ஆர்த்தெழும் அன்பும் உடனிருப்பின் எல்லையும்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 158

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஐம்பத்தெட்டாவது படிக்கட்டில் (158) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

யோக–ஆகம–தந்திர–சைவத் தத்துவ ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

ஆர்த்தழும் அன்பும் அகன்றுசெல்ல வேண்டிய எல்லையும்

ஆர்த்தெழு சுற்றமும் பெண்டிரு மக்களும்
ஊர்த்துறை காலே யொழிவ ரொழிந்தபின்
வேர்த்தலை போக்கி விறகிட் டெரிமூட்டி
நீர்த்தலை மூழ்குவர் நீதியி லோரே. (158)

158-ஆம் பாடல் யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தில் உறவின் உண்மையையும், அதே உறவின் உடல்சார் எல்லையையும் ஒரே காட்சிக்குள் நிறுத்துகிறது.

இப்பாடலை:

“உறவுகள் பொய்; யாரும் நமக்கு இல்லை”

என்று வாசிப்பது திருமூலரின் நோக்கத்தை மிகையாகச் சுருக்கிவிடும்.

ஏனெனில் பாடலின் முதல் சொல்லே:

“ஆர்த்தெழு”

என்பதாகும்.

அவர்கள் அன்பற்றவர்கள் அல்ல; அவர்கள் ஆர்த்தெழும் அளவுக்குத் துயரப்படுகிறார்கள். ஆனால் அந்த அன்பினாலும் மரணத்தின் எல்லையைத் தாண்டி உடலுடன் தொடர்ந்து செல்ல முடியவில்லை.

இதுவே பாடலின் ஆழமான ஆன்மிக முரண்:

அன்பு உண்மை; ஆனால் உடலோடு தொடரும் உடனிருப்பு நிரந்தரமல்ல.

1. 157 → 158 : கண்ட நிலையாமை மீண்டும் உயிரோடு இருப்பவர்களிடமே வருகிறது

157-ல் திருமூலர்:

“கண்டு மனிதர்கள்”

என்று நிலையாமையைக் கண்ட மனிதர்களின் தேடலை விசாரணைக்குள் கொண்டுவந்தார்.

158-ல் அந்த மனிதர்கள் பொதுவான கூட்டமாக இல்லாமல்:

சுற்றம் + பெண்டிர் + மக்கள்

என்று நெருங்கிய உறவுகளாகத் தெளிவுபடுத்தப்படுகிறார்கள்.

அவர்கள்:

ஆர்த்தெழுகிறார்கள் → உடன் செல்கிறார்கள் → ஒரு எல்லையில் ஒழிகிறார்கள் → இறுதிச்சடங்கை நிறைவேற்றுகிறார்கள் → நீரில் மூழ்குகிறார்கள்.

எனவே 157-ல் எழுந்த கேள்வி 158-ல் ஒரு வாழ்வியல் காட்சியாகிறது:

நிலையாமையை மனிதன் காண்கிறான்; ஆனாலும் வாழ்க்கை தொடர்கிறது.

2. “ஆர்த்தெழு” — திருமூலர் அன்பை மறுக்கவில்லை

முதல் அடியின் மிக முக்கியமான சொல்:

ஆர்த்தெழு

சுற்றத்தாரின் துயரம் உண்மையானது.

பெண்டிரின் துயரம் உண்மையானது.

மக்களின் துயரம் உண்மையானது.

எனவே இந்தப் பாடலிலிருந்து:

“உறவுகள் எல்லாம் போலி”

என்ற முடிவு வரக்கூடாது.

மாறாக:

உறவின் உணர்ச்சி உண்மையானது; ஆனால் உறவின் உடல்சார் வடிவம் காலவரம்புடையது.

இதுவே 151-ல் தொடங்கிய முக்கியமான ஞானக் கோட்டின் தொடர்ச்சி.

3. அன்பின் ஆழமும் உடனிருப்பின் எல்லையும்

பாடல் இரண்டு உண்மைகளை அருகருகே வைக்கிறது:

ஆர்த்தெழு
↓
ஒழிவர்

முதலாவது:

அன்பின் ஆழம்.

இரண்டாவது:

உடனிருப்பின் எல்லை.

இவை ஒன்றுக்கொன்று முரண்பாடல்ல.

ஒருவரை மிகவும் ஆழமாக நேசிக்கலாம்.

ஆனால்:

அவருக்குப் பதிலாக இறக்க முடியாது;
அவருடைய உடலின் முடிவைத் தடுக்க முடியாது;
அவருடைய மரண எல்லையைத் தாண்டி உடலோடு செல்ல முடியாது.

அதனால்:

அன்பு பிரிவைத் தடுக்க முடியாததால் அன்பு பொய்யாகிவிடுவதில்லை. பிரிவின் எல்லைக்குள் வாழ வேண்டியதாலேயே அன்பு இன்னும் அரியதாகிறது.

4. “சுற்றம் — பெண்டிர் — மக்கள்” : மனிதனைச் சுற்றிய மூன்று உறவு வட்டங்கள்

முதல் அடியில் திருமூலர் ஒரு மனிதனுடைய சமூக உலகத்தைச் சுருக்கமாக முன்வைக்கிறார்:

சுற்றம் — விரிந்த உறவு வட்டம்
பெண்டிர் — நெருங்கிய இல்லறத் துணைமை
மக்கள் — சந்ததி

இவை வாழ்நாளில் மனிதனுடைய:

அடையாளம்,
அன்பு,
பாதுகாப்பு,
பொறுப்பு,
தொடர்ச்சி

ஆகியவற்றின் முக்கிய ஆதாரங்களாக இருக்கலாம்.

ஆனால் மரணம் ஒரு கேள்வியை எழுப்புகிறது:

“என்னுடையவர்கள்” என்று நான் சொன்னவர்கள் என்னுடன் எவ்வளவு தூரம் வர முடியும்?

158-ன் பதில்:

அவர்கள் வருகிறார்கள்; ஆனால் அவர்களுக்கும் ஒரு எல்லை உண்டு.

5. “ஒழிவர்” — உறவின் மறுப்பு அல்ல, எல்லையின் வெளிப்பாடு

ஒழிவர் என்பதை:

“அவர்கள் கைவிட்டுவிடுகிறார்கள்”

என்ற எதிர்மறை நெறியில் மட்டும் வாசிக்கக்கூடாது.

இறுதிச்சடங்கின் இயல்பிலேயே:

உயிரோடு இருப்பவர்கள் ஒரு கட்டத்தில் திரும்ப வேண்டும்.

எனவே இங்கு முக்கியமானது:

கைவிடுதல் அல்ல — தொடர முடியாத எல்லை.

இந்த வேறுபாடு மிக முக்கியமானது.

அன்பு முடிகிறது என்று பாடல் அவசியமாகச் சொல்லவில்லை.

ஆனால்:

உடலோடு உடனிருக்கும் வாய்ப்பு முடிகிறது.

6. சைவத் தத்துவம் — உறவு மற்றும் உயிரின் தனித்தன்மை

சைவ சித்தாந்தத்தின் பரந்த பார்வையில் உயிர் தனக்குரிய அனுபவப் பயணத்தைக் கொண்டது.

இந்தப் பாடல் நேரடியாக பதி–பசு–பாசம் என்ற தொழில்நுட்ப அமைப்பைச் சொல்லவில்லை. இருந்தாலும் சைவத் தத்துவத்தின் ஒளியில் இதன் காட்சி ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டை உணர்த்துகிறது:

உறவு இருக்கிறது; ஆனால் ஒருவருடைய உயிர்ப்பயணத்தை மற்றொருவர் முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது.

வாழ்க்கையில்:

குடும்பம் துணை நிற்கலாம்,
குரு வழிகாட்டலாம்,
சமூகம் ஆதரிக்கலாம்.

ஆனால்:

ஞானத்தை ஒருவர் மற்றொருவருக்குப் பதிலாக அடைய முடியாது;
சாதனையை மற்றொருவர் செய்து கொடுக்க முடியாது;
ஒருவருடைய உள்ளமாற்றத்தை மற்றொருவர் வாழ்ந்து கொடுக்க முடியாது.

இதுவே இப்பாடலிலிருந்து சைவ சாதனைக்குக் கிடைக்கும் ஆழமான விரிவாக்கம்.

7. “என் குடும்பம் இருக்கிறது” என்பது ஆன்மிகப் பாதுகாப்பல்ல

குடும்பம் மனித வாழ்க்கையின் பெரிய அருள்.

ஆனால் குடும்பம் இருப்பதையும்:

ஆன்மிகத் தயாரிப்பு இருப்பதையும்

ஒன்றாகக் கருத முடியாது.

ஒருவர் நினைக்கலாம்:

“எனக்கு மனைவி இருக்கிறார்.”
“எனக்கு குழந்தைகள் இருக்கிறார்கள்.”
“எனக்கு உறவினர் இருக்கிறார்கள்.”

158 கேட்கும் ஆழமான கேள்வி:

“அவர்கள் செய்யக்கூடியதற்கும் ஒரு எல்லை இருக்கிறதே; நீ உனக்காகச் செய்ய வேண்டியது என்ன?”

இதிலிருந்து சாதகரின் தனிப்பட்ட பொறுப்பு எழுகிறது.

8. குடும்பம் செய்யக்கூடியதும் செய்ய முடியாததும்

குடும்பம் செய்யக்கூடியது

நேசிக்கலாம்.
பராமரிக்கலாம்.
ஆறுதல் அளிக்கலாம்.
நோயில் உடனிருக்கலாம்.
இறுதிச்சடங்கைச் செய்யலாம்.

குடும்பம் செய்ய முடியாதது

உனக்குப் பதிலாக உன் மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்த முடியாது.
உனக்குப் பதிலாக ஞானத்தை உணர முடியாது.
உனக்குப் பதிலாக சாதனை செய்ய முடியாது.
உனக்குப் பதிலாக உன் உள்ளார்ந்த விழிப்பை உருவாக்க முடியாது.

இதுவே:

உறவின் எல்லையை அறிந்து தனிப்பட்ட ஆன்மிகப் பொறுப்பை ஏற்றல்.

9. “ஒழிவர் ஒழிந்தபின்” — வெளிப்புற ஆதரவுகள் ஒன்று ஒன்றாக நீங்குகின்றன

இப்பாடலில் ஒழிவர் — ஒழிந்தபின் என்ற மீள்பயன்பாடு முக்கியமானது.

வாழ்க்கையில் மனிதன் பல ஆதரவுகளுடன் இருக்கிறான்:

குடும்பம்,
நண்பர்கள்,
செல்வம்,
பதவி,
உடல்,
சமூக அடையாளம்.

யாக்கை நிலையாமை அதிகாரம் இவற்றை ஒன்றன்பின் ஒன்றாகப் பரிசோதிக்கிறது.

158-ல்:

மிக நெருங்கிய மனித உறவுகளின் உடனிருப்பிற்கும் எல்லை உண்டு

என்பது மீண்டும் வலியுறுத்தப்படுகிறது.

இதனால் சாதகரின் கேள்வி:

“வெளிப்புற ஆதரவுகள் எல்லாம் ஒரு எல்லையில் நிற்கும்போது, என்னுள் நான் வளர்த்திருக்க வேண்டிய ஆதாரம் என்ன?”

10. “விறகிட்டு எரிமூட்டி” — உடலின் இறுதி பொருட்தன்மை

வாழும் காலத்தில் உடல்:

அழகுபடுத்தப்படுகிறது,
அலங்கரிக்கப்படுகிறது,
பாதுகாக்கப்படுகிறது,
பெருமைப்படுத்தப்படுகிறது.

ஆனால் இங்கு:

விறகிட்டு எரிமூட்டி

என்று உடல் தகனத்திற்குரிய பொருட்காட்சிக்குள் கொண்டுவரப்படுகிறது.

இதன் நோக்கம் உடலை இழிவுபடுத்துவது அல்ல.

மாறாக:

உடல் நிரந்தரமான “நான்” அல்ல

என்ற விழிப்பை ஆழப்படுத்துவது.

இதனால் மீண்டும் நாம் முன்பே கண்ட சமநிலை அவசியம்:

உடலைப் பேணி சாதனை செய்; ஆனால் உடலே அழியாத நான் என்று மயங்காதே.

11. 155-ன் “கோயில்” → 158-ன் “விறகு — எரி”

155 உடலை:

“செப்ப மதிளுடைக் கோயில்”

என்று காட்டியது.

158:

விறகிட்டு எரிமூட்டி

என்று காட்டுகிறது.

இரண்டையும் முரண்பாடாகப் பார்க்கக்கூடாது.

அதே உடல்:

வாழும் காலத்தில் — சாதனைக்குரிய கோயில்
மரணத்திற்குப் பின் — சிதைவுறும் பொருட்கட்டமைப்பு

இதிலிருந்து மிக முக்கியமான ஞானம்:

புனிதம் என்பது அழியாமை அல்ல.

உடல் நிலையற்றது என்பதால் மதிப்பற்றதல்ல.

மாறாக:

காலவரம்புடையதாலேயே அதைச் சரியாகப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

12. யோகப் பார்வை — உடல் இயங்கும் காலமே சாதனையின் காலம்

158-ல் இறந்த உடலால்:

ஆசனம் செய்ய முடியாது,
பிராணாயாமம் செய்ய முடியாது,
தியானிக்க முடியாது,
ஜபிக்க முடியாது,
சேவை செய்ய முடியாது.

எனவே யோகப் பார்வையில் இப்பாடல்:

“உடலை வெறுத்துவிடு”

என்று அல்ல;

“உடல் இன்னும் இயங்குகிறது — இதுவே சாதனைக்கான நேரம்”

என்று விழிப்பூட்டுகிறது.

