பிரிவை உணர்ந்து பக்குவமடையும் அன்பு

திருமூலர் படிக்கட்டு - 151

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஐம்பத்தொன்றாவது படிக்கட்டில் (151) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

யோக–ஆகம–தந்திர–சைவத் தத்துவ ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

அன்பை மறுப்பதல்ல நிலையாமை — பற்றின் எல்லையை உணர்ந்து அன்பை ஞானமாக்குதல்

வாசந்தி பேசி மணம்புணர்ந் தப்பதி
நேசந் தெவிட்டி நினைப்பொழி வார்பின்னை
ஆசந்தி மேல்வைத் தமைய வழுதிட்டுப்
பாசந்தி சுட்டுப் பலியாட்டினார்களே. (151)

151-ஆம் பாடலின் ஆழத்தைப் புரிந்துகொள்ளும்போது ஒரு தவறான முடிவை முதலில் தவிர்க்க வேண்டும்:

“உறவுகள் பொய்; அன்பு பயனற்றது; இறுதியில் எல்லோரும் மறந்துவிடுவார்கள்”

என்பது இப்பாடலின் ஆன்மிக நோக்கம் அல்ல.

மாறாக, திருமூலர் மிகவும் நெருக்கமான மனித அனுபவமான மணவுறவு மற்றும் நேசத்தை எடுத்துக்கொண்டு ஒரு கடினமான உண்மையை எதிர்கொள்ளச் செய்கிறார்:

அன்பு உண்மையானதாக இருக்கலாம்; ஆனால் அந்த அன்பு வெளிப்படும் உடல், காலம், உறவின் உலக வடிவம் ஆகியவை நிலையற்றவை.

இதுவே 151-ஆம் பாடலின் ஆன்மிக வாசலாகும்.

150 → 151 : உலகப் பற்றிலிருந்து இதயப் பற்றிற்கு

150-ஆம் பாடலில் நிலையாமை விசாரணைக்கு வந்தவை:

மாடம் → சிவிகை → முக்கோடி.

அதாவது:

சொத்து + அந்தஸ்து + செல்வம்.

151-ல் திருமூலர் இன்னும் அகத்திற்குள் வருகிறார்:

மணம் + நேசம் + நினைவு.

இந்த நகர்வு மிகவும் முக்கியமானது.

சொத்தை விடுவது கடினம்.

ஆனால்:

நாம் நேசிக்கும் ஒருவர்மீது வைத்திருக்கும் “என்றும் என்னுடன் இருப்பார்” என்ற பற்றை விடுவது இன்னும் கடினம்.

எனவே 150 வெளிப்புறப் பாதுகாப்பைச் சோதித்தது என்றால், 151:

உணர்ச்சிசார் பாதுகாப்பை

விசாரிக்கிறது.

“மணம் புணர்ந்த அப் பதி” — இல்லறம் ஞானத்திற்கு எதிரியா?

இல்லை.

திருமூலர் இங்கு மணவுறவை எதிர்மறையாக முன்வைக்கவில்லை.

மனித வாழ்க்கையில்:

துணை,
நெருக்கம்,
அன்பு,
பரஸ்பர ஆதரவு,
குடும்பம்

ஆகியவை ஆழமான அனுபவங்கள்.

சைவ வாழ்வியலில் இல்லறம் தன்னிச்சையாக ஆன்மிகத்திற்கு எதிரான நிலை அல்ல. இல்லறத்தின் நடுவிலும் அறம், பக்தி, சேவை, ஒழுக்கம், சாதனை ஆகியவை வாழப்படலாம்.

151-ன் கேள்வி:

“உறவு வேண்டுமா?”

என்பதல்ல.

அது:

“உறவின் நிலையற்ற வடிவத்திலேயே நிரந்தரப் பாதுகாப்பைத் தேடுகிறாயா?”

என்பது.

நேசம் மற்றும் பாசம் — இரண்டையும் வேறுபடுத்த வேண்டிய இடம்

இப்பாடலை சைவத் தத்துவப் பின்னணியில் வாசிக்கும்போது ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு உதவுகிறது.

நேசம்

அன்பு, பரிவு, நெருக்கம், பிறரின் நலனை விரும்புதல்.

பற்று

“இவர் என்னுடையவர்; இவர் இல்லாமல் நான் இருக்க முடியாது; இந்த உறவு இப்படியே என்றும் இருக்க வேண்டும்”

என்ற உரிமை சார்ந்த பிடிப்பு.

அன்பும் பற்றும் ஒன்றல்ல.

அன்பு சொல்லலாம்:

“நீ இருப்பதால் மகிழ்கிறேன்.”

பற்று சொல்லலாம்:

“நீ இப்படியே என்றும் எனக்காக இருக்க வேண்டும்.”

நிலையாமை:

அன்பை அகற்றுவதில்லை.

அது:

அன்பிலிருந்து உரிமைப் பற்றை அகற்றுகிறது.

“நேசம் தெவிட்டி” — நேசத்தின் பொய்மையா?

இல்லை.

இந்தச் சொற்றொடரை:

“மரணத்திற்குப் பின் அன்பு முடிந்துவிட்டது”

என்று இயந்திரமாகப் புரிந்துகொள்ளக் கூடாது.

மாறாக, உயிரோடு இருந்தபோது:

பேச்சு,
தொடுதல்,
இணைந்து வாழ்தல்,
பகிர்தல்,
பராமரித்தல்

என்ற வடிவங்களில் வெளிப்பட்ட நேசம், மரணத்திற்குப் பின் அதே செயற்பாட்டு வடிவில் தொடர முடியாது.

இதுவே நிலையாமை.

அன்பின் உண்மை மறைவதில்லை; அன்பு வெளிப்பட்ட வடிவம் மாறுகிறது.

“நினைப்பொழிவார்” — நினைவுக்கும் காலம் உண்டு

மரணத்திற்குப் பின் முதலில்:

நினைவு தீவிரமாக இருக்கும்.

ஒவ்வொரு பொருளும் அந்த நபரை நினைவூட்டலாம்.

காலப்போக்கில்:

அன்றாட வாழ்க்கை மீண்டும் நகர்கிறது.

இதனை திருமூலர் மனிதர்களின் கொடுமையாகச் சொல்லவில்லை.

இது மனித வாழ்வின் இயல்பு.

ஒருவர் இறந்தபின் உயிரோடு இருப்பவர்கள்:

தொடர்ந்து வாழ வேண்டும்.

எனவே நினைவின் தீவிரம் மாறுவது:

அன்பே இல்லை என்பதற்கான சான்றல்ல.

மாறாக:

உலக அனுபவங்கள் அனைத்தும் காலத்தின் ஓட்டத்துக்குள் இருப்பதற்கான சான்று.

யோகப் பார்வை — உறவிலிருந்து ஓடுவதல்ல; பற்றை அறிதல்

யோக சாதனையில் மிக நுண்ணிய பந்தங்கள் வெளிப்புறப் பொருட்களில் மட்டுமல்ல.

அவை:

“என் கணவர்”,
“என் மனைவி”,
“என் குழந்தை”,
“என் குடும்பம்”

என்ற மிக நெருக்கமான அடையாளங்களிலும் இருக்கலாம்.

இங்கு என் என்ற சொல் இரண்டு விதமாக இயங்கலாம்:

பொறுப்பின் “என்”

“இவர் என் துணை; அவரைப் பேணுவது என் கடமை.”

இது அறம்.

உரிமைப் பற்றின் “என்”

“இவர் எனக்குரியவர்; இவர் என் எதிர்பார்ப்பின்படியே இருக்க வேண்டும்.”

இது பந்தமாகலாம்.

யோகத்தின் நோக்கம் முதல் நிலையை அழிப்பதல்ல.

இரண்டாவது நிலையை அறிந்து தளர்த்துவது.

புலனடக்கத்தின் அடுத்த ஆழம்

141-ல்:

“புலனைந்தும் தன்வசம்”

என்ற உள்முக மாற்றத்தை நாம் கண்டோம்.

ஆனால் புலனடக்கம் என்பது:

பார்ப்பதை நிறுத்துவது,
கேட்பதை நிறுத்துவது,
உறவை விட்டுவிடுவது

மட்டுமல்ல.

மிக ஆழமான புலனடக்கம்:

அனுபவத்தை அனுபவித்தாலும் அதில் “என்றும் இப்படியே இருக்க வேண்டும்” என்ற பிடிப்பை உருவாக்காமல் இருப்பது.

151-ன் இல்லறக் காட்சி இந்த உயர்ந்த யோகப் பக்குவத்தை நினைவூட்டுகிறது.

ஆகமப் பார்வை — உறவை அர்ப்பணமாக்குதல்

ஆகம வழிபாட்டின் அடிப்படை இயக்கங்களில் ஒன்று:

அர்ப்பணம்.

நாம் இறைவனிடம் பூவை மட்டும் அர்ப்பணிப்பதில்லை.

ஆன்மிகப் பக்குவத்தில்:

நமது வாழ்க்கை,
குடும்பம்,
உறவுகள்,
மகிழ்ச்சி,
துயரம்

ஆகியவற்றையும் இறைநோக்கில் காணக் கற்றுக்கொள்கிறோம்.

அப்போது துணையை:

“எனக்குரியவர்”

என்று மட்டும் பார்க்காமல்:

“என் வாழ்வில் ஒரு காலத்திற்கு இணைக்கப்பட்ட உயிர்; நான் அன்புடனும் அறத்துடனும் நடத்த வேண்டியவர்”

என்று பார்க்க முடியும்.

இதனால்:

உரிமை → பொறுப்பு → நன்றி → அர்ப்பணம்

என்ற மாற்றம் நிகழ்கிறது.

தந்திரப் பார்வை — அனுபவத்தை மறுப்பதல்ல, அதன் இயல்பை அறிதல்

151-ல்:

மணவுறவு,
நேசம்

இரண்டும் வருகின்றன.

