எண்ணப்படும் யாக்கையும் வெந்து கிடக்கும் நிலையாமையும்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 160

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஅறுபதாவது படிக்கட்டில் (160) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

யோக–ஆகம–தந்திர–சைவத் தத்துவ ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

எண்ணிக்கையால் விரியும் யாக்கை, “வெந்து கிடந்தது” என்ற ஒரே முடிவில் ஒடுங்குகிறது

ஐந்து தலைப்பறி யாறு சடையுள
சந்தவை முப்பது சார்வு பதினெட்டுப்
பந்தலு மொன்பது பந்தி பதினைந்து
வெந்து கிடந்தது மேலறி யோமே. (160)

160-ஆம் பாடல் யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தில் ஒரு முக்கியமான திருப்பத்தை உருவாக்குகிறது. 159-ல் உடல் மண்ணால் வனைந்த கடத்துடன் ஒப்பிடப்பட்டது. 160-ல் திருமூலர் அந்த உடலை இன்னும் நெருக்கமாகப் பார்த்து, ஐந்து, ஆறு, முப்பது, பதினெட்டு, ஒன்பது, பதினைந்து என்று பல எண்ணிக்கைகளால் அதன் கட்டமைப்பைப் பிரித்துக் காட்டுகிறார். ஆனால் முதல் மூன்று அடிகளிலும் இவ்வளவு விரிவாக எண்ணப்பட்ட யாக்கையை நான்காம் அடியில்:

“வெந்து கிடந்தது”

என்ற இரண்டு சொற்களுக்குள் முடித்துவிடுகிறார்.

இதுவே பாடலின் ஆன்மிக அதிர்ச்சி:

உடலின் கட்டமைப்பு எவ்வளவு நுணுக்கமானதாக இருந்தாலும், அதன் நுணுக்கம் அதற்கு நிரந்தரத்தைக் கொடுக்காது.

P01-ல் கண்டபடி தலைப்பறி, சடையுள, சந்து, சார்வு, பந்தல், பந்தி ஆகியவற்றின் துல்லியமான பழந்தமிழ் referents மரபுரை ஒப்பீட்டால் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டியவை. ஆகவே இங்கு 5, 6, 30, 18, 9, 15 ஆகியவற்றை ஆதாரமின்றி சக்ரங்கள், நாடிகள், தத்துவங்கள் அல்லது குறிப்பிட்ட உடற்கூறுகளாக நிர்ணயிக்காமல், பாடலில் உறுதியாகத் தெரியும் “பல கூறுகள் → ஒருங்கிணைந்த யாக்கை → தகனம்” என்ற தத்துவ இயக்கத்தையே அடிப்படையாகக் கொள்வோம்.

1. எண்ணிக்கைகளால் தொடங்கி சாம்பல் நிலைக்குச் செல்லும் பாடல்

முதல் மூன்று அடிகள்:

ஐந்து
ஆறு
முப்பது
பதினெட்டு
ஒன்பது
பதினைந்து

என்று விரிகின்றன.

நான்காம் அடி:

வெந்து கிடந்தது

என்று முடிகிறது.

இங்கே ஒரு பெரிய எதிர்நிலை:

பன்மை → ஒருமையான முடிவு

முதல் மூன்று அடிகளில் உடலைப் பிரித்துப் பார்த்தால் பல கூறுகள்.

இறுதியில்:

ஒரே நிலையாமை.

இதுவே 160-ன் முதல் தத்துவ மையம்.

2. “எண்ணக்கூடியது” என்றாலே “நான்” ஆகிவிடுமா?

உடலை நாம்:

உறுப்புகள்,
அமைப்புகள்,
இணைப்புகள்,
பகுதிகள்

என்று பிரித்துப் பார்க்க முடியும்.

160 அதையே எண்ணியல் மொழியில் செய்கிறது.

இதிலிருந்து ஒரு ஞானக் கேள்வி இயல்பாக எழுகிறது:

“எண்ணிப் பிரித்துக் காட்டக்கூடிய இக்கூறுகளின் கூட்டுத்தொகையே முழுமையான ‘நான்’ தானா?”

இப்பாடல் தனியாக இதற்கான முழு ஆன்மத் தத்துவப் பதிலை வழங்கவில்லை.

ஆனால் யாக்கையை:

ஒரே அகண்ட ‘நான்’

என்று பற்றியிருந்த மனத்துக்கு,

“இது பல கூறுகள் ஒன்றிணைந்த கட்டமைப்பு”

என்ற முதல் ஞான அதிர்ச்சியை அளிக்கிறது.

3. “ஒரு உடல்” என்று தோன்றுவது உண்மையில் பலவற்றின் ஒருங்கிணைவு

நாம் கண்ணாடியில் பார்க்கும்போது:

ஒரு உடல்

தெரிகிறது.

ஆனால் 160 அதைத் திறந்து:

ஐந்து,
ஆறு,
முப்பது,
பதினெட்டு,
ஒன்பது,
பதினைந்து

என்று பல அடுக்குகளாகக் காட்டுகிறது.

இதனால்:

தோற்றத்தில் ஒன்று
ஆனால்
கட்டமைப்பில் பல

என்ற உண்மை வெளிப்படுகிறது.

இது மிக முக்கியமான ஞானப் பார்வை.

4. பன்மை எவ்வாறு “ஒரு உடல்” ஆகிறது?

இந்தப் பாடலின் எண்ணியல் பட்டியல் இன்னொரு கேள்வியை எழுப்புகிறது:

பல கூறுகள் இருக்கின்றன; ஆனால் நாம் ஏன் அவற்றை “ஒரு உடல்” என்று அனுபவிக்கிறோம்?

அதாவது:

பல கூறுகள் → ஒருங்கிணைவு → ஒரு யாக்கை

இந்த ஒருங்கிணைவு இருக்கும் வரை:

“என் உடல்”

என்று நாம் கூறுகிறோம்.

அந்த ஒருங்கிணைவு முறிந்தபின்:

முதல் மூன்று அடிகளில் எண்ணப்பட்ட அனைத்து வேறுபாடுகளும் வாழும் மனிதனுடைய செயல்பாட்டு ஒருமையாகத் தொடர்வதில்லை.

நான்காம் அடி:

“வெந்து கிடந்தது”

என்று அதைத் தீவிரமாக முடிக்கிறது.

5. “சிக்கலானது” என்பது “நிரந்தரமானது” அல்ல

மனித உடல் மிகவும் நுணுக்கமான அமைப்பு.

அதன் நுணுக்கம்:

வியப்பை உருவாக்கலாம்,
மதிப்பை உருவாக்கலாம்,
பொறுப்பை உருவாக்கலாம்.

ஆனால்:

அழியாமையை உருவாக்காது.

இதுவே 160-ன் முக்கியமான தத்துவச் சமநிலை:

சிக்கலான கட்டமைப்பு ≠ நிரந்தர இருப்பு

இதனை உடலை இழிவுபடுத்தும் கருத்தாக வாசிக்கக் கூடாது.

மாறாக:

இவ்வளவு அரிய கட்டமைப்பு காலவரம்புடையது

என்ற உணர்வே அதன் மதிப்பை மேலும் ஆழப்படுத்துகிறது.

6. 155 → 160 : எண்ணிக்கைகளின் வழியாக உடலைக் கலைத்துப் பார்ப்பது

155-லும் திருமூலர் எண்ணியல் முறையைப் பயன்படுத்தினார்:

முப்பது முப்பது முப்பத்தறுவரும்

அங்கே:

பல கூறுகள் ஒரு கோயில் போன்ற உடற்கட்டமைப்பில் வாழ்வதாக உருவகம் அமைந்தது.

160-ல் மீண்டும் எண்ணிக்கை:

5, 6, 30, 18, 9, 15

ஆனால் இப்போது இறுதி:

வெந்து கிடந்தது.

இதனால் இரு பாடல்களும் ஒன்றை ஒன்று விளக்குகின்றன:

155 — பல கூறுகள் ஒன்றிணைந்து உடற்கோயிலை அமைக்கின்றன.
↓
160 — அந்த நுணுக்கமான கட்டமைப்பும் தகனத்தின் எல்லையைத் தாண்டுவதில்லை.

7. “கோயில்” என்றால் அழியாதது அல்ல

155-ன் கோயில் உருவகத்தையும் 160-ன் வெந்து கிடந்தது என்பதையும் ஒன்றாக வாசித்தால் மிக முக்கியமான உண்மை வெளிப்படுகிறது:

புனிதம் ≠ அழியாமை

உடல்:

சாதனைக்கு அரியது.

அதனால் அது:

நிரந்தரமானது

என்று ஆகிவிடாது.

எனவே:

உடலை மதிப்பது
மற்றும்
உடலை நிரந்தரமாகப் பற்றுவது

இரண்டும் வேறு.

8. 159 → 160 : “கடம்” உடைந்தது; இப்போது அதன் கட்டமைப்பே எண்ணப்படுகிறது

159-ல்:

மண் → கடம் → உடைதல் → ஓடு

என்று உடல் வெளிப்புறப் பொருள் உருவகத்தின் வழியாக விளக்கப்பட்டது.

160-ல்:

அந்த கடம் போன்ற உடலின் உள்ளமைப்பை எண்ணிப் பார்க்கும் நிலைக்கு வருகிறோம்.

இதனால்:

159 — வடிவம் நிலையற்றது
↓
160 — வடிவத்தை உருவாக்கும் பல கூறுகளும் நிலையற்றவை

என்ற ஆழமாதல் வருகிறது.

9. “வெந்து” — எண்ணப்பட்ட எல்லா வேறுபாடுகளையும் அழிக்கும் திருப்பம்

முதல் மூன்று அடிகளில்:

இது ஐந்து,
அது ஆறு,
இது முப்பது,
அது பதினெட்டு...

என்று வேறுபடுத்தப்படுகிறது.

ஆனால் தீ வந்தபின்:

அவ்வெண்ணியல் வேறுபாடுகள் வாழும் உடலின் செயல்பாட்டு அமைப்பாகத் தொடர்வதில்லை.

இதனால்:

வகைப்படுத்தல் → தகனம்

என்ற வலுவான மாற்றம் ஏற்படுகிறது.

உடலை நாம் எவ்வளவு நுணுக்கமாக அறிந்தாலும்:

அதன் நிலையாமையை அறிவு ரத்து செய்யாது.

10. “கிடந்தது” — செயற்பாட்டிலிருந்து செயலற்ற நிலை

வெந்து என்பதற்கு அடுத்துச் சிறப்பாக நிற்கும் சொல்:

கிடந்தது

வாழும் உடல்:

செல்கிறது,
செய்கிறது,
பேசுகிறது,
பிடிக்கிறது,
உருவாக்குகிறது.

160-ன் இறுதியில்:

கிடந்தது.

இது 148-ல் கண்ட:

செய்பவன் → செயப்படுபொருள்

என்ற மாற்றத்தை மீண்டும் ஆழப்படுத்துகிறது.

இங்கு:

சிக்கலான செயற்பாட்டு அமைப்பு → செயலற்ற கிடப்பு

என்ற எதிர்நிலை வருகிறது.

11. உடலின் பெருமை அதன் அமைப்பிலா, உயிருள்ள பயன்பாட்டிலா?

160 நம்மை இன்னொரு கேள்விக்குக் கொண்டுசெல்கிறது.

உடலின் அற்புதம்:

அதன் பகுதிகள் அதிகம் என்பதிலா?

அல்லது:

அந்தப் பல கூறுகளும் ஒருங்கிணைந்து உயிரோடு செயல்படுவதிலா?

பாடலின் தகன முடிவு இரண்டாவது சிந்தனைக்கு வலிமை தருகிறது.

அதனால்:

உடற்கூறுகளின் எண்ணிக்கை அல்ல, உயிருள்ள காலத்தின் பயன்பாடே சாதகருக்கு முக்கியம்.

12. சைவத் தத்துவத்தில் — “கூறுகளால் ஆனது” மற்றும் “உயிர்” ஒன்றல்ல

சைவ சித்தாந்தத்தின் பரந்த தத்துவத்தில் உடல்:

உயிருக்கு அனுபவக் கருவி.

உயிர்:

உடலோடு முற்றிலும் ஒன்றல்ல.

160-ல் நேரடியாக உயிர் அல்லது பசு என்ற தொழில்நுட்பச் சொற்கள் வரவில்லை. எனவே அவற்றை பாடலின் சொற்பொருளாகச் சேர்க்கக்கூடாது.

ஆனால் பாடல்:

உடலை பல கூறுகளாகப் பிரித்து,
அவை அனைத்தும் இறுதியில் வெந்து கிடப்பதைக் காட்டுவதால்,

சைவ விசாரணையில் இயல்பாக:

“இந்தக் கூறுகளின் கூட்டுத்தொகையே உயிரா?”

என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது.

இதுவே உடல்–உயிர் வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்ளும் முன்னிலை.

13. பதி–பசு–பாசப் பார்வையில் இதன் இடம்

160 நேரடியாக பதி–பசு–பாசத்தைப் போதிக்கும் பாடல் அல்ல.

ஆனால் சைவ சித்தாந்தப் பார்வையில்:

உடல் = அனுபவத்திற்கான கருவி,
உயிர் = அனுபவிப்பவன்,

என்ற வேறுபாட்டை நினைவில் கொண்டால், இப்பாடல் ஒரு தவறான அடையாளத்தைத் தளர்த்துகிறது:

“இந்த உடற்கூறுகளின் தொகுப்பே முழுமையான நான்.”

இதற்கு எதிராக பாடல்:

உடல் பல கூறுகளால் ஆனது;
அவை அனைத்தும் மாற்றத்திற்கும் அழிவிற்கும் உட்படுகின்றன

என்று காட்டுகிறது.

14. “மேல் அறியோமே” — அறிவின் எல்லையை நினைவூட்டுகிறதா?

பாடலின் இறுதியில்:

“மேலறியோமே”

என்று வருகிறது.

இதன் துல்லிய இலக்கண–பழந்தமிழ் நுண்பொருள் மேலும் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டும்.

