அன்பர்களே,
நீங்கள் திருமந்திரத்தின் ஒரு மந்திரத்திற்கான பொருளையும், அதன் யோக–ஆகம–தந்திர விளக்கத்தையும் வாசித்துள்ளீர்கள்.
ஆனால், உங்களிடம் ஒரு கேள்வி…
திருமந்திரத்தைப் பற்றி அறிந்தீர்களா?
அல்லது
திருமந்திரத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கிவிட்டீர்களா?
இவை இரண்டும் ஒன்றல்ல.
திருமூலர் அருளிய ஒவ்வொரு திருமந்திரமும், வெறும் பாடல் அல்ல; ஒரு வருட தவத்தின் அனுபவச் சுருக்கம். அந்த அனுபவத்தை வெறும் வாசிப்பால் மட்டுமே முழுமையாகப் பெற முடியாது. அறிவு வழியைக் காட்டும்; ஆனால் சாதனையே அந்த வழியில் நம்மை நடத்தும்.
அதனால்தான், எமது குருநாதர் அகஸ்திய குலபதி ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனன் அவர்கள், திருமந்திரத்தை வெறும் நூலாக அல்ல, வாழ்வாக மாற்றும் ஒரு தனித்துவமான சாதனை முறையாக திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையை வகுத்துத் தந்துள்ளார்.
இந்த எழுத்துச் சாதனை என்பது,
ஒரு புத்தகத்திலிருந்து இன்னொரு புத்தகத்திற்கு சொற்களை நகலெடுக்கும் செயல் அல்ல.
இது,
நாள்தோறும் ஒரே ஒரு மந்திரத்தை மட்டுமே எழுதும் இந்த ஒழுக்கம், மனத்தின் அவசரத்தைக் குறைத்து, பொறுமையையும், கவனத்தையும், உள்ளுணர்வையும் வளர்க்கிறது. காலப்போக்கில், திருமந்திரம் ஒரு நூலாக உங்கள் கையில் இருப்பதில்லை; அது உங்கள் சிந்தனையிலும், சொல்லிலும், செயலிலும் வெளிப்படத் தொடங்கும்.
திருமந்திரத்தைப் படித்தவர்கள் பலர் இருக்கலாம்.
திருமந்திரத்தை வாழ்ந்தவர்கள் சிலரே.
அந்த அரிய சாதகர்களின் வரிசையில் நீங்கள் இணைவதற்கான அழைப்பே திருமந்திர எழுத்துச் சாதனை.
நீங்களும் இந்த அருள் யாத்திரையில் இணைந்து,
ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு மந்திரம்,
ஒவ்வொரு மந்திரத்திலும் ஒரு புதிய விழிப்பு,
ஒவ்வொரு விழிப்பிலும் சிவத்தை நோக்கிய ஒரு புதிய படி எடுத்து வையுங்கள்.
வாருங்கள்!
திருமந்திரத்தை வெறும் வாசிப்பதிலிருந்து, அதை வாழும் ஆன்மிகப் பயணத்திற்கு ஒன்றாக முன்னேறுவோம்.
திருமந்திர அரண்மனை – உலகளாவிய திருமந்திர குருகுலம்
திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையில் இணைந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள், கீழ்வரும் விண்ணப்படிவத்தை நிரப்பி திருமந்திர அரண்மனை திருமூலர் குருகுலத்தில் இணையுங்கள்.
📝 விண்ணப்படிவம் →
திருமூலர் படிக்கட்டு - 161
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஅறுபத்தொன்றாவது படிக்கட்டில் (161) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
அத்திப் பழமு மறைக்கீரை நல்வித்துங்
கொத்தி யுலைப்பெய்து கூழிட்டு வைத்தனர்
அத்திப் பழத்தை யறைக்கீரை வித்துண்ணக்
கத்தி யெடுத்தவர் காடுபுக் காரே. (161)
சந்தி பிரித்த வடிவம்
அத்திப் பழமும், அறைக் கீரை நல் வித்தும்,
கொத்தி, உலைப் பெய்து, கூழ் இட்டு வைத்தனர்;
அத்திப் பழத்தை, அறைக் கீரை வித்து உண்ணக்,
கத்தி எடுத்தவர் காடு புக்காரே.
யோக–ஆகம–தந்திர–சைவத் தத்துவ ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
உடலைப் பேணும் உணவும் உடலின் இறுதிப் பயணமும்
அத்திப் பழமு மறைக்கீரை நல்வித்துங்
கொத்தி யுலைப்பெய்து கூழிட்டு வைத்தனர்
அத்திப் பழத்தை யறைக்கீரை வித்துண்ணக்
கத்தி யெடுத்தவர் காடுபுக் காரே. (161)
161-ஆம் பாடல் யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தில் மிக நுணுக்கமான உருவக அமைப்பைக் கொண்டுள்ளது. முதல் மூன்று அடிகளிலும் உணவு, தயாரித்தல், உண்ணுதல் ஆகியவற்றை நினைவூட்டும் சொற்கள் அடர்த்தியாக வருகின்றன; ஆனால் நான்காம் அடியில் காட்சி திடீரென “கத்தி எடுத்தவர் காடு புக்காரே” என்று மாறுகிறது.
P01-ல் கண்டபடி அத்திப்பழம், அறைக்கீரை, வித்து, உலை, கூழ், கத்தி, காடு ஆகியவற்றுக்கு குறிப்பிட்ட உடற்கூறு அல்லது யோக–தாந்திரிக அடையாளங்களை மரபுரை ஆதாரமின்றி நிர்ணயிப்பது பாதுகாப்பானதல்ல. எனவே இங்கு அவற்றை ஊகமாகச் சக்ரம், நாடி, விந்து, ஜடராக்னி போன்றவற்றுடன் இணைக்காமல், பாடலின் உறுதியான உருவக இயக்கத்திலிருந்து தத்துவத்தைப் பெறுவோம்.
அந்த இயக்கம்:
உணவுப் பொருட்கள் → தயாரித்தல் → உண்ணுதல் → உடலைப் பேணுதல் → கத்தி → காடு
இந்த எதிர்நிலையில்தான் பாடலின் ஆன்மிக அதிர்ச்சி இருக்கிறது.
1. “உண்ணுதல்” முதல் “காடு புகுதல்” வரை
முதல் மூன்று அடிகளிலும் வாழ்க்கையைத் தாங்கும் செயல் முன்னிலையில் உள்ளது:
பொருள் தேடப்படுகிறது,
கொத்தப்படுகிறது,
உலையில் இடப்படுகிறது,
கூழ் சேர்க்கப்படுகிறது,
உண்ணப்படுகிறது.
இவை அனைத்தும் பொதுவாக:
உடல் தொடர்ந்து வாழ வேண்டும்
என்ற நோக்கத்தோடு தொடர்புடைய செயல்கள்.
ஆனால் நான்காம் அடி:
“காடு புக்காரே.”
என்று முடிகிறது.
இதனால் ஒரு ஆழமான முரண்:
உடலைத் தாங்குவதற்கான அன்றாட முயற்சி
↕
உடலின் இறுதி நிலையாமை
என்ற வடிவில் வெளிப்படுகிறது.
2. திருமூலர் உணவை மறுக்கிறாரா?
இல்லை.
பாடலை:
“உண்பது பயனற்றது; எப்படியும் இறக்கத்தானே போகிறோம்”
என்று வாசிப்பது யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தின் நோக்கத்தைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்வதாகும்.
உணவு உடலைப் பேணுகிறது.
ஆனால்:
உணவு உடலை நிரந்தரமாக்குவதில்லை.
இதுவே வேறுபாடு.
அதாவது:
பேணுதல் ≠ நிரந்தரப்படுத்துதல்
இந்த வேறுபாடு 161-ன் ஆழமான ஞானவாசல்களில் ஒன்று.
3. வாழ்வதற்கான ஏற்பாடுகள் வாழ்க்கையின் இறுதி நோக்கமாகிவிடக்கூடாது
மனித வாழ்க்கையின் பெரும் பகுதி:
உணவு,
உடை,
வீடு,
பாதுகாப்பு,
உடல் நலம்,
வசதி
ஆகியவற்றைச் சுற்றியே செல்கிறது.
இவை தவறானவை அல்ல.
ஆனால் திருமூலரின் நிலையாமை விசாரணை கேட்கச் செய்வது:
“வாழ்வதற்கான ஏற்பாடுகளையே செய்து கொண்டிருக்கும்போது, வாழ்வின் நோக்கத்தை மறந்துவிட்டோமா?”
இதுதான் 161-ஐ வெறும் உணவுக் காட்சியிலிருந்து ஆன்மிகக் கேள்வியாக மாற்றுகிறது.
4. “உண்ணுதல்” — யாக்கையைத் தொடர்ந்து கட்டிக்கொண்டிருக்கும் செயல்
உடல் ஒருமுறை உருவாக்கப்பட்டு அப்படியே நிற்கும் பொருள் அல்ல.
அதை தொடர்ந்து:
உணவூட்டி,
ஓய்வளித்து,
பராமரித்து
வாழவைக்கிறோம்.
இதனால் 161, 160-ன் கருத்தை அடுத்த நிலைக்கு எடுத்துச் செல்கிறது.
160:
உடல் பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைவு.
161:
அந்த ஒருங்கிணைவு தொடர்ந்து பராமரிக்கப்பட வேண்டியது.
எனவே:
உடல் தன்னிறைவான நிரந்தரப் பொருள் அல்ல; தொடர்ச்சியான ஆதரவைத் தேவைப்படுத்தும் நிலையற்ற அமைப்பு.
5. இதுவே நிலையாமையின் இன்னொரு முகம்
ஒரு பொருள் உண்மையிலேயே முழுமையாகத் தன்னிறைவானதாக இருந்தால்:
அதை ஒவ்வொரு நாளும் உணவால் தாங்க வேண்டியதில்லை.
மனித உடல்:
பசி எடுக்கிறது,
உணவு கேட்கிறது,
ஓய்வு கேட்கிறது,
பராமரிப்பு கேட்கிறது.
இவை உடலை இழிவுபடுத்தும் குறைகள் அல்ல.
மாறாக:
உடல் சார்புடையது
என்பதைக் காட்டுகின்றன.
அதாவது நிலையாமை என்பது:
ஒருநாள் மரணம் வரும்
என்பது மட்டும் அல்ல.
ஒவ்வொரு நாளும் தன்னைத் தாங்கிக்கொள்ள ஆதரவு தேவைப்படும் தன்மையும் நிலையாமையின் ஒரு வெளிப்பாடு.
6. உணவு உடலாகிறது; உடலும் மாற்றத்திற்குட்படுகிறது
161-ன் உணவுக் காட்சியை விரிவாகப் பார்த்தால் ஒரு இயல்பான தத்துவக் கவனம் எழுகிறது:
வெளியிலிருந்த பொருள்
↓
தயாரிக்கப்படுகிறது
↓
உண்ணப்படுகிறது
↓
உடலைத் தாங்குகிறது.
அதாவது யாக்கை:
உலகத்திலிருந்து முற்றிலும் தனித்த ஒன்று அல்ல.
அது உலகிலிருந்து பொருளைப் பெற்றே தன்னைத் தாங்குகிறது.
இதனால்:
“இந்த உடல் முழுமையாக எனக்கே உரிய, தனித்து நிற்கும், மாற்றமற்ற பொருள்”
என்ற மனப்பாங்கு தளர்கிறது.
7. 159–161 : மண்ணிலிருந்து உணவு வரை
159-ல்:
மண் → கடம்
என்ற உருவகம்.
160-ல்:
பல கூறுகள் → உடற்கட்டமைப்பு
161-ல்:
உணவுப் பொருட்கள் → செயலாக்கம் → உண்ணுதல்
என்று நகர்கிறது.
மூன்றையும் சேர்த்தால் யாக்கையைப் பற்றிய மூன்று தவறான உறுதிகள் உடைகின்றன:
159 — வடிவம் நிரந்தரமல்ல.
160 — கட்டமைப்பு நிரந்தரமல்ல.
161 — கட்டமைப்பைத் தாங்கும் பராமரிப்பும் அதை நிரந்தரமாக்குவதில்லை.
இது அதிகாரத்தின் அழகான ஆழமாதல்.
8. “உடலைப் பேணுகிறேன்” என்பதிலிருந்து “உடலுக்காகவே வாழ்கிறேன்” என்பதற்குச் செல்லாதே
இது 161-ன் முக்கியமான சாதனைப் பிரிவு.
உடலைப் பேணுதல்:
அவசியம்.
ஆனால்:
உடலைப் பேணுவதையே வாழ்க்கையின் முழு நோக்கமாக்குதல்
வேறு.
இரண்டிற்கும் இடையே திருமூலரின் நிலையாமை ஞானம் ஒரு எல்லையை வரைகிறது:
உடலுக்காக உணவு வேண்டும்; ஆனால் வாழ்க்கையே உணவிற்காக அல்ல.
