிச்சயமின்மைக்கு
149 கூறியது:
“எனக்கு இன்னும் நேரம் இருக்கிறது” என்று உறுதியாக எண்ணாதே.
150 அதற்குப் பின் இன்னொரு மயக்கத்தைச் சோதிக்கிறது:
“எனக்கு இருப்பவை என்னை நிலைநிறுத்தும்” என்று எண்ணாதே.
இதனால்:
149 — எதிர்காலத்தின் மீது வைத்த நிச்சயம் உடைகிறது.
150 — உலக வளத்தின் மீது வைத்த நிச்சயம் உடைகிறது.
இவை இரண்டும் சேர்ந்து:
“எனக்கு நேரம் இருக்கிறது; எனக்கு பாதுகாப்பும் இருக்கிறது”
என்ற மனிதனின் இரட்டை உறுதியையும் நிலையாமை விசாரணைக்குள் கொண்டுவருகின்றன.
செல்வத்தை திருமூலர் நிராகரிக்கவில்லை
150-ஐ:
“செல்வம் வேண்டாம்”
என்ற போதனையாகச் சுருக்குவது தவறு.
பாடலில் மனிதன்:
“முக்கோடி வழங்கினான்.”
எனவே செல்வம் செயற்படுகிறது.
இங்கு பிரச்சனை:
செல்வம் இருப்பது அல்ல.
பிரச்சனை உருவாகக்கூடிய இடம்:
செல்வத்தை நிரந்தரப் பாதுகாப்பாகவும் நிரந்தர அடையாளமாகவும் எடுத்துக்கொள்வது.
இதனால் பாடலின் முதிர்ந்த பயன்பாடு:
செல்வத்தைத் துறக்க வேண்டும்
என்பதை விட:
செல்வப் பற்றைத் துறந்து செல்வத்தை அர்த்தமுள்ள கருவியாகப் பயன்படுத்த வேண்டும்
என்பதாகிறது.
யோகத்தின் சாரம் — வெளிப்புற உயர்வு அகமாற்றம் அல்ல
ஒருவன்:
பெரிய வீட்டில் வாழலாம்,
சமூகத்தில் மதிக்கப்படலாம்,
செல்வாக்குடையவனாக இருக்கலாம்.
ஆனால் யோகத்தின் அளவுகோல் வேறு:
மனம் எவ்வளவு தெளிந்தது?
பற்று எவ்வளவு தளர்ந்தது?
அகந்தை எவ்வளவு அடங்கியது?
விழிப்பு எவ்வளவு ஆழ்ந்தது?
எனவே:
உலகத்தில் உயர்வது ≠ உள்ளத்தில் உயர்வது.
உலக உயர்வும் அக உயர்வும் ஒன்றிணைந்தால் மட்டுமே வளம் சாதனையின் துணையாகிறது.
ஆகமத்தின் சாரம் — உடைமை அர்ப்பணமாக முதிர வேண்டும்
மனிதன் முதலில்:
“என்னுடையது”
என்று பொருளைப் பற்றுகிறான்.
ஆன்மிகப் பக்குவத்தில் அது:
“இது ஒரு காலத்திற்கு என்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளது”
என்று மாறலாம்.
அப்போது:
வீடு → பொறுப்பு
செல்வம் → தர்மப் பயன்பாடு
அதிகாரம் → சேவை
வளம் → அர்ப்பணம்
என்று மாற்றம் நிகழ்கிறது.
இவ்வாறு நிலையாமை உடைமையை அழிப்பதில்லை.
உடைமையுடனான உறவை மாற்றுகிறது.
தந்திரத்தின் சாரம் — வளம் சக்தி; பற்று பந்தம்
மாடமும், வசதியும், செல்வமும் உலக சக்தியின் வடிவங்களாகப் பயன்படுத்தப்படலாம்.
அவை:
கல்வி உருவாக்கலாம்,
சேவை உருவாக்கலாம்,
குடும்பத்தைப் பாதுகாக்கலாம்,
ஆன்மிகப் பணியை வளர்க்கலாம்,
சமூக நன்மையை உருவாக்கலாம்.
எனவே:
வளம் + விழிப்பு = சாதனக் கருவி.
ஆனால்:
வளம் + அகந்தை + நிரந்தர மயக்கம் = பந்தம்.
150 இந்த வேறுபாட்டை உணரச் செய்கிறது.
