உடையும் கடமும் உடலெனும் அடையாளமும்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 159

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஐம்பத்தொன்பதாவது படிக்கட்டில் (159) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

யோக–ஆகம–தந்திர–சைவத் தத்துவ ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

கடத்தின் உடைதலால் உடலின் உண்மையை உணர்த்தும் திருமூலர்

வளத்திடை முற்றத்தோர் மானில முற்றுங்
குளத்தின் மண்கொண்டு குயவன் வனைந்தான்
கடமுடைந் தாலவை யோடென்று வைப்பர்
உடலுடைந் தாலிறைப் போதும் வையாரே. (159)

159-ஆம் பாடலில் திருமூலர் மரணத்தை நேரடியாகச் சொல்லிக்கொண்டிருப்பதிலிருந்து ஒரு அன்றாடப் பொருளான மட்கடம் நோக்கித் திரும்புகிறார். குளத்து மண்ணை எடுத்துக் குயவன் வனைந்த கடம் உடைந்த பின்னரும் அதன் துண்டு ஓடு என்ற பெயரில் வைக்கப்படுகிறது; ஆனால் உயிருள்ள ஒருங்கிணைப்பை இழந்த மனித உடலை வைத்திருக்க மனிதன் விரும்புவதில்லை என்ற தீவிரமான எதிர்நிலையை முன்வைக்கிறார்.

P01-ல் கண்டபடி வளத்திடை, மானில, குறிப்பாக இறைப்போதும் ஆகியவற்றின் துல்லியமான பழந்தமிழ்ப் பொருள் இன்னும் உரைஒப்பீட்டைத் தேவைப்படுத்துகிறது. எனவே இங்கு அவற்றின் மீது தனித்த தத்துவம் கட்டாமல், பாடலில் உறுதியாகத் தெரியும்:

மண் → வனைதல் → கடம் → உடைதல் → ஓடு → வைத்தல்
உடல் → உடைதல் → வைக்காமை

என்ற மைய ஒப்புமையிலிருந்தே ஆழமான பொருளை அணுகுவோம்.

1. 158 → 159 : சுடுகாட்டுக் காட்சியிலிருந்து மட்பாண்ட உருவகத்திற்கு

158-ல்:

விறகிட்டு → எரிமூட்டி → நீரில் மூழ்குதல்

என்று மரணத்தின் நடைமுறை உண்மையை நேரடியாகக் காட்டினார்.

159-ல்:

மண் → குயவன் → கடம் → ஓடு

என்ற அன்றாட உருவகத்திற்குத் திரும்புகிறார்.

இரண்டிலும் பேசப்படுவது ஒரே உண்மை:

உயிருள்ள உடலுக்கும் உயிரற்ற உடலுக்கும் இடையே மனித அனுபவத்தில் மிகப் பெரிய நிலைமாற்றம் நிகழ்கிறது.

158 அதைக் காட்சியாக காட்டியது.

159 அதைப் உருவகத்தின் மூலம் சிந்திக்க வைக்கிறது.

2. “மண்” — வடிவத்திற்கு முன்பிருந்த பொருள்

குயவன் கடத்தை உருவாக்குவதற்கு முன்பே:

மண் இருந்தது.

கடம் உடைந்த பின்னரும்:

அதன் பொருட்தன்மை முற்றிலும் இல்லாமற் போகவில்லை.

மாறுவது:

அதன் வடிவம், பெயர், பயன்பாடு.

இதனால் ஒரு ஆழமான விசாரணை தொடங்குகிறது:

ஒரு பொருளின் அடையாளம் அதன் பொருட்கூறுகளில் மட்டுமா இருக்கிறது? அல்லது அவை ஒரு குறிப்பிட்ட ஒழுங்கில் ஒன்றிணைந்திருக்கும் நிலையிலும் இருக்கிறதா?

கடம் இதற்கான எளிய உதாரணம்.

3. “குயவன் வனைந்தான்” — உருவாக்கப்பட்ட வடிவம் நிரந்தரமானதல்ல

வனைந்தான் என்ற சொல் முக்கியமானது.

மண்:

கடமாகப் பிறந்ததல்ல.

அது:

கடமாக வடிவமைக்கப்பட்டது.

இதிலிருந்து ஒரு அடிப்படை உண்மை:

உருவாக்கப்பட்ட வடிவத்திற்கு ஒரு தொடக்கம் இருக்கிறது; ஆகவே அந்த வடிவம் மாற்றத்திற்கும் உட்பட்டது.

இந்தத் தத்துவத்தை உடலுக்குப் பயன்படுத்தும்போது மிகவும் கவனமாக இருக்க வேண்டும்.

பாடல் நேரடியாக:

“குயவன் = சிவன்”

என்று கூறவில்லை.

எனவே அந்த அடையாளத்தைப் பாடலின் சொற்பொருளாகக் கூற முடியாது.

ஆனால் உருவகத்தின் தத்துவ வலிமை தெளிவானது:

வடிவம் பெற்றது → வடிவம் இழக்கக்கூடியது.

4. “கடம்” — பெயர் பொருளுக்கா, வடிவத்திற்கா?

குயவன் மண்ணை வனைந்தபின்:

அது கடம்.

கடம் உடைந்தபின்:

அது ஓடு.

ஆனால் இரண்டிலும் மண் உள்ளது.

அப்படியானால்:

“கடம்” என்ற அடையாளம் எங்கே இருந்தது?

மண்ணில் மட்டும் அல்ல.

அது:

மண் + வடிவம் + ஒருங்கிணைவு + பயன்பாடு

என்ற கூட்டுநிலையில் இருந்தது.

இதுவே மனித உடலைப் பற்றிய அடுத்த விசாரணைக்கு வாயில் திறக்கிறது.

5. “கடம் → ஓடு” : வடிவம் மாறும்போது பெயரும் மாறுகிறது

159-ன் மிகவும் ஆழமான மொழி–தத்துவ அம்சம்:

கடம் → ஓடு

கடம் உடைந்ததும் அதன் பொருட்கூறு முற்றிலும் அழியவில்லை.

ஆனால்:

அதன் முந்தைய அடையாளம் தொடரவில்லை.

அதாவது:

பொருள் தொடரலாம்; வடிவ அடையாளம் தொடராமல் போகலாம்.

இதே அதிகாரத்தில் 146-ல் மனிதனைப் பற்றியும் இதேபோன்ற மாற்றத்தைப் பார்த்தோம்:

தனிப்பட்ட பெயருடைய மனிதன்
↓
உயிர் பிரிந்தபின்
↓
பிணம்

என அழைக்கப்படுகிறான்.

159-ன் கடம் → ஓடு இதற்கு மிகவும் நெருங்கிய உருவகத் துணையாக அமைகிறது.

6. “கடம் உடைந்தால்” ↔ “உடல் உடைந்தால்”

பாடலின் தத்துவ மையம் இந்த இரு சொற்றொடர்களில்தான்:

கடம் உடைந்தால்
↕
உடல் உடைந்தால்

திருமூலர் ஒரே வினையை இரண்டிற்கும் பயன்படுத்துகிறார்:

உடைதல்.

கடத்தின் உடைதல்:

அதன் ஒருங்கிணைந்த வடிவத்தின் முடிவு.

உடலின் உடைதல்:

இவ்வதிகாரச் சூழலில் உயிருள்ள உடலின் ஒருங்கிணைந்த செயல்நிலையின் முடிவு — மரணம்.

இதனால்:

கடம் : ஓடு :: உயிருள்ள உடல் : உயிரற்ற உடல்

என்ற ஒப்புமை உருவாகிறது.

ஆனால் இந்த ஒப்புமையை:

உயிர் = கடத்துக்குள் இருக்கும் நீர்

போன்ற பாடலில் இல்லாத கூறுகளால் விரிவுபடுத்த வேண்டியதில்லை.

7. உடல் என்பது வெறும் பொருட்களின் குவியலா?

159 எழுப்பும் ஆழமான கேள்வி இதுவே.

உயிருள்ள மனித உடலும்:

மண் சார்ந்த பொருட்கூறுகள்,
உடல் உறுப்புகள்,
பல அமைப்புகள்

ஆகியவற்றால் ஆனது.

மரணத்திற்குப் பின்னரும் அதன் பொருட்கூறுகள் உடனடியாக இல்லாமற் போய்விடுவதில்லை.

ஆனால்:

உயிரோடு இருந்த மனிதனின் செயற்பாட்டு ஒருமை அங்கு இல்லை.

எனவே பாடல் நம்மை:

“உடலின் மதிப்பு அதன் பொருட்கூறுகளிலேயே இருக்கிறதா?”

என்று கேட்க வைக்கிறது.

159-ன் உருவகத்திலிருந்து பாதுகாப்பாகச் சொல்லக்கூடிய பதில்:

வாழும் உடலின் மதிப்பு வெறும் பொருட்கூறுகளால் மட்டும் விளக்கப்படவில்லை; அவற்றின் உயிருள்ள ஒருங்கிணைப்போடு தொடர்புடையது.

8. “வைப்பர்” ↔ “வையார்” — பாடலின் தத்துவ அதிர்ச்சி

மூன்றாம் அடியில்:

வைப்பர்

நான்காம் அடியில்:

வையார்

இந்த இரண்டு சொற்களே பாடலின் உச்சம்.

உடைந்த கடத்தின் ஓடு

வைப்பர்

உயிரற்ற உடல்

வையார்

இதனால் திருமூலர் மிகக் கடுமையான கேள்வியை எழுப்புகிறார்:

நாம் வாழ்நாள் முழுவதும் “நான்” என்று பற்றிக்கொண்ட உடல், உயிருள்ள நிலை முடிந்தவுடன் ஏன் இவ்வளவு வேகமாக மனிதர்களின் அணுகுமுறையில் மாறுகிறது?

இந்தக் கேள்வியே ஞான விசாரணைக்கான கதவாகிறது.

9. “உடல்” மற்றும் “நான்” ஒன்றே என்றால் எழும் சிக்கல்

ஒருவன்:

“இந்த உடலே முழுமையான நான்”

என்று கருதுகிறான் என வைத்துக்கொள்வோம்.

159 அவனை ஒரு கடினமான உண்மைக்கு முன் நிறுத்துகிறது.

அதே உடல்:

நேற்று நேசிக்கப்பட்டது,
பராமரிக்கப்பட்டது,
அலங்கரிக்கப்பட்டது,
பெயரால் அழைக்கப்பட்டது.

மரணத்திற்குப் பின்னர்:

அதனை நீண்டகாலம் வைத்திருக்க விரும்புவதில்லை.

அப்படியானால்:

வாழ்ந்த மனிதனின் “நான்” என்பதைக் உடலின் பொருட்கூறுகளுடன் மட்டும் சமமாக்க முடியுமா?

பாடல் இந்தக் கேள்வியை எழுப்புவதற்கான வலுவான இடத்தை உருவாக்குகிறது.

ஆனால் இப்பாடல் மட்டும் கொண்டு ஆத்மாவின் முழு இயல்பையும் வரையறுத்துவிட்டதாகச் சொல்லக்கூடாது.

10. சைவத் தத்துவத்தில் — உடம்பும் உயிரும்

சைவ சித்தாந்தப் பார்வையில்:

உடல் உயிரல்ல.

உடல் உயிருக்கு அனுபவக் கருவியாக அமைகிறது.

உயிர் உடலின் வழியாக:

அறிகிறது,
செய்கிறது,
அனுபவிக்கிறது,
வினைகளை எதிர்கொள்கிறது.

இந்தப் பரந்த சைவப் பின்னணியில் 159-ன் உடல் உடைந்தால் என்ற உருவகம் முக்கியமானதாகிறது.

உயிருள்ள மனிதனை:

உடலின் பொருட்கூறுகளின் கூட்டுத்தொகையாக மட்டும் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

இதனால் 159:

“உடல் நிலையற்றது”

என்ற கருத்திலிருந்து,

“உடலே நான் என்ற அடையாளம் சரியா?”

என்ற விசாரணைக்குத் தள்ளுகிறது.

11. பதி–பசு–பாசப் பார்வையில் கவனமாக வாசித்தல்

இப்பாடலில் நேரடியாக:

பதி, பசு, பாசம்

என்ற சொற்கள் இல்லை.

எனவே அவற்றை பாடலின் நேரடிப் பொருளாகச் சேர்க்க முடியாது.

ஆனால் சைவ சித்தாந்தத்தின் பரந்த கட்டமைப்பில்:

உயிர் (பசு)
உடல்–உலக அனுபவக் கருவிகள்
இறைசார்பு (பதி)

என்ற வேறுபாட்டை நினைவில் கொண்டால், 159 ஒரு முக்கியமான தவறான அடையாளத்தை உடைக்க உதவுகிறது:

“எனக்கு உடல் உள்ளது”
என்பதிலிருந்து
“உடலே நான்”

என்ற தவறான தாவலைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

இங்கு திருமூலரின் நிலையாமை உபதேசம் சுயவிசாரணைக்கான முன்னிலை உருவாக்குகிறது.

12. உடலை இழிவுபடுத்துகிறாரா திருமூலர்?

இல்லை.

இது இந்த அதிகாரத்தைப் புரிந்துகொள்ள மிகவும் முக்கியமானது.

159-ஐ மட்டும் தனியாக வாசித்தால்:

“உடைந்த ஓட்டைவிட மனித உடல் மதிப்பற்றது”

என்ற கடுமையான வாசிப்பு தோன்றலாம்.

ஆனால் 155-ல் உடல்:

கோயில்

என்ற உருவகத்தில் வந்தது.

திருமந்திரத்தின் பரந்த உடல்–சாதனைப் பார்வையிலும் உடல் ஆன்மிகப் பயிற்சிக்கான கருவியாக மதிக்கப்படுகிறது.

எனவே 155 மற்றும் 159 ஒன்றாக வாசிக்கப்பட வேண்டும்:

உடல் மதிப்புடையது
ஆனால்
உடல் நிரந்தரமானது அல்ல.

இதுவே சமநிலை.

13. “கோயில்” ↔ “கடம்” — இரண்டு உருவகங்களின் ஒருமை

155:

உடல் = கோயில்

159:

உடல் ↔ கடம்

முதல் உருவகம் உடலின்:

புனிதப் பயன்பாட்டை

வலியுறுத்துகிறது.

இரண்டாவது உருவகம்:

காலவரம்பை

வலியுறுத்துகிறது.

இரண்டையும் சேர்த்தால்:

உடல் புனிதமான சாதனக் கருவி; ஆனால் நிரந்தரமான சுயம் அல்ல.

