கண்ட நிலையாமையும் மாறாத தேடலும்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 157

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஐம்பத்து ஏழாவது படிக்கட்டில் (157) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

யோக–ஆகம–தந்திர–சைவத் தத்துவ ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

நிலையாமையைக் கண்ட பின்னரும் மனித மனம் ஏன் தொடர்கிறது?

வைச்சகல் அற்றது கண்டு மனிதர்கள்
அச்சக லாதென நாடு மரும்பொருள்
பிச்சது வாய்ப்பின் றொடர்வுறு மற்றவர்
எச்சக லாநின் றிளைக்கின்ற வாறே. (157)

157-ஆம் பாடலை விளக்கும்போது முதலில் ஒரு உரைநேர்மை அவசியம். P01-ல் கண்டபடி வைச்சகல், அச்சகலாதென, பிச்சது, எச்சகலா ஆகிய தொடர்களின் துல்லியமான பழந்தமிழ்ப் பிரிப்பு இன்னும் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டியுள்ளது. எனவே அவற்றின் மீது குறிப்பிட்ட மறைபொருளையோ தத்துவக் கோட்பாட்டையோ கட்டாமல், பாடலில் உறுதியாகத் தெரியும்:

கண்டு → நாடும் → தொடர்வுறு → நின்று → இளைக்கின்ற

என்ற இயக்கத்தையும், மனிதர்கள், அரும்பொருள், மற்றவர் என்ற தெளிவான கூறுகளையும் அடிப்படையாகக் கொண்டே இவ்விளக்கம் அமைக்கப்படுகிறது.

இந்த வரம்பிற்குள் பார்த்தால், 157 யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தில் மிக முக்கியமான திருப்பத்தை ஏற்படுத்துகிறது:

மரணத்தைப் பார்ப்பது மட்டும் ஞானமல்ல; பார்த்த உண்மை நமது தேடலையும் வாழ்வையும் மாற்றுகிறதா என்பதே ஞானத்தின் தொடக்கம்.

1. 156 → 157 : இறந்தவரிடமிருந்து உயிரோடு இருப்பவரிடம் பார்வை திரும்புகிறது

156-ல்:

குழலி, மாடு, மனை ஆகியவற்றை விட்டுப் பிரிந்து,
உடல் சுடுகாட்டிற்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டு,
அங்கே வைக்கப்பட்டபின்,
உடன் வந்தவர்கள் அகன்றார்கள்.

157-ல்:

“கண்டு மனிதர்கள்”

என்று தொடங்குகிறது.

இதனால் ஒரு மிக முக்கியமான பார்வை மாற்றம் நிகழ்கிறது.

156-ன் கேள்வி

இறந்த உடலுக்கு என்ன நிகழ்கிறது?

157-ன் கேள்வி

அதைப் பார்த்த உயிரோடு இருப்பவருக்கு என்ன நிகழ்கிறது?

அதாவது நிலையாமை இப்போது இறந்தவனுடைய பிரச்சினை அல்ல.

அதைப் பார்த்து இன்னும் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் மனிதனுடைய பிரச்சினையாகிறது.

2. “கண்டு” — நிலையாமை ஒரு கோட்பாடு அல்ல

மனிதனுக்கு மரணம் பற்றி தெரியாதது அல்ல.

அவன்:

முதுமையைக் காண்கிறான்,
நோயைக் காண்கிறான்,
உறவினரின் பிரிவைக் காண்கிறான்,
இறுதிச்சடங்கில் கலந்துகொள்கிறான்,
உடல் எடுத்துச் செல்லப்படுவதைக் காண்கிறான்.

எனவே நிலையாமை என்பது:

அறிவில்லாததால் தெரியாத உண்மை அல்ல.

157-ல் வரும்:

“கண்டு”

என்ற சொல் இதனால் முக்கியமாகிறது.

மனிதன்:

கேட்டவன் மட்டுமல்ல;

கண்டவன்.

ஆனால் கண்டதும் வாழ்வை மாற்றிவிடுகிறதா?

அதுதான் அடுத்த கேள்வி.

3. காணுதல் ≠ உணர்தல்

இங்கே ஒரு அடிப்படை வேறுபாடு தேவை:

கண் காணுதல்
≠
உள்ளம் உணர்தல்

ஒருவர் இறப்பதைப் பார்க்கலாம்.

அந்த நேரத்தில்:

“வாழ்க்கை நிலையற்றது”

என்று நினைக்கலாம்.

சில நாட்களில் மீண்டும்:

அதே கோபம்,
அதே பேராசை,
அதே போட்டி,
அதே அகங்காரம்,
அதே பற்றுகள்

முழுமையாகத் திரும்பிவிடலாம்.

இதனால்:

அனுபவம் நடந்தது; ஆனால் ஞானமாக மாறவில்லை.

157-ன் ஆழமான வாசிப்பு இங்கே திறக்கிறது:

நிலையாமையைக் காண்பது ஒரு நிகழ்வு; நிலையாமையை உணர்ந்து வாழ்வை மாற்றுவது சாதனை.

4. “கண்டு” என்பதற்குப் பின் “நாடும்” ஏன் வருகிறது?

பாடலின் இரண்டு முக்கிய வினைகள்:

கண்டு
↓
நாடும்

மனிதன் ஒன்றைக் காண்கிறான்.

அதற்குப் பின்னும் ஏதோ ஒன்றை நாடுகிறான்.

இந்த இரண்டிற்கிடையேதான் மனித மனத்தின் பெரிய முரண்பாடு இருக்கிறது.

நிலையற்றதைக் கண்ட பின்:

எதை நாடுகிறேன்?

என்ற கேள்வியே முக்கியம்.

157-ன் அரும்பொருள் என்ன என்பதை உரைநுணுக்கம் தீராத நிலையில் ஒரு குறிப்பிட்ட தத்துவப் பொருளாக நிர்ணயிக்கக் கூடாது.

ஆனால் நாடும் என்ற வினை தெளிவாகக் கேட்கச் செய்கிறது:

“நான் வாழ்நாளை எதைத் தேடுவதற்குப் பயன்படுத்துகிறேன்?”

5. “அரும்பொருள்” — அரிது என்பதாலேயே மதிப்புடையதா?

பாடலில் தெளிவாக வரும் தொடர்:

“அரும்பொருள்”

அதாவது:

அரிதாகக் கிடைப்பது,
பெறுதற்கரியது,
மதிப்புடையதாகக் கருதப்படுவது.

ஆனால் சாதகருக்கு ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது:

அரிதாகக் கிடைப்பதெல்லாம் ஆன்மிக ரீதியாக அரியதா?

உலகில்:

செல்வம் அரிதாக இருக்கலாம்.
அதிகாரம் அரிதாக இருக்கலாம்.
புகழ் அரிதாக இருக்கலாம்.
பதவி அரிதாக இருக்கலாம்.

ஆனால்:

பெறுவது கடினம் என்பதாலேயே அது நிலையானது ஆகிவிடாது.

இது இப்பாடலின் அரும்பொருள் என்பதற்கான இறுதி சொற்பொருள் என்று கூறவில்லை; மாறாக, அந்தச் சொல்லிலிருந்து எழும் சாதனை விசாரணை.

6. “அகலுதல்” — 156-லிருந்து தொடரும் மைய ஒலி

156 முடிந்தது:

“வைத்தகன்றாரே.”

157-ல்:

வைச்சகல்,
அச்சகலா,
எச்சகலா

என்ற ஒலியமைப்புகள் வருகின்றன.

அவற்றின் துல்லிய இலக்கணப் பிரிப்பு இன்னும் உறுதியாகாததால் அனைத்தையும் ஒரே அகல் வேராக முடிவுசெய்ய முடியாது.

ஆனால் 156–157 தொடரில்:

அகலுதல் / அகலாமை

என்ற ஒலி–கருத்து எதிரொலி இருப்பதைப் புறக்கணிக்கவும் முடியாது.

156:

எல்லோரும் இறுதியில் அகல்கிறார்கள்.

157:

மனித மனம் அகலாத ஒன்றைத் தேடுகிறதா?

என்ற கேள்வி திறக்கப்படும் வாய்ப்பு இருக்கிறது.

இதனை உறுதியான மொழிபெயர்ப்பாக அல்ல, தத்துவ வாசிப்பிற்கான சாத்தியமான திசையாக மட்டுமே வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

7. நிலையற்றதைப் பார்த்த மனிதனுக்குள் இயல்பாக எழ வேண்டிய கேள்வி

156 முழுவதையும் பார்த்த மனிதன் என்ன கேட்க வேண்டும்?

மனை பின்னால் நின்றது.
செல்வம் பின்னால் நின்றது.
அன்புடையோர் ஒரு எல்லையில் அகன்றார்கள்.
உடலும் சிதைந்தது.

அப்படியானால்:

“அகலாதது எது?”

என்ற கேள்வி இயல்பாக எழுகிறது.

இதுவே யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தின் ஆழமான தத்துவப் பயன்.

நிலையாமையைப் பற்றிய ஞானம்:

“எல்லாம் அழியும்”

என்ற எதிர்மறை முடிவில் நிற்கக் கூடாது.

அதன் அடுத்த கேள்வி:

“அப்படியானால் நிலையான சார்பு எது?”

என்பதாக வேண்டும்.

8. யாக்கை நிலையாமை ஏன் ஞானத்திற்கான வாசல்?

திருமூலர் உடலை நிலையற்றது என்று காட்டுவது:

உடலை வெறுக்கச் செய்வதற்காக அல்ல.

மாறாக:

நிலையற்றதை நிலையானது என்று தவறாகப் பற்றிய மனத்தை விழிக்கச் செய்வதற்காக.

இதனால்:

நிலையாமை உணர்வு
↓
தவறான நிரந்தர நம்பிக்கை உடைதல்
↓
“அப்படியானால் நிலையான சார்பு எது?” என்ற தேடல்
↓
ஞான விசாரணை

என்ற பாதை திறக்கிறது.

157 இந்தத் திருப்பத்தின் அருகில் நிற்கும் பாடலாக வாசிக்கப்படலாம்.

9. சைவத் தத்துவப் பார்வை — பாசப் பொருள்களிலிருந்து பதி நோக்கிய திருப்பம்

சைவத் தத்துவத்தின் பரந்த அமைப்பில் மனித அனுபவம்:

பதி — பசு — பாசம்

என்ற முப்பொருள் உறவில் ஆராயப்படுகிறது.

இங்கு கவனமாக இருக்க வேண்டும்:

157 நேரடியாக:

“இந்தச் சொல் பாசம்”,
“இந்தச் சொல் பதி”

என்று கூறவில்லை.

ஆனால் அதிகாரத்தின் தத்துவ இயக்கத்தை சைவ சித்தாந்த ஒளியில் வாசிக்கும்போது:

உடல்,
செல்வம்,
உறவு,
பதவி,
உலக அடையாளம்

ஆகிய அனைத்தும் மாற்றத்திற்குட்பட்டவை என்பதை மீண்டும் மீண்டும் காட்டுவது, அவற்றைத் தன்னுடைய முழுமையான நிரந்தர அடையாளமாகக் கொள்ளும் மயக்கத்திலிருந்து உயிரை விடுவிக்கும் விசாரணைக்கு உதவுகிறது.

அப்போது கேள்வி:

“மாறுவதையே நான் சார்ந்திருக்க வேண்டுமா?”

என்று மாறுகிறது.

10. பாசத்தை வெறுப்பது அல்ல; பாசத்தின் இயல்பை அறிதல்

சைவப் பார்வையில் பாசம் என்ற தொழில்நுட்பச் சொல்லை:

மனைவி,
குடும்பம்,
செல்வம்

என்பவற்றோடு நேரடியாக சமமாக்கக் கூடாது.

குடும்ப அன்பு தானாகவே பந்தம் அல்ல.

செல்வம் தானாகவே பந்தம் அல்ல.

உடல் தானாகவே பந்தம் அல்ல.

சிக்கல்:

மாறுகிற ஒன்றை மாறாத சுயமாகப் பற்றிக்கொள்வது.

எனவே நிலையாமை உணர்வு:

பொருளை அழிப்பதில்லை;

தவறான அடையாளத்தைத் திருத்துகிறது.

11. “நாடும்” — தேடலின் திசைதான் ஆன்மிக வாழ்க்கையை நிர்ணயிக்கிறது

மனிதன் தேடாமல் இருக்க முடியாது.

அவன் ஏதாவது ஒன்றை நாடுகிறான்:

பாதுகாப்பு,
அன்பு,
செல்வம்,
அறிவு,
அங்கீகாரம்,
ஆனந்தம்,
இறைநிலை.

எனவே பிரச்சினை:

தேடுகிறோமா இல்லையா?

என்பதல்ல.

முக்கியமான கேள்வி:

“எதை நாடுகிறோம்?”

157-ன் நாடும் என்ற வினையை சாதனைப் பார்வையில் எடுத்தால்:

தேடலை நிறுத்து

என்று அல்ல;

தேடலின் திசையை ஆராய்

என்று மாறுகிறது.

12. யோகப் பார்வை — அனுபவம் மனத்தில் ஞானமாகப் பதிகிறதா?

யோகச் சாதனையில் அனுபவத்தைப் பார்ப்பதற்கும், அதிலிருந்து உள்ளுணர்வு உருவாவதற்கும் இடையில் விழிப்பு தேவை.

157-ன் இயக்கம்:

கண்டு → நாடும் → தொடர்வுறு → இளைக்கின்ற

என்பதால் ஒரு முக்கியமான மனவியல் கேள்வி எழுகிறது:

மனம் எதைத் தொடர்ந்து செல்கிறது?

மனிதன் நிலையாமையைப் பார்த்தாலும்:

பழைய வாசனைகள்,
பழக்கங்கள்,
ஆசைகள்,
அடையாளங்கள்

அவனை மீண்டும் அதே திசையில் இழுக்கலாம்.