எனவே உலக அனுபவத்திலிருந்து ஓடுவது இப்பாடலின் நோக்கம் அல்ல.

தாந்திரிக விழிப்பின் முதிர்ந்த வடிவில்:

அனுபவம் இருக்கலாம்;
நெருக்கம் இருக்கலாம்;
இன்பம் இருக்கலாம்;
அன்பு இருக்கலாம்.

ஆனால்:

அனுபவத்தை நிரந்தரமாக்கும் மனப்பற்றே விசாரிக்கப்பட வேண்டும்.

இதனால்:

அனுபவி → விழித்திரு → பற்றாதே → அர்ப்பணி

என்ற சாதனை நகர்வு உருவாகிறது.

“அழுதிட்டுப்” — ஆன்மிகம் துயரத்தை மறுப்பதில்லை

151-ன் மிக மனிதமான சொல்:

“அழுதிட்டுப்.”

இது முக்கியமானது.

ஞானி:

அழக்கூடாது

என்று பாடல் சொல்லவில்லை.

அன்புடையவர் இறந்தால்:

துயரம் இயல்பானது.

ஆன்மிகப் பக்குவம்:

கண்ணீர் இல்லாமை அல்ல.

மாறாக:

கண்ணீருக்குள்ளும் நிலையாமையின் உண்மையை இழக்காதிருத்தல்.

அதனால்:

துயரம் + ஞானம்

ஒன்றுக்கொன்று எதிரிகள் அல்ல.

பற்றின்மை என்பது உணர்ச்சியின்மை அல்ல

இது இப்பாடலின் மிக முக்கியமான தத்துவ வேறுபாடுகளில் ஒன்று.

உணர்ச்சியின்மை

“யார் இறந்தாலும் எனக்கென்ன?”

இது ஞானமல்ல.

பற்று

“இவர் இல்லாமல் என் வாழ்க்கையே இருக்கக்கூடாது.”

இதுவும் துன்பத்தின் காரணமாகலாம்.

ஞானமுள்ள அன்பு

“இவர் எனக்கு அரியவர்; அவர் நிலையற்ற யாக்கையில் என்னுடன் இருந்த காலத்தை நன்றியுடன் நேசிக்கிறேன்; ஆனால் உயிர்களின் பயணத்தை என் உரிமையால் கட்டுப்படுத்த முடியாது.”

இதுவே முதிர்ந்த நிலை.

சைவ சித்தாந்தப் பார்வை — பாசத்தை அன்புடன் குழப்பக்கூடாது

சைவ சித்தாந்தத்தில் பாசம் என்பது வெறும் குடும்ப அன்பைக் குறிக்கும் சொல் அல்ல; உயிரின் அறிவை கட்டுப்படுத்தும் பந்தநிலையைச் சுட்டும் பெரிய தத்துவச் சொல்லாகும்.

எனவே:

மனைவியை நேசிப்பது = பாசப் பந்தம்

என்று எளிமைப்படுத்த முடியாது.

பிரச்சனை:

அன்பில் அல்ல.

மாறாக:

நிலையற்ற ஒன்றை நிரந்தரமான ஆதாரமாகப் பற்றிக்கொள்ளும் அறியாமையில்.

இதனால் சைவப் பக்குவம்:

உறவை அழிக்காது; உறவுக்குள் உள்ள அறியாமைப் பற்றைத் தெளிவாக்குகிறது.

பதி–பசு–பாசம் : இங்கு கவனமாகப் பயன்படுத்த வேண்டிய தளம்

பாடலில் வரும் பதி என்பது சூழல்படி கணவன் என்று முதலில் வாசிக்கப்பட வேண்டும்.

அதை உடனடியாக சைவ சித்தாந்தத்தின் பதி — சிவன் — என்று மாற்றுவது மொழியியல் ரீதியாகத் தவறு.

ஆனால் பாடலிலிருந்து விரியும் சைவத் தத்துவ விசாரணையில்:

மனித உறவுகள் அனைத்தும் காலவரையுடையவை;
பசுவின் இறுதி ஆன்மிகச் சார்பு உலக உறவுகளில் முழுமையடைவதில்லை

என்ற பொதுத் தத்துவத்தைப் பார்க்கலாம்.

இது:

பாடலின் நேரடி சொற்பொருள் அல்ல; அதன் சைவத் தத்துவ விரிவாக்கம்.

இந்த வேறுபாடு காக்கப்பட வேண்டும்.

“ஆசந்தி மேல்வைத்து” — செயற்படும் துணையிலிருந்து கையாளப்படும் உடலுக்கு

முதல் அடியில் அவன்:

பேசுகிறான்,
மணவுறவில் இருக்கிறான்.

மூன்றாவது அடியில்:

அவனுடைய உடல் மேல் வைக்கப்படுகிறது.

இதுவே ஒரு மிகப் பெரிய இருப்பியல் மாற்றம்:

உறவாடும் மனிதன் → பிறர் கையாளும் உடல்.

148-ல் கண்ட:

செய்பவன் → செயப்படுபொருள்

என்ற நிலையாமை இங்கு குடும்ப உறவுக்குள் மீண்டும் வெளிப்படுகிறது.

நேற்று:

அவன் துணையை அணைத்தான்.

இன்று:

அவனுடைய உடலை மற்றவர்கள் தூக்கி வைக்கிறார்கள்.

இதுதான் யாக்கையின் எல்லை.

“சுட்டுப் பலியாட்டினார்கள்” — உறவு சடங்காக மாறும் தருணம்

உயிரோடு இருக்கும்போது:

உரையாடல்.

பின்னர்:

நேசம்.

மரணத்திற்குப் பின்:

அழுகை.

அதன்பின்:

சடங்கு.

இதனால் உறவின் வெளிப்பாடு மாறுகிறது:

உடனிருப்பு → நினைவு → துயரம் → இறுதிக் கடமை.

சடங்கு இங்கு அன்பின் மறுப்பு அல்ல.

மாறாக:

உயிரோடு இருந்த உறவை ஒரு இறுதி உலகக் கடமையாக நிறைவு செய்யும் செயல்.

145 → 151 : “பின்செலார்” என்பதன் அனுபவ விளக்கம்

145-ல் திருமூலர் மிகச் சுருக்கமாக:

“பெண்டிரும் மக்களும் பின்செலார்”

என்றார்.

151 அந்தக் கருத்தை ஒரு காட்சியாக விரிக்கிறது.

உறவினர் என்ன செய்ய முடியும்?

நேசிக்க முடியும்.
அழ முடியும்.
உடலை எடுத்துச் செல்ல முடியும்.
இறுதிச் சடங்கைச் செய்ய முடியும்.

ஆனால் ஒரு எல்லைக்கு அப்பால்:

உயிரின் பயணத்தை அவர்களால் உடனிருந்து தொடர முடியாது.

இதனால் 145-ன் தத்துவக் கூற்று 151-ல் அனுபவக் காட்சியாகிறது.

146 → 151 : சமூக நினைவிலிருந்து இதய நினைவிற்கு

146:

ஊர் கூடுகிறது.
அழுகிறது.
பெயர் நீங்குகிறது.
உடல் சுடப்படுகிறது.
நினைவு தளர்கிறது.

151:

மணவுறவு.
நேசம்.
அழுகை.
சடங்கு.
நினைவு தளர்வு.

இரண்டிற்கும் வேறுபாடு:

146 — சமூக உலகம்.
151 — நெருக்கமான இல்லற உலகம்.

அதனால் திருமூலர் நிலையாமையை வெளிப்புறத்திலிருந்து அகத்திற்குக் கொண்டுவருகிறார்.

150 → 151 : சொத்தை விட இதயம் கடினமான பற்று

150-ல்:

வீடு, வசதி, செல்வம்.

151-ல்:

துணை, அன்பு, நினைவு.

இதன் மூலம் நிலையாமை சாதனை ஆழமடைகிறது.

வீட்டை விடுவது கடினமாக இருக்கலாம்.

ஆனால்:

“என்னுடையவர்” என்று இதயம் பற்றிய உயிரை விடுவது அதைவிட ஆழமான அனுபவம்.

எனவே 151, செல்வப் பற்றிலிருந்து:

உறவுப் பற்றின் நுண்ணிய தளத்திற்கு

சாதகரை அழைத்துச் செல்கிறது.

நிலையாமை அன்பை எவ்வாறு மாற்ற வேண்டும்?

151 சரியாக உள்ளீர்க்கப்பட்டால்:

“ஒருநாள் பிரிவோம்; ஆகவே நேசிக்க வேண்டாம்”

என்று வரக்கூடாது.

அதற்கு நேர்மாறாக:

“ஒருநாள் பிரிவு உறுதி; ஆகவே இருக்கும் காலத்தில் முழுமையாக நேசி.”

ஆனால் அந்த நேசத்தில்:

உரிமை குறையட்டும்.
நன்றி அதிகரிக்கட்டும்.
கட்டுப்பாடு குறையட்டும்.
பரிவு அதிகரிக்கட்டும்.
எதிர்பார்ப்பு குறையட்டும்.
அர்ப்பணம் அதிகரிக்கட்டும்.

இதுவே நிலையாமையால் சுத்திகரிக்கப்பட்ட அன்பு.

149–151 : மூன்று ஆழமான மனித நம்பிக்கைகள்

இப்போது மூன்று பாடல்களும் ஒன்றாக மிகத் தெளிவாகின்றன:

149 — காலம்

“எனக்கு இன்னும் நேரம் இருக்கும்.”

150 — வளம்

“எனக்கு இருப்பவை என்னைப் பாதுகாக்கும்.”

151 — உறவு

“என்னுடையவர் என்னுடன் இப்படியே இருப்பார்.”

திருமூலர் மூன்றையும் சோதிக்கிறார்.

இதனால்:

காலப்பற்று → பொருட்பற்று → உறவுப்பற்று

என்று விசாரணை ஆழமடைகிறது.