இதனை விரிவுபடுத்தினால்:
உடலுக்காக வீடு வேண்டும்;
வாழ்க்கையே வீட்டிற்காக அல்ல.
உடலுக்காகச் செல்வம் தேவை;
வாழ்க்கையே செல்வத்திற்காக அல்ல.
உடலுக்காகப் பாதுகாப்பு தேவை;
பாதுகாப்பைத் தேடிக்கொண்டே வாழ்க்கையை இழந்துவிடக் கூடாது.
9. யோகப் பார்வை — ஆகாரம் சாதனையை ஆதரிக்க வேண்டும்
யோக வாழ்வில் உடலைத் துன்புறுத்துவது இலக்கு அல்ல.
அதேபோல்:
உணவின்பமே வாழ்க்கையின் இலக்கு
என்பதும் இல்லை.
161-ன் அடிப்படையில் பாதுகாப்பாகச் சொல்லக்கூடிய யோகக் கருத்து:
ஆகாரம் உடலைத் தாங்கட்டும்; உடல் சாதனையைத் தாங்கட்டும்.
அதாவது:
உணவு → உடல்
↓
உடல் → சாதனை
இந்தச் சங்கிலி:
உணவு → உடல் → மேலும் உணவு
என்ற வட்டமாக மட்டும் சுருங்கிவிடக்கூடாது.
10. உணவு உடலைத் தாங்கும்; ஞானம் வாழ்க்கையின் திசையைத் தீர்மானிக்கும்
ஒருவர் மிகச் சிறந்த உணவை உண்ணலாம்.
உடலை நன்றாகப் பேணலாம்.
ஆரோக்கியத்தை கவனிக்கலாம்.
இவை அனைத்தும் மதிப்புடையவை.
ஆனால் இவை மட்டும்:
“நான் யார்?”
“எதற்காக வாழ்கிறேன்?”
“எதைச் சார்ந்து வாழ வேண்டும்?”
என்ற கேள்விகளுக்கு பதிலாகாது.
இதனால்:
உடலுக்கான ஆகாரம்
மற்றும்
உயிர்க்கான ஞானம்
என்ற இரண்டு தளங்களையும் வேறுபடுத்திப் பார்க்கலாம்.
11. ஆகமப் பார்வை — உணவால் பேணப்படும் உடல் வழிபாட்டுக் கருவியாகட்டும்
ஆகம அனுஷ்டானம்:
உடலில்லாமல் நடைபெறாது.
உடல்:
நமஸ்கரிக்கிறது,
கை பூஜை செய்கிறது,
வாய் மந்திரம் உச்சரிக்கிறது,
கண் தரிசிக்கிறது,
மனம் தியானிக்கிறது.
அதனால் உணவு:
வெறும் நாக்கின் இன்பத்திற்கான பொருள்
என்று மட்டுமே பார்க்கப்படாமல்,
அனுஷ்டானத்திற்கு தேவையான உடலைப் பேணும் ஆதாரம்
என்ற பார்வையும் உருவாகலாம்.
இதுவே உணவின் ஆன்மிக மறுமதிப்பீடு.
12. உணவு → உடல் → பூஜை
இதனை ஒரு ஆகமச் சாதனைச் சங்கிலியாக அமைத்தால்:
உணவு
↓
உடல் பேணப்படுகிறது
↓
உடல் செயல்படுகிறது
↓
பூஜை / ஜபம் / சேவை / தியானம் நடைபெறுகிறது
இதனால் உணவின் மதிப்பு குறையவில்லை.
மாறாக அது உயர்கிறது.
உணவு:
வெறும் இன்பப் பொருள்
என்பதிலிருந்து:
சாதனத்தைத் தாங்கும் ஆதாரம்
ஆகிறது.
13. தந்திரப் பார்வை — உடல் சாதனக் களம்; உணவு அதன் ஆதாரம்
தாந்திரிக மரபுகளில் உடலுக்கு முக்கியமான இடம் உண்டு. ஆனால் அதனால் 161-ன் ஒவ்வொரு உணவுச் சொல்லுக்கும் உடனடியாக மறைஉடற்கூறு அல்லது சக்தி குறியீடு கொடுக்க வேண்டியதில்லை.
இப்பாடலிலிருந்து பாதுகாப்பாகப் பெறக்கூடிய தாந்திரிகக் கோட்பாடு:
உடலை நிராகரிக்காதே; உடலைப் பயன்படுத்து.
அதனால்:
உணவு → உடலைத் தாங்கட்டும்;
உடல் → சாதனையைத் தாங்கட்டும்;
சாதனை → பற்றைக் குறைத்து விழிப்பை வளர்க்கட்டும்.
14. “உலை” என்பதை உடனே “ஜடராக்னி” என்று மாற்ற வேண்டாம்
உலை என்ற சொல் இருப்பதால்:
“இது வயிற்றிலுள்ள ஜடராக்னி”
என்று கூறுவது கவர்ச்சிகரமாக இருக்கலாம்.
ஆனால் பாடலின் சொற்பொருள் அதனைத் தனியாக நிரூபிக்கவில்லை.
அதேபோல்:
வித்து = விந்து,
அத்திப்பழம் = குறிப்பிட்ட உறுப்பு,
அறைக்கீரை = குறிப்பிட்ட நாடி
என்று மாற்றுவதும் ஆதாரமற்றதாகிவிடலாம்.
உரைக்கு விசுவாசமான தாந்திரிக அணுகுமுறை:
மறைகுறி இருக்கலாம் என்பதையும் திறந்துவை; ஆதாரம் கிடைக்கும் வரை அதைத் தீர்மானிக்கப்பட்ட உண்மையாகச் சொல்லாதே.
15. “கத்தி எடுத்தவர்” — ஒரு பெரிய திருப்பம்
முதல் மூன்று அடிகள் முழுவதும்:
உணவு.
நான்காம் அடியில்:
கத்தி.
இதனால் வாசகரின் மனநிலை உடனடியாக மாறுகிறது.
வாழ்வைத் தாங்குவதற்காகப் பயன்படுத்தப்பட்ட செயல்கள்:
கொத்துதல்,
சமைத்தல்,
உண்ணுதல்.
பின்னர்:
கத்தி எடுத்தல்,
காடு புகுதல்.
இந்த மாற்றம்:
வாழ்வைப் பேணுதல் → வாழ்வின் எல்லையைச் சந்தித்தல்
என்ற தத்துவத் திருப்பமாக வாசிக்க முடிகிறது.
16. “காடு” — அதிகாரச் சூழலில் முக்கியமான சொல்
161 தனியாக இருந்தால் காடு என்பது:
பொதுவான காடு
என்ற பொருளையும் கொள்ளலாம்.
ஆனால் இதற்கு முன்:
158:
விறகிட்டு எரிமூட்டி
160:
வெந்து கிடந்தது
என்று வந்திருக்கின்றன.
எனவே 161-ன்:
“காடு புக்காரே”
என்பது மரணம்–தகனம் சார்ந்த அதிகாரச் சூழலோடு தொடர்புபடக்கூடிய வலுவான வாய்ப்பைக் கொண்டுள்ளது.
இருப்பினும் துல்லியமாக:
காடு = சுடுகாடு
என்று நிறுவுவதற்கு உரைமரபின் ஆதரவு விரும்பத்தக்கது.
17. “உண்ணுதல்” ↔ “காடு புகுதல்”
பாடலின் மிக வலிமையான எதிர்நிலைகளில் ஒன்று:
உண்ணுதல்
↔
காடு புகுதல்
உண்ணுதல்:
உடலைத் தொடரச் செய்கிறது.
காடு புகுதல்:
அதிகாரச் சூழலில் உடலின் இறுதி எல்லையை நினைவூட்டுகிறது.
இதனால்:
வாழ்வைப் பேணும் செயல்
↔
வாழ்வின் முடிவை நினைவூட்டும் பயணம்
என்ற இருமை உருவாகிறது.
18. தினமும் உண்கிறோம்; ஆனால் ஏன் வாழ்கிறோம்?
இதுதான் 161 சாதகரிடம் எழுப்பக்கூடிய மிக ஆழமான கேள்வி.
மனிதன் தினமும்:
காலை உணவு,
மதிய உணவு,
இரவு உணவு
என்று உடலைத் தொடர்ந்து பேணுகிறான்.
ஆனால்:
“இந்தப் பேணப்பட்ட உடலால் நான் என்ன செய்கிறேன்?”
என்ற கேள்வியை எத்தனை முறை கேட்கிறான்?
இதுவே 161-ன் உணவுக் காட்சியை ஞான விசாரணையாக மாற்றுகிறது.
19. “வாழ்வதற்காக உண்கிறோம்” — அப்படியானால் “வாழ்வது எதற்காக?”
முதல் பதில்:
வாழ்வதற்காக உண்கிறோம்.
திருமூலரின் நிலையாமை விழிப்பு அடுத்த கேள்வியை எழுப்புகிறது:
வாழ்வது எதற்காக?
அங்கேதான்:
அறம்,
அன்பு,
சேவை,
இறைசார்பு,
ஞானம்,
சாதனை
என்ற உயர்ந்த நோக்கங்கள் முன்வருகின்றன.
இதனால்:
உணவு வாழ்க்கையைத் தாங்குகிறது; நோக்கம் வாழ்க்கைக்கு திசை தருகிறது.
20. உடலைத் தாங்குவது மட்டும் போதாது; வாழ்க்கையை அர்த்தமுள்ளதாக்க வேண்டும்
161-ன் நிலையாமைச் செய்தியை ஒரு வரியில்:
உடலைப் பேணுவது வாழ்க்கையின் அவசியம்; ஆனால் உடலைப் பேணுவதற்காக மட்டுமே வாழ்வது வாழ்க்கையின் நிறைவு அல்ல.
இது உணவை மறுப்பதுமல்ல.
உடலை மறுப்பதுமல்ல.
இது:
கருவியையும் இலக்கையும் வேறுபடுத்துதல்.
உடல்:
கருவி.
உணவு:
அந்தக் கருவியைத் தாங்கும் ஆதாரம்.
ஆனால் வாழ்க்கையின் ஆன்மிக இலக்கு:
அதைவிட ஆழமானது.
21. 160 → 161 : “உடல் என்ன?” என்பதிலிருந்து “உடலை ஏன் பேணுகிறாய்?” என்பதற்கு
160 கேட்பது போல:
“இந்த உடல் என்ன?”
பதில்:
பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைவு.
161 அடுத்ததாக:
“இந்த உடலை நீ தொடர்ந்து பேணுகிறாய்; எதற்காக?”
என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது.
இதனால்:
உடற்கட்டமைப்பு
↓
உடல் பராமரிப்பு
↓
வாழ்க்கை நோக்கம்
என்ற அழகான முன்னேற்றம் உருவாகிறது.
22. 159 → 160 → 161 : மூன்று அடுக்குகளில் “என் உடல்” மயக்கம் உடைகிறது
159
உடல் உடையக்கூடிய வடிவம்.
160
உடல் பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைவு.
161
அந்த உடல் தொடர்ந்து உணவு முதலிய ஆதரவால் பேணப்பட வேண்டியது; பேணப்பட்டாலும் அதன் இறுதி எல்லை நீங்குவதில்லை.
இதனால்:
வடிவம்
↓
கட்டமைப்பு
↓
சார்பு
↓
நிலையாமை
என்ற ஆழமாதல் கிடைக்கிறது.
23. “சார்பு” என்பது இப்பாடலின் முக்கியமான ஆன்மிகப் புரிதல்
உடல்:
உணவைச் சார்கிறது.
உணவு:
நிலத்தைச் சார்கிறது.
அதைத் தயாரிப்பது:
மனித உழைப்பைச் சார்கிறது.
உடல் தொடர்ந்து:
வெளிப்புற ஆதரவுகளைச் சார்ந்தே இயங்குகிறது.
இதனால்:
“நான் முழுமையாகத் தன்னிறைவானவன்”
என்ற அகங்காரக் கற்பனை தளர்கிறது.
நிலையாமை ஞானம் இங்கு:
மரண நினைவாக மட்டும் அல்ல,
சார்புணர்வாகவும்
வெளிப்படுகிறது.
24. சார்புணர்வு நன்றியுணர்வாக மாற வேண்டும்
உணவு மேசைக்கு வந்திருக்கிறது என்றால் அதன் பின்னால்:
நிலம்,
நீர்,
மழை,
விதை,
உழைப்பு,
பல மனிதர்களின் பங்கு
இருக்கலாம்.
உடல் தனியாக வாழ்வதில்லை.
இந்த உணர்வு:
அகங்காரத்தைத் தளர்த்தி
நன்றியை வளர்க்கும்.
இது பாடலின் நேரடி சொற்பொருள் அல்ல; ஆனால் அதன் உணவு–உடல் உருவகத்திலிருந்து பெறக்கூடிய வாழ்வியல் விரிவாக்கம்.