எனவே யோகப் பயன்பாடு:

காணுதல் → கவனித்தல் → விசாரித்தல் → திசைமாற்றுதல்

என்றதாகிறது.

13. “தொடர்வுறு” — மனத்தின் தொடர்ச்சிப் பழக்கம்

157-ன் முக்கியமான சொற்களில் ஒன்று:

தொடர்வுறு

இதனைப் பற்றித் தொடருதல் / தொடர்படைதல் என்ற பொருள் வட்டத்தில் எடுத்துக்கொண்டால், அது மனித மனத்தின் ஒரு முக்கிய இயல்பைத் திறக்கிறது.

மனம்:

பழக்கமானதைத் தொடர்ந்து செல்கிறது.

ஒரு இறுதிச்சடங்கில்:

“வாழ்க்கை நிலையற்றது”

என்று ஆழமாக உணரலாம்.

ஆனால் மறுநாள்:

பழைய போட்டி,
பழைய கோபம்,
பழைய பேராசை,
பழைய அகங்காரம்

மீண்டும் தொடங்கலாம்.

இதுவே:

கண்ட உண்மை மனப்பழக்கத்தை உடனே மாற்றுவதில்லை

என்ற உண்மை.

14. ஆன்மிக வாழ்வின் பெரிய இடைவெளி — அறிவுக்கும் மாற்றத்திற்கும் இடையில்

மனிதனுக்குத் தெரியும்:

உடல் நிலையற்றது.

ஆனால் அவன் வாழ்வது:

உடல் நிரந்தரமானது போல.

அவனுக்குத் தெரியும்:

செல்வத்தை எடுத்துச் செல்ல முடியாது.

ஆனால் வாழ்வின் பெரும்பகுதியை:

செல்வச் சேர்க்கையிலேயே செலவிடலாம்.

அவனுக்குத் தெரியும்:

உறவுகள் ஒருநாள் பிரியும்.

ஆனால்:

நன்றி சொல்லாமல் காலம் கடத்தலாம்.

இதுதான்:

அறிந்தது ↔ வாழ்ந்தது

என்ற இடைவெளி.

157-ன் ஆழமான சாதனைப் பயன்பாடு இந்த இடைவெளியை வெளிச்சமிடுகிறது.

15. “இளைக்கின்ற” — தவறான தேடலின் சோர்வு?

பாடலின் இறுதியில் தெளிவாக வரும் வினை:

இளைக்கின்ற

அதாவது:

சோர்தல்,
தளர்தல்,
வருந்துதல்

என்ற பொருள் வட்டம்.

ஆனால் எதனால் அவர்கள் இளைக்கிறார்கள் என்பதில் எச்சகலா போன்ற சொற்களின் வாசிப்பு இன்னும் தீராததால், இதனை:

“உலக ஆசையால்தான் சோர்கிறார்கள்”

என்று பாடலின் நேரடிப் பொருளாக உறுதி செய்ய முடியாது.

இருப்பினும் சாதனைப் பயன்பாட்டில் ஒரு பொதுவான கேள்வி நியாயமாக எழுகிறது:

“நான் தொடர்ந்து நாடுவது என்னை நிறைவுறச் செய்கிறதா, அல்லது தொடர்ந்து இளைப்பையே உருவாக்குகிறதா?”

இந்தக் கேள்வி 157-ஐ நேரடியாக நம் வாழ்க்கைக்குள் கொண்டுவருகிறது.

16. “அரும்பொருள்” — சைவ ஞான வாசிப்பில்

உரைநுணுக்கம் உறுதியாகாததால்:

அரும்பொருள் = சிவம்

என்று நேரடியாகச் சமன்படுத்துவது முறையல்ல.

ஆனால் சைவ ஞானப் பார்வையில் இந்தப் பாடல் திறக்கும் கேள்வி:

“அழிவதைக் கண்ட உயிர் அழியாத சார்பை நாட வேண்டாமா?”

என்பதாக இருக்கிறது.

திருமந்திரத்தின் பரந்த ஆன்மிகப் பாதையில் அந்தத் தேடல்:

இறைசார்பு,
அருள்,
ஞானம்,
சிவயோக அனுபவம்

என்ற திசைகளில் வளர்கிறது.

இது பாடலின் சொற்பொருள் அல்ல; திருமந்திரத்தின் பரந்த சைவச் சூழலில் செய்யப்படும் தத்துவ விரிவாக்கம்.

17. ஆகமப் பார்வை — காணப்பட்ட உண்மை அனுஷ்டானமாக மாற வேண்டும்

ஆகமச் சாதனை வெறும் தத்துவ அறிவாக மட்டும் இருப்பதில்லை.

அறிந்த உண்மை:

பூஜை,
ஜபம்,
தியானம்,
ஒழுக்கம்,
சேவை,
இறைநினைவு

ஆகியவற்றின் மூலம் வாழ்வாக வேண்டும்.

157-ன் கண்டு என்பதிலிருந்து பெறக்கூடிய முக்கியப் பாடம்:

கண்ட நிலையாமை அனுஷ்டானமாக மாறுகிறதா?

ஒரு மரணத்தைப் பார்த்தபின்:

சில நிமிட உணர்ச்சி மட்டும் போதாது.

அது:

“என் வாழ்க்கையின் முன்னுரிமைகளை மாற்ற வேண்டுமா?”

என்ற கேள்வியாக வேண்டும்.

அதாவது:

அனுபவம் → நினைவு → அனுஷ்டானம் → உள்ளமாற்றம்

18. தாந்திரிகப் பார்வை — அனுபவத்தை விழிப்புணர்வாக மாற்றுதல்

இந்தப் பாடலில் குறிப்பிட்ட தாந்திரிக மறைகுறியீடு இருப்பதாகச் சொல்ல ஆதாரம் இல்லை.

எனவே:

அச்சகலா = குறிப்பிட்ட சக்தி,
பிச்சது = குண்டலினி நிலை,
எச்சகலா = சக்கர நிலை

போன்ற கட்டமைப்புகளை உருவாக்கக் கூடாது.

ஆனால் பரந்த தாந்திரிக சாதனை நோக்கில்:

வாழ்க்கையில் நிகழும் அனுபவத்தை விழிப்புணர்விற்கான வாயிலாக மாற்றுவது

என்ற அணுகுமுறை இங்கு பொருந்துகிறது.

மரணத்தைப் பார்த்தால்:

பயம் மட்டும் அல்ல;

விழிப்பு.

பிரிவைக் கண்டால்:

மனச்சோர்வு மட்டும் அல்ல;

பற்றின் இயல்பைப் பற்றிய விசாரணை.

இதுவே அனுபவத்தை சாதனையாக மாற்றுதல்.

19. 156 சொன்னது “விட்டுச் செல்ல வேண்டும்”; 157 கேட்பது “அதைப் பார்த்தும் நீ என்ன செய்கிறாய்?”

இந்த இரு பாடல்களின் உறவு மிக முக்கியம்.

156

நீ கட்டிய உலகம் பின்னால் நிற்கிறது.

157

அதைப் பார்த்த மனித மனம் அதன் பின் எதை நாடுகிறது?

இதனால் 157 ஒரு வகையில் 156-ன் உளவியல் விளைவு.

மரணம்:

வெளியில் நடந்தது.

ஆனால் ஞானம்:

உள்ளே நடக்க வேண்டியது.

அதனால்:

சுடுகாட்டிலிருந்து திரும்பிவருவது உடல் மட்டும் அல்ல; ஒரு புதிய புரிதலுடன் மனமும் திரும்ப வேண்டும்.

20. மரணத்தைப் பார்ப்பதும் பழைய வாழ்க்கைக்குத் திரும்புவதும்

மனித வாழ்க்கையில் அடிக்கடி நிகழும் ஒரு முரண்பாடு:

ஒரு மரணத்தைப் பார்க்கிறோம்.

அப்போது:

வாழ்க்கையின் நிலையாமை மிகவும் தெளிவாகத் தெரிகிறது.

ஆனால் சில நாட்களுக்குப் பின்:

அதே முன்னுரிமைகள்.

இதனால் 157-ன் சாத்தியமான உளவியல் செய்தி மிகவும் ஆழமானது:

நிலையாமையின் அனுபவம் தற்காலிக உணர்ச்சியாக முடிந்துவிடாமல், வாழ்க்கைத் திசையை மாற்றும் ஞானமாக மாற வேண்டும்.

21. “கண்டு → நாடும்” இடையில் ஒரு சாதகர் செய்ய வேண்டியது

157-ல்:

கண்டு

என்ற பின்:

நாடும்

வருகிறது.

சாதகருக்கு இந்த இரண்டிற்கிடையே ஒரு முக்கியமான படி சேர்க்கப்பட வேண்டும்:

கண்டு
↓
நின்று விசாரி
↓
எது நிலையற்றது என்பதை அறி
↓
எது உண்மையில் நாடத்தக்கது என்பதைத் தீர்மானி
↓
பின் நாடு

அதாவது:

தேடலைத் தொடங்குவதற்கு முன் தேடலின் திசையைத் தேர்ந்தெடு.

22. 144–157 : அதிகாரம் இப்போது ஒரு புதிய நிலையை அடைகிறது

இதுவரை திருமூலர் பல அடையாளங்களை ஒன்றன்பின் ஒன்றாகக் கலைத்தார்:

உடல்,
செல்வம்,
உறவு,
பெயர்,
பதவி,
சமூக மரியாதை,
இல்லம்,
ஊர்.

156 வரை:

எவை எல்லாம் நிலையற்றவை?

என்பது பிரதானமாக இருந்தது.

157-ல் பார்வை:

இவற்றின் நிலையாமையைப் பார்த்த மனிதன் என்ன செய்கிறான்?

என்ற திசைக்கு நகர்கிறது.

இது முக்கியமான மாற்றம்:

நிலையாமையின் காட்சி → நிலையாமையின் பாடம்

23. மூன்று மனித நிலைகள்

157-ன் அடிப்படையில் மூன்று நிலைகளை வேறுபடுத்தலாம்.

1. பார்க்காதவன்

நிலையாமையைப் பற்றிச் சிந்திக்கவே இல்லை.

2. பார்த்தும் மாறாதவன்

உண்மை தெரியும்; பழைய தேடல் தொடர்கிறது.

3. பார்த்து விசாரிப்பவன்

“இதைப் பார்த்தபின் நான் எதை நாட வேண்டும்?” என்று கேட்கிறான்.

சாதனை மூன்றாவது நிலைக்குக் கொண்டுசெல்ல வேண்டும்.

24. நிலையாமையின் நோக்கம் விரக்தி அல்ல — தேடலின் திருத்தம்

யாக்கை நிலையாமையை தவறாகப் புரிந்தால்:

“எல்லாம் அழியும்; ஆகவே எதற்கும் அர்த்தமில்லை.”

என்ற நிஹிலிஸ்டிக் முடிவு வரலாம்.

ஆனால் திருமந்திரச் சாதனையின் பரந்த சூழலில் அது பொருத்தமல்ல.

சரியான நகர்வு:

எல்லாம் நிலையற்றது
↓
ஆகவே எதுவும் அர்த்தமற்றது ❌

அல்ல.

மாறாக:

எல்லாம் நிலையற்றது
↓
எனவே தவறான நிரந்தரப் பற்றை விடு
↓
வாழும் காலத்தைச் சரியாகப் பயன்படுத்து
↓
உண்மையில் நாடத்தக்கதை நாடு

இதுவே 157-ன் ஆழமான ஆன்மிகப் பயன்பாடு.

25. 157-ன் மைய ஞான முரண்

இந்தப் பாடலின் தெளிவான கூறுகளை வைத்து மைய முரணை இவ்வாறு சுருக்கலாம்:

காண்கிறான் — ஆனால் தேடல் தொடர்கிறது.
அறிகிறான் — ஆனால் பழக்கம் தொடர்கிறது.
தொடர்கிறான் — இறுதியில் இளைக்கிறான்.

எனவே கேள்வி:

“நிலையாமையை நான் அறிந்திருக்கிறேனா?” என்பதல்ல; “அந்த அறிவு என் தேடலின் திசையை மாற்றியிருக்கிறதா?” என்பதே.

ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

157-ஆம் பாடல், 156-ல் உடலை சுடுகாட்டில் வைத்து மனிதர்கள் அகன்ற காட்சிக்குப் பின், பார்வையை இறந்த உடலிலிருந்து அதை “கண்டு” இன்னும் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் மனிதர்களிடம் திருப்புகிறது. பாடலின் சில முக்கிய தொடர்களான வைச்சகல், அச்சகலாதென, பிச்சது, எச்சகலா ஆகியவற்றின் துல்லியமான பழந்தமிழ்ப் பிரிப்பு இன்னும் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டியதால், அவற்றின் மேல் குறிப்பிட்ட மறைபொருளை கட்டுவது பொருத்தமல்ல. இருப்பினும் கண்டு — நாடும் — அரும்பொருள் — தொடர்வுறு — இளைக்கின்ற என்ற தெளிவான இயக்கம், நிலையாமையை நேரடியாகக் கண்ட பின்னரும் மனித மனத்தின் தேடல் தொடர்வதை விசாரணைக்குள் கொண்டுவருகிறது. இதனால் 157-ன் ஆழமான ஆன்மிகப் பயன்பாடு “மரணம் உண்டு என்பதை அறிந்தாயா?” என்பதைக் கடந்து, “அதை அறிந்தபின் உன் தேடலின் திசை மாறியதா?” என்று கேட்பதாகிறது. யோகப் பார்வையில் இது அனுபவத்தை விழிப்புணர்வாக மாற்ற வேண்டும் என்பதைக் காட்டுகிறது; ஆகமப் பார்வையில் கண்ட உண்மை அனுஷ்டானமாக வேண்டும்; சைவத் தத்துவப் பார்வையில் மாறுபவற்றையே நிரந்தர அடையாளமாகப் பற்றும் மனம் திருத்தப்பட்டு, உண்மையில் சாரத்தக்கது எது என்ற விசாரணை எழ வேண்டும்; தாந்திரிக சாதனை விரிவாக்கத்தில் வாழ்க்கை அனுபவமே விழிப்பிற்கான வாயிலாக மாற்றப்பட வேண்டும். எனவே நிலையாமையின் நோக்கம் விரக்தி அல்ல — தேடலின் திருத்தம்.