இது யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தின் முக்கியமான சமநிலைகளில் ஒன்று.

14. 144 ↔ 159 : மண்–பாத்திர உருவகத்தின் ஆழமாதல்

144-ல்:

மண் → பாத்திரம் → மீண்டும் மண்

என்ற உடலின் பொருட்சார் நிலையாமை முன்வைக்கப்பட்டது.

159-ல் அதே உருவகம் மேலும் நுணுக்கமாகிறது:

மண் → வனைதல் → கடம் → உடைதல் → ஓடு

இப்போது திருமூலர்:

“உடல் மண்ணால் ஆனது”

என்பதைக் காட்டுவதில் மட்டும் நிற்கவில்லை.

அவர் கேள்வியை இன்னும் ஆழமாக்குகிறார்:

ஒரு வடிவத்தின் மதிப்பும் அடையாளமும் எதில் இருக்கிறது?

இதன் வழியாக:

உடலின் பொருள் என்பதிலிருந்து
உயிருள்ள உடலின் ஒருமை

என்ற சிந்தனைக்கு நகர்கிறோம்.

15. யோகப் பார்வை — “உடைந்த பின்” அல்ல, “உடையுமுன்”

யோக சாதகருக்கு இப்பாடலின் மிக முக்கியமான செய்தி:

உடல் உடைந்தபின் அதன் மூலம் சாதிக்க முடியாது.

உடல் இன்னும்:

இயங்குகிறது,
சுவாசிக்கிறது,
அமர முடிகிறது,
ஜபிக்க முடிகிறது,
தியானிக்க முடிகிறது

என்றால் அதுவே வாய்ப்பு.

எனவே:

உடல் நிலையற்றது
↓
உடலை அலட்சியம் செய்

என்பது தவறு.

சரியான யோகத் தர்க்கம்:

உடல் நிலையற்றது
↓
உடலுடன் கிடைத்த காலம் வரையறுக்கப்பட்டது
↓
அதனால் உடலைப் பேணி சாதனைக்குப் பயன்படுத்து.

16. உடல்பற்று ↔ உடல் பொறுப்பு

159-ன் சரியான சாதனைப் பயன்பாட்டிற்கு இந்த வேறுபாடு அவசியம்.

உடல்பற்று

உடலழகே நான்.
உடலின் இளமையே என் மதிப்பு.
உடல் என்றும் என் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும்.

உடல் பொறுப்பு

இந்த உடல் எனக்குக் கிடைத்த அரிய கருவி.
அது காலவரம்புடையது.
ஆகவே ஆரோக்கியமாகப் பேண வேண்டும்.
அறம், சேவை, சாதனைக்குப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

திருமூலரின் நிலையாமை உபதேசம்:

உடலைப் புறக்கணிக்க அல்ல; உடலோடு கொண்ட தவறான நிரந்தர அடையாளத்தைத் திருத்த.

17. ஆகமப் பார்வை — உயிருள்ள உடலே பூஜைக்கருவி

ஆகம அனுஷ்டானத்தில் உடல் முக்கியமானது.

கைகள்:

அர்ச்சனை செய்கின்றன.

வாய்:

மந்திரம் உச்சரிக்கிறது.

கண்கள்:

தரிசனம் செய்கின்றன.

உடல்:

நமஸ்கரிக்கிறது.

மனம்:

தியானிக்கிறது.

159-ன் வெளிச்சத்தில்:

இவ்வனைத்தையும் செய்யக்கூடிய உடல் என்றென்றும் கிடைப்பதில்லை.

எனவே:

உடல் இருக்கும் காலத்தை இறைசார்பாக மாற்று.

இதுவே இப்பாடலிலிருந்து ஆகம சாதனைக்குக் கிடைக்கும் பாதுகாப்பான விரிவாக்கம்.

18. தந்திரப் பார்வை — மறைகுறிகளைத் திணிக்க வேண்டாம்

இந்தப் பாடலில்:

குளம் = சஹஸ்ராரம்,
மண் = மூலாதாரம்,
குயவன் = குண்டலினி,
கடம் = சூட்சும உடல்

என்று வாசிப்பதற்கு பாடலிலேயே ஆதாரம் இல்லை.

எனவே அத்தகைய மறைகுறி விளக்கம் தேவையில்லை.

தந்திரத்தின் பரந்த சாதனைப் பார்வையிலிருந்து பொருத்தமான பயன்பாடு மட்டும்:

உடலையே சாதனக் களமாகப் பயன்படுத்த வேண்டும்; ஆனால் உடலையே இறுதி அடையாளமாகக் கொள்ளக்கூடாது.

இதுவே போதுமானது.

19. “ஓடு” கூட வைக்கப்படுகிறது — உடல் ஏன் வைக்கப்படுவதில்லை?

இந்த எதிர்நிலையை வெறும்:

“மனித உடல் ஓட்டைவிட கீழானது”

என்று எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது.

அதற்கு மாறாக, இது ஒரு ஞான அதிர்ச்சியை உருவாக்கும் உவமை.

கடத்தின் மதிப்பு:

அதன் பொருட்பயன்பாட்டுடன் தொடர்புடையது.

மனித உடலின் வாழும் மதிப்பு:

வெறும் பொருட்பயன்பாட்டைத் தாண்டியது.

உயிரோடு இருந்தபோது அந்த உடல்:

நேசித்தது,
பேசியது,
கற்றது,
நினைத்தது,
சேவை செய்தது,
வழிபட்டது.

மரணத்திற்குப் பின்னர் அந்த உயிருள்ள செயற்பாட்டு ஒருமை இல்லை.

எனவே பாடல் உடலைக் குறைத்து மதிப்பிடுவதைவிட:

உயிருள்ள நிலையினுடைய அருமையை எதிர்மறை ஒப்புமையால் வெளிப்படுத்துகிறது

என்று வாசிப்பது பொருத்தமானது.

20. “உயிரோடு இருக்கிறேன்” என்பதே ஒரு அரிய நிலை

இதிலிருந்து ஒரு மிக முக்கியமான சாதனை உண்மை வருகிறது.

நாம் பொதுவாக:

செல்வம் கிடைத்தால் வாய்ப்பு,
பதவி கிடைத்தால் வாய்ப்பு,
நேரம் கிடைத்தால் வாய்ப்பு

என்று நினைக்கிறோம்.

159 இன்னும் அடிப்படையான உண்மையை முன்வைக்கிறது:

உயிருள்ள உடல் கிடைத்திருப்பதே முதன்மையான வாய்ப்பு.

ஏனெனில்:

உடல் உடைந்தபின் செய்ய நினைத்தவற்றை உடலின் மூலம் செய்ய முடியாது.

எனவே:

வாழ்வதே வாய்ப்பு; விழிப்புடன் வாழ்வதே அதன் பயன்பாடு.

21. மரண விழிப்பு — உடலைப் பற்றிய மதிப்பீட்டை மாற்றுகிறது

மரணப் பயம்:

“என் உடல் அழிந்துவிடுமே!”

என்று அஞ்சுகிறது.

மரண விழிப்பு:

“இந்த உடல் நிரந்தரமல்ல; ஆகவே இதன் காலத்தை எப்படிப் பயன்படுத்துவது?”

என்று கேட்கிறது.

159 இரண்டாவது கேள்விக்கே வழி திறக்கிறது.

அதனால்:

உடல் நிலையாமை → உடல் வெறுப்பு ❌

மாறாக:

உடல் நிலையாமை → கால விழிப்பு → சாதனைப் பொறுப்பு ✓

22. மனிதப் பெருமையின் மறுசீரமைப்பு

மனிதன்:

அழகு,
இளமை,
வலிமை,
உடை,
உடல்சார் கவர்ச்சி

ஆகியவற்றின் மீது பெரும் அடையாளத்தை உருவாக்கலாம்.

159 கேட்கிறது:

“இந்த வடிவம் உடைந்தபின் அந்த அடையாளங்களில் எது தொடர்கிறது?”

இதனால் உடலைப் பேணுவதை நிறுத்தச் சொல்லவில்லை.

மாறாக:

உடல் தோற்றத்தின் மீது கட்டப்பட்ட அகங்காரத்தை அளவுக்குள் வைக்கிறது.

23. “என்னுடைய உடல்” என்பதிலிருந்து “எனக்குக் கிடைத்த உடல்” என்பதற்கு

159-ன் சாதனை மாற்றத்தை ஒரு சொற்றொடரில் கூறினால்:

“என் உடல்”
↓
“எனக்குக் கிடைத்த உடல்”

முதல் மனநிலையில்:

உரிமை அதிகம்.

இரண்டாவது மனநிலையில்:

நன்றி + பொறுப்பு அதிகம்.

இதனால் உடலுடன் உறவு:

அடையாளம் → கருவி → பொறுப்பு → அர்ப்பணம்

என்று வளர முடியும்.

24. 146 ↔ 159 : பெயரின் நிலையாமை

146-ல்:

வாழ்ந்த மனிதனின் தனிப்பட்ட பெயர் மறைந்து பிணம் என்ற அடையாளம் வருகிறது.

159-ல்:

கடம் உடைந்ததும் ஓடு என்ற பெயர் வருகிறது.

இதனால் இரு பாடல்களும் ஒரே ஆழமான அமைப்பைக் கொண்டுள்ளன:

ஒருங்கிணைந்த நிலை
↓
பெயர் / அடையாளம்
↓
அந்த ஒருங்கிணைவு முறிவு
↓
பெயர்மாற்றம்

இதன் வழியாக திருமூலர் கேட்பது போலத் தோன்றும் அடிப்படை விசாரணை:

பெயர் மாறுகிறது; வடிவம் மாறுகிறது; உடல் மாறுகிறது — இவற்றையே முழுமையான “நான்” என்று கொள்ளலாமா?

25. 155 → 159 : கோயிலிலிருந்து கடம் வரை

155-ல்:

கோயில்

என்று மதிப்பூட்டப்பட்ட உடல்,

159-ல்:

கடத்தோடு

ஒப்பிடப்படுகிறது.

இரண்டையும் இணைத்தால் உடலைப் பற்றிய திருமந்திரப் பார்வையின் முக்கியமான இரு முனைகள் தெளிவாகின்றன:

உடலை மதிக்க வேண்டும்.
உடலை நிரந்தரமாகக் கருதக்கூடாது.

அதாவது:

புனிதம் + நிலையாமை

இரண்டும் ஒரே உடலில் சந்திக்கின்றன.

26. 158 → 159 : “உடல் எரிகிறது” என்பதிலிருந்து “உடல் என்றால் என்ன?” என்பதற்கு

158:

உடலுக்கு என்ன நடக்கிறது?

என்பதை காட்டியது.

159:

அப்படியானால் உடலின் உண்மையான நிலை என்ன?

என்ற சிந்தனைக்குத் தள்ளுகிறது.

இதனால் அதிகாரம்:

மரண நிகழ்வு
↓
உடலின் நிலையாமை
↓
உடல்–அடையாள விசாரணை

என்று மேலும் ஆழமாகிறது.

27. இப்பாடல் எழுப்பும் மூன்று ஞானக் கேள்விகள்

1. வடிவக் கேள்வி

உடல் வடிவம் மாறும்போது “நான்” என்பதும் அழிந்துவிடுகிறதா?

இந்தப் பாடல் கேள்வியைத் திறக்கிறது; முழுப் பதிலை இப்பாடல் மட்டும் தரவில்லை.

2. மதிப்புக் கேள்வி

வாழும் உடலின் மதிப்பு அதன் பொருட்கூறுகளில் மட்டுமா இருக்கிறது?

கடம்–உடல் எதிர்நிலை இதைத் தீவிரப்படுத்துகிறது.

3. சாதனைக் கேள்வி

உடல் உடையுமுன், இந்த உயிருள்ள உடலால் நான் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறேன்?

இதுவே சாதகருக்கான மிக முக்கியமான கேள்வி.

28. பாடலின் முழு ஆன்மிக இயக்கம்

மண்
↓
குயவன் வனைதல்
↓
கடம்
↓
ஒருங்கிணைந்த வடிவம்
↓
உடைதல்
↓
ஓடு
↓
வைப்பர்

அதற்கு எதிராக:

உயிருள்ள உடல்
↓
பெயர் + உறவு + செயல் + அனுபவம்
↓
உடல் உடைதல் / மரணம்
↓
வையார்

இதிலிருந்து:

“அப்படியானால் வாழும் மனிதனின் மதிப்பு வெறும் உடற்பொருளில் மட்டுமா?”
↓
“உடலே முழுமையான நான் தானா?”
↓
“உடல் இருக்கும் காலத்தில் நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?”

என்ற ஞான விசாரணை உருவாகிறது.

ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

159-ஆம் பாடல், குளத்து மண்ணைக் கொண்டு குயவன் வனைந்த கடம் உடைந்தபின் அது “ஓடு” என்ற பெயரில் வைக்கப்படுவதையும், உயிருள்ள ஒருங்கிணைப்பை இழந்த மனித உடல் அப்படியே வைத்திருக்கப்படாததையும் எதிரெதிராக நிறுத்தி, உடலின் நிலையாமையை மட்டும் அல்லாமல் “உடலே முழுமையான நான் தானா?” என்ற ஆழமான விசாரணைக்கான கதவையும் திறக்கிறது. கடம் உடைந்தபின்பும் அதன் மண் இருக்கிறது; ஆனால் “கடம்” என்ற வடிவ அடையாளம் முடிந்து “ஓடு” என்ற புதிய பெயர் வருகிறது. அதுபோல மனித உடலின் பொருட்கூறுகள் உடனடியாக இல்லாமற் போகவில்லை என்றாலும், உயிருள்ள மனிதனாக இருந்த ஒருங்கிணைந்த செயற்பாட்டு நிலை முடிவுறுகிறது. இதனால் வாழும் மனிதனின் மதிப்பை வெறும் உடற்பொருளில் மட்டும் அடைக்க முடியாது என்ற சிந்தனை எழுகிறது. சைவத் தத்துவப் பார்வையில் இது உடலுக்கும் உயிருக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை விசாரிக்க வழிவகுக்கிறது; யோகப் பார்வையில் உடல் உடையுமுன் அதையே சாதனக் கருவியாகப் பயன்படுத்த வேண்டிய அவசியத்தை உணர்த்துகிறது; ஆகமப் பார்வையில் உயிருள்ள உடலே பூஜை, ஜபம், தியானம், சேவை ஆகியவற்றிற்கான அரிய கருவி என்பதை நினைவூட்டுகிறது. ஆனால் பாடலின் குயவன், மண், கடம், ஓடு ஆகியவற்றை ஆதாரமின்றி மறைதாந்திரிகக் குறியீடுகளாக மாற்ற வேண்டியதில்லை. 159-ன் மைய ஞானம் உடலை இழிவுபடுத்துவது அல்ல; “உடல் அரியது, ஆனால் நிரந்தரமல்ல; ஆகவே உடலையே நான் என்று பற்றாமல், அது உயிருடன் இயங்கும் காலத்தை ஞானம், அறம், இறைசார்பு, சாதனை ஆகியவற்றிற்கு பயன்படுத்து” என்பதாகும்.