ஆனால் குறைந்தபட்சம் ஒரு கவனிக்கத்தக்க எதிர்நிலை உள்ளது:

முதல் மூன்று அடிகளில்:

உடலைப் பற்றிய பல விஷயங்களை எண்ணி அறிகிறோம்.

இறுதியில்:

அறியோமே

என்று முடிகிறது.

இது மிக அழகான அறிவியல்–ஆன்மிக எதிர்நிலையை உருவாக்குகிறது:

உடலின் கூறுகளை எண்ணி அறியலாம்; ஆனால் அதனால் இருப்பின் முழு மர்மத்தையும் அறிந்துவிட்டோம் என்று சொல்ல முடியாது.

இது மேல் அறியோமே என்பதற்கான இறுதி மொழிபெயர்ப்பு அல்ல; பாடலின் அமைப்பிலிருந்து எழும் பாதுகாப்பான தத்துவக் கவனிப்பு.

15. அறிவு ↔ ஞானம்

160-ஐ இவ்வகையில் வாசித்தால் முக்கியமான வேறுபாடு உருவாகிறது.

அறிவு

உடலில் எத்தனை கூறுகள் உள்ளன என்பதை அறிதல்.

ஞானம்

அவை அனைத்தும் நிலையற்றவை என்பதை உணர்ந்து, அவற்றையே முழுமையான “நான்” என்று பற்றாமல் வாழ்தல்.

இதனால்:

உடலை அறிதல் ≠ தன்னை அறிதல்

என்ற முக்கியமான வேறுபாடு உருவாகிறது.

உடலியல் அறிவு அரியது.

ஆனால் ஆன்மிக விசாரணை கேட்பது:

“இந்த உடலை அறிந்துகொண்டிருப்பவன் யார்?”

இந்த இரண்டாவது கேள்வி பாடலின் நேரடிச் சொற்பொருள் அல்ல; சைவ–யோகத் தத்துவ விரிவாக்கம்.

16. யோகப் பார்வை — எண்ணியல் கவர்ச்சியைத் தாண்ட வேண்டும்

யோக மரபுகளில் எண்கள் மிகவும் முக்கியமானவை.

அதனால் 160-ஐப் பார்த்தவுடன்:

5 = பஞ்சபூதம்
6 = ஆறு ஆதாரம்
9 = நவதுவாரம்

என்று பொருத்தத் தோன்றலாம்.

ஆனால் இவ்வாறு தனித்தனி மரபுப் பட்டியல்களைத் தேர்ந்தெடுத்து பாடலுக்குள் சேர்ப்பது பாதுகாப்பான விளக்கம் அல்ல.

யோகப் பார்வையில் இப்பாடலிலிருந்து உறுதியாக எடுத்துக்கொள்ளக்கூடியது:

உடல் பல கூறுகள் ஒருங்கிணைந்த சாதனக் கருவி; அந்த ஒருங்கிணைவு நிரந்தரமல்ல.

இதுவே போதுமான ஆழமுள்ள யோகப் பாடம்.

17. யோகத்தின் உண்மையான கேள்வி — “எத்தனை?” அல்ல, “எதற்காக?”

160 முதல் மூன்று அடிகளில்:

எத்தனை?

என்று எண்ணுகிறது.

ஆனால் சாதகரின் வாழ்வில் இறுதிக் கேள்வி:

எதற்காக?

ஆக வேண்டும்.

இந்த உடல் எதற்காக?
இந்த மூச்சு எதற்காக?
இந்த மனம் எதற்காக?
இந்த ஆற்றல் எதற்காக?

இவற்றின் பதில்:

வெறும் உடல் அடையாளத்தை வளர்ப்பதற்கா?

அல்லது:

ஞானம், தியானம், இறைசார்பு, சேவை ஆகியவற்றிற்கா?

இங்குதான் எண்ணியல் அறிவு சாதனை ஞானமாக மாறுகிறது.

18. ஆகமப் பார்வை — கூறுகள் பல; வழிபடும் உடல் ஒன்று

ஆகம அனுஷ்டானத்தில் சாதகர் உடலின் பல கூறுகளையும் ஒருங்கிணைத்தே வழிபடுகிறான்.

கை — அர்ச்சிக்கிறது.
வாய் — மந்திரம் சொல்கிறது.
கண் — தரிசிக்கிறது.
உடல் — நமஸ்கரிக்கிறது.
மனம் — தியானிக்கிறது.

160-ன் வெளிச்சத்தில்:

இவை அனைத்தையும் ஒருங்கிணைத்து செயல்படுத்தக்கூடிய காலம் நிரந்தரமல்ல.

எனவே:

உடல் இருக்கும் காலத்தையே அனுஷ்டான காலமாக்கு.

19. தந்திரப் பார்வை — எண்ணைக் கண்டவுடன் மறைகுறி தேட வேண்டாம்

தாந்திரிக மரபுகளில்:

எண்,
மண்டலம்,
தத்துவம்,
சக்ரம்,
நாடி

ஆகியவை முக்கியமானவை.

ஆனால் அதனால் திருமந்திரத்தில் வரும் ஒவ்வொரு எண்ணும் தாந்திரிகக் குறியீடு ஆகிவிடாது.

160-க்கு சரியான அணுகுமுறை:

முதலில் உரை
↓
பின்னர் மரபுரை
↓
பின்னர் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட எண்ணியல் அடையாளம்
↓
அதன் பின்னரே யோக/தந்திர ஒப்பீடு

இந்த ஒழுங்கைத் தவிர்ப்பது திருமூலரின் உரையை நமது கற்பனையால் மாற்றிவிடும் அபாயம் கொண்டது.

20. “வெந்து கிடந்தது” — தாந்திரிக அக்னி அல்ல

இங்கு வெந்து என்பதை:

ஞானாக்னி,
குண்டலினி அக்னி,
யோகாக்னி

என்று மாற்ற வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

158 ஏற்கனவே:

“விறகிட்டு எரிமூட்டி”

என்று தெளிவான தகனச் சூழலை நிறுவியுள்ளது.

எனவே 160-ன் வெந்து முதன்மையாக:

உடலின் தகனம்

என்றே வாசிக்கப்பட வேண்டும்.

தத்துவ விரிவாக்கம் பின்னர் வரலாம்; நேரடிப் பொருளை அது மாற்றக்கூடாது.

21. “பல கூறுகள்” — பற்றை உடைக்கும் தியான முறை

ஒரு மனிதன் உடலை:

“நான்”

என்று ஒரே கட்டியான அடையாளமாகப் பார்க்கிறான்.

ஆனால் உடலை:

உறுப்புகள்,
அமைப்புகள்,
செயல்கள்,
கூறுகள்

என்று பிரித்துப் பார்க்கும்போது:

அந்த உறுதியான நான் = உடல் அடையாளம் மெதுவாக விசாரணைக்குள் வருகிறது.

160-ன் எண்ணியல் முறை இதற்கான ஒரு ஞான உத்தியாகவும் வாசிக்கப்படலாம்:

ஒன்றாகத் தோன்றுவதைப் பகுதிகளாகப் பார்; பகுதிகளின் நிலையாமையைப் பார்; பின்னர் “இவையே நான் தானா?” என்று விசாரி.

இது பாடலின் எண்ணியல் referents-ஐ ஊகிக்காமல் பெறக்கூடிய பாதுகாப்பான ஆன்மிகப் பயன்பாடு.

22. உடலைப் பிரித்துப் பார்ப்பது உடலை வெறுப்பதற்கல்ல

இது மிகவும் முக்கியம்.

ஒரு மருத்துவர் உடலை:

எலும்பு,
தசை,
நரம்பு,
இரத்தம்,
உறுப்பு

என்று பிரித்துப் பார்க்கிறார்.

அதனால் அவர் உடலை வெறுப்பதில்லை.

மாறாக:

அதன் அமைப்பைத் தெளிவாக அறிகிறார்.

அதேபோல் ஆன்மிகப் பார்வையில் உடலை கூறுகளாகப் பார்ப்பது:

உடலை இழிவுபடுத்த அல்ல;

அதன்மீது உருவான தவறான நிரந்தர அடையாளத்தைத் தெளிவுபடுத்த.

23. “வெந்து கிடந்தது” என்றால் வாழ்க்கை அர்த்தமற்றதா?

இல்லை.

அதுவே இந்த அதிகாரத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய முக்கியமான சமநிலை.

நிலையற்றது ≠ அர்த்தமற்றது.

ஒரு விளக்கு அணையும் என்பதால்:

அது எரிந்த காலத்தில் கொடுத்த ஒளி அர்த்தமற்றதல்ல.

அதேபோல் உடல் முடியும் என்பதால்:

உடலோடு வாழ்ந்த வாழ்க்கை அர்த்தமற்றதல்ல.

மாறாக:

காலவரம்பே வாழ்க்கையின் பயன்பாட்டை அவசரமாக்குகிறது.

24. உடலின் சிக்கல்தன்மை → வியப்பு → பொறுப்பு

160-ஐ மரணத்தைப் பற்றிய பாடலாக மட்டும் வாசித்தால் அதன் ஒரு பகுதி மட்டுமே கிடைக்கும்.

முதல் மூன்று அடிகள் உடலின் நுணுக்கத்தை உணர்த்துகின்றன.

அந்த நுணுக்கம் நமக்குள்:

வியப்பை

உருவாக்க வேண்டும்.

அதிலிருந்து:

நன்றி

வர வேண்டும்.

அதிலிருந்து:

பொறுப்பு

வர வேண்டும்.

அதிலிருந்து:

சாதனை

வர வேண்டும்.

எனவே:

உடலின் சிக்கல்தன்மை → வியப்பு → நன்றி → பொறுப்பு → சாதனை

என்ற நேர்மறையான ஆன்மிக மாற்றம் சாத்தியம்.

25. 159 → 160 : இரண்டு அடையாளச் சிதைவுகள்

159:

வடிவத்தை உடைக்கிறது.

160:

ஒருமை மயக்கத்தை உடைக்கிறது.

159 சொல்வது:

இந்த உடல் ஒரு கடம் போன்ற உடையக்கூடிய வடிவம்.

160 சொல்வது:

இந்த “ஒரு உடல்” என்பதே பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைவு.

இதனால்:

வடிவப் பற்று

ஒருமையான உடல்-நான் அடையாளம்

இரண்டும் விசாரணைக்குள் வருகின்றன.

26. 155 → 159 → 160 : மூன்று படிகள்

இந்த மூன்று பாடல்களையும் ஒன்றாக வைத்தால் மிக அழகான முன்னேற்றம் தெரிகிறது:

155

உடல் ஒரு கோயில்.

159

அந்த உடல் ஒரு உடையக்கூடிய கடம் போன்றது.

160

அந்த உடல் பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைந்த கட்டமைப்பு; இறுதியில் வெந்து கிடக்கிறது.

இதன் ஒருங்கிணைந்த ஞானம்:

மதிப்பு உண்டு → நிரந்தரம் இல்லை → ஆகவே கிடைத்த காலத்தைப் பயன்படுத்து.

27. 158 → 159 → 160 : மரணக் காட்சியிலிருந்து ஞானப் பகுப்பாய்வு

மூன்று பாடல்களும் தொடர்ச்சியாக:

158 — உடல் தகனம் செய்யப்படுகிறது.
↓
159 — உடல் உடையக்கூடிய வடிவம்.
↓
160 — அந்த வடிவமே பல கூறுகளால் ஆனது; அவையும் இறுதியில் வெந்து கிடக்கின்றன.

இதனால் திருமூலரின் போதனை:

நிகழ்வு → உருவகம் → பகுப்பாய்வு

என்று ஆழமடைகிறது.

28. 160 சாதகரிடம் எழுப்பும் மூன்று கேள்விகள்

1. அடையாளக் கேள்வி

பல கூறுகளால் ஆன இந்த உடலையே முழுமையான “நான்” என்று கொள்ளலாமா?

2. காலக் கேள்வி

இந்த நுணுக்கமான உடல் நிரந்தரமல்ல என்றால், அதன் காலத்தை நான் எதற்குப் பயன்படுத்துகிறேன்?

3. ஞானக் கேள்வி

உடலின் கூறுகளை அறிந்திருப்பதோடு, என்னை நான் அறிய முயல்கிறேனா?

இந்த மூன்றாவது கேள்வியே 160-ஐ வெறும் உடலியல் எண்ணிக்கையிலிருந்து ஞான விசாரணையாக உயர்த்துகிறது.