25. உணவை சாதனையாக மாற்றும் பார்வை
161-ன் வெளிச்சத்தில் உணவு எடுத்துக்கொள்ளும் முன் ஒரு சாதகர் மனத்தில்:
“இந்த உணவு உடலைத் தாங்கட்டும்; இந்த உடல் நல்ல செயலும் சாதனையும் செய்யட்டும்.”
என்ற பாவனையை வளர்க்கலாம்.
அப்போது:
உண்ணுதல் → நன்றியுணர்வு → உடல் பொறுப்பு → சாதனை
என்ற மாற்றம் வருகிறது.
உணவு துறக்கப்படவில்லை.
உணவின் நோக்கம் உயர்த்தப்படுகிறது.
26. 161 இரண்டு தீவிரங்களையும் மறுக்கிறது
முதல் தீவிரம்
உடலே எல்லாம்; அதைத் தாங்குவதே வாழ்க்கையின் முழு நோக்கம்.
இது நிலையாமையை மறக்கிறது.
இரண்டாவது தீவிரம்
உடல் நிலையற்றது; ஆகவே அதைப் பேண வேண்டியதில்லை.
இது சாதனக் கருவியை அலட்சியம் செய்கிறது.
சரியான நிலை:
உடலைப் பேண்; ஆனால் உடலைப் பேணுவதையே வாழ்க்கையின் இறுதி நோக்கமாக்காதே.
27. “காடு புக்காரே” முன் செய்ய வேண்டியது என்ன?
அதிகாரச் சூழலில் காடு இறுதி எல்லையை நினைவூட்டுமானால், 161 எழுப்பும் கேள்வி:
அந்தப் பயணம் வருமுன் இந்த உடலால் என்ன செய்தாய்?
உண்டாயா?
அதற்கு மேல்:
அன்பு செய்தாயா?
அறம் செய்தாயா?
யாருக்காவது உதவினாயா?
ஞானம் தேடினாயா?
இறையை நினைத்தாயா?
உன்னை அறிய முயன்றாயா?
இங்குதான் நிலையாமை:
பயம்
என்பதிலிருந்து:
வாழ்க்கைத் தரம்
என்ற கேள்வியாக மாறுகிறது.
28. 161-ன் ஆன்மிக இயக்கம்
உணவுப் பொருட்கள்
↓
தயாரித்தல்
↓
உண்ணுதல்
↓
உடல் பேணுதல்
↓
உடல் தொடர்தல்
↓
ஆனால் நிரந்தரம் அல்ல
↓
காடு நோக்கிய இறுதி எல்லை
↓
அப்படியானால் இந்தப் பேணப்பட்ட உடல் எதற்காக?
↓
அறம் + அன்பு + சேவை + இறைசார்பு + ஞானம் + சாதனை
29. யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தில் 161-ன் தனித்துவம்
முந்தைய பல பாடல்கள்:
மரணம் நிகழ்ந்தபின் உடலுக்கு என்ன நடக்கிறது
என்பதைப் பேசின.
161 வேறு இடத்தைத் தொடுகிறது.
அது:
உயிருடன் இருக்கும் போது நாம் உடலுக்காக என்ன செய்கிறோம்
என்பதைக் காட்சியாக்குகிறது.
நாம் உடலை:
உணவூட்டி,
சமைத்து,
பேணி
தொடர்ந்து காப்பாற்றுகிறோம்.
ஆனால்:
அந்தப் பராமரிப்பின் இறுதி எல்லை என்ன?
என்று பாடல் நினைவூட்டுகிறது.
இதனால் மரணக் காட்சி:
வாழ்க்கை நோக்க விசாரணையாக
மாறுகிறது.
ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
161-ஆம் பாடல் அத்திப்பழம், அறைக்கீரை, நல்வித்து ஆகியவற்றை முன்வைத்து, அவற்றைக் கொத்துதல், உலையில் இடுதல், கூழ் சேர்த்தல், உண்ணுதல் போன்ற செயல்களின் வழியாக உடலைத் தாங்கும் அன்றாட உணவு–பராமரிப்பு உலகை நினைவூட்டுகிறது; பின்னர் “கத்தி எடுத்தவர் காடு புக்காரே” என்ற திடீர் முடிவால் அந்தப் பராமரிப்பின் எல்லையை எதிர்கொள்ளச் செய்கிறது. இச்சொற்களில் ஒவ்வொன்றையும் குறிப்பிட்ட உடற்கூறு, சக்ரம், நாடி அல்லது தாந்திரிக மறைகுறியாக ஆதாரமின்றி மாற்றுவது உரைக்கு விசுவாசமானதல்ல. ஆனால் பாடலின் தத்துவ இயக்கம் தெளிவானது: மனித உடல் தன்னிறைவான, நிரந்தரப் பொருள் அல்ல; அது தொடர்ந்து உணவு மற்றும் பராமரிப்பைச் சார்ந்து இயங்கும் காலவரம்புடைய ஒருங்கிணைவு. உணவு உடலைத் தாங்குகிறது; ஆனால் உடலை நிரந்தரமாக்குவதில்லை. இதனால் திருமூலர் உணவையோ உடலையோ மறுப்பதில்லை; “உடலைப் பேணுவது அவசியம், ஆனால் உடலைப் பேணுவதையே வாழ்க்கையின் இறுதி நோக்கமாக்காதே” என்ற ஆழமான நிலையாமை விழிப்பை உருவாக்குகிறார். யோகப் பார்வையில் ஆகாரம் உடலைத் தாங்கி உடல் சாதனையைத் தாங்க வேண்டும்; ஆகமப் பார்வையில் உணவால் பேணப்படும் கைகள் பூஜை செய்யவும், வாய் மந்திரம் சொல்லவும், உடல் நமஸ்கரிக்கவும், மனம் தியானிக்கவும் வேண்டும்; சைவ ஞானப் பார்வையில் தொடர்ந்து வெளிப்புற ஆதரவுகளைச் சார்ந்து இயங்கும் இந்த யாக்கையையே நிரந்தரமான முழு ‘நான்’ என்று பற்றிக்கொள்வது விசாரணைக்குரியது. ஆகவே “காடு புக்காரே” என்ற இறுதி எல்லை பயத்தை உருவாக்குவதற்கல்ல; “ஒவ்வொரு நாளும் இவ்வளவு முயற்சியுடன் பேணப்படும் இந்த உடலை நீ எதற்காகப் பயன்படுத்துகிறாய்?” என்ற வாழ்க்கை நோக்கக் கேள்வியை எழுப்புவதற்காகும்.
ஞானச் சூத்திரம்
உணவு
↓
உடல் பேணுதல்
↓
உயிருள்ள செயற்பாடு
↓
காலவரம்பு
↓
நிலையாமை விழிப்பு
↓
வாழ்க்கை நோக்க விசாரணை
↓
சாதனை
இதன் சாரம்:
உணவு உடலைத் தாங்கும்; ஆனால் நிரந்தரமாக்காது.
உடலைப் பேணுதல் அவசியம்; ஆனால் உடலைப் பேணுவதற்காக மட்டுமே வாழ்வது நிறைவு அல்ல.
உடல் சாதனையின் கருவி; உடல் பராமரிப்பு அந்தக் கருவிக்கான பொறுப்பு.
160 → 161
160 — “பல கூறுகளால் ஆன இந்த நுணுக்கமான உடலும் இறுதியில் வெந்து கிடக்கிறது.”
↓
161 — “அந்த உடலை நாள்தோறும் உணவூட்டி எவ்வளவு பேணினாலும், அதன் நிலையாமை நீங்குவதில்லை; ஆகவே பேணப்படும் இந்த உடல் எதற்காக என்பதை விசாரி.”
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
மனிதன் தினமும் உடலுக்காக உணவைத் தேடுகிறான், தயாரிக்கிறான், உண்ணுகிறான், உடலைப் பேணுகிறான். திருமூலர் அந்த முயற்சியை மறுப்பதில்லை; ஆனால் அதன் நடுவே ஒரு கேள்வியை வைக்கிறார்: “இவ்வளவு அக்கறையுடன் பேணப்படும் இந்த உடல் எதற்காக?” உணவு உடலைத் தாங்கட்டும்; உடல் அறத்தையும் அன்பையும் சேவையையும் இறைசார்பையும் ஞானத்தையும் சாதனையையும் தாங்கட்டும். ஏனெனில் உடலைப் பேண முடியும்; அதை நிரந்தரமாக்க முடியாது.
தர்க்கக் கட்டமைப்பு
உடலைப் பேணும் செயற்பாட்டிலிருந்து உடலின் இறுதி எல்லைக்குத் திருமூலர் எவ்வாறு அழைத்துச் செல்கிறார்?
அத்திப் பழமு மறைக்கீரை நல்வித்துங்
கொத்தி யுலைப்பெய்து கூழிட்டு வைத்தனர்
அத்திப் பழத்தை யறைக்கீரை வித்துண்ணக்
கத்தி யெடுத்தவர் காடுபுக் காரே. (161)
161-ஆம் பாடலின் தர்க்கத்தைப் புரிந்துகொள்ள அதன் உருவகச் சொற்களுக்கு உடனடியாக மறைபொருள் வழங்க வேண்டியதில்லை. P01-ல் கண்டபடி அத்திப்பழம், அறைக்கீரை, வித்து, உலை, கூழ், கத்தி, காடு ஆகியவற்றின் துல்லிய உருவக அடையாளங்கள் மேலதிக மரபுரை ஒப்பீட்டைத் தேவைப்படுத்துகின்றன.
ஆனால் பாடலின் தர்க்க இயக்கம் மிகவும் தெளிவானது:
பொருட்கள் → தயாரிப்பு → உண்ணுதல் → கத்தி → காடு
முதல் மூன்று அடிகளிலும் வாழ்க்கையைத் தாங்கும் செயற்பாடு விரிகிறது; கடைசி அடியில் அந்தச் செயற்பாட்டு உலகம் திடீரென ஒரு இறுதி எல்லையை நோக்கித் திருப்பப்படுகிறது. இதுவே 161-ன் கட்டமைப்பு வலிமை.
1. 160 → 161 : “உடல் எதனால் ஆனது?” என்பதிலிருந்து “அந்த உடலை ஏன் தொடர்ந்து பேணுகிறாய்?” என்பதற்கு
160-ல் திருமூலர்:
ஐந்து → ஆறு → முப்பது → பதினெட்டு → ஒன்பது → பதினைந்து
என்று உடலின் பன்மையான கட்டமைப்பை விரித்தார்.
அதன் முடிவு:
“வெந்து கிடந்தது.”
161-ல் பார்வை மாறுகிறது.
இப்போது உடலின் உள்ளமைப்பை எண்ணுவதற்குப் பதிலாக, உடலோடு தொடர்புடைய அன்றாடப் பேணல்–உணவு உலகம் முன்னிலைப்படுத்தப்படுகிறது:
அத்திப்பழம்
→ அறைக்கீரை
→ வித்து
→ கொத்துதல்
→ உலை
→ கூழ்
→ உண்ணுதல்.
இதனால் தர்க்கம்:
160 — உடலின் கட்டமைப்பு என்ன?
↓
161 — அந்த உடலைத் தொடர்ந்து பேணும் செயற்பாடு என்ன?
என்று நகர்கிறது.
2. முதல் அடி — முதலில் “பொருட்கள்” மேடையில் வைக்கப்படுகின்றன
அத்திப் பழமு மறைக்கீரை நல்வித்துங்
பாடல் உடனே ஒரு கருத்தைச் சொல்லவில்லை.
மாறாக:
அத்திப்பழம் + அறைக்கீரை + நல்வித்து
என்று பொருட்களை முன்வைக்கிறது.
இது முக்கியம்.
160-ன் முதல் மூன்று அடிகள்:
எண்ணிக்கை
மூலம் உடலைப் பிரித்தன.
161-ன் தொடக்கம்:
பொருட்கள்
மூலம் அடுத்த காட்சியை உருவாக்குகிறது.
எனவே இரு பாடல்களுக்கும் ஒரு கட்டமைப்புச் சமநிலை உள்ளது:
160 — எண்ணிப் பட்டியலிடுதல்
161 — பெயரிட்டுப் பட்டியலிடுதல்
இரண்டிலும் திருமூலர் முதலில் கூறுகளை வாசகருக்கு முன் வைக்கிறார்.
3. முதல் அடியில் இன்னும் செயல் தொடங்கவில்லை
முதல் அடி முழுவதும்:
பொருட்களின் இருப்பு.
அவை இன்னும்:
கொத்தப்படவில்லை,
உலையில் இடப்படவில்லை,
கூழிடப்படவில்லை,
உண்ணப்படவில்லை.
இதனால் முதல் அடி ஒரு தொடக்க நிலையை உருவாக்குகிறது.