ஞானச் சூத்திரம்

மண்
↓
வனைதல்
↓
கடம்
↓
உடைதல்
↓
ஓடு
↓
வைப்பர்

ஆனால்:

உயிருள்ள உடல்
↓
உடைதல்
↓
வையார்

இதிலிருந்து:

உடலின் பொருள் மட்டும் “நான்” அல்ல
↓
உடலின் வடிவமும் நிரந்தரமல்ல
↓
உடல் இருக்கும் காலம் அரியது
↓
உடலைப் பேணி சாதனை செய்
↓
உடலையே நிரந்தர “நான்” என்று பற்றாதே

158 → 159

158 — உடலின் இறுதி நிகழ்வைச் சுடுகாட்டில் காட்டுகிறது.
↓
159 — அந்த உடலின் இயல்பையே மண்–கடம்–ஓடு உருவகத்தின் வழியாக விசாரணைக்குள் கொண்டுவருகிறது.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

கடம் உடைந்தபின் மண் மறைவதில்லை; ஆனால் “கடம்” என்ற வடிவமும் பெயரும் முடிகிறது. மனித உடலும் உயிருள்ள ஒருங்கிணைப்பை இழந்தவுடன் அதன் மீதான உலகின் அணுகுமுறை முற்றாக மாறுகிறது. ஆகவே திருமூலரின் கேள்வி உடலை வெறுக்கச் செய்வதல்ல: “இந்த உடலே முழுமையான நான் தானா?” என்று விசாரிக்கச் செய்து, உடல் இன்னும் உயிருடன் இயங்கும் காலத்தையே அறம், அன்பு, இறைசார்பு, ஞானம், சாதனை ஆகியவற்றிற்கான அரிய வாய்ப்பாக உணரச் செய்வதாகும்.

யோக–ஆகம–தந்திர–சைவத் தத்துவ ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

கடத்தின் உடைதலால் உடலின் உண்மையை உணர்த்தும் திருமூலர்

வளத்திடை முற்றத்தோர் மானில முற்றுங்
குளத்தின் மண்கொண்டு குயவன் வனைந்தான்
கடமுடைந் தாலவை யோடென்று வைப்பர்
உடலுடைந் தாலிறைப் போதும் வையாரே. (159)

159-ஆம் பாடலில் திருமூலர் மரணத்தை நேரடியாகச் சொல்லிக்கொண்டிருப்பதிலிருந்து ஒரு அன்றாடப் பொருளான மட்கடம் நோக்கித் திரும்புகிறார். குளத்து மண்ணை எடுத்துக் குயவன் வனைந்த கடம் உடைந்த பின்னரும் அதன் துண்டு ஓடு என்ற பெயரில் வைக்கப்படுகிறது; ஆனால் உயிருள்ள ஒருங்கிணைப்பை இழந்த மனித உடலை வைத்திருக்க மனிதன் விரும்புவதில்லை என்ற தீவிரமான எதிர்நிலையை முன்வைக்கிறார்.

P01-ல் கண்டபடி வளத்திடை, மானில, குறிப்பாக இறைப்போதும் ஆகியவற்றின் துல்லியமான பழந்தமிழ்ப் பொருள் இன்னும் உரைஒப்பீட்டைத் தேவைப்படுத்துகிறது. எனவே இங்கு அவற்றின் மீது தனித்த தத்துவம் கட்டாமல், பாடலில் உறுதியாகத் தெரியும்:

மண் → வனைதல் → கடம் → உடைதல் → ஓடு → வைத்தல்
உடல் → உடைதல் → வைக்காமை

என்ற மைய ஒப்புமையிலிருந்தே ஆழமான பொருளை அணுகுவோம்.

1. 158 → 159 : சுடுகாட்டுக் காட்சியிலிருந்து மட்பாண்ட உருவகத்திற்கு

158-ல்:

விறகிட்டு → எரிமூட்டி → நீரில் மூழ்குதல்

என்று மரணத்தின் நடைமுறை உண்மையை நேரடியாகக் காட்டினார்.

159-ல்:

மண் → குயவன் → கடம் → ஓடு

என்ற அன்றாட உருவகத்திற்குத் திரும்புகிறார்.

இரண்டிலும் பேசப்படுவது ஒரே உண்மை:

உயிருள்ள உடலுக்கும் உயிரற்ற உடலுக்கும் இடையே மனித அனுபவத்தில் மிகப் பெரிய நிலைமாற்றம் நிகழ்கிறது.

158 அதைக் காட்சியாக காட்டியது.

159 அதைப் உருவகத்தின் மூலம் சிந்திக்க வைக்கிறது.

2. “மண்” — வடிவத்திற்கு முன்பிருந்த பொருள்

குயவன் கடத்தை உருவாக்குவதற்கு முன்பே:

மண் இருந்தது.

கடம் உடைந்த பின்னரும்:

அதன் பொருட்தன்மை முற்றிலும் இல்லாமற் போகவில்லை.

மாறுவது:

அதன் வடிவம், பெயர், பயன்பாடு.

இதனால் ஒரு ஆழமான விசாரணை தொடங்குகிறது:

ஒரு பொருளின் அடையாளம் அதன் பொருட்கூறுகளில் மட்டுமா இருக்கிறது? அல்லது அவை ஒரு குறிப்பிட்ட ஒழுங்கில் ஒன்றிணைந்திருக்கும் நிலையிலும் இருக்கிறதா?

கடம் இதற்கான எளிய உதாரணம்.

3. “குயவன் வனைந்தான்” — உருவாக்கப்பட்ட வடிவம் நிரந்தரமானதல்ல

வனைந்தான் என்ற சொல் முக்கியமானது.

மண்:

கடமாகப் பிறந்ததல்ல.

அது:

கடமாக வடிவமைக்கப்பட்டது.

இதிலிருந்து ஒரு அடிப்படை உண்மை:

உருவாக்கப்பட்ட வடிவத்திற்கு ஒரு தொடக்கம் இருக்கிறது; ஆகவே அந்த வடிவம் மாற்றத்திற்கும் உட்பட்டது.

இந்தத் தத்துவத்தை உடலுக்குப் பயன்படுத்தும்போது மிகவும் கவனமாக இருக்க வேண்டும்.

பாடல் நேரடியாக:

“குயவன் = சிவன்”

என்று கூறவில்லை.

எனவே அந்த அடையாளத்தைப் பாடலின் சொற்பொருளாகக் கூற முடியாது.

ஆனால் உருவகத்தின் தத்துவ வலிமை தெளிவானது:

வடிவம் பெற்றது → வடிவம் இழக்கக்கூடியது.

4. “கடம்” — பெயர் பொருளுக்கா, வடிவத்திற்கா?

குயவன் மண்ணை வனைந்தபின்:

அது கடம்.

கடம் உடைந்தபின்:

அது ஓடு.

ஆனால் இரண்டிலும் மண் உள்ளது.

அப்படியானால்:

“கடம்” என்ற அடையாளம் எங்கே இருந்தது?

மண்ணில் மட்டும் அல்ல.

அது:

மண் + வடிவம் + ஒருங்கிணைவு + பயன்பாடு

என்ற கூட்டுநிலையில் இருந்தது.

இதுவே மனித உடலைப் பற்றிய அடுத்த விசாரணைக்கு வாயில் திறக்கிறது.

5. “கடம் → ஓடு” : வடிவம் மாறும்போது பெயரும் மாறுகிறது

159-ன் மிகவும் ஆழமான மொழி–தத்துவ அம்சம்:

கடம் → ஓடு

கடம் உடைந்ததும் அதன் பொருட்கூறு முற்றிலும் அழியவில்லை.

ஆனால்:

அதன் முந்தைய அடையாளம் தொடரவில்லை.

அதாவது:

பொருள் தொடரலாம்; வடிவ அடையாளம் தொடராமல் போகலாம்.

இதே அதிகாரத்தில் 146-ல் மனிதனைப் பற்றியும் இதேபோன்ற மாற்றத்தைப் பார்த்தோம்:

தனிப்பட்ட பெயருடைய மனிதன்
↓
உயிர் பிரிந்தபின்
↓
பிணம்

என அழைக்கப்படுகிறான்.

159-ன் கடம் → ஓடு இதற்கு மிகவும் நெருங்கிய உருவகத் துணையாக அமைகிறது.

6. “கடம் உடைந்தால்” ↔ “உடல் உடைந்தால்”

பாடலின் தத்துவ மையம் இந்த இரு சொற்றொடர்களில்தான்:

கடம் உடைந்தால்
↕
உடல் உடைந்தால்

திருமூலர் ஒரே வினையை இரண்டிற்கும் பயன்படுத்துகிறார்:

உடைதல்.

கடத்தின் உடைதல்:

அதன் ஒருங்கிணைந்த வடிவத்தின் முடிவு.

உடலின் உடைதல்:

இவ்வதிகாரச் சூழலில் உயிருள்ள உடலின் ஒருங்கிணைந்த செயல்நிலையின் முடிவு — மரணம்.

இதனால்:

கடம் : ஓடு :: உயிருள்ள உடல் : உயிரற்ற உடல்

என்ற ஒப்புமை உருவாகிறது.

ஆனால் இந்த ஒப்புமையை:

உயிர் = கடத்துக்குள் இருக்கும் நீர்

போன்ற பாடலில் இல்லாத கூறுகளால் விரிவுபடுத்த வேண்டியதில்லை.

7. உடல் என்பது வெறும் பொருட்களின் குவியலா?

159 எழுப்பும் ஆழமான கேள்வி இதுவே.

உயிருள்ள மனித உடலும்:

மண் சார்ந்த பொருட்கூறுகள்,
உடல் உறுப்புகள்,
பல அமைப்புகள்

ஆகியவற்றால் ஆனது.

மரணத்திற்குப் பின்னரும் அதன் பொருட்கூறுகள் உடனடியாக இல்லாமற் போய்விடுவதில்லை.

ஆனால்:

உயிரோடு இருந்த மனிதனின் செயற்பாட்டு ஒருமை அங்கு இல்லை.

எனவே பாடல் நம்மை:

“உடலின் மதிப்பு அதன் பொருட்கூறுகளிலேயே இருக்கிறதா?”

என்று கேட்க வைக்கிறது.

159-ன் உருவகத்திலிருந்து பாதுகாப்பாகச் சொல்லக்கூடிய பதில்:

வாழும் உடலின் மதிப்பு வெறும் பொருட்கூறுகளால் மட்டும் விளக்கப்படவில்லை; அவற்றின் உயிருள்ள ஒருங்கிணைப்போடு தொடர்புடையது.

8. “வைப்பர்” ↔ “வையார்” — பாடலின் தத்துவ அதிர்ச்சி

மூன்றாம் அடியில்:

வைப்பர்

நான்காம் அடியில்:

வையார்

இந்த இரண்டு சொற்களே பாடலின் உச்சம்.

உடைந்த கடத்தின் ஓடு

வைப்பர்

உயிரற்ற உடல்

வையார்

இதனால் திருமூலர் மிகக் கடுமையான கேள்வியை எழுப்புகிறார்:

நாம் வாழ்நாள் முழுவதும் “நான்” என்று பற்றிக்கொண்ட உடல், உயிருள்ள நிலை முடிந்தவுடன் ஏன் இவ்வளவு வேகமாக மனிதர்களின் அணுகுமுறையில் மாறுகிறது?

இந்தக் கேள்வியே ஞான விசாரணைக்கான கதவாகிறது.

9. “உடல்” மற்றும் “நான்” ஒன்றே என்றால் எழும் சிக்கல்

ஒருவன்:

“இந்த உடலே முழுமையான நான்”

என்று கருதுகிறான் என வைத்துக்கொள்வோம்.

159 அவனை ஒரு கடினமான உண்மைக்கு முன் நிறுத்துகிறது.

அதே உடல்:

நேற்று நேசிக்கப்பட்டது,
பராமரிக்கப்பட்டது,
அலங்கரிக்கப்பட்டது,
பெயரால் அழைக்கப்பட்டது.

மரணத்திற்குப் பின்னர்:

அதனை நீண்டகாலம் வைத்திருக்க விரும்புவதில்லை.

அப்படியானால்:

வாழ்ந்த மனிதனின் “நான்” என்பதைக் உடலின் பொருட்கூறுகளுடன் மட்டும் சமமாக்க முடியுமா?

பாடல் இந்தக் கேள்வியை எழுப்புவதற்கான வலுவான இடத்தை உருவாக்குகிறது.

ஆனால் இப்பாடல் மட்டும் கொண்டு ஆத்மாவின் முழு இயல்பையும் வரையறுத்துவிட்டதாகச் சொல்லக்கூடாது.

10. சைவத் தத்துவத்தில் — உடம்பும் உயிரும்

சைவ சித்தாந்தப் பார்வையில்:

உடல் உயிரல்ல.

உடல் உயிருக்கு அனுபவக் கருவியாக அமைகிறது.

உயிர் உடலின் வழியாக:

அறிகிறது,
செய்கிறது,
அனுபவிக்கிறது,
வினைகளை எதிர்கொள்கிறது.

இந்தப் பரந்த சைவப் பின்னணியில் 159-ன் உடல் உடைந்தால் என்ற உருவகம் முக்கியமானதாகிறது.

உயிருள்ள மனிதனை:

உடலின் பொருட்கூறுகளின் கூட்டுத்தொகையாக மட்டும் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

இதனால் 159:

“உடல் நிலையற்றது”

என்ற கருத்திலிருந்து,

“உடலே நான் என்ற அடையாளம் சரியா?”

என்ற விசாரணைக்குத் தள்ளுகிறது.

11. பதி–பசு–பாசப் பார்வையில் கவனமாக வாசித்தல்

இப்பாடலில் நேரடியாக:

பதி, பசு, பாசம்

என்ற சொற்கள் இல்லை.

எனவே அவற்றை பாடலின் நேரடிப் பொருளாகச் சேர்க்க முடியாது.