144–151 : நிலையாமை விசாரணையின் எட்டு அடுக்குகள்

பாடல்	விசாரிக்கப்படும் தளம்	வெளிப்படும் தெளிவு
144	உடலின் பொருட்தன்மை	மீண்டும் மண்
145	குடும்ப உறவு	உறவுக்கு இறுதி எல்லை உண்டு
146	பெயர் / சமூக நினைவு	பெயரும் நினைவும் மாறும்
147	உடற்கட்டமைப்பு	அமைப்பு பிரியும்
148	செயற்பாட்டு அதிகாரம்	செய்பவன் செயப்படுபொருளாகிறான்
149	காலம்	முடிவு எப்போது என்று அறிய முடியாது
150	சொத்து / அந்தஸ்து / செல்வம்	உலக உயர்வு யாக்கையை நிலைநிறுத்தாது
151	நேசம் / இல்லற நெருக்கம்	அன்பின் உலக வடிவத்திற்கும் பிரிவு எல்லை உண்டு

இதனால் அதிகாரம்:

“உடல் நிலைக்காது”

என்ற ஒரு கருத்தை மட்டும் மீண்டும் மீண்டும் கூறவில்லை.

ஒவ்வொரு பாடலும்:

மனிதன் தனது நிலைத்தன்மையை எதன் மீது கட்டுகிறான்?

என்ற வேறு வேறு அடுக்கைத் திறக்கிறது.

சாதகரின் மூன்று நிலை மாற்றம்

151-ன் ஆன்மிகப் பயணம் மூன்று நிலைகளாகச் சுருக்கப்படலாம்.

1. உரிமை

“இவர் என்னுடையவர்.”

2. நன்றி

“இவர் என் வாழ்க்கையில் இணைந்திருக்கிறார்.”

3. அர்ப்பணம்

“இந்த உறவை அன்புடனும் அறத்துடனும் வாழ்வேன்; ஆனால் அதன் காலத்தை நான் கட்டுப்படுத்த முடியாது.”

இதுவே:

பற்று → பக்குவம்

என்ற மாற்றம்.

ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

151-ஆம் பாடல் யாக்கை நிலையாமையை மனித வாழ்வின் மிக நெருக்கமான தளமான மணவுறவு, நேசம், நினைவு ஆகியவற்றுக்குள் கொண்டு வருகிறது. உயிரோடு இருக்கும்போது பேச்சு, மணவுறவு, அன்பு ஆகிய வடிவங்களில் இயங்கிய உறவு, யாக்கை முடிந்தபின் அழுகை, நினைவு, உடலைக் கையாளுதல், இறுதிச் சடங்கு ஆகிய வேறு வடிவங்களுக்கு மாறுகிறது. இதன் மூலம் அன்பு பொய்யானது என்று திருமூலர் கூறவில்லை; அன்பு வெளிப்படும் உடல்சார் உலக வடிவம் நிலையற்றது என்பதை உணர்த்துகிறார். யோகப் பார்வையில் உறவை விட்டு ஓடுவது அல்ல, உறவுக்குள் உரிமைப் பற்றை அறிந்து தளர்த்துவது முக்கியம்; ஆகமப் பார்வையில் “என்னுடையவர்” என்ற உரிமை நன்றி, பொறுப்பு, அர்ப்பணம் ஆகியவற்றாக முதிர வேண்டும்; தாந்திரிகப் பார்வையில் நெருக்கமான அனுபவம் மறுக்கப்படாமல் அதன் நிலையாமை விழிப்புடன் அனுபவிக்கப்பட வேண்டும்; சைவத் தத்துவத்தில் அன்பும் பாசப் பந்தமும் ஒன்றல்ல என்பதைத் தெளிவுபடுத்தி, நிலையற்ற உறவையே இறுதி ஆதாரமாகப் பற்றிக்கொள்ளும் அறியாமை தளர வேண்டும். ஆகவே இப்பாடலின் முடிவு உறவிலிருந்து விலகுதல் அல்ல — பிரிவு நிச்சயம் என்பதை அறிந்தபடியே, இருக்கும் காலத்தில் இன்னும் தூய்மையாகவும் நன்றியுடனும் பற்றற்ற அன்புடனும் வாழ்வதாகும்.

ஞானச் சூத்திரம்

மணவுறவு → நேசம் → நெருக்கம் → யாக்கைப் பிரிவு → அழுகை → சடங்கு → நினைவின் மாற்றம் → பற்றின் எல்லை → அன்பின் சுத்திகரிப்பு.

அதன் அகமாற்ற வடிவம்:

“என்னுடையவர்” → “என்னுடன் இருப்பவர்” → “என் வாழ்வில் கிடைத்த அரிய உறவு” → “அன்புடன் வாழ்ந்து அர்ப்பணிக்க வேண்டிய உறவு.”

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

நிலையாமை “ஒருநாள் பிரிவோம்; ஆகவே நேசிக்காதே” என்று சொல்லவில்லை — “ஒருநாள் பிரிவோம்; ஆகவே உரிமைப் பற்றால் அல்ல, நன்றியுடனும் விழிப்புடனும் இன்னும் ஆழமாக நேசி” என்று சொல்கிறது.

பாடலின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு

இல்லற நெருக்கத்திலிருந்து பிரிவு–சடங்கு–நினைவின் தளர்வுவரை நகரும் அமைப்பு

வாசந்தி பேசி மணம்புணர்ந் தப்பதி
நேசந் தெவிட்டி நினைப்பொழி வார்பின்னை
ஆசந்தி மேல்வைத் தமைய வழுதிட்டுப்
பாசந்தி சுட்டுப் பலியாட்டினார்களே. (151)

151-ஆம் பாடலின் தர்க்க வலிமை, மிக நெருக்கமான மனித உறவிலிருந்து தொடங்கி, அதே உறவு மரணத்திற்குப் பின் எவ்வாறு வேறு நிலைகளாக மாறுகிறது என்பதை நான்கு அடிகளுக்குள் காட்டுவதிலுள்ளது.

பாடலின் அடிப்படை இயக்கம்:

இணைவு → நேசம் → பிரிவு → அழுகை → சடங்கு.

இதில் திருமூலர் “அன்பு பொய்” என்று நிரூபிக்கவில்லை. மாறாக, அன்பு எவ்வளவு ஆழமாக இருந்தாலும், அது வெளிப்படும் யாக்கை சார்ந்த உறவுமுறை நிலையாமையின் எல்லைக்குள் உள்ளது என்பதைத் தர்க்கமாக நிறுவுகிறார்.

150 → 151 : பொருட்சார்பிலிருந்து உறவுச்சார்பிற்கு

150-ஆம் பாடல்:

மாடம் → சிவிகை → முக்கோடி → திரியாமை

என்று நகர்ந்தது.

அதன் கேள்வி:

“சொத்து, செல்வம், சமூக அந்தஸ்து யாக்கையின் நிலையாமையை மாற்றுமா?”

151-ல் கேள்வி இன்னும் ஆழமாகிறது:

“செல்வம் முடியாததை, மிக நெருக்கமான அன்புறவு செய்ய முடியுமா?”

150-ல் மனிதனைச் சுற்றியிருந்தவை:

சொத்து — அந்தஸ்து — செல்வம்.

151-ல் மனிதனுக்கு மிக அருகில் இருப்பவை:

மணவுறவு — நேசம் — நினைவு.

எனவே அதிகாரத்தின் தர்க்கம் வெளிப்புறத்திலிருந்து அகத்திற்குச் செல்கிறது:

என்னிடம் இருப்பது → என்னுடன் இருப்பவர்.

முதல் அடி — உறவின் உச்ச நெருக்கத்தை முதலில் நிறுவுதல்

“வாசந்தி பேசி மணம்புணர்ந்தப்பதி”

முதல் அடியில் திருமூலர் ஒரு சாதாரண அறிமுகத்தை முன்வைக்கவில்லை.

அவர்:

மணம் புணர்ந்த பதி

என்ற இல்லறத்தின் மிக நெருக்கமான உறவைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்.

இதன் தர்க்கப் பணி முக்கியமானது.

முதலில் உறவின் ஆழத்தை நிறுவாமல் அதன் நிலையாமையைச் சொன்னால் பாடலின் தாக்கம் குறையும்.

எனவே:

முதலில் இணைவு.

பிறகுதான்:

பிரிவு.

இது 151-ன் அடிப்படை எதிர்மறைக் கட்டமைப்பு.

இரண்டாம் அடி — உடல்சார் இணைவிலிருந்து மனச்சார் இணைவிற்கு

“நேசந் தெவிட்டி நினைப்பொழிவார் பின்னை”

முதல் அடியில்:

மணம் புணர்தல்.

இரண்டாம் அடியில்:

நேசம் + நினைப்பு.

அதாவது பாடல் உறவை வெளிப்புற இல்லற அமைப்பிலிருந்து மனத்தின் உள்ளே கொண்டுவருகிறது:

மண உறவு → நேசம் → நினைவு.

இது முக்கியமான முன்னேற்றம்.

திருமூலர்:

“உடல்கள் பிரிகின்றன”

என்று மட்டும் சொல்லவில்லை.

மாறாக மனித உறவின் இரண்டு அடுக்குகளையும் எடுத்துக்கொள்கிறார்:

1. உடனிருக்கும் உறவு
2. மனத்தில் தொடரும் உறவு

பின்னர் இரண்டாவதற்கும் காலத்தின் தாக்கம் இருப்பதைச் சுட்டுகிறார்.

மூன்றாம் அடி — நேசித்த மனிதனிலிருந்து கையாளப்படும் உடலுக்கு

“ஆசந்தி மேல்வைத்தமைய அழுதிட்டுப்”

இங்கே பாடலில் பெரிய திருப்பம் நிகழ்கிறது.

முதல் இரண்டு அடிகளில்:

மனிதன் உறவின் பொருள்.

மூன்றாம் அடியில்:

அவனுடைய உடல் சடங்கின் பொருள்.