ஞானச் சூத்திரம்

நிலையாமையைக் காணுதல்
↓
“கண்டு”
↓
மனிதன்
↓
“நாடும்”
↓
எதை நாடுகிறேன்?
↓
“தொடர்வுறு”
↓
எதைத் தொடர்ந்து செல்கிறேன்?
↓
“இளைக்கின்ற”
↓
இந்தத் தேடல் என்னை எங்கு கொண்டுசெல்கிறது?
↓
தேடலின் திசையை விசாரித்தல்
↓
நிலையாமை அறிவு → வாழ்க்கை மாற்றம் → சாதனை விழிப்பு

156 → 157

156 — உடலை வைத்து மனிதர்கள் அகன்றார்கள்.
↓
157 — அகன்ற மனிதர்களின் மனம் எதைத் தொடர்ந்து நாடுகிறது என்று விசாரணை தொடங்குகிறது.

அதனால்:

மரணக் காட்சி → காணுதல் → உளவியல் முரண் → தேடலின் விசாரணை → ஞான விழிப்பு

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

மரணத்தை ஒருமுறை காண்பது வாழ்க்கையை மாற்றாது; கண்ட நிலையாமை நமது தேடலின் திசையை மாற்றும்போதுதான் அது ஞானமாகிறது. “எல்லாம் அகல்கிறது” என்ற உணர்வு விரக்தியில் முடிவதற்கல்ல — “அப்படியானால் நான் எதை நாட வேண்டும்?” என்ற உண்மையான தேடலைத் தொடங்குவதற்காக.

பாடல் 157 — தர்க்கக் கட்டமைப்பு

நிலையாமையைக் “காணுதல்” எப்போது வாழ்க்கையை மாற்றும் ஞானமாகிறது?

வைச்சகல் அற்றது கண்டு மனிதர்கள்
அச்சக லாதென நாடு மரும்பொருள்
பிச்சது வாய்ப்பின் றொடர்வுறு மற்றவர்
எச்சக லாநின் றிளைக்கின்ற வாறே. (157)

157-ஆம் பாடலின் சில சொற்றொடர்களான வைச்சகல், அச்சகலாதென, பிச்சது, எச்சகலா ஆகியவற்றின் துல்லியமான பழந்தமிழ்ப் பிரிப்பு இன்னும் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டியுள்ளது. எனவே அவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு உறுதியான மறைபொருள் அமைப்பதைத் தவிர்த்து, தெளிவாகத் தெரியும் சொற்களான:

கண்டு → மனிதர்கள் → நாடும் → அரும்பொருள் → தொடர்வுறு → மற்றவர் → நின்று → இளைக்கின்ற

என்ற கருத்து–வினை இயக்கத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு பாடலின் தர்க்கத்தைப் புரிந்துகொள்வதே பாதுகாப்பான முறை.

இந்த அடிப்படையில் 157-ன் முக்கியமான தர்க்க மாற்றம்:

156 வரை “இறந்தவனுக்கு என்ன நிகழ்கிறது?”

157 முதல் “அதைப் பார்த்தும் வாழும் மனிதனுக்கு என்ன நிகழ்கிறது?”

இதுவே இப்பாடல் அதிகாரத்தில் பெறும் முக்கியமான இடம்.

1. 156 → 157 : சுடுகாட்டிலிருந்து மனித மனத்திற்குப் பார்வை திரும்புகிறது

156 முடிந்த இடம்:

“அதுவூர் வாங்கியே வைத்தகன்றாரே.”

உடலை எடுத்துச் சென்றவர்கள்:

சுடுகாட்டை அடைகிறார்கள்,
உடலை வைக்கிறார்கள்,
பின்னர் அகல்கிறார்கள்.

157:

“… கண்டு மனிதர்கள்”

என்று தொடங்குகிறது.

எனவே இரண்டு பாடல்களுக்கிடையேயான இயல்பான நகர்வு:

உடலை வைத்தல்
↓
அகலுதல்
↓
அந்த நிகழ்வைக் கண்ட மனிதர்கள்
↓
அவர்களின் தேடல்

இதனால் 157 தனித்த ஒரு மரணக் காட்சியை உருவாக்கவில்லை.

156-ல் நடந்த காட்சியை உயிரோடு இருப்பவரின் உள்ளத்தில் திருப்புகிறது.

2. 144–156 வரை “காட்சி”; 157-ல் “பார்வையாளர்”

யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தில் இதுவரை திருமூலர் மீண்டும் மீண்டும் காட்டியது:

உடல் மண்ணாகிறது,
பெயர் நீங்குகிறது,
உறவினர் பிரிகிறார்கள்,
புலன்கள் செயலிழக்கின்றன,
உடல் எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது,
பதவி காப்பாற்றுவதில்லை,
உடற்கோயில் சிதைகிறது,
மனை–ஊரை விட்டு உடல் வெளியே செல்கிறது.

இவை அனைத்தும்:

நிலையாமையின் காட்சிகள்.

157-ல்:

“கண்டு மனிதர்கள்”

என்று வருவதால், காட்சியிலிருந்து பார்வையாளருக்குப் பார்வை மாறுகிறது.

அதாவது:

இதுவரை — எதைப் பார்க்க வேண்டும்?
இப்போது — பார்த்தவன் என்ன செய்கிறான்?

இது அதிகாரத்தின் தர்க்க வளர்ச்சியில் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றம்.

3. முதல் அடி — “கண்டு”: அனுபவம் ஏற்கனவே நிகழ்ந்துவிட்டது

“வைச்சகல் அற்றது கண்டு மனிதர்கள்”

முதல் அடியின் முழுச் சொற்பிரிப்பு சிக்கலானதாக இருந்தாலும்:

கண்டு மனிதர்கள்

என்பது தெளிவு.

இதன் தர்க்கப் பணி:

மனிதன் அறியாமையால் மட்டும் நிலையாமையைப் புரியாமல் இல்லை.

அவன்:

கண்டிருக்கிறான்.

இதனால் அடுத்த கேள்வி:

“கண்ட பின் என்ன?”

என்பதாகிறது.

இது மிகவும் முக்கியமானது.

ஏனெனில்:

தகவல் இல்லை → தவறு

என்ற எளிய அமைப்பை பாடல் உருவாக்கவில்லை.

மாறாக:

கண்டிருக்கிறான் → இருந்தும் ஏதோ தொடர்கிறது

என்ற ஆழமான மனித முரண்பாட்டை நோக்குகிறது.

4. “கண்டு” என்பதற்குப் பின் “நாடும்”

இரண்டாம் அடியில்:

“… நாடு மரும்பொருள்”

என்று வருகிறது.

அதனால் இரண்டு முக்கிய வினைகள் நேருக்கு நேர் நிற்கின்றன:

கண்டு
↓
நாடும்

இதுவே பாடலின் முதன்மையான தர்க்கத் திருப்பு.

முதல் வினை

கண்டு — அனுபவம்.

இரண்டாவது வினை

நாடும் — தேடல்.

எனவே:

கண்ட உண்மை தேடலின் திசையை மாற்றியதா?

என்பதே இயல்பான கேள்வி.

5. “அரும்பொருள்” — பாடலின் தேடல் மையம்

நாடும் என்பதற்குப் பொருளாக:

அரும்பொருள்

வருகிறது.

இதனால்:

மனிதன் → நாடுகிறான் → அரும்பொருளை

என்ற இலக்கண–கருத்து அமைப்பு கிடைக்கிறது.

ஆனால் இங்கு ஒரு முக்கியமான வரம்பு:

அரும்பொருள் என்பதை இப்போதே:

சிவம்,
சிவஞானம்,
முத்தி,
உலகச் செல்வம்

என்று ஒன்றாகத் தீர்மானிக்கக் கூடாது.

ஏனெனில் சுற்றியுள்ள சில சொற்களின் வாசிப்பு இன்னும் உறுதியல்ல.

தர்க்க ரீதியாக உறுதியாகக் கூறக்கூடியது:

கண்ட மனிதனிடமிருந்து பாடல் ஒரு தேடலுக்குச் செல்கிறது.

6. முதல் இரண்டு அடிகளின் மைய அமைப்பு

முதல் இரண்டு அடிகளை கருத்து வடிவில்:

நிலையாமை நிகழ்வு
↓
மனிதன் காண்கிறான்
↓
அதன் பின் அவன் ஒன்றை நாடுகிறான்

என்று அமைக்கலாம்.

இதில் மறைந்திருக்கும் தர்க்கக் கேள்வி:

காணப்பட்ட உண்மைக்கும் நாடப்படும் பொருளுக்கும் சரியான தொடர்பு இருக்கிறதா?

இதுவே 157-ன் மனவியல் ஆழம்.

7. மூன்றாம் அடி — “நாடுதல்” இப்போது “தொடர்வுறுதல்” ஆகிறது

“பிச்சது வாய்ப்பின் றொடர்வுறு மற்றவர்”

இங்கு பிச்சது வாய்ப்பின் என்பதன் துல்லியப் பொருள் இன்னும் உறுதியாகாததால் அதன்மேல் கருத்து கட்டக்கூடாது.

ஆனால்:

தொடர்வுறு மற்றவர்

என்ற பகுதி முக்கியமானது.

இரண்டாம் அடியில்:

நாடுதல்

மூன்றாம் அடியில்:

தொடர்தல்

என்று இயக்கம் வளர்கிறது.

அதாவது:

தேடல் → தொடர்ச்சியான இயக்கம்

என்று மாறுகிறது.

இதனால் ஒரு தற்காலிக விருப்பம் அல்லாமல்:

மனிதனைத் தொடர்ந்து இயக்கும் மனப்போக்கு

என்ற அமைப்பு உருவாகிறது.

8. “மனிதர்கள்” → “மற்றவர்”

முதல் அடியில்:

மனிதர்கள்

மூன்றாம் அடியில்:

மற்றவர்

என்று வருகிறது.

இதனால் பாடல் ஒரு தனிமனிதரின் உளவியல் நிலையை மட்டும் பேசாமல்:

மனிதர்களிடையே மீண்டும் மீண்டும் நிகழும் ஒரு நிலையை

சுட்டுவதாகத் தெரிகிறது.

ஒருவர் இறக்கிறார்.

மற்றவர்கள் அதைப் பார்க்கிறார்கள்.

அவர்களும் தங்கள் தேடலைத் தொடர்கிறார்கள்.

பின்னர் அவர்களும் நிலையாமையின் எல்லைக்குள் வருகிறார்கள்.

இந்தச் சுழற்சி பாடலின் அதிகாரச் சூழலுடன் இயல்பாகப் பொருந்துகிறது.

9. நான்காம் அடி — இயக்கத்தின் முடிவு “இளைக்கின்ற”

“எச்சக லாநின் றிளைக்கின்ற வாறே.”

எச்சகலாவின் துல்லியப் பிரிப்பு தீராதிருந்தாலும்:

நின்று
இளைக்கின்ற

என்ற இரண்டு வினைகள் தெளிவாகத் தெரிகின்றன.

இதனால் பாடலின் வினை இயக்கம்:

கண்டு
↓
நாடும்
↓
தொடர்வுறு
↓
நின்று
↓
இளைக்கின்ற

என்று நிறைவடைகிறது.

இது மிகவும் முக்கியமான அமைப்பு.

10. “கண்டு” முதல் “இளைக்கின்ற” வரை

பாடல்:

காணுதல்

என்ற விழிப்பு வாய்ப்பில் தொடங்குகிறது.

ஆனால்:

இளைத்தல்

என்ற நிலையில் முடிகிறது.

இதனால் இரண்டு முனைகள்:

கண்டு ↔ இளைக்கின்ற

என்று உருவாகின்றன.

இவற்றுக்கிடையே:

நாடுதல் + தொடர்தல்

உள்ளன.

எனவே தர்க்க அமைப்பு:

அனுபவம் → தேடல் → தொடர்ச்சி → இளைப்பு

என்று அமைவதாகத் தெரிகிறது.

இதிலிருந்து:

“எதை நாடியது?”
“எதைத் தொடர்ந்தது?”
“ஏன் இளைத்தது?”

என்ற கேள்விகள் அடுத்த விளக்கத்திற்குத் திறக்கப்படுகின்றன.

ஆனால் உரைநுணுக்கம் தீராத நிலையில் அவற்றுக்கு உறுதியான சொற்பொருள் பதிலை இங்கே உருவாக்கக்கூடாது.

11. 156-ன் வினைகளும் 157-ன் வினைகளும்

இரண்டு பாடல்களையும் வினை இயக்கத்தில் ஒப்பிட்டால் மிகவும் அழகான வேறுபாடு தெரிகிறது.

156

ஒழிய → ஏறி → நோக்கி → வைத்து → அகன்றார்

இவை பெரும்பாலும்:

உடலின் வெளிப்புறப் பயணம்.

157

கண்டு → நாடும் → தொடர்வுறு → நின்று → இளைக்கின்ற

இவை:

மனித மனத்தின் இயக்கம்.

எனவே:

156 — உடல் எங்கே செல்கிறது?

157 — அதை கண்ட மனம் எங்கே செல்கிறது?