29. முழு ஆன்மிக இயக்கம்

5 + 6 + 30 + 18 + 9 + 15
↓
பல கூறுகள்
↓
ஒருங்கிணைந்த யாக்கை
↓
“என் உடல்” என்ற ஒருமை அனுபவம்
↓
நிலையாமை
↓
தகனம்
↓
வெந்து கிடந்தது
↓
உடலின் கூறுகள் நிலையற்றவை
↓
அப்படியானால் அவற்றையே முழுமையான “நான்” என்று கொள்ளலாமா?
↓
உடல் இருக்கும் காலத்தின் அருமை
↓
உடலைப் பேணி சாதனை செய்
↓
உடலையே நிரந்தர அடையாளமாகப் பற்றாதே

ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

160-ஆம் பாடல் மனித உடலை ஐந்து, ஆறு, முப்பது, பதினெட்டு, ஒன்பது, பதினைந்து என்ற பல எண்ணியல் தொகுதிகளால் ஆன சிக்கலான கட்டமைப்பாக முன்வைத்து, முதல் மூன்று அடிகளில் அந்தப் பன்மையை விரிவாக எண்ணிக்காட்டிய பின், நான்காம் அடியில் அனைத்தையும் “வெந்து கிடந்தது” என்ற ஒரே நிலையாமைக்குள் ஒடுக்குகிறது. இங்கு குறிப்பிட்ட ஒவ்வொரு எண்ணும் எந்தத் துல்லிய உடற்கூறு, யோகக் கூறு அல்லது தத்துவத் தொகுதியைக் குறிக்கிறது என்பது மரபுரை ஆதாரமின்றி தீர்மானிக்கப்படக் கூடாது. ஆனால் பாடலின் ஆன்மிக இயக்கம் தெளிவானது: “ஒரு உடல்” என்று நாம் பற்றிக்கொள்ளும் யாக்கை உண்மையில் பல கூறுகள் ஒன்றிணைந்த கட்டமைப்பு; அந்தக் கட்டமைப்பின் நுணுக்கமும் சிக்கல்தன்மையும் அதற்கு அழியாமையை வழங்குவதில்லை. சைவத் தத்துவப் பார்வையில் இது உடற்கூறுகளின் தொகுப்பையே முழுமையான ‘நான்’ என்று கொள்ளும் அடையாளத்தை விசாரணைக்குள் கொண்டுவருகிறது; யோகப் பார்வையில் உடல் இன்னும் ஒருங்கிணைந்து செயல்படும் காலத்தையே சாதனைக்குப் பயன்படுத்த வேண்டிய அவசியத்தை உணர்த்துகிறது; ஆகமப் பார்வையில் பல உறுப்புகள் ஒன்றிணைந்து பூஜை, மந்திரம், நமஸ்காரம், தியானம், சேவை ஆகியவற்றைச் செய்யும் இந்த உயிருள்ள உடல் அரிய அனுஷ்டானக் கருவி என்பதை நினைவூட்டுகிறது. தாந்திரிகப் பார்வையில் எண்களுக்கு ஆதாரமற்ற மறைகுறிகளைத் திணிக்காமல் இருப்பதே உரைக்கு விசுவாசமான அணுகுமுறை. இவ்வாறு “வெந்து கிடந்தது” என்பது உடலை இழிவுபடுத்தும் முடிவு அல்ல; இவ்வளவு நுணுக்கமாக அமைந்த உடலும் காலவரம்புடையது என்பதால், அது இன்னும் உயிருடன் ஒருங்கிணைந்து செயல்படும் காலத்தை வீணாக்காமல் ஞானம், அறம், இறைசார்பு, சேவை, சாதனை ஆகியவற்றிற்குப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்ற விழிப்பை உருவாக்குகிறது.

ஞானச் சூத்திரம்

பல எண்ணிக்கைகள்
↓
பல கூறுகள்
↓
ஒரு யாக்கை
↓
ஒருங்கிணைந்த செயற்பாடு
↓
நிலையாமை
↓
வெந்து கிடந்தது

இதிலிருந்து:

உடல் சிக்கலானது
≠
உடல் நிரந்தரமானது

உடல் நிலையற்றது
≠
உடல் மதிப்பற்றது

மாறாக:

உடல் நிலையற்றது
↓
உடல் இருக்கும் காலம் அரியது
↓
பேண்
↓
பயன்படுத்து
↓
சாதனை செய்
↓
பற்றாதே

159 → 160 ஒரே பார்வையில்

159 — “உடல் ஒரு உடையக்கூடிய வடிவம்.”
↓
160 — “அந்த வடிவமே பல கூறுகள் ஒன்றிணைந்த சிக்கலான கட்டமைப்பு; அதன் சிக்கல்தன்மையும் அதை நிலையாமையிலிருந்து காப்பாற்றுவதில்லை.”

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

உடலை எத்தனை கூறுகளாகப் பிரித்து எண்ணினாலும், அவற்றின் நுணுக்கம் உடலுக்கு நிரந்தரத்தைக் கொடுக்காது. ஆனால் அதனால் உடல் மதிப்பற்றதாகிவிடுவதுமில்லை. மாறாக, இவ்வளவு கூறுகள் அதிசயமாக ஒருங்கிணைந்து இன்று நமக்குள் உயிருடன் செயல்படுகின்றன என்பதே அதன் அருமை. ஆகவே திருமூலரின் நிலையாமை ஞானம் உடலை வெறுக்கச் சொல்லவில்லை; “வெந்து கிடக்கும் நாள் வருமுன், உயிருடன் இயங்கும் இந்த யாக்கையை நீ எதற்குப் பயன்படுத்துகிறாய்?” என்று கேட்கிறது.

தர்க்கக் கட்டமைப்பு

பல கூறுகளாக எண்ணப்படும் யாக்கை எவ்வாறு “வெந்து கிடந்தது” என்ற ஒரே முடிவை அடைகிறது?

ஐந்து தலைப்பறி யாறு சடையுள
சந்தவை முப்பது சார்வு பதினெட்டுப்
பந்தலு மொன்பது பந்தி பதினைந்து
வெந்து கிடந்தது மேலறி யோமே. (160)

160-ஆம் பாடலின் தர்க்க வலிமை, இதில் வரும் எண்களின் தனிப்பட்ட பொருள்களில் மட்டும் இல்லை. அதைவிட முக்கியமாக, முதல் மூன்று அடிகளில் உடலைப் பல கூறுகளாக விரித்து எண்ணிய திருமூலர், நான்காம் அடியில் அந்தப் பன்மை முழுவதையும் “வெந்து கிடந்தது” என்ற ஒரே முடிவுக்குள் கொண்டு வருகிறார்.

P01-ல் கண்டபடி தலைப்பறி, சடையுள, சந்து, சார்வு, பந்தல், பந்தி ஆகியவற்றின் துல்லிய referents இன்னும் மரபுரை ஒப்பீட்டைத் தேவைப்படுத்துகின்றன. எனவே அவற்றை ஊகத்தின் அடிப்படையில் சக்ரம், நாடி, தத்துவம் அல்லது குறிப்பிட்ட உடற்கூறுகளாக மாற்றாமல், பாடலில் உறுதியாகத் தெரியும் எண்ணிக்கை → பல கூறுகள் → ஒருங்கிணைந்த உடல் → தகனம் என்ற தர்க்கத்தை ஆராய்வோம்.

1. 159 → 160 : “உடையும் வடிவம்” என்பதிலிருந்து “அந்த வடிவம் எதனால் ஆனது?” என்பதற்கு

159-ல்:

கடம் உடைந்தால் → ஓடு
உடல் உடைந்தால் → வையார்

என்ற ஒப்புமை அமைந்தது.

அதன் மையம்:

உடல் ஒரு உடையக்கூடிய வடிவம்.

160 அதிலிருந்து அடுத்த கேள்விக்குச் செல்கிறது:

“அந்த உடல் என்ற வடிவம் எதனால் அமைந்திருக்கிறது?”

அதற்காக திருமூலர் உடலைப் பல எண்ணியல் தொகுதிகளாகப் பிரிக்கிறார்.

எனவே:

159 — வடிவத்தின் நிலையாமை
↓
160 — வடிவத்தை உருவாக்கிய கூறுகளின் நிலையாமை

என்ற தர்க்க முன்னேற்றம் உருவாகிறது.

2. பாடல் “ஐந்து” என்ற எண்ணிலேயே தொடங்குவதன் தாக்கம்

பாடல்:

“உடல் நிலையற்றது”

என்று தொடங்கவில்லை.

மாறாக:

ஐந்து...

என்று தொடங்குகிறது.

அதன் பின்னர்:

ஆறு... முப்பது... பதினெட்டு... ஒன்பது... பதினைந்து...

என்று தொடர்ந்து எண்ணுகிறது.

இதனால் வாசகரின் மனம் முதலில்:

உடலின் அமைப்பு

நோக்கி இழுக்கப்படுகிறது.

அதாவது திருமூலர் முதலில் மரணத்தைச் சொல்லவில்லை.

முதலில்:

உடல் எவ்வளவு கூறுகளால் அமைந்திருக்கிறது என்பதை நினைக்கச் செய்கிறார்.

பின்னர்தான் அதன் முடிவைக் காட்டுகிறார்.

3. முதல் மூன்று அடிகளின் தர்க்கம் — “ஒரு உடல்” அல்ல, “பல கூறுகள்”

நாம் பொதுவாக:

“என் உடல்”

என்று ஒருமையில் பேசுகிறோம்.

ஆனால் முதல் மூன்று அடிகள் அந்த ஒருமையைப் பிரிக்கின்றன:

5
6
30
18
9
15

அதாவது:

ஒரு யாக்கை
↓
பல கூறுகள்

இது வெறும் எண்ணியல் பட்டியல் அல்ல.

பாடலின் தர்க்கத்தில் இது ஒரு deconstruction — “ஒரே பொருள்” என்று நாம் பற்றிக்கொண்ட உடலை அதன் கூறுகளாகப் பிரித்துப் பார்க்கச் செய்யும் உத்தி.

4. “பல” எவ்வாறு “ஒன்று” ஆகிறது?

முதல் மூன்று அடிகளில் பல தொகுதிகள் உள்ளன.

ஆனால் நாம் அவற்றை தனித்தனியாக அனுபவிப்பதில்லை.

அவை ஒன்றிணைந்தபோது:

ஒரு உடல்

என்று அனுபவிக்கிறோம்.

இதனால் பாடலின் மறைமுக தர்க்கம்:

பல கூறுகள்
↓
ஒருங்கிணைவு
↓
ஒரு யாக்கை

என்பதாகிறது.

இது அடுத்த கட்டத்திற்கு மிகவும் முக்கியமானது.

ஏனெனில் நான்காம் அடியில் அந்த ஒருங்கிணைந்த யாக்கையே:

“வெந்து கிடந்தது.”

5. முதல் மூன்று அடிகள் “அமைப்பை” உருவாக்குகின்றன

முதல் மூன்று அடிகளையும் ஒன்றாக எடுத்தால்:

ஐந்து + ஆறு + முப்பது + பதினெட்டு + ஒன்பது + பதினைந்து

என்று பல தொகுதிகள்.

இதனால் வாசகருக்கு:

“இந்த உடல் மிகவும் நுணுக்கமாக அமைந்த ஒன்று”

என்ற உணர்வு ஏற்படுகிறது.

இந்த நுணுக்க உணர்வு உருவான பின்னர்தான் திருமூலர்:

“வெந்து கிடந்தது”

என்று சொல்கிறார்.

இதனால் நான்காம் அடியின் தாக்கம் அதிகரிக்கிறது.

6. நான்காம் அடி — முழுப் பாடலின் திடீர் சுருக்கம்

“வெந்து கிடந்தது மேலறி யோமே.”

முதல் மூன்று அடிகள்:

விரிகின்றன.

நான்காம் அடி:

சுருக்குகிறது.

முதல் மூன்று அடிகள்:

வேறுபடுத்துகின்றன.

நான்காம் அடி:

ஒரே முடிவுக்குள் கொண்டுவருகிறது.

முதல் மூன்று அடிகள்:

எண்ணுகின்றன.

நான்காம் அடி:

எண்ணப்பட்ட அனைத்தையும் நிலையாமைக்குள் முடிக்கிறது.

இதுவே 160-ன் இலக்கிய–தர்க்க உச்சம்.

7. “வெந்து” — முன் கூறப்பட்ட அனைத்திற்குமான ஒரே வினைமுடிவு

திருமூலர் ஒவ்வொரு எண்ணியல் தொகுதிக்கும் தனித்தனி முடிவைச் சொல்லவில்லை.

அவர்:

ஐந்துக்கு ஒன்று,
ஆறுக்கு ஒன்று,
முப்பதுக்கு ஒன்று

என்று செல்லவில்லை.

மாறாக, எல்லாவற்றையும்:

“வெந்து”

என்ற ஒரே வினைக்குள் கொண்டு வருகிறார்.

இதனால்:

கூறுகள் வேறு
ஆனால்
நிலையாமையின் விதி ஒன்று

என்ற தர்க்கம் உருவாகிறது.

8. “கிடந்தது” — செயற்பாட்டின் முடிவு

வெந்து என்பதோடு பாடல் முடிந்திருக்கலாம்.

ஆனால் திருமூலர்:

“கிடந்தது”

என்று சேர்க்கிறார்.

இது முக்கியமான மாற்றம்.

வாழும் உடல்:

நடக்கிறது,
செய்கிறது,
பேசுகிறது,
அனுபவிக்கிறது.

இப்போது:

கிடந்தது.

இதனால்:

செயற்பாடு → செயலின்மை

என்ற எதிர்நிலை உருவாகிறது.

இது 148-ல் ஏற்கனவே கண்ட:

செய்பவன் → செயப்படுபொருள்

என்ற இயக்கத்துடன் ஒலிக்கிறது.

9. “பல கூறுகள்” ↔ “கிடந்தது”

பாடலின் இரண்டு முனைகளையும் வைத்துப் பார்த்தால்:

தொடக்கம்

பல எண்ணிக்கைகள்.

முடிவு

ஒரு செயலற்ற கிடப்பு.

இதன் தர்க்க வடிவம்:

சிக்கலான கட்டமைப்பு
↓
உயிருள்ள ஒருங்கிணைவு
↓
ஒருங்கிணைவின் முடிவு
↓
வெந்து கிடத்தல்

இதனால்:

சிக்கல்தன்மை அழியாமைக்கு உத்தரவாதமல்ல

என்ற கருத்து இயல்பாக வெளிப்படுகிறது.

10. “எண்ணுதல்” ↔ “அறியோமே”

இந்தப் பாடலில் இன்னொரு நுண்ணிய எதிர்நிலை கவனிக்கத்தக்கது.

முதல் மூன்று அடிகளில்:

உடலைப் பற்றி மிகத் துல்லியமாக எண்ணப்படுகிறது.

இறுதியில்:

“அறியோமே”

என்று வருகிறது.

இதனால்:

எண்ணுதல் ↔ அறியாமை

என்ற ஆழமான இலக்கிய எதிர்நிலை தோன்றுகிறது.

ஆனால் மேலறியோமே என்பதன் துல்லிய பழந்தமிழ்ப் பொருள் இன்னும் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டியதால், இதை இறுதி மொழிபெயர்ப்பாக அல்லாமல் கட்டமைப்புச் சுட்டாக மட்டுமே கொள்ள வேண்டும்.

இருப்பினும் பாடலின் அமைப்பில்:

உடலை எண்ணிக் கூற முடிகிறது; ஆனால் அதற்கு அப்பாற்பட்ட கேள்வி இன்னும் மீதமிருக்கிறது

என்ற உணர்வு உருவாகிறது.

11. 155 → 160 : எண்ணியல் முறையின் மீள்வரவு

155-ல்:

முப்பது முப்பது முப்பத்தறுவரும்

என்ற எண்ணியல் அமைப்பு.