இந்த மாற்றமே பாடலின் முக்கியமான நிலையாமைத் திருப்பம்.

மணம் புணர்ந்தவர்
↓
நேசிக்கப்பட்டவர்
↓
நினைக்கப்பட்டவர்
↓
மேல் வைக்கப்படும் உடல்

இதனால் 148-ல் ஏற்கனவே கண்ட:

செய்பவன் → செயப்படுபொருள்

என்ற தர்க்கம் இப்போது இல்லற உறவுக்குள் மீண்டும் வெளிப்படுகிறது.

“அழுதிட்டுப்” — உறவு பொய்யல்ல என்பதற்கான முக்கிய இடம்

மூன்றாம் அடியில்:

“அழுதிட்டுப்”

என்று வருகிறது.

இந்தச் சொல் பாடலின் தர்க்கத்தில் மிக முக்கியமானது.

ஏனெனில் திருமூலரின் நோக்கம்:

“அவர்களுக்கு உண்மையான அன்பே இல்லை”

என்று கூறுவதாக இருந்தால், அழுகையை முன்வைக்கத் தேவையில்லை.

அவர்கள் அழுகிறார்கள்.

அதாவது:

நேசம் இருந்தது.
பிரிவின் வலி இருந்தது.

ஆனால் அதே நேரத்தில்:

அந்த நேசத்தாலும் யாக்கைப் பிரிவைத் தடுக்க முடியவில்லை.

இதனால் பாடலின் தர்க்கம்:

அன்பு பொய் → பிரிவு

என்பதல்ல.

சரியான அமைப்பு:

அன்பு உண்மை + யாக்கை நிலையற்றது → பிரிவு தவிர்க்க முடியாதது.

இந்த வேறுபாடு 151-ஐப் புரிந்துகொள்ள அடிப்படையானது.

நான்காம் அடி — உறவு இறுதிக் கடமையாக மாறுகிறது

“பாசந்தி சுட்டுப் பலியாட்டினார்களே.”

முதல் அடியில்:

வாழ்க்கையைப் பகிர்ந்தார்கள்.

இறுதி அடியில்:

இறுதிச் சடங்கை நிறைவேற்றுகிறார்கள்.

இது மிக வலுவான எதிர்மறை.

மணவுறவு → இறுதிச் சடங்கு.

அதாவது உயிரோடு இருந்தபோது:

உறவு செயற்பட்டது.

மரணத்திற்குப் பின்:

அதே உறவு கடமையாகவும் சடங்காகவும் மாறுகிறது.

இது உறவு அழிந்துவிட்டது என்றல்ல.

உறவின் வெளிப்பாட்டு வடிவம் மாறிவிட்டது.

நான்கு அடிகளின் தர்க்கப் படிக்கட்டு

முதல் அடி — இணைவு

மணம் புணர்ந்தார்

“நாம் ஒன்றாக இருக்கிறோம்.”

இரண்டாம் அடி — மன உறவு

நேசம் → நினைப்பு

“அவர் என் மனத்தில் இருக்கிறார்.”

மூன்றாம் அடி — பிரிவுத் துயரம்

மேல் வைத்து → அழுதல்

“அவர் இனி உயிரோடு என்னுடன் இல்லை.”

நான்காம் அடி — இறுதிக் கடமை

சுடுதல் → பலி

“உடலுடனான உலக உறவு சடங்கின் வழியாக நிறைவு பெறுகிறது.”

இதனால்:

இணைவு → மனப்பிணைப்பு → பிரிவு → துயரம் → சடங்கு

என்ற முழுமையான மனித அனுபவ வளைவு உருவாகிறது.

பாடலின் வினைச்சொல் நகர்வு

151-ன் தர்க்கத்தை வினைகளால் மட்டும் பார்த்தாலும் அதன் இயக்கம் தெளிவாகிறது:

பேசி
↓
புணர்ந்து
↓
நினைத்து
↓
வைத்து
↓
அழுது
↓
சுட்டு
↓
பலி ஆட்டி

இவற்றை இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரிக்கலாம்:

உயிரோடு இருக்கும்போது

பேசுதல் → புணர்தல் → நேசித்தல்

உயிர் பிரிந்தபின்

வைத்தல் → அழுதல் → சுடுதல் → சடங்கு செய்தல்

இதுவே பாடலின் பெரிய இருமை:

உறவாடுதல் ↔ உடலைக் கையாளுதல்.

“நேசம்” மற்றும் “நினைப்பு” ஏன் நடுவில்?

இவை பாடலின் இரண்டு உலகங்களுக்கும் இடையே பாலமாக நிற்கின்றன.

ஒருபுறம்:

உயிருள்ள உறவு.

மறுபுறம்:

இறந்த உடல்.

இரண்டிற்கும் நடுவே:

நேசமும் நினைவும்.

இதனால் பாடல் திடீரென:

மணவாழ்வு → சுடுகாடு

என்று தாவவில்லை.

மாறாக:

உடல்சார் நெருக்கம் → மனச்சார் நெருக்கம் → பிரிவு → சடங்கு

என்று இயல்பான மனவியல் நகர்வை உருவாக்குகிறது.

145 → 151 : ஒரே கருத்தின் மீளுரையல்ல

145-ல்:

“பெண்டிரும் மக்களும் பின்செலார்.”

அது ஒரு தத்துவ எல்லையைச் சுருக்கமாக நிறுவியது:

உறவினர் ஒரு எல்லைவரை மட்டுமே உடன் வர முடியும்.

151 அதையே வெறுமனே மீண்டும் கூறவில்லை.

இப்போது அந்த எல்லை எவ்வாறு அனுபவமாகிறது என்பதை காட்டுகிறது:

நேசித்தல்
↓
பிரிவு
↓
அழுதல்
↓
உடலைச் சுமத்துதல்
↓
எரித்தல்
↓
சடங்கு.

எனவே:

145 — உறவின் எல்லையைச் சொல்கிறது.
151 — அந்த எல்லையை வாழ்வியல் காட்சியாக்குகிறது.

146 → 151 : “நினைப்பு” என்ற கருத்தின் ஆழப்படுத்தல்

146 முடிவில்:

“நினைப்பொழிந்தார்களே.”

151-ல்:

“நினைப்பொழிவார் பின்னை.”

இந்த ஒற்றுமை அதிகாரத்தின் கட்டமைப்பில் முக்கியமானது.

146-ல்:

ஊர், பெயர், பிணம், சுடுகாடு.

அதாவது:

சமூக அடையாளம்.

151-ல்:

மணம், நேசம், அழுகை.

அதாவது:

தனிப்பட்ட நெருக்கமான உறவு.

இதனால்:

சமூக நினைவின் எல்லை → தனிப்பட்ட நேச நினைவின் எல்லை

என்று விசாரணை ஆழமடைகிறது.

148 → 151 : செய்பவனிலிருந்து செயப்படுபொருளாகும் மாற்றம்

148-ல்:

மூக்கில் கை வைத்து,
உடலை மூடி,
எடுத்துச் செல்கின்றனர்.

151-ல்:

மேல் வைத்து,
அழுது,
சுட்டு,
சடங்கு செய்கின்றனர்.

இரண்டிலும் பொதுவான தர்க்கம்:

உயிரோடு இருந்தபோது தானே செய்பவன்
↓
உயிர் பிரிந்தபின் பிறர் செயல் புரியும் உடல்.

ஆனால் 151 இதில் இன்னொரு பரிமாணத்தைச் சேர்க்கிறது:

அந்த உடலைக் கையாளுபவர்கள் அந்நியர்கள் அல்ல;
அவனை நேசித்தவர்களே.

இதனால் நிலையாமையின் உணர்ச்சி ஆழம் அதிகரிக்கிறது.

149 → 150 → 151 : மூன்று நிச்சயங்களின் முறிவு

இந்த மூன்று பாடல்களையும் தொடர்ச்சியாகப் பார்த்தால் அழகான அமைப்பு வெளிப்படுகிறது:

149 — கால நிச்சயம்

“வாழ்க்கை இன்னும் தொடரும்.”

↓

150 — பொருள் நிச்சயம்

“என் செல்வமும் அந்தஸ்தும் எனக்கு நிலைத்தன்மை தரும்.”

↓

151 — உறவு நிச்சயம்

“என் அன்புக்குரியவர் என்னுடன் இப்படியே இருப்பார்.”

திருமூலர் மூன்றையும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக விசாரிக்கிறார்:

காலம் → செல்வம் → பாசம்.

இதனால் அதிகாரம் வெளிப்புற நிலையாமையிலிருந்து மனித இதயத்தின் ஆழமான பற்றுகளுக்குள் நுழைகிறது.

151-ன் மிக முக்கியமான தர்க்க வேறுபாடு

இப்பாடலின் கருத்தை இரண்டு தவறான சமன்பாடுகளிலிருந்து காக்க வேண்டும்.

தவறான வாசிப்பு

உறவு நிலையற்றது → உறவு அர்த்தமற்றது.

இது பாடலின் தர்க்கமல்ல.

மற்றொரு தவறான வாசிப்பு

நினைவு தளர்கிறது → நேசம் பொய்யானது.

இதுவும் பாடலின் தர்க்கமல்ல.

சரியான அமைப்பு:

உறவு உண்மையானது

நேசம் உண்மையானது

பிரிவுத் துயரம் உண்மையானது

இவற்றின் உலக வடிவம் நிலையற்றது.

இதுவே திருமூலரின் நிலையாமை விசாரணையின் நுணுக்கம்.