ஆனால் சைவ சித்தாந்தத்தின் பரந்த கட்டமைப்பில்:

உயிர் (பசு)
உடல்–உலக அனுபவக் கருவிகள்
இறைசார்பு (பதி)

என்ற வேறுபாட்டை நினைவில் கொண்டால், 159 ஒரு முக்கியமான தவறான அடையாளத்தை உடைக்க உதவுகிறது:

“எனக்கு உடல் உள்ளது”
என்பதிலிருந்து
“உடலே நான்”

என்ற தவறான தாவலைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

இங்கு திருமூலரின் நிலையாமை உபதேசம் சுயவிசாரணைக்கான முன்னிலை உருவாக்குகிறது.

12. உடலை இழிவுபடுத்துகிறாரா திருமூலர்?

இல்லை.

இது இந்த அதிகாரத்தைப் புரிந்துகொள்ள மிகவும் முக்கியமானது.

159-ஐ மட்டும் தனியாக வாசித்தால்:

“உடைந்த ஓட்டைவிட மனித உடல் மதிப்பற்றது”

என்ற கடுமையான வாசிப்பு தோன்றலாம்.

ஆனால் 155-ல் உடல்:

கோயில்

என்ற உருவகத்தில் வந்தது.

திருமந்திரத்தின் பரந்த உடல்–சாதனைப் பார்வையிலும் உடல் ஆன்மிகப் பயிற்சிக்கான கருவியாக மதிக்கப்படுகிறது.

எனவே 155 மற்றும் 159 ஒன்றாக வாசிக்கப்பட வேண்டும்:

உடல் மதிப்புடையது
ஆனால்
உடல் நிரந்தரமானது அல்ல.

இதுவே சமநிலை.

13. “கோயில்” ↔ “கடம்” — இரண்டு உருவகங்களின் ஒருமை

155:

உடல் = கோயில்

159:

உடல் ↔ கடம்

முதல் உருவகம் உடலின்:

புனிதப் பயன்பாட்டை

வலியுறுத்துகிறது.

இரண்டாவது உருவகம்:

காலவரம்பை

வலியுறுத்துகிறது.

இரண்டையும் சேர்த்தால்:

உடல் புனிதமான சாதனக் கருவி; ஆனால் நிரந்தரமான சுயம் அல்ல.

இது யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தின் முக்கியமான சமநிலைகளில் ஒன்று.

14. 144 ↔ 159 : மண்–பாத்திர உருவகத்தின் ஆழமாதல்

144-ல்:

மண் → பாத்திரம் → மீண்டும் மண்

என்ற உடலின் பொருட்சார் நிலையாமை முன்வைக்கப்பட்டது.

159-ல் அதே உருவகம் மேலும் நுணுக்கமாகிறது:

மண் → வனைதல் → கடம் → உடைதல் → ஓடு

இப்போது திருமூலர்:

“உடல் மண்ணால் ஆனது”

என்பதைக் காட்டுவதில் மட்டும் நிற்கவில்லை.

அவர் கேள்வியை இன்னும் ஆழமாக்குகிறார்:

ஒரு வடிவத்தின் மதிப்பும் அடையாளமும் எதில் இருக்கிறது?

இதன் வழியாக:

உடலின் பொருள் என்பதிலிருந்து
உயிருள்ள உடலின் ஒருமை

என்ற சிந்தனைக்கு நகர்கிறோம்.

15. யோகப் பார்வை — “உடைந்த பின்” அல்ல, “உடையுமுன்”

யோக சாதகருக்கு இப்பாடலின் மிக முக்கியமான செய்தி:

உடல் உடைந்தபின் அதன் மூலம் சாதிக்க முடியாது.

உடல் இன்னும்:

இயங்குகிறது,
சுவாசிக்கிறது,
அமர முடிகிறது,
ஜபிக்க முடிகிறது,
தியானிக்க முடிகிறது

என்றால் அதுவே வாய்ப்பு.

எனவே:

உடல் நிலையற்றது
↓
உடலை அலட்சியம் செய்

என்பது தவறு.

சரியான யோகத் தர்க்கம்:

உடல் நிலையற்றது
↓
உடலுடன் கிடைத்த காலம் வரையறுக்கப்பட்டது
↓
அதனால் உடலைப் பேணி சாதனைக்குப் பயன்படுத்து.

16. உடல்பற்று ↔ உடல் பொறுப்பு

159-ன் சரியான சாதனைப் பயன்பாட்டிற்கு இந்த வேறுபாடு அவசியம்.

உடல்பற்று

உடலழகே நான்.
உடலின் இளமையே என் மதிப்பு.
உடல் என்றும் என் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும்.

உடல் பொறுப்பு

இந்த உடல் எனக்குக் கிடைத்த அரிய கருவி.
அது காலவரம்புடையது.
ஆகவே ஆரோக்கியமாகப் பேண வேண்டும்.
அறம், சேவை, சாதனைக்குப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

திருமூலரின் நிலையாமை உபதேசம்:

உடலைப் புறக்கணிக்க அல்ல; உடலோடு கொண்ட தவறான நிரந்தர அடையாளத்தைத் திருத்த.

17. ஆகமப் பார்வை — உயிருள்ள உடலே பூஜைக்கருவி

ஆகம அனுஷ்டானத்தில் உடல் முக்கியமானது.

கைகள்:

அர்ச்சனை செய்கின்றன.

வாய்:

மந்திரம் உச்சரிக்கிறது.

கண்கள்:

தரிசனம் செய்கின்றன.

உடல்:

நமஸ்கரிக்கிறது.

மனம்:

தியானிக்கிறது.

159-ன் வெளிச்சத்தில்:

இவ்வனைத்தையும் செய்யக்கூடிய உடல் என்றென்றும் கிடைப்பதில்லை.

எனவே:

உடல் இருக்கும் காலத்தை இறைசார்பாக மாற்று.

இதுவே இப்பாடலிலிருந்து ஆகம சாதனைக்குக் கிடைக்கும் பாதுகாப்பான விரிவாக்கம்.

18. தந்திரப் பார்வை — மறைகுறிகளைத் திணிக்க வேண்டாம்

இந்தப் பாடலில்:

குளம் = சஹஸ்ராரம்,
மண் = மூலாதாரம்,
குயவன் = குண்டலினி,
கடம் = சூட்சும உடல்

என்று வாசிப்பதற்கு பாடலிலேயே ஆதாரம் இல்லை.

எனவே அத்தகைய மறைகுறி விளக்கம் தேவையில்லை.

தந்திரத்தின் பரந்த சாதனைப் பார்வையிலிருந்து பொருத்தமான பயன்பாடு மட்டும்:

உடலையே சாதனக் களமாகப் பயன்படுத்த வேண்டும்; ஆனால் உடலையே இறுதி அடையாளமாகக் கொள்ளக்கூடாது.

இதுவே போதுமானது.

19. “ஓடு” கூட வைக்கப்படுகிறது — உடல் ஏன் வைக்கப்படுவதில்லை?

இந்த எதிர்நிலையை வெறும்:

“மனித உடல் ஓட்டைவிட கீழானது”

என்று எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது.

அதற்கு மாறாக, இது ஒரு ஞான அதிர்ச்சியை உருவாக்கும் உவமை.

கடத்தின் மதிப்பு:

அதன் பொருட்பயன்பாட்டுடன் தொடர்புடையது.

மனித உடலின் வாழும் மதிப்பு:

வெறும் பொருட்பயன்பாட்டைத் தாண்டியது.

உயிரோடு இருந்தபோது அந்த உடல்:

நேசித்தது,
பேசியது,
கற்றது,
நினைத்தது,
சேவை செய்தது,
வழிபட்டது.

மரணத்திற்குப் பின்னர் அந்த உயிருள்ள செயற்பாட்டு ஒருமை இல்லை.

எனவே பாடல் உடலைக் குறைத்து மதிப்பிடுவதைவிட:

உயிருள்ள நிலையினுடைய அருமையை எதிர்மறை ஒப்புமையால் வெளிப்படுத்துகிறது

என்று வாசிப்பது பொருத்தமானது.

20. “உயிரோடு இருக்கிறேன்” என்பதே ஒரு அரிய நிலை

இதிலிருந்து ஒரு மிக முக்கியமான சாதனை உண்மை வருகிறது.

நாம் பொதுவாக:

செல்வம் கிடைத்தால் வாய்ப்பு,
பதவி கிடைத்தால் வாய்ப்பு,
நேரம் கிடைத்தால் வாய்ப்பு

என்று நினைக்கிறோம்.

159 இன்னும் அடிப்படையான உண்மையை முன்வைக்கிறது:

உயிருள்ள உடல் கிடைத்திருப்பதே முதன்மையான வாய்ப்பு.

ஏனெனில்:

உடல் உடைந்தபின் செய்ய நினைத்தவற்றை உடலின் மூலம் செய்ய முடியாது.

எனவே:

வாழ்வதே வாய்ப்பு; விழிப்புடன் வாழ்வதே அதன் பயன்பாடு.

21. மரண விழிப்பு — உடலைப் பற்றிய மதிப்பீட்டை மாற்றுகிறது

மரணப் பயம்:

“என் உடல் அழிந்துவிடுமே!”

என்று அஞ்சுகிறது.

மரண விழிப்பு:

“இந்த உடல் நிரந்தரமல்ல; ஆகவே இதன் காலத்தை எப்படிப் பயன்படுத்துவது?”

என்று கேட்கிறது.

159 இரண்டாவது கேள்விக்கே வழி திறக்கிறது.

அதனால்:

உடல் நிலையாமை → உடல் வெறுப்பு ❌

மாறாக:

உடல் நிலையாமை → கால விழிப்பு → சாதனைப் பொறுப்பு ✓

22. மனிதப் பெருமையின் மறுசீரமைப்பு

மனிதன்:

அழகு,
இளமை,
வலிமை,
உடை,
உடல்சார் கவர்ச்சி

ஆகியவற்றின் மீது பெரும் அடையாளத்தை உருவாக்கலாம்.

159 கேட்கிறது:

“இந்த வடிவம் உடைந்தபின் அந்த அடையாளங்களில் எது தொடர்கிறது?”

இதனால் உடலைப் பேணுவதை நிறுத்தச் சொல்லவில்லை.

மாறாக:

உடல் தோற்றத்தின் மீது கட்டப்பட்ட அகங்காரத்தை அளவுக்குள் வைக்கிறது.

23. “என்னுடைய உடல்” என்பதிலிருந்து “எனக்குக் கிடைத்த உடல்” என்பதற்கு

159-ன் சாதனை மாற்றத்தை ஒரு சொற்றொடரில் கூறினால்:

“என் உடல்”
↓
“எனக்குக் கிடைத்த உடல்”

முதல் மனநிலையில்:

உரிமை அதிகம்.

இரண்டாவது மனநிலையில்:

நன்றி + பொறுப்பு அதிகம்.

இதனால் உடலுடன் உறவு:

அடையாளம் → கருவி → பொறுப்பு → அர்ப்பணம்

என்று வளர முடியும்.

24. 146 ↔ 159 : பெயரின் நிலையாமை

146-ல்:

வாழ்ந்த மனிதனின் தனிப்பட்ட பெயர் மறைந்து பிணம் என்ற அடையாளம் வருகிறது.

159-ல்:

கடம் உடைந்ததும் ஓடு என்ற பெயர் வருகிறது.

இதனால் இரு பாடல்களும் ஒரே ஆழமான அமைப்பைக் கொண்டுள்ளன:

ஒருங்கிணைந்த நிலை
↓
பெயர் / அடையாளம்
↓
அந்த ஒருங்கிணைவு முறிவு
↓
பெயர்மாற்றம்

இதன் வழியாக திருமூலர் கேட்பது போலத் தோன்றும் அடிப்படை விசாரணை:

பெயர் மாறுகிறது; வடிவம் மாறுகிறது; உடல் மாறுகிறது — இவற்றையே முழுமையான “நான்” என்று கொள்ளலாமா?

25. 155 → 159 : கோயிலிலிருந்து கடம் வரை

155-ல்:

கோயில்

என்று மதிப்பூட்டப்பட்ட உடல்,

159-ல்:

கடத்தோடு

ஒப்பிடப்படுகிறது.

இரண்டையும் இணைத்தால் உடலைப் பற்றிய திருமந்திரப் பார்வையின் முக்கியமான இரு முனைகள் தெளிவாகின்றன:

உடலை மதிக்க வேண்டும்.
உடலை நிரந்தரமாகக் கருதக்கூடாது.

அதாவது:

புனிதம் + நிலையாமை

இரண்டும் ஒரே உடலில் சந்திக்கின்றன.

26. 158 → 159 : “உடல் எரிகிறது” என்பதிலிருந்து “உடல் என்றால் என்ன?” என்பதற்கு

158:

உடலுக்கு என்ன நடக்கிறது?

என்பதை காட்டியது.

159:

அப்படியானால் உடலின் உண்மையான நிலை என்ன?

என்ற சிந்தனைக்குத் தள்ளுகிறது.

இதனால் அதிகாரம்:

மரண நிகழ்வு
↓
உடலின் நிலையாமை
↓
உடல்–அடையாள விசாரணை

என்று மேலும் ஆழமாகிறது.

27. இப்பாடல் எழுப்பும் மூன்று ஞானக் கேள்விகள்

1. வடிவக் கேள்வி

உடல் வடிவம் மாறும்போது “நான்” என்பதும் அழிந்துவிடுகிறதா?

இந்தப் பாடல் கேள்வியைத் திறக்கிறது; முழுப் பதிலை இப்பாடல் மட்டும் தரவில்லை.

2. மதிப்புக் கேள்வி

வாழும் உடலின் மதிப்பு அதன் பொருட்கூறுகளில் மட்டுமா இருக்கிறது?

கடம்–உடல் எதிர்நிலை இதைத் தீவிரப்படுத்துகிறது.

3. சாதனைக் கேள்வி

உடல் உடையுமுன், இந்த உயிருள்ள உடலால் நான் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறேன்?

இதுவே சாதகருக்கான மிக முக்கியமான கேள்வி.

28. பாடலின் முழு ஆன்மிக இயக்கம்

மண்
↓
குயவன் வனைதல்
↓
கடம்
↓
ஒருங்கிணைந்த வடிவம்
↓
உடைதல்
↓
ஓடு
↓
வைப்பர்

அதற்கு எதிராக:

உயிருள்ள உடல்
↓
பெயர் + உறவு + செயல் + அனுபவம்
↓
உடல் உடைதல் / மரணம்
↓
வையார்

இதிலிருந்து:

“அப்படியானால் வாழும் மனிதனின் மதிப்பு வெறும் உடற்பொருளில் மட்டுமா?”
↓
“உடலே முழுமையான நான் தானா?”
↓
“உடல் இருக்கும் காலத்தில் நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?”