அதாவது:
பொருள் இருக்கிறது.
இரண்டாம் அடியில்:
அந்தப் பொருள்மீது செயல் தொடங்குகிறது.
இதுவே பாடலின் முதல் தர்க்க மாற்றம்.
4. இரண்டாம் அடி — நிலையான பொருள் செயற்பாட்டுக்குள் நுழைகிறது
கொத்தி யுலைப்பெய்து கூழிட்டு வைத்தனர்
இங்கு தொடர்ச்சியாக நான்கு வினைநிலைகள் வருகின்றன:
கொத்தி
↓
பெய்து
↓
இட்டு
↓
வைத்தனர்
முதல் அடியில் இருந்த பொருட்கள் இப்போது அப்படியே இருப்பதில்லை.
அவை:
மாற்றப்படுகின்றன.
இதனால் பாடலின் முதல் பெரிய தர்க்கம்:
பொருள் → செயல் → மாற்றம்
என்பதாகிறது.
5. “கொத்தி → பெய்து → இட்டு → வைத்தனர்” — காலம் நகர்கிறது
இரண்டாம் அடியின் வினைச்சங்கிலி முக்கியமானது.
திருமூலர் ஒரே வினையைச் சொல்லவில்லை.
பல செயல்களை வரிசைப்படுத்துகிறார்.
இதனால்:
ஒரு செயல் முடிகிறது → அடுத்த செயல் தொடங்குகிறது → அடுத்த நிலை வருகிறது
என்ற கால இயக்கம் உருவாகிறது.
இதுவே நிலையாமை அதிகாரத்திற்கு பொருத்தமான இலக்கிய அமைப்பு.
ஏனெனில்:
நிலையாமை என்பது அழிவு மட்டும் அல்ல; ஒரு நிலை மற்றொரு நிலையாக இடையறாது மாறுவதும் ஆகும்.
6. “வைத்தனர்” — செய்பவர்கள் காட்சிக்குள் வருகின்றனர்
முதல் அடியில்:
பொருட்கள்.
இரண்டாம் அடியில்:
அவற்றைச் செயற்படுத்தும் மனிதர்கள்.
வைத்தனர் என்பதால்:
செய்பவர்கள்
காட்சிக்குள் நுழைகிறார்கள்.
ஆனால் அவர்களின் தனிப்பட்ட அடையாளம் சொல்லப்படவில்லை.
இதுவே நான்காம் அடியின்:
“கத்தி எடுத்தவர்”
என்ற மனிதச் செய்பவருடன் தொடர்பை ஏற்படுத்துகிறது.
பாடலின் கட்டமைப்பில்:
வைத்தனர் ↔ எடுத்தவர் ↔ புக்கார்
என்ற மனிதச் செயல் தொடர் உருவாகிறது.
7. மூன்றாம் அடி — முதல் அடிக்குத் திரும்புகிறது
அத்திப் பழத்தை யறைக்கீரை வித்துண்ணக்
இங்கு முதல் அடியில் வந்த முக்கியச் சொற்கள் மீண்டும் வருகின்றன:
அத்திப்பழம்
அறைக்கீரை
வித்து
இது முக்கியமான மீள்வட்ட அமைப்பு.
முதல் அடி
பொருட்கள் அறிமுகப்படுத்தப்படுகின்றன.
இரண்டாம் அடி
அவை செயலாக்கப்படுகின்றன.
மூன்றாம் அடி
அவை மீண்டும் வருகின்றன — இப்போது உண்ண என்ற நோக்கத்தோடு.
எனவே:
பொருள் → செயலாக்கம் → பயன்பாடு
என்ற தர்க்கம் உருவாகிறது.
8. “உண்ண” — முதல் மூன்று அடிகளின் இலக்கு
முதல் அடியில் பொருட்கள்.
இரண்டாம் அடியில் தயாரிப்பு.
மூன்றாம் அடியில்:
உண்ண
என்று அதன் பயன்பாடு வெளிப்படுகிறது.
இதனால் முதல் மூன்று அடிகளையும் ஒரே சங்கிலியாக வாசிக்கலாம்:
உணவுப் பொருள்
↓
தயாரித்தல்
↓
உண்ணுதல்
அதாவது முதல் மூன்று அடிகளும் ஒரு முழுமையான அன்றாட வாழ்க்கைச் செயல்முறையை உருவாக்குகின்றன.
9. இங்கேயே பாடல் முடிந்திருந்தால்?
மூன்றாம் அடியுடன் பாடல் முடிந்திருந்தால்:
இது உணவு தயாரிப்பு அல்லது உணவுண்ணுதல் பற்றிய ஒரு காட்சியாகவே தோன்றியிருக்கும்.
ஆனால் திருமூலர் நான்காம் அடியைச் சேர்க்கிறார்:
கத்தி யெடுத்தவர் காடுபுக் காரே.
இந்த ஒரு அடி முதல் மூன்று அடிகளையும் மீண்டும் வாசிக்கச் செய்கிறது.
இதுவே 161-ன் மிக முக்கியமான இலக்கிய உத்தி.
10. நான்காம் அடி — காட்சியின் திடீர் முறிவு
முதல் மூன்று அடிகளின் சொல் உலகம்:
பழம்,
கீரை,
வித்து,
கொத்துதல்,
உலை,
கூழ்,
உண்ணுதல்.
நான்காம் அடியின் சொல் உலகம்:
கத்தி,
காடு.
இங்கு semantic field திடீரென மாறுகிறது.
இதனால் வாசகருக்கு ஒரு அதிர்ச்சி:
உணவு எங்கே?
காடு ஏன் வந்தது?
இந்த அதிர்ச்சியே பாடலின் தர்க்க கருவி.
11. “உண்ண” ↔ “புக்கார்” — இரண்டு இயக்கங்கள்
மூன்றாம் அடியில்:
உண்ண
நான்காம் அடியில்:
புக்கார்
இவை இரண்டும் இயக்கத்தைச் சுட்டுகின்றன.
ஆனால் திசைகள் வேறுபட்டவை:
உண்ணுதல் — ஒன்று உடலுக்குள் செல்கிறது.
புகுதல் — மனிதன் வேறு இடத்திற்குள் செல்கிறான்.
இதனால் ஒரு இலக்கிய எதிர்நிலை உருவாகிறது:
உணவு உடலுக்குள்
↕
மனிதன் காட்டுக்குள்
இதனைத் தாண்டி மிகத் துல்லியமான மறைபொருள் வழங்காமல் இருந்தாலும், இந்த அமைப்பு பாடலின் தர்க்கத்தில் குறிப்பிடத்தக்கது.
12. “உடலுக்குள் கொண்டுவருதல்” ↔ “உடலோடு வெளியே செல்லுதல்”
உண்ணுதல் என்பது:
வெளியில் இருப்பதை உடலுக்குள் கொண்டுவருதல்.
பாடலின் இறுதி:
ஒருவர் காட்டிற்குச் செல்கிறார்.
இதனால் முதல் மூன்று அடிகளின்:
சேர்த்தல் / உட்கொள்ளுதல்
என்ற இயக்கத்திற்கு எதிராக நான்காம் அடியில்:
புறப்படுதல் / இடமாற்றம்
என்ற இயக்கம் வருகிறது.
அதாவது:
உடலைத் தாங்குவதற்காக உள்ளே எடுத்தல்
↓
இறுதியில் உடலோடு ஒரு எல்லையை நோக்கிச் செல்லுதல்
என்ற அதிகாரச் சார்ந்த வாசிப்பு உருவாகிறது.
13. “கொத்தி” ↔ “கத்தி” — ஒலியியல் பாலம்
இரண்டாம் அடியில்:
கொத்தி
நான்காம் அடியில்:
கத்தி
ஒலி ரீதியாக இவை நெருக்கமானவை.
மேலும் இரண்டிலும்:
வெட்டுதல் / பிரித்தல்
என்ற செயற்பாட்டு வட்டம் நினைவூட்டப்படுகிறது.
எனவே பாடலின் உள்ளே:
கொத்தி → கத்தி
என்ற ஒலிப் பாலம் உருவாகிறது.
இது திட்டமிட்ட சிலேடை என்று உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. ஆனால் பாடலின் கட்டமைப்பில் இது கவனிக்கத்தக்க சொல் எதிரொலி.
14. “வைத்தனர்” ↔ “புக்கார்”
இரண்டாம் அடியில்:
வைத்தனர்
நான்காம் அடியில்:
புக்கார்
இரண்டுமே பன்மைச் செயற்பாட்டை வெளிப்படுத்துகின்றன.
ஆனால் திசைகள் வேறுபடுகின்றன:
வைத்தனர் — ஒன்றை ஓர் இடத்தில் நிலைநிறுத்துதல்.
புக்கார் — ஓர் இடத்திற்குள் நகர்தல்.
இதனால்:
வைத்தல் ↔ செல்லுதல்
என்ற எதிர்நிலையும் உருவாகிறது.
நிலையாக வைக்கப்பட்டவை கூட பாடலின் இறுதியில் இயக்கத்திற்குள் செல்கின்றன.
15. பாடல் முழுவதும் “நிலை” அல்ல, “மாற்றம்”
161-ல் வினைச்சொற்களை மட்டும் எடுத்துப் பார்த்தால்:
கொத்தி
→ பெய்து
→ இட்டு
→ வைத்தனர்
→ உண்ண
→ எடுத்தவர்
→ புக்கார்
எந்த இடத்திலும் காட்சி நீண்ட நேரம் அசையாமல் நிற்பதில்லை.
இது மிகவும் முக்கியமானது.
யாக்கை நிலையாமை என்ற அதிகாரத்தில்:
பொருள் மாறுகிறது,
அதன் வடிவம் மாறுகிறது,
அதன் பயன்பாடு மாறுகிறது,
செய்பவர் நகர்கிறார்,
இடமும் மாறுகிறது.
எனவே பாடலின் இலக்கணமே:
நிலையாமையை இயக்கமாகக் காட்டுகிறது.
16. 160-ன் “கிடந்தது” ↔ 161-ன் “புக்கார்”
இரண்டு பாடல்களின் இறுதி வினைகள் மிகவும் சுவாரசியமானவை.
160
கிடந்தது
செயலற்ற நிலை.
161
புக்கார்
இயக்கம்.
இதனால்:
160 — இறந்த உடலின் நிலை
161 — மனிதச் செயல்களின் இயக்கம்
என்ற மாற்றம் உருவாகிறது.
திருமூலர் மரணக் காட்சியில் மட்டும் வாசகரை நிறுத்தாமல், மீண்டும் உயிரோடு உள்ள மனிதர்களின் செயற்பாட்டு உலகுக்குக் கொண்டு வருகிறார்.
17. 158 → 160 → 161 : எரி, வெந்து கிடத்தல், காடு
அதிகாரத் தொடர்ச்சியில்:
158
விறகிட்டு எரிமூட்டி
160
வெந்து கிடந்தது
161
காடு புக்காரே
என்ற மூன்று கூறுகள் வருகின்றன.
இவை ஒரே தகனச் சூழலை நினைவூட்டும் வலுவான தொடர்ச்சியை உருவாக்குகின்றன.
ஆனால் உரைநேர்மைக்காக:
161-ன் காடு = சுடுகாடு
என்று மரபுரை ஆதாரமின்றி இறுதியாக நிர்ணயிக்காமல் இருப்பது நல்லது.
எனினும் அதிகாரத்தின் முன்னோக்கிய இயக்கத்தில் காடு ஒரு சாதாரண இடப்பெயர்ச்சியை விட அதிகமான இறுதி எல்லை உணர்வை ஏற்படுத்துகிறது.
18. 159 → 160 → 161 : வடிவம் → கட்டமைப்பு → பராமரிப்பு
இந்த மூன்று பாடல்களின் தர்க்க முன்னேற்றம் முக்கியமானது.
159
உடல் ஒரு உடையக்கூடிய வடிவம்.
160
அந்த உடல் பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைந்த கட்டமைப்பு.
161
அந்த உடலோடு தொடர்புடைய வாழ்க்கை தொடர்ந்து பொருள், தயாரிப்பு, உண்ணுதல் போன்ற பராமரிப்புச் செயல்களால் நிரம்பியுள்ளது; இருந்தாலும் அதன் இறுதி எல்லை நீங்கவில்லை.
இதனால்:
வடிவம்
↓
கட்டமைப்பு
↓
பராமரிப்பு
↓
நிலையாமை
என்ற ஆழமான முன்னேற்றம் உருவாகிறது.
19. “உடல் நிலையற்றது” என்பதைக் கடந்த அடுத்த கேள்வி
144 முதல் பல பாடல்கள்:
உடல் நிலைக்காது
என்பதைப் பல்வேறு கோணங்களில் நிறுவிவிட்டன.
அதே கருத்தை மீண்டும் மீண்டும் சொல்வதே திருமூலரின் நோக்கமாக இருந்தால் 161 தேவையில்லை.