இதனால்:

மரண நினைவு → சாதனை அவசரம்

என்றாலும் அது பதற்றமான அவசரம் அல்ல.

அது:

ஒத்திப்போடாத தெளிவு.

13. “பிறகு சாதிப்பேன்” என்ற மனப்போக்கின் பிரச்சினை

மனிதன் அடிக்கடி:

வேலை சரியானபின்,
கடன் முடிந்தபின்,
குழந்தைகள் வளர்ந்தபின்,
ஓய்வு பெற்றபின்,
நேரம் கிடைத்தபின்

சாதனை செய்வேன் என்று நினைக்கலாம்.

158-ன் எரிக்காட்சி கேட்கிறது:

“அந்த ‘பிறகு’ உனக்குக் கிடைக்கும் என்று யார் உறுதி அளித்தார்?”

இதன் நோக்கம் பயமுறுத்துவது அல்ல.

மாறாக:

இன்றைய நாளின் ஆன்மிக மதிப்பை உணர்த்துவது.

14. ஆகமப் பார்வை — உயிருள்ள உடலே அனுஷ்டானத்தின் களம்

ஆகம மரபில் உடல் வழிபாட்டிற்கும் அனுஷ்டானத்திற்கும் கருவியாகிறது.

கைகள்:

அர்ச்சிக்கின்றன.

நாவு:

மந்திரம் உச்சரிக்கிறது.

கண்கள்:

தரிசிக்கின்றன.

உடல்:

நமஸ்கரிக்கிறது.

மனம்:

தியானிக்கிறது.

158-ன் தகனக் காட்சியை இதன் எதிர்புறத்தில் வைத்துப் பார்த்தால்:

இன்று வழிபடக்கூடிய உடல் ஒருநாள் விறகிடப்பட்டு எரிக்கப்படும்.

அதனால்:

உடல் இருக்கும் போதே உடலை வழிபாட்டின் கருவியாக்கு.

15. “எரி” — இங்கு முதலில் சுடுகாட்டுத் தீதான்

தாந்திரிக விளக்கத்தில் ஒரு முக்கியமான கட்டுப்பாடு தேவை.

பாடலில்:

விறகு
எரி

என்பவை நேரடியான தகனச் சூழலில் வருகின்றன.

எனவே:

எரி = குண்டலினி அக்கினி
விறகு = தத்துவங்கள்

என்று மறைகுறியாக்குவது ஆதாரமற்றது.

தாந்திரிகப் பயன்பாடு இருந்தால் அது நேரடிப் பொருளுக்குப் பின்னர் வரும் வாழ்வியல் விரிவாக்கமாக மட்டுமே இருக்க வேண்டும்:

உடல் நிலையற்றது என்பதை உணர்ந்து, உயிரோடு இருக்கும் உடலை விழிப்புணர்வு, மந்திரம், தியானம், பூஜை, சாதனை ஆகியவற்றிற்குப் பயன்படுத்துதல்.

16. “எரி → நீர்” — முடிவுக்கும் தொடர்ச்சிக்கும் இடையிலான காட்சி

பாடலில்:

விறகிட்டு எரிமூட்டி
↓
நீர்த்தலை மூழ்குவர்

என்று வருகிறது.

நேரடிப் பொருளில்:

இறந்த உடல் தீக்குக் கொடுக்கப்படுகிறது;
உயிரோடு இருப்பவர்கள் நீராடுகின்றனர்.

இதன் காட்சியமைப்பில் ஒரு ஆழமான மனித உண்மை தெரிகிறது:

ஒருவரின் உடல்சார் வாழ்க்கை முடிகிறது; மற்றவர்களின் வாழ்க்கை தொடர்கிறது.

மரணம் உலகத்தை நிறுத்துவதில்லை.

அது:

ஒருவருடைய உடல்சார் பங்கேற்பை மட்டுமே நிறுத்துகிறது.

17. நாம் இறந்தாலும் உலகம் தொடரும்

இது மனித அகங்காரத்திற்கு கடினமான உண்மை.

நாம் இல்லாதபோதும்:

குடும்பம் வாழும்,
குழந்தைகள் வளர்வார்கள்,
நிறுவனம் இயங்கும்,
ஊர் இயங்கும்,
உலகம் தொடரும்.

158-ல்:

உடல் எரிக்கப்படுகிறது;
உயிரோடு இருப்பவர்கள் நீரில் மூழ்கி அடுத்த நிலைக்குச் செல்கிறார்கள்.

இதிலிருந்து:

“நான் இல்லாமல் உலகம் இயங்காது” என்ற மயக்கம் உடைகிறது.

இது மனிதனை அர்த்தமற்றவனாக்குவதில்லை.

மாறாக:

தன்னுடைய காலவரம்புக்குள் அர்த்தமுள்ள பங்களிப்பைச் செய்யச் செய்கிறது.

18. உறவுகளை இன்னும் ஆழமாக நேசிக்கச் செய்யும் நிலையாமை

158-ஐ சரியாகப் புரிந்துகொண்டால் குடும்பத்திலிருந்து விலகல் ஏற்படக் கூடாது.

மாறாக:

அதிக நன்றி,
அதிக பொறுமை,
அதிக மன்னிப்பு,
அதிக நேரம்,
அதிக அன்பு

உருவாக வேண்டும்.

ஏனெனில்:

ஒருநாள் பிரிவோம் என்பதாலேயே இன்றைய உடனிருப்பு அரியதாகிறது.

எனவே:

நிலையாமை → உறவிலிருந்து விலகல் ❌

சரியான மாற்றம்:

நிலையாமை → உறவின் மதிப்புணர்வு ✓

19. ஆனால் அன்பை உரிமைப் பற்றாக மாற்றாதே

ஒருவரை நேசிப்பது:

“அவர் என்னுடையவர்; என்றும் என்னுடன் இருக்க வேண்டும்”

என்ற உரிமையாக மாறும்போது துன்பத்தின் வேறு வடிவம் உருவாகிறது.

158 காட்டுவது:

மிக நெருங்கிய உறவுகளுக்குக்கூட உடல்சார் எல்லை உண்டு.

எனவே:

அன்பு செய்; ஆனால் நிரந்தர உடைமையாக்காதே.

இது அன்பைக் குறைப்பதில்லை.

அதை:

உரிமையிலிருந்து நன்றிக்குத்

திருப்புகிறது.

20. மரண நினைவு → குடும்பப் பொறுப்பு

நிலையாமை உணர்வு ஆன்மிகமாக மட்டுமல்ல, வாழ்வியல் பொறுப்பாகவும் மாற வேண்டும்.

இது பாடலின் நேரடி கட்டளை அல்ல; நவீன பயன்பாடு.

ஒருவர்:

“நான் ஒருநாள் இருக்கமாட்டேன்”

என்பதை உணர்ந்தால்:

குடும்பப் பொறுப்புகளை ஒழுங்குபடுத்துதல்,
தேவையான ஆவணங்களை வைத்திருத்தல்,
பொருளாதாரத் திட்டமிடல்,
அறிவையும் பொறுப்பையும் அடுத்தவர்களுடன் பகிர்தல்

போன்ற செயல்கள் இயல்பாக வருகின்றன.

அதாவது:

மரண விழிப்பு → பொறுப்பான வாழ்க்கை.

21. தலைமைப் பொறுப்பில் இருப்பவருக்கு 158

ஒரு தலைவர்:

“நான் இல்லாவிட்டால் இந்த அமைப்பு இயங்காது”

என்ற நிலையை உருவாக்கியிருந்தால், அது வலிமையான தலைமை அல்ல.

158-ன் நவீன பயன்பாடு:

பொறுப்புகளைப் பகிர்,
அறிவை ஆவணப்படுத்து,
அடுத்த தலைமுறையை உருவாக்கு,
அமைப்பை ஒரே நபரின் மீது சார்ந்திருக்க விடாதே.

இதனால்:

“நான் தொடர வேண்டும்” என்பதிலிருந்து
“நல்ல பணி தொடர வேண்டும்”

என்ற உயர்ந்த நோக்கிற்கு நகர முடியும்.

22. 151 → 158 : உறவின் நிலையாமை படிப்படியாக ஆழப்படுகிறது

இந்த அதிகாரத்தில் உறவு பற்றிய கோடு மிகவும் அழகாக வளர்கிறது.

151

அன்புடைய துணை பிரிவை எதிர்கொள்கிறாள்.

152

மனைவியும் செல்வமும் இருக்க, உயிர் உடலை விட்டு செல்கிறது.

153

அன்புடையோர் அழுது அகல்கிறார்கள்.

156

குழலி, மாடு, மனை அங்கேயே இருக்க, உடல் சுடுகாட்டை நோக்கிச் செல்கிறது.

158

சுற்றம், பெண்டிர், மக்கள் ஆர்த்தெழுந்து வருகிறார்கள்; ஆனால் அவர்களுடைய உடனிருப்பிற்கும் ஒரு எல்லை வருகிறது.

இதனால் திருமூலரின் கருத்து:

“யாரையும் நேசிக்காதே”

அல்ல.

மாறாக:

“நேசி; ஆனால் பிரியாத நிரந்தர உடைமையாக யாரையும் பற்றாதே.”

23. 155 → 158 : உடற்கோயிலின் முழுச் சுற்று

155:

உடல் = கோயில்

156:

அந்த உடல் வாழ்ந்த மனை–ஊரிலிருந்து வெளியே செல்கிறது.

157:

அதை மனிதர்கள் காண்கிறார்கள்.

158:

அந்த உடல் விறகின் மேல் வைக்கப்பட்டு எரிக்கப்படுகிறது.

இதனால்:

கோயில் → சிதைவு → வெளியேற்றம் → தகனம்

என்ற உடலின் நிலையாமை முழுமையாகத் தெளிவாகிறது.

இதிலிருந்து:

உடலை அலட்சியம் செய்யாதே; உடலை நிரந்தரமாகவும் கருதாதே.

24. 157 → 158 : “கண்ட பின் என்ன?”

157-ன் மையக் கேள்வி:

“நிலையாமையைப் பார்த்தபின் நீ எதை நாடுகிறாய்?”

158 அதற்குப் பின்னணியாக மீண்டும் மரணத்தின் தவிர்க்க முடியாத நடைமுறையை முன்வைக்கிறது:

சுற்றம் ஆர்த்தெழுகிறது,
உடன்வருகிறது,
எல்லையில் நிற்கிறது,
உடல் எரிக்கப்படுகிறது,
உயிரோடு இருப்பவர்கள் திரும்புகிறார்கள்.

இதனால் 157–158 இணைந்து கேட்கும் கேள்வி:

“இவ்வளவு தெளிவாக நிலையாமையைக் கண்டபின், இன்னும் உன் வாழ்நாளை எதற்காகப் பயன்படுத்தப் போகிறாய்?”

25. மரணப் பயம் அல்ல — மரண விழிப்பு

இந்த அதிகாரத்தின் மைய நோக்கத்தை இங்கு மீண்டும் தெளிவுபடுத்த வேண்டும்.

மரணப் பயம்

“எப்போது இறப்பேன்?”
“என்ன ஆகும்?”

என்று மனத்தை அச்சத்தில் வைத்திருக்கும்.

மரண விழிப்பு

“காலம் வரையறுக்கப்பட்டது.”
“ஆகவே நான் எப்படி வாழ வேண்டும்?”

என்று கேட்கிறது.

158-ஐ சரியாக வாசிக்க வேண்டியது இரண்டாவது முறையில்.

மரணத்தை நினைத்து வாழ்க்கையைச் சுருக்காதே; மரணம் இருப்பதை அறிந்து வாழ்க்கையைத் தெளிவாக்கு.

26. பாடல் 158 எழுப்பும் மூன்று அடிப்படை விசாரணைகள்

1. உறவு

ஒருநாள் பிரிய வேண்டியவர்களை இன்று நான் எப்படி நேசிக்கிறேன்?

2. உடல்

ஒருநாள் எரிக்கப்பட வேண்டிய இந்த உடலை இன்று நான் எதற்குப் பயன்படுத்துகிறேன்?

3. ஆன்மிகப் பொறுப்பு

எனக்குப் பதிலாக யாரும் செய்ய முடியாத சாதனையை நான் ஏன் ஒத்திப்போடுகிறேன்?

இந்த மூன்று கேள்விகளே பாடலின் வாழும் ஞானமாக மாறுகின்றன.

27. பாடல் 158 — ஞான இயக்கம்

சுற்றம் + பெண்டிர் + மக்கள்
↓
ஆர்த்தெழுதல்
↓
அன்பின் உண்மை
↓
ஒழிவர்
↓
உடனிருப்பின் எல்லை
↓
விறகிட்டு
↓
எரிமூட்டி
↓
உடலின் நிலையாமை
↓
நீரில் மூழ்குதல்
↓
உயிரோடு இருப்போரின் வாழ்க்கை தொடர்கிறது
↓
“அப்படியானால் இன்று நான் எப்படி வாழ வேண்டும்?”

ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

158-ஆம் பாடல், மனித உறவுகளைப் பொய்யாக்காமல் அவற்றின் உடல்சார் எல்லையை மிகத் தெளிவாக வெளிப்படுத்துகிறது. “ஆர்த்தெழு” என்ற சொல்லால் சுற்றம், பெண்டிர், மக்கள் ஆகியோரின் துயரம் உண்மையானது என்பதை முதலில் நிறுவி, உடனே “ஒழிவர்” என்று அவர்களுடைய உடனிருப்பிற்கும் ஒரு எல்லை இருப்பதை காட்டுகிறது. “விறகிட்டு எரிமூட்டி” என்ற நேரடியான தகனக் காட்சி உடல் நிரந்தரமான ‘நான்’ அல்ல என்பதை நினைவூட்டுகிறது; “நீர்த்தலை மூழ்குவர்” என்ற அடுத்த செயல், ஒருவரின் உடல்சார் வாழ்க்கை முடிந்த பின்னரும் உயிரோடு இருப்போரின் வாழ்க்கை தொடர்வதை வெளிப்படுத்துகிறது. சைவத் தத்துவப் பார்வையில் இது உறவை மறுப்பதற்கல்ல; மாறுகிற உடல்–உலகச் சார்புகளை நிரந்தர சுயமாகப் பற்றாதிருக்கச் செய்கிறது. யோகப் பார்வையில் உடல் இன்னும் இயங்கும் காலமே சாதனைக்கான அரிய காலம் என்பதை உணர்த்துகிறது. ஆகமப் பார்வையில் உயிருள்ள உடலை பூஜை, ஜபம், தியானம், சேவை, இறைநினைவு ஆகியவற்றின் கருவியாக்க வேண்டும் என்ற விழிப்பைத் தருகிறது. தாந்திரிக விரிவாக்கத்திலும் எரி, நீர் ஆகியவற்றை மறைகுறிகளாக மாற்றாமல், நிலையற்ற உடலையே விழிப்புணர்வு மற்றும் சாதனையின் களமாகப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதே பாதுகாப்பான பயன்பாடு. ஆகவே 158-ன் மையம் ‘யாரும் நமக்கு இல்லை’ என்பதல்ல; ‘நமக்கு அன்புடையவர்கள் இருக்கிறார்கள், ஆனால் அவர்கள் செய்யக்கூடியதற்கும் ஒரு எல்லை உண்டு; எனவே உயிரோடு இருக்கும் போதே உனக்குரிய அன்பையும், அறத்தையும், சாதனையையும் நீயே நிறைவேற்று’ என்பதாகும்.

ஞானச் சூத்திரம்

ஆர்த்தெழு
↓
அன்பு உண்மை
↓
சுற்றம் + பெண்டிர் + மக்கள்
↓
உடன் வருகிறார்கள்
↓
ஒழிவர்
↓
உடனிருப்பிற்கு எல்லை உண்டு
↓
விறகிட்டு எரிமூட்டி
↓
உடலுக்கும் எல்லை உண்டு
↓
நீரில் மூழ்குவர்
↓
உயிரோடு இருப்போரின் வாழ்க்கை தொடர்கிறது
↓
எனக்குரிய சாதனையை நான் இன்றே செய்ய வேண்டும்

157 → 158

157 — நிலையாமையைக் கண்ட மனிதனின் தேடல் விசாரணைக்குள் வருகிறது.
↓
158 — அந்த நிலையாமை எவ்வளவு நேரடியானது என்பதை சுற்றம், பெண்டிர், மக்கள், தகனம், நீராடல் என்ற இறுதிச்சடங்கின் வழியாக மீண்டும் கண்முன் நிறுத்துகிறது.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

அன்புடையோர் நம்முடன் வருகிறார்கள்; ஆனால் ஒரு எல்லை வரை மட்டுமே. உடல் நமக்குச் சாதனக் கோயிலாக இருக்கிறது; ஆனால் ஒரு காலம் வரை மட்டுமே. ஆகவே நிலையாமையின் பாடம் உறவை விட்டு விலகுவது அல்ல — இருக்கும் காலத்தில் முழுமையாக நேசிப்பதும், உடல் இயங்கும் காலத்தில் அறம் செய்வதும், யாரும் நமக்குப் பதிலாகச் செய்ய முடியாத சாதனையை இன்றே தொடங்குவதுமாகும்.

பாடல் 158 — தர்க்கக் கட்டமைப்பு

ஆர்த்தெழும் உறவிலிருந்து உடனிருப்பின் எல்லை வரை

ஆர்த்தெழு சுற்றமும் பெண்டிரு மக்களும்
ஊர்த்துறை காலே யொழிவ ரொழிந்தபின்
வேர்த்தலை போக்கி விறகிட் டெரிமூட்டி
நீர்த்தலை மூழ்குவர் நீதியி லோரே. (158)

158-ஆம் பாடலின் தர்க்கம் மிகவும் காட்சிப்பூர்வமானது. முதல் அடியில் உயிரோடு இருந்த மனிதனைச் சூழ்ந்திருந்த உறவுச் சுற்றம் வருகிறது; இரண்டாம் அடியில் அந்த உடனிருப்பிற்கான எல்லை வருகிறது; மூன்றாம் அடியில் இறந்த உடல் தகனத்திற்குரிய உடலாக மாறுகிறது; நான்காம் அடியில் பார்வை மீண்டும் உயிரோடு இருப்பவர்களிடம் திரும்புகிறது.

இதனால் பாடலின் அடிப்படை இயக்கம்:

உறவு → துயரம் → உடனிருப்பு → எல்லை → பிரிவு → தகனம் → உயிரோடு இருப்போரின் தொடர்ச்சி

என்பதாகிறது.

ஊர்த்துறை, வேர்த்தலை, நீர்த்தலை, நீதியிலோரே ஆகியவற்றின் துல்லியமான பழந்தமிழ்ப் பிரிப்பு இன்னும் உரைஒப்பீட்டைத் தேவைப்படுத்துவதால், அவற்றின் மீது தர்க்கத்தின் பிரதான கட்டமைப்பைச் சாரவைக்காமல், தெளிவான வினை–கருத்து இயக்கத்தையே அடிப்படையாகக் கொள்வோம்.

1. 157 → 158 : “கண்ட மனிதர்கள்” யார்?

157-ல்:

“… கண்டு மனிதர்கள்”

என்று வந்தது.

158-ல் அந்த மனிதர்கள் யார் என்பதைப் போல:

சுற்றம் + பெண்டிர் + மக்கள்

என்று நெருங்கிய உறவு வட்டம் முன்வைக்கப்படுகிறது.

இதனால் 157–158 இடையே ஒரு இயல்பான தர்க்கத் தொடர்பு உருவாகிறது:

157 — நிலையாமையைக் காணும் மனிதர்கள்
↓
158 — இறந்தவரைச் சுற்றி ஆர்த்தெழும் உறவினர்

157 மனித மனத்தின் தேடலை விசாரித்தது.

158 அந்த மனிதனை மீண்டும் மரணத்தின் நடைமுறை உண்மைக்கு முன் நிறுத்துகிறது.

2. முதல் அடி — உறவின் உச்சநிலை

“ஆர்த்தெழு சுற்றமும் பெண்டிரு மக்களும்”

முதல் அடியில் இரண்டு கூறுகள் ஒன்றாக நிற்கின்றன:

உறவு

சுற்றம் + பெண்டிர் + மக்கள்

உணர்ச்சி

ஆர்த்தெழு

இதனால் பாடல் முதலில்:

“இறந்தவனுக்கு யாரும் இல்லை”

என்று தொடங்கவில்லை.

மாறாக:

அவனைச் சுற்றி அன்புடையோர் இருக்கிறார்கள்; அவர்கள் துயரத்தால் ஆர்த்தெழுகிறார்கள்

என்ற நிலையிலிருந்து தொடங்குகிறது.

இது அடுத்த அடியில் வரும் ஒழிவர் என்பதற்கு மிக முக்கியமான பின்னணி.

3. ஏன் “ஆர்த்தெழு” முதலில் வர வேண்டும்?

திருமூலர் நேரடியாக:

“சுற்றமும் பெண்டிரும் மக்களும் ஒழிவர்”

என்று சொல்லியிருக்க முடியும்.

ஆனால் அதற்கு முன்:

ஆர்த்தெழு

என்று வைத்துள்ளார்.

இதனால் தர்க்கம்:

அவர்கள் பிரிகிறார்கள்; ஏனெனில் அன்பில்லை

என்பதல்ல.

மாறாக:

அவர்கள் அன்புடன் துயரப்படுகிறார்கள்; இருந்தும் பிரிய வேண்டியுள்ளது.

இதுவே பாடலின் முக்கியமான முரண்:

அன்பின் ஆழம் ≠ உடனிருப்பின் முடிவின்மை

அன்பு எவ்வளவு ஆழமாக இருந்தாலும் உடல்சார் துணைநிற்கைக்கு ஒரு எல்லை உண்டு.

4. “உம்” என்ற இணைப்பு — வாழ்வின் உறவுச் சங்கிலி

முதல் அடியில்:

சுற்றமும்
பெண்டிரும்
மக்களும்

என்று உம் இணைப்பு தொடர்கிறது.

இது பல உறவுக் கூறுகளை ஒரே மனிதனைச் சுற்றி இணைக்கிறது:

சுற்றம் + பெண்டிர் + மக்கள்

அதாவது வாழும் காலத்தில்:

மனிதன் தனியாக இல்லை.

அவனைச் சுற்றி ஒரு உறவு உலகம் உள்ளது.

ஆனால் இரண்டாம் அடியில் அந்த இணைப்பு:

ஒழிவர்

என்ற வினையால் உடைக்கப்படுகிறது.

எனவே:

“உம்” → இணைப்பு
“ஒழிவர்” → பிரிவு

என்ற மொழியியல்–தர்க்க எதிர்நிலை உருவாகிறது.

5. இரண்டாம் அடி — உறவின் எல்லை

“ஊர்த்துறை காலே யொழிவ ரொழிந்தபின்”

ஊர்த்துறை காலே என்பதன் துல்லியமான இடவியல் பொருள் இன்னும் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டியிருந்தாலும், வரியின் மைய வினை தெளிவானது:

ஒழிவர்

இதுவே முதல் அடியில் உருவாக்கப்பட்ட உறவுச் சூழலை மாற்றுகிறது.

முதல் அடி:

அவர்கள் இருக்கிறார்கள்.

இரண்டாம் அடி:

அவர்கள் ஒரு நிலையில் நீங்குகிறார்கள்.

இதனால்:

உடனிருப்பு → எல்லை

என்ற மாற்றம்.

6. “ஒழிவர் → ஒழிந்தபின்” : பாடலின் தர்க்கக் கதவு

இரண்டாம் அடியின் மிகச் சிறந்த அமைப்பு:

ஒழிவர் ஒழிந்தபின்

ஒரே வேர்ச்சொல் இரண்டு வேறு பணிகளைச் செய்கிறது.

ஒழிவர்

ஒரு செயல் நடைபெறுகிறது:

அவர்கள் நீங்குகின்றனர்.

ஒழிந்தபின்

அடுத்த நிகழ்விற்கான கால எல்லை உருவாகிறது:

அவர்கள் நீங்கிய பின்.

அதனால் ஒழிதல் என்பது பாடலின் இரண்டு பகுதிகளுக்கிடையேயான தர்க்கக் கதவு.

முதல் பகுதி — உறவினரின் துயரமும் உடனிருப்பும்
↓
ஒழிவர் / ஒழிந்தபின்
↓
இரண்டாம் பகுதி — உடலுக்குரிய இறுதிச்சடங்கு

7. முதல் இரண்டு அடிகள் — உறவின் தர்க்கம்

முதல் இரண்டு அடிகளை மட்டும் எடுத்தால்:

சுற்றம் + பெண்டிர் + மக்கள்
↓
ஆர்த்தெழுதல்
↓
உடன் வருதல்
↓
ஒரு எல்லை
↓
ஒழிதல்

என்று அமைகிறது.

இதன் மையப் பொருள்:

உறவு உண்மை; துயரம் உண்மை; ஆனால் உடனிருப்பும் காலவரம்புடையது.

இதுவே மூன்றாம் அடிக்குத் தேவையான தர்க்கப் பாலம்.

8. மூன்றாம் அடி — உறவிலிருந்து உடலுக்குப் பார்வை மாறுகிறது

“வேர்த்தலை போக்கி விறகிட் டெரிமூட்டி”

இங்கு பாடலின் subject-focus மாறுகிறது.

முதல் இரண்டு அடிகள்:

உயிரோடு இருப்பவர்களைப் பற்றியது.

மூன்றாம் அடி:

இறந்த உடலுக்குச் செய்யப்படும் செயல்களைப் பற்றியது.

இதனால்:

உறவினர் → உடல்

என்ற பார்வை மாற்றம் நிகழ்கிறது.

9. “போக்கி → இட்டு → மூட்டி” : செயல்வேகம்

மூன்றாம் அடியில் மூன்று தொடர்ச்சியான செயல்கள்:

போக்கி
↓
இட்டு
↓
மூட்டி

வேர்த்தலையின் துல்லியப் பொருள் உறுதியாகாதிருந்தாலும், பின்னிரண்டு செயல்கள் தெளிவானவை:

விறகிட்டு → எரிமூட்டி

இது தகனத்தை நோக்கிச் செல்லும் வேகமான நிகழ்ச்சித் தொடரை உருவாக்குகிறது.

முதல் அடியில் உணர்ச்சி நிறைந்த நீண்ட உறவு உலகம் இருந்தது.

மூன்றாம் அடியில்:

செயல் மிகவும் சுருக்கமாகவும் தீர்மானமாகவும் நகர்கிறது.

இதுவே மரணத்தின் மாற்ற முடியாத தன்மையை காட்சியாக வலுப்படுத்துகிறது.

10. “ஆர்த்தெழு” ↔ “எரிமூட்டி”

பாடலின் இரண்டு முக்கிய உச்சங்கள்:

ஆர்த்தெழு
↓
எரிமூட்டி

முதல் ஒன்று:

உயிரோடு இருப்பவர்களின் உணர்ச்சி.

இரண்டாவது:

இறந்த உடலின் பொருட்சார் முடிவு.

இரண்டிற்கிடையில்:

ஒழிவர்

நிற்கிறது.

இதனால் பாடலின் மைய அமைப்பு:

உணர்ச்சி → பிரிவு → உடலின் முடிவு

என்று தெளிவாகிறது.

11. நான்காம் அடி — உடலிலிருந்து மீண்டும் உயிரோடு இருப்பவர்களுக்கு

“நீர்த்தலை மூழ்குவர் நீதியி லோரே.”