என்ற ஞான விசாரணை உருவாகிறது.

ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

159-ஆம் பாடல், குளத்து மண்ணைக் கொண்டு குயவன் வனைந்த கடம் உடைந்தபின் அது “ஓடு” என்ற பெயரில் வைக்கப்படுவதையும், உயிருள்ள ஒருங்கிணைப்பை இழந்த மனித உடல் அப்படியே வைத்திருக்கப்படாததையும் எதிரெதிராக நிறுத்தி, உடலின் நிலையாமையை மட்டும் அல்லாமல் “உடலே முழுமையான நான் தானா?” என்ற ஆழமான விசாரணைக்கான கதவையும் திறக்கிறது. கடம் உடைந்தபின்பும் அதன் மண் இருக்கிறது; ஆனால் “கடம்” என்ற வடிவ அடையாளம் முடிந்து “ஓடு” என்ற புதிய பெயர் வருகிறது. அதுபோல மனித உடலின் பொருட்கூறுகள் உடனடியாக இல்லாமற் போகவில்லை என்றாலும், உயிருள்ள மனிதனாக இருந்த ஒருங்கிணைந்த செயற்பாட்டு நிலை முடிவுறுகிறது. இதனால் வாழும் மனிதனின் மதிப்பை வெறும் உடற்பொருளில் மட்டும் அடைக்க முடியாது என்ற சிந்தனை எழுகிறது. சைவத் தத்துவப் பார்வையில் இது உடலுக்கும் உயிருக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை விசாரிக்க வழிவகுக்கிறது; யோகப் பார்வையில் உடல் உடையுமுன் அதையே சாதனக் கருவியாகப் பயன்படுத்த வேண்டிய அவசியத்தை உணர்த்துகிறது; ஆகமப் பார்வையில் உயிருள்ள உடலே பூஜை, ஜபம், தியானம், சேவை ஆகியவற்றிற்கான அரிய கருவி என்பதை நினைவூட்டுகிறது. ஆனால் பாடலின் குயவன், மண், கடம், ஓடு ஆகியவற்றை ஆதாரமின்றி மறைதாந்திரிகக் குறியீடுகளாக மாற்ற வேண்டியதில்லை. 159-ன் மைய ஞானம் உடலை இழிவுபடுத்துவது அல்ல; “உடல் அரியது, ஆனால் நிரந்தரமல்ல; ஆகவே உடலையே நான் என்று பற்றாமல், அது உயிருடன் இயங்கும் காலத்தை ஞானம், அறம், இறைசார்பு, சாதனை ஆகியவற்றிற்கு பயன்படுத்து” என்பதாகும்.

ஞானச் சூத்திரம்

மண்
↓
வனைதல்
↓
கடம்
↓
உடைதல்
↓
ஓடு
↓
வைப்பர்

ஆனால்:

உயிருள்ள உடல்
↓
உடைதல்
↓
வையார்

இதிலிருந்து:

உடலின் பொருள் மட்டும் “நான்” அல்ல
↓
உடலின் வடிவமும் நிரந்தரமல்ல
↓
உடல் இருக்கும் காலம் அரியது
↓
உடலைப் பேணி சாதனை செய்
↓
உடலையே நிரந்தர “நான்” என்று பற்றாதே

158 → 159

158 — உடலின் இறுதி நிகழ்வைச் சுடுகாட்டில் காட்டுகிறது.
↓
159 — அந்த உடலின் இயல்பையே மண்–கடம்–ஓடு உருவகத்தின் வழியாக விசாரணைக்குள் கொண்டுவருகிறது.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

கடம் உடைந்தபின் மண் மறைவதில்லை; ஆனால் “கடம்” என்ற வடிவமும் பெயரும் முடிகிறது. மனித உடலும் உயிருள்ள ஒருங்கிணைப்பை இழந்தவுடன் அதன் மீதான உலகின் அணுகுமுறை முற்றாக மாறுகிறது. ஆகவே திருமூலரின் கேள்வி உடலை வெறுக்கச் செய்வதல்ல: “இந்த உடலே முழுமையான நான் தானா?” என்று விசாரிக்கச் செய்து, உடல் இன்னும் உயிருடன் இயங்கும் காலத்தையே அறம், அன்பு, இறைசார்பு, ஞானம், சாதனை ஆகியவற்றிற்கான அரிய வாய்ப்பாக உணரச் செய்வதாகும்.

பாடல் 159 — சாதனை வாழ்வியல்

உடையும் உடலை வெறுக்காமல், உடையுமுன் அதை அர்த்தமுள்ள வாழ்வாக மாற்றுதல்

வளத்திடை முற்றத்தோர் மானில முற்றுங்
குளத்தின் மண்கொண்டு குயவன் வனைந்தான்
கடமுடைந் தாலவை யோடென்று வைப்பர்
உடலுடைந் தாலிறைப் போதும் வையாரே. (159)

159-ஆம் பாடலை வாழ்வியலாக மாற்றும்போது, அதன் மையம் “உடல் எப்படியும் அழியும்; எனவே உடலுக்கு மதிப்பில்லை” என்பதல்ல. மாறாக, உயிரோடு இருக்கும்போது மிகவும் அரியதாகத் தோன்றும் இந்த உடல், அதன் உயிருள்ள ஒருங்கிணைவு முடிந்தவுடன் உலகின் அணுகுமுறையில் முற்றிலும் வேறு நிலைக்குச் செல்கிறது என்பதை உணர்த்துகிறது.

கடம் உடைந்தாலும்:

“ஓடு” என்று வைப்பர்.

ஆனால் உடல் உடைந்தால்:

“வையார்.”

இந்த அதிர்ச்சியான எதிர்நிலையைச் சாதகர் மரணப் பயமாக மாற்றாமல் ஒரு கேள்வியாக மாற்ற வேண்டும்:

“ஒருநாள் வைக்கப்படாத இந்த உடல் இன்று என்னிடம் உயிருடன் இருக்கிறது; அதை நான் எதற்குப் பயன்படுத்துகிறேன்?”

இதுவே 159-ன் சாதனை வாழ்வியல் வாசல்.

1. முதல் சாதனை — உடலை “நான்” என்று பற்றாமல், “எனக்குக் கிடைத்த கருவி” என்று பேண்

நமது இயல்பான மொழி:

என் உடல்.

ஆனால் அதன் பின்னால் மெதுவாக:

இந்த உடலே நான்

என்ற அடையாளம் உருவாகலாம்.

159 அந்த அடையாளத்தை விசாரணைக்குள் கொண்டுவருகிறது.

சாதனை மாற்றம்:

“இந்த உடலே நான்”
↓
“இந்த உடல் எனக்குக் கிடைத்துள்ளது”
↓
“இதைப் பொறுப்புடன் பயன்படுத்த வேண்டும்.”

இதனால் உடலுடன் நமது உறவு:

அடையாளம் → நன்றி → பொறுப்பு → சாதனப் பயன்பாடு

என்று மாறுகிறது.

2. “மண் கொண்டு குயவன் வனைந்தான்” — கிடைத்த வடிவத்தை நிரந்தரம் என்று எண்ணாதே

கடம் ஒரு குறிப்பிட்ட வடிவத்தைப் பெற்றிருக்கிறது.

அந்த வடிவம்:

இன்று இருக்கிறது;
ஒருநாள் உடைகிறது.

மனித உடலும்:

குழந்தைப் பருவம்,
இளமை,
முதுமை

என்று தொடர்ந்து மாற்றமடைகிறது.

இதனை வாழ்வியலாக உணர்ந்தால்:

இளமைதான் நான்
அழகுதான் என் மதிப்பு
உடல் வலிமைதான் என் பெருமை

என்ற அடையாளங்கள் தளரத் தொடங்கும்.

இதன் நோக்கம் உடலழகை மறுப்பது அல்ல.

மாறும் ஒன்றின் மீது மாறாத சுயமதிப்பை கட்டாதே

என்பதே.

3. “கடம்” என்ற பெயரும் நிரந்தரமில்லை

மண் ஒரு குறிப்பிட்ட வடிவத்தில் இருக்கும்போது:

கடம்.

உடைந்தபின்:

ஓடு.

வடிவம் மாறும்போது பெயரும் மாறுகிறது.

மனித வாழ்க்கையிலும்:

மாணவன்,
ஆசிரியர்,
மருத்துவர்,
தலைவர்,
தந்தை,
தாய்,
பணக்காரர்,
அதிகாரி

என்ற பல அடையாளங்களை நாம் ஏற்கிறோம்.

அவை அனைத்தும் வாழ்க்கையின் குறிப்பிட்ட நிலைகளில் கிடைத்த பெயர்கள்.

159-ன் வெளிச்சத்தில் கேள்வி:

“எனக்குக் கிடைத்த ஒரு பெயர் அல்லது பங்கு மாறிவிட்டால், நான் என்னையே இழந்துவிட்டதாக உணர்கிறேனா?”

இந்தக் கேள்வி அகங்காரத்தை மென்மையாகத் தளர்த்துகிறது.

4. பதவியைப் பயன்படுத்து; பதவியாகவே மாறாதே

ஒருவர்:

“நான் Director”
“நான் Professor”
“நான் Guru”
“நான் தலைவர்”

என்று ஒரு பங்குடன் தன்னை முழுமையாக அடையாளப்படுத்திக் கொண்டால், அந்தப் பங்கு மாறும்போது உள்ளார்ந்த நெருக்கடி ஏற்படலாம்.

159-ன் கடம் → ஓடு நமக்கு நினைவூட்டுவது:

வடிவமும் பெயரும் மாறுகின்றன.

எனவே:

பதவி → பொறுப்பு
அந்தஸ்து → சேவை
பெயர் → செயல்
புகழ் → பங்களிப்பு

என்று மாற்ற வேண்டும்.

5. “கடம் உடைந்தால்” — உடைதல் வருமுன் பயன்படுத்து

ஒரு நல்ல கடத்தின் மதிப்பு:

அது அலமாரியில் எவ்வளவு அழகாக இருந்தது என்பதில் மட்டும் இல்லை.

அது:

எதற்குப் பயன்பட்டது

என்பதிலும் இருக்கிறது.

அதேபோல் மனித உடலின் வாழ்வியல் மதிப்பையும்:

அதன் அழகு,
வலிமை,
தோற்றம்

மட்டும் தீர்மானிக்கக் கூடாது.

கேள்வி:

இந்த உடலால் நான் என்ன செய்தேன்?

6. உடலின் ஐந்து அரிய திறன்கள்

உடல் இன்னும் செயல்படுகிறது என்றால்:

கைகள் இருக்கின்றன

சேவை செய்யலாம்.

கால்கள் இயங்குகின்றன

நல்ல இடத்தை நோக்கிச் செல்லலாம்.

வாக்கு இருக்கிறது

மந்திரம் சொல்லலாம்; அன்பாகப் பேசலாம்.

கண்கள் பார்க்கின்றன

கற்கலாம்; தரிசிக்கலாம்.

உடல் அமர முடிகிறது

தியானிக்கலாம்.

இதனால்:

உயிருள்ள உடல் = பயன்படுத்தப்பட வேண்டிய சாதனை வாய்ப்பு.

7. “பிறகு சாதனை செய்கிறேன்” என்ற எண்ணத்திற்கு 159 தரும் பதில்

மனிதன் அடிக்கடி:

வேலை குறைந்தபின்,
குழந்தைகள் வளர்ந்தபின்,
பணம் சேர்ந்தபின்,
ஓய்வு பெற்றபின்,

சாதனை செய்யலாம் என்று நினைக்கிறான்.

159:

“உடல் உடைந்தால்…”

என்று நேரடியாக நினைவூட்டுகிறது.

எனவே சாதனைக்கான சரியான காலம்:

உடல் இன்னும் இயங்கும் காலம்.

அதனால் பெரிய திட்டம் தேவையில்லை.

இன்று:

10 நிமிடம் ஜபம்,
10 நிமிடம் தியானம்,
ஒரு நல்ல செயல்,
ஒரு ஆன்மிக வாசிப்பு

என்று தொடங்கலாம்.

8. உடலை வெறுப்பது 159-ன் சாதனை அல்ல

ஒரு தவறான முடிவு:

“இந்த உடல் எப்படியும் உடையும்; அதனால் அதை ஏன் கவனிக்க வேண்டும்?”

இது 159-ன் நோக்கத்திற்கு எதிரானது.

155-ல் உடல்:

கோயில்.

159-ல் அது:

உடையக்கூடியது.

இரண்டையும் சேர்த்தால்:

உடல் புனிதமானது; ஆனால் நிரந்தரமானது அல்ல.

எனவே:

உடலைப் பேண் — பற்றாதே.
உடலைப் பயன்படுத்து — வழிபடாதே.
உடலை மதித்து வாழ் — அதையே முழுமையான “நான்” என்று கொள்ளாதே.

9. ஆரோக்கியப் பராமரிப்பே ஒரு சாதனைப் பொறுப்பு

உடல் காலவரம்புடையது என்பதால்:

தூக்கம்,
உணவு,
உடற்பயிற்சி,
ஓய்வு,
தேவையான மருத்துவப் பராமரிப்பு

ஆகியவற்றை அலட்சியம் செய்யக்கூடாது.

இதன் நோக்கம்:

மரணத்தைத் தவிர்த்து நிரந்தரமாக வாழ்வது அல்ல.

மாறாக:

கிடைத்த உடலை அதன் நோக்கத்திற்கு ஏற்றபடி நன்றாகப் பயன்படுத்துவது.

அதனால்:

உடல்பற்று ≠ உடல் பராமரிப்பு.

உடல் பராமரிப்பு ஒரு பொறுப்பு.

10. உடலழகை அனுபவி; அதில் சுயமதிப்பைச் சிறைபிடிக்காதே

159 நவீன வாழ்க்கையில் மிகவும் பொருத்தமான கேள்வி ஒன்றை எழுப்புகிறது.

நாம் உடலுக்காக:

ஆடை,
அலங்காரம்,
உடற்பயிற்சி,
அழகுப் பராமரிப்பு

செய்யலாம்.

இதில் தவறு இல்லை.

ஆனால்:

“நான் எப்படி தோன்றுகிறேன்?”

என்ற கேள்விக்கு அளிக்கும் நேரத்திற்கு இணையாக:

“நான் எப்படி வாழ்கிறேன்?”

என்ற கேள்விக்கும் நேரம் கொடுக்க வேண்டும்.