இதுவே இரண்டு பாடல்களுக்கிடையேயான மிகச் சிறந்த தர்க்க இணைப்பு.

12. 156-ன் இறுதிச் சொல் மற்றும் 157-ன் ஒலியமைப்பு

156:

அகன்றாரே

என்று முடிந்தது.

157-ல்:

வைச்சகல்
அச்சகலா
எச்சகலா

என்ற ஒலி வடிவங்கள் வருகின்றன.

இவை அனைத்தையும் இலக்கண ரீதியாக அகல் என்ற ஒரே வேரில் இருந்து வந்தவை என்று இப்போதைக்கு உறுதிப்படுத்த முடியாது.

ஆனால் இலக்கிய அமைப்பில்:

அகன்றார் → ...அகல்... → ...அகலா...

என்ற ஒலித் தொடர்ச்சி கவனிக்கத்தக்கது.

இது 156-ன் பிரிவு என்னும் கருத்தை 157-லும் ஒலியளவில் தொடரச் செய்யும் வாய்ப்பு கொண்டுள்ளது.

ஆனால் இதனை உறுதியான சொற்பிறப்பியல் முடிவாக அல்ல, கவனிக்கத்தக்க ஒலியமைப்பாக மட்டுமே எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

13. 157-ன் நான்கு அடிகளின் தர்க்கப் பணி

முதல் அடி — காட்சி

“… கண்டு மனிதர்கள்”

நிலையாமை மனிதனின் பார்வைக்கு வந்துவிட்டது.

கேள்வி:

அவன் என்ன கண்டான்?

இரண்டாம் அடி — தேடல்

“… நாடும் அரும்பொருள்”

கண்ட மனிதன் இன்னும் ஒன்றை நாடுகிறான்.

கேள்வி:

அவன் எதை நாடுகிறான்?

மூன்றாம் அடி — தொடர்ச்சி

“… தொடர்வுறு மற்றவர்”

தேடல் ஒரு தொடர்ச்சியான இயக்கமாகிறது.

கேள்வி:

அவன் எதைத் தொடர்ந்து செல்கிறான்?

நான்காம் அடி — இளைப்பு

“… நின்று இளைக்கின்றவாறே.”

அந்த இயக்கத்தின் முடிவில் இளைப்பு/சோர்வு வருகிறது.

கேள்வி:

இந்தத் தொடர்ச்சி அவனை எங்கு கொண்டுவந்தது?

இதனால் நான்கு அடிகளும்:

காட்சி → தேடல் → தொடர்ச்சி → இளைப்பு

என்ற அமைப்பில் நிற்கின்றன.

14. பாடலின் தர்க்கத்தில் உள்ள மிகப் பெரிய முரண்

157-ன் மைய முரண்:

மனிதன் கண்டிருக்கிறான்.

ஆனால்:

தேடல் தொடர்கிறது.

அதாவது:

அனுபவம் இருக்கிறது
ஆனால்
அனுபவத்தின் விளைவு உறுதியில்லை.

இதுவே மனித மனத்தின் முக்கியமான பிரச்சினையைத் திறக்கிறது:

உண்மையைப் பார்ப்பது மட்டும் மனிதனை மாற்றிவிடாது.

அவன் கண்டதை:

நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்,
விசாரிக்க வேண்டும்,
தனது தேடலுடன் ஒப்பிட வேண்டும்.

அப்போதுதான் காட்சி:

ஞானமாக

மாறும்.

15. “கண்டு → நாடும்” இடையே இல்லாத ஒரு படி

பாடலில் நேரடியாக:

கண்டு → நாடும்

என்று நகர்கிறது.

சாதனைப் பார்வையில் இதுவே கேள்வியை உருவாக்குகிறது:

கண்ட பின் விசாரணை நடந்ததா?

ஏனெனில் சரியான ஞான இயக்கம்:

கண்டு
↓
உணர்ந்து
↓
விசாரித்து
↓
எது நிலையற்றது என்பதை அறிந்து
↓
எது நாடத்தக்கது என்பதைத் தீர்மானித்து
↓
நாடுதல்

என்று இருக்க வேண்டும்.

இந்த இடைநிலை இல்லாவிட்டால்:

மனிதன் நிலையாமையைப் பார்த்தும் பழைய தேடலையே தொடர முடியும்.

16. “அறிதல்” மற்றும் “வாழ்தல்” இடையேயான இடைவெளி

157-ன் தர்க்கத்தை மனித அனுபவத்தில் வைத்துப் பார்த்தால்:

மரணம் உண்டு என்று தெரியும்.
ஆனால்
நேரம் முடிவில்லாதது போல வாழ்கிறோம்.

செல்வத்தை எடுத்துச் செல்ல முடியாது என்று தெரியும்.
ஆனால்
செல்வமே முழு வாழ்க்கை போல ஓடுகிறோம்.

உறவுகள் பிரியும் என்று தெரியும்.
ஆனால்
நன்றியை நாளைக்கு ஒத்திப்போடுகிறோம்.

இது:

அறிவு ↔ வாழ்க்கை

என்ற இடைவெளி.

157-ன் கண்டு → நாடும் → தொடர்வுறு → இளைக்கின்ற அமைப்பு இந்த இடைவெளியைப் பற்றிய விசாரணைக்கான வாயிலைத் திறக்கிறது.

17. 144–156 வரை திருமூலர் ஏன் இத்தனை மரணக் காட்சிகளை அடுக்கினார்?

இந்தக் கேள்விக்கு 157 ஒரு முக்கியமான பதிலைத் தரும் இடத்தில் நிற்கிறது.

முன்னைய பாடல்களின் நோக்கம் வெறும்:

“உடல் இறக்கும்”

என்ற ஒரே தகவலை மீண்டும் மீண்டும் கூறுவது என்றால் இத்தனை காட்சிகள் தேவையில்லை.

அவை படிப்படியாக:

செல்வம்,
உறவு,
பெயர்,
உடல்,
புலன்,
சமூகப் பதவி,
இல்லம்,
ஊர்

ஆகிய மனித அடையாளங்களைச் சோதித்தன.

157-ல்:

“கண்டு மனிதர்கள்”

என்று வந்ததும் அந்த எல்லா காட்சிகளும் பார்வையாளரின் முன் திரும்புகின்றன.

அதனால்:

இத்தனை பார்த்த பிறகும் உன் வாழ்க்கையின் தேடல் மாறியதா?

என்ற கேள்வி இயல்பாக எழுகிறது.

18. 144–157 : அதிகாரத்தின் முதல் பெரிய தர்க்க வளைவு

இதுவரை வந்த அதிகாரத்தை ஒரு பெரிய கட்டமைப்பாகப் பார்த்தால்:

முதல் நிலை — நிலையாமையை நிறுவுதல்

உடல் சிதைகிறது.

இரண்டாம் நிலை — உலக அடையாளங்களைச் சோதித்தல்

உறவு, செல்வம், பெயர், பதவி, மனை, ஊர் ஆகியவற்றுக்கும் எல்லை உண்டு.

மூன்றாம் நிலை — பிரிவை நேரடியாகக் காட்டுதல்

உடல் எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது.

நான்காம் நிலை — பார்வையாளரிடம் திரும்புதல்

“கண்டு மனிதர்கள்…”

அதாவது:

நிலையாமையின் உண்மை → நிலையாமையின் காட்சி → நிலையாமையின் சாட்சி → சாட்சியின் தேடல்

157 இந்த நான்காவது நிலையைத் திறக்கிறது.

19. “அரும்பொருள்” அதிகாரத்தில் ஏன் முக்கியமான சொல்?

இதுவரை அதிகாரத்தில் பெரும்பாலும்:

அழியும் பொருட்கள்

காட்டப்பட்டன.

157-ல் திடீரென:

அரும்பொருள்

என்ற சொல் வருகிறது.

இது தர்க்க ரீதியாக கவனிக்கத்தக்கது.

ஏனெனில்:

நிலையற்றவற்றை ஒன்றன்பின் ஒன்றாகக் காட்டிய பின்,

“நாடும் அரும்பொருள்”

என்ற தேடல் மொழி வருகிறது.

இதனால் அதிகாரம் வெறும்:

நிராகரிப்பு

என்ற நிலையில் நிற்காமல்:

தேடல்

என்ற திசைக்கு நகரும் வாய்ப்பு தெரிகிறது.

ஆனால் அந்த அரும்பொருள் என்ன என்பதைச் சுற்றிய சொற்களின் உரைநுணுக்கம் தீராமல் உறுதி செய்யக்கூடாது.

20. இதனால் அதிகாரத்தின் கேள்வி மாறுகிறது

இதுவரை:

எது நிலையற்றது?

157-ல்:

நிலையாமையை அறிந்த பின் எதை நாட வேண்டும்?

என்ற கேள்வி திறக்கிறது.

இது மிகப் பெரிய தர்க்க முன்னேற்றம்.

ஏனெனில் ஞானம்:

தவறானதை நீக்குவது மட்டும் அல்ல;

சரியான தேடலுக்குத் திருப்புவதும் ஆகும்.

21. “இளைக்கின்ற” ஏன் பாடலின் இறுதியில் வருகிறது?

பாடல்:

கண்டு

என்று தொடங்கி,

இளைக்கின்ற

என்று முடிகிறது.

இதனால் ஒரு வட்டம் உருவாகிறது:

அனுபவம்
↓
தேடல்
↓
தொடர்ச்சி
↓
இளைப்பு

இந்த முடிவு சாதகரிடம்:

“என் தேடல் என்னைத் தெளிவாக்குகிறதா, அல்லது தொடர்ந்து இளைப்பாக்குகிறதா?”

என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது.

ஆனால் மீண்டும் குறிப்பிட வேண்டியது:

இளைக்கின்ற எதனால் ஏற்பட்டது என்பதை முழுமையாகத் தீர்மானிக்க எச்சகலா உள்ளிட்ட உரைநுணுக்கம் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டும்.

22. 157-ன் தர்க்கம் “உலகத்தை விட்டுவிடு” என்று சொல்லவில்லை

இந்தப் பாடலின் தர்க்கத்தை:

“மனிதர்கள் உலகத்தைத் தேடி சோர்கிறார்கள்; ஆகவே உலகத்தை விட்டுவிட வேண்டும்”

என்று எளிமைப்படுத்துவது பாதுகாப்பானதல்ல.

உரை அதனை இவ்வளவு தெளிவாக இன்னும் உறுதிப்படுத்தவில்லை.

பாதுகாப்பான தர்க்கம்:

நிலையாமையை மனிதன் காண்கிறான்.
அவன் ஒரு அரும்பொருளை நாடுகிறான்.
தொடர்ச்சி நிகழ்கிறது.
இளைப்பு காட்டப்படுகிறது.

இதன் மீது எழும் விசாரணை:

“கண்ட உண்மை அவனது தேடலை எவ்வாறு மாற்றியது?”

இதுவே இப்போதைக்கு உரைக்கு நெருக்கமான கேள்வி.

23. 156–157 இணைந்த முழுத் தர்க்க வரைபடம்

குழலி + மாடு + மனை — 156
↓
அவற்றை ஒழிதல்
↓
விமானம் ஏறுதல்
↓
ஊர்ப்புறச் சுடுகாடு
↓
உடலை வைத்தல்
↓
மனிதர்கள் அகலுதல்
↓
அந்த நிலையாமையைக் காணுதல் — 157
↓
நாடுதல்
↓
அரும்பொருள்
↓
தொடர்வுறுதல்
↓
நின்று இளைத்தல்
↓
“கண்ட உண்மை தேடலின் திசையை மாற்றியதா?”

சுருக்கமாக:

பிரிவு → காட்சி → காணுதல் → தேடல் → தொடர்ச்சி → இளைப்பு → விசாரணை

24. 157-ன் நான்கு அடிகள் — ஒரே பார்வையில்

அடி	முக்கியச் செயல்	தர்க்கப் பணி
1	கண்டு	நிலையாமை அனுபவமாகிறது
2	நாடும்	மனிதனின் தேடல் முன்வைக்கப்படுகிறது
3	தொடர்வுறு	தேடல் தொடர்ச்சியான இயக்கமாகிறது
4	இளைக்கின்ற	அந்த இயக்கத்தின் இறுதி நிலை காட்டப்படுகிறது

இதன் சாரம்:

காணுதல் மட்டும் போதாது; காணப்பட்ட உண்மை தேடலின் திசையைத் திருத்த வேண்டும்.

தர்க்க இடம்

156-ஆம் பாடல் குழலி, மாடு, மனை ஆகிய மனிதனின் உறவு–உடைமை–வாழ்விடம் அனைத்தையும் பின்னால் விட்டுவிட்டு உடல் ஊர்ப்புறச் சுடுகாட்டிற்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டு அங்கே வைக்கப்பட்டபின் உடன் வந்தவர்களும் அகல வேண்டியிருப்பதை நேரடிக் காட்சியாக நிறைவு செய்தது. 157-ஆம் பாடல் அங்கிருந்து பார்வையை இறந்த உடலிலிருந்து அதை “கண்டு” வாழும் மனிதர்களிடம் திருப்புகிறது. முதல் அடியின் “கண்டு” நிலையாமையை அனுபவமாக நிறுவுகிறது; இரண்டாம் அடியின் “நாடும் அரும்பொருள்” மனிதனின் தேடலை முன்வைக்கிறது; மூன்றாம் அடியின் “தொடர்வுறு” அந்தத் தேடல் தொடர்ச்சியான இயக்கமாக இருப்பதைக் காட்டுகிறது; நான்காம் அடியின் “இளைக்கின்ற” அந்த இயக்கத்தின் முடிவில் ஒரு சோர்வு அல்லது தளர்வு நிலையை நிறுத்துகிறது. வைச்சகல், அச்சகலாதென, பிச்சது, எச்சகலா ஆகியவற்றின் துல்லியப் பழந்தமிழ்ப் பிரிப்பு இன்னும் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டியதால், மனிதன் எதை நாடுகிறான் அல்லது எதனால் இளைக்கிறான் என்பதை இந்நிலையில் இறுதியாக நிர்ணயிக்க முடியாது. இருப்பினும் பாடலின் உறுதியான தர்க்க இயக்கம் “கண்டு → நாடும் → தொடர்வுறு → இளைக்கின்ற” என்பதாகும். இதனால் 144–156 வரை நிலையாமையின் பல வடிவங்களை வெளிப்புறக் காட்சிகளாகக் காட்டிய அதிகாரம், 157-ல் “அவற்றை எல்லாம் கண்ட மனிதனின் தேடல் மாறியதா?” என்ற உளவியல்–ஞான விசாரணைக்குத் திரும்புகிறது.