மூன்றாம் அடியில்:

உடல் + விறகு + எரி

என்ற காட்சி.

நான்காம் அடியில்:

மூழ்குவர்

என்ற உயிரோடு இருப்பவர்களின் செயல்.

இதனால் பார்வை மீண்டும் மாறுகிறது:

உறவினர்
↓
இறந்த உடல்
↓
மீண்டும் உறவினர்

என்ற வளைய அமைப்பு கிடைக்கிறது.

12. பாடலின் subject movement

158-ன் நான்கு அடிகளையும் “யார் செய்கிறார்?” என்ற கேள்வியில் பார்த்தால்:

அடி 1

சுற்றம் + பெண்டிர் + மக்கள்

அடி 2

அவர்களே ஒழிவர்

அடி 3

உடலுக்கான இறுதிச்சடங்கு

அடி 4

உயிரோடு இருப்பவர்கள் நீரில் மூழ்குவர்

இதனால் பாடலின் அமைப்பு:

வாழ்பவர்கள் → பிரிவு → இறந்த உடல் → வாழ்பவர்கள்

என்ற சுற்றை உருவாக்குகிறது.

இது மிகவும் முக்கியமானது.

ஏனெனில் பாடல் இறந்த உடலில் முடிவதில்லை.

வாழ்ந்துகொண்டிருப்பவர்களிடம் திரும்பி முடிகிறது.

13. “எரி” → “நீர்” : காட்சியின் எதிர்நிலை

மூன்றாம் அடியில்:

எரி

நான்காம் அடியில்:

நீர்

என்ற தெளிவான பொருள் எதிர்நிலை வருகிறது.

இதனை மறைமுக யோக–தாந்திரிக குறியீடாக மாற்றத் தேவையில்லை.

நேரடிக் காட்சியிலேயே தர்க்கம் வலிமையானது:

இறந்த உடல்

எரி

உயிரோடு இருப்பவர்

நீர்

இதனால் இரண்டு பாதைகள் பிரிகின்றன:

உடலின் தகனம்
↕
உயிரோடு இருப்போரின் சடங்கு தொடர்ச்சி

14. மரணம் ஒருவரின் பயணத்தை முடிக்கிறது; மற்றவர்களின் வாழ்க்கையை அல்ல

நான்காம் அடியின் மிக முக்கியமான தர்க்கப் பணி இதுவே.

ஒருவர் இறந்துவிட்டார்.

சுற்றம்:

ஆர்த்தெழுந்தது.

ஆனால் இறுதியில்:

உடல் எரிக்கப்படுகிறது;
மற்றவர்கள் நீராடுகிறார்கள்;
அவர்களுடைய வாழ்க்கை தொடர்கிறது.

இதனால் பாடல் ஒரு கடினமான உண்மையை முன்வைக்கிறது:

ஒருவருடைய உடல்சார் வாழ்க்கை முடிவடைகிறது; உலகின் வாழ்க்கை தொடர்கிறது.

இது அன்பின்மையால் அல்ல.

இது:

வாழ்க்கையின் இயல்பால்.

15. முதல் அடி ↔ நான்காம் அடி

பாடலின் தொடக்கத்தையும் முடிவையும் ஒப்பிட்டால்:

தொடக்கம்

ஆர்த்தெழு

முடிவு

மூழ்குவர்

தொடக்கத்தில்:

உணர்ச்சி உச்சம்.

முடிவில்:

சடங்கு நிறைவு.

இதனால்:

துயரம் → சடங்கு → வாழ்க்கைத் தொடர்ச்சி

என்ற முழுச் சுற்று கிடைக்கிறது.

16. 153 → 158 : “அழுது அகன்றார்” விரிவடைகிறது

153-ல்:

“அன்புடையார்கள் அழுதகன்றார்களே.”

ஒரே அடியில்:

அன்பு → அழுகை → அகலுதல்

வந்தது.

158 அதையே விரிவாக்குகிறது:

சுற்றம் + பெண்டிர் + மக்கள்
↓
ஆர்த்தெழுதல்
↓
ஒழிதல்
↓
தகனம்
↓
நீராடுதல்

எனவே 153-ல் சுருக்கமாக இருந்த உறவு–பிரிவு காட்சி 158-ல் முழுமையான இறுதிச்சடங்கு இயக்கமாக விரிகிறது.

17. 156 → 158 : “வைத்து அகன்றார்” என்பதன் விரிவாக்கம்

156:

“வாங்கியே வைத்தகன்றாரே.”

அதாவது:

உடலை எடுத்துச் சென்று → வைத்து → அகன்றார்கள்.

158 அதற்குள் இருந்த இடைவெளியை விரிவாகக் காட்டுகிறது:

ஆர்த்தெழுதல்
↓
உடன்வருதல்
↓
ஒழிதல்
↓
விறகிடுதல்
↓
எரிமூட்டுதல்
↓
நீரில் மூழ்குதல்

இதனால் 158, 156-ன் இறுதிச்சடங்கு காட்சியை இன்னும் நெருக்கமாகக் காட்டுகிறது.

18. 157 → 158 : “காணுதல்” மீண்டும் காட்சியாக்கப்படுகிறது

157-ன் மைய வினை:

கண்டு

158 மீண்டும்:

மனிதன் காண வேண்டிய இன்னொரு மிகத் தெளிவான காட்சியை முன்வைக்கிறது.

அதாவது:

157 — நீ கண்டாயா?
158 — இதோ, காண வேண்டிய உண்மை இதுதான்.

சுற்றம் ஆர்த்தெழுகிறது.

ஆனால் ஒழிகிறது.

உடல் எரிக்கப்படுகிறது.

மற்றவர்கள் நீராடி தொடர்கிறார்கள்.

இதனால் 157-ன்:

“கண்ட உண்மை உன் தேடலை மாற்றியதா?”

என்ற கேள்வி 158-ல் இன்னும் தீவிரமாகிறது.

19. 151–158 : உறவின் எல்லை படிப்படியாகத் திறக்கப்படுகிறது

இந்தப் பகுதியின் கட்டமைப்பில் உறவு ஒரு முக்கியமான தொடர்ச்சிக் கருவி.

151

துணையின் அன்பும் பிரிவும்.

152

மனைவியும் செல்வமும் இருக்க, உயிர் உடலை விட்டுச் செல்கிறது.

153

அன்புடையோர் அழுது அகல்கிறார்கள்.

154

சமூக உறவு — நாட்டார் பின்செல்கிறார்கள்.

156

குழலி, மாடு, மனை பின்னால் நிற்கின்றன.

158

சுற்றம், பெண்டிர், மக்கள் ஆர்த்தெழுந்தாலும் ஒரு எல்லையில் ஒழிகிறார்கள்.

இதனால் அதிகாரம்:

தனிப்பட்ட அன்பு → குடும்ப உறவு → சமூக உறவு → இறுதி உடனிருப்பின் எல்லை

என்று படிப்படியாக விரிகிறது.

20. இதன் தர்க்க முடிவு “உறவுகள் பொய்” அல்ல

இவ்வளவு பிரிவுக் காட்சிகளைக் கண்டவுடன் தவறான முடிவு:

“யாரும் நமக்கில்லை.”

ஆனால் பாடலின் முதல் சொல் அதையே மறுக்கிறது:

ஆர்த்தெழு.

அவர்கள் அன்புடன் துயரப்படுகிறார்கள்.

எனவே சரியான தர்க்கம்:

அன்பு இருக்கிறது
↓
அன்புடையோர் உடன் வருகின்றனர்
↓
ஆனால் உடனிருப்பிற்கு எல்லை உண்டு

இதுவே.

எனவே:

அன்பு உண்மை
மற்றும்
பிரிவு உண்மை

இரண்டும் ஒன்றாக இருக்க முடியும்.

21. 155 → 158 : உடற்கோயிலின் தர்க்க வளர்ச்சி

155:

கோயில் சிதைகிறது.

156:

அந்த உடல் வாழ்ந்த உலகிலிருந்து வெளியே செல்கிறது.

158:

அந்த உடல் விறகிடப்பட்டு எரிக்கப்படுகிறது.

இதனால்:

அகச் சிதைவு → புறப் பிரிவு → பொருட்சார் முடிவு

என்ற உடலின் தர்க்க இயக்கம் கிடைக்கிறது.

இதன் மூலம்:

“உடல் நிலையற்றது”

என்ற அதிகாரத்தின் மையக் கருத்து ஒரு கருத்தாக மட்டும் அல்லாமல், முழு நிகழ்ச்சித் தொடராக நிரூபிக்கப்படுகிறது.

22. “கோயில்” மற்றும் “எரி” ஏன் முரண்பாடல்ல?

155 உடலை:

கோயில்

என்று கூறுகிறது.

158:

விறகிட்டு எரிமூட்டி

என்று கூறுகிறது.

இவை முரண்பாடாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால் அதிகாரத்தின் தர்க்கத்தில்:

புனிதமானது என்பதால் அழியாதது

என்று எந்த அவசியமும் இல்லை.

உடல்:

வாழும் காலத்தில் அரிய சாதனக் கருவி.

அதே உடல்:

காலவரம்புடைய பொருட்கட்டமைப்பு.

எனவே:

மதிப்பு ≠ நிரந்தரம்

என்ற முக்கியமான வேறுபாட்டை அதிகாரம் நிறுவுகிறது.

23. நான்கு அடிகளின் தர்க்கப் பணி

அடி	மையக் கூறு	தர்க்கப் பணி
1	சுற்றம் + பெண்டிர் + மக்கள் + ஆர்த்தெழுதல்	உறவும் துயரமும் நிறுவப்படுகின்றன
2	ஒழிவர் → ஒழிந்தபின்	உடனிருப்பின் எல்லை உருவாகிறது
3	போக்கி → விறகிட்டு → எரிமூட்டி	உடலின் தகனம் நிகழ்கிறது
4	நீரில் மூழ்குதல்	உயிரோடு இருப்போரின் செயல் தொடர்கிறது

எனவே:

உறவு → எல்லை → உடலின் முடிவு → வாழ்பவர்களின் தொடர்ச்சி

இதுவே நான்கு அடிகளின் மிகச் சுருக்கமான தர்க்க வடிவம்.

24. பாடலின் வினைச் சங்கிலி

158-ன் முழு இயக்கத்தையும் வினைகளால் மட்டும் எழுதினால்:

ஆர்த்து எழு
↓
ஒழிவர்
↓
ஒழிந்தபின்
↓
போக்கி
↓
இட்டு
↓
மூட்டி
↓
மூழ்குவர்

இதில் முதல் வினை:

உணர்ச்சி.

நடுத்தர வினைகள்:

பிரிவு + சடங்கு.

இறுதி வினை:

வாழ்பவர்களின் அடுத்த செயல்.

இதனால்:

உணர்ச்சி → பிரிவு → செயல் → நிறைவு

என்ற துல்லியமான நிகழ்வோட்டம் கிடைக்கிறது.

25. பாடலின் மூன்று பெரிய எதிர்நிலைகள்

158-ன் கட்டமைப்பை மூன்று எதிர்நிலைகளாகவும் பார்க்கலாம்:

1. இணைப்பு ↔ பிரிவு

சுற்றமும் பெண்டிரும் மக்களும்
↔
ஒழிவர்

2. உணர்ச்சி ↔ உடலின் பொருட்சார் முடிவு

ஆர்த்தெழு
↔
எரிமூட்டி

3. இறந்த உடல் ↔ வாழ்பவர்கள்

எரி
↔
நீர் / மூழ்குவர்

இந்த மூன்று எதிர்நிலைகளும் சேர்ந்து ஒரே உண்மையை வலுப்படுத்துகின்றன:

மரணம் உறவின் அன்பை மறுப்பதில்லை; ஆனால் உடலின் எல்லையை வெளிப்படுத்துகிறது.

26. ஏன் இப்பாடல் 157-க்குப் பிறகு வர வேண்டும்?

157-ல் மனிதன் நிலையாமையைக்:

கண்டான்.

அப்போது கேள்வி:

அந்தக் காட்சி அவனை மாற்றுமா?

158 அதற்கு அடுத்ததாக இன்னும் வலிமையான காட்சியை வழங்குகிறது:

உன்னை மிகவும் நேசிப்பவர்கள்கூட ஆர்த்தெழுவார்கள்;
உடன் வருவார்கள்;
ஆனால் ஒரு எல்லையில் நிற்க வேண்டியிருக்கும்;
உடல் தகனம் செய்யப்படும்;
அவர்களுடைய வாழ்க்கை தொடரும்.

இதனால் 158, 157-ன் சிந்தனையை மேலும் கூர்மைப்படுத்துகிறது:

“இவ்வளவு தெளிவான எல்லையைப் பார்த்த பின்னும் நீ உன் வாழ்நாளை எதற்காகப் பயன்படுத்துகிறாய்?”

27. 158 அதிகாரத்தில் செய்யும் முக்கியமான பணி

158 புதியதாக:

“உடல் இறக்கும்”

என்ற தகவலை மட்டும் வழங்கவில்லை.

அது மூன்று எல்லைகளை ஒரே காட்சியில் இணைக்கிறது:

உறவின் எல்லை

ஒழிவர்

உடலின் எல்லை

எரிமூட்டி

துயரத்தின் நடுவிலும் தொடரும் வாழ்க்கை

மூழ்குவர்

இதனால் பாடலின் முழுக் கருத்து:

உறவு இருக்கிறது; உடனிருப்பிற்கு எல்லை உண்டு; உடல் முடிகிறது; வாழ்க்கை தொடர்கிறது.