அப்போது:

தோற்றம் → குணம்
அழகு → அர்த்தம்
உடல்வலிமை → நல்ல செயல்

என்று வாழ்க்கை ஆழமடைகிறது.

11. “ஓடு என்று வைப்பர்” — பயன்பாடு பற்றிய கேள்வி

உடைந்த கடத்தின் ஓடு கூட வைக்கப்படுகிறது என்று பாடல் கூறுகிறது.

இதனை வாழ்வியல் கேள்வியாக மாற்றினால்:

“நான் பயன்பட்ட வாழ்க்கையா வாழ்கிறேன்?”

பயன்பாடு என்பதை வெறும் பொருளாதார உற்பத்தி என்று கொள்ளக்கூடாது.

ஒரு மனிதன்:

ஒருவருக்கு அன்பு கொடுத்திருக்கலாம்;
அறிவைப் பகிர்ந்திருக்கலாம்;
ஒரு குழந்தையை வளர்த்திருக்கலாம்;
ஒருவரின் துயரைத் தாங்கியிருக்கலாம்;
சமூகத்திற்கு சேவை செய்திருக்கலாம்;
ஆன்மிக மரபை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொடுத்திருக்கலாம்.

இவையும் வாழ்க்கையின் ஆழமான பயன்களே.

12. “வையார்” — உலகம் நம்மை நிரந்தரமாக வைத்திருக்காது

159-ன் கடுமையான உண்மை:

நாம் உலகத்தைப் பற்றிக்கொண்டாலும் உலகம் நமது உடலை நிரந்தரமாகப் பற்றிக்கொள்வதில்லை.

இதனால்:

உலகத்தை வெறுக்க வேண்டும்

என்பதல்ல.

மாறாக:

உலகத்தில் வாழ்; உலகத்தில் உன் பணியைச் செய்; ஆனால் உலக அங்கீகாரமே உன் இறுதி மதிப்பு என்று எண்ணாதே.

இதுவே பற்றற்ற பங்கேற்பின் வாழ்வியல்.

13. செல்வத்தில் — உடலோடு சேர்க்க முடியாததை உடல் இருக்கும்போதே அர்த்தமாக்கு

மனிதன் வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதியை:

சம்பாதித்தல்,
சேமித்தல்,
சேர்த்தல்

ஆகியவற்றில் செலவிடுகிறான்.

159 கேட்கிறது:

உடல் உடைந்தபின் இவை உனக்கு என்ன செய்கின்றன?

இதன் முடிவு:

சம்பாதிக்காதே

என்பதல்ல.

மாறாக:

செல்வம் → பாதுகாப்பு + பொறுப்பு + பகிர்வு + சேவை

என்று மாற்ற வேண்டும்.

சேர்ப்பதற்காக மட்டும் சேர்க்கப்பட்ட செல்வத்தைவிட:

உயிரோடு இருக்கும்போது அர்த்தமுள்ள நோக்கத்திற்கு பயன்படுத்தப்பட்ட செல்வமே வாழ்க்கையோடு இணைகிறது.

14. குடும்பத்தில் — உடல் இருக்கும் காலத்தில் அன்பை வெளிப்படுத்து

159 உடலை மையமாகக் கொண்டிருந்தாலும், 158-ன் பின்னணியில் வாசிக்கும்போது குடும்பத்திற்கும் ஒரு நேரடி வாழ்வியல் பாடம் வருகிறது.

158:

சுற்றமும் பெண்டிரும் மக்களும் ஆர்த்தெழுகிறார்கள்.

159:

உடல் உடைகிறது.

இரண்டையும் சேர்த்தால்:

உடல் இருக்கும்போதே உறவை வாழ்.

அதாவது:

நன்றி சொல்ல வேண்டுமெனில் இன்று சொல்.
மன்னிக்க வேண்டுமெனில் இன்று முயற்சி செய்.
அன்பை வெளிப்படுத்த வேண்டுமெனில் இன்று வெளிப்படுத்து.
குழந்தைகளுடன் இருக்க வேண்டுமெனில் நேரம் கொடு.

15. அறிவு இருந்தால் பகிர்ந்து விடு

159-ன் நவீன பயன்பாட்டில் மிகவும் முக்கியமான ஒன்று:

அறிவை ஒரே மனிதனுக்குள் அடைத்து வைக்காதிருத்தல்.

நாம் இறந்தால்:

நம்முடைய அனுபவம்,
செயல்முறை அறிவு,
ஆய்வு,
ஆன்மிகப் புரிதல்,
தொழில்முறை அனுபவம்

எல்லாம் மற்றவர்களுக்குப் பயன்படாமல் போகலாம்.

எனவே:

எழுது,
கற்பி,
பதிவு செய்,
ஆவணப்படுத்து,
அடுத்த தலைமுறையைப் பயிற்றுவி.

இது பாடலின் நேரடிக் கட்டளை அல்ல; ஆனால் நிலையாமை உணர்விலிருந்து பெறப்படும் வலுவான நவீன பயன்பாடு.

16. தலைமை வாழ்வில் — “நான்” அல்ல, “பணி” தொடர வேண்டும்

ஒரு தலைவர்:

எல்லா முடிவுகளையும் தானே எடுத்து,
எல்லா அறிவையும் தன்னிடமே வைத்துக்கொண்டு,
தன்னைத் தவிர அமைப்பு இயங்க முடியாதபடி

வைத்திருந்தால், அது நிலையான தலைமை அல்ல.

159-ன் நிலையாமை விழிப்பை தலைமைக்கு பயன்படுத்தினால்:

நான் இல்லாவிட்டால் என்ன ஆகும்?

என்ற கேள்வி எழுகிறது.

சரியான பதில்:

பொறுப்புகளைப் பகிர்;
செயல்முறைகளை ஆவணப்படுத்து;
அடுத்த தலைமுறையை உருவாக்கு;
அறிவை மாற்று.

இதனால்:

“என் அமைப்பு” → “என்னால் சேவை செய்யப்படும் அமைப்பு”

என்ற மாற்றம் ஏற்படுகிறது.

17. புகழில் — பெயரை விட பங்களிப்பை வளர்த்து விடு

கடம்:

உடைந்ததும் பெயர் மாறுகிறது.

மனிதனுடைய சமூகப் பெயர்களும்:

காலத்தோடு மாறுகின்றன.

எனவே:

“என் பெயர் நிலைக்க வேண்டும்”

என்ற ஆசையைவிட:

“என்னால் ஏற்பட்ட நன்மை தொடர வேண்டும்”

என்ற நோக்கம் ஆழமானது.

இதனால்:

பெயர் → பங்களிப்பு
புகழ் → பயன்
நினைவுச்சின்னம் → தொடரும் நன்மை

என்று மாற்றலாம்.

18. சமூக ஊடகங்களில் — உடல்–பிம்பத்தை அடையாளமாக்காதே

இது பாடலின் நேரடிப் பொருள் அல்ல; நவீன பயன்பாடு.

சமூக ஊடகங்களில்:

உடலழகு,
தோற்றம்,
புகைப்படம்,
likes,
followers

மூலம் ஒருவரின் சுயமதிப்பு கட்டப்படலாம்.

159 கேட்கும் கேள்வி:

“வடிவம் மாறும்போது உன் மதிப்பும் மாற வேண்டுமா?”

அதனால்:

உடலை அழகாக வைத்துக்கொள்ளலாம்;
புகைப்படங்களைப் பகிரலாம்;

ஆனால்:

உடல் தோற்றத்தின் மீது முழு சுயமதிப்பையும் கட்ட வேண்டாம்.

19. முதுமையை எதிரியாகக் காணாதே

கடம் உருவாக்கப்பட்ட உடனேயே அதன் உடைதல் சாத்தியம் உள்ளது.

அதுபோல மனித உடலின் மாற்றமும்:

வாழ்க்கையின் இயல்பான பகுதி.

எனவே முதுமையை:

“என் மதிப்பு குறைகிறது”

என்று மட்டும் பார்க்காமல்:

உடல் வடிவம் மாறுகிறது; வாழ்க்கையின் முன்னுரிமைகளும் முதிர வேண்டும்

என்று அணுகலாம்.

இளமையில்:

சாதனைக்கு வலிமை.

முதிர்வில்:

அனுபவம்.

முதுமையில்:

விடுவித்தல், ஆழம், இறைசார்பு

மேலும் முன்னிலைப்படலாம்.

20. குரு–சிஷ்ய வாழ்வில் — கற்றதை உள்ளாக்கு

குரு:

உபதேசம் தரலாம்.

ஆனால் அந்த உபதேசத்தை:

வாழ்க்கையாக்குவது சாதகரின் பொறுப்பு.

உடல் இருக்கும் காலத்திலேயே:

கேட்டதைப் புரிந்து,
புரிந்ததைப் பயிற்சி செய்து,
பயிற்சியை அனுபவமாக்க வேண்டும்.

இல்லையெனில்:

நூல்கள் இருக்கும்,
குறிப்புகள் இருக்கும்,
மந்திரங்கள் தெரியும்,

ஆனால்:

சாதனை வாழப்படாமல் போகலாம்.

159 இங்கே காலத்தின் எல்லையை நினைவூட்டுகிறது.

21. தினசரி வாழ்க்கையில் மூன்று கேள்விகள்

159-ஐ ஒரு நடைமுறை சாதனையாக மாற்ற விரும்பினால் தினமும் மூன்று கேள்விகள் போதும்.

காலை

“இந்த உடல் இன்று எனக்குக் கிடைத்திருக்கிறது; இன்று இதனால் என்ன நல்லது செய்வேன்?”

பகல்

“நான் இப்போது உடலைப் பயன்படுத்துகிறேனா, அல்லது உடல் சார்ந்த ஆசைகளால் பயன்படுத்தப்படுகிறேனா?”

இரவு

“இன்று என் உடல், வாக்கு, மனம் மூலம் நான் செய்த அர்த்தமுள்ள செயல் என்ன?”

இந்த மூன்று கேள்விகளும் நிலையாமையை:

மரணச் சிந்தனையிலிருந்து
வாழ்க்கை ஒழுங்காக

மாற்றுகின்றன.

22. வாராந்திர “உடல்–வாழ்வு” சுயத் தணிக்கை

தளம்	கேள்வி	சாதனை மாற்றம்
உடல்	உடலைப் பொறுப்புடன் பேணுகிறேனா?	பேண்
காலம்	முக்கியமானதை தொடர்ந்து ஒத்திப்போடுகிறேனா?	தொடங்கு
உறவு	அன்பை உயிரோடு இருக்கும்போதே வெளிப்படுத்துகிறேனா?	நேசி
அறிவு	தெரிந்ததை என்னோடு மட்டும் வைத்திருக்கிறேனா?	பகிர்
செல்வம்	சேர்த்தல் மட்டுமே நோக்கமா?	பயன்படுத்து
பதவி	பங்கையே “நான்” என்கிறேனா?	சேவையாக்கு
சாதனை	உடல் இருக்கும் காலத்தைப் பயன்படுத்துகிறேனா?	அனுஷ்டி

23. “உடல் உடையும்” என்பதை நினைப்பதன் சரியான பயன்

தவறான மரண நினைவு:

“எல்லாம் அழியும்; எதற்காக எதையும் செய்ய வேண்டும்?”

159-ன் சரியான விழிப்பு:

“எல்லாம் காலவரம்புடையது; ஆகவே செய்ய வேண்டியதைச் சரியாகச் செய்ய வேண்டும்.”

இரண்டிற்கும் பெரிய வேறுபாடு உண்டு.

முதல் நிலை

நிலையாமை → அர்த்தமின்மை.

இரண்டாவது நிலை

நிலையாமை → முன்னுரிமைத் தெளிவு.

திருமந்திரத்தின் சாதனைப் பயன்பாட்டிற்கு இரண்டாவது வாசிப்பே பொருத்தமானது.

24. 159-ன் நான்கு வாழ்க்கை மாற்றங்கள்

1. உடலில்

அடையாளம் → பொறுப்பு

2. காலத்தில்

ஒத்திப்போடுதல் → இன்றைய செயல்

3. உலகப் பங்குகளில்

பதவி → சேவை

4. ஆன்மிகத்தில்

அறிதல் → அனுஷ்டானம்

இதுவே 159-ஐ வாழ்வாக்கும் சுருக்கமான நடைமுறை.

25. 155 → 159 : உடலுடனான சரியான உறவு

155:

உடல் கோயில்.

159:

உடல் உடையும்.

இரண்டையும் ஒன்றாக வைத்தால்:

உடலை இழிவுபடுத்தாதே.
உடலை நிரந்தரமாகவும் கருதாதே.

இதன் நடுப்பாதை:

பேணி → பயன்படுத்து → சாதனை செய் → பற்றாதே.

இதுவே உடலுடனான முதிர்ந்த ஆன்மிக உறவு.

26. 158 → 159 : உறவிலிருந்து உடலுக்கான சாதனை மாற்றம்

158:

“உன்னை நேசிப்பவர்களுக்குக்கூட ஒரு எல்லைக்கு அப்பால் உன்னுடன் வர முடியாது.”

159:

“உன் உடலுக்கே ஒரு எல்லை உண்டு.”

இதனால் சாதகரைச் சுற்றியிருந்த இரண்டு பெரிய ஆதாரங்கள் விசாரணைக்குள் வருகின்றன:

என் உறவுகள்
↓
எல்லை உண்டு

என் உடல்
↓
எல்லை உண்டு

அப்போது கேள்வி:

“எல்லையுள்ளவற்றைச் சார்ந்து வாழும் நான், எல்லையற்ற சார்பை எங்கே தேடுகிறேன்?”

இந்தக் கேள்வியின் முழுத் தத்துவப் பதிலை 159 தனியாக வழங்கவில்லை; ஆனால் அடுத்த ஞான விசாரணைக்கான வாசலைத் திறக்கிறது.

27. மரணப் பயம் அல்ல — வாழ்க்கை அவசரம்

159-ன் நோக்கம்:

“உடல் எப்போது உடையும்?”

என்று அச்சப்படுவது அல்ல.

மாறாக:

“உடல் இன்னும் உடையவில்லை; ஆகவே இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும்?”

என்று விழிப்பது.

இதுவே:

மரணப் பயம்
↓
மரண விழிப்பு
↓
வாழ்க்கைத் தெளிவு
↓
சாதனை அவசரம்

என்ற மாற்றம்.

இங்கு அவசரம் என்பது பதற்றம் அல்ல.

ஒத்திப்போடாமை.