தர்க்கச் சூத்திரம்

நிலையாமையின் காட்சி
↓
கண்டு
↓
மனிதர்கள்
↓
நாடும்
↓
அரும்பொருள்
↓
தொடர்வுறு
↓
நின்று
↓
இளைக்கின்ற
↓
கண்ட உண்மை ↔ தொடரும் தேடல்
↓
“என் தேடலின் திசை மாறியதா?”

156 → 157 ஒரே வரியில்

156 — நிலையாமையை மனிதன் தன் கண்முன்னே நிகழ்வாகக் காண்கிறான்; 157 — அந்தக் காட்சியை கண்ட பின்னரும் அவனுடைய தேடல் எவ்வாறு தொடர்கிறது என்பதையே விசாரணைக்குள் கொண்டுவருகிறது.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி

157-ன் மையம் “மரணம் உண்டு” என்பதல்ல; “மரணத்தை நீ கண்டுவிட்டாய் — இப்போது நீ எதை நாடுகிறாய்?” என்பதே. காணப்பட்ட நிலையாமை தேடலின் திசையை மாற்றாவிட்டால் அது ஒரு காட்சியாக முடிகிறது; காணப்பட்ட உண்மை வாழ்வின் தேடலை மறுபரிசீலனை செய்யும்போதுதான் அது ஞானத்திற்கான வாசலாகிறது.

பாடல் 157 — சாதனை வாழ்வியல்

“நிலையாமையை நான் அறிவேன்” என்பது போதாது — அந்த அறிவு என் வாழ்க்கையை மாற்றியிருக்கிறதா?

வைச்சகல் அற்றது கண்டு மனிதர்கள்
அச்சக லாதென நாடு மரும்பொருள்
பிச்சது வாய்ப்பின் றொடர்வுறு மற்றவர்
எச்சக லாநின் றிளைக்கின்ற வாறே. (157)

157-ஆம் பாடலின் சில சொற்றொடர்களின் துல்லியமான பழந்தமிழ்ப் பிரிப்பு இன்னும் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டியிருப்பதால், சாதனை வாழ்வியலையும் நாம் உறுதியான சொற்களான:

கண்டு → நாடும் → அரும்பொருள் → தொடர்வுறு → நின்று → இளைக்கின்ற

என்ற இயக்கத்தின் அடிப்படையிலேயே அமைக்க வேண்டும்.

156-ல் மனிதன் மரணத்தை வெளியில் கண்டான். 157 அவனிடம் கேட்கிறது:

“நீ கண்டது உன் கண்களை மட்டும் தொட்டதா, அல்லது உன் வாழ்க்கையின் திசையையே மாற்றியதா?”

இதுவே 157-ஐ வாழ்வாக மாற்றும் மையக் கேள்வி.

1. “கண்டு” — வாழ்க்கை நமக்கு தொடர்ந்து பாடம் நடத்துகிறது

நிலையாமையை அறிய மனிதனுக்கு நூல்கள் மட்டும் தேவையில்லை.

நாம் நேரடியாகவே காண்கிறோம்:

குழந்தை வளர்கிறது;
உடல் முதிர்கிறது;
ஆரோக்கியம் மாறுகிறது;
உறவுகள் மாறுகின்றன;
செல்வம் வருகிறது, போகிறது;
பதவிகள் மாறுகின்றன;
நேசித்தவர்கள் பிரிகிறார்கள்.

எனவே சாதகரின் முதல் பயிற்சி:

நிகழ்வை மட்டும் பார்க்காமல், நிகழ்வு என்ன கற்பிக்கிறது என்பதையும் பார்க்க வேண்டும்.

இதுதான்:

காட்சி → கவனம்

என்ற முதல் மாற்றம்.

2. மரணத்தைப் பார்ப்பது எளிது; அதைத் தன்னுடன் தொடர்புபடுத்துவது கடினம்

ஒரு இறுதிச்சடங்கில் கலந்துகொள்ளும்போது:

“வாழ்க்கை நிலையற்றது”

என்று உணரலாம்.

ஆனால் மனத்தின் மறைமுகமான நம்பிக்கை:

“ஆம், மரணம் உண்மை; ஆனால் இப்போது அது மற்றவருக்குத்தான்.”

என்று இருக்கலாம்.

157-ன் கண்டு மனிதர்கள் நம்மை இதை விசாரிக்க வைக்கிறது:

“நான் காணும் நிலையாமை என்னையும் உள்ளடக்கியதா?”

இந்தக் கேள்வி பயத்தை உருவாக்குவதற்கல்ல.

மாறாக:

காலத்தின் மதிப்பை உணர்வதற்காக.

3. “கண்டு” என்பதற்குப் பிறகு உடனே பழைய வாழ்க்கைக்குத் திரும்பாதே

ஒரு மரணம், நோய், பெரிய இழப்பு அல்லது வாழ்க்கை மாற்றம் நம்மை சில நாட்கள் ஆழமாகச் சிந்திக்கச் செய்யலாம்.

பின்னர்:

அதே கோபம்,
அதே போட்டி,
அதே தேவையற்ற கவலை,
அதே அகங்காரம்,
அதே ஒத்திப்போடுதல்

திரும்பலாம்.

அப்போது:

அனுபவம் நடந்தது; ஆனால் மாற்றம் நடக்கவில்லை.

எனவே 157-ன் சாதனை:

கண்டு → நிறுத்து → சிந்தி → திருத்து → வாழ்

என்பதாக இருக்க வேண்டும்.

4. ஒவ்வொரு பெரிய வாழ்க்கை நிகழ்விற்குப் பிறகும் மூன்று கேள்விகள்

ஒரு மரணம், நோய், பிரிவு, தோல்வி, பெரிய மாற்றம் போன்ற ஒன்றைக் கண்டபின் உடனடியாக வாழ்க்கை வழக்கத்திற்கு ஓடுவதற்கு முன் கேளுங்கள்:

1. இது என்ன உண்மையை எனக்குக் காட்டியது?

2. நான் இப்போது வாழும் முறையில் எதை மாற்ற வேண்டும்?

3. நான் தொடர்ந்து நாடிக்கொண்டிருப்பவற்றில் எது உண்மையில் முக்கியமானது?

இந்த மூன்று கேள்விகளே:

அனுபவத்தை ஞானமாக மாற்றும் இடைநிலை.

5. “நாடும்” — மனிதன் தேடாமல் இருக்க முடியாது

157-ன் இரண்டாவது முக்கியமான வினை:

நாடும்

வாழ்க்கை முழுவதும் நாம் எதையாவது நாடுகிறோம்:

பணம்,
பாதுகாப்பு,
அன்பு,
அங்கீகாரம்,
பதவி,
அறிவு,
ஆன்மிக அனுபவம்.

எனவே சாதனை:

“எதையும் நாடாதே”

என்பதல்ல.

மாறாக:

“நீ நாடுவது உன் வாழ்க்கையின் காலத்தைச் செலவிடத் தகுதியானதா?”

என்று விசாரிப்பது.

6. உங்கள் வாழ்க்கையின் உண்மையான “தேடல்” எது?

நாம் வாயால்:

“எனக்கு இறைவன்தான் முக்கியம்.”

“குடும்பம்தான் முக்கியம்.”

“அமைதிதான் முக்கியம்.”

என்று சொல்லலாம்.

ஆனால் உண்மையில் நாம் எதை நாடுகிறோம் என்பதை அறிய:

என் நேரம் எங்கே செல்கிறது?
என் கவனம் எங்கே செல்கிறது?
என் பணம் எங்கே செல்கிறது?
என் மனம் அதிகமாக எதை நினைக்கிறது?

என்று பாருங்கள்.

ஏனெனில்:

நாம் முக்கியம் என்று சொல்வது ஒன்று; நமது நேரமும் கவனமும் தொடர்ந்து செல்லும் திசை இன்னொன்றாக இருக்கலாம்.

157-ன் நாடும் என்பதை இவ்வாறு சுய ஆய்வாக மாற்றலாம்.

7. “அரும்பொருள்” — அரிதானதை அல்ல, உண்மையில் மதிப்புடையதைத் தேர்ந்தெடு

அரும்பொருள் என்பதன் துல்லியமான குறிப்புப் பொருளை இப்பாடலிலிருந்து இன்னும் உறுதியாக நிர்ணயிக்க முடியாது.

ஆனால் சாதனை வாழ்வில் அது ஒரு நல்ல கேள்வியை எழுப்புகிறது:

“என் வாழ்க்கையில் உண்மையில் அரியவை எவை?”

பணம் மீண்டும் சம்பாதிக்கப்படலாம்.

ஆனால்:

சில வாய்ப்புகள் திரும்பாது.
சில உறவுகளின் காலம் திரும்பாது.
உடலின் சில திறன்கள் திரும்பாது.
குழந்தையின் ஒரு வயது மீண்டும் வராது.
ஒரு குறிப்பிட்ட சாதனை வாய்ப்பு மீண்டும் கிடைக்காமல் போகலாம்.

எனவே:

விலை உயர்ந்தது ≠ அருமையானது

என்பதை உணர வேண்டும்.

8. “தொடர்வுறு” — நான் எதைத் தொடர்ந்து ஓடிக்கொண்டிருக்கிறேன்?

157-ன் மூன்றாவது முக்கியமான இயக்கம்:

தொடர்வுறு

இது சாதகருக்குப் பெரிய சுயவிசாரணை:

“என் வாழ்க்கையில் நான் எதைத் தொடர்ந்து ஓடிக்கொண்டிருக்கிறேன்?”

ஒரு இலக்கை அடைந்ததும்:

அடுத்த இலக்கு.

ஒரு பதவி கிடைத்ததும்:

அடுத்த பதவி.

ஒரு தொகை பணம் வந்ததும்:

இன்னும் அதிகம்.

ஒரு அங்கீகாரம் கிடைத்ததும்:

இன்னும் பெரிய அங்கீகாரம்.

இது தவறு என்று தானாக முடிவு செய்ய வேண்டியதில்லை.

ஆனால் கேள்வி:

இந்தத் தொடர்ச்சி எங்கே செல்கிறது?

9. வளர்ச்சி மற்றும் முடிவில்லாத துரத்தல் — இரண்டையும் வேறுபடுத்து

சாதகர் முன்னேற்றத்தை விட்டுவிட வேண்டியதில்லை.

தொழிலில் வளரலாம்.

செல்வம் உருவாக்கலாம்.

அறிவு பெருக்கலாம்.

நிறுவனம் உருவாக்கலாம்.

ஆனால்:

வளர்ச்சி
மற்றும்
முடிவில்லாத மனத் துரத்தல்

ஒன்றல்ல.

வளர்ச்சி

தெளிவான நோக்கம் + பொறுப்பு + சமநிலை.

துரத்தல்

“இன்னும் கிடைத்தால் தான் நான் நிறைவு.”

157-ன் தொடர்வுறு → இளைக்கின்ற இயக்கம் இந்த வேறுபாட்டைப் பரிசோதிக்க நல்ல சாதனைக்கண்ணாடியாக அமைகிறது.

10. “இளைக்கின்ற” — உங்கள் வாழ்க்கைத் திசையைச் சோதிக்கும் அறிகுறி

பாடல்:

இளைக்கின்ற

என்று முடிகிறது.

எதனால் இந்த இளைப்பு வருகிறது என்பதை உரைநுணுக்கம் முழுமையாகத் தீராமல் உறுதி செய்ய முடியாது.

ஆனால் சாதனை வாழ்வில் இதை ஒரு சுயசோதனையாகப் பயன்படுத்தலாம்:

“நான் தொடர்ந்து நாடுவது என்னை உள்ளிருந்து வளர்க்கிறதா, அல்லது தொடர்ந்து சோர்வடையச் செய்கிறதா?”

இங்கு உடல் களைப்பைப் பற்றி மட்டும் அல்ல.

மன இளைப்பு,
நிறைவின்மை,
முடிவில்லாத ஒப்பீடு,
எப்போதும் அடுத்த ஒன்றைத் தேடும் நிலை

ஆகியவற்றையும் நாம் நம் வாழ்க்கையில் கவனிக்கலாம்.

11. வெற்றி பெற்றும் ஏன் இளைப்பு இருக்கலாம்?

ஒருவர்:

பணம் சம்பாதிக்கலாம்,
வீடு வாங்கலாம்,
பதவி பெறலாம்,
சமூக அங்கீகாரம் பெறலாம்.

ஆனால் மனம் உடனே:

“அடுத்து என்ன?”

என்று கேட்கலாம்.

இதில் பிரச்சினை சாதனையில் அல்ல.

பிரச்சினை:

வெளிப்புற அடைவுகளிடம் நிரந்தர நிறைவை எதிர்பார்ப்பதில்.

எனவே:

அடைவு → மகிழ்ச்சி

இருக்கலாம்.

ஆனால்:

அடைவு = நிரந்தர உள்ளநிறைவு

என்று கட்டாயப்படுத்த வேண்டியதில்லை.