28. 158-ன் முழுத் தர்க்க வரைபடம்

மரணம்
↓
சுற்றம் + பெண்டிர் + மக்கள்
↓
ஆர்த்தெழுதல்
↓
அன்பின் உண்மை
↓
உடன் வருதல்
↓
ஒரு எல்லை
↓
ஒழிவர்
↓
ஒழிந்தபின்
↓
உடலுக்கான இறுதிச்சடங்கு
↓
விறகிட்டு
↓
எரிமூட்டி
↓
உடலின் பொருட்சார் முடிவு
↓
நீரில் மூழ்குவர்
↓
உயிரோடு இருப்போரின் வாழ்க்கை தொடர்கிறது

சுருக்கமாக:

அன்பு → உடனிருப்பு → எல்லை → பிரிவு → தகனம் → தொடரும் வாழ்க்கை

தர்க்க இடம்

158-ஆம் பாடல், 157-ல் நிலையாமையை “கண்டு” வாழும் மனிதனின் தேடலை விசாரணைக்குள் கொண்டுவந்த பின், அந்த நிலையாமையை குடும்ப உறவின் மிக நெருக்கமான காட்சிக்குள் மீண்டும் நிறுத்துகிறது. முதல் அடியில் “ஆர்த்தெழு” என்பதன் மூலம் சுற்றம், பெண்டிர், மக்கள் ஆகியோரின் அன்பும் துயரமும் உண்மையானவை என்று நிறுவப்படுகிறது. இரண்டாம் அடியின் “ஒழிவர் — ஒழிந்தபின்” அந்த அன்புடையோரின் உடல்சார் உடனிருப்பிற்கும் ஒரு எல்லை இருப்பதை வெளிப்படுத்தி, பாடலின் முதல் பாதியையும் இரண்டாம் பாதியையும் இணைக்கும் தர்க்கக் கதவாகிறது. மூன்றாம் அடியின் “போக்கி → விறகிட்டு → எரிமூட்டி” என்ற வேகமான வினைத் தொடர், பார்வையை உறவினரிடமிருந்து இறந்த உடலின் பொருட்சார் முடிவிற்குத் திருப்புகிறது. நான்காம் அடியின் “மூழ்குவர்” பார்வையை மீண்டும் உயிரோடு இருப்பவர்களிடம் கொண்டுவந்து, ஒருவரின் உடல்சார் வாழ்க்கை முடிந்தாலும் மற்றவர்களின் வாழ்க்கை தொடர்கிறது என்பதை காட்சியாக நிறைவு செய்கிறது. எனவே இப்பாடலின் முடிவு “உறவுகள் பொய்” என்பதல்ல; “அன்பு உண்மை, துயரம் உண்மை, ஆனால் உடனிருப்பிற்கு எல்லை உண்டு; உடல் முடிகிறது; வாழ்பவர்களின் வாழ்க்கை தொடர்கிறது” என்பதே.

தர்க்கச் சூத்திரம்

ஆர்த்தெழு
↓
சுற்றம் + பெண்டிர் + மக்கள்
↓
அன்பின் உச்சம்
↓
ஒழிவர்
↓
உடனிருப்பின் எல்லை
↓
ஒழிந்தபின்
↓
விறகிட்டு
↓
எரிமூட்டி
↓
உடலின் எல்லை
↓
நீரில் மூழ்குவர்
↓
வாழ்பவர்களின் வாழ்க்கை தொடர்கிறது

157 → 158 ஒரே வரியில்

157 — நிலையாமையைக் கண்ட மனிதனின் தேடல் மாறியதா என்று கேட்கிறது; 158 — அந்த நிலையாமையை அவனுடைய மிக நெருங்கிய உறவுகளின் துயரம், அவர்களுடைய உடனிருப்பின் எல்லை, உடலின் தகனம், அதன் பின் தொடரும் வாழ்க்கை ஆகியவற்றின் வழியாக மறுக்க முடியாத காட்சியாக மீண்டும் முன்வைக்கிறது.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி

158-ன் தர்க்கம் “யாரும் உனக்கில்லை” என்பதல்ல. “உனக்கு அன்புடையவர்கள் இருக்கிறார்கள்; அவர்கள் ஆர்த்தெழும் அளவுக்கு உன்னை நேசிக்கலாம்; ஆனால் அவர்களாலும் உன் உடலின் இறுதி எல்லையைத் தாண்டி உன்னுடன் வர முடியாது.” ஆகவே பாடல் அன்பை மறுப்பதில்லை — அன்பின் உண்மையையும், உடனிருப்பின் எல்லையையும், உடலின் நிலையாமையையும், வாழ்வின் தொடர்ச்சியையும் ஒரே இறுதிச்சடங்குக் காட்சியில் நிறுத்துகிறது.

பாடல் 158 — சாதனை வாழ்வியல்

அன்புடையோர் ஒரு எல்லை வரை வரலாம்; வாழ வேண்டிய வாழ்க்கையையும் செய்ய வேண்டிய சாதனையையும் நாம் தான் நிறைவேற்ற வேண்டும்

ஆர்த்தெழு சுற்றமும் பெண்டிரு மக்களும்
ஊர்த்துறை காலே யொழிவ ரொழிந்தபின்
வேர்த்தலை போக்கி விறகிட் டெரிமூட்டி
நீர்த்தலை மூழ்குவர் நீதியி லோரே. (158)

158-ஆம் பாடலை வாழ்வியலாக மாற்றும்போது அதன் நோக்கம் குடும்பத்திலிருந்து விலகச் செய்வது அல்ல; குடும்பத்தோடு இருக்கும் காலத்தின் மதிப்பை உணரச் செய்வது என்பதை முதலில் தெளிவாக வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

பாடலில்:

சுற்றம் + பெண்டிர் + மக்கள்

ஆர்த்தெழுகிறார்கள். எனவே அன்பு இருக்கிறது.

ஆனால்:

ஒழிவர்

என்று அவர்களின் உடனிருப்பிற்கு ஒரு எல்லையும் வருகிறது.

பின்னர்:

விறகிட்டு → எரிமூட்டி → நீரில் மூழ்குவர்

என்று இறுதிச்சடங்கு முடிந்து உயிரோடு இருப்பவர்களின் வாழ்க்கை தொடர்கிறது.

இதிலிருந்து சாதகருக்கு எழும் மையக் கேள்வி:

“என்னை மிகவும் நேசிப்பவர்களால்கூட ஒரு எல்லைக்கு அப்பால் என்னுடன் வர முடியாது என்றால், உயிரோடு இருக்கும் இந்தக் காலத்தில் நான் செய்ய வேண்டியதை என்னால் ஏன் ஒத்திப்போட வேண்டும்?”

1. முதல் சாதனை — உறவுகளை விட்டு விலகாதே; அவற்றை விழிப்புடன் வாழ்

158-ஐ தவறாகப் புரிந்துகொண்டால்:

“எப்படியும் எல்லோரும் பிரிந்துவிடுவார்கள்; யாரிடமும் அதிக அன்பு வைக்க வேண்டாம்”

என்ற மனநிலை உருவாகலாம்.

அது இப்பாடலின் சரியான வாழ்வியல் விளைவு அல்ல.

ஏனெனில் திருமூலர்:

“ஆர்த்தெழு”

என்றே தொடங்குகிறார்.

அதனால் சரியான மாற்றம்:

நிலையாமை → உறவிலிருந்து விலகல் ❌
நிலையாமை → உறவின் மதிப்புணர்வு ✓

ஒருநாள் பிரிய வேண்டியிருப்பதால்:

இன்று அன்பைச் சொல்ல வேண்டும்;
இன்று நன்றி சொல்ல வேண்டும்;
இன்று மன்னிக்க வேண்டும்;
இன்று நேரம் கொடுக்க வேண்டும்.

2. “ஆர்த்தெழு” — உன்னை நேசிப்பவர்களின் மதிப்பை அவர்கள் இருக்கும்போதே அறி

ஒருவர் இறந்த பின்னர்:

அழுதல்,
நினைவுகூர்தல்,
புகழ்ந்து பேசுதல்

எளிது.

ஆனால் 158-ஐ வாழ்வாக்குவது:

உயிரோடு இருக்கும்போதே அன்பை வெளிப்படுத்துதல்.

எனவே ஒரு எளிய சுயசோதனை:

• நான் நேசிப்பவர்களுக்கு அதைச் சொல்கிறேனா?
• அவர்களுடன் இருக்கும்போது உண்மையாக இருக்கிறேனா?
• நன்றி சொல்ல வேண்டியதை ஒத்திப்போடுகிறேனா?
• சிறிய அகங்காரத்தால் உறவைத் தூரப்படுத்துகிறேனா?
• ஒருநாள் பிரிவோம் என்றால், இன்று தீர்க்க வேண்டிய தேவையற்ற மனக்கசப்பு ஏதேனும் உள்ளதா?

இதுவே:

மரண நினைவு → அன்பின் விழிப்பு

என்ற முதல் சாதனை.

3. “சுற்றம், பெண்டிர், மக்கள்” — உறவு என்பது உரிமை அல்ல; பொறுப்பு

நாம் இயல்பாக:

என் மனைவி, என் கணவர், என் பிள்ளை, என் குடும்பம்

என்று சொல்கிறோம்.

158 இந்த என் என்பதை அழிக்கவில்லை.

ஆனால் அதன் பொருளைத் திருத்துகிறது.

“என்னுடையவர்”
↓
“என்னுடன் வாழ்வதற்குக் கிடைத்த அரிய உறவு”

என்று மாற்றுகிறது.

அப்போது:

உரிமை → பொறுப்பு
கட்டுப்பாடு → கவனம்
எதிர்பார்ப்பு → புரிதல்
பழக்கம் → நன்றி

என்று உறவின் தரம் மாறுகிறது.

4. “ஒழிவர்” — ஒவ்வொரு உறவிற்கும் நாம் கட்டுப்படுத்த முடியாத எல்லை உண்டு

ஒருவரை எவ்வளவு நேசித்தாலும்:

அவரை முதுமையிலிருந்து காப்பாற்ற முடியாது;
எல்லா நோயிலிருந்தும் காப்பாற்ற முடியாது;
மரணத்திலிருந்து நிரந்தரமாகக் காப்பாற்ற முடியாது.

அதேபோல் அவர்களாலும் நம்மை நிரந்தரமாகக் காப்பாற்ற முடியாது.

இதனை உணர்வது:

அன்பைக் குறைப்பதற்கல்ல;

அன்பிலிருந்து கட்டுப்படுத்தும் உரிமை உணர்வைக் குறைப்பதற்காக.

சாதனை:

“நான் உன்னை நேசிக்கிறேன்; ஆகவே நீ எப்போதும் என்னுடைய எதிர்பார்ப்புப்படி இருக்க வேண்டும்”

என்பதிலிருந்து,

“நமக்குக் கிடைத்த காலத்தை நன்றியுடன் வாழ்வோம்”

என்ற நிலைக்கு நகர்வது.

5. உறவின் எல்லையை அறிந்தால் மன்னிப்பு எளிதாகிறது

பல குடும்ப முரண்பாடுகள்:

யார் சரி?
யார் முதலில் பேச வேண்டும்?
அவர் ஏன் அப்படிச் சொன்னார்?
நான் ஏன் மன்னிக்க வேண்டும்?

என்ற அகங்காரச் சுற்றுக்குள் நீள்கின்றன.

158-ன் சுடுகாட்டுக் காட்சியை நினைவில் வைத்தால் ஒரு கேள்வி போதும்:

“இந்தப் பிரச்சினை உண்மையில் இவ்வளவு பெரியதா?”

இது அநீதி, வன்முறை அல்லது அவசியமான எல்லைகளைப் புறக்கணிக்கச் சொல்லவில்லை.

ஆனால்:

தேவையற்ற அகங்காரச் சண்டைகளை நிலையாமையின் வெளிச்சத்தில் மறுபரிசீலனை செய்யச் சொல்கிறது.

6. “ஒழிவர்” — உனக்குப் பதிலாக யாரும் உன் உள்ளத்தை வாழ முடியாது

குடும்பம் நம்மை:

நேசிக்கலாம்,
காப்பாற்றலாம்,
ஆதரிக்கலாம்,
ஆறுதல் அளிக்கலாம்.

ஆனால் ஒருவர் மற்றொருவருக்குப் பதிலாக:

தியானிக்க முடியாது;
மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்த முடியாது;
ஞானத்தை உணர முடியாது;
உள்ளார்ந்த மாற்றத்தை வாழ முடியாது.

இதனால் 158 ஒரு முக்கியமான ஆன்மிகப் பொறுப்பை நினைவூட்டுகிறது:

உறவுகள் உனக்கு துணை நிற்கலாம்; ஆனால் உன் சாதனையை உனக்குப் பதிலாகச் செய்ய முடியாது.

7. “பிறகு செய்வேன்” என்ற ஆன்மிக ஒத்திப்போடுதலை நிறுத்து

மனித மனம்:

குழந்தைகள் வளரட்டும்,
வேலை குறையட்டும்,
பணம் சேரட்டும்,
பொறுப்புகள் முடியட்டும்,
ஓய்வு பெறட்டும்,

பின்னர் ஆன்மிகத்தில் கவனம் செலுத்தலாம் என்று நினைக்கிறது.

ஆனால் 158:

விறகிட்டு எரிமூட்டி

என்று உடலின் எல்லையை மிக நேரடியாகக் காட்டுகிறது.

இதன் நடைமுறைப் பாடம்:

“பிறகு” என்பது நமக்கு உறுதி செய்யப்பட்ட காலம் அல்ல.

எனவே:

பெரிய சாதனையை நாளையே தொடங்க வேண்டும் என்பதல்ல;

இன்று தொடங்கக்கூடிய சிறிய சாதனையை இன்று தொடங்கு.

8. உடலை வெறுக்காதே — உடல் இயங்கும்போதே பயன்படுத்து

158-ன் தகனக் காட்சியைப் பார்த்து:

“இந்த உடல் எப்படியும் எரிந்துவிடும்; உடலுக்கு மதிப்பில்லை”

என்று முடிவெடுப்பது தவறு.