144–151 : அதிகாரத்தின் கட்டமைப்பு மேலும் தெளிவாகிறது

பாடல்	விசாரணையின் தளம்	உடைக்கப்படும் நிலைத்தன்மை உணர்வு
144	உடலின் பொருட்தன்மை	உடல் திண்ணமானது
145	குடும்ப உறவு	உறவினர் இறுதிவரை உடன் வருவர்
146	பெயர் / சமூக நினைவு	என் சமூக அடையாளம் நிலைக்கும்
147	உடற்கட்டமைப்பு	உடல் அமைப்பு தொடரும்
148	செயற்பாட்டு அதிகாரம்	உடல் எப்போதும் என் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும்
149	காலம்	இன்னும் நேரம் உண்டு
150	செல்வம் / அந்தஸ்து	உலக வளம் நிலைத்தன்மை தரும்
151	இல்லற நேசம்	நெருக்கமான உறவு அதே வடிவில் என்றும் தொடரும்

இந்த வரிசையில் 151 மிக முக்கியமானது.

ஏனெனில் இப்போது நிலையாமை:

மனிதன் வைத்திருப்பதை மட்டும் அல்ல — மனிதன் நேசிப்பதையும்

விசாரணைக்குள் கொண்டுவருகிறது.

பாடலின் மைய எதிர்மறை

151 முழுவதையும் ஒரே எதிர்மறையாகச் சுருக்கினால்:

மணம் புணர்தல் ↔ உடலைச் சுடுதல்

ஆனால் இதன் நடுவில் திருமூலர்:

நேசம் → நினைவு → அழுகை

என்ற மூன்று மனித உணர்வுகளை வைக்கிறார்.

இதனால் மரணம்:

உறவைப் பொய்யாக்கவில்லை.

மாறாக:

உறவின் காலவரையைக் காட்டுகிறது.

இதுவே பாடலின் தர்க்க முதிர்ச்சி.

முழுத் தர்க்க வரைபடம்

பேச்சு
↓
மணவுறவு
↓
நேசம்
↓
மனப்பிணைப்பு
↓
யாக்கைப் பிரிவு
↓
நினைவின் மாற்றம்
↓
உடலை வைத்தல்
↓
அழுகை
↓
சுடுதல்
↓
இறுதிச் சடங்கு
↓
உறவின் உலக வடிவத்திற்கு எல்லை
↓
நிலையாமைத் தெளிவு

தர்க்க இடம்

150-ஆம் பாடல் மாடம், சிவிகை, முக்கோடி ஆகியவற்றின் வழியாக சொத்து, அந்தஸ்து, செல்வம் போன்ற வெளிப்புற உலகப் பாதுகாப்புகள் யாக்கையின் நிலையாமையை மாற்ற முடியாது என்பதை நிறுவிய பின், 151-ஆம் பாடல் விசாரணையை இன்னும் அகத்திற்குக் கொண்டு வந்து, மணவுறவு, நேசம், நினைவு ஆகிய மனிதனின் மிக நெருக்கமான உணர்ச்சிசார் சார்புகளையும் நிலையாமையின் கீழ் நிறுத்துகிறது. முதல் அடியில் மணவுறவின் நெருக்கத்தை நிறுவி, இரண்டாம் அடியில் அதனை நேசம்–நினைவு என்ற மனத்தளத்திற்கு எடுத்துச் சென்று, மூன்றாம் அடியில் உயிருள்ள துணையிலிருந்து பிறரால் வைக்கப்பட்டு அழப்படும் உடலாக மாற்றி, நான்காம் அடியில் சுடுதல்–சடங்கு என்ற இறுதி உலகக் கடமைக்குக் கொண்டு செல்கிறது. இதனால் “உறவு பொய்” என்று அல்ல, “உறவு உண்மையானதாக இருந்தாலும் அதன் யாக்கை சார்ந்த வெளிப்பாட்டு வடிவம் நிரந்தரமல்ல” என்பதே அதிகாரத்தின் அடுத்த தர்க்கப் படியாக நிறுவப்படுகிறது.

தர்க்கச் சூத்திரம்

இணைவு → நேசம் → நினைவு → பிரிவு → அழுகை → சடங்கு → உறவின் எல்லை.

144–151 வரையிலான பெரிய நகர்வில்:

உடல் → உறவு → பெயர் → கட்டமைப்பு → செயற்பாடு → காலம் → செல்வம் → இதயப்பற்று.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி

150 “என்னிடம் இருப்பவை என்னை நிலைநிறுத்தும்” என்ற நிச்சயத்தை உடைத்தது; 151 “என்னுடன் இருப்பவர் என்றும் இப்படியே இருப்பார்” என்ற இன்னும் ஆழமான நிச்சயத்தை உடைக்கிறது.

சாதனை வாழ்வியல்

பிரிவு நிச்சயம் என்பதால் அன்பைக் குறைக்காதே — பற்றைக் குறைத்து அன்பை ஆழப்படுத்து

வாசந்தி பேசி மணம்புணர்ந் தப்பதி
நேசந் தெவிட்டி நினைப்பொழி வார்பின்னை
ஆசந்தி மேல்வைத் தமைய வழுதிட்டுப்
பாசந்தி சுட்டுப் பலியாட்டினார்களே. (151)

151-ஆம் பாடலைச் சாதனை வாழ்வியலாக மாற்றும்போது அதன் மையக் கேள்வி:

“ஒருநாள் பிரிய வேண்டியவர்களுடன் இன்று நான் எப்படிப் பழகுகிறேன்?”

இந்தப் பாடலின் நடைமுறைப் பயன் உறவுகளிலிருந்து விலகுவது அல்ல. மாறாக, உறவுகள் நிரந்தரமல்ல என்பதை உணர்வதால் அவற்றை இன்னும் விழிப்புடனும் நன்றியுடனும் அன்புடனும் வாழ்வது.

நிலையாமையை உணர்ந்த அன்பு:

குறைவாக நேசிக்காது;
குறைவாகப் பற்றிக்கொண்டு, இன்னும் தூய்மையாக நேசிக்கும்.

1. “என்னுடையவர்” என்பதிலிருந்து “என்னுடன் இருப்பவர்” என்பதற்கு

இல்லற வாழ்வில்:

என் கணவர்,
என் மனைவி,
என் குழந்தை,
என் பெற்றோர்

என்று சொல்வது இயல்பானது.

ஆனால் இந்த என் என்பதில் இரண்டு நிலைகள் இருக்கலாம்.

பொறுப்பின் “என்”:

“இவர் என் துணை; அவரை அன்புடன் பேணுவது என் கடமை.”

உரிமையின் “என்”:

“இவர் எனக்குரியவர்; என் விருப்பப்படியே இருக்க வேண்டும்.”

151-ன் நிலையாமை விழிப்பு இரண்டாவதையே தளர்த்துகிறது.

அகமாற்றம்:

“என்னுடையவர்”
↓
“என்னுடன் இருப்பவர்”
↓
“என் வாழ்வில் ஒரு காலத்திற்கு இணைந்திருக்கும் அரிய உயிர்.”

இந்தப் பார்வை வந்தால் உறவில் உரிமை குறைந்து நன்றி அதிகரிக்கும்.

2. பிரிவு நிச்சயம் — ஆகவே அன்பைத் தள்ளிப்போடாதே

ஒருநாள்:

பேச முடியாமல் போகலாம்.
மன்னிப்பு கேட்க முடியாமல் போகலாம்.
நன்றி சொல்ல முடியாமல் போகலாம்.
அன்பை வெளிப்படுத்த முடியாமல் போகலாம்.

151 இதை பயமுறுத்துவதற்காகச் சொல்லவில்லை.

அது கேட்கும் நடைமுறை கேள்வி:

“சொல்ல வேண்டிய அன்பை ஏன் இன்னும் சொல்லாமல் வைத்திருக்கிறாய்?”

எனவே:

அன்பு இருந்தால் வெளிப்படுத்து.
நன்றி இருந்தால் சொல்.
தவறு செய்திருந்தால் மன்னிப்புக் கேள்.
மன்னிக்க முடிந்தால் தேவையின்றித் தாமதிக்காதே.

நிலையாமையின் சிறந்த விளைவு:

உறவுகளில் தாமதம் குறைவது.

3. சிறிய சண்டைகளுக்கு வாழ்க்கையைப் பலியாக்காதே

பல உறவுகளில்:

யார் முதலில் பேசுவது?
யார் தவறு செய்தது?
அவர் ஏன் என்னை மதிக்கவில்லை?
நான் ஏன் மன்னிக்க வேண்டும்?

என்ற சிறிய அகந்தைப் போராட்டங்கள் நீண்டகால இடைவெளிகளை உருவாக்குகின்றன.

151-ன் முன் இவற்றை வைத்துப் பார்த்தால் ஒரு புதிய கேள்வி எழுகிறது:

“இந்தப் பிரச்சனை உண்மையில் இவ்வளவு பெரியதா?”

ஒவ்வொரு முரண்பாட்டையும் உடனே மறந்துவிட வேண்டும் என்பதல்ல. அநீதி, வன்முறை, தீங்கு போன்றவற்றில் தேவையான எல்லைகள் அவசியம்.

ஆனால்:

அகந்தையைப் பாதுகாப்பதற்காக அன்பை அழிக்க வேண்டாம்.

4. துணையை மாற்ற முயல்வதைவிட அவரைப் புரிந்துகொள்ள முயல்

பற்று பெரும்பாலும்:

“நீ இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்.”

என்று சொல்கிறது.

அன்பு:

“நீ யார் என்பதை நான் புரிந்துகொள்ள முயல்கிறேன்.”

என்று சொல்கிறது.

நிலையாமை விழிப்பு நமக்கு நினைவூட்டுவது:

ஒருவருடன் கிடைத்திருக்கும் காலம் வரையறுக்கப்பட்டது.

அந்தக் காலத்தை முழுவதும்:

அவரை கட்டுப்படுத்த,
குறை கூற,
ஒப்பிட,
மாற்ற முயற்சிக்க

செலவிட வேண்டுமா?

அல்லது:

புரிந்துகொள்ள,
வளர உதவ,
பகிர்ந்து வாழ

பயன்படுத்த வேண்டுமா?