சைவ ஞானத்தின் சாரம் — “என்னிடம் உள்ளது” என்பது “நான்” அல்ல
இப்பாடலின் ஆழமான சுயவிசாரணை:
“என்னுடையவை அனைத்தையும் நீக்கியபின் நான் யார்?”
மாடம்:
அவனுடையது.
சிவிகை:
அவன் பயன்படுத்தியது.
முக்கோடி:
அவன் வழங்கியது.
மன்றம்:
அவனை மதித்த சமூக வெளி.
இவை அனைத்திற்கும் பொதுவான ஒன்று:
அவை அவனுடன் தொடர்புடையவை; அவையே அவன் அல்ல.
இதனால் நிலையாமை:
பொருட்களை அழிக்கவில்லை.
மாறாக:
பொருளுக்கும் ‘நான்’ என்பதற்குமான தவறான அடையாள ஒட்டுதலைப் பிரிக்கிறது.
செல்வத்தின் ஆன்மிக மாற்றம்
150-ன் ஞானத்தை வாழ்வில் கொண்டு வந்தால் நான்கு மாற்றங்கள் உருவாகின்றன:
உடைமை → பொறுப்பு
“என்னுடையது” என்பதிலிருந்து “நான் பொறுப்பேற்க வேண்டியது” என்பதற்கு.
அந்தஸ்து → சேவை
“என்னை எத்தனை பேர் மதிக்கிறார்கள்?” என்பதிலிருந்து “என்னுடைய நிலையால் யாருக்கு நன்மை?” என்பதற்கு.
செல்வம் → வழங்கல்
“எவ்வளவு சேர்த்தேன்?” என்பதிலிருந்து “என்ன நன்மையாக மாற்றினேன்?” என்பதற்கு.
புகழ் → பயன்
“என் பெயர் எவ்வளவு பெரியது?” என்பதிலிருந்து “என் வாழ்க்கையால் என்ன நல்ல தடம் உருவானது?” என்பதற்கு.
“மாடம்” மற்றும் “பொய்க் கூரை” — இரண்டு வீடுகளின் நிலையாமை
145-ல்:
“பொய்க் கூரை”
என்று யாக்கையின் நிலையாமை கூறப்பட்டது.
150-ல்:
“மாடம்”
என்ற வெளிப்புற வீடு வருகிறது.
அதிகாரத்தின் தொடர்ச்சியில் இவை இரண்டும் ஒரு அழகான ஞான இணைப்பை உருவாக்குகின்றன:
உயிர் தங்கியிருக்கும் யாக்கை என்னும் வீடு நிலையற்றது.
அந்த யாக்கை தங்கியிருக்கும் உலக வீடும் இறுதி அடையாளமல்ல.
இதன் பொருள்:
உடலை வெறுக்காதே.
வீட்டையும் வெறுக்காதே.
மாறாக:
இரண்டையும் பொறுப்புடன் பேணு; இரண்டிலும் நிரந்தர ‘நான்’ ஒன்றைக் கட்டாதே.
144–150 : பற்றின் ஏழு அடுக்குகள்
இந்த அதிகாரத்தின் தொடக்க ஏழு பாடல்களும் ஒன்றாகப் பார்க்கும்போது ஒரு திட்டமிட்ட அகப்பயணம் வெளிப்படுகிறது:
பாடல்
பற்றின் தளம்
நிலையாமைத் தெளிவு
144
உடல்
மீண்டும் மண்
145
குடும்ப உறவு
உறவுக்கும் இறுதி எல்லை உண்டு
146
பெயர் / சமூக நினைவு
தனிப்பெயரும் நிலையானதல்ல
147
உடற்கட்டமைப்பு
கூட்டமைப்பு பிரியும்
148
செயற்பாட்டு அதிகாரம்
செய்பவன் பிறர் கையாளும் உடலாகிறான்
149
காலம்
முடிவு எப்போது என்று அறிய முடியாது
150
சொத்து / அந்தஸ்து / செல்வம்
உலக உயர்வு யாக்கையின் எல்லையை மாற்றாது
இதன் பெரிய இயக்கம்:
உடல் → உறவு → பெயர் → அமைப்பு → செயற்பாடு → காலம் → உலக வெற்றி.
திருமூலர் மனிதன் தன்னை நிலைநிறுத்திக்கொள்ளும் ஒவ்வொரு ஆதாரத்தையும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக விசாரணைக்கு உட்படுத்துகிறார்.