160-ல்:

ஐந்து, ஆறு, முப்பது, பதினெட்டு, ஒன்பது, பதினைந்து

என்ற இன்னொரு எண்ணியல் அமைப்பு.

இரண்டிலும் ஒரே இலக்கிய உத்தி:

உடலை ஒரே பொருளாகப் பார்க்காமல் பல கூறுகளின் கட்டமைப்பாகப் பார்க்கச் செய்தல்.

ஆனால் முடிவுகளில் வேறுபாடு:

155

கோயில் சிதைந்தது.

160

வெந்து கிடந்தது.

இதனால் 155-ல் தொடங்கிய கட்டமைப்புச் சிதைவு 160-ல் தகன முடிவை அடைகிறது.

12. 155-ன் “கோயில்” → 160-ன் “வெந்து கிடந்தது”

இரண்டு பாடல்களையும் சேர்த்தால்:

பல கூறுகள்
↓
ஒரு கோயில் போன்ற உடல்
↓
கோயில் சிதைவு
↓
இறுதியில் தகனம்

என்ற அதிகாரத் தொடர்ச்சி தெரிகிறது.

இதனால்:

புனிதம் ≠ நிரந்தரம்

என்ற முன்னைய கருத்து மேலும் வலுப்பெறுகிறது.

உடல்:

மதிப்புடையது.

ஆனால்:

அழிவற்றது அல்ல.

13. 158 → 160 : “எரிமூட்டி” → “வெந்து”

158-ல்:

“விறகிட்டு எரிமூட்டி”

160-ல்:

“வெந்து கிடந்தது”

இவை மிக முக்கியமான சொல் தொடர்புகள்.

158:

செயலைக் காட்டுகிறது.

160:

அதன் விளைவைக் காட்டுகிறது.

அதாவது:

எரி மூட்டுதல்
↓
வெந்து கிடத்தல்

இதனால் 160-ன் வெந்து என்பதை குண்டலினி, ஞானாக்னி போன்ற மறைகுறியாக மாற்றத் தேவையில்லை.

அதிகாரத்தின் உடனடி தர்க்கத்தில் இது:

தகனத்தின் தொடர்ச்சி.

14. 158 → 159 → 160 : மூன்று படிநிலை அமைப்பு

இந்த மூன்று பாடல்களின் முன்னேற்றம் மிகவும் தெளிவானது:

158 — நிகழ்வு

உடல் விறகிட்டு எரிக்கப்படுகிறது.

159 — உருவகம்

உடல் உடையும் கடத்துடன் ஒப்பிடப்படுகிறது.

160 — பகுப்பாய்வு

அந்த உடல் பல கூறுகளால் ஆன கட்டமைப்பாகப் பிரித்துக் காட்டப்படுகிறது; இறுதியில் அது வெந்து கிடக்கிறது.

எனவே:

நிகழ்வு → உருவகம் → பகுப்பாய்வு

என்ற தர்க்க முன்னேற்றம் உள்ளது.

15. 159-ன் கேள்விக்கு 160 ஒரு புதிய அடுக்கு சேர்க்கிறது

159 எழுப்பிய கேள்வி:

“உடலே முழுமையான நான் தானா?”

160 அதை மேலும் ஆழப்படுத்துகிறது:

“நீ ‘என் உடல்’ என்று ஒருமையில் சொல்வது கூட பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைவு அல்லவா?”

இதனால் அடையாள விசாரணை:

உடல் நிலையற்றது
↓
உடல் பல கூறுகளால் ஆனது
↓
அந்த கூறுகளின் ஒருங்கிணைவும் நிலையற்றது
↓
அப்படியானால் அவற்றையே முழுமையான ‘நான்’ என்று கொள்ளலாமா?

என்று நகர்கிறது.

16. பாடல் எண்களை ஏன் பயன்படுத்துகிறது?

160-ல் எண்கள் வெறும் தகவல் பட்டியலாக மட்டுமே செயல்படவில்லை.

அவை வாசகரின் மனத்தில்:

துல்லியம்
சிக்கல்தன்மை
கட்டமைப்பு

என்ற உணர்வை உருவாக்குகின்றன.

அதன்பின்:

“வெந்து கிடந்தது”

என்று கூறுவதால் மிகப் பெரிய contrast உருவாகிறது:

இவ்வளவு நுணுக்கமான அமைப்பும் இறுதியில் நிலையற்றது.

அதனால் எண்களின் இலக்கியப் பணி, அவற்றின் தனிப்பட்ட referents-ஐத் தாண்டியும் முக்கியமானது.

17. “83” என்பது தர்க்கத்தின் இலக்கு அல்ல

எண்களை கூட்டினால்:

5 + 6 + 30 + 18 + 9 + 15 = 83.

ஆனால் பாடல்:

“எண்பத்துமூன்று”

என்று எங்கும் சொல்லவில்லை.

எனவே:

83 = ஒரு மறைதத்துவத் தொகை

என்று உருவாக்குவது பாடலின் தர்க்கத்தைத் தவறாக மாற்றிவிடும்.

திருமூலரின் கட்டமைப்பு:

பல எண்ணியல் தொகுதிகள்

என்பதில்தான் உள்ளது;

அவற்றின் கூட்டுத்தொகையில்

அல்ல.

18. ஒவ்வொரு எண்ணுக்கும் மறைகுறி தேடினால் தர்க்கம் எங்கே உடையும்?

உதாரணமாக:

5 = பஞ்சபூதம்
6 = சக்ரம்
9 = நவதுவாரம்

என்று வெவ்வேறு மரபுகளிலிருந்து எடுத்துச் சேர்த்தால், மீதமுள்ள:

30, 18, 15

எனும் எண்களுக்கும் ஏதாவது பொருத்தத்தைத் தேட வேண்டி வரும்.

அப்போது விளக்கம்:

பாடலிலிருந்து வருவதற்குப் பதிலாக
விளக்குனரிடமிருந்து வரத் தொடங்கும்.

160-ன் தர்க்கத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டுமானால்:

உரை → எண்ணியல் அமைப்பு → பல கூறுகள் → உடல் → வெந்து கிடத்தல்

என்ற உறுதியான பாதையிலேயே முதலில் நிற்க வேண்டும்.

19. பாடல் “உடல் மதிப்பற்றது” என்று முடிகிறதா?

இல்லை.

அப்படியானால் 155-ல் உடலை:

கோயில்

என்று அமைத்த தர்க்கத்தோடு முரண்பாடு உருவாகும்.

அதிகாரத்தின் தொடர்ச்சியில் சரியான புரிதல்:

உடல் மதிப்புடையது

உடல் சிக்கலானது

உடல் நிலையற்றது

இந்த மூன்றும் ஒன்றாக உண்மை.

எனவே:

மதிப்பு ≠ நிரந்தரம்.

20. “பல கூறுகள் → ஒரு உடல் → வெந்து கிடந்தது”

இதுவே 160-ன் மிகச் சுருக்கமான தர்க்கச் சூத்திரம்.

பல கூறுகள்
↓
ஒருங்கிணைவு
↓
ஒரு உடல்
↓
உயிருள்ள செயற்பாடு
↓
ஒருங்கிணைவு முடிவு
↓
தகனம்
↓
வெந்து கிடந்தது

இந்தச் சங்கிலியில் எந்த இடத்திலும்:

உடல் நிரந்தரமானது

என்ற நிலை கிடையாது.

21. அதிகாரத்தின் பெரிய தர்க்கத்தில் 160

144 முதல் திருமூலர் படிப்படியாக:

உடல்,
பெயர்,
செல்வம்,
உறவு,
பதவி,
சமூக மரியாதை,
உடற்கட்டமைப்பு

ஆகியவற்றின் நிலையாமையை வெளிப்படுத்தி வருகிறார்.

160-ல் அவர் இன்னும் நுண்ணிய நிலைக்குச் செல்கிறார்:

உடலை வெளியில் இருந்து மட்டும் பார்க்காதே; அதன் கூறுகளாகப் பிரித்துப் பார்த்தாலும் அது நிலையற்றதே.

அதாவது:

வெளிப்புற வடிவம் நிலையற்றது
மட்டுமல்ல;
அந்த வடிவத்தை உருவாக்கும் கூறுகளின் ஒருங்கிணைவும் நிலையற்றது.

22. 147 → 155 → 160 : உடற்கட்டமைப்பு பற்றிய மூன்று அடுக்குகள்

147-ல்:

உடல் ஒரு கட்டப்பட்ட அமைப்பைப் போன்ற உருவகத்தில் வந்தது.

155-ல்:

பல கூறுகள் வாழும் கோயில்.

160-ல்:

பல எண்ணிக்கைகளால் குறிக்கப்படும் கூறுகள்; இறுதியில் வெந்து கிடந்தது.

இதனால்:

147 — கட்டமைப்பு
↓
155 — கட்டமைப்பின் பன்மை
↓
160 — பன்மையான கட்டமைப்பின் இறுதி நிலையாமை

என்ற முன்னேற்றத்தைப் பார்க்கலாம்.

23. “மேல் அறியோமே” — பாடல் ஒரு திறந்த கேள்வியில் முடிகிறதா?

மேலறியோமே என்பதன் துல்லியப் பொருளை உறுதிப்படுத்தாமல் மிகை செய்யக்கூடாது.

ஆனால் பாடலின் அமைப்பு ஒரு முக்கியமான அனுபவத்தை உருவாக்குகிறது:

உடலைப் பற்றிய பல விஷயங்கள் எண்ணப்பட்டன.
உடல் வெந்து கிடந்தது.
பின்னர் அறியோமே என்ற மொழி வருகிறது.

இதனால் வாசகர் முன் ஒரு எல்லை உருவாகிறது:

உடலைப் பற்றிய அறிவு எங்கே முடிகிறது?
அதற்கு அப்பால் எழும் “நான் யார்?” என்ற கேள்வி எங்கே தொடங்குகிறது?

இரண்டாவது கேள்வி பாடலின் நேரடி மொழிபெயர்ப்பு அல்ல; அதிகாரத் தொடர்ச்சியிலிருந்து எழும் ஞான விசாரணை.

24. தர்க்கத்தின் உளவியல் இயக்கம்

160 வாசகரை நான்கு நிலைகளில் நகர்த்துகிறது:

1. வியப்பு

உடல் பல கூறுகளால் அமைந்துள்ளது.

2. பகுப்பாய்வு

அவற்றை எண்ணிப் பிரித்துப் பார்க்கலாம்.

3. அதிர்ச்சி

இவ்வளவு நுணுக்கமான உடலும் வெந்து கிடக்கிறது.

4. விசாரணை

அப்படியானால் இந்த நிலையற்ற கூட்டமைப்பையே முழுமையான “நான்” என்று பற்றிக்கொள்வது சரியா?

இதுவே பாடலின் உளவியல்–ஞான இயக்கம்.

25. 160-ன் தர்க்கம் இரண்டு தவறுகளையும் தவிர்க்கிறது

தவறு 1

உடல் அற்பமானது.

இல்லை. அதன் நுணுக்கம் முதல் மூன்று அடிகளில் விரிவாகச் சுட்டப்படுகிறது.

தவறு 2

உடல் நுணுக்கமானதால் அது நிலையானது.

இல்லை. நான்காம் அடி:

“வெந்து கிடந்தது.”

என்று முடிக்கிறது.

எனவே சரியான நடுப்பாதை:

உடல் அரியது; ஆனால் நிலையற்றது.

26. 160 ஏன் இங்கே இருக்கிறது?

159-க்குப் பின்னர் 160 வருவதன் அவசியம் இதுதான்:

159:

“வடிவம் உடையும்.”

என்று சொன்னது.

அதற்கு மனம்:

“ஆனால் மனித உடல் சாதாரண மட்கடம் அல்ல; அது மிகவும் சிக்கலான அமைப்பு”

என்று நினைக்கலாம்.

160 அதற்குப் பதிலாக:

“ஆம்; அது மிகவும் சிக்கலான பல கூறுகளின் அமைப்புதான். இருந்தாலும் அந்தச் சிக்கல்தன்மை அதை நிலையாமையிலிருந்து விடுவிப்பதில்லை.”

என்ற தர்க்கத்தை உருவாக்குகிறது.

இதுவே 159 → 160 இணைப்பின் ஆழமான காரணம்.

27. முழுத் தர்க்க வரைபடம்

159: மண்
↓
கடம்
↓
உடைதல்
↓
உடலும் உடையும்

அடுத்து 160:

அந்த உடல் என்ன?
↓
5 + 6 + 30 + 18 + 9 + 15
↓
பல கூறுகள்
↓
ஒருங்கிணைந்த கட்டமைப்பு
↓
ஒரு யாக்கை
↓
உயிருள்ள செயற்பாடு
↓
நிலையாமை
↓
தகனம்
↓
வெந்து கிடந்தது
↓
மேல் அறியோமே

இதிலிருந்து அதிகாரம் எழுப்பும் விசாரணை:

கூறுகளை எண்ண முடிகிறது
↓
உடல் எவ்வாறு அமைந்தது என்பதையும் ஆராய முடிகிறது
↓
ஆனால் இந்த நிலையற்ற கூட்டமைப்பே முழுமையான “நான்” தானா?