5. “நேசம்” பழக்கமாக மாறிவிடாமல் கவனிக்க

நீண்டகால உறவுகளில் ஒரு ஆபத்து:

அன்பு இருக்கிறது; ஆனால் அதன் மதிப்பு உணரப்படுவதில்லை.

தினமும் அருகில் இருப்பதால்:

அவர் இருப்பது இயல்பாகத் தோன்றுகிறது.

இதுவே நிலையாமை நினைவின் முக்கியத்துவம்.

ஒரு கணம் நினைத்துப் பாருங்கள்:

“இவர் என் வாழ்க்கையில் இருக்கிறார் என்பது கட்டாயமல்ல; கிடைத்த வரம்.”

இந்த ஒரு பார்வை:

குறைகளைப் பார்க்கும் மனத்தை
↓
நன்றியைப் பார்க்கும் மனமாக

மாற்ற முடியும்.

6. குடும்பத்தில் “நன்றிச் சாதனை”

151-ஐ ஒரு மிக எளிய குடும்ப சாதனையாக மாற்றலாம்.

ஒவ்வொரு நாளும் குடும்பத்தில் ஒருவரிடம் குறைந்தது ஒரு விஷயத்திற்காவது:

“நன்றி”

சொல்லுங்கள்.

உதாரணமாக:

“இன்று இதைச் செய்ததற்கு நன்றி.”
“என்னுடன் இருந்ததற்கு நன்றி.”
“என்னைப் புரிந்துகொண்டதற்கு நன்றி.”

இது சிறிய செயல்.

ஆனால் இதன் பின்னால் பெரிய நிலையாமை விழிப்பு இருக்கிறது:

“நான் இவருடைய இருப்பை சாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.”

7. குழந்தைகள்மீது பாசம் — உரிமையாக மாறுகிறதா?

பெற்றோர்:

“என் குழந்தை”

என்று அன்புடன் சொல்கிறார்கள்.

ஆனால் சில சமயம் அது:

என் கனவை நிறைவேற்ற வேண்டும்,
நான் விரும்பிய தொழிலைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்,
என் மதிப்பை உயர்த்த வேண்டும்,
நான் சொல்வதுபோல வாழ வேண்டும்

என்ற உரிமையாக மாறலாம்.

151-ன் நிலையாமை விழிப்பில்:

குழந்தையும் தனிப்பட்ட உயிர்.

பெற்றோரின் கடமை:

பாதுகாப்பு,
கல்வி,
வழிகாட்டல்,
மதிப்புகள்,
அன்பு.

ஆனால்:

அவர்களின் முழு வாழ்க்கையை உடைமையாகக் கொள்ளுதல் அல்ல.

அதனால்:

பாசம் → பராமரிப்பு → வழிகாட்டல் → விடுதலை

என்ற பக்குவம் தேவை.

8. துயரத்தை ஆன்மிகத் தோல்வியாக எண்ணாதே

151-ல் மிக முக்கியமான சொல்:

“அழுதிட்டுப்.”

அன்புடையவரை இழந்தபோது அழுவது:

ஞானமின்மைக்கான சான்றல்ல.

துயரப்படுவது:

சாதனையில் தோல்வி அல்ல.

பற்றின்மை என்றால்:

கண்ணீர் வரக்கூடாது

என்பதல்ல.

சாதனை என்பது:

துயரத்தை உணர்ந்தபடியே உண்மையையும் ஏற்றுக்கொள்ளும் திறன்.

அதனால்:

கண்ணீர் + ஏற்றுக்கொள்ளுதல் + பிரார்த்தனை + காலம்

இவை ஒன்றாக இருக்கலாம்.

9. நினைவுகளை அழிக்க வேண்டாம்; பற்றின் வடிவத்தை மாற்று

நினைப்பு ஒழிதல் என்பதைக் கொண்டு:

இறந்தவரை மறந்துவிட வேண்டும்

என்று புரிந்துகொள்ளக்கூடாது.

மாறாக, ஒரு முதிர்ந்த மாற்றம் நிகழலாம்:

உடனிருப்பு → நினைவு → நன்றி → ஆசீர்வாத உணர்வு.

ஒருவர் உடலோடு நம்முடன் இல்லாவிட்டாலும்:

அவர் கற்றுக்கொடுத்தது,
அவர் செய்த நன்மை,
அவர் விட்டுச் சென்ற மதிப்புகள்

நம்முள் தொடரலாம்.

அதனால்:

நினைவில் சிக்கிக்கொள்வதும் தேவையில்லை;
நினைவைக் கட்டாயமாக அழிப்பதும் தேவையில்லை.

அதை:

நன்றியாக மாற்றலாம்.

10. இறுதிச் சடங்கின் வாழ்வியல் பாடம்

பாடலின் இறுதியில்:

உடலை வைத்து,
அழுது,
சுட்டு,
சடங்கு செய்கின்றனர்.

இது ஒரு கடினமான உண்மையை முன்வைக்கிறது.

ஒருநாள் நாம் மிகவும் நேசித்த ஒருவருக்குச் செய்யக்கூடிய இறுதிக் கடமை:

அவருடைய உடலை மரியாதையுடன் அனுப்பிவைப்பதாக மட்டுமே இருக்கலாம்.

அதனால் அவர் உயிரோடு இருக்கும்போது செய்ய வேண்டிய அன்பை:

இறுதிச் சடங்கின் பெருமையால் ஈடு செய்ய முடியாது.

இதிலிருந்து ஒரு வலுவான வாழ்வியல் நெறி வருகிறது:

இறந்தபின் செய்யும் மரியாதையைவிட, உயிரோடு இருக்கும்போது செய்யும் அன்பு முக்கியம்.

11. பணத்தைவிட நேரத்தை உறவுகளுக்குக் கொடு

150-ல்:

முக்கோடி.

151-ல்:

நேசம்.

இரண்டு பாடல்களையும் சேர்த்துப் பார்த்தால் ஒரு நவீன வாழ்வியல் கேள்வி எழுகிறது:

குடும்பத்திற்காகப் பணம் சம்பாதிக்கிறோம்; ஆனால் குடும்பத்துடன் வாழ நேரமில்லையா?

பொருளாதாரப் பொறுப்பு அவசியம்.

ஆனால்:

“அவர்களுக்காகவே உழைக்கிறேன்”

என்று சொல்லிக்கொண்டு அவர்களுடன் பேசுவதற்கே நேரமில்லாத நிலை உருவானால் மீண்டும் முன்னுரிமையைப் பார்க்க வேண்டும்.

செல்வமும் உறவும் எதிரிகள் அல்ல.

சரியான சமநிலை:

வளம் உருவாக்கு + உறவை வாழ்.

12. இல்லற நெருக்கத்தையும் சாதனையாகப் பார்

மணம் புணர்ந்த என்ற பாடல் சூழலை வெறும் உலக அனுபவமாக மட்டும் பார்க்க வேண்டியதில்லை.

துணையுடன் வாழ்வதில்:

பொறுமை,
தியாகம்,
மன்னிப்பு,
நேர்மை,
நம்பிக்கை,
பரிவு

ஆகியவை வளர்கின்றன.

எனவே இல்லறம்:

சாதனைக்கு இடையூறு

என்று மட்டும் பார்க்கப்பட வேண்டியதில்லை.

விழிப்புடன் வாழப்பட்ட இல்லறம்:

அகந்தையைச் சோதிக்கும் சாதனைக் களம்

ஆகவும் அமையலாம்.

13. சமூக ஊடக உறவுக்கும் இதே சோதனை

இன்று மனிதன்:

likes,
comments,
messages,
online attention

ஆகியவற்றையும் நேசத்தின் அளவுகோலாகக் கொள்ளலாம்.

ஆனால் 151-ன் கேள்வி:

“என்னை எத்தனை பேர் நினைக்கிறார்கள்?”

என்பதல்ல.

மாறாக:

“நான் உயிரோடு இருக்கும்போது எத்தனை உறவுகளை உண்மையாக வாழ்கிறேன்?”

டிஜிட்டல் தொடர்பின் அளவு:

மனித நெருக்கத்தின் ஆழத்திற்குச் சமமல்ல.

14. குரு–சிஷ்ய உறவிலும் உரிமை வேண்டாம்

ஆன்மிக உறவிலும்:

“என் குரு”,
“என் சீடர்”,
“என் குழு”

என்ற அடையாளங்கள் பற்றாக மாறலாம்.

குருவை நேசிப்பதும் மரியாதை செய்வதும் ஒன்றாக இருக்கலாம்.

ஆனால்:

குருவை தனிப்பட்ட உடைமையாகக் கருதுதல்,
மற்றவர்களின் அணுகலைப் பொறாமைப்படுதல்,
குழுவை தனிப்பட்ட அதிகாரத்தின் நீட்சியாக்குதல்

ஆன்மிகப் பற்றின் வடிவங்களாக மாறலாம்.

உறவு:

உரிமையாக அல்ல; அருளைப் பெறும் வாய்ப்பாக

வாழப்பட வேண்டும்.

15. தினசரி மூன்று உறவுச் சாதனைகள்

151-ஐ மிக எளிமையாக வாழ்வில் கொண்டுவரலாம்.

ஒவ்வொரு நாளும்:

ஒன்று — நன்றி

இன்று ஒருவரிடம் உண்மையான நன்றியை வெளிப்படுத்து.

இரண்டு — திருத்தம்

தீர்க்கக்கூடிய ஒரு சிறிய உறவுக் குறையைத் தீர்க்க முயல்.

மூன்று — முழு இருப்பு

குறைந்தது சில நிமிடங்களாவது ஒரு அன்புக்குரியவருடன் கைப்பேசி அல்லது வேறு கவனச்சிதறல் இல்லாமல் முழுமையாக இரு.

இந்த மூன்றும்:

நிலையாமை → விழிப்பு → அன்பு

என்ற மாற்றத்தை நடைமுறையாக்குகின்றன.