143 முதல் 150 வரை — போதம் செல்வத்தையும் மாற்ற வேண்டும்
143-ல்:
போதத்தை உள்ளீர்த்து புண்ணியராகுதல்
என்ற உபதேச அதிகாரத்தின் நிறைவு வந்தது.
144 முதல்:
அந்தப் போதம் வாழ்க்கையின் பற்றுகளைச் சோதிக்கத் தொடங்குகிறது.
150-க்கு வரும்போது அந்த விசாரணை செல்வத்தையும் அதிகாரத்தையும் தொடுகிறது.
இதனால் உண்மையான ஆன்மிகப் போதம்:
ஏழ்மையில் மட்டும் சோதிக்கப்படுவதில்லை.
ஒருவன் செல்வம், புகழ், அதிகாரம் பெற்றபோதும்:
பணிவுடன் இருக்கிறானா?
பகிர்கிறானா?
பற்றின்றி பயன்படுத்துகிறானா?
அவற்றையே தன் அடையாளமாக்காமல் இருக்கிறானா?
என்பதிலும் சோதிக்கப்படுகிறது.
ஒரே பார்வையில் 150
மன்றம்
↓
சமூக அங்கீகாரம்
↓
மாடம்
↓
சொத்து
↓
சிவிகை
↓
அந்தஸ்து
↓
முக்கோடி
↓
செல்வ ஆற்றல்
↓
உலக வெற்றியின் உச்சம்
↓
திரிந்திலன்
↓
யாக்கையின் எல்லை
↓
பாதுகாப்பு மயக்கத்தின் உடைப்பு
↓
பற்றற்ற பொறுப்பு
↓
வளம் → சேவை
மொத்த ஞானச் சாரம்
150-ஆம் பாடல் உலக வெற்றியை மறுப்பதற்காக அல்ல, அதன் எல்லையை உணர்த்துவதற்காக மாடம், சிவிகை, முக்கோடி என்ற மூன்று வலுவான செல்வ–அந்தஸ்துச் சின்னங்களை முன்வைக்கிறது. “மன்றத்தே நம்பி” என்ற மறுமொழி மூலம் சமூகத்தில் மதிப்பும் செல்வாக்கும் பெற்ற மனிதனை உயர்த்திக் காட்டிய பின், அவனுடைய உலகச் செயற்பாட்டுக்கும் யாக்கையின் நிலையாமைக்கும் இடையிலான எல்லையை இறுதி அடியில் வெளிப்படுத்துகிறது. இதனால் “என்னிடம் உள்ளது” என்பதும் “நான்” என்பதும் பிரிக்கப்படுகின்றன. யோகத்தில் வெளிப்புற உயர்வு அக உயர்வாக மாற்றப்பட வேண்டும்; ஆகமத்தில் உடைமை அர்ப்பணமாக முதிர வேண்டும்; தந்திரத்தில் வளம் விழிப்புடன் பயன்படுத்தப்படும் சக்தியாக வேண்டும்; சைவ ஞானத்தில் பொருள், பதவி, புகழ் ஆகியவை ஆன்ம அடையாளமாகக் கொள்ளப்படக்கூடாது. எனவே இப்பாடலின் நிறைவு செல்வத்தை விட்டொழிப்பதில் இல்லை; செல்வத்தின் மீது கட்டப்பட்ட நிரந்தர மயக்கத்தை விட்டொழித்து, கிடைத்த வளத்தைப் பொறுப்பு, அறம், சேவை, வழங்கல் ஆகியவற்றாக மாற்றுவதிலுள்ளது.
ஞானச் சூத்திரம்
சொத்து → அந்தஸ்து → செல்வ ஆற்றல் → உலக அங்கீகாரம் → நிலையாமையின் எல்லை → அடையாளப் பிரிப்பு → பற்றற்ற பொறுப்பு → அர்த்தமுள்ள வழங்கல்.
அதன் அகமாற்றச் சூத்திரம்:
“என்னுடையது” → “என்னிடம் உள்ளது” → “என்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளது” → “இதனால் என்ன நன்மை செய்யலாம்?”
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
உலகம் உனக்கு மாடமும், சிவிகையும், முக்கோடியும் தரலாம்; ஞானம் மட்டும் அவை எதுவும் ‘நான்’ அல்ல என்பதை உணர்த்தி, அவற்றை பற்றிலிருந்து பொறுப்பாகவும் பெருமையிலிருந்து சேவையாகவும் மாற்றுகிறது.
திருச்சிற்றம்பலம்.