தர்க்க இடம்

160-ஆம் பாடல், 159-ல் “உடல் ஒரு உடையக்கூடிய வடிவம்” என்று நிறுவப்பட்ட நிலையாமையை இன்னும் ஒரு படி ஆழப்படுத்தி, அந்த “ஒரு உடல்” என்பதே ஐந்து, ஆறு, முப்பது, பதினெட்டு, ஒன்பது, பதினைந்து என்று எண்ணிக்கையிடப்படும் பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைந்த கட்டமைப்பு என்பதை முன்வைக்கிறது. முதல் மூன்று அடிகள் உடலின் பன்மையையும் நுணுக்கத்தையும் விரித்து அமைக்க, நான்காம் அடி அவ்வளவு பன்மையையும் “வெந்து கிடந்தது” என்ற ஒரே முடிவுக்குள் கொண்டு வருகிறது. இதனால் “சிக்கலான கட்டமைப்பு என்பதால் உடல் நிலையானது” என்ற எண்ணம் உடைக்கப்படுகிறது. 158-ன் “எரிமூட்டி” 160-ல் “வெந்து கிடந்தது” என்று விளைவை அடைகிறது; 159-ன் “உடல் உடைந்தால்” 160-ல் அந்த உடலை உருவாக்கிய கூறுகளின் நிலையாமையாக விரிகிறது; 155-ன் எண்ணியல் உடற்கோயில் இங்கு தகனத்தின் முடிவை அடைகிறது. எனவே 160 அதிகாரத்தின் தர்க்கத்தில், வெளிப்புற உடல் நிலையாமையிலிருந்து “நான் என்று ஒருமையில் பற்றிக்கொள்ளும் உடலே பல நிலையற்ற கூறுகளின் ஒருங்கிணைவு அல்லவா?” என்ற ஆழமான அடையாள விசாரணைக்குச் செல்லும் பாடலாக அமைகிறது.

தர்க்கச் சூத்திரம்

எண்ணிக்கை
↓
பன்மை
↓
ஒருங்கிணைவு
↓
ஒரு யாக்கை
↓
செயற்பாடு
↓
நிலையாமை
↓
தகனம்
↓
வெந்து கிடந்தது

159 → 160 ஒரே வரியில்

159 — “நீ ‘என் உடல்’ என்று பற்றும் வடிவம் உடையக்கூடியது”; 160 — “அந்த ‘ஒரு உடல்’ என்பதே பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைவு; அதன் சிக்கல்தன்மைகூட அதை நிலையாமையிலிருந்து காப்பாற்றாது.”

நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி

160-ன் தர்க்கம் எண்களின் மறைபொருளில் மட்டும் இல்லை; எண்ணிக்கையின் பன்மைக்கும் “வெந்து கிடந்தது” என்ற ஒருமையான முடிவிற்கும் இடையில்தான் அதன் வலிமை இருக்கிறது. திருமூலர் முதலில் உடலைப் பல கூறுகளாகப் பிரித்து அதன் நுணுக்கத்தை உணரச் செய்கிறார்; பின்னர் அந்த முழுக் கட்டமைப்பையும் தகனத்தின் ஒரே முடிவுக்குள் நிறுத்துகிறார். இதனால் “உடல் எவ்வளவு சிக்கலானது?” என்ற கேள்வி இறுதியில் “இவ்வளவு நிலையற்ற கூறுகளின் ஒருங்கிணைப்பையே நான் முழுமையான ‘நான்’ என்று பற்றுகிறேனா?” என்ற ஞான விசாரணையாக மாறுகிறது.

சாதனை வாழ்வியல்

எண்ணிக்கையால் அறிந்த உடலை, நிலையாமை விழிப்பால் சாதனக் கருவியாக மாற்றுதல்

ஐந்து தலைப்பறி யாறு சடையுள
சந்தவை முப்பது சார்வு பதினெட்டுப்
பந்தலு மொன்பது பந்தி பதினைந்து
வெந்து கிடந்தது மேலறி யோமே. (160)

160-ஆம் பாடலை வாழ்வியலாக மாற்றும்போது, இதில் வரும் ஐந்து, ஆறு, முப்பது, பதினெட்டு, ஒன்பது, பதினைந்து ஆகிய எண்களுக்கு ஊகமான யோக–உடற்கூறு விளக்கங்களைச் சேர்க்க வேண்டியதில்லை. சாதகருக்கு இப்பாடல் தரும் உறுதியான அடிப்படை மிக எளிமையானது:

பல கூறுகள் → ஒரு உடல் → உயிருள்ள செயற்பாடு → நிலையாமை → “வெந்து கிடந்தது.”

இதிலிருந்து எழ வேண்டியது உடல் வெறுப்போ மரணப் பயமோ அல்ல. மாறாக:

“இவ்வளவு நுணுக்கமான கூறுகள் ஒருங்கிணைந்து இந்த உடல் இன்று உயிருடன் இயங்குகிறது; இந்த அரிய ஒருங்கிணைவு நிரந்தரமல்ல என்றால், இன்று இதை நான் எதற்குப் பயன்படுத்துகிறேன்?”

இதுவே 160-ன் சாதனை வாழ்வியல் மையம்.

1. உடலை “ஒரு பொருள்” என்று அல்ல, “ஒரு ஒருங்கிணைவு” என்று பார்

நாம் இயல்பாக:

“என் உடல்”

என்று ஒருமையில் சொல்கிறோம்.

160 அதனை:

5, 6, 30, 18, 9, 15

என்று பல தொகுதிகளாகப் பிரித்துக் காட்டுகிறது.

இதிலிருந்து பெறக்கூடிய முதல் நடைமுறை விழிப்பு:

இந்த உடல் தானாக இயங்கிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு எளிய பொருள் அல்ல; பல கூறுகளின் நுட்பமான ஒருங்கிணைவு.

இதனை உணரும்போது உடல்மீது இரண்டு தவறான அணுகுமுறைகள் குறைய வேண்டும்:

அலட்சியம்: “உடல் எப்படியும் இருக்கட்டும்.”

அகங்காரம்: “இந்த உடல்தான் நான்; இதன் அழகும் வலிமையுமே என் மதிப்பு.”

சரியான நிலை:

வியப்பு + நன்றி + பொறுப்பு.

2. உடலைப் பற்றிய அறிவை உடல் பொறுப்பாக மாற்று

உடலைப் பற்றி நிறையத் தெரிந்திருக்கலாம்:

• என்ன சாப்பிட வேண்டும்,
• எவ்வளவு உறங்க வேண்டும்,
• உடற்பயிற்சி ஏன் வேண்டும்,
• எந்தப் பழக்கம் தீங்கு,
• எந்தப் பழக்கம் நலம்.

ஆனால் தெரிந்திருப்பது மட்டும் போதாது.

160-ன் முதல் மூன்று அடிகள் எண்ணுகின்றன; இறுதி அடி நிலையாமையை எதிர்கொள்ளச் செய்கிறது.

எனவே வாழ்வியல் மாற்றம்:

உடலை அறிதல்
↓
உடலைப் பொறுப்புடன் பேணுதல்

ஆக வேண்டும்.

அறிவு நடத்தையாக மாறாதபோது அது வாழ்க்கையை மாற்றாது.

3. “வெந்து கிடந்தது” — உடலை அலட்சியம் செய்வதற்கான காரணம் அல்ல

இந்த வரியைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டால்:

“இறுதியில் எரிந்துதானே போகிறது; உடலை ஏன் கவனிக்க வேண்டும்?”

என்று தோன்றலாம்.

ஆனால் அதிகாரத்தின் தொடர்ச்சி அதற்கு இடமளிக்காது.

155-ல் உடல்:

கோயில்.

160-ல் அதே யாக்கை:

வெந்து கிடக்கிறது.

இரண்டையும் இணைத்தால்:

உடல் அரியது; ஆனால் நிரந்தரமல்ல.

அதனால்:

நிரந்தரமல்ல → அலட்சியம் செய் ❌
நிரந்தரமல்ல → பொறுப்புடன் பேண் ✓

4. “உடல்பற்று” மற்றும் “உடல் பொறுப்பு” இரண்டையும் பிரி

இது 160-ஐ வாழ்வாக்குவதற்கான முக்கிய வேறுபாடு.

உடல்பற்று

என் அழகே நான்.
என் இளமையே என் மதிப்பு.
என் வலிமையே என் அடையாளம்.
உடல் மாறும்போது என் மதிப்பும் குறைகிறது.

உடல் பொறுப்பு

இந்த உடல் காலவரம்புடையது.
அதனால் அதை நன்றாகப் பேணுவேன்.
அது செயல்படும் காலத்தில் அர்த்தமுள்ள காரியங்களுக்குப் பயன்படுத்துவேன்.

இதன் சூத்திரம்:

உடலைப் பேண்; உடலாகவே உன்னைச் சுருக்கிக்கொள்ளாதே.

5. “பல கூறுகள் இன்று ஒன்றாக இயங்குகின்றன” — தினசரி நன்றியுணர்வு

160-ஐ மரண நினைவாக மட்டும் பார்க்காமல் உயிருடன் இருப்பதற்கான நன்றிப் பயிற்சியாகவும் மாற்றலாம்.

காலை எழுந்தவுடன்:

கண்கள் பார்க்கின்றன.
கால்கள் நடக்கின்றன.
கைகள் செயல்படுகின்றன.
வாக்கு பேசுகிறது.
மூச்சு தொடர்கிறது.

இவற்றை சாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ளாமல்:

“இன்று இந்த உடற்கட்டமைப்பு எனக்காகச் செயல்படுகிறது.”

என்று சில நொடிகள் உணருங்கள்.

நிலையாமை உணர்வு:

பயம்

ஆகாமல்,

நன்றி

ஆக மாறும்.

6. “ஒருநாள் இயங்காது” என்பதால் “இன்று இயங்குவதை” வீணாக்காதே

160-ன் மிகப் பெரிய நடைமுறைப் பாடம் இதுதான்.

ஒருநாள்:

நடக்க முடியாமல் போகலாம்.

எனவே இன்று நடக்க முடிந்தால்:

நல்ல இடத்தை நோக்கிச் செல்.

ஒருநாள்:

பேச முடியாமல் போகலாம்.

இன்று வாக்கு இருந்தால்:

உண்மையையும் அன்பையும் பேசு; மந்திரம் ஜபி.

ஒருநாள்:

கைகள் செயல்படாமல் போகலாம்.

இன்று இயங்கினால்:

சேவை செய்.

ஒருநாள்:

நீண்ட நேரம் அமர முடியாமல் போகலாம்.

இன்று முடிந்தால்:

தியானத்திற்கு அமர்.

அதாவது:

நிலையாமையை நினைப்பதன் நோக்கம் எதிர்காலத்தைப் பயப்படுவதல்ல; தற்போதைய திறனை வீணாக்காமல் இருப்பது.

7. உடல் நலத்தை ஒத்திப்போடாதே

மனிதன் ஆன்மிக சாதனையை மட்டுமல்ல, உடல் பராமரிப்பையும் ஒத்திப்போடுகிறான்.

“அடுத்த மாதம் உடற்பயிற்சி தொடங்குகிறேன்.”
“பிறகு தூக்கத்தைச் சரிசெய்கிறேன்.”
“பின்னர் உணவைக் கவனிக்கிறேன்.”

160 நினைவூட்டுவது:

ஒருங்கிணைந்த உடல் இயங்குவது தானாகக் கிடைத்த நிரந்தர உத்தரவாதம் அல்ல.

எனவே உடலுக்கு ஏற்ற:

உணவு, தூக்கம், இயக்கம், ஓய்வு, தேவையான மருத்துவப் பராமரிப்பு

ஆகியவை ஆன்மிகத்திற்கு எதிரானவை அல்ல.

அவை:

சாதனக் கருவியைப் பொறுப்புடன் பராமரித்தல்.

8. “எத்தனை கூறுகள்?” என்பதிலிருந்து “எதற்காக இந்த உடல்?” என்பதற்கு

பாடல் முதல் மூன்று அடிகளில்:

எத்தனை?

என்ற மொழியில் செல்கிறது.

சாதகர் அங்கிருந்து இன்னொரு கேள்விக்கு நகர வேண்டும்:

“எதற்காக?”

இந்த உடல்:

வெறும் உணவு, உறக்கம், வசதி, புகழ், இன்பம்

ஆகியவற்றிற்காக மட்டுமா?

அல்லது:

அறம்,
அன்பு,
சேவை,
கற்றல்,
பூஜை,
ஜபம்,
தியானம்,
ஞான விசாரணை

ஆகியவற்றிற்கான கருவியா?

இதில்தான் உடலியல் அறிவு சாதனை ஞானமாக மாறுகிறது.

9. ஆன்மிக அறிவையும் ஒத்திப்போடாதே

பலர்:

நூல்களைச் சேகரிக்கிறார்கள்,
மந்திரங்களை அறிகிறார்கள்,
தத்துவங்களை விவாதிக்கிறார்கள்.

ஆனால் அனுஷ்டானம்:

“பின்னர்.”

160-ன் இறுதி:

“வெந்து கிடந்தது.”

அதனால் ஆன்மிக வாழ்க்கையில் முக்கியமான மாற்றம்:

அறிந்தது → செய்தது

ஆக வேண்டும்.

மந்திரம் தெரிந்தால் — ஜபி.
தியானம் தெரிந்தால் — அமர்.
ஒரு நல்வழி புரிந்தால் — வாழ்.
மன்னிக்க வேண்டும் என்று தெரிந்தால் — முயற்சி செய்.

10. “உடலை அறிதல்” மற்றும் “தன்னை அறிதல்” இரண்டையும் குழப்பாதே

160 உடலின் கூறுகளை எண்ணுகிறது.

நவீன மனிதனும் உடலைப் பற்றி மிக அதிகமாக அறிய முடிகிறது.

ஆனால்:

உடலைப் பற்றிய தகவல்கள் அதிகரிப்பது

தன்னை அறிதல்

அல்ல.

இதிலிருந்து ஒரு தினசரி சுயவிசாரணை:

“என் உடலைப் பற்றி நான் பல விஷயங்களை அறிகிறேன்; ஆனால் என்னை இயக்கும் ஆசைகள், பயங்கள், பற்றுகள், அகங்காரம், கருணை, இறைசார்பு ஆகியவற்றை நான் கவனிக்கிறேனா?”

இதுவே 160-ஐ அகப்பார்வையாக மாற்றும் வழி.

11. உடல் தோற்றத்தின் மீது முழு சுயமதிப்பையும் கட்டாதே

நவீன வாழ்வில்:

முகம்,
நிறம்,
உடல் வடிவம்,
இளமை,
உடற்பயிற்சி தோற்றம்

ஆகியவற்றுடன் சுயமதிப்பு இணைக்கப்படுகிறது.

160 நினைவூட்டுவது:

இந்த வடிவம் பல கூறுகளின் தற்காலிக ஒருங்கிணைவு.

எனவே உடலை அழகாகப் பேணலாம்.