161 புதிய கேள்வியைத் திறக்கிறது:
“நிலையற்ற இந்த உடலைப் பேணுவதற்காக மனிதன் செய்யும் அன்றாட முயற்சியின் இடம் என்ன?”
இது முக்கியமான முன்னேற்றம்.
உடல் நிலையற்றது.
ஆனால் மனிதன் அதை:
உணவூட்டி,
சமைத்து,
பாதுகாத்து,
தொடர்ந்து பேணுகிறான்.
திருமூலர் இந்த முரண்பாட்டையே வாசகருக்கு முன் வைக்கிறார்.
20. இதன் முடிவு “உடலைப் பேணாதே” அல்ல
தர்க்கத்தை இங்கே தவறாக எடுத்துக்கொள்ளக்கூடாது.
உடல் நிலையற்றது
↓
ஆகவே உணவு தேவையில்லை
என்பது திருமூலரின் தர்க்கமல்ல.
மாறாக:
உடல் நிலையற்றது
↓
ஆனால் அதை வாழும் காலத்தில் பேணுகிறோம்
↓
அப்படியானால் அந்தப் பேணப்பட்ட உடலை எதற்குப் பயன்படுத்துகிறோம்?
என்பதே ஆழமான கேள்வி.
இதனால்:
உடல் பராமரிப்பு → வாழ்க்கை நோக்கம்
என்ற மாற்றம் வருகிறது.
21. “வாழ்வதற்காக உண்கிறோம்” — அடுத்த கேள்வி என்ன?
161-ன் முதல் மூன்று அடிகளுக்குப் பொதுவான பதில்:
வாழ்வதற்காக உண்கிறோம்.
ஆனால் நான்காம் அடி அந்தப் பதிலை போதாமையாக்குகிறது.
ஏனெனில் வாழ்வின் உடல்சார் தொடர்ச்சி முடிவில்லாததல்ல.
எனவே அடுத்த கேள்வி:
“வாழ்வது எதற்காக?”
இதுவே 161-ன் தத்துவத் திருப்பம்.
அதாவது:
எதை உண்ணுகிறாய்?
என்பதிலிருந்து
எதற்காக வாழ்கிறாய்?
என்ற கேள்விக்குச் செல்கிறது.
22. “பேணுதல்” மற்றும் “நோக்கம்” இடையே திருமூலர் இடைவெளி உருவாக்குகிறார்
நாம் பெரும்பாலும்:
வாழ்வதற்கான ஏற்பாடுகள்
மற்றும்:
வாழ்வின் நோக்கம்
இரண்டையும் ஒன்றாக்கிவிடுகிறோம்.
உணவு, வீடு, உடை, செல்வம், பாதுகாப்பு ஆகியவை:
வாழ்வதற்கான ஏற்பாடுகள்.
ஆனால் அவையே:
வாழ்வின் இறுதி அர்த்தம்
அல்ல.
161-ன் தர்க்கத்தை விரிவாக்கினால்:
வாழ்வதற்கான கருவி ≠ வாழ்வின் இலக்கு
என்ற வேறுபாடு வெளிப்படுகிறது.
23. 161 ஏன் “யாக்கை நிலையாமை” அதிகாரத்தில் இருக்க வேண்டும்?
இந்தப் பாடல் உணவைப் பற்றியதாக மட்டும் இருந்தால் வேறு இடத்திலும் இருக்கலாம்.
ஆனால் இங்கு வருவதற்கான காரணம்:
உடலைப் பேணும் மனித முயற்சியின் எல்லையை நிலையாமையின் பின்னணியில் காட்டுவது.
முன்னைய பாடல்கள்:
உடல் இறந்தபின் என்ன நடக்கிறது?
என்று காட்டின.
161:
உயிருடன் இருக்கும்போது அந்த உடலுக்காக நாம் எவ்வளவு செய்கிறோம்?
என்ற பக்கத்தை வெளிக்கொணர்கிறது.
இதனால் மரணக் காட்சியிலிருந்து:
வாழ்க்கை முறையின் விமர்சனத்துக்கு
அதிகாரம் நகர்கிறது.
24. 157-ன் கேள்வி 161-ல் மீண்டும் ஆழமடைகிறது
157-ல் ஒரு முக்கியமான திருப்பம் ஏற்பட்டது:
நிலையாமையைப் பார்த்த மனிதனின் தேடல் மாறுகிறதா?
161-ல் அதே கேள்வி அன்றாட வாழ்க்கைக்குள் வருகிறது:
மரணம் உண்டு என்று அறிந்த மனிதன்
தினமும் உடலைப் பேணுகிறான்.
அது சரி.
ஆனால்:
அந்த உடலை எதற்காகப் பேணுகிறான்?
இதனால் 157-ன்:
“நிலையாமையைப் பார்த்தபின் நீ எதை நாடுகிறாய்?”
என்ற கேள்வி,
161-ல்:
“நிலையற்ற உடலைப் பேணியபின் அதனால் நீ என்ன செய்கிறாய்?”
என்று நடைமுறையாகிறது.
25. பாடலின் நான்கு அடிகளின் தர்க்க முன்னேற்றம்
முதல் அடி — கூறுகள்
அத்திப்பழம் + அறைக்கீரை + நல்வித்து
கேள்வி: என்னென்ன இருக்கின்றன?
இரண்டாம் அடி — மாற்றம்
கொத்தி → உலைப் பெய்து → கூழிட்டு → வைத்தனர்
கேள்வி: அவற்றுக்கு என்ன செய்கிறார்கள்?
மூன்றாம் அடி — நோக்கம்
உண்ண
கேள்வி: ஏன் தயாரிக்கிறார்கள்?
நான்காம் அடி — எல்லை
கத்தி எடுத்தவர் → காடு புக்கார்
கேள்வி: இந்த உடல் சார்ந்த வாழ்வின் இறுதி எல்லை எங்கே?
இதனால் பாடலின் கட்டமைப்பு:
பொருள் → செயல் → பயன்பாடு → எல்லை
என்ற நான்கு படிகளாகிறது.
26. இன்னும் ஆழமாகச் சொன்னால்: “தயாரிப்பு” முதல் “புறப்பாடு” வரை
161-ன் முழுக் காட்சியையும் இரண்டு பெரிய பகுதிகளாகப் பிரிக்கலாம்:
A. தயாரித்தல்
பொருள்
→ கொத்துதல்
→ உலை
→ கூழ்
→ உண்ணுதல்
B. புறப்படுதல்
கத்தி எடுத்தல்
→ காடு புகுதல்
இதனால்:
உடலைத் தொடரச் செய்யும் தயாரிப்பு
↕
உடலின் எல்லையை நினைவூட்டும் புறப்பாடு
என்ற இரட்டை அமைப்பு உருவாகிறது.
27. அதிகாரத்தின் பெரிய தர்க்கத்தில் 161
144–154 வரை பெரும்பாலும்:
உடலோடு சேர்ந்த உலக அடையாளங்கள் நிலைக்குமா?
என்ற கேள்வி முன்னிலையாக இருந்தது:
பெயர்,
செல்வம்,
உறவு,
பதவி,
சமூக மரியாதை.
155 முதல் விசாரணை உடலுக்குள் ஆழமாகிறது:
155 — உடல் பல கூறுகளின் கோயில்
159 — உடல் உடையக்கூடிய வடிவம்
160 — உடல் பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைவு
161 — அந்த நிலையற்ற உடலை மனிதன் தொடர்ந்து பேணுகிறான்
இதனால் இப்போது கேள்வி:
“நிலையற்ற உடலைப் பற்றாதே” என்பதோடு மட்டும் முடிவதில்லை; “அதைப் பேணும் காலத்தை எதற்குப் பயன்படுத்துகிறாய்?” என்பதாகிறது.
28. 161-ன் மையத் தர்க்கம்
161-ன் தர்க்கத்தை ஒரு வரியில் சுருக்கினால்:
உடலைத் தாங்குவதற்காக மனிதன் பொருளைத் தேடி, மாற்றி, சமைத்து, உண்ணுகிறான்; ஆனால் அந்தப் பேணல் உடலின் நிலையாமையை நீக்குவதில்லை. ஆகவே உடல் பராமரிப்பே வாழ்க்கையின் இறுதி இலக்காக இருக்க முடியாது.
இதிலிருந்து அடுத்த ஞானக் கேள்வி:
“பேணப்பட்ட இந்த உடலால் என்ன செய்ய வேண்டும்?”
29. முழுத் தர்க்க வரைபடம்
அத்திப்பழம் + அறைக்கீரை + நல்வித்து
↓
பொருட்கள்
↓
கொத்துதல்
↓
உலைப் பெய்தல்
↓
கூழிடுதல்
↓
வைத்தல்
↓
உண்ணுதல்
↓
உடலைத் தாங்குதல்
↓
ஆனால் உடல் நிரந்தரமல்ல
↓
கத்தி
↓
காடு
↓
உடல் பராமரிப்பின் எல்லை
↓
அப்படியானால் உடலை ஏன் பேணுகிறோம்?
↓
வாழ்க்கை நோக்க விசாரணை
30. 160 → 161 → அடுத்த கட்டம்
160 ஒரு அடையாள மயக்கத்தைத் தளர்த்தியது:
“பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைவான உடலே முழுமையான நான் தானா?”
161 இன்னொரு மயக்கத்தைத் தளர்த்துகிறது:
“அந்த உடலைப் பேணுவதற்காகவே என் முழு வாழ்க்கையும் தானா?”
இதனால் விசாரணை இரண்டு நிலைகளை அடைகிறது:
உடல் ≠ முழுமையான நான்
↓
உடல் பராமரிப்பு ≠ வாழ்க்கையின் முழுமையான நோக்கம்
இதுவே 161 அதிகாரத்தில் செய்யும் முக்கியமான முன்னேற்றம்.
தர்க்க இடம்
161-ஆம் பாடல், 160-ல் பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைவாகக் காட்டப்பட்டு இறுதியில் “வெந்து கிடந்தது” என்று முடிக்கப்பட்ட யாக்கையை அடுத்த கட்டத்தில் அதன் அன்றாடப் பேணல் உலகுக்குள் கொண்டு வருகிறது. முதல் அடியில் அத்திப்பழம், அறைக்கீரை, நல்வித்து எனப் பொருட்கள் முன்வைக்கப்படுகின்றன; இரண்டாம் அடியில் அவை கொத்தி → உலைப் பெய்து → கூழிட்டு → வைத்தனர் என்ற தொடர்ச்சியான மாற்றத்திற்குட்படுகின்றன; மூன்றாம் அடியில் உண்ண என்பது அந்தத் தயாரிப்பின் உடனடி நோக்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறது; நான்காம் அடியில் கத்தி எடுத்தவர் → காடு புக்கார் என்ற திடீர் இடமாற்றம் முதல் மூன்று அடிகளின் வாழ்வைப் பேணும் உலகத்திற்கே ஒரு எல்லையை உருவாக்குகிறது. இதனால் 159-ன் “உடல் உடையக்கூடிய வடிவம்”, 160-ன் “உடல் பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைவு” ஆகியவற்றைத் தொடர்ந்து, 161 “அந்த நிலையற்ற உடலை மனிதன் தொடர்ந்து பேணுகிறான்; ஆனால் அந்தப் பேணலே வாழ்க்கையின் இறுதி நோக்கமா?” என்ற புதிய விசாரணையைத் திறக்கிறது. எனவே இப்பாடலின் தர்க்க உச்சம் உணவை மறுப்பதில் அல்ல; “வாழ்வதற்காக உண்கிறாய்; அப்படியானால் வாழ்வது எதற்காக?” என்ற கேள்வியை எழுப்புவதில்தான் உள்ளது.
தர்க்கச் சூத்திரம்
பொருள்
↓
செயலாக்கம்
↓
உணவு
↓
உடல் பேணல்
↓
காலவரம்பு
↓
இறுதி எல்லை
↓
வாழ்க்கை நோக்க விசாரணை
159 → 160 → 161 ஒரே பார்வையில்
159 — உடல் உடையக்கூடிய வடிவம்.
↓
160 — அந்த வடிவமே பல கூறுகளின் நிலையற்ற ஒருங்கிணைவு.
↓
161 — அந்த நிலையற்ற ஒருங்கிணைப்பை மனிதன் தினமும் பேணுகிறான்; ஆகவே “உடலை எப்படிப் பேணுவது?” என்பதைக் கடந்தும் “பேணப்படும் இந்த உடலை எதற்காகப் பயன்படுத்துவது?” என்ற கேள்வி எழ வேண்டும்.
நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி
161-ன் தர்க்கம் “உண்ணாதே” என்பதல்ல; “உண்ணுவதால் பேணப்படும் உடல் எதற்காக?” என்பதே. திருமூலர் முதல் மூன்று அடிகளில் வாழ்க்கையைத் தாங்குவதற்கான பொருள், தயாரிப்பு, உண்ணுதல் ஆகியவற்றை விரித்து, கடைசி அடியில் அந்த உடல்சார் வாழ்வுக்கும் ஓர் எல்லை இருப்பதை நினைவூட்டுகிறார். இதனால் “எதை உண்ணுகிறாய்?” என்ற அன்றாடக் கேள்வி, “எதற்காக வாழ்கிறாய்?” என்ற ஞானக் கேள்வியாக மாறுகிறது.
சாதனை வாழ்வியல்
உடலைப் பேணுவதிலிருந்து வாழ்க்கையின் நோக்கத்தைப் பேணுவதற்கு
அத்திப் பழமு மறைக்கீரை நல்வித்துங்
கொத்தி யுலைப்பெய்து கூழிட்டு வைத்தனர்
அத்திப் பழத்தை யறைக்கீரை வித்துண்ணக்
கத்தி யெடுத்தவர் காடுபுக் காரே. (161)
161-ஆம் பாடலைச் சாதனை வாழ்வியலாக மாற்றும்போது, முதலில் ஒரு எல்லையைத் தெளிவாக வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். அத்திப்பழம், அறைக்கீரை, வித்து, உலை, கூழ், கத்தி, காடு ஆகியவற்றின் துல்லிய உருவக அடையாளங்கள் இன்னும் மரபுரை ஒப்பீட்டைத் தேவைப்படுத்துகின்றன. எனவே இவற்றுக்கு ஆதாரமற்ற உடற்கூறு, சக்ர, நாடி அல்லது தாந்திரிகப் பொருள்களை வழங்காமல், பாடலில் தெளிவாகத் தெரியும் இயக்கத்திலிருந்து வாழ்வியல் பயன்பாட்டைப் பெறுவோம்.
அந்த இயக்கம்:
பொருள் → தயாரிப்பு → உண்ணுதல் → உடல் பேணல் → இறுதி எல்லை
இதிலிருந்து சாதகருக்கு எழும் கேள்வி:
“நான் தினமும் இந்த உடலைப் பேணுகிறேன்; ஆனால் பேணப்படும் இந்த உடலால் நான் என்ன செய்கிறேன்?”
இதுவே 161-ன் சாதனை வாழ்வியல் மையம்.
1. “உண்ணுகிறேன்” என்பதற்கு அடுத்த கேள்வி — “எதற்காக வாழ்கிறேன்?”
நாம் தினமும் உண்கிறோம்.
அது இயல்பானது; அவசியமானது.
ஆனால் பெரும்பாலும்:
“எதை உண்பது?”
என்பதைப் பற்றி அதிகம் சிந்திக்கிறோம்.
161-ன் நிலையாமை விழிப்பு அதைவிட ஆழமான கேள்வியை எழுப்புகிறது:
“இந்த உணவால் பேணப்படும் வாழ்க்கை எதற்காக?”
இதுவே சாதகரின் முதல் மாற்றம்:
எதை உண்பது?
↓
எப்படி உடலைப் பேணுவது?
↓
எதற்காக இந்த உடலைப் பேணுவது?
2. உணவைத் துறக்க வேண்டாம்; உணவின் நோக்கத்தை உயர்த்து
161-ஐ:
“உடல் எப்படியும் அழியும்; ஆகவே உணவு, உடல்நலம் முதலியவை முக்கியமல்ல”
என்று புரிந்துகொள்வது தவறு.
சரியான மாற்றம்:
உணவு → உடலைத் தாங்கட்டும்
உடல் → நல்ல வாழ்க்கையைத் தாங்கட்டும்
நல்ல வாழ்க்கை → சாதனையைத் தாங்கட்டும்
அதாவது:
உணவு சாதனையின் எதிரி அல்ல; உணவிலேயே வாழ்க்கை முடிந்துவிடுவதுதான் பிரச்சினை.
3. உணவு எடுத்துக்கொள்ளும் முறையையே ஒரு சாதனையாக மாற்றலாம்
161-ஐ அன்றாடத்தில் பயன்படுத்துவதற்கான எளிய வழி உணவுக்கு முன் ஒரு சிறு பாவனை.
உணவைக் காணும்போது:
“இந்த உணவு என் உடலைத் தாங்கட்டும்; இந்த உடல் அறம், அன்பு, சேவை, இறைசார்பு, சாதனை ஆகியவற்றிற்குப் பயன்படட்டும்.”
என்று மனத்தில் நினைக்கலாம்.
அப்போது:
உண்ணுதல் → நன்றியுணர்வு → பொறுப்பு → சாதனை
என்ற மாற்றம் ஏற்படுகிறது.
உணவு வெறும் நாக்கின் அனுபவமாக இல்லாமல்:
வாழ்க்கை நோக்கத்திற்கான ஆதாரம்
ஆகிறது.
4. “எனக்காக உணவு” என்பதிலிருந்து “எனக்குக் கிடைத்த உணவு” என்பதற்கு
உணவு நமக்கு வருவதற்குப் பின்னால்:
நிலம், நீர், விதை, உழைப்பு, இயற்கை, பல மனிதர்களின் பங்கு
இருக்கிறது.
இது பாடலின் நேரடிப் பொருள் அல்ல; அதன் உணவுக் காட்சியிலிருந்து பெறக்கூடிய வாழ்வியல் விரிவாக்கம்.
இந்த உணர்வு:
உரிமை உணர்வு → நன்றியுணர்வு
என்ற மாற்றத்தை உருவாக்கும்.
“இது என் உணவு” என்பதோடு மட்டும் நிற்காமல்:
“இந்த உணவு எனக்குக் கிடைத்திருக்கிறது.”
என்று உணர்வது சாதகரின் அகங்காரத்தை மெதுவாகத் தளர்த்தும்.
5. உடல் தன்னிறைவானது அல்ல என்பதை தினமும் உணரலாம்
பசி என்பது சாதாரண உடல் நிகழ்வு.
ஆனால் சாதகருக்கு அது ஒரு ஞான நினைவூட்டலாகவும் இருக்கலாம்:
“இந்த உடல் தன்னைத்தானே நிரந்தரமாகத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாது.”
அதற்கு தொடர்ந்து:
உணவு,
நீர்,
உறக்கம்,
ஓய்வு,
பராமரிப்பு
தேவை.
இதனால்:
“நான் யாரையும் சாராதவன்”
என்ற அகங்காரத்திற்கு இடம் குறைகிறது.
உடலே சார்புடையது.
இதனை உணர்வது:
சார்பு → பணிவு → நன்றி
என்ற மாற்றத்தை உருவாக்கலாம்.
6. உடலைப் பேணுவதற்கும் உடலுக்காகவே வாழ்வதற்கும் வேறுபாடு உண்டு
இது 161-ன் மிக முக்கியமான வாழ்வியல் வேறுபாடு.
உடலைப் பேணுதல்
ஆரோக்கியமான உணவு,
போதுமான தூக்கம்,
உடற்பயிற்சி,
சுத்தம்,
தேவையான மருத்துவப் பராமரிப்பு.
இவை:
பொறுப்பு.
உடலுக்காகவே வாழ்தல்
வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதியும்:
சுவை, தோற்றம், வசதி, இன்பம், அலங்காரம்
என்பவற்றைச் சுற்றியே சுழலுவது.
அப்போது:
கருவி இலக்காகிவிடுகிறது.
சாதகரின் நிலை:
உடலைப் பேண்; ஆனால் உடலையே வாழ்க்கையின் இறுதி இலக்காக்காதே.
7. “சுவை” வாழ்க்கையின் எஜமானனாகிவிடுகிறதா?
உணவு:
உடலுக்கான தேவை.
ஆனால் சுவை:
ஆசையின் பெரிய தளமாகவும் மாறலாம்.
161-ஐ வாழ்வாக்கும்போது ஒருவர் தன்னிடம் கேட்கலாம்:
நான் பசிக்காக உண்கிறேனா?
பழக்கத்திற்காக உண்கிறேனா?
மன அழுத்தத்திற்காக உண்கிறேனா?
சுவைத் தூண்டுதலுக்காக தொடர்ந்து தேடுகிறேனா?
இதன் நோக்கம் உணவை குற்றமாக்குவது அல்ல.
மாறாக:
உண்ணுதல் விழிப்புடன் நடைபெறுகிறதா?
என்று பார்க்க வேண்டும்.
8. “தேவை” மற்றும் “ஆசை” இரண்டையும் வேறுபடுத்து
161-ன் உணவுக் காட்சியை விரிவுபடுத்தினால் வாழ்க்கையின் பல பகுதிகளுக்கும் இது பொருந்தும்.
உடலுக்கு:
உணவு தேவை.
ஆனால் மனித மனம்:
அதிக சுவை,
அதிக வசதி,
அதிக ஆடம்பரம்
என்று தொடர்ந்து விரிவடையலாம்.
இதனால் சாதகர் தினசரி ஒரு கேள்வியைப் பயன்படுத்தலாம்:
“இது என் தேவையா, என் ஆசையா?”
இந்த ஒரு கேள்வி:
உணவு,
வாங்குதல்,
உடை,
வசதி,
தொழில்நுட்பம்,
பயணம்,
செல்வம்
என அனைத்திலும் விழிப்பை உருவாக்கும்.
9. உடலுக்குச் செலவிடும் நேரத்தையும் உள்ளத்திற்குச் செலவிடு
நாம் தினமும்:
உணவு தயாரிக்கிறோம்,
குளிக்கிறோம்,
உடை அணிகிறோம்,
உடலைப் பராமரிக்கிறோம்.
இவை அவசியம்.
ஆனால் ஒரு சாதகர் கேட்க வேண்டியது:
“உடலுக்குச் செலவிடும் நேரத்தில் சிறிதாவது உள்ளத்திற்கும் செலவிடுகிறேனா?”
உதாரணமாக:
உணவுக்கு நேரம் உண்டு — ஜபத்திற்கும் நேரமுண்டா?
உடற்பயிற்சிக்கு நேரம் உண்டு — தியானத்திற்கும் நேரமுண்டா?
தோற்றத்தைப் பேணுகிறேன் — குணத்தையும் பேணுகிறேனா?
உடலைச் சுத்தப்படுத்துகிறேன் — மனத்தில் தேங்கிய பகை, பொறாமை, கோபத்தையும் கவனிக்கிறேனா?
10. “கொத்தி → பெய்து → இட்டு → வைத்தனர்” — நாம் எவ்வளவு முயற்சி செய்கிறோம்!
161-ன் இரண்டாம் அடி பல செயல்களை வரிசையாகக் காட்டுகிறது.
அதை நவீன வாழ்க்கையோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால்:
சம்பாதிக்கிறோம்,
வாங்குகிறோம்,
சமைக்கிறோம்,
சேமிக்கிறோம்,
சாப்பிடுகிறோம்,
மீண்டும் சம்பாதிக்கிறோம்.
இந்தச் சுழற்சி அவசியமானது.
ஆனால் அது:
வாழ்க்கையின் முழு வடிவமாக
மாறிவிட்டால்?
அங்கே 161 ஒரு கேள்வியை வைக்கிறது:
“வாழ்வதற்கான ஏற்பாடுகளையே செய்து கொண்டிருக்கும்போது, வாழ்வையே மறந்துவிட்டாயா?”
11. வேலை வாழ்க்கையில் — சம்பாதிப்பது எதற்காக?
உணவு பெற:
பொருளாதாரம் தேவை.
அதற்காக:
வேலை தேவை.
ஆனால்:
வேலை → சம்பளம் → உணவு → வசதி → மேலும் வேலை
என்ற சுற்றே முழு வாழ்க்கையாகிவிடலாம்.
161-ன் விழிப்பு:
“சம்பாதிக்கிறேன்; ஆனால் எதற்காக?”
என்று கேட்கச் செய்கிறது.
வேலை:
உடலைத் தாங்கட்டும்,
குடும்பத்தைத் தாங்கட்டும்,
பொறுப்புகளை நிறைவேற்றட்டும்.
ஆனால் அதே நேரத்தில் வாழ்க்கையில்:
அன்பு, அறம், கற்றல், சேவை, சாதனை
ஆகியவற்றிற்கும் இடம் இருக்க வேண்டும்.
12. செல்வத்தில் — “வாழ்வதற்கான வசதி” வாழ்க்கையின் நோக்கமாக மாறாதிருக்கட்டும்
நாம் செல்வத்தை உருவாக்குவது:
உணவு,
வீடு,
கல்வி,
பாதுகாப்பு,
எதிர்காலம்
ஆகியவற்றிற்காக.
இவை அனைத்தும் நியாயமானவை.
ஆனால் நிலையாமை விழிப்பு கேட்கிறது:
“எவ்வளவு வந்தால் வாழத் தொடங்குவேன்?”
“இன்னும் கொஞ்சம்” என்ற எண்ணம் முடிவில்லாமல் தொடரலாம்.