12. தொழில் வாழ்க்கையில் 157

தொழிலில் கேளுங்கள்:

நான் ஏன் இந்தப் பதவியை நாடுகிறேன்?

நான் ஏன் இன்னும் அதிக வருமானத்தை நாடுகிறேன்?

இந்த வளர்ச்சி என்னுடைய குடும்பம், உடல், மன அமைதி, அறம் ஆகியவற்றோடு சமநிலையில் உள்ளதா?

நான் ஒரு இலக்கை நோக்கிச் செல்கிறேனா, அல்லது நிறுத்த முடியாத ஓட்டத்தில் இருக்கிறேனா?

157 தொழில் வளர்ச்சியை எதிர்க்கவில்லை.

அது கேட்கிறது:

“உன் ஓட்டத்தின் திசை உனக்குத் தெரியுமா?”

13. செல்வ வாழ்க்கையில் 157

156-ல்:

மாடு அங்கேயே இருந்தது.

157-ல்:

நாடும் மற்றும் தொடர்வுறு வருகிறது.

இந்த தொடரை வாழ்வியலாகப் பயன்படுத்தினால்:

எவ்வளவு போதும்?

என்ற கேள்வி அவசியம்.

இது:

“சம்பாதிப்பதை நிறுத்து”

என்று பொருளல்ல.

மாறாக:

போதுமானது என்ற அளவில்லாத செல்வத் தேடலுக்கு இயற்கையான நிறுத்தம் இருக்காது.

எனவே ஒருவர் தமக்காக வரையறுக்கலாம்:

பாதுகாப்பிற்கான செல்வம்,
குடும்பப் பொறுப்பிற்கான செல்வம்,
வளர்ச்சிக்கான முதலீடு,
சேவைக்கான வளம்.

அப்போது:

செல்வம் வாழ்க்கைக்கு சேவை செய்கிறது; வாழ்க்கை முழுவதும் செல்வத்திற்கு சேவை செய்ய வேண்டியதில்லை.

14. குடும்ப வாழ்வில் 157

ஒரு இறப்பைப் பார்த்துவிட்டு வீட்டிற்கு திரும்புகிறோம்.

பின்னர்:

பழைய சண்டைகள் தொடர்கின்றன.

157-ன் சாதனை இங்கே மிகவும் நேரடி:

“நான் இப்போது சண்டையிடுவது உண்மையில் இவ்வளவு முக்கியமா?”

எல்லா முரண்பாடுகளையும் தவிர்க்க வேண்டும் என்று பொருளல்ல.

நியாயமான எல்லைகள், பொறுப்புகள், கருத்து வேறுபாடுகள் அவசியமாக இருக்கலாம்.

ஆனால்:

சிறிய அகங்காரப் போராட்டங்கள்

வாழ்க்கையின் அரிய நேரத்தை விழுங்குகின்றனவா என்பதைப் பார்க்க வேண்டும்.

15. சமூக அங்கீகாரத்தில் 157

154-ல்:

நாட்டுக்கு நாயகன்.

ஆனால் இறுதியில்:

உடலும் எடுத்துச் செல்லப்பட்டது.

157-ன் ஒளியில்:

“மற்றவர்கள் என்னைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள்?”

என்பதற்காக எவ்வளவு வாழ்க்கையைச் செலவிடுகிறேன்?

என்று கேட்கலாம்.

புகழ் தீமை அல்ல.

நல்ல பெயர் மதிப்புடையது.

ஆனால்:

புகழ் வாழ்க்கையின் கருவியா, அல்லது சுய மதிப்பின் ஒரே ஆதாரமா?

என்பது சாதனைச் சோதனை.

16. சமூக ஊடக வாழ்வில் 157

இது பாடலின் நேரடிப் பொருள் அல்ல; இன்றைய பயன்பாடு.

தொடர்வுறு என்ற இயக்கத்தை நவீன வாழ்க்கையில்:

தொடர்ந்து scroll செய்தல்,
likes பார்க்குதல்,
views பார்க்குதல்,
comparison,
validation தேடுதல்

போன்ற பழக்கங்களில் சுயவிசாரணைக்கு பயன்படுத்தலாம்.

கேள்வி:

“நான் இதைப் பயன்படுத்துகிறேனா, அல்லது இது என் கவனத்தைத் தொடர்ந்து இழுத்துச் செல்கிறதா?”

ஏனெனில் இன்றைய மிக அரிய செல்வங்களில் ஒன்று:

கவனம்.

17. ஆன்மிக வாழ்க்கையிலும் “தொடர்வுறு” சாத்தியம்

இந்தப் பாடலை உலகியலுக்கே மட்டும் பயன்படுத்தக் கூடாது.

ஆன்மிக வாழ்க்கையிலும் ஒருவர் தொடர்ந்து:

புதிய மந்திரம்,
புதிய குரு,
புதிய அனுபவம்,
புதிய தீட்சை,
புதிய சாதனை

என்று ஒன்றிலிருந்து இன்னொன்றுக்குச் செல்லலாம்.

அப்போது கேள்வி:

நான் ஆழப்படுகிறேனா, அல்லது தொடர்ந்து புதிதைத் தேடுகிறேனா?

ஆன்மிகத் தேடலிலும்:

சேகரிப்பு ≠ சாதனை

என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

18. குரு–சிஷ்ய வாழ்வில் 157

குரு உபதேசத்தை:

கேட்டேன்,
எழுதினேன்,
பகிர்ந்தேன்

என்பது மட்டும் போதாது.

முக்கியமான கேள்வி:

அது என்னுள் என்ன மாற்றியது?

156–157 தொடரை குருகுல வாழ்வில் பயன்படுத்தினால்:

காணுதல் → கேட்பது
நாடுதல் → கற்றல்
தொடர்தல் → அனுஷ்டானம்
மாற்றம் → வாழ்க்கை

என்று அமைய வேண்டும்.

ஒரே உபதேசத்தைப் புரிந்து வாழ்வது, நூறு புதிய உபதேசங்களைச் சேகரிப்பதைவிட ஆழமானதாக இருக்கலாம்.

19. “அறிந்திருக்கிறேன்” என்ற மயக்கத்தைச் சோதிக்கவும்

நிலையாமை பற்றி ஒருவர் பல நூல்கள் படித்திருக்கலாம்.

அவர்:

“இதெல்லாம் எனக்குத் தெரியும்.”

என்று சொல்லலாம்.

ஆனால் 157-ன் சோதனை:

உனக்குத் தெரிகிறதா? அல்ல.

உன் வாழ்க்கையில் தெரிகிறதா?

உதாரணமாக:

நிலையாமை தெரிந்தால்:

தேவையற்ற பகை குறைகிறதா?

காலம் அரியது தெரிந்தால்:

சாதனையை ஒத்திப்போடுவது குறைகிறதா?

செல்வம் நிலையானதல்ல தெரிந்தால்:

பகிர்வு அதிகரிக்கிறதா?

உறவு நிலையற்றது தெரிந்தால்:

நன்றி அதிகரிக்கிறதா?

இவைதான்:

அறிவின் வாழ்க்கைச் சான்றுகள்.

20. அனுபவத்தை ஞானமாக்கும் நான்கு படிகள்

157-ஐ ஒரு நடைமுறை முறையாக மாற்றலாம்:

1. கண்டு — கவனி

என்ன நடந்தது?

2. விசாரி

இது என்ன உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது?

3. நாடுவதைச் சோதி

நான் தற்போது எதைத் தொடர்ந்து செல்கிறேன்?

4. திருத்து

என் நேரம், உறவு, செல்வம், சாதனையில் ஒரு மாற்றம் என்ன?

இதன் சூத்திரம்:

அனுபவம் → அவதானம் → விசாரணை → மாற்றம்

21. தினசரி “157 சுயத் தணிக்கை”

ஒவ்வொரு இரவும் ஐந்து நிமிடங்கள் போதுமானது.

1. இன்று நான் என்ன கண்டேன்?

என்ன நிகழ்வு எனக்கு ஒரு வாழ்க்கை உண்மையைச் சொன்னது?

2. இன்று நான் எதை நாடினேன்?

என் நேரமும் மனமும் அதிகமாக எங்கே சென்றது?

3. இன்று நான் எதைத் தொடர்ந்து சென்றேன்?

அது தேர்ந்தெடுத்த செயலா, பழக்கமா?

4. அது என்னை எப்படிச் செய்தது?

தெளிவு? அமைதி? வளர்ச்சி? அல்லது இளைப்பு?

5. நாளை ஒரு மாற்றம் என்ன?

ஒரே ஒரு சிறிய மாற்றத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கவும்.

22. வாராந்திர “அரும்பொருள்” சோதனை

வாரத்திற்கு ஒருமுறை நான்கு தலைப்புகளை எழுதலாம்:

நான் நாடுவது	ஏன் நாடுகிறேன்?	அது நிலையற்றதா?	அதை எவ்வாறு சரியான இடத்தில் வைப்பேன்?
செல்வம்	பாதுகாப்பு / வளர்ச்சி	ஆம்	பொறுப்புடன் சம்பாதித்து பயன்படுத்து
பதவி	தாக்கம் / சேவை / அங்கீகாரம்	ஆம்	பதவியை சேவைக்குப் பயன்படுத்து
உறவு	அன்பு / துணை	உலக வடிவில் ஆம்	நன்றியுடன் வாழ்
ஆன்மிகம்	உள்ளமாற்றம்	—	சேகரிப்பதைவிட அனுஷ்டானத்தில் ஆழப்படு

இது பாடலின் நேரடி மொழிபெயர்ப்பு அல்ல; 157 எழுப்பும் நாடுதல் பற்றிய நவீன சுயவிசாரணை.

23. “நான் எதை நாடுகிறேன்?” — பதில் சொல்லும் முன் உங்கள் நாளைப் பாருங்கள்

ஒருவர்:

“எனக்கு ஞானம் வேண்டும்”

என்று சொல்லலாம்.

ஆனால் ஒரு நாளில்:

6 மணி நேரம் வருமானம்,
3 மணி நேரம் சமூக ஊடகம்,
2 மணி நேரம் கவலை,
10 நிமிடம் சாதனை

என்றால் அவரது நடைமுறை முன்னுரிமை வேறு கதையைச் சொல்லலாம்.

இதனால்:

உங்கள் மதிப்புகளை அறிய உங்கள் வார்த்தைகளை மட்டும் பார்க்காதீர்கள்; உங்கள் நேர அட்டவணையையும் பாருங்கள்.

157-ன் நாடும் இதற்குச் சிறந்த சுயக்கண்ணாடியாகிறது.

24. மரண நினைவு → வாழ்க்கைத் தேர்வு

157-ஐப் பயிற்சியாக்கும்போது:

“நான் இறக்கப்போகிறேன்”

என்ற பயத்தில் தொடர்ந்து இருக்க வேண்டியதில்லை.

சரியான மாற்றம்:

காலம் வரையறுக்கப்பட்டது
↓
எல்லாவற்றையும் செய்ய முடியாது
↓
எனவே தேர்வு செய்ய வேண்டும்
↓
உண்மையில் மதிப்புடையவற்றை முன்னுரிமைப்படுத்த வேண்டும்

இதுவே:

மரண நினைவு → முன்னுரிமைத் தேர்வு

25. 156–157 இணைந்த சாதனை

156 கேட்டது:

“ஒருநாள் விட்டுச் செல்ல வேண்டியவற்றை இன்று எப்படி வாழ்கிறாய்?”

157 கேட்கிறது:

“அதை அறிந்த பிறகு நீ எதைத் தொடர்ந்து நாடுகிறாய்?”

இரண்டையும் சேர்த்தால்:

என்னிடம் இருப்பதைச் சரியாகப் பயன்படுத்து.
என்னிடம் இல்லாததை முடிவில்லாமல் துரத்தாதே.
நிலையாமையைக் கண்டு பயப்படாதே.
அதை உன் முன்னுரிமைகளைத் திருத்தப் பயன்படுத்து.

26. 157-ன் நான்கு வாழ்வியல் மாற்றங்கள்

பாடலின் இயக்கம்	சாதகரின் கேள்வி	வாழ்க்கை மாற்றம்
கண்டு	நான் என்ன கற்றேன்?	அனுபவம் → விழிப்பு
நாடும்	நான் எதைத் தேடுகிறேன்?	ஆசை → தேர்ந்தெடுத்த நோக்கம்
தொடர்வுறு	ஏன் இதைத் தொடர்ந்து செல்கிறேன்?	பழக்கம் → விழிப்பான செயல்
இளைக்கின்ற	இந்தப் பாதை என்னை எப்படிச் செய்கிறது?	சோர்வு → திசை மறுபரிசீலனை

இதுவே 157-ன் சாதனைப் பயிற்சியை மிகச் சுருக்கமாகக் காட்டுகிறது.

சாதனை வாழ்வியல் சாரம்

157-ஆம் பாடல், 156-ல் உடலைச் சுடுகாட்டில் வைத்து மனிதர்கள் அகன்ற காட்சிக்குப் பின், “கண்டு மனிதர்கள்” என்று பார்வையை உயிரோடு இருப்பவர்களிடம் திருப்புகிறது. வைச்சகல், அச்சகலாதென, பிச்சது, எச்சகலா ஆகியவற்றின் துல்லியப் பழந்தமிழ் வாசிப்பு இன்னும் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டியிருந்தாலும், கண்டு — நாடும் — அரும்பொருள் — தொடர்வுறு — இளைக்கின்ற என்ற இயக்கம் ஒரு வலிமையான சாதனை விசாரணையைத் திறக்கிறது: நிலையாமையை நாம் அறிந்திருப்பது மட்டும் போதாது; அந்த அறிவு நாம் எதை நாடுகிறோம், எதற்காக நேரத்தை செலவிடுகிறோம், எதைத் தொடர்ந்து ஓடுகிறோம் என்பதையே மாற்ற வேண்டும். மரண நினைவின் நோக்கம் பயமல்ல; முன்னுரிமைத் தெளிவு. உலக வாழ்க்கையைத் துறப்பது அல்ல; செல்வம், தொழில், உறவு, புகழ், ஆன்மிகத் தேடல் ஆகிய அனைத்தையும் “இது என் வாழ்நாளைச் செலவிடத் தகுதியான திசையா?” என்று சோதிப்பதே இப்பாடலை வாழ்வாக மாற்றும் வழி.