28. 159-ன் தினசரி சாதனை

ஒரு எளிய ஐந்து நிமிடப் பயிற்சி:

1. உடலை உணர்

சில நொடிகள் மூச்சையும் உடலையும் கவனி.

2. நினை

“இந்த உடல் நிரந்தரமானது அல்ல.”

3. நன்றி

“ஆனால் இன்று இது எனக்குச் செயல்படுகிறது.”

4. தீர்மானம்

இன்று உடலால் செய்ய வேண்டிய ஒரு அர்த்தமுள்ள செயலைத் தேர்ந்தெடு:

சாதனை / சேவை / குடும்பப் பொறுப்பு / கற்றல் / உடல் பராமரிப்பு.

5. செய்

அதை அதே நாளில் நிறைவேற்று.

இதனால் நிலையாமை:

சிந்தனையாக மட்டும் இல்லாமல்
செயலாக

மாறுகிறது.

சாதனை வாழ்வியல் சாரம்

159-ஆம் பாடல் மண்ணால் வனைந்த கடம் உடைந்தபின்பும் “ஓடு” என்று வைக்கப்படுவதையும், உயிருள்ள ஒருங்கிணைப்பை இழந்த உடல் வைக்கப்படாமையையும் எதிரெதிராக நிறுத்தி, “உடலே முழுமையான நான்” என்ற அடையாளத்தை விசாரணைக்குள் கொண்டுவருகிறது. இதன் சாதனைப் பொருள் உடலை வெறுப்பதல்ல; உடல் இன்னும் உயிருடன் இயங்கிக்கொண்டிருக்கும் காலத்தின் அருமையை உணர்வதாகும். உடல் காலவரம்புடையது என்பதால் அதைப் புறக்கணிக்காமல் ஆரோக்கியமாகப் பேண வேண்டும்; அதேவேளை அதன் அழகு, இளமை, வலிமை, சமூகப் பிம்பம் ஆகியவற்றையே சுயமதிப்பின் அடிப்படையாகக் கொள்ளக்கூடாது. உறவுகளை உயிரோடு இருக்கும்போதே நேசிக்க வேண்டும்; செல்வத்தைச் சேர்ப்பதோடு பயனாக்க வேண்டும்; அறிவை தனக்குள் அடைக்காமல் பகிர வேண்டும்; பதவியை அடையாளமாக அல்ல பொறுப்பாக வாழ வேண்டும்; உடல் இயங்கும் காலத்திலேயே அறம், சேவை, பூஜை, ஜபம், தியானம், ஞானப் பயிற்சி ஆகியவற்றை ஒத்திப்போடாமல் மேற்கொள்ள வேண்டும். இவ்வாறு “உடல் ஒருநாள் உடையும்” என்ற உண்மையை திருமூலரின் வழியில் வாழ்வாக்குவது மரணத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படுவது அல்ல; உடல் இன்னும் உடையாத இந்த நாளை வீணாக்காமல் வாழ்வதாகும்.

சாதனைச் சூத்திரம்

மண்
↓
வனைதல்
↓
கடம்
↓
பயன்பாடு
↓
உடைதல்
↓
ஓடு

அதைப் பார்த்து உன்னை நோக்கு:

உடல் இருக்கிறது
↓
ஆனால் நிரந்தரமல்ல
↓
எனவே வெறுக்காதே
↓
பேண்
↓
பற்றாதே
↓
பயன்படுத்து
↓
நேசி
↓
சேவை செய்
↓
அறம் செய்
↓
சாதனை செய்
↓
ஒத்திப்போடாதே

158 → 159 — சாதனை முன்னேற்றம்

158 — “உன்னை மிகவும் நேசிப்பவர்களுக்குக்கூட உன்னுடன் வருவதற்கு ஒரு எல்லை உண்டு.”
↓
159 — “உன்னுடன் இப்போது இருக்கும் இந்த உடலுக்கே ஒரு எல்லை உண்டு; ஆகவே உறவையும் உடலையும் நிரந்தர உடைமையாகப் பற்றாமல், அவை கிடைத்திருக்கும் காலத்தையே அன்பு, அறம், சேவை, சாதனையாக மாற்று.”

நினைவில் நிற்க வேண்டிய சாதனை வரி

ஒருநாள் உடல் உடையும் என்பதை நினைப்பது உடலை வெறுப்பதற்கல்ல; இன்று அது உடையாமல், உயிருடன், செயலுடன் நமக்குக் கிடைத்திருக்கிறது என்பதை உணர்வதற்காக. உடல் நிரந்தரமல்ல என்பதால் அதைப் புறக்கணிக்காதே — பேண். உடலே முழுமையான “நான்” அல்ல என்பதால் அதைப் பற்றாதே. உடல் இன்னும் உன்னிடம் இருக்கிறது என்பதால் அதை வீணாக்காதே — அன்பு செய்யவும், அறம் செய்யவும், சேவை செய்யவும், இறையை நாடவும், சாதனை செய்யவும் பயன்படுத்து.

ஒரே பார்வையில் முழுச் சாரம்

மண்ணால் வனைந்த கடத்திலிருந்து “உடலே நான்” என்ற அடையாள விசாரணை வரை

வளத்திடை முற்றத்தோர் மானில முற்றுங்
குளத்தின் மண்கொண்டு குயவன் வனைந்தான்
கடமுடைந் தாலவை யோடென்று வைப்பர்
உடலுடைந் தாலிறைப் போதும் வையாரே. (159)

159-ஆம் பாடல் யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தின் மிக வலிமையான உவமைப் பாடல்களில் ஒன்று. 158-ல் இறந்த உடல் விறகிட்டு எரிக்கப்படும் காட்சியை நேரடியாகக் காட்டிய திருமூலர், இங்கு அன்றாட வாழ்வில் அனைவருக்கும் தெரிந்த மண்–குயவன்–கடம்–ஓடு என்ற காட்சியை முன்வைத்து, உடலைப் பற்றிய நமது அடிப்படை அடையாளத்தையே விசாரணைக்குள் கொண்டுவருகிறார்.

பாடலின் மைய எதிர்நிலை:

கடம் உடைந்தால் → ஓடு என்று வைப்பர்
உடல் உடைந்தால் → வையார்

இதன் நோக்கம்:

“உடல் மதிப்பற்றது”

என்று கூறுவதல்ல.

மாறாக:

வாழும் உடலின் மதிப்பு அதன் பொருட்கூறுகளில் மட்டும் இல்லை; உயிருடன் கிடைத்துள்ள இந்த உடல் காலவரம்புடைய அரிய வாய்ப்பு. ஆகவே அதை நிரந்தரமான ‘நான்’ என்று பற்றாமல், அது இயங்கும் காலத்திலேயே அர்த்தமுள்ள வாழ்வுக்கும் சாதனைக்கும் பயன்படுத்த வேண்டும்.

1. பாடலின் நான்கு அடிகள் — நான்கு ஞானப் படிகள்

முதல் அடி — பொருட்சார் உலகம்

வளத்திடை முற்றத்தோர் மானில முற்றுங்

முதல் அடியின் சில பழந்தமிழ்ச் சொற்பிரிப்புகள் இன்னும் உரைஒப்பீட்டைத் தேவைப்படுத்தினாலும், பாடல் ஒரு நிலம்–மண் சார்ந்த பொருட்சார் சூழலை அமைக்கிறது.

இரண்டாம் அடி — வடிவம் பிறக்கிறது

குளத்தின் மண்கொண்டு குயவன் வனைந்தான்

மண்:

வனைதல் → வடிவம் → கடம்

என்ற நிலைக்கு வருகிறது.

மூன்றாம் அடி — வடிவம் உடைகிறது

கடமுடைந் தாலவை யோடென்று வைப்பர்

கடம் உடைந்ததும்:

கடம் → ஓடு

என்று பெயரும் பயன்பாட்டு நிலையும் மாறுகின்றன.

ஆனாலும்:

வைப்பர்.

நான்காம் அடி — உருவகம் மனிதனிடமே திரும்புகிறது

உடலுடைந் தாலிறைப் போதும் வையாரே

அதே உடைந்தால் என்ற வினை இப்போது:

கடத்திலிருந்து → உடலுக்கு

மாற்றப்படுகிறது.

முடிவில்:

வைப்பர் ↔ வையார்

என்ற அதிர்ச்சியான எதிர்நிலை உருவாகிறது.

2. பாடலின் முழு மொழி–தத்துவ இயக்கம்

மண்
↓
குயவன்
↓
வனைதல்
↓
கடம்
↓
உடைதல்
↓
ஓடு
↓
வைப்பர்

இதற்கு எதிராக:

உடல்
↓
உடைதல்
↓
வையார்

இதுவே 159-ன் அடிப்படை எலும்புக்கூடு.

3. “மண் → கடம் → ஓடு” : பொருள் தொடர்கிறது; வடிவ அடையாளம் மாறுகிறது

கடம் உருவாகுமுன்:

மண்.

குயவன் வனைந்தபின்:

கடம்.

கடம் உடைந்தபின்:

ஓடு.

இங்கு ஒரு நுட்பமான உண்மை இருக்கிறது:

மூலப்பொருள் தொடர்ந்தாலும், வடிவமும் பெயரும் பயன்பாடும் மாறுகின்றன.

இதனால்:

பொருட்கூறு தொடர்ச்சி ≠ அடையாளத் தொடர்ச்சி

என்ற விசாரணை உருவாகிறது.

இதையே நான்காம் அடி மனித உடல்மீது திருப்புகிறது.

4. “கடம் உடைந்தால்” ↔ “உடல் உடைந்தால்”

இவை பாடலின் இரு அச்சுச் சொற்றொடர்கள்:

கடம் உடைந்தால்
↕
உடல் உடைந்தால்

கடத்தின் ஒருங்கிணைந்த வடிவம் உடைந்தால்:

அது ஓடாகிறது.

உடலின் உயிருள்ள ஒருங்கிணைவு முடிந்தால்:

மனிதர்கள் அதனை வைத்திருப்பதில்லை.

இதனால் திருமூலர் வெறும்:

“உடல் அழியும்”

என்று கூறுவதைக் கடந்து,

“வாழும் உடலின் தனித்தன்மை எதில் இருக்கிறது?”

என்ற ஆழமான கேள்விக்கான இடத்தை உருவாக்குகிறார்.

5. “கடம் → ஓடு” மற்றும் “பெயர் → பிணம்”

159-ஐ 146-ஆம் பாடலோடு இணைத்தால் இன்னொரு ஆழமான தொடர் தெரிகிறது.

146-ல்:

தனிப்பட்ட பெயருடைய மனிதன்
↓
மரணம்
↓
பிணம்

159-ல்:

கடம்
↓
உடைதல்
↓
ஓடு

இரண்டிலும்:

ஒருங்கிணைந்த நிலை → முறிவு → பெயர்மாற்றம்

நிகழ்கிறது.

இதனால்:

பெயரும் மாறுகிறது; வடிவமும் மாறுகிறது; உடலும் மாறுகிறது — இவற்றில் எதையே நான் நிரந்தரமான “நான்” என்று பற்றுகிறேன்?

என்ற சுயவிசாரணை எழுகிறது.

6. 144 → 159 : மண்–பாத்திர உருவகம் மீண்டும் ஆழமடைகிறது

144-ல்:

மண் → இருவினைப் பாத்திரம் → மீண்டும் மண்

என்ற அடிப்படை உருவகம் வந்தது.

159-ல்:

மண் → வனைதல் → கடம் → உடைதல் → ஓடு

என்று அது விரிவடைகிறது.

144 கேட்ட அடிப்படை உண்மை:

உடல் பொருட்சார் நிலையில் நிலையானதா?

159 அதைவிட நுணுக்கமாக:

உடலின் வடிவம், பெயர், அடையாளம் ஆகியவையும் நிலையானவையா?

என்ற விசாரணைக்கு நகர்கிறது.

7. 155 → 159 : “கோயில்” மற்றும் “கடம்” முரண்பாடல்ல

155-ல் உடல்:

கோயில்.

159-ல் உடல்:

உடையக்கூடிய கடத்துடன் ஒப்பிடப்படுகிறது.

இவை இரண்டு எதிர்மறையான கருத்துகள் அல்ல.

அவை உடலைப் பற்றிய இரண்டு உண்மைகள்:

155

உடல் மதிப்புடையது.

159

உடல் நிலையற்றது.

இரண்டையும் சேர்த்தால்:

உடல் புனிதமான சாதனக் கருவி; ஆனால் நிரந்தரமான சுயம் அல்ல.

இதுவே யாக்கை நிலையாமையை உடல் வெறுப்பாக மாற்றாமல் காக்கும் முக்கியமான சமநிலை.

8. உடலை இழிவுபடுத்துவதல்ல — உயிருள்ள உடலின் அருமையை வெளிப்படுத்துதல்

ஓடு கூட வைக்கப்படுகிறது; உடல் வைக்கப்படுவதில்லை என்ற ஒப்புமையை:

“மனித உடல் ஓட்டைவிடத் தாழ்ந்தது”

என்று எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது.

மாறாக அது ஒரு ஞான அதிர்ச்சியை உருவாக்குகிறது.

உயிரோடு இருக்கும்போது இந்த உடலால்:

அன்பு செய்ய முடிகிறது,
அறம் செய்ய முடிகிறது,
கற்க முடிகிறது,
கற்பிக்க முடிகிறது,
சேவை செய்ய முடிகிறது,
மந்திரம் ஜபிக்க முடிகிறது,
பூஜை செய்ய முடிகிறது,
தியானிக்க முடிகிறது.

அந்த உயிருள்ள செயற்பாட்டு ஒருமை முடிந்ததும் உலகின் அணுகுமுறை மாறுகிறது.

எனவே:

159 உடலைக் குறைத்து மதிப்பிடுவதில்லை; உயிருள்ள உடலின் அரிய வாய்ப்பை உணர்த்துகிறது.

9. சைவத் தத்துவச் சாரம் — “உடலே நான்” என்ற அடையாளத்தின் விசாரணை

159 நேரடியாக பதி–பசு–பாசம் என்ற தொழில்நுட்பச் சொற்களைப் பயன்படுத்தவில்லை. எனவே அவற்றை பாடலின் சொற்பொருளாகக் கூற முடியாது.

ஆனால் சைவ ஞானத்தின் பரந்த பின்னணியில் பாடல் ஒரு அடிப்படை வேறுபாட்டிற்கான வாசலைத் திறக்கிறது:

உடல் இருக்கிறது
ஆனால்
உடலே முழுமையான நான் தானா?