155 உடலை:

கோயில்

என்று காட்டியது.

158 அதே உடலின்:

கால எல்லையை

காட்டுகிறது.

இரண்டையும் சேர்த்தால்:

உடல் அரிய கோயில்; ஆனால் நிரந்தரக் கோயில் அல்ல.

அதனால்:

உடலைப் பேணி,
ஆரோக்கியத்தைப் பாதுகாத்து,
அதன் சக்தியை அறம், குடும்பப் பொறுப்பு, சேவை, சாதனை ஆகியவற்றிற்கு பயன்படுத்த வேண்டும்.

9. “விறகிட்டு எரிமூட்டி” — உடலழகின் சரியான இடம்

உடலை:

அலங்கரிக்கலாம்,
அழகாக வைத்துக்கொள்ளலாம்,
ஆரோக்கியமாகப் பேணலாம்.

ஆனால்:

உடலின் தோற்றமே என் முழு மதிப்பு

என்ற அடையாளம் பிரச்சினையாகிறது.

158-ன் தகனக் காட்சி கேட்கிறது:

“உடலின் தோற்றத்தைப் பேணுவதற்குச் செலவிடும் கவனத்திற்கு இணையாக, உடலால் செய்ய வேண்டிய நன்மையிலும் கவனம் செலுத்துகிறேனா?”

இதனால்:

உடல் அழகு → உடல் பொறுப்பு → உடலின் அர்த்தமுள்ள பயன்பாடு

என்ற மாற்றம் உருவாகிறது.

10. ஆரோக்கிய வாழ்வில் 158

மரண விழிப்பு ஆரோக்கிய அலட்சியத்தை உருவாக்கக் கூடாது.

“எப்படியும் இறப்போம்; ஏன் உடலைப் பேண வேண்டும்?”

என்பது பாடலின் நோக்கத்திற்கு எதிரானது.

மாறாக:

உடல் காலவரம்புடையது என்பதாலேயே அதைப் பொறுப்புடன் பேண வேண்டும்.

ஏனெனில் ஆரோக்கியமான உடல்:

குடும்பப் பொறுப்பைச் செய்ய,
உழைக்க,
சேவை செய்ய,
கற்க,
பூஜிக்க,
தியானிக்க

உதவுகிறது.

எனவே:

உடல்பற்று மற்றும் உடல் பொறுப்பு

இரண்டையும் வேறுபடுத்த வேண்டும்.

11. “எரிமூட்டி → நீரில் மூழ்குவர்” — உலகம் நின்றுவிடாது

பாடலின் மிகவும் ஆழமான வாழ்வியல் உண்மைகளில் ஒன்று:

இறந்த உடல் எரிக்கப்படுகிறது.

அதன் பின்னர்:

உயிரோடு இருப்பவர்கள் அடுத்த சடங்கைச் செய்கிறார்கள்.

அதாவது:

வாழ்க்கை தொடர்கிறது.

நாம் இல்லாதபோதும்:

குடும்பம் தொடரும்;
நிறுவனம் தொடரும்;
சமூகம் தொடரும்;
உலகம் தொடரும்.

இதை உணர்வது:

“நான் முக்கியமற்றவன்”

என்ற மனநிலைக்கு அல்ல.

மாறாக:

“எனக்குக் கிடைத்த காலத்தில் நான் என்ன விட்டுச் செல்கிறேன்?”

என்ற பொறுப்புக்கு அழைக்கிறது.

12. குடும்பத்தில் — “நான் இல்லாவிட்டாலும் அவர்கள் நன்றாக வாழ முடியுமா?”

இது இப்பாடலிலிருந்து பெறப்படும் நவீன வாழ்வியல் பயன்பாடு; பாடலின் நேரடி கட்டளை அல்ல.

ஒரு குடும்பத் தலைவர் கேட்கலாம்:

நான் இல்லாதபோது குடும்பத்தினர் தேவையான தகவல்களை அறிந்திருக்கிறார்களா?

பொருளாதாரப் பொறுப்புகள் தெளிவாக உள்ளனவா?

குடும்பம் முழுமையாக ஒரே நபர்மீது சார்ந்திருக்கிறதா?

நான் அறிந்த முக்கிய விஷயங்களை மற்றவர்களுக்கும் கற்றுக்கொடுத்திருக்கிறேனா?

நிலையாமையை உணர்ந்த மனிதன்:

பயத்தை உருவாக்குவதில்லை; தயாரிப்பை உருவாக்குகிறான்.

13. தலைமை வாழ்வில் — “நான் இல்லாமல் அமைப்பு இயங்குமா?”

158 தலைவர்களுக்கும் ஆழமான பாடம் தருகிறது.

ஒரு அமைப்பு முழுமையாக ஒருவரின்:

அறிவு,
தொடர்புகள்,
முடிவுகள்,
அதிகாரம்

மீது சார்ந்திருந்தால், அது நீடித்த அமைப்பு அல்ல.

நவீன பயன்பாடு:

அறிவை ஆவணப்படுத்து;
பொறுப்புகளைப் பகிர்;
அடுத்த தலைமுறையைப் பயிற்றுவி;
வாரிசுத் தலைமை உருவாக்கு.

அப்போது:

“நான் தொடர வேண்டும்”

என்பதிலிருந்து:

“நல்ல பணி தொடர வேண்டும்”

என்ற உயர்ந்த நிலைக்கு தலைமை மாறுகிறது.

14. செல்வத்தில் — யார் பயன்படுத்தப் போகிறார்கள்?

முன்னைய பாடல்கள் மாடு, மனை ஆகியவற்றின் எல்லையை ஏற்கனவே காட்டின.

158 அதனை இன்னும் கூர்மைப்படுத்துகிறது.

உடல்:

விறகின் மேல் வைக்கப்படும்.

அப்போது:

வங்கி இருப்பு,
வீடு,
நிலம்,
பதவி

உடலோடு வருவதில்லை.

இதன் வாழ்வியல் பாடம்:

சம்பாதிக்காதே அல்ல; உயிரோடு இருக்கும்போதே செல்வத்தின் நோக்கத்தைத் தீர்மானி.

செல்வம்:

குடும்பப் பாதுகாப்பு,
கல்வி,
நல்ல செயல்,
சமூகப் பங்களிப்பு,
ஆன்மிகப் பணி

ஆகியவற்றிற்குப் பயன்படலாம்.

சேர்த்த செல்வம் மட்டும் பாரம்பரியம் அல்ல; சரியாகப் பயன்படுத்திய செல்வமும் பாரம்பரியம்.

15. சமூகப் புகழில் — இறுதியில் பதவி அல்ல, பங்களிப்பே கேள்வி

154 ஏற்கனவே:

“நாட்டுக்கு நாயகன்”

என்ற நிலையையும் இறுதிப் பயணத்திற்குள் கொண்டுவந்தது.

158 அந்த உடலின் முடிவை இன்னும் நேரடியாகக் காட்டுகிறது.

எனவே நவீன மனிதனுக்கான கேள்வி:

“எத்தனை பேர் என்னை அறிந்தார்கள்?”

என்பதைவிட:

“என் இருப்பால் யாருடைய வாழ்க்கை நன்றாகியது?”

என்பது ஆழமானது.

இதனால்:

புகழ் → பங்களிப்பு
பதவி → பொறுப்பு
செல்வாக்கு → சேவை

என்று மாற்றலாம்.

16. சமூக ஊடக வாழ்வில் — நினைவுச் சின்னம் அல்ல, வாழும் மதிப்பு

இது பாடலின் நேரடிப் பொருள் அல்ல; நவீன பயன்பாடு.

இன்று ஒருவர்:

followers,
likes,
views,
digital identity

ஆகியவற்றில் பெரிய சுய அடையாளத்தை உருவாக்கலாம்.

158-ன் வெளிச்சத்தில் கேள்வி:

“என்னை எத்தனை பேர் பார்த்தார்கள்?”

என்பதைவிட:

“நான் பகிர்ந்தது யாருக்காவது அறிவு, நன்மை, ஆறுதல் அல்லது விழிப்பு தந்ததா?”

என்பதாக மாற வேண்டும்.

17. குரு–சிஷ்ய வாழ்வில் — குரு வழி காட்டுவார்; சாதகர் நடக்க வேண்டும்

ஒரு குரு:

உபதேசம் தரலாம்,
மந்திரம் தரலாம்,
சாதனை முறையைத் தரலாம்,
தவறுகளைச் சுட்டிக்காட்டலாம்.

ஆனால்:

சாதகருக்குப் பதிலாக குரு ஜபிக்க முடியாது;
சாதகருக்குப் பதிலாக அவரது மனப்பற்றுகளை விட முடியாது;
சாதகருக்குப் பதிலாக அவரது உள்ளமாற்றத்தை வாழ முடியாது.

158-ன் உறவெல்லை இங்கே ஒரு முக்கியமான உண்மையாகிறது:

வழிகாட்டுதல் பகிரப்படலாம்; சாதனை ஒப்படைக்க முடியாது.

18. “நான் இறந்தால் என்ன ஆகும்?” என்பதிலிருந்து “நான் உயிரோடு இருக்கும்போது என்ன செய்கிறேன்?” என்பதற்கு

மரண நினைவு தவறான திசையில் சென்றால்:

“எப்போது இறப்பேன்?”
“எப்படி இறப்பேன்?”
“என்ன நடக்கும்?”

என்ற அச்சம் அதிகரிக்கலாம்.

158-ன் சரியான சாதனை மாற்றம்:

“நான் உயிரோடு இருக்கிறேன் — இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும்?”

இதுதான்:

மரணப் பயம் → மரண விழிப்பு

என்ற மாற்றம்.

19. 158-ன் மூன்று வாழ்வியல் விழிப்புகள்

உறவு விழிப்பு

ஒருநாள் பிரிவோம்; ஆகவே இன்று முழுமையாக நேசி.

உடல் விழிப்பு

ஒருநாள் உடல் செயலிழக்கும்; ஆகவே இன்று பொறுப்புடன் பேணி பயன்படுத்து.

சாதனை விழிப்பு

யாரும் உனக்குப் பதிலாக உன் உள்ளமாற்றத்தைச் செய்ய முடியாது; ஆகவே இன்று தொடங்கு.

இந்த மூன்றையும் ஒன்றாக வைத்தால் 158 வெறும் இறுதிச்சடங்கு விவரிப்பாக இருக்காது.

அது:

வாழ்வை ஒழுங்குபடுத்தும் நினைவூட்டல்

ஆகிறது.

20. தினசரி “158 சாதனை”

காலை ஒரு நிமிடம்:

“இன்று என்னுடன் இருப்பவர்கள் என்றும் என்னுடன் இருக்க வேண்டியவர்கள் அல்ல; ஆகவே இன்று அவர்களை நன்றியுடன் நடத்துவேன்.”

பகலில்:

உடலால் ஒரு நல்ல செயல் செய் — குடும்பப் பொறுப்பு, சேவை, சாதனை, கற்றல் ஆகியவற்றில் ஒன்று.

மாலையில் மூன்று கேள்விகள்:

இன்று நான் யாரிடம் அன்பை வெளிப்படுத்தினேன்?
இன்று என் உடலை எதற்குப் பயன்படுத்தினேன்?
இன்று என் ஆன்மிகப் பயணத்தில் என்னைத் தவிர வேறு யாரும் செய்ய முடியாத எந்தச் செயலை நான் செய்தேன்?

இவ்வாறு மரண நினைவு:

பயமாக அல்ல,

வாழ்க்கை ஒழுங்காக

மாறுகிறது.

21. வாராந்திர சுயத் தணிக்கை

தளம்	சுயக் கேள்வி	மாற்ற வேண்டிய திசை
உறவு	சொல்லாமல் வைத்த அன்பு/நன்றி உள்ளதா?	அன்பை வெளிப்படுத்து
மனக்கசப்பு	தேவையற்ற அகங்காரப் பிரிவு உள்ளதா?	மன்னிப்பு / உரையாடல்
உடல்	சாதனைக்குரிய கருவியைப் பேணுகிறேனா?	உடல் பொறுப்பு
செல்வம்	சேர்ப்பதற்கே வாழ்கிறேனா?	பயன்பாடு / பகிர்வு
வேலை	என்னால் மட்டுமே அனைத்தும் நடக்கிறதா?	பொறுப்பு பகிர்வு
சாதனை	“பிறகு” என்று ஒத்திப்போடுகிறேனா?	இன்றே நடைமுறை

22. 151–158 — உறவை வாழும் முறையின் மாற்றம்

இந்தப் பாடல்களின் வாழ்வியல் முன்னேற்றத்தை ஒன்றாகப் பார்த்தால்:

151 — பிரிவை உணர்ந்து அன்பை பக்குவப்படுத்து
↓
152 — உயிருக்கும் உடலுக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை நினை
↓
153 — அன்புடையோரின் உடனிருப்பிற்கும் எல்லை உண்டு
↓
154 — சமூகப் பதவியை நிரந்தர அடையாளமாக்காதே
↓
155 — உடற்கோயிலைப் பேணி, அதையே நிரந்தர “நான்” எனக் கொள்ளாதே
↓
156 — உறவு, செல்வம், இல்லத்தை உரிமையிலிருந்து பொறுப்பாக மாற்று
↓
157 — நிலையாமையை கண்டபின் உன் தேடலின் திசையைச் சோதி
↓
158 — அன்புடையோர் ஒரு எல்லை வரை மட்டுமே வர முடியும்; உனக்குரிய வாழ்க்கையையும் சாதனையையும் நீயே நிறைவேற்று

இதனால் அதிகாரம்:

மரணத்தைப் பற்றிப் பேசுவது போலத் தோன்றினாலும், உண்மையில் எப்படி வாழ வேண்டும் என்பதைச் செதுக்கிக்கொண்டிருக்கிறது.