16. மூன்று சுயவிசாரணைக் கேள்விகள்

நாள் முடிவில் கேளுங்கள்:

1. இன்று என் அன்புக்குரியவர்களை இயல்பாகக் கிடைத்தவர்கள் என்று எடுத்துக்கொண்டேனா, அல்லது நன்றியுடன் கண்டேனா?
2. இன்று என் அன்பில் உரிமையும் கட்டுப்பாடும் அதிகமாக இருந்ததா, அல்லது பரிவும் புரிதலும் அதிகமாக இருந்ததா?
3. இன்று பிரிவு ஏற்பட்டாலும் நான் சொல்லாமல் விட்ட அன்பு, நன்றி, மன்னிப்பு ஏதாவது இருக்கிறதா?

இந்தக் கேள்விகள் மரணப் பயத்தை வளர்ப்பதற்கல்ல.

உறவின் விழிப்பை வளர்ப்பதற்கு.

17. 149–151 : வாழ்வின் மூன்று முன்னுரிமைகள்

இந்த மூன்று பாடல்களையும் சாதனை வாழ்வியலாக மாற்றினால்:

149 — நேரத்தைத் தள்ளிப்போடாதே

முக்கியமானதை இன்று செய்.

150 — வளத்தை வீணாக்காதே

கிடைத்ததை நன்மையாக மாற்று.

151 — அன்பைத் தள்ளிப்போடாதே

இருப்பவர்களை இருக்கும்போதே நேசி.

இதனை ஒரே சூத்திரமாக:

நேரத்தை வாழ் → வளத்தைப் பயன்படுத்து → உறவை நேசி.

என்று கொள்ளலாம்.

18. நிலையாமை உணர்ந்த அன்பின் நான்கு பண்புகள்

151-ன் சாதனை சரியாக உள்ளீர்க்கப்பட்டால் அன்பில் நான்கு மாற்றங்கள் வர வேண்டும்:

உரிமை குறையும் — நன்றி அதிகரிக்கும்.
கட்டுப்பாடு குறையும் — புரிதல் அதிகரிக்கும்.
ஒத்திவைப்பு குறையும் — அன்பின் வெளிப்பாடு அதிகரிக்கும்.
பயம் குறையும் — விழிப்பான உடனிருப்பு அதிகரிக்கும்.

இதுவே நிலையாமை ஞானம் உறவுக்குள் மலர்வது.

சாதனை வாழ்வியல் சாரம்

151-ஆம் பாடல் உறவுகளைத் துறக்கச் சொல்லவில்லை; உறவுகளை நிரந்தர உடைமையாகக் கொள்ளும் மனப்பற்றைத் தளர்த்துகிறது. மணவுறவு, நேசம், நினைவு, பிரிவுத் துயரம், இறுதிச் சடங்கு ஆகியவற்றை ஒரே தொடரில் வைத்து, மிக நெருக்கமான அன்பிற்குக்கூட யாக்கையின் கால எல்லை இருப்பதை உணர்த்துகிறது. இந்த உண்மை அன்பைக் குறைக்க வேண்டிய காரணமல்ல; மாறாக, அன்பை ஒத்திவைக்காமல் வெளிப்படுத்தவும், சிறிய அகந்தைப் பிரச்சனைகளால் உறவுகளை வீணாக்காமல் இருக்கவும், துணை மற்றும் குடும்பத்தை உடைமையாக அல்ல அரிய உறவாகக் காணவும், பிரிவுக்கு முன்பே நன்றி, மன்னிப்பு, பரிவு ஆகியவற்றை வாழ்வாக்கவும் அழைக்கிறது. நிலையாமையை உணர்ந்த சாதகர் குறைவாக நேசிப்பதில்லை; உரிமைப் பற்றைக் குறைத்து, இன்னும் விழிப்புடனும் நன்றியுடனும் ஆழமாக நேசிக்கிறார்.

சாதனைச் சூத்திரம்

உரிமை → பொறுப்பு
பழக்கம் → நன்றி
கட்டுப்பாடு → புரிதல்
முரண்பாடு → மன்னிப்பு
ஒத்திவைப்பு → இன்றைய அன்பு
பிரிவுப் பயம் → விழிப்பான உடனிருப்பு
பற்று → அர்ப்பணம்

அதன் மிகச் சுருக்கமான வடிவம்:

“என்னுடையவர்” → “என்னுடன் கிடைத்திருக்கும் அரிய உயிர்.”

நினைவில் நிற்க வேண்டிய சாதனை வரி

ஒருநாள் பிரிய வேண்டியதாலே இன்று தூரமாக இருக்காதே; ஒருநாள் பிரிய வேண்டியதாலே இன்று இன்னும் அன்பாக இரு.

ஒரே பார்வையில் பாடலின் சாரம்

நெருக்கமான உறவின் நிலையாமையிலிருந்து பற்றற்ற அன்பின் பக்குவத்திற்கு

வாசந்தி பேசி மணம்புணர்ந் தப்பதி
நேசந் தெவிட்டி நினைப்பொழி வார்பின்னை
ஆசந்தி மேல்வைத் தமைய வழுதிட்டுப்
பாசந்தி சுட்டுப் பலியாட்டினார்களே. (151)

151-ஆம் பாடல் “யாக்கை நிலையாமை” அதிகாரத்தில் ஒரு முக்கியமான அகநகர்வை ஏற்படுத்துகிறது. இதற்கு முன் உடல், குடும்பம், பெயர், உடற்கட்டமைப்பு, செயற்பாட்டு ஆற்றல், காலம், செல்வம், சமூக அந்தஸ்து ஆகியவற்றின் நிலையாமை ஆராயப்பட்டது. இப்போது திருமூலர் மனிதன் மிகவும் ஆழமாகப் பற்றிக்கொள்ளும் இடத்திற்குள் வருகிறார்:

“என்னுடையவர்” என்று இதயம் பற்றிக்கொள்ளும் உயிர்.

மணவுறவு, நேசம், நினைவு, அழுகை, இறுதிச் சடங்கு ஆகியவற்றை ஒரே தொடரில் வைத்து, அன்பின் உண்மையை மறுக்காமல் அதன் உலக வடிவத்தின் எல்லையை அவர் காட்டுகிறார்.

நான்கு அடிகள் — ஒரு முழு உறவுப் பயணம்

பாடலின் நகர்வைச் சுருக்கினால்:

மணவுறவு → நேசம்/நினைவு → பிரிவுத் துயரம் → இறுதிச் சடங்கு.

முதல் அடியில்:

இணைவு.

இரண்டாம் அடியில்:

மனப்பிணைப்பு.

மூன்றாம் அடியில்:

பிரிவும் அழுகையும்.

நான்காம் அடியில்:

உடலுடனான இறுதிக் கடமை.

இதனால் மனித உறவின் முழு உலக வளைவு நான்கு அடிகளுக்குள் சுருக்கப்படுகிறது.

பாடல் சொல்லாதது — பாடல் சொல்லுவது

151-ன் சாரத்தைத் துல்லியமாகப் புரிந்துகொள்ள இந்த வேறுபாடு அவசியம்.

பாடல் சொல்லாதது

“அன்பு பொய்.”

பாடல் உணர்த்துவது

“அன்பு வெளிப்படும் யாக்கை சார்ந்த உறவு வடிவம் நிலையற்றது.”

பாடல் சொல்லாதது

“உறவுகளைத் துறந்துவிடு.”

பாடல் உணர்த்துவது

“உறவை நிரந்தர உடைமையாகப் பற்றிக்கொள்ளாதே.”

பாடல் சொல்லாதது

“பிரிவால் அழுவது அறியாமை.”

பாடல் காட்டுவது

“நேசித்தவர்கள் அழுகிறார்கள்; ஆனால் அழுகையாலும் யாக்கைப் பிரிவைத் தடுக்க முடியாது.”

எனவே:

நிலையாமை அன்பை நிராகரிப்பதில்லை; அன்பிலுள்ள நிரந்தர உரிமை மயக்கத்தையே விசாரிக்கிறது.

145-ல் சொல்லப்பட்டது 151-ல் அனுபவமாகிறது

145-ல்:

“பெண்டிரும் மக்களும் பின்செலார்”

என்று உறவின் இறுதி எல்லை ஒரு தத்துவக் கூற்றாகச் சொல்லப்பட்டது.

151-ல் அந்தக் கருத்து ஒரு முழுக் காட்சியாகிறது:

நேசித்தார்கள்
↓
பிரிந்தார்கள்
↓
அழுதார்கள்
↓
உடலை வைத்தார்கள்
↓
சுட்டார்கள்
↓
இறுதிச் சடங்கை நிறைவேற்றினார்கள்.

அதாவது:

145 — உறவின் எல்லையைச் சொல்கிறது.
151 — அந்த எல்லை மனித அனுபவத்தில் எப்படி நிகழ்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறது.

146-ல் சமூக நினைவு; 151-ல் இதய நினைவு

146-ல்:

“நினைப்பொழிந்தார்களே.”

151-ல்:

“நினைப்பொழிவார் பின்னை.”

ஆனால் இரண்டின் சூழல் வேறு.

146:

ஊர் → பெயர் → பிணம் → சுடுகாடு → நினைவு.

151:

மணவுறவு → நேசம் → பிரிவு → அழுகை → சடங்கு.

எனவே அதிகாரம்:

சமூக நினைவின் நிலையாமையிலிருந்து தனிப்பட்ட இதயப் பிணைப்பின் நிலையாமைக்கு

ஆழமடைகிறது.

150 → 151 : “என்னுடையது” என்பதிலிருந்து “என்னுடையவர்” என்பதற்கு

150-ன் மையம்:

மாடம் → சிவிகை → முக்கோடி.

அதாவது:

“என்னுடையவை.”

151-ன் மையம்:

மணவுறவு → நேசம் → நினைவு.

அதாவது:

“என்னுடையவர்.”

இது அதிகாரத்தின் மிக நுண்ணிய முன்னேற்றம்.

பொருளைப் பற்றுவது ஒரு நிலை.