161-ன் நடைமுறைப் பாடம்:
வசதியை உருவாக்கு; ஆனால் வாழ்க்கையை வசதிக்காக ஒத்திப்போடாதே.
13. குடும்பத்தில் — உணவு கொடுப்பது மட்டும் அன்பல்ல
குடும்பத்தைப் பராமரிப்பதில்:
உணவு,
வீடு,
கல்வி,
பொருளாதார பாதுகாப்பு
முக்கியம்.
ஆனால் குடும்பத்திற்கு நாம் தர வேண்டியது அவை மட்டுமல்ல.
நேரம்,
கவனம்,
கேட்பது,
புரிதல்,
அன்பு,
மதிப்புகள்
ஆகியவையும் தேவை.
161-ன் வெளிச்சத்தில்:
உடலைப் பேணுவது மட்டும் போதாது; உறவையும் பேண வேண்டும்.
14. குழந்தைகளுக்கு “வாழ்வதற்கான வசதி” மட்டுமல்ல, “வாழ்வதற்கான திசையும்” கொடு
பெற்றோர்:
உணவு, கல்வி, உடை, வீடு
கொடுப்பதில் பெரும் உழைப்பைச் செலவிடுகிறார்கள்.
ஆனால் குழந்தைக்கு:
நான் யார்?
நல்ல வாழ்க்கை என்றால் என்ன?
பணத்தின் இடம் என்ன?
பிறருக்கு என்ன பொறுப்பு?
தோல்வியை எப்படி எதிர்கொள்வது?
உள்ளத்தை எப்படி வளர்ப்பது?
என்ற வாழ்க்கைத் திசையும் தேவை.
இது 161-ன் நேரடிப் பொருள் அல்ல; அதன் பராமரிப்பு ↔ நோக்கம் என்ற வேறுபாட்டின் குடும்பப் பயன்பாடு.
15. “காடு புக்காரே” — இன்று செய்ய வேண்டியதை ஒத்திப்போடாதே
பாடலின் இறுதி காட்சி வாழ்க்கைக்கு ஓர் எல்லை இருப்பதை நினைவூட்டுகிறது.
இதன் பயன்:
“மரணம் எப்போது வரும்?”
என்று பதற்றப்படுவது அல்ல.
மாறாக:
“நான் செய்ய வேண்டிய முக்கியமானதை ஏன் தொடர்ந்து ஒத்திப்போடுகிறேன்?”
என்று கேட்பது.
நாம் பொதுவாக:
“நேரம் கிடைத்தால் தியானிப்பேன்.”
“ஓய்வு பெற்றபின் ஆன்மிகத்தைப் பார்ப்பேன்.”
“பிறகு சேவை செய்வேன்.”
“ஒருநாள் அந்த மனிதரிடம் மன்னிப்பு கேட்பேன்.”
என்று சொல்லலாம்.
161:
வாழ்க்கையின் எல்லை நமது திட்ட அட்டவணையைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்ற கட்டாயம் இல்லை
என்பதை நினைவூட்டுகிறது.
16. சாதனையை “மீதமுள்ள நேரத்திற்கு” ஒதுக்காதே
பலருடைய வாழ்க்கை அமைப்பு:
வேலை முடிந்தால் → குடும்பப் பொறுப்பு முடிந்தால் → சமூக ஊடகம் முடிந்தால் → பொழுதுபோக்கு முடிந்தால் → நேரம் இருந்தால் சாதனை.
அதாவது:
சாதனை = மீதமுள்ள நேரம்.
161-ன் நிலையாமை விழிப்பில் இது தலைகீழாக வேண்டும்.
சாதனை என்பது:
வாழ்க்கையிலிருந்து மீதமான நேரத்தில் செய்யப்படும் ஒன்று அல்ல;
வாழ்க்கைக்கு திசை கொடுக்கும் மையப் பயிற்சி.
17. தினசரி உணவுடன் ஒரு சாதனை நேரத்தை இணைக்கலாம்
161-ஐ மிகவும் நடைமுறையாக வாழ்வதற்கான வழி:
ஒரு முக்கிய உணவுடன் ஒரு சிறிய ஆன்மிகப் பயிற்சியை இணைக்கவும்.
உதாரணமாக:
காலை உணவுக்கு முன் — 5 நிமிட ஜபம்.
மதிய உணவுக்கு முன் — ஒரு நிமிட நன்றியுணர்வு.
இரவு உணவுக்குப் பின் — அன்றைய நாள் சுயபரிசோதனை.
இதனால்:
உணவு உடலைப் பேணும் நினைவூட்டல்
↓
சாதனை உள்ளத்தைப் பேணும் நினைவூட்டல்
ஆகிறது.
18. உணவு ஒழுக்கம் — தண்டனை அல்ல, விழிப்பு
உணவில் ஒழுக்கம் என்றால்:
தன்னைத் துன்புறுத்துவது அல்ல.
மாறாக:
எப்போது உண்கிறேன்?
ஏன் உண்கிறேன்?
எவ்வளவு உண்கிறேன்?
உணவுக்குப் பிறகு உடலும் மனமும் எப்படி இருக்கின்றன?
என்று விழிப்புடன் கவனிப்பது.
இவ்வாறு:
தன்னிச்சையான உண்ணுதல் → விழிப்புள்ள உண்ணுதல்
என்ற மாற்றம் ஏற்படும்.
161-ன் வாழ்வியல் பயன்பாட்டில் இது முக்கியமானது.
19. உணவைக் குறித்து குற்ற உணர்வு உருவாக்க வேண்டாம்
நிலையாமை போதனை தவறாகப் பயன்படுத்தப்பட்டால்:
சுவையான உணவு உண்டால் குற்றம்,
உடலைப் பேணினால் பற்று,
வசதியாக வாழ்ந்தால் ஆன்மிகமின்மை
என்ற தவறான எண்ணம் வரலாம்.
அது தேவையில்லை.
பிரச்சினை:
அனுபவத்தில் இல்லை; அடையாளப் பற்றில்.
உண்ணலாம்.
அனுபவிக்கலாம்.
நன்றி கூறலாம்.
ஆனால்:
அதுவே வாழ்க்கையின் முழு அர்த்தம்
என்று மயங்காமல் இருக்க வேண்டும்.
20. உடல் பராமரிப்பை ஆன்மிக ஒழுக்கமாக மாற்று
உடல்:
சாதனை செய்ய வேண்டிய கருவி.
எனவே:
போதுமான தூக்கம்,
பொருத்தமான உணவு,
இயக்கம்,
ஓய்வு,
சுத்தம்,
தேவையான சிகிச்சை
ஆகியவை ஆன்மிகத்திற்கு வெளியிலானவை அல்ல.
அவை:
சாதனக் கருவியின் பராமரிப்பு.
இதனால்:
உடல்பற்று → உடல் பொறுப்பு
என்ற மாற்றம் வருகிறது.
21. “இன்று உடலை எதற்குப் பயன்படுத்தினேன்?” — இரவு சுயபரிசோதனை
161-க்கு மிகவும் பொருத்தமான ஒரு தினசரி கேள்வி:
“இன்று நான் பேணிய இந்த உடலை எதற்குப் பயன்படுத்தினேன்?”
நாள் முடிவில் ஐந்து தளங்களில் பார்க்கலாம்:
உடல்: நல்ல செயல் ஏதாவது செய்தேனா?
வாக்கு: ஒருவருக்கு ஆறுதல் அல்லது நன்மை அளித்தேனா?
அறிவு: ஏதாவது கற்றேனா அல்லது பகிர்ந்தேனா?
உறவு: யாரிடமாவது உண்மையாக அன்பு காட்டினேனா?
சாதனை: இறைநினைவு, ஜபம், தியானம் அல்லது சுயவிசாரணைக்கு நேரம் கொடுத்தேனா?
இந்த ஐந்து கேள்விகளும் 161-ஐ வாழும் சாதனையாக மாற்றும்.
22. “காடு” நினைவு — மரணப் பயமாக அல்ல, முன்னுரிமைத் தேர்வாக
அதிகாரச் சூழலில் காடு இறுதி எல்லையை நினைவூட்டுவதாக எடுத்துக்கொண்டால், சாதகர் அதைப் பயன்படுத்த வேண்டியது:
பயப்படுவதற்கல்ல;
முன்னுரிமைகளைத் தேர்ந்தெடுக்க.
ஒரு பிரச்சினை வந்தால்:
“இது உண்மையில் இவ்வளவு முக்கியமா?”
ஒரு சண்டை வந்தால்:
“இந்தக் கோபத்தை பல ஆண்டுகள் சுமக்க வேண்டுமா?”
ஒரு நல்ல செயல் முன் வந்தால்:
“இதை ஏன் ஒத்திப்போட வேண்டும்?”
ஒரு ஆன்மிக அழைப்பு வந்தால்:
“எப்போது தொடங்கப் போகிறேன்?”
இவ்வாறு மரண நினைவு:
வாழ்க்கைத் தேர்வு
ஆகிறது.
23. 160 மற்றும் 161 சேர்ந்து தரும் சாதனை சமநிலை
160 சொன்னது:
இந்த உடல் பல கூறுகளின் நிலையற்ற ஒருங்கிணைவு.
161 நினைவூட்டுவது:
அந்த உடலை நீ தினமும் பேணுகிறாய்.
இரண்டையும் சேர்த்தால்:
நிலையற்றது என்பதால் பற்றாதே.
அரிய கருவி என்பதால் அலட்சியம் செய்யாதே.
இதுவே திருமந்திரத்தின் உடல் சார்ந்த சாதனைப் பார்வையைப் புரிந்துகொள்ள மிக முக்கியமான சமநிலை.
24. நான்கு நிலை சாதனை
161-ஐ தினசரி நான்கு நிலைகளில் வாழலாம்:
1. உண் — விழிப்புடன்
உணவு உடலைத் தாங்குகிறது என்பதை உணர்.
2. நன்றி கூறு
உணவும் உடலும் இயல்பாகக் கிடைத்த நிரந்தர உரிமைகள் அல்ல.
3. பயன்படுத்து
பேணப்பட்ட உடலை நல்ல செயலுக்குப் பயன்படுத்து.
4. ஒத்திப்போடாதே
வாழ்க்கை காலவரம்புடையது என்பதை நினைவில் கொள்.
சுருக்கமாக:
உண் → நன்றி கூறு → பயன்படுத்து → ஒத்திப்போடாதே.
25. “161 சாதனை” — தினசரி 5 நிமிடப் பயிற்சி
உணவுக்கு முன் — 30 விநாடிகள்
உணவைப் பார்த்து:
“இந்த உணவு இந்த உடலைத் தாங்கட்டும்.”
அடுத்த 30 விநாடிகள்
“இந்த உடல் நல்ல செயலுக்குப் பயன்படட்டும்.”
நாளில் ஒரு செயல்
அன்றைய தினம் உடலைப் பயன்படுத்தி ஒரு தெளிவான நல்ல செயலைச் செய்யுங்கள்:
சேவை / உதவி / கற்றல் / கற்பித்தல் / பூஜை / ஜபம் / தியானம்.
இரவில் இரண்டு நிமிடங்கள்
கேளுங்கள்:
“இன்று உடலைப் பேணினேன்; வாழ்க்கையின் நோக்கத்தையும் பேணினேனா?”
26. வாழ்வின் பல தளங்களில் 161
வாழ்க்கைத் தளம்
வழக்கமான கவனம்
161 எழுப்பும் விழிப்பு
உணவு
என்ன சாப்பிடுவது?
இந்த உணவால் பேணப்படும் உடல் எதற்காக?
உடல்நலம்
எப்படி ஆரோக்கியமாக இருப்பது?
ஆரோக்கியத்தை எதற்குப் பயன்படுத்துகிறேன்?
வேலை
எவ்வளவு சம்பாதிப்பது?
சம்பாதிப்பதற்காக வாழ்கிறேனா, வாழ்வை ஆதரிக்க சம்பாதிக்கிறேனா?
செல்வம்
இன்னும் எவ்வளவு வேண்டும்?
கிடைத்ததை எவ்வாறு அர்த்தமுள்ளதாக்குகிறேன்?
குடும்பம்
தேவைகளை நிறைவேற்றுகிறேனா?
நேரம், அன்பு, கவனமும் தருகிறேனா?
ஆன்மிகம்
எனக்கு என்ன தெரியும்?
நான் எதை அனுஷ்டிக்கிறேன்?
காலம்
பிறகு செய்வேன்
முக்கியமானதை இன்று தொடங்க முடியுமா?
27. 161-ன் மிக முக்கியமான சாதனை மாற்றம்
பாடல் நம்மை:
உடல் பராமரிப்பு
என்பதிலிருந்து:
வாழ்க்கை பராமரிப்பு
என்ற நிலைக்கு அழைத்துச் செல்கிறது.