உடலின்:

வடிவம் மாறுகிறது,
வயது மாறுகிறது,
பெயரிடப்படும் நிலை மாறுகிறது,
இறுதியில் உயிருள்ள ஒருங்கிணைவும் முடிகிறது.

இதனால்:

மாறும் உடலை மாறாத சுய அடையாளமாகப் பற்றிக்கொள்ளும் மயக்கம்

விசாரணைக்குள் வருகிறது.

10. யோகச் சாரம் — “உடையுமுன் பயன்படுத்து”

யோகப் பார்வையில் 159-ன் செய்தியை ஒரு வரியில் கூறலாம்:

உடல் உடைந்தபின் அல்ல; உடல் இயங்கும்போதே சாதனை செய்.

இப்போது:

மூச்சு இருக்கிறது — பிராணனை ஒழுங்குபடுத்தலாம்.
உடல் அமர்கிறது — ஆசனம் செய்யலாம்.
மனம் செயல்படுகிறது — தியானிக்கலாம்.
வாக்கு இருக்கிறது — மந்திரம் ஜபிக்கலாம்.
கைகள் இயங்குகின்றன — சேவை செய்யலாம்.

எனவே:

உடல் நிலையாமை → உடல் அலட்சியம் ❌
உடல் நிலையாமை → சாதனை விழிப்பு ✓

11. ஆகமச் சாரம் — உடல் இருக்கும் காலமே அனுஷ்டான வாய்ப்பு

உயிருள்ள உடலால் மட்டுமே:

அர்ச்சிக்க முடியும்,
நமஸ்கரிக்க முடியும்,
மந்திரம் உச்சரிக்க முடியும்,
தரிசிக்க முடியும்,
பூஜை செய்ய முடியும்.

இதனால் 159-ன் ஆகமப் பயன்பாடு:

காலவரம்புடைய உடலை இறைசார்புடைய வாழ்வாக மாற்று.

அதாவது:

உடல் → பூஜைக் கருவி
வாக்கு → மந்திரம்
செயல் → சேவை
காலம் → அனுஷ்டான வாய்ப்பு

12. தாந்திரிக வாசிப்பில் தேவைப்படும் கட்டுப்பாடு

159-ல் வரும்:

குளம்,
மண்,
குயவன்,
கடம்,
ஓடு

ஆகியவற்றை முறையே சக்ரம், தத்துவம், குண்டலினி, சூட்சும சரீரம் போன்ற மறைகுறிகளாகப் படிப்பதற்கு பாடலிலேயே ஆதாரம் இல்லை.

எனவே அவற்றைத் திணிக்க வேண்டியதில்லை.

தந்திரத்தின் பரந்த சாதனைப் பார்வையிலிருந்து ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய சாரம்:

உடல் சாதனக் களம்; ஆனால் இறுதி அடையாளம் அல்ல.

அவ்வளவே இங்கு போதுமானது.

13. வாழ்வியல் சாரம் — உடல்பற்று அல்ல, உடல் பொறுப்பு

159 நமக்கு இரண்டு எல்லைகளைத் தெளிவாக்குகிறது.

உடல்பற்று

“உடலின் அழகே நான்.”
“இளமையே என் மதிப்பு.”
“இந்த உடல் என்றும் இப்படியே இருக்கும்.”

உடல் பொறுப்பு

“இந்த உடல் காலவரம்புடையது.”
“அதனால் அதை நன்றாகப் பேண வேண்டும்.”
“அது இயங்கும் காலத்தில் அர்த்தமுள்ள செயலுக்குப் பயன்படுத்த வேண்டும்.”

எனவே:

பேண் — பயன்படுத்து — சாதனை செய் — பற்றாதே.

இதுவே 159-ன் முதிர்ந்த வாழ்வியல்.

14. வாழ்க்கையின் பல தளங்களில் 159

159-ன் ஞானத்தை நவீன வாழ்க்கைக்கு விரிவாக்கினால்:

தளம்	தவறான அடையாளம்	159 உருவாக்கும் மாற்றம்
உடல்	உடலே நான்	உடல் எனக்குக் கிடைத்த கருவி
அழகு	தோற்றமே மதிப்பு	தோற்றத்தோடு குணத்தையும் வளர்த்து
பதவி	பதவியே நான்	பதவி ஒரு பொறுப்பு
செல்வம்	சேர்த்ததே வெற்றி	பயன்படுத்தியதும் பகிர்ந்ததும் மதிப்பு
அறிவு	எனக்குள் வைத்திரு	கற்பி, எழுது, பகிர்
தலைமை	நான் இல்லாமல் நடக்காது	நல்ல பணி என்னைத் தாண்டியும் தொடரட்டும்
சாதனை	பிறகு செய்வேன்	உடல் இயங்கும்போதே செய்

15. 158 → 159 : இரண்டு பெரிய சார்புகளின் எல்லை

158:

உறவுகளின் உடனிருப்பிற்கும் எல்லை உண்டு.

159:

உடலுக்கே எல்லை உண்டு.

இதனால் தொடர்ச்சியாக:

என் உறவுகள்
↓
காலவரம்புடைய உடனிருப்பு

என் உடல்
↓
காலவரம்புடைய வடிவம்

என்று இரு அடிப்படை சார்புகள் விசாரணைக்குள் வருகின்றன.

அப்போது இயல்பாக எழும் கேள்வி:

“உறவும் உடலும் காலவரம்புடையவை என்றால், நான் எந்தச் சார்பை நித்தியமானதாகத் தேட வேண்டும்?”

159 அதற்கான முழுப் பதிலைத் தனியாகத் தரவில்லை; ஆனால் அடுத்த ஞான விசாரணைக்கான வாசலைத் திறக்கிறது.

16. 144–159 : அதிகாரத்தின் ஞான முன்னேற்றம்

இந்த அதிகாரம் இதுவரை ஒரு திட்டமிட்ட அடையாளக் கழற்றலைச் செய்கிறது:

144 — உடல் மண்ணால் ஆன பாத்திரம்
↓
145 — இல்லமும் உறவுகளும் இறுதி சார்பல்ல
↓
146 — தனிப்பட்ட பெயரே நிலைப்பதில்லை
↓
147–149 — உடற்கட்டமைப்பும் உடல்சார் செயற்பாடும் முடிகின்றன
↓
150 — செல்வமும் அந்தஸ்தும் மரண எல்லையை மாற்றுவதில்லை
↓
151–153 — அன்புடைய உறவுகளுக்கும் பிரிவு வருகிறது
↓
154 — தலைமைக்கும் சமூகப் பெருமைக்கும் கடைமுறை உண்டு
↓
155 — உடற்கோயிலும் சிதைகிறது
↓
156 — இல்லம், உறவு, உடைமை பின்னால் நிற்கின்றன
↓
157 — இதையெல்லாம் கண்ட மனிதனின் தேடல் விசாரிக்கப்படுகிறது
↓
158 — அன்புடையோரின் உடனிருப்பிற்கும் எல்லை காட்டப்படுகிறது
↓
159 — உடலே ஒரு உடையக்கூடிய வடிவம் என்று காட்டப்பட்டு, “உடலே நான் தானா?” என்ற விசாரணை தீவிரமடைகிறது

இதனால் யாக்கை நிலையாமை வெறும் மரண வர்ணனை அல்ல என்பது தெளிவாகிறது.

அது படிப்படியாக:

“எது நான்?”
“எது என்னுடையது?”
“எது என்னுடன் தொடர்கிறது?”

என்ற ஞான விசாரணைக்குத் தயார்படுத்துகிறது.

17. மரணப் பயத்திலிருந்து வாழ்க்கைத் தெளிவிற்கு

159-ஐப் படித்தபின் எழ வேண்டிய கேள்வி:

“எப்போது என் உடல் உடையும்?”

என்பதல்ல.

சரியான கேள்வி:

“உடல் இன்னும் உடையாமல் இருக்கும்போது நான் என்ன செய்கிறேன்?”

இதுவே:

மரண நினைவு
↓
நிலையாமை விழிப்பு
↓
முன்னுரிமைத் தெளிவு
↓
சாதனை ஒத்திப்போடாமை

என்ற மாற்றம்.

18. 159-ன் மூன்று பெரிய ஞான மாற்றங்கள்

உடலைப் பற்றிய மாற்றம்

“உடலே நான்”
↓
“உடல் எனக்குக் கிடைத்த காலவரம்புடைய சாதனக் கருவி.”

உலக அடையாளத்தைப் பற்றிய மாற்றம்

“என் பெயரும் பதவியும் நானே”
↓
“இவை வாழ்க்கையில் எனக்குக் கிடைத்த பங்குகள்.”

காலத்தைப் பற்றிய மாற்றம்

“பிறகு செய்வேன்”
↓
“உடல் இயங்கும் காலத்திலேயே செய்ய வேண்டும்.”

19. முழு ஞான வரைபடம்

மண்
↓
குயவன் வனைதல்
↓
கடம்
↓
வடிவம் + பெயர் + பயன்பாடு
↓
உடைதல்
↓
ஓடு
↓
வைப்பர்

அதே பார்வை மனிதனிடம் திரும்புகிறது:

உடல்
↓
உயிருள்ள ஒருங்கிணைந்த நிலை
↓
பெயர் + உறவு + செயல் + உலக அடையாளம்
↓
உடல் உடைதல்
↓
வையார்
↓
அப்படியானால் உடலே முழுமையான “நான்” தானா?
↓
உடல் நிரந்தரமல்ல
↓
ஆனால் உயிருள்ள உடல் அரிய வாய்ப்பு
↓
பேண்
↓
பயன்படுத்து
↓
பற்றாதே
↓
அறம் செய்
↓
அன்பு செய்
↓
சேவை செய்
↓
சாதனை செய்
↓
இறைசார்பை வளர்த்து

மொத்த ஞானச் சாரம்

159-ஆம் பாடல், குளத்து மண்ணைக் கொண்டு குயவன் வனைந்த கடம் உடைந்தபின் அது “ஓடு” என்ற பெயரில் வைக்கப்படுவதையும், உயிருள்ள ஒருங்கிணைப்பை இழந்த மனித உடல் அப்படியே வைக்கப்படாமையையும் எதிரெதிராக நிறுத்தி, யாக்கையின் நிலையாமையை மிக எளிய அன்றாட உருவகத்தின் வழியாக ஆழமான அடையாள விசாரணையாக மாற்றுகிறது. “கடம் உடைந்தால்” மற்றும் “உடல் உடைந்தால்” என்ற ஒரே இலக்கண அமைப்பும், “வைப்பர்” மற்றும் “வையார்” என்ற எதிர்நிலையும் பாடலின் மையத் தர்க்கத்தை உருவாக்குகின்றன. கடம் உடைந்தபின் அதன் மூலப்பொருள் முற்றிலும் இல்லாமற் போகவில்லை; ஆனால் அதன் வடிவம், பெயர், பயன்பாட்டு அடையாளம் மாறுகிறது. இதன் வழியாக உடலின் வடிவம், பெயர், சமூக அடையாளம் ஆகியவற்றையே முழுமையான “நான்” என்று பற்றிக்கொள்வது சரியா என்ற விசாரணை எழுகிறது. இதன் நோக்கம் உடலை இழிவுபடுத்துவது அல்ல. 155-ல் “கோயில்” என்று மதிப்பூட்டப்பட்ட அதே உடல் 159-ல் உடையக்கூடியதாகக் காட்டப்படுவதால், “உடல் மதிப்புடையது; ஆனால் நிரந்தரமல்ல” என்ற சமநிலை வெளிப்படுகிறது. ஆகவே உடலை வெறுக்காமல் பேண வேண்டும்; அதையே நிரந்தர சுயமாகப் பற்றாமல் இருக்க வேண்டும்; அது இன்னும் உயிருடன் இயங்கும் காலத்தையே அன்பு, அறம், சேவை, பூஜை, ஜபம், தியானம், ஞான விசாரணை ஆகியவற்றிற்கான அரிய வாய்ப்பாகப் பயன்படுத்த வேண்டும். இவ்வாறு 159, “ஒருநாள் உடல் உடையும்” என்ற மரண நினைவைக் “உடல் இன்னும் உடையவில்லை; ஆகவே இன்று நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்ற வாழ்க்கைத் தெளிவாக மாற்றுகிறது.

ஞானச் சூத்திரம்

மண்
↓
வடிவம்
↓
கடம்
↓
உடைதல்
↓
ஓடு
↓
வைப்பர்

ஆனால்:

உடல்
↓
உயிருள்ள ஒருங்கிணைவு
↓
உடைதல்
↓
வையார்

இதிலிருந்து:

வடிவம் நிரந்தரமல்ல
↓
பெயர் நிரந்தரமல்ல
↓
உடலும் நிரந்தரமல்ல
↓
உடலே முழுமையான “நான்” என்ற அடையாளம் விசாரணைக்குரியது
↓
ஆனால் உயிருள்ள உடல் அரிய சாதன வாய்ப்பு
↓
பேண் → பயன்படுத்து → சாதனை செய் → பற்றாதே

158 → 159 — ஒரே பார்வையில்

158 — “உன்னை மிகவும் நேசிப்பவர்களுக்குக்கூட உன்னுடன் வருவதற்கு ஒரு எல்லை உண்டு.”
↓
159 — “உன்னுடன் இப்போது இருக்கும் உடலுக்கே ஒரு எல்லை உண்டு.”

இரண்டும் சேர்ந்து:

உறவின் நிலையாமை

உடலின் நிலையாமை
↓
“அப்படியானால் நான் நித்தியமாகப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டிய சார்பு எது?”

என்ற அடுத்த ஆழமான ஞானக் கேள்விக்குச் சாதகரைத் தயார்படுத்துகின்றன.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

கடம் உடைந்தபின் அது ஓடாகிறது; உடல் உடைந்தபின் உலகின் அணுகுமுறையே மாறிவிடுகிறது. இதைக் காட்டி திருமூலர் உடலை வெறுக்கச் சொல்லவில்லை. “உடலே நான்” என்ற மயக்கத்திலிருந்து விழித்து, “இந்த உடல் இன்னும் உயிருடன் எனக்குக் கிடைத்திருக்கிறது” என்ற நன்றியுடன் அதை அறம், அன்பு, சேவை, இறைசார்பு, ஞானம், சாதனை ஆகியவற்றிற்குப் பயன்படுத்தச் சொல்கிறார். உடல் ஒருநாள் உடையும் என்பது மரணப் பயத்திற்கான செய்தி அல்ல; உடல் இன்னும் உடையாத இந்த நாளை வீணாக்காதே என்ற ஞான அழைப்பு.

திருச்சிற்றம்பலம்.