23. 158-ன் நான்கு முக்கிய மாற்றங்கள்

பாடலின் காட்சி	தவறான எதிர்வினை	சாதனை மாற்றம்
ஆர்த்தெழு சுற்றம்	“எப்படியும் பிரிவோம்”	இப்போது முழுமையாக நேசி
ஒழிவர்	“யாரும் நமக்கில்லை”	உறவின் எல்லையை அறிந்து நன்றியுடன் வாழ்
எரிமூட்டி	“உடல் பயனற்றது”	உடல் இருக்கும் காலத்தில் பேணி பயன்படுத்து
மூழ்குவர்	“என்னுடன் உலகமும் முடியும்”	வாழ்க்கை தொடரும்; நல்லதை விட்டுச் செல்

இதுவே பாடலை எதிர்மறையான மரண நினைவிலிருந்து நேர்மையான சாதனை விழிப்பாக மாற்றுகிறது.

சாதனை வாழ்வியல் சாரம்

158-ஆம் பாடல் நமக்கு “யாரையும் நம்பாதே” என்று சொல்லவில்லை; “உறவுகளால் செய்யக்கூடியதற்கும் ஒரு எல்லை உண்டு” என்பதை உணர்த்துகிறது. சுற்றம், பெண்டிர், மக்கள் ஆர்த்தெழுவது அவர்களின் அன்பின் உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது; “ஒழிவர்” என்பது அந்த அன்பின் பொய்மையை அல்ல, உடல்சார் உடனிருப்பின் எல்லையைச் சுட்டுகிறது. “விறகிட்டு எரிமூட்டி” உடலின் காலவரம்பை நினைவூட்டுகிறது; “நீர்த்தலை மூழ்குவர்” ஒருவரின் உடல்சார் வாழ்க்கை முடிந்த பின்னரும் மற்றவர்களின் வாழ்க்கை தொடர்வதை முன்வைக்கிறது. இதனை வாழ்வாக்கும் சாதகர் உறவிலிருந்து விலகமாட்டார்; மாறாக இருக்கும் காலத்தில் இன்னும் முழுமையாக நேசிப்பார். உடலை வெறுக்கமாட்டார்; அது இயங்கும் காலத்தில் பேணி அறம், சேவை, சாதனைக்கு பயன்படுத்துவார். செல்வத்தை மறுக்கமாட்டார்; பொறுப்புடனும் பயனுடனும் கையாளுவார். குடும்பம், குரு, சமூகம் துணைநிற்கலாம்; ஆனால் தன்னுடைய உள்ளமாற்றத்தையும் சாதனையையும் தனக்குப் பதிலாக யாரும் செய்ய முடியாது என்பதை உணர்ந்து ஆன்மிக வாழ்க்கையை ஒத்திப்போடமாட்டார்.

சாதனைச் சூத்திரம்

ஆர்த்தெழு
↓
அன்பு இருக்கிறது
↓
ஒழிவர்
↓
அன்பின் உடனிருப்பிற்கும் எல்லை உண்டு
↓
எரிமூட்டி
↓
உடலுக்கும் கால எல்லை உண்டு
↓
மூழ்குவர்
↓
உலக வாழ்க்கை தொடர்கிறது
↓
எனவே இன்று
↓
நேசி
மன்னி
பொறுப்பேற்று வாழ்
உடலைப் பேணி பயன்படுத்து
நல்லதை விட்டுச் செல்
சாதனையை ஒத்திப்போடாதே

157 → 158 — சாதனை முன்னேற்றம்

157 — “நிலையாமையை நீ கண்டுவிட்டாய்; இப்போது எதை நாடுகிறாய்?”
↓
158 — “உன்னை நேசிப்பவர்களுக்குக்கூட உன்னுடன் வருவதற்கு ஒரு எல்லை உண்டு; ஆகவே உனக்குரிய அன்பு, அறம், பொறுப்பு, சாதனை ஆகியவற்றை இன்றே வாழத் தொடங்கு.”

நினைவில் நிற்க வேண்டிய சாதனை வரி

ஒருநாள் பிரிவோம் என்பதை உணர்வது அன்பைக் குறைக்கக் கூடாது; அன்பை ஆழப்படுத்த வேண்டும். ஒருநாள் உடல் முடியும் என்பதை உணர்வது உடலை வெறுக்கச் செய்யக்கூடாது; அதை அர்த்தமுள்ள சாதனக் கருவியாகப் பயன்படுத்தச் செய்ய வேண்டும். ஒருநாள் அன்புடையோரும் ஒரு எல்லையில் நிற்க வேண்டியிருக்கும் என்பதை உணர்வது தனிமையை உருவாக்கக்கூடாது; யாரும் நமக்குப் பதிலாகச் செய்ய முடியாத உள்ளமாற்றத்தை இன்றே தொடங்கச் செய்ய வேண்டும்.

பாடல் 158 — ஒரே பார்வையில் முழுச் சாரம்

அன்பின் உண்மையையும் உடனிருப்பின் எல்லையையும் உணர்த்தும் நிலையாமை ஞானம்

ஆர்த்தெழு சுற்றமும் பெண்டிரு மக்களும்
ஊர்த்துறை காலே யொழிவ ரொழிந்தபின்
வேர்த்தலை போக்கி விறகிட் டெரிமூட்டி
நீர்த்தலை மூழ்குவர் நீதியி லோரே. (158)

158-ஆம் பாடல் யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தில் மரணத்தை மட்டும் விவரிக்கும் பாடல் அல்ல. மனிதனைச் சுற்றி நிற்கும் மிக நெருங்கிய உறவுகளின் அன்பு எவ்வளவு உண்மையானது, அதேவேளை அந்த அன்பால் வழங்கக்கூடிய உடல்சார் உடனிருப்பு எவ்வளவு வரையறுக்கப்பட்டது, இறுதியில் உடலுக்கு என்ன நிகழ்கிறது, அதைக் கண்ட உயிரோடு இருப்பவர்கள் எவ்வாறு தங்கள் வாழ்க்கைக்குத் திரும்புகின்றனர் என்பவற்றை ஒரே இறுதிச்சடங்குக் காட்சியில் நிறுத்துகிறது.

இதன் மையம்:

அன்பு உண்மை; பிரிவும் உண்மை. உடல் அரியது; அதன் கால எல்லையும் உண்மை. ஆகவே பிரிவை நினைத்து அன்பைத் துறக்காதே; உடலின் முடிவை நினைத்து வாழ்க்கையை வெறுக்காதே; கிடைத்த காலத்திலேயே அன்பையும் அறத்தையும் சாதனையையும் நிறைவேற்று.

1. பாடலின் நான்கு அடிகள் — வாழ்க்கையின் நான்கு உண்மைகள்

முதல் அடி — அன்பின் உண்மை

ஆர்த்தெழு சுற்றமும் பெண்டிரு மக்களும்

மரணத்தின் முன் சுற்றம், பெண்டிர், மக்கள் ஆர்த்தெழுகின்றனர்.

எனவே:

உறவு பொய்யல்ல; துயரமும் பொய்யல்ல.

இரண்டாம் அடி — உடனிருப்பின் எல்லை

ஊர்த்துறை காலே யொழிவ ரொழிந்தபின்

அன்புடையோர் உடன் வருகிறார்கள். ஆனால் ஒரு நிலையில் அவர்களும் நீங்க வேண்டியுள்ளது.

எனவே:

அன்பு இருக்கிறது; ஆனால் உடலோடு தொடரும் உடனிருப்பு முடிவற்றதல்ல.

மூன்றாம் அடி — உடலின் எல்லை

வேர்த்தலை போக்கி விறகிட் டெரிமூட்டி

இறுதியில் வாழ்நாள் முழுவதும் பேணப்பட்ட உடல் தகனத்திற்குரியதாகிறது.

எனவே:

உடல் அரியது; ஆனால் நிரந்தரமானது அல்ல.

நான்காம் அடி — வாழ்க்கையின் தொடர்ச்சி

நீர்த்தலை மூழ்குவர் நீதியி லோரே.

இறுதிச்சடங்கின் பின்னர் உயிரோடு இருப்பவர்கள் தங்களுக்குரிய செயலைத் தொடர்கிறார்கள்.

எனவே:

ஒருவரின் உடல்சார் வாழ்க்கை முடிகிறது; உயிரோடு இருப்போரின் வாழ்க்கை தொடர்கிறது.

2. நான்கு அடிகளின் ஒருங்கிணைந்த ஞானம்

பாடலின் முழு இயக்கம்:

அன்பு
↓
துயரம்
↓
உடனிருப்பு
↓
உடனிருப்பின் எல்லை
↓
உடலின் தகனம்
↓
வாழ்பவர்களின் வாழ்க்கைத் தொடர்ச்சி

என்று அமைந்துள்ளது.

இதனால் திருமூலர் மரணத்தை ஒரு தனிப்பட்ட நிகழ்வாக மட்டும் காட்டவில்லை.

மாறாக:

உறவு, உடல், உலகம் — இம்மூன்றிற்கும் இடையிலான எல்லையை

ஒரே காட்சியில் காட்டுகிறார்.

3. “ஆர்த்தெழு” இல்லாமல் 158-ஐப் புரிந்துகொள்ள முடியாது

இந்தப் பாடலின் ஆன்மிகப் பொருளைத் தீர்மானிக்கும் முக்கியமான சொல்:

ஆர்த்தெழு

இதனைத் தவிர்த்துவிட்டு ஒழிவர் என்பதை மட்டும் எடுத்தால்:

“யாரும் நமக்கு இல்லை.”

என்ற தவறான முடிவு வரலாம்.

ஆனால் திருமூலர் முதலில்:

அவர்கள் ஆர்த்தெழுகிறார்கள்

என்று சொல்கிறார்.

அதன் பின்னரே:

ஒழிவர்

என்று கூறுகிறார்.

எனவே:

ஆர்த்தெழு = அன்பின் உண்மை
ஒழிவர் = உடனிருப்பின் எல்லை

இதுவே 158-ன் மைய எதிர்நிலை.

4. உறவின் நிலையாமை என்பது உறவின் அர்த்தமின்மை அல்ல

158 கூறுவது:

நிலையற்றது = பொய்யானது

என்பதல்ல.

ஒரு உறவு காலவரம்புடையதாக இருக்கலாம்; அதனால் அது அர்த்தமற்றதாகிவிடாது.

ஒரு மலர் வாடுகிறது என்பதால் அதன் மணம் பொய்யல்ல.

அதுபோல:

ஒருநாள் பிரிய வேண்டியிருப்பதால் அன்பு பொய்யல்ல.

மாறாக:

பிரிவு சாத்தியமானதாலேயே உடனிருக்கும் காலம் அரியதாகிறது.

இதுவே 151 முதல் 158 வரை உறவு குறித்த திருமூலரின் உபதேசத்தைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளாமல் காக்கும் முக்கியமான திறவுகோல்.

5. “சுற்றம் + பெண்டிர் + மக்கள்” — “என்னுடையவர்கள்” என்ற அடையாளத்தின் எல்லை

வாழ்க்கையில்:

என் குடும்பம்,
என் மனைவி,
என் கணவர்,
என் பிள்ளைகள்,
என் உறவினர்

என்று நாம் சொல்கிறோம்.

158 இந்த என் என்பதை அழிக்கவில்லை.

அதன் பொருளைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது:

“என்னுடையவர்”
↓
“என்னுடன் வாழ்வதற்குக் கிடைத்த அரிய உறவு”

இதனால்:

உரிமை → பொறுப்பு
பற்று → நன்றி
கட்டுப்பாடு → பரிவு
பழக்கம் → மதிப்புணர்வு

என்று உறவின் தரம் உயர்கிறது.

6. “ஒழிவர்” — ஒருவர் மற்றொருவருக்குச் செய்யக்கூடியதற்கும் எல்லை உண்டு

குடும்பம்:

நேசிக்கலாம்,
பராமரிக்கலாம்,
நோயில் உடனிருக்கலாம்,
துயரில் துணைநிற்கலாம்,
இறுதிச்சடங்கையும் செய்யலாம்.

ஆனால் ஒருவர் மற்றொருவருக்குப் பதிலாக:

உள்ளத்தைத் தூய்மைப்படுத்த முடியாது;
ஞானத்தை உணர முடியாது;
சாதனையை வாழ முடியாது;
ஆன்மிகப் பக்குவத்தை அடைய முடியாது.

இதனால்:

உறவு துணை; ஆனால் தனிப்பட்ட சாதனைக்கு மாற்று அல்ல.

7. “விறகிட்டு எரிமூட்டி” — உடலை இழிவுபடுத்துவதல்ல

158-ன் தகனக் காட்சி உடலை வெறுக்கச் செய்வதற்கல்ல.

155-ல் இதே உடல்:

“செப்ப மதிளுடைக் கோயில்”

என்று உருவகிக்கப்பட்டது.

158-ல் அது:

விறகிட்டு எரிமூட்டப்படும் உடல்.

இரண்டையும் சேர்த்தால்தான் திருமூலரின் சமநிலை தெளிவாகிறது:

உடல் கோயில்; ஆனால் அழியாத கோயில் அல்ல.

எனவே:

உடல்பற்று வேண்டாம்;
உடல் பொறுப்பு வேண்டும்.

உடலைப் பேண வேண்டும் — ஏனெனில் அது சாதனையின் கருவி.

உடலை நிரந்தரமான நான் என்று கொள்ளக்கூடாது — ஏனெனில் அது காலவரம்புடையது.