சாதனைச் சூத்திரம்

கண்டு
↓
நிறுத்து
↓
உணர்
↓
விசாரி
↓
“நான் எதை நாடுகிறேன்?”
↓
“ஏன் அதைத் தொடர்ந்து செல்கிறேன்?”
↓
“அது என்னை எங்கு கொண்டுசெல்கிறது?”
↓
தேவையானதைத் திருத்து
↓
அறிந்த உண்மையை வாழ்வாக்கு

156 → 157 — சாதனை முன்னேற்றம்

156 — ஒருநாள் அனைத்தையும் விட்டுப் பிரிய வேண்டும் என்பதைப் பார்.
↓
157 — அதை பார்த்தபின் உன் தேடலின் திசையைச் சோதி.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய சாதனை வரி

நிலையாமையை அறிந்திருப்பது ஞானத்தின் முடிவு அல்ல. அந்த அறிவால் எதை நாடுகிறோம் என்பது மாற வேண்டும்; நேரத்தை எதற்குச் செலவிடுகிறோம் என்பது மாற வேண்டும்; யாரை நேசிக்கிறோம் என்பதை எப்படி நேசிக்கிறோம் என்பது மாற வேண்டும்; செல்வத்தை எப்படி பயன்படுத்துகிறோம் என்பது மாற வேண்டும்; சாதனையை “பிறகு” என்று ஒத்திப்போடும் பழக்கம் மாற வேண்டும். கண்ட உண்மை வாழ்க்கையின் திசையை மாற்றும்போதுதான் அது அனுபவத்திலிருந்து ஞானமாகிறது.

பாடல் 157 — ஒரே பார்வையில் முழுச் சாரம்

நிலையாமையைக் காண்பதிலிருந்து தேடலின் திசையைத் திருத்தும் ஞானம் வரை

வைச்சகல் அற்றது கண்டு மனிதர்கள்
அச்சக லாதென நாடு மரும்பொருள்
பிச்சது வாய்ப்பின் றொடர்வுறு மற்றவர்
எச்சக லாநின் றிளைக்கின்ற வாறே. (157)

157-ஆம் பாடல் யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தில் ஒரு முக்கியமான திருப்புமுனையில் நிற்கிறது.

இதுவரை திருமூலர் நிலையாமையைப் பல காட்சிகளாக முன்வைத்தார்:

உடல் சிதைகிறது;
உயிர் உடலை விட்டுப் பிரிகிறது;
உறவினர் அழுது அகல்கிறார்கள்;
பதவியும் புகழும் மரணத்தைத் தடுக்கவில்லை;
உடற்கோயிலின் ஒருங்கிணைவு கலைகிறது;
குழலி, மாடு, மனை ஆகியவற்றை விட்டுவிட்டு உடல் சுடுகாட்டை அடைகிறது.

157-ல் பார்வை திடீரென மாறுகிறது:

“கண்டு மனிதர்கள்…”

இனி கேள்வி இறந்தவனைப் பற்றியது மட்டுமல்ல.

“இத்தனை நிலையாமையையும் கண்ட உயிரோடு இருக்கும் மனிதன், அதற்குப் பிறகு எதை நாடுகிறான்?”

இதுவே 157-ன் மைய ஞான விசாரணை.

1. உரைநேர்மையின் எல்லை

முதலில் ஒரு முக்கியமான வரம்பைத் தெளிவாக வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

இப்பாடலிலுள்ள:

வைச்சகல்
அச்சகலாதென
பிச்சது
எச்சகலா

ஆகிய தொடர்களின் துல்லியமான பழந்தமிழ்ப் பிரிப்பு இன்னும் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டியுள்ளது.

எனவே:

அரும்பொருள் = சிவம்,
அச்சகலா = அழியாத பரம்பொருள்,
பிச்சது = குறிப்பிட்ட கர்மநிலை,
எச்சகலா = கர்ம எச்சம்

என்று உறுதியாகப் பொருள் கட்டுவது இந்நிலையில் பொருத்தமல்ல.

ஆனால் பாடலில் தெளிவாகக் கிடைக்கும்:

கண்டு → மனிதர்கள் → நாடும் → அரும்பொருள் → தொடர்வுறு → மற்றவர் → நின்று → இளைக்கின்ற

என்ற இயக்கம் மட்டும் போதுமான அளவு ஆழமான ஞான விசாரணையைத் திறக்கிறது.

2. 156 → 157 : உடலின் பயணத்திலிருந்து மனத்தின் பயணத்திற்கு

156-ல்:

ஒழிய → ஏறி → நோக்கி → வைத்து → அகன்றார்

என்ற வினைகள் வந்தன.

அவை:

இறந்த உடலின் வெளிப்புறப் பயணம்.

157-ல்:

கண்டு → நாடும் → தொடர்வுறு → நின்று → இளைக்கின்ற

என்ற வினைகள் வருகின்றன.

இவை:

உயிரோடு இருக்கும் மனித மனத்தின் இயக்கம்.

எனவே இரண்டு பாடல்களையும் ஒரே வரியில்:

156 — உடல் எங்கே செல்கிறது?

157 — அதை கண்ட மனம் எங்கே செல்கிறது?

என்று புரிந்துகொள்ளலாம்.

3. “கண்டு” — மனிதனுக்கு நிலையாமை தெரியாதது அல்ல

157-ன் தொடக்கத்தில்:

“கண்டு மனிதர்கள்”

என்பது மிக முக்கியம்.

மனிதன் மரணம் இருப்பதை அறியாதவன் அல்ல.

அவன்:

முதுமையைக் காண்கிறான்;
நோயைக் காண்கிறான்;
பிரிவைக் காண்கிறான்;
இறப்பைக் காண்கிறான்;
இறுதிச்சடங்கைக் காண்கிறான்.

எனவே பிரச்சினை:

“நிலையாமை தெரியவில்லை”

என்பதல்ல.

மாறாக:

“தெரிந்த நிலையாமை என் வாழ்க்கையை மாற்றியிருக்கிறதா?”

என்பதே.

4. காணுதல் மற்றும் உணர்தல் ஒன்றல்ல

ஒரு இறுதிச்சடங்கில் ஒருவர்:

“வாழ்க்கை எவ்வளவு நிலையற்றது!”

என்று ஆழமாக உணரலாம்.

ஆனால் சில நாட்களில்:

பழைய கோபம்,
பழைய போட்டி,
பழைய பேராசை,
பழைய அகங்காரம்,
பழைய ஒத்திப்போடுதல்

மீண்டும் வரலாம்.

இதனால்:

காட்சி நிகழ்ந்தது; ஞானம் இன்னும் நிகழவில்லை.

அதனால் 157-ன் முக்கியமான வேறுபாடு:

காணுதல் ≠ உணர்தல் ≠ வாழ்தல்

சாதனை:

கண்டதை உணர்ந்து, உணர்ந்ததை வாழ்வாக்குதல்.

5. “கண்டு” என்பதற்குப் பின் ஏன் “நாடும்”?

157-ன் மையத்தில் இரண்டு வினைகள் நிற்கின்றன:

கண்டு
↓
நாடும்

இதுவே பாடலின் மிக ஆழமான கேள்வியை உருவாக்குகிறது:

“நிலையாமையைப் பார்த்தபின் நீ எதை நாடுகிறாய்?”

இதுவரை அதிகாரம்:

“எது நிலையற்றது?”

என்று காட்டியது.

157 முதல்:

“அப்படியானால் எது நாடத்தக்கது?”

என்ற கேள்விக்கான வாசல் திறக்கிறது.

6. “அரும்பொருள்” — தேடலின் மையம்

பாடலில்:

“நாடும் அரும்பொருள்”

என்ற தொடர் தெளிவாக உள்ளது.

அரும்பொருள் எதைக் குறிப்பதாகும் என்பதை இப்போதைக்கு உறுதியாக நிர்ணயிக்க முடியாவிட்டாலும், அந்தச் சொல் ஒரு முக்கியமான வாழ்க்கைக் கேள்வியை எழுப்புகிறது:

என் வாழ்நாளைச் செலவிட்டு நான் தேடுவது உண்மையில் அரியதா?

ஏனெனில்:

அரிதாகக் கிடைப்பது
≠
ஆன்மிக ரீதியாக அரிய ஒன்று.

செல்வம் அரிதாக இருக்கலாம்.

அதிகாரம் அரிதாக இருக்கலாம்.

புகழ் அரிதாக இருக்கலாம்.

ஆனால்:

அரிதாகக் கிடைப்பதாலேயே அது அழியாததாகிவிடாது.

7. “நாடும்” → “தொடர்வுறு” : ஆசை வாழ்க்கைப் பாதையாகிறது

இரண்டாம் அடியில்:

நாடும்

மூன்றாம் அடியில்:

தொடர்வுறு

என்று வருகிறது.

இதனால்:

தேடல் → தொடர்ச்சி

என்ற மாற்றம் நிகழ்கிறது.

ஒரு எண்ணம்:

ஆசையாகிறது.

ஆசை:

இலக்காகிறது.

இலக்கு:

தொடர்ச்சியான வாழ்க்கை இயக்கமாகிறது.

பின்னர் மனிதன் தனது:

நேரம்,
ஆற்றல்,
உடல்,
மனம்,
உறவுகள்

அனைத்தையும் அந்தத் தேடலுக்குள் செலுத்துகிறான்.

எனவே 157 நமக்கு:

“நான் எதை விரும்புகிறேன்?”

என்று மட்டும் கேட்கவில்லை.

அதைவிட ஆழமாக:

“எதைத் தொடர்ந்து என் வாழ்க்கையைச் செலவிடுகிறேன்?”

என்று கேட்கிறது.

8. “இளைக்கின்ற” — தேடலின் முடிவைச் சோதிக்கும் சொல்

பாடல்:

கண்டு

என்று தொடங்கி,

இளைக்கின்ற

என்று முடிகிறது.

இது குறிப்பிடத்தக்க கட்டமைப்பு:

கண்டு → நாடும் → தொடர்வுறு → இளைக்கின்ற

எச்சகலாவின் துல்லிய வாசிப்பு உறுதியாகாததால், இளைப்பின் காரணத்தை பாடலின் நேரடிப் பொருளாக நிர்ணயிக்க முடியாது.

ஆனால் சாதகருக்கான கேள்வி தெளிவானது:

“நான் தொடர்ந்து நாடுவது என்னைத் தெளிவாக்குகிறதா, அல்லது இளைப்பாக்குகிறதா?”

9. பாடலின் நான்கு அடிகள் — நான்கு நிலைகள்

முதல் அடி — காணுதல்

“… கண்டு மனிதர்கள்”

உண்மை கண்முன் வருகிறது.

இரண்டாம் அடி — நாடுதல்

“… நாடும் அரும்பொருள்”

மனிதனின் தேடல் முன்வைக்கப்படுகிறது.

மூன்றாம் அடி — தொடர்தல்

“… தொடர்வுறு மற்றவர்”

தேடல் வாழ்க்கை இயக்கமாகிறது.

நான்காம் அடி — இளைத்தல்

“… நின்று இளைக்கின்றவாறே”

அந்தத் தொடர்ச்சியின் விளைவு முன்வைக்கப்படுகிறது.

எனவே:

காட்சி → தேடல் → தொடர்ச்சி → இளைப்பு

என்பதே இப்பாடலின் பாதுகாப்பாக அடையாளப்படுத்தக்கூடிய அடிப்படை இயக்கம்.

10. சைவத் தத்துவத்தில் இதன் ஆழமான கேள்வி

144 முதல் திருமூலர் தொடர்ந்து:

உடல்,
செல்வம்,
உறவு,
பெயர்,
பதவி,
புலன்,
இல்லம்,
ஊர்

ஆகியவற்றின் எல்லைகளை வெளிப்படுத்துகிறார்.

இவற்றை அழிக்க வேண்டும் என்பதற்காக அல்ல.

மாறாக:

மாறுகிற ஒன்றை மாறாத “நான்” என்றும், நிரந்தரமான “என்னுடையது” என்றும் பற்றிக்கொள்ளும் மயக்கத்தைத் தளர்த்துவதற்காக.

157 அந்த விசாரணையை அடுத்த நிலைக்கு எடுத்துச் செல்கிறது:

நிலையற்றவை எவை என்று கண்டுவிட்டாய்; இனி உன் தேடலின் திசை என்ன?

சைவ ஞானத்தின் பரந்த பின்னணியில் இது:

பாசத்தில் தவறாக நிலைநிறுத்தப்பட்ட சார்பு → உண்மையான சார்பை நாடும் விசாரணை

என்ற திசையைத் திறக்கிறது.

ஆனால் இப்பாடலின் அரும்பொருள் என்பதை நேரடியாக ஒரு குறிப்பிட்ட சைவத் தொழில்நுட்பப் பதத்துடன் சமமாக்காமல் இருப்பதே உரைநேர்மை.

11. யோகப் பார்வை — காட்சியைச் சாதனையாக மாற்றுதல்

யோகச் சாதகருக்கு 157 மிக நேரடியான பயிற்சியை வழங்குகிறது:

கண்டு → கவனி → விசாரி → திருத்து

வாழ்க்கையில் ஒரு பெரிய நிகழ்வு நடந்தால்:

“இதிலிருந்து என்ன கற்றேன்?”