உடலை மட்டும் பராமரித்தால்:
வாழ்க்கை நீளலாம்.
ஆனால் வாழ்க்கையின்:
நோக்கம்,
உறவு,
அறம்,
உள்ளம்,
இறைசார்பு
பராமரிக்கப்படாவிட்டால் நீண்ட காலம் இருந்தாலும் ஆழம் குறையலாம்.
எனவே:
உடலை மட்டும் உயிரோடு வைத்திருக்காதே; வாழ்க்கையையும் விழிப்புடன் வைத்திரு.
28. சாதகருக்கான ஏழு சுயவிசாரணைக் கேள்விகள்
29. 159 → 160 → 161 — சாதனை முன்னேற்றம்
159
உடல் உடையக்கூடியது.
சாதனை:
உடலையே நிரந்தரமான “நான்” என்று பற்றாதே.
160
உடல் பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைவு.
சாதனை:
அந்த அரிய ஒருங்கிணைப்பை அலட்சியம் செய்யாமல் பேண்.
161
அந்த உடலைத் தொடர்ந்து பேணுகிறாய்; ஆனால் அதன் எல்லை நீங்குவதில்லை.
சாதனை:
பேணப்படும் உடலை அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கைக்குப் பயன்படுத்து.
இதன் முழுச் சூத்திரம்:
பற்றாதே → பேண் → பயன்படுத்து.
சாதனை வாழ்வியல் சாரம்
161-ஆம் பாடல் உணவு, தயாரித்தல், உண்ணுதல் ஆகிய அன்றாடச் செயல்களின் வழியாக மனிதன் தனது உடலைத் தொடர்ந்து பேணுவதைக் காட்சிப்படுத்தி, “கத்தி எடுத்தவர் காடு புக்காரே” என்ற இறுதி திருப்பத்தின் மூலம் அந்தப் பேணலுக்கும் ஓர் எல்லை இருப்பதை நினைவூட்டுகிறது. இதன் வாழ்வியல் பயன் உணவையோ உடலையோ மறுப்பது அல்ல. உணவு உடலைத் தாங்குகிறது; உடல் பராமரிப்பு அவசியமான பொறுப்பு. ஆனால் உணவு உடலை நிரந்தரமாக்காது; உடலைப் பேணுவதும் வாழ்க்கையின் இறுதி நோக்கமாக முடியாது. எனவே சாதகர் உணவை விழிப்புடனும் நன்றியுடனும் ஏற்று, உடலைப் பொறுப்புடன் பேணி, அந்தப் பேணப்பட்ட உடலை அறம், அன்பு, குடும்பப் பொறுப்பு, சேவை, கற்றல், பூஜை, ஜபம், தியானம், ஞானவிசாரணை, இறைசார்பு ஆகியவற்றிற்குப் பயன்படுத்த வேண்டும். “காடு புக்காரே” என்ற நிலையாமை நினைவு மரணப் பயமாக அல்ல, “நான் முக்கியமானதை ஏன் ஒத்திப்போடுகிறேன்?” என்ற முன்னுரிமைத் தெளிவாக மாற வேண்டும்.
சாதனைச் சூத்திரம்
உணவு
↓
உடல் பேணல்
↓
நன்றியுணர்வு
↓
உடல் பொறுப்பு
↓
காலவரம்பு விழிப்பு
↓
வாழ்க்கை நோக்கம்
↓
சாதனை
160 → 161 வாழ்வியல் ஒரே வரியில்
160 — “இந்த உடல் பல கூறுகளின் நிலையற்ற ஒருங்கிணைவு; ஆகவே அதையே நிரந்தரமான ‘நான்’ என்று பற்றாதே, ஆனால் அரிய சாதனக் கருவியாகப் பேண்.” 161 — “அந்த உடலை தினமும் உணவூட்டிப் பேணுகிறாய்; ஆகவே உடலைப் பேணுவதோடு நிற்காமல், பேணப்படும் இந்த யாக்கையை எதற்காகப் பயன்படுத்துகிறாய் என்பதையும் தினமும் விசாரி.”
நினைவில் நிற்க வேண்டிய சாதனை வரி
நாம் தினமும் உடலைப் பேணுகிறோம்; ஆனால் திருமூலரின் கேள்வி உடலைப் பேணுகிறாயா என்பதோடு முடிவதில்லை — “பேணப்பட்ட இந்த உடலால் நீ என்ன செய்கிறாய்?” என்பதில்தான் தொடங்குகிறது. உணவு உடலைத் தாங்கட்டும்; உடல் அறத்தைத் தாங்கட்டும். உடல் அன்பை வெளிப்படுத்தட்டும்; கைகள் சேவை செய்யட்டும்; வாக்கு நன்மையைப் பேசட்டும்; மனம் இறையை நினைக்கட்டும்; கிடைத்த காலம் சாதனையாகட்டும். உடலைப் பற்றாதே; உடலை அலட்சியம் செய்யாதே; உடலை அர்த்தமுள்ள வாழ்விற்குப் பயன்படுத்து.
சாதனை வாழ்வியல்
உடலைப் பேணுவதிலிருந்து வாழ்க்கையின் நோக்கத்தைப் பேணுவதற்கு
அத்திப் பழமு மறைக்கீரை நல்வித்துங்
கொத்தி யுலைப்பெய்து கூழிட்டு வைத்தனர்
அத்திப் பழத்தை யறைக்கீரை வித்துண்ணக்
கத்தி யெடுத்தவர் காடுபுக் காரே. (161)
161-ஆம் பாடலைச் சாதனை வாழ்வியலாக மாற்றும்போது, முதலில் ஒரு எல்லையைத் தெளிவாக வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். அத்திப்பழம், அறைக்கீரை, வித்து, உலை, கூழ், கத்தி, காடு ஆகியவற்றின் துல்லிய உருவக அடையாளங்கள் இன்னும் மரபுரை ஒப்பீட்டைத் தேவைப்படுத்துகின்றன. எனவே இவற்றுக்கு ஆதாரமற்ற உடற்கூறு, சக்ர, நாடி அல்லது தாந்திரிகப் பொருள்களை வழங்காமல், பாடலில் தெளிவாகத் தெரியும் இயக்கத்திலிருந்து வாழ்வியல் பயன்பாட்டைப் பெறுவோம்.
அந்த இயக்கம்:
பொருள் → தயாரிப்பு → உண்ணுதல் → உடல் பேணல் → இறுதி எல்லை
இதிலிருந்து சாதகருக்கு எழும் கேள்வி:
“நான் தினமும் இந்த உடலைப் பேணுகிறேன்; ஆனால் பேணப்படும் இந்த உடலால் நான் என்ன செய்கிறேன்?”
இதுவே 161-ன் சாதனை வாழ்வியல் மையம்.
1. “உண்ணுகிறேன்” என்பதற்கு அடுத்த கேள்வி — “எதற்காக வாழ்கிறேன்?”
நாம் தினமும் உண்கிறோம்.
அது இயல்பானது; அவசியமானது.
ஆனால் பெரும்பாலும்:
“எதை உண்பது?”
என்பதைப் பற்றி அதிகம் சிந்திக்கிறோம்.
161-ன் நிலையாமை விழிப்பு அதைவிட ஆழமான கேள்வியை எழுப்புகிறது:
“இந்த உணவால் பேணப்படும் வாழ்க்கை எதற்காக?”
இதுவே சாதகரின் முதல் மாற்றம்:
எதை உண்பது?
↓
எப்படி உடலைப் பேணுவது?
↓
எதற்காக இந்த உடலைப் பேணுவது?
2. உணவைத் துறக்க வேண்டாம்; உணவின் நோக்கத்தை உயர்த்து
161-ஐ:
“உடல் எப்படியும் அழியும்; ஆகவே உணவு, உடல்நலம் முதலியவை முக்கியமல்ல”
என்று புரிந்துகொள்வது தவறு.
சரியான மாற்றம்:
உணவு → உடலைத் தாங்கட்டும்
உடல் → நல்ல வாழ்க்கையைத் தாங்கட்டும்
நல்ல வாழ்க்கை → சாதனையைத் தாங்கட்டும்
அதாவது:
உணவு சாதனையின் எதிரி அல்ல; உணவிலேயே வாழ்க்கை முடிந்துவிடுவதுதான் பிரச்சினை.
3. உணவு எடுத்துக்கொள்ளும் முறையையே ஒரு சாதனையாக மாற்றலாம்
161-ஐ அன்றாடத்தில் பயன்படுத்துவதற்கான எளிய வழி உணவுக்கு முன் ஒரு சிறு பாவனை.
உணவைக் காணும்போது:
“இந்த உணவு என் உடலைத் தாங்கட்டும்; இந்த உடல் அறம், அன்பு, சேவை, இறைசார்பு, சாதனை ஆகியவற்றிற்குப் பயன்படட்டும்.”
என்று மனத்தில் நினைக்கலாம்.
அப்போது:
உண்ணுதல் → நன்றியுணர்வு → பொறுப்பு → சாதனை
என்ற மாற்றம் ஏற்படுகிறது.
உணவு வெறும் நாக்கின் அனுபவமாக இல்லாமல்:
வாழ்க்கை நோக்கத்திற்கான ஆதாரம்
ஆகிறது.
4. “எனக்காக உணவு” என்பதிலிருந்து “எனக்குக் கிடைத்த உணவு” என்பதற்கு
உணவு நமக்கு வருவதற்குப் பின்னால்:
நிலம், நீர், விதை, உழைப்பு, இயற்கை, பல மனிதர்களின் பங்கு
இருக்கிறது.
இது பாடலின் நேரடிப் பொருள் அல்ல; அதன் உணவுக் காட்சியிலிருந்து பெறக்கூடிய வாழ்வியல் விரிவாக்கம்.
இந்த உணர்வு:
உரிமை உணர்வு → நன்றியுணர்வு
என்ற மாற்றத்தை உருவாக்கும்.
“இது என் உணவு” என்பதோடு மட்டும் நிற்காமல்:
“இந்த உணவு எனக்குக் கிடைத்திருக்கிறது.”
என்று உணர்வது சாதகரின் அகங்காரத்தை மெதுவாகத் தளர்த்தும்.
5. உடல் தன்னிறைவானது அல்ல என்பதை தினமும் உணரலாம்
பசி என்பது சாதாரண உடல் நிகழ்வு.
ஆனால் சாதகருக்கு அது ஒரு ஞான நினைவூட்டலாகவும் இருக்கலாம்:
“இந்த உடல் தன்னைத்தானே நிரந்தரமாகத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாது.”
அதற்கு தொடர்ந்து:
உணவு,
நீர்,
உறக்கம்,
ஓய்வு,
பராமரிப்பு
தேவை.
இதனால்:
“நான் யாரையும் சாராதவன்”
என்ற அகங்காரத்திற்கு இடம் குறைகிறது.
உடலே சார்புடையது.
இதனை உணர்வது:
சார்பு → பணிவு → நன்றி
என்ற மாற்றத்தை உருவாக்கலாம்.
6. உடலைப் பேணுவதற்கும் உடலுக்காகவே வாழ்வதற்கும் வேறுபாடு உண்டு
இது 161-ன் மிக முக்கியமான வாழ்வியல் வேறுபாடு.
உடலைப் பேணுதல்
ஆரோக்கியமான உணவு,
போதுமான தூக்கம்,
உடற்பயிற்சி,
சுத்தம்,
தேவையான மருத்துவப் பராமரிப்பு.
இவை:
பொறுப்பு.
உடலுக்காகவே வாழ்தல்
வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதியும்:
சுவை, தோற்றம், வசதி, இன்பம், அலங்காரம்
என்பவற்றைச் சுற்றியே சுழலுவது.
அப்போது:
கருவி இலக்காகிவிடுகிறது.
சாதகரின் நிலை:
உடலைப் பேண்; ஆனால் உடலையே வாழ்க்கையின் இறுதி இலக்காக்காதே.
7. “சுவை” வாழ்க்கையின் எஜமானனாகிவிடுகிறதா?
உணவு:
உடலுக்கான தேவை.
ஆனால் சுவை:
ஆசையின் பெரிய தளமாகவும் மாறலாம்.
161-ஐ வாழ்வாக்கும்போது ஒருவர் தன்னிடம் கேட்கலாம்:
நான் பசிக்காக உண்கிறேனா?
பழக்கத்திற்காக உண்கிறேனா?
மன அழுத்தத்திற்காக உண்கிறேனா?
சுவைத் தூண்டுதலுக்காக தொடர்ந்து தேடுகிறேனா?
இதன் நோக்கம் உணவை குற்றமாக்குவது அல்ல.
மாறாக:
உண்ணுதல் விழிப்புடன் நடைபெறுகிறதா?
என்று பார்க்க வேண்டும்.
8. “தேவை” மற்றும் “ஆசை” இரண்டையும் வேறுபடுத்து
161-ன் உணவுக் காட