ஆனால்:

அழகாகத் தோன்றுவது
மற்றும்
அழகாக வாழ்வது

இரண்டையும் வேறுபடுத்த வேண்டும்.

முதல் ஒன்று உடலின் தோற்றம்.

இரண்டாவது:

குணம், கருணை, ஒழுக்கம், அன்பு, சேவை.

12. முதுமையை “சிதைவு” என்று மட்டும் பார்க்காதே

160-ன் நிலையாமை உணர்வு முதுமையை எதிரியாக்க வேண்டியதில்லை.

உடலின் திறன்கள் மாறும்போது:

வாழ்க்கையின் முன்னுரிமைகளும் மாறலாம்.

இளமையில்:

உடல் ஆற்றல்.

முதிர்வில்:

அனுபவம்.

வயது அதிகரிக்கும்போது:

பகிர்வு, விடுவித்தல், உள்ளார்ந்த அமைதி, இறைசார்பு

மேலும் முக்கியமாகலாம்.

இதனால்:

உடல் மாறுகிறது → வாழ்க்கையின் ஆழமும் மாறட்டும்.

13. வேலை மற்றும் தொழிலில் — உடலை முழுவதும் செலவழித்துவிடாதே

ஒருவர்:

பணம்,
பதவி,
நிறுவனம்,
தொழில்

ஆகியவற்றிற்காக உடலின் தூக்கம், ஆரோக்கியம், குடும்ப நேரம், மன அமைதி அனைத்தையும் தொடர்ந்து தியாகம் செய்யலாம்.

160 கேட்கச் செய்யும் கேள்வி:

“எதற்காக இந்த அரிய உடற்கட்டமைப்பை நான் செலவழிக்கிறேன்?”

வேலை செய்ய வேண்டாம் என்பதல்ல.

மாறாக:

வாழ்க்கையை ஆதரிக்க வேண்டிய வேலை, வாழ்க்கையையே முழுவதும் விழுங்குகிறதா?

என்று கவனிக்க வேண்டும்.

14. செல்வத்தில் — உடல் இருக்கும் காலத்திலேயே செல்வத்தை அர்த்தமாக்கு

உடல்:

காலவரம்புடையது.

செல்வமும்:

உடலுக்கு நிரந்தரத்தை வாங்கித் தர முடியாது.

எனவே:

சம்பாதி,
சேமி,
பாதுகாப்பை உருவாக்கு.

ஆனால் அதோடு:

பயன்படுத்து,
பகிர்,
நல்ல காரியங்களை ஆதரி.

160-ன் நிலையாமை விழிப்பு:

சேர்த்தல் → அர்த்தமுள்ள பயன்பாடு

என்ற மாற்றத்தை உருவாக்க வேண்டும்.

15. குடும்பத்தில் — “பிறகு நேரம் கொடுக்கிறேன்” என்பதைச் சோதனை செய்

வேலை முடிந்தபின், திட்டம் முடிந்தபின், பணம் வந்தபின் குடும்பத்திற்குச் நேரம் கொடுக்கலாம் என்று தொடர்ந்து ஒத்திப்போடலாம்.

ஆனால்:

உடலின் காலவரம்பு நமக்குத் தெரியாது.

இதன் நடைமுறைப் பாடம்:

அன்பையும் ஒத்திப்போடாதே.

இன்று:

பேசு,
கேள்,
நன்றி சொல்,
அருகில் இரு.

இது பாடலின் நேரடி குடும்பக் கட்டளை அல்ல; நிலையாமை உணர்விலிருந்து பெறப்படும் வாழ்வியல் பயன்பாடு.

16. தலைமை வாழ்வில் — “என் உடல் இருக்கும்வரை மட்டுமே இயங்கும் அமைப்பு” உருவாக்காதே

ஒரு தலைவரின் அறிவும் அதிகாரமும் ஒரே மனிதனிடம் மட்டும் இருந்தால்:

அவர் இல்லாதபின் அமைப்பு தடுமாறும்.

160-ன் நிலையாமை விழிப்பை தலைமைக்கு பயன்படுத்தினால்:

“நான் இல்லாவிட்டாலும் இது தொடருமா?”

என்ற கேள்வி அவசியமாகிறது.

எனவே:

அறிவை ஆவணப்படுத்து,
பொறுப்பைப் பகிர்,
அடுத்த தலைமுறையை உருவாக்கு,
செயல்முறையை அமை.

இது பாடலின் நேரடி பொருள் அல்ல; அதன் நிலையாமை ஞானத்தின் நவீன தலைமைப் பயன்பாடு.

17. அறிவை உடலுக்குள் சிறைபிடிக்காதே

ஒருவரிடம் பல வருட:

அனுபவம்,
ஆராய்ச்சி,
தொழிலறிவு,
ஆன்மிகப் புரிதல்

இருக்கலாம்.

ஆனால் அது அனைத்தும் அவருடைய நினைவில் மட்டும் இருந்தால்:

உடலின் முடிவோடு சமூகத்திற்குக் கிடைக்காமல் போகலாம்.

எனவே:

எழுது → கற்பி → பதிவு செய் → பகிர் → வாரிசுகளை உருவாக்கு.

உடல் காலவரம்புடையது என்பதால்:

அறிவு பரிமாற்றம் ஒரு பொறுப்பு.

18. குரு–சிஷ்ய வாழ்வில் — குருவின் உடலை மட்டும் சார்ந்திராதே

ஆன்மிக மரபிலும் நிலையாமை உண்மை.

குருவின்:

உடல்,
நேரடி இருப்பு,
தனிப்பட்ட வழிகாட்டல்

என்றும் ஒரே வடிவில் கிடைக்கும் என்று கருத முடியாது.

எனவே சீடனின் பொறுப்பு:

உபதேசத்தை கேட்பது மட்டும் அல்ல;
புரிந்துகொள்வது;
அனுஷ்டிப்பது;
உள்ளாக்குவது.

அதாவது:

குருவின் அருகாமை → உபதேசம் → அனுஷ்டானம் → உள்ளார்ந்த மாற்றம்.

உடல்சார் அருகாமையை மட்டும் ஆன்மிக முன்னேற்றமாக எண்ணக்கூடாது.

19. சமூக ஊடகங்களில் — “உடல் பிம்பம்” மற்றும் “வாழ்க்கை மதிப்பு”

160-ன் நவீன பயன்பாட்டில் இன்னொரு தளம் சமூக ஊடகம்.

மனிதன் தன்னை:

படம்,
தோற்றம்,
followers,
likes

ஆகியவற்றால் அளவிடத் தொடங்கலாம்.

ஆனால் 160-ன் உடற்கட்டமைப்பு நினைவூட்டுவது:

தோற்றம் என்பது காலவரம்புடைய உடலின் ஒரு வெளிப்பாடு மட்டுமே.

எனவே கேள்வியை மாற்றுங்கள்:

“எத்தனை பேர் என்னைப் பார்த்தார்கள்?” என்பதிலிருந்து
“என்னால் யாருக்காவது நன்மை ஏற்பட்டதா?”

என்பதற்கு.

20. “வெந்து கிடந்தது” — மரணப் பயமல்ல, முன்னுரிமைத் தெளிவு

160-ஐ தினமும் நினைத்து:

“நானும் எரிந்து போவேன்”

என்று அஞ்சுவது சாதனை அல்ல.

அதன் சரியான மாற்றம்:

“என் காலம் வரையறுக்கப்பட்டது; ஆகவே முக்கியமல்லாதவற்றில் முழு வாழ்க்கையையும் வீணாக்கக் கூடாது.”

இதனால்:

மரண நினைவு
↓
முன்னுரிமைத் தெளிவு

வர வேண்டும்.

21. தேவையற்ற மோதல்களை விரைவாக விடு

ஒரு நாள்:

இவ்வளவு நுணுக்கமான உடலும் வெந்து கிடந்தது

என்றால், இன்று நாம்:

பல வருட பழி,
சிறிய அவமதிப்பு,
அகங்காரப் போட்டி,
“நான்தான் சரி” என்ற பிடிவாதம்

ஆகியவற்றில் எவ்வளவு வாழ்க்கையைச் செலவிட வேண்டும்?

நிலையாமை உணர்வு:

எல்லாவற்றையும் பொறுத்துக்கொள்

என்று சொல்லாது.

ஆனால்:

எது உண்மையில் முக்கியம்?

என்று அளவிட உதவுகிறது.

22. உடல் சாதனையின் இலக்கு அல்ல; சாதனைக்கான களம்

160-ன் யோக வாழ்வியல் சாரத்தை மிகச் சுருக்கமாக:

உடல் = இலக்கு அல்ல; சாதனக் களம்.

அதனால் உடலை:

அலங்கரிக்கலாம்,
வலுப்படுத்தலாம்,
ஆரோக்கியமாக வைத்துக்கொள்ளலாம்.

ஆனால் இவை அனைத்தும்:

வாழ்வை ஆழப்படுத்துவதற்கான ஆதரவு

ஆக வேண்டும்.

உடல் பராமரிப்பே வாழ்க்கையின் இறுதி நோக்கமாக மாறக்கூடாது.

23. தினசரி “160 சாதனை” — ஐந்து நிமிடப் பயிற்சி

1. உடலை உணர்

ஒரு நிமிடம் அமைதியாக உட்கார்ந்து:

மூச்சு, உடல், இயக்கம்

ஆகியவற்றைக் கவனி.

2. பன்மையை நினை

“பல கூறுகள் ஒருங்கிணைந்ததால் இந்த உடல் இன்று செயல்படுகிறது.”

3. நிலையாமையை நினை

“இந்த ஒருங்கிணைவு நிரந்தரமல்ல.”

4. நன்றியை எழுப்பு

“இன்று இது செயல்படுகிறது.”

5. ஒரு செயலைத் தீர்மானி

இன்று உடல், வாக்கு அல்லது மனத்தால் செய்ய வேண்டிய ஒரு அர்த்தமுள்ள செயல்:

ஜபம் / தியானம் / சேவை / குடும்பப் பொறுப்பு / கற்றல் / உடல் பராமரிப்பு.

அதை அதே நாளில் செய்.

24. வாராந்திர சுயத் தணிக்கை

தளம்	உன்னிடம் கேட்க வேண்டியது	மாற்றம்
உடல்	நான் உடலை அலட்சியம் செய்கிறேனா?	பேண்
அடையாளம்	உடல் தோற்றத்தையே “நான்” என்கிறேனா?	பற்றைக் குறை
காலம்	முக்கியமானதை ஒத்திப்போடுகிறேனா?	தொடங்கு
சாதனை	தெரிந்ததைச் செய்கிறேனா?	அனுஷ்டி
உறவு	அன்பை வெளிப்படுத்துகிறேனா?	நேசி
அறிவு	அறிவை என்னுள் மட்டும் வைத்திருக்கிறேனா?	பகிர்
பதவி	என் பங்கையே என் அடையாளமாக்குகிறேனா?	சேவையாக்கு
செல்வம்	சேர்ப்பது மட்டுமே நோக்கமா?	பயன்படுத்து

25. 159 → 160 — சாதனை முன்னேற்றம்

159:

“உடல் உடையக்கூடியது.”

அதனால்:

உடலையே நிரந்தரமான “நான்” என்று பற்றாதே.

160:

“அந்த உடலே பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைவு.”

அதனால்:

அந்த ஒருங்கிணைவு இன்னும் செயல்படும் காலத்தை வீணாக்காதே.

இரண்டையும் சேர்த்தால்:

பற்றாதே

அலட்சியம் செய்யாதே

என்ற அற்புதமான சமநிலை கிடைக்கிறது.

26. 155 → 159 → 160 — உடலுடனான சரியான ஆன்மிக உறவு

155

உடல் கோயில்.

159

உடல் உடையக்கூடியது.

160

உடல் பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைவு; அது வெந்து கிடக்கும்.

மூன்றையும் ஒரே சாதனைச் சூத்திரமாக்கினால்:

மதி → பேண் → பயன்படுத்து → பற்றாதே.

மதி — உடல் அரிய கருவி.
பேண் — அது சாதனைக்கு தேவை.
பயன்படுத்து — அறம், அன்பு, சேவை, இறைசார்பிற்கு.
பற்றாதே — அது நிரந்தரமான “நான்” அல்ல.

27. “எண்ணக்கூடிய உடல்” முதல் “வாழ வேண்டிய வாழ்க்கை” வரை

160-ன் மிகப் பெரிய நடைமுறை மாற்றம்:

உடலைப் பற்றி எவ்வளவு தெரியும்?

என்ற கேள்வியிலிருந்து:

“இந்த உடலால் நான் எப்படி வாழ்கிறேன்?”

என்ற கேள்விக்குச் செல்வது.

உடலின் கூறுகளை அறிதல் அறிவு.

உடலின் நிலையாமையை உணர்தல் விழிப்பு.

அந்த விழிப்பால் வாழ்க்கையை மாற்றுதல்:

சாதனை.

சாதனை வாழ்வியல் சாரம்

160-ஆம் பாடல் பல எண்ணிக்கைகளால் மனித உடலின் சிக்கலான கட்டமைப்பை விரித்து, இறுதியில் அதை “வெந்து கிடந்தது” என்ற ஒரே நிலையாமைக்குள் நிறுத்துகிறது. இதன் வாழ்வியல் செய்தி உடலை வெறுப்பதோ மரணத்தைப் பயப்படுவதோ அல்ல. மாறாக, பல கூறுகள் அதிசயமாக ஒருங்கிணைந்து இந்த உடல் இன்று உயிருடன் செயல்படுகிறது என்பதை உணர்ந்து, அந்த ஒருங்கிணைவு நிரந்தரமல்ல என்பதால் கிடைத்த காலத்தைப் பொறுப்புடன் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதாகும். உடலை ஆரோக்கியமாகப் பேண வேண்டும்; ஆனால் அதன் அழகு, இளமை, வலிமை ஆகியவற்றையே முழுமையான சுயமதிப்பாகக் கொள்ளக்கூடாது. உடல் இயங்கும் காலத்திலேயே அன்பை வெளிப்படுத்த வேண்டும்; அறத்தைச் செய்ய வேண்டும்; அறிவைப் பகிர வேண்டும்; பதவியைச் சேவையாக மாற்ற வேண்டும்; செல்வத்தை அர்த்தமுள்ள பயன்பாட்டிற்குக் கொண்டுவர வேண்டும்; பூஜை, ஜபம், தியானம், ஞான விசாரணை ஆகியவற்றை ஒத்திப்போடாமல் அனுஷ்டிக்க வேண்டும். இவ்வாறு “வெந்து கிடந்தது” என்ற இறுதி காட்சி மரணப் பயமாக அல்ல, “இந்த உடல் இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறது; இன்று இதை நான் எதற்குப் பயன்படுத்துகிறேன்?” என்ற வாழ்க்கைத் தெளிவாக மாற வேண்டும்.