என்று கேட்க வேண்டும்.

அதற்குப் பின்:

“இந்த உண்மை என் வாழ்க்கையில் எதை மாற்ற வேண்டும்?”

என்று கேட்க வேண்டும்.

அப்போதுதான்:

அனுபவம் → விழிப்பு → உள்ளமாற்றம்

என்று நகர்கிறது.

12. ஆகமப் பார்வை — கண்ட உண்மை அனுஷ்டானமாக வேண்டும்

நிலையாமையை அறிந்தபின்:

சாதனையை “பிறகு” என்று ஒத்திப்போடுவது குறைய வேண்டும்.

அறிந்த உண்மை:

பூஜை,
ஜபம்,
தியானம்,
அறம்,
சேவை,
இறைநினைவு

ஆகியவற்றில் வாழ்வாக வேண்டும்.

எனவே:

கண்ட உண்மை → நினைவு → அனுஷ்டானம் → உள்ளமாற்றம்

என்ற இயக்கமே சாதகருக்கான சரியான பதில்.

13. உலகத்தை மறுப்பதல்ல — தேடலை ஒழுங்குபடுத்துதல்

157-ஐ:

“செல்வத்தை நாடாதே”
“பதவியை நாடாதே”
“குடும்பத்தை நாடாதே”

என்று வாசிப்பது சரியல்ல.

அதற்குப் பதிலாக:

எதற்காக நாடுகிறாய்?
எவ்வளவு நாடுகிறாய்?
எதை இழந்து நாடுகிறாய்?
அதைப் பெற்றபின் என்ன செய்வாய்?
அது உன் வாழ்க்கையின் இறுதி மதிப்பா?

என்று விசாரிக்க வேண்டும்.

இதனால்:

தேடலைத் துறத்தல் அல்ல; தேடலைத் தூய்மைப்படுத்துதல்.

14. செல்வம் — “எவ்வளவு?” என்பதற்கு முன் “எதற்காக?”

156-ல் மாடு பின்னால் நின்றது.

157-ல் நாடும் வருகிறது.

இந்த இரண்டையும் வாழ்வியல் ரீதியாக இணைத்தால்:

செல்வத்தைச் சேர்க்கலாம்; ஆனால் செல்வத் தேடலின் நோக்கம் தெளிவாக இருக்க வேண்டும்.

அப்போது:

செல்வம் → பாதுகாப்பு
செல்வம் → குடும்பப் பொறுப்பு
செல்வம் → நல்ல செயல்
செல்வம் → சேவை
செல்வம் → சாதனைக்கு ஆதரவு

என்று மாறலாம்.

அதனால்:

செல்வம் வாழ்க்கைக்குச் சேவை செய்ய வேண்டும்; வாழ்க்கை முழுவதும் செல்வத்திற்குச் சேவை செய்யக் கூடாது.

15. உறவு — நிலையாமை அன்பைக் குறைக்காது

நிலையாமையை உணர்ந்தால்:

“எப்படியும் பிரிவோம்”

என்று உறவுகளைப் புறக்கணிக்க வேண்டியதில்லை.

மாறாக:

பிரிவோம் என்பதாலேயே இருக்கும் காலத்தில் முழுமையாக நேசிக்க வேண்டும்.

இதனால்:

உரிமை → நன்றி
அகங்காரம் → மன்னிப்பு
அலட்சியம் → கவனம்
ஒத்திப்போடுதல் → அன்பின் வெளிப்பாடு

என்று மாற வேண்டும்.

இது 151–157 வரை தொடரும் முக்கியமான வாழ்வியல் கோடு.

16. பதவி — அடையாளமாக அல்ல, பொறுப்பாக

154-ல்:

“நாட்டுக்கு நாயகன்”

கூட இறுதிப் பயணத்தைத் தவிர்க்கவில்லை.

157-ன் கேள்வி:

“அப்படியானால் பதவியை எதற்காக நாடுகிறாய்?”

பதவி தவறு அல்ல.

ஆனால்:

பதவி = நான்

என்ற அடையாளம் நிலையற்றது.

சரியான மாற்றம்:

பதவி → பொறுப்பு
அதிகாரம் → சேவை
செல்வாக்கு → நன்மை
புகழ் → பணிவு

17. ஆன்மிகத்திலும் தேடல் சோதிக்கப்பட வேண்டும்

157 உலகியல் தேடலுக்கே மட்டும் பொருந்துவதில்லை.

ஒரு சாதகர் தொடர்ந்து:

புதிய மந்திரம்,
புதிய தீட்சை,
புதிய நூல்,
புதிய அனுபவம்,
புதிய குரு,
புதிய சாதனை

என்று தேடிக்கொண்டிருக்கலாம்.

அப்போது கேள்வி:

“நான் ஆழப்படுகிறேனா, அல்லது சேகரிக்கிறேனா?”

ஏனெனில்:

ஆன்மிகச் சேகரிப்பு ≠ ஆன்மிக மாற்றம்

ஒரு உபதேசத்தை வாழ்வாக்குவது, நூறு உபதேசங்களைச் சேகரிப்பதைவிட ஆழமானதாக இருக்கலாம்.

18. 157-ன் மிக முக்கியமான உளவியல் கண்டுபிடிப்பு

மனிதனின் பிரச்சினை:

உண்மை தெரியாதது மட்டும் அல்ல.

பல சமயங்களில்:

உண்மை தெரிந்தும் பழைய மன இயக்கம் தொடர்கிறது.

இதுவே:

அறிதல் ↔ வாழ்தல்

என்ற இடைவெளி.

157 அந்த இடைவெளிக்குள் நம்மை நிறுத்துகிறது.

மரணம் தெரியும் — ஆனால் நேரம் முடிவில்லாதது போல வாழ்கிறோம்.
செல்வம் நிலைக்காது தெரியும் — ஆனால் அதையே முழு அடையாளமாக்குகிறோம்.
உறவு பிரியும் தெரியும் — ஆனால் நன்றியை ஒத்திப்போடுகிறோம்.
உடல் நிலையற்றது தெரியும் — ஆனால் சாதனையை நாளைக்கு வைக்கிறோம்.

எனவே 157-ன் கேள்வி:

“உனக்குத் தெரிகிறதா?” அல்ல; “உன் வாழ்க்கையில் அது தெரிகிறதா?”

19. 144–157 : “யாக்கை நிலையாமை” அதிகாரத்தின் ஞான முன்னேற்றம்

இதுவரை நடந்த நகர்வைச் சுருக்கினால்:

உடல் நிலையற்றது
↓
உறவுகள் உடலுடன் என்றும் தொடர்வதில்லை
↓
பெயரும் சமூக அடையாளமும் நீங்குகின்றன
↓
செல்வமும் அந்தஸ்தும் மரணத்தைத் தடுக்கவில்லை
↓
உடற்கோயிலே சிதைகிறது
↓
உடல் வாழ்ந்த உலகிலிருந்து வெளியேற்றப்படுகிறது
↓
இவற்றையெல்லாம் மனிதன் காண்கிறான் — 157
↓
இப்போது அவன் எதை நாடுகிறான்?

இதனால் 157 வரை அதிகாரம் ஒரு முக்கியமான வளைவை அடைகிறது:

“எது நிலையற்றது?” → “அதை நீ கண்டாயா?” → “கண்டபின் எதை நாடுகிறாய்?”

20. 156–157 : “என்னுடையது” என்பதிலிருந்து “நான் எதை நாடுகிறேன்?” என்பதற்கு

156-ல் கேள்வி:

“என்னுடையது என்று நான் சொல்வவற்றின் எல்லை என்ன?”

157-ல் கேள்வி:

“அவற்றின் எல்லையை அறிந்தபின் நான் எதை நாட வேண்டும்?”

இதுவே இரண்டு பாடல்களின் ஞானத் தொடர்பு.

156 — பற்றின் எல்லை
↓
157 — தேடலின் திசை

21. பாடல் 157 — முழு ஞான வரைபடம்

நிலையாமையின் நேரடிக் காட்சி
↓
கண்டு
↓
மனிதர்கள்
↓
கண்டது மனதில் பதிந்ததா?
↓
நாடும்
↓
அரும்பொருள்
↓
“நான் எதை நாடுகிறேன்?”
↓
தொடர்வுறு
↓
“என் வாழ்நாளை எதற்குச் செலவிடுகிறேன்?”
↓
இளைக்கின்ற
↓
“இந்தத் தேடல் என்னை எங்கு கொண்டுசெல்கிறது?”
↓
தேடலின் மறுபரிசீலனை
↓
நிலையாமை அறிவு → முன்னுரிமைத் தெளிவு
↓
அறிந்ததை வாழ்தல்
↓
சாதனை விழிப்பு

22. 157-ன் நான்கு ஞான மாற்றங்கள்

பாடலின் இயக்கம்	உள்ளார்ந்த கேள்வி	ஞான மாற்றம்
கண்டு	நான் உண்மையில் என்ன கண்டேன்?	காட்சி → விழிப்பு
நாடும்	நான் எதை நாடுகிறேன்?	ஆசை → தேர்ந்தெடுத்த நோக்கம்
தொடர்வுறு	ஏன் இதைத் தொடர்ந்து செல்கிறேன்?	பழக்கம் → விசாரணை
இளைக்கின்ற	இந்தப் பாதை என்னை எங்கு கொண்டுசெல்கிறது?	இளைப்பு → திசைத் திருத்தம்

இதுவே பாடல் 157-ஐ வாழ்வுக்குள் கொண்டுவரும் சுருக்கமான அமைப்பு.

மொத்த ஞானச் சாரம்

157-ஆம் பாடல், யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தில் மரணத்தின் வெளிப்புறக் காட்சியிலிருந்து அதை நேரடியாகக் கண்ட மனிதனின் உள்நிலைக்குப் பார்வையைத் திருப்புகிறது. வைச்சகல், அச்சகலாதென, பிச்சது, எச்சகலா ஆகிய சொற்களின் துல்லியப் பழந்தமிழ் வாசிப்பு இன்னும் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டியிருந்தாலும், கண்டு — நாடும் — அரும்பொருள் — தொடர்வுறு — இளைக்கின்ற என்ற தெளிவான இயக்கம் பாடலின் மைய விசாரணையை வெளிப்படுத்துகிறது. மனிதனுக்கு நிலையாமை தெரியாதது மட்டுமே பிரச்சினையல்ல; அதை நேரில் கண்ட பின்னரும் அவனுடைய பழைய தேடலின் திசை மாறாமல் தொடரக்கூடும். ஆகவே நிலையாமையின் ஆன்மிகப் பயன் “எல்லாம் அழியும்” என்ற விரக்தியில் இல்லை; “அப்படியானால் என் வரையறுக்கப்பட்ட வாழ்நாளை எதை நாடுவதற்குப் பயன்படுத்துகிறேன்?” என்ற விசாரணையில் உள்ளது. சைவப் பார்வையில் இது நிலையற்றவற்றை நிரந்தர சுயமாகப் பற்றும் மயக்கத்தைத் தளர்த்துகிறது; யோகப் பார்வையில் அனுபவத்தை விழிப்பாக மாற்றுகிறது; ஆகமச் சாதனையில் கண்ட உண்மையை அனுஷ்டானமாக்குகிறது; வாழ்வியலில் செல்வம், உறவு, பதவி, புகழ், ஆன்மிகத் தேடல் ஆகிய அனைத்தையும் அவற்றின் சரியான இடத்தில் நிறுத்துகிறது. எனவே 157-ன் மையப் பாடம் தேடலைத் துறப்பது அல்ல — தேடலின் திசையைத் திருத்துவது.

ஞானச் சூத்திரம்

நிலையாமையைக் கண்டேன்
↓
அதனால் என்ன உணர்ந்தேன்?
↓
நான் எதை நாடுகிறேன்?
↓
ஏன் அதை நாடுகிறேன்?
↓
எதைத் தொடர்ந்து செல்கிறேன்?
↓
அதற்காக என் வாழ்நாளில் எதைச் செலவிடுகிறேன்?
↓
அந்தத் தேடல் என்னைத் தெளிவாக்குகிறதா, இளைக்கிறதா?
↓
தேடலின் திசையைத் திருத்து
↓
அறிந்த நிலையாமையை வாழ்வின் முன்னுரிமையாக மாற்று
↓
சாதனை விழிப்பு

156 → 157 ஒரே பார்வையில்

156 — “என்னுடையது” என்று பற்றிய உறவு, செல்வம், மனை, ஊர் ஆகியவற்றிற்கும் உடல்சார் எல்லை உண்டு.
↓
157 — அந்த எல்லையை நேரில் கண்ட பின்னர், “இனி நான் எதை நாடுகிறேன்?” என்ற கேள்வி எழ வேண்டும்.

எனவே:

பற்றின் எல்லை → நிலையாமையின் காட்சி → காணுதல் → தேடலின் விசாரணை → முன்னுரிமைத் திருத்தம் → சாதனை விழிப்பு

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

மரணத்தைப் பார்ப்பது மட்டும் மனிதனை ஞானியாக்காது. “ஒருநாள் நானும் பிரிவேன்” என்ற உண்மை, இன்று நான் எதை நாடுகிறேன், யாரை எப்படி நேசிக்கிறேன், செல்வத்தை எதற்குப் பயன்படுத்துகிறேன், எதற்காக என் நேரத்தைச் செலவிடுகிறேன், சாதனையை ஏன் ஒத்திப்போடுகிறேன் என்பவற்றை மாற்றத் தொடங்கும்போதுதான் நிலையாமை ஒரு காட்சியிலிருந்து ஞானமாகிறது.

திருச்சிற்றம்பலம்.