உயிரைப் பற்றுவது இன்னும் ஆழமான நிலை.

எனவே நிலையாமை விசாரணை இப்போது பொருட்பற்றிலிருந்து இதயப்பற்றிற்குள் நுழைகிறது.

யோகச் சாரம் — உறவை விட்டுவிடுவது அல்ல; உரிமைப் பற்றை விடுவது

151-ன் யோகப் பக்குவம்:

“நான் யாரையும் நேசிக்க மாட்டேன்; அப்போதுதான் துன்பமில்லை.”

என்பதல்ல.

அது யோகத்தின் உயர்ந்த முடிவாகாது.

மாறாக:

நேசி — ஆனால் உடைமையாக்காதே.
உறவாடு — ஆனால் கட்டுப்படுத்தாதே.
பாதுகாத்திடு — ஆனால் நிரந்தரமாக்க முயலாதே.
பிரிவு வந்தால் துயரத்தை உணர் — ஆனால் உண்மையை மறுக்காதே.

இதுவே நிலையாமையால் பக்குவப்படுத்தப்பட்ட உறவு.

ஆகமச் சாரம் — உரிமையிலிருந்து அர்ப்பணத்திற்கு

உறவை:

“எனக்குரியவர்”

என்று மட்டும் காணும் மனம்,

ஆன்மிகப் பக்குவத்தில்:

“என் வாழ்வில் ஒரு காலத்திற்கு அருளப்பட்ட உறவு”

என்று காணத் தொடங்குகிறது.

அப்போது:

உரிமை → பொறுப்பு
பழக்கம் → நன்றி
பற்று → அர்ப்பணம்

என்ற மாற்றம் நிகழ்கிறது.

தந்திரச் சாரம் — அனுபவத்தை மறுக்காமல் விழிப்புடன் அனுபவித்தல்

151 மணவுறவையும் நேசத்தையும் வாழ்க்கையிலிருந்து அகற்றவில்லை.

அதனால் இப்பாடலிலிருந்து பெறப்படும் தாந்திரிகப் பக்குவம்:

அனுபவத்தை மறுப்பதல்ல; அனுபவத்தை நிரந்தரமாக்கும் மனப்பற்றை அறிதல்.

அதாவது:

நெருக்கம் இருக்கட்டும்.
அன்பு இருக்கட்டும்.
இன்பம் இருக்கட்டும்.
குடும்பம் இருக்கட்டும்.

ஆனால் அவற்றின் நடுவிலும்:

“இதுவும் காலத்தின் கீழ் உள்ளது”

என்ற விழிப்பு இருக்கட்டும்.

சைவத் தத்துவச் சாரம் — அன்பும் பந்தமும் ஒன்றல்ல

சைவத் தத்துவ நோக்கில் முக்கியமான வேறுபாடு:

அன்பு ≠ பாசப் பந்தம்.

ஒருவரை ஆழமாக நேசிப்பது தன்னிச்சையாகப் பந்தம் அல்ல.

ஆனால்:

“இவர் இல்லாமல் நான் இல்லை”,
“இவர் என் விருப்பப்படி இருக்க வேண்டும்”,
“இந்த உறவு என்றும் இப்படியே இருக்க வேண்டும்”

என்ற பிடிப்பு அறியாமைப் பற்றாக மாறலாம்.

எனவே ஞானம்:

உறவை அழிக்கவில்லை.

அது:

உறவுக்குள் புகுந்திருக்கும் உரிமை மயக்கத்தைத் தெளிவாக்குகிறது.

151 தரும் மிக அழகான மாற்றம்

நிலையாமையைப் பற்றிய மேற்பரப்பு புரிதல்:

“எல்லாம் போய்விடும்.”

151 தரும் முதிர்ந்த புரிதல்:

“எல்லாம் நிலைக்காது; ஆகவே இருக்கும் காலத்தை அலட்சியப்படுத்தாதே.”

இதனால் நிலையாமை:

அன்பைக் குறைக்க வேண்டிய காரணமாக இல்லாமல்,

அன்பை முழுமையாக வாழ வேண்டிய காரணமாக

மாறுகிறது.

மரண நினைவிலிருந்து வாழ்க்கைத் தெளிவு

151-ன் இறுதியில்:

சுடுதல்,
பலி,
இறுதிச் சடங்கு

வருகின்றன.

ஆனால் பாடலின் சாதனை முடிவு சுடுகாட்டில் நிற்க வேண்டியதில்லை.

அது மீண்டும் உயிரோடு இருக்கும் நம்மிடமே திரும்ப வேண்டும்:

“அப்படியானால் இன்று நான் எப்படி வாழ வேண்டும்?”

அதன் பதில்:

அன்பைச் சொல்லு.
நன்றியை வெளிப்படுத்து.
மன்னிக்கக்கூடியதை மன்னி.
தேவையற்ற அகந்தையை விடு.
குடும்பத்திற்காக நேரம் கொடு.
உறவை உடைமையாக அல்ல அரிய வாய்ப்பாகக் காண்.

இதுவே:

மரண நினைவு → வாழ்க்கைத் தெளிவு.

149–151 : காலம், வளம், உறவு

இந்த மூன்று பாடல்களையும் ஒன்றாகப் பார்த்தால்:

149

நாளை உறுதியில்லை.

150

செல்வம் நிரந்தரப் பாதுகாப்பல்ல.

151

உறவின் உலக வடிவமும் நிரந்தரமல்ல.

இதிலிருந்து உருவாகும் வாழ்வியல் ஞானம்:

காலத்தை வீணாக்காதே.
வளத்தை நன்மையாகப் பயன்படுத்து.
உறவை இருக்கும்போதே முழுமையாக வாழ்.

144–151 : நிலையாமை விசாரணையின் விரிவடைந்த வரைபடம்

144 — உடல்
↓
145 — குடும்ப உறவு
↓
146 — பெயர் / சமூக நினைவு
↓
147 — உடற்கட்டமைப்பு
↓
148 — செயற்பாட்டு அதிகாரம்
↓
149 — காலம்
↓
150 — சொத்து / அந்தஸ்து / செல்வம்
↓
151 — இல்லற நேசம் / இதயப்பற்று

இப்போது திருமூலரின் விசாரணை மிகவும் ஆழமாகிவிட்டது.

மனிதன்:

எதை உடலாகப் பற்றுகிறான்?
யாரை உறவாகப் பற்றுகிறான்?
எதை அடையாளமாகப் பற்றுகிறான்?
எதை பாதுகாப்பாகப் பற்றுகிறான்?
யாரை “என்னுடையவர்” என்று பற்றுகிறான்?

என்று ஒவ்வொரு அடுக்காகத் திறக்கப்படுகிறது.

ஒரே பார்வையில் 151

பேச்சு
↓
மணவுறவு
↓
நேசம்
↓
“என்னுடையவர்” என்ற பிணைப்பு
↓
யாக்கைப் பிரிவு
↓
அழுகை
↓
இறுதிச் சடங்கு
↓
உறவின் உலக வடிவத்திற்கு எல்லை
↓
நிலையாமை விழிப்பு
↓
உரிமைப் பற்றின் தளர்வு
↓
நன்றி
↓
பற்றற்ற ஆழமான அன்பு

மொத்த ஞானச் சாரம்

151-ஆம் பாடல் யாக்கை நிலையாமை விசாரணையை மனிதனின் மிக நெருக்கமான இல்லற உறவுக்குள் கொண்டு வருகிறது. பேச்சு, மணவுறவு, நேசம் ஆகியவற்றால் இணைந்திருந்த மனிதர்கள், யாக்கை முடிந்தபின் பிரிவு, அழுகை, உடலைக் கையாளுதல், இறுதிச் சடங்கு ஆகிய நிலைகளை எதிர்கொள்வதை அது காட்டுகிறது. இதனால் அன்பு பொய்யானது என்று திருமூலர் கூறவில்லை; அன்பு வெளிப்படும் உடல்சார் உறவின் வடிவம் நிரந்தரமல்ல என்பதை உணர்த்துகிறார். யோகத்தில் உறவை விட்டொழிப்பதைவிட உரிமைப் பற்றைத் தளர்த்துதல் முக்கியமாகிறது; ஆகமப் பார்வையில் “என்னுடையவர்” என்ற மனநிலை பொறுப்பு, நன்றி, அர்ப்பணம் ஆகியவற்றாக முதிர்கிறது; தாந்திரிகப் பார்வையில் உலக அனுபவம் மறுக்கப்படாமல் அதன் நிலையாமை விழிப்புடன் வாழப்படுகிறது; சைவ ஞானத்தில் அன்பும் அறியாமைப் பற்றும் வேறுபடுத்தப்படுகின்றன. இதன் நிறைவு உறவிலிருந்து விலகுவதில் அல்ல — பிரிவு நிச்சயம் என்பதை அறிந்ததால், இருக்கும் காலத்திலேயே இன்னும் நன்றியுடனும் பொறுப்புடனும் பற்றற்ற ஆழமான அன்புடனும் வாழ்வதில் உள்ளது.

ஞானச் சூத்திரம்

இணைவு → நேசம் → பற்று → பிரிவு → துயரம் → நிலையாமைத் தெளிவு → உரிமையின் தளர்வு → நன்றி → அர்ப்பணம் → தூய அன்பு.

அதன் அகமாற்றச் சூத்திரம்:

“என்னுடையவர்” → “என்னுடன் இருப்பவர்” → “என் வாழ்வில் கிடைத்த அரிய உறவு” → “அன்புடன் வாழ்ந்து அர்ப்பணிக்க வேண்டிய உயிர்.”

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

நிலையாமை அன்பைச் சிறிதாக்குவதில்லை; “என்றும் என்னுடையவர்” என்ற உரிமையைச் சிறிதாக்கி, “இன்று என்னுடன் இருக்கும் அரிய உயிர்” என்ற நன்றியைப் பெரிதாக்குகிறது.

திருச்சிற்றம்பலம்.