சாதனைச் சூத்திரம்

பல கூறுகள்
↓
ஒரு உடல்
↓
உயிருள்ள செயற்பாடு
↓
காலவரம்பு
↓
நன்றியுணர்வு
↓
பொறுப்பு
↓
சாதனை

அதனால்:

உடலை வெறுக்காதே — மதி.
உடலை அலட்சியம் செய்யாதே — பேண்.
உடலையே “நான்” என்று பற்றாதே — விசாரி.
உடல் இன்னும் இயங்குகிறது — பயன்படுத்து.
சாதனையை ஒத்திப்போடாதே — இன்று செய்.

159 → 160 — வாழ்வியல் ஒரே வரியில்

159 — “உடல் உடையக்கூடியது; ஆகவே அதையே நிரந்தரமான ‘நான்’ என்று பற்றாதே.” 160 — “அந்த உடல் பல கூறுகள் அதிசயமாக ஒருங்கிணைந்து இப்போது செயல்படுகிறது; ஆகவே அது இயங்கும் இந்த அரிய காலத்தை அலட்சியம் செய்யாமல் அறம், அன்பு, சேவை, இறைசார்பு, சாதனையாக மாற்று.”

நினைவில் நிற்க வேண்டிய சாதனை வரி

திருமூலர் உடலின் பல கூறுகளை எண்ணிவிட்டு “வெந்து கிடந்தது” என்று முடிப்பது உடலை வெறுக்கச் செய்வதற்கல்ல. ஒருநாள் வெந்து கிடக்கக்கூடிய இந்த யாக்கை இன்று பார்க்கிறது, பேசுகிறது, நடக்கிறது, நேசிக்கிறது, வழிபடுகிறது, சாதனை செய்ய முடிகிறது என்பதையே உணரச் செய்வதற்காக. ஆகவே உடலை நிரந்தரமான ‘நான்’ என்று பற்றாதே; நிலையற்றது என்பதால் அலட்சியமும் செய்யாதே. அது இன்னும் உயிருடன் இருக்கும்போதே பேணி, அறம் செய்யவும், அன்பு செய்யவும், சேவை செய்யவும், இறையை நாடவும், உன்னை அறியவும் பயன்படுத்து.

ஒரே பார்வையில் முழுச் சாரம்

எண்ணிக்கையால் விரியும் யாக்கையிலிருந்து “வெந்து கிடந்தது” என்ற நிலையாமை விழிப்பு வரை

ஐந்து தலைப்பறி யாறு சடையுள
சந்தவை முப்பது சார்வு பதினெட்டுப்
பந்தலு மொன்பது பந்தி பதினைந்து
வெந்து கிடந்தது மேலறி யோமே. (160)

160-ஆம் பாடல் யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தில் உடலைப் பற்றிய விசாரணையை இன்னும் ஆழமான நிலைக்குக் கொண்டுசெல்கிறது. 159-ல் உடல் மண்ணால் வனைந்த கடத்தைப் போல உடையக்கூடிய ஒரு வடிவம் என்று காட்டப்பட்டது. 160-ல் அந்த “ஒரு உடல்” என்ற தோற்றமே பிரித்துப் பார்க்கப்படுகிறது.

திருமூலர்:

ஐந்து → ஆறு → முப்பது → பதினெட்டு → ஒன்பது → பதினைந்து

என்று உடலோடு தொடர்புடைய பல கூறுகளை எண்ணிக் காட்டுகிறார். அவற்றின் துல்லிய உடற்கூறு அல்லது மரபியல் அடையாளங்கள் உரைஒப்பீட்டால் மேலும் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டியவை. எனவே அவற்றை ஆதாரமின்றி சக்ரம், நாடி, தத்துவம் முதலியவற்றோடு இணைக்காமல் இருப்பதே பொருத்தமானது.

ஆனால் பாடலின் மைய இயக்கம் தெளிவானது:

பல கூறுகள்
↓
ஒரு யாக்கை
↓
உயிருள்ள ஒருங்கிணைவு
↓
நிலையாமை
↓
“வெந்து கிடந்தது”

இதுவே 160-ன் முழு ஞானத்திற்கான வாசல்.

1. முதல் மூன்று அடிகள் உடலை உருவாக்குகின்றன; நான்காம் அடி அதை முடிக்கிறது

பாடலின் அமைப்பே அதன் முதல் போதனை.

முதல் மூன்று அடிகள்:

எண்ணுகின்றன.

நான்காம் அடி:

முடிக்கிறது.

முதல் மூன்று அடிகள்:

பன்மையை விரிக்கின்றன.

நான்காம் அடி:

அந்தப் பன்மையை ஒரே நிலையாமைக்குள் ஒடுக்குகிறது.

அதாவது:

5 + 6 + 30 + 18 + 9 + 15
↓
பல கூறுகள்
↓
ஒருங்கிணைந்த யாக்கை
↓
வெந்து கிடந்தது

இதுவே பாடலின் அடிப்படை இலக்கிய–தத்துவக் கட்டமைப்பு.

2. “ஒரு உடல்” என்பது உண்மையில் பலவற்றின் ஒருங்கிணைவு

நாம்:

“என் உடல்”

என்று ஒருமையில் சொல்கிறோம்.

ஆனால் 160 அந்த ஒருமையைப் பிரிக்கிறது.

உடல்:

ஒரே பிரிக்க முடியாத பொருள் அல்ல;
பல கூறுகள் ஒன்றிணைந்து இயங்கும் அமைப்பு.

இதனால் முதல் விசாரணை:

“நான் ஒருமையில் ‘என் உடல்’ என்று பற்றிக்கொள்ளும் இந்த யாக்கை, உண்மையில் பல கூறுகளின் தற்காலிக ஒருங்கிணைவு அல்லவா?”

இது உடலை மறுப்பதல்ல.

உடலைப் பற்றிய நமது தவறான உறுதியைத் தளர்த்துவது.

3. உடலின் சிக்கல்தன்மை அதன் நிரந்தரத்திற்குச் சான்றல்ல

முதல் மூன்று அடிகள் உடலின் நுணுக்கத்தை உணர்த்துகின்றன.

ஆனால் நான்காம் அடி:

“வெந்து கிடந்தது”

என்று முடிகிறது.

இதனால்:

சிக்கலானது
≠
நிரந்தரமானது

என்ற அடிப்படை ஞானம் உருவாகிறது.

உடல் எவ்வளவு நுணுக்கமான அமைப்பாக இருந்தாலும்:

அதன் நுணுக்கம் மரணத்தை நீக்குவதில்லை.

ஆனால் அதே நேரத்தில்:

அதன் நிலையாமை அதன் மதிப்பையும் நீக்குவதில்லை.

எனவே 160-ன் சமநிலை:

உடல் அதிசயமானது; ஆனால் அழியாதது அல்ல.

4. “வெந்து” — அனைத்து வேறுபாடுகளையும் ஒரே முடிவுக்குள் கொண்டுவருகிறது

முதல் மூன்று அடிகளில்:

இது ஐந்து,
அது ஆறு,
இது முப்பது,
அது பதினெட்டு...

என்று பிரிக்கப்படுகிறது.

ஆனால் இறுதியில்:

“வெந்து”

என்ற ஒரே வினை அவை அனைத்தையும் ஒன்றாகச் சந்திக்கிறது.

இதனால்:

கூறுகள் பல; நிலையாமையின் விதி ஒன்று.

இதுவே பாடலின் வலுவான தர்க்கம்.

5. “கிடந்தது” — செயற்பாட்டிலிருந்து செயலற்ற நிலைக்கு

வாழும் உடல்:

நடக்கிறது,
பேசுகிறது,
பார்க்கிறது,
நேசிக்கிறது,
உருவாக்குகிறது,
வழிபடுகிறது.

ஆனால் இறுதியில்:

“கிடந்தது.”

இந்த ஒரு சொல்:

செயற்பாடு → செயலின்மை

என்ற மாற்றத்தைத் தருகிறது.

148-ல் கண்ட:

செய்பவன் → செயப்படுபொருள்

என்ற இயக்கம் இங்கும் ஆழமடைகிறது.

6. “எண்ணுதல்” மற்றும் “அறியோமே”

பாடலின் மற்றொரு நுண்ணிய அமைப்பு:

முதல் மூன்று அடிகளில்:

உடலை மிகத் துல்லியமாக எண்ணுகிறோம்.

இறுதியில்:

“மேலறியோமே”

என்று வருகிறது.

மேலறியோமே என்பதன் துல்லிய பழந்தமிழ்ப் பொருள் மேலதிக உரைஒப்பீட்டைத் தேவைப்படுத்துவதால், அதை மிகைப்படுத்தக் கூடாது.

இருப்பினும் பாடலின் அமைப்பில்:

எண்ணக்கூடியதை எண்ணிவிட்டோம்; ஆனால் அறிய வேண்டிய கேள்வி இன்னும் முடிவடையவில்லை

என்ற உணர்வு தோன்றுகிறது.

இதிலிருந்து ஒரு முக்கியமான ஞான வேறுபாடு:

உடலைப் பற்றிய அறிவு ≠ தன்னைப் பற்றிய ஞானம்.

7. உடற்கூறுகளை அறிந்துவிட்டால் “நான்” யார் என்பதையும் அறிந்துவிட்டோமா?

இதுவே 160 திறக்கும் ஆழமான விசாரணை.

உடலின்:

கூறுகளை அறியலாம்,
அமைப்புகளை அறியலாம்,
செயல்பாடுகளை அறியலாம்.

ஆனால்:

“இவற்றையெல்லாம் அறிந்ததால் என்னை நான் அறிந்துவிட்டேனா?”

என்ற கேள்வி மீதமிருக்கிறது.

160 நேரடியாக இதற்கான முழு metaphysical பதிலை வழங்கவில்லை.

ஆனால் உடலைப் பல கூறுகளாகப் பிரித்து, அவற்றின் நிலையாமையைக் காட்டுவதன் மூலம்:

உடற்கூறுகளின் கூட்டுத்தொகையே முழுமையான ‘நான்’ தானா?

என்ற ஞான விசாரணைக்கு இடம் திறக்கிறது.

8. சைவத் தத்துவத்தில் — உடல் கருவி; முழுமையான சுய அடையாளம் அல்ல

சைவத் தத்துவத்தின் பரந்த பின்னணியில் உடல்:

உயிரின் அனுபவத்திற்கும் சாதனைக்கும் கருவி.

160 நேரடியாக பதி, பசு, பாசம் என்ற தொழில்நுட்பச் சொற்களைப் பயன்படுத்தவில்லை. எனவே அவற்றை பாடலின் நேரடிப் பொருளாகச் சேர்க்க முடியாது.

ஆனால் இப்பாடல் தளர்த்தும் மயக்கம்:

“இந்த உடற்கட்டமைப்பே முழுமையான நான்.”

உடலின் கூறுகள்:

எண்ணப்படுகின்றன,
மாறுகின்றன,
இறுதியில் தகனத்திற்குட்படுகின்றன.

எனவே உடலையே நிரந்தர சுயமாகப் பற்றும் அடையாளம் விசாரணைக்குரியது.

9. 155 → 160 : “கோயில்” வெந்து கிடக்கிறது

155-ல்:

உடல் = கோயில்

என்ற உருவகம்.

160-ல்:

பல கூறுகளால் ஆன அதே யாக்கை
“வெந்து கிடந்தது.”

இரண்டையும் சேர்த்தால்:

புனிதம் ≠ அழியாமை

என்ற மிக முக்கியமான திருமந்திரச் சமநிலை கிடைக்கிறது.

உடல் புனிதமானதாக இருக்கலாம்.

அதே உடல்:

நிலையற்றதாகவும் இருக்கலாம்.

இதனால்:

உடலை மதிப்பது
≠
உடலை நிரந்தரமாகப் பற்றுவது

என்பது தெளிவாகிறது.

10. 159 → 160 : வடிவத்திலிருந்து கூறுகளுக்குள்

159:

உடல் ஒரு உடையக்கூடிய வடிவம்.

160:

அந்த வடிவமே பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைவு.

இதனால் விசாரணை வெளியில் இருந்து உள்ளே செல்கிறது:

வடிவம்
↓
கூறுகள்
↓
ஒருங்கிணைவு
↓
நிலையாமை

159-ல்:

“கடம் உடையும்.”

160-ல்:

“அந்தக் கடம் போன்ற உடலின் நுணுக்கமான கட்டமைப்பும் அழிவிலிருந்து விடுபடவில்லை.”

11. 158 → 159 → 160 : நிகழ்வு, உருவகம், பகுப்பாய்வு

இந்த மூன்று பாடல்களையும் ஒன்றாகப் பார்த்தால் அதிகாரத்தின் அழகான முன்னேற்றம் தெரிகிறது.

158 — நிகழ்வு

விறகிட்டு எரிமூட்டி

உடல் நேரடியாகத் தகனம் செய்யப்படுகிறது.

159 — உருவகம்

கடம் உடைந்தால் → ஓடு

உடலின் நிலையாமை மட்பாண்ட உருவகத்தின் வழியாக விளக்கப்படுகிறது.

160 — பகுப்பாய்வு

5 + 6 + 30 + 18 + 9 + 15 → வெந்து கிடந்தது

அந்த உடலே பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைவு என்று பிரித்துக் காட்டப்படுகிறது.