8. உடல் இருக்கும் காலமே சாதனைக்கான காலம்

இறந்த உடலால்:

ஜபிக்க முடியாது;
தியானிக்க முடியாது;
பூஜிக்க முடியாது;
சேவை செய்ய முடியாது;
மன்னிப்பு கேட்க முடியாது;
நன்றி சொல்ல முடியாது.

எனவே 158-ன் தகனக் காட்சி சாதகரிடம் எழுப்பும் கேள்வி:

“இன்னும் இயங்கிக்கொண்டிருக்கும் இந்த உடலை இன்று நான் எதற்குப் பயன்படுத்துகிறேன்?”

இதிலிருந்து:

உடலின் நிலையாமை → காலத்தின் அருமை → சாதனையின் அவசியம்

என்ற மாற்றம் வருகிறது.

9. “எரி → நீர்” : ஒருவர் முடிகிறார்; மற்றவர்கள் தொடர்கிறார்கள்

மூன்றாம் அடியில்:

எரி

நான்காம் அடியில்:

நீர்

இவற்றை மறைகுறியாக்கத் தேவையில்லை.

நேரடிக் காட்சியே ஆழமானது:

இறந்த உடல் → எரி
உயிரோடு இருப்போர் → நீர்

இதனால்:

ஒருவரின் உடல்சார் வாழ்க்கை முடிகிறது; மற்றவர்களின் வாழ்க்கை தொடர்கிறது.

இது அகங்காரத்திற்கு முக்கியமான திருத்தம்:

“நான் இல்லாமல் எதுவும் நடக்காது”

என்ற எண்ணம் உண்மையல்ல.

ஆனால் இதன் எதிர்மறையான முடிவு:

“அப்படியானால் நான் முக்கியமற்றவன்”

என்பதும் அல்ல.

சரியான கேள்வி:

“எனக்குக் கிடைத்த காலத்தில் நான் என்ன அர்த்தமுள்ள பங்களிப்பைச் செய்கிறேன்?”

10. சைவத் தத்துவச் சாரம்

இப்பாடல் நேரடியாக பதி–பசு–பாசம் என்ற தொழில்நுட்பச் சொற்களைப் பயன்படுத்தவில்லை. எனவே அவற்றை பாடலின் சொற்பொருளாகச் சேர்க்கக் கூடாது.

ஆனால் சைவ ஞானத்தின் பரந்த பார்வையில் 158 ஒரு அடிப்படை வேறுபாட்டைத் திறக்கிறது:

உறவுகள் எனக்கு உண்டு; ஆனால் அவையே நான் அல்ல.
உடல் எனக்கு உள்ளது; ஆனால் உடலே முழுமையான நான் அல்ல.
உலக ஆதரவுகள் எனக்கு உதவுகின்றன; ஆனால் அவை முடிவற்ற ஆதாரம் அல்ல.

இதிலிருந்து சுயவிசாரணை எழுகிறது:

“உறவினரும் ஒரு எல்லையில் நிற்கிறார்கள்; உடலும் ஒரு எல்லையில் முடிகிறது; அப்படியானால் நான் நிரந்தர ஆதாரமாகப் பற்றிக்கொண்டிருப்பது எது?”

11. யோகச் சாரம்

யோகப் பார்வையில் 158:

உடலை மறுக்கவில்லை;
உடலைப் பயன்படுத்தச் சொல்கிறது.

சாதகருக்கான நடைமுறை:

உடல் இருக்கிறது → ஆசனம் செய்
மூச்சு இருக்கிறது → பிராணனை ஒழுங்குபடுத்து
மனம் இருக்கிறது → தியானி
வாக்கு இருக்கிறது → மந்திரம் ஜபி
கைகள் இயங்குகின்றன → சேவை செய்

இதன் மையம்:

“பிறகு” அல்ல — “இப்போது.”

12. ஆகமச் சாரம்

ஆகம சாதனையின் பார்வையில் உயிருள்ள உடலே:

அர்ச்சிக்கும் உடல்,
நமஸ்கரிக்கும் உடல்,
மந்திரம் உச்சரிக்கும் உடல்,
தியானிக்கும் உடல்.

158 அந்த உடலுக்கே கால எல்லை இருப்பதை நினைவூட்டுகிறது.

எனவே:

உடல் இருக்கும் காலத்தை இறைசார்பாக்கு.

இதனால்:

உடல் → வழிபாட்டுக் கருவி
காலம் → அனுஷ்டான வாய்ப்பு
உறவு → அன்புப் பொறுப்பு
செல்வம் → தர்மக் கருவி
வாழ்க்கை → அர்ப்பணம்

என்று மாற்றமடைகிறது.

13. தாந்திரிக வாசிப்பின் எல்லை

இப்பாடலில்:

எரி = குண்டலினி,
நீர் = அமிர்தம்,
விறகு = தத்துவங்கள்

என்று நேரடியாகக் கூறுவதற்கு பாடலிலிருந்து ஆதாரம் இல்லை.

இங்கு முதன்மையான காட்சி:

இறுதிச்சடங்கு.

எனவே தாந்திரிகப் பயன்பாடு வேண்டுமானால் அது:

நிலையற்ற உடலையே விழிப்புணர்வுடனான சாதனக் களமாகப் பயன்படுத்துதல்

என்ற பொதுவான விரிவாக்கத்திற்குள் மட்டுமே இருக்க வேண்டும்.

14. 151–158 : உறவின் மீது கட்டப்பட்ட ஞானப் படிக்கட்டு

இந்தப் பகுதியின் முன்னேற்றம் குறிப்பிடத்தக்கது:

151 — அன்பும் பிரிவும்
↓
152 — மனைவியும் செல்வமும் இருக்க, உயிர் உடலை விடுகிறது
↓
153 — அன்புடையோர் அழுது அகல்கிறார்கள்
↓
154 — சமூகப் பெருமைக்கும் கடைமுறை வருகிறது
↓
155 — உடற்கோயிலே சிதைகிறது
↓
156 — உறவு, செல்வம், இல்லம் பின்னால் நிற்கின்றன
↓
157 — இதைக் கண்ட மனிதனின் தேடல் விசாரணைக்குள் வருகிறது
↓
158 — சுற்றம், பெண்டிர், மக்கள் ஆர்த்தெழுந்தாலும் உடனிருப்பிற்கு எல்லை வருகிறது

இதன் மூலம் அதிகாரம் ஒரு ஆழமான கேள்வியை உருவாக்குகிறது:

“என்னுடையது” என்றும் “என்னுடையவர்” என்றும் “நான்” என்றும் நான் பற்றிக்கொண்டவற்றில் எது உண்மையில் நிரந்தரமானது?

15. 157 → 158 : தேடலின் விசாரணையிலிருந்து தனிப்பட்ட பொறுப்பிற்கு

157:

“நிலையாமையைக் கண்டபின் நீ எதை நாடுகிறாய்?”

என்று கேட்டது.

158:

“உன்னை மிகவும் நேசிப்பவர்களுக்குக்கூட உன்னுடன் வருவதற்கு ஒரு எல்லை உண்டு.”

என்று காட்டுகிறது.

இரண்டையும் சேர்த்தால்:

நிலையாமையைக் காணுதல்
↓
தேடலைச் சோதித்தல்
↓
உறவின் எல்லையை உணர்தல்
↓
தனிப்பட்ட ஆன்மிகப் பொறுப்பை ஏற்றல்

என்ற முன்னேற்றம் உருவாகிறது.

16. வாழ்வியல் மாற்றம் — நான்கு தளங்கள்

158 காட்டுவது	தவறான முடிவு	ஞானமான மாற்றம்
சுற்றம் ஆர்த்தெழுகிறது	உறவுகள் பந்தம்; விலகு	இருக்கும் காலத்தில் முழுமையாக நேசி
ஒழிவர்	யாரும் நமக்கில்லை	அன்பின் உடனிருப்பிற்கும் எல்லை உண்டு என்பதை உணர்
எரிமூட்டி	உடல் பயனற்றது	உடல் இருக்கும் காலத்தில் பேணி சாதனைக்குப் பயன்படுத்து
மூழ்குவர்	நான் இல்லாமல் அனைத்தும் முடியும்	வாழ்க்கை தொடரும்; அர்த்தமுள்ளதை விட்டுச் செல்

17. 158-ன் மூன்று பெரிய சாதனை மாற்றங்கள்

உறவில்

உரிமை → நன்றி

உடலில்

பற்று → பொறுப்பான பயன்பாடு

ஆன்மிகத்தில்

ஒத்திப்போடுதல் → இன்றைய சாதனை

இவை மூன்றும் சேர்ந்தால்:

மரண நினைவு → வாழ்க்கை ஒழுங்கு

என்று மாறுகிறது.

18. முழு ஞான வரைபடம்

சுற்றம் + பெண்டிர் + மக்கள்
↓
ஆர்த்தெழுதல்
↓
அன்பு உண்மை
↓
உடன் வருதல்
↓
ஒழிவர்
↓
உடனிருப்பிற்கு எல்லை
↓
விறகிட்டு எரிமூட்டி
↓
உடலுக்கும் எல்லை
↓
நீரில் மூழ்குவர்
↓
வாழ்பவர்களின் வாழ்க்கை தொடர்கிறது
↓
“நான் உயிரோடு இருக்கும் காலத்தில் என்ன செய்ய வேண்டும்?”
↓
உறவை நன்றியாக்கு
↓
உடலைச் சாதனக் கருவியாக்கு
↓
செல்வத்தைப் பொறுப்பாக்கு
↓
காலத்தை அறம்–சேவை–சாதனையாக மாற்று
↓
ஒத்திப்போடாதே
↓
விழிப்புடன் வாழ்

மொத்த ஞானச் சாரம்

158-ஆம் பாடல், மனிதனின் மரணத்தைச் சுற்றி நிகழும் இறுதிச்சடங்கைக் கொண்டு உறவு, உடல், வாழ்க்கை ஆகிய மூன்றின் எல்லையையும் ஒரே நேரத்தில் வெளிப்படுத்துகிறது. “ஆர்த்தெழு” என்பது சுற்றம், பெண்டிர், மக்கள் ஆகியோரின் அன்பும் துயரமும் உண்மையானவை என்பதை நிறுவுகிறது; “ஒழிவர்” என்பது அந்த அன்பை மறுப்பதல்ல, உடல்சார் உடனிருப்பிற்கும் ஒரு எல்லை இருப்பதை உணர்த்துகிறது. “விறகிட்டு எரிமூட்டி” என்பது வாழ்நாளில் அரிய சாதனக் கோயிலாக இருந்த உடலும் காலவரம்புடையது என்பதை நினைவூட்டுகிறது; “நீர்த்தலை மூழ்குவர்” என்பது ஒருவரின் உடல்சார் வாழ்க்கை முடிந்தபின்னரும் உயிரோடு இருப்போரின் வாழ்க்கை தொடர்வதை முன்வைக்கிறது. ஆகவே பாடலின் ஞானம் உறவைத் துறப்பதில் இல்லை; இருக்கும் காலத்தில் ஆழமாக நேசிப்பதில் உள்ளது. உடலை வெறுப்பதில் இல்லை; அது இயங்கும் காலத்தில் அறம், சேவை, பூஜை, யோகம், ஞான சாதனை ஆகியவற்றிற்குப் பயன்படுத்துவதில் உள்ளது. குடும்பத்தை மறுப்பதில் இல்லை; அவர்கள் செய்யக்கூடியதற்கும் ஒரு எல்லை உண்டு என்பதை அறிந்து, யாரும் நமக்குப் பதிலாகச் செய்ய முடியாத உள்ளமாற்றத்திற்கான பொறுப்பை நாமே ஏற்றுக்கொள்வதில் உள்ளது. இவ்வாறு மரணத்தின் காட்சியை திருமூலர் மரணப் பயமாக அல்ல, வாழ்க்கைத் தெளிவாக மாற்றுகிறார்.

ஞானச் சூத்திரம்

அன்புடையோர் இருக்கிறார்கள்
↓
அவர்கள் ஆர்த்தெழும் அளவுக்கு நேசிக்கிறார்கள்
↓
ஆனால் அவர்களுடைய உடனிருப்பிற்கும் எல்லை உண்டு
↓
உடலுக்கும் எல்லை உண்டு
↓
உலக வாழ்க்கை நம்மைத் தாண்டியும் தொடர்கிறது
↓
ஆகவே
↓
உறவை உரிமையாக்காதே — நன்றியாக்கு
↓
உடலை அடையாளமாக்காதே — சாதனக் கருவியாக்கு
↓
செல்வத்தைப் பற்றாக்காதே — பொறுப்பாகப் பயன்படுத்து
↓
காலத்தை வீணாக்காதே — அறம், அன்பு, சேவை, சாதனையாக மாற்று

157 → 158 ஒரே பார்வையில்

157 — “நிலையாமையை நீ கண்டுவிட்டாய்; இப்போது எதை நாடுகிறாய்?”
↓
158 — “உன்னை மிகவும் நேசிப்பவர்களுக்குக்கூட ஒரு எல்லைக்கு அப்பால் உன்னுடன் வர முடியாது; ஆகவே உனக்குரிய வாழ்க்கையையும் சாதனையையும் நீயே நிறைவேற்று.”

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

ஒருநாள் பிரிவோம் என்பதால் அன்பு அர்த்தமற்றதல்ல; அதனாலேயே அன்பிற்குக் கிடைத்த காலம் அரியது. ஒருநாள் உடல் எரிக்கப்படும் என்பதால் உடல் மதிப்பற்றதல்ல; அதனாலேயே அது இயங்கும் ஒவ்வொரு நாளும் சாதனைக்குரியது. அன்புடையோர் ஒரு எல்லை வரை நம்முடன் வரலாம்; ஆனால் நமக்குரிய அறம், உள்ளமாற்றம், சாதனை ஆகியவற்றை நமக்குப் பதிலாக யாரும் வாழ முடியாது.

திருச்சிற்றம்பலம்.