இதனால்:

நிகழ்வு → உருவகம் → பகுப்பாய்வு → சுயவிசாரணை

என்ற முன்னேற்றம் உருவாகிறது.

12. யோகப் பார்வை — எண்களில் சிக்காமல் உடலின் காலவரம்பை உணர்

160-ல் ஆறு, ஒன்பது போன்ற எண்கள் இருப்பதால் அவற்றை உடனே:

ஆறு சக்ரங்கள்,
ஒன்பது வாயில்கள்

என்று வாசிக்கத் தூண்டல் இருக்கலாம்.

ஆனால் மற்ற எண்களும் உள்ளன:

5, 30, 18, 15.

அவற்றின் துல்லிய referents உறுதிப்படுத்தப்படாமல் வெவ்வேறு யோகப் பட்டியல்களிலிருந்து பொருள்களை எடுத்துச் சேர்ப்பது உரைக்கு பாதுகாப்பான முறையல்ல.

யோகப் பார்வையில் உறுதியாகப் பெறக்கூடியது:

உடல் பல கூறுகள் ஒருங்கிணைந்த சாதனக் கருவி; அந்த ஒருங்கிணைவு நிரந்தரமல்ல.

எனவே:

உடல் இயங்கும்போதே சாதனை செய்.

13. ஆகமப் பார்வை — உயிருள்ள உடலே அனுஷ்டானத்தின் வாய்ப்பு

இந்த உடல் இன்னும் ஒருங்கிணைந்து இயங்குவதால்:

கைகள் அர்ச்சிக்கின்றன,
வாய் மந்திரம் சொல்கிறது,
கண்கள் தரிசிக்கின்றன,
உடல் நமஸ்கரிக்கிறது,
மனம் தியானிக்கிறது.

ஒருநாள் இந்த ஒருங்கிணைவு இருக்காது.

எனவே:

அனுஷ்டானத்தை ஒத்திப்போடாதே.

இதுவே 160-ன் ஆகம வாழ்வியல் சாரம்.

14. தந்திரப் பார்வை — உரையை விட மறைகுறியைப் பெரிதாக்காதே

160-ன் உண்மையான ஆழத்திற்கு கட்டாயமான மறைகுறி வாசிப்பு தேவையில்லை.

5 = இது,
6 = அது,
30 = வேறு ஒன்று

என்று ஊகித்துக் கொண்டே போனால் திருமூலரின் நேரடி நிலையாமைச் செய்தி மறைந்து போகலாம்.

எனவே:

உரை முதலில்; மரபுரை அடுத்து; உறுதிப்படுத்தப்பட்ட ஒப்பீடு பின்னர்.

இதுவே இப்பாடலுக்கான பாதுகாப்பான தாந்திரிக அணுகுமுறை.

15. உடல் நிலையற்றது ≠ உடல் மதிப்பற்றது

160-ன் மிக முக்கியமான சமன்பாடு:

உடல் நிலையற்றது
≠
உடல் மதிப்பற்றது

மாறாக:

உடல் நிலையற்றது
↓
உடல் இருக்கும் காலம் அரியது

இதிலிருந்து:

வியப்பு → நன்றி → பொறுப்பு → சாதனை

என்ற மாற்றம் வர வேண்டும்.

16. உடல்பற்றிலிருந்து உடல் பொறுப்பிற்கு

160-ஐ வாழ்வாக்கினால்:

உடல்பற்று

“என் அழகே நான்.”
“என் இளமையே என் மதிப்பு.”
“என் உடல் வலிமையே என் அடையாளம்.”

உடல் பொறுப்பு

“இந்த உடல் பல கூறுகளின் அரிய ஒருங்கிணைவு.”
“இது காலவரம்புடையது.”
“எனவே இதைப் பேணி அர்த்தமுள்ள காரியங்களுக்கு பயன்படுத்த வேண்டும்.”

இதுவே:

அடையாளம் → நன்றி → பொறுப்பு → அர்ப்பணம்

என்ற மாற்றம்.

17. “எத்தனை?” என்பதிலிருந்து “எதற்காக?” என்பதற்கு

முதல் மூன்று அடிகள்:

எத்தனை?

என்று கேட்கின்றன.

சாதனை வாழ்க்கை கேட்க வேண்டியது:

“எதற்காக?”

இந்த உடல் எதற்காக?

வெறும் இன்பத்திற்கா?
புகழுக்கா?
செல்வச் சேர்க்கைக்கா?
உடல் தோற்றத்திற்கா?

அல்லது:

அன்பு,
அறம்,
சேவை,
பூஜை,
ஜபம்,
தியானம்,
ஞானம்,
இறைசார்பு

ஆகியவற்றிற்கா?

இதுவே 160-ஐ எண்ணியல் பாடலிலிருந்து சாதனைப் பாடலாக மாற்றுகிறது.

18. மரணப் பயம் அல்ல — வாழ்க்கைத் தெளிவு

வெந்து கிடந்தது என்பதை நினைத்து:

“நானும் இறந்துவிடுவேன்”

என்று பதற்றப்படுவது இப்பாடலின் பயன் அல்ல.

சரியான மாற்றம்:

“இந்த உடல் இன்னும் வெந்து கிடக்கவில்லை; அது இன்று உயிருடன் இயங்குகிறது.”

அதனால்:

இன்று என்ன செய்ய வேண்டும்?

இதுவே:

மரண நினைவு
↓
நிலையாமை விழிப்பு
↓
நன்றியுணர்வு
↓
முன்னுரிமைத் தெளிவு
↓
சாதனைச் செயல்

19. 160-ன் நான்கு பெரிய ஞான மாற்றங்கள்

1. உடலைப் பற்றிய பார்வை

ஒரே “நான்”
↓
பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைந்த யாக்கை

2. உடலின் மதிப்பு

நிரந்தர உடைமை
↓
காலவரம்புடைய அரிய கருவி

3. உடலறிவு

எத்தனை கூறுகள்?
↓
இந்த உடலால் நான் என்ன செய்கிறேன்?

4. நிலையாமை

மரணப் பயம்
↓
சாதனை விழிப்பு

20. 144 → 160 : அதிகாரம் இதுவரை எதைச் செய்திருக்கிறது?

யாக்கை நிலையாமை அதிகாரம் தொடர்ந்து ஒரு அடையாளக் கழற்றலைச் செய்கிறது:

144 — மண்ணால் ஆன பாத்திரம்
↓
145 — உடைமையும் உறவும் இறுதி சார்பல்ல
↓
146 — பெயரே நிலைப்பதில்லை
↓
147–149 — உடற்கட்டமைப்பும் செயற்பாடும் முடிகின்றன
↓
150 — செல்வமும் அந்தஸ்தும் மரணத்தை மாற்றுவதில்லை
↓
151–153 — அன்புடைய உறவுகளுக்கும் பிரிவு உண்டு
↓
154 — தலைமைக்கும் கடைமுறை உண்டு
↓
155 — உடற்கோயிலும் சிதைகிறது
↓
156 — இல்லம், உறவு, உடைமை பின்னால் நிற்கின்றன
↓
157 — இதைக் கண்ட மனிதனின் தேடல் விசாரிக்கப்படுகிறது
↓
158 — அன்புடையோரின் உடனிருப்பிற்கும் எல்லை உண்டு
↓
159 — உடல் உடையக்கூடிய வடிவம்
↓
160 — அந்த “ஒரு உடல்” என்பதே பல நிலையற்ற கூறுகளின் ஒருங்கிணைவு

இதனால் அதிகாரத்தின் கேள்வி மேலும் கூர்மையாகிறது:

எது நான்?
எது என்னுடையது?
எது என்னுடன் தொடர்கிறது?

21. முழு ஞான வரைபடம்

ஐந்து

ஆறு

முப்பது

பதினெட்டு

ஒன்பது

பதினைந்து
↓
பல கூறுகள்
↓
ஒருங்கிணைவு
↓
ஒரு யாக்கை
↓
உயிருள்ள செயற்பாடு
↓
நிலையாமை
↓
தகனம்
↓
வெந்து கிடந்தது
↓
உடலின் சிக்கல்தன்மை அதற்கு நிரந்தரத்தைக் கொடுக்கவில்லை
↓
அப்படியானால் இந்த நிலையற்ற கூட்டமைப்பையே முழுமையான “நான்” என்று கொள்ளலாமா?
↓
உடல் இருக்கும் காலத்தின் அருமை
↓
பேண்
↓
பயன்படுத்து
↓
அறம் செய்
↓
அன்பு செய்
↓
சேவை செய்
↓
சாதனை செய்
↓
பற்றாதே

மொத்த ஞானச் சாரம்

160-ஆம் பாடல் மனித உடலை ஐந்து, ஆறு, முப்பது, பதினெட்டு, ஒன்பது, பதினைந்து என்ற பல எண்ணியல் தொகுதிகளால் ஆன நுணுக்கமான கட்டமைப்பாக விரித்துக் காட்டி, முதல் மூன்று அடிகளில் அந்தப் பன்மையை எண்ணிக்கையால் பெரிதாக்கிய பின், நான்காம் அடியில் அனைத்தையும் “வெந்து கிடந்தது” என்ற ஒரே நிலையாமைக்குள் முடிக்கிறது. இவ்வெண்கள் குறிக்கும் துல்லிய உடற்கூறு அல்லது மரபியல் வகைப்பாடுகள் உரை–மரபுரை ஒப்பீட்டால் மேலும் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டியவை; ஆகவே அவற்றுக்கு ஆதாரமற்ற சக்ர, நாடி அல்லது தத்துவப் பொருள்களைத் திணிக்காமல் இருப்பதே உரைக்கு விசுவாசமான அணுகுமுறை. பாடலின் உறுதியான ஞான இயக்கம் வேறு: “ஒரு உடல்” என்று நாம் பற்றிக்கொள்ளும் யாக்கையே பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைந்த அமைப்பு; அதன் சிக்கல்தன்மையும் நுணுக்கமும் அதற்கு நிரந்தரத்தைக் கொடுக்கவில்லை. இதனால் உடற்கூறுகளின் கூட்டுத்தொகையையே முழுமையான “நான்” என்று பற்றிக்கொள்வது விசாரணைக்குரியதாகிறது. அதேவேளை, உடல் நிலையற்றது என்பதால் அது மதிப்பற்றது என்றும் திருமூலர் கூறவில்லை. 155-ன் “கோயில்” உருவகத்துடன் சேர்த்து வாசிக்கும்போது, உடல் அரியதும் புனிதமான சாதனக் கருவியுமாக இருந்தாலும் அது அழியாததல்ல என்பது தெளிவாகிறது. ஆகவே உடலை வெறுக்காமல் பேண வேண்டும்; அதன் அழகு, இளமை, வலிமை ஆகியவற்றையே நிரந்தர சுய அடையாளமாகப் பற்றாமல் இருக்க வேண்டும்; பல கூறுகள் இன்னும் ஒருங்கிணைந்து செயல்படும் இந்தக் காலத்தையே அன்பு, அறம், சேவை, பூஜை, ஜபம், தியானம், ஞானவிசாரணை, இறைசார்பு ஆகியவற்றால் அர்த்தமுள்ளதாக்க வேண்டும். “வெந்து கிடந்தது” என்பது மரணத்தைப் பயப்படச் செய்யும் முடிவு அல்ல; “வெந்து கிடக்கும் நிலை வருமுன், உயிருடன் இயங்கும் இந்த அரிய யாக்கையை நீ எதற்குப் பயன்படுத்துகிறாய்?” என்ற திருமூலரின் விழிப்பூட்டும் கேள்வியாக மாறுகிறது.

ஞானச் சூத்திரம்

எண்ணிக்கை
↓
பன்மை
↓
ஒருங்கிணைவு
↓
யாக்கை
↓
செயற்பாடு
↓
நிலையாமை
↓
வெந்து கிடந்தது

இதிலிருந்து:

உடல் சிக்கலானது
≠
உடல் நிரந்தரமானது

உடல் நிலையற்றது
≠
உடல் மதிப்பற்றது

மாறாக:

உடல் நிலையற்றது
↓
உடல் இருக்கும் காலம் அரியது
↓
வியப்பு
↓
நன்றி
↓
பொறுப்பு
↓
சாதனை

159 → 160 — ஒரே பார்வையில்

159 — “நீ ‘என் உடல்’ என்று பற்றிக்கொள்ளும் வடிவமே உடையக்கூடியது.”
↓
160 — “அந்த ‘ஒரு உடல்’ என்பதே பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைவு; அதன் நுணுக்கமும் சிக்கல்தன்மையும் அதை நிலையாமையிலிருந்து காப்பாற்றுவதில்லை.”

இதனால்:

வடிவப் பற்று
↓
கூறுகளின் விசாரணை
↓
உடல்–நான் அடையாளத்தின் தளர்வு
↓
உடல் இருக்கும் காலத்தின் அருமை
↓
சாதனை

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

திருமூலர் உடலின் கூறுகளை ஐந்து, ஆறு, முப்பது, பதினெட்டு, ஒன்பது, பதினைந்து என்று எண்ணிவிட்டு, இறுதியில் “வெந்து கிடந்தது” என்று கூறுகிறார். இதன் ஆழம் எண்களின் மறைகுறியைத் தேடுவதில் மட்டும் இல்லை; இவ்வளவு நுணுக்கமாக எண்ணக்கூடிய உடலும் நிரந்தரமல்ல என்பதை உணர்வதில்தான் உள்ளது. அதேவேளை, நிலையற்றது என்பதால் உடல் மதிப்பற்றதுமல்ல. பல கூறுகள் இன்று அதிசயமாக ஒருங்கிணைந்து பார்க்கவும், பேசவும், நேசிக்கவும், வழிபடவும், சாதனை செய்யவும் நமக்கு வாய்ப்பளிக்கின்றன. ஆகவே உடலை வெறுக்காதே; பேண். உடலையே நிரந்தரமான ‘நான்’ என்று பற்றாதே; விசாரி. உடல் இன்னும் இயங்குகிறது; அறம், அன்பு, சேவை, இறைசார்பு, ஞானம், சாதனை ஆகியவற்றிற்குப் பயன்படுத்து.

திருச்சிற்றம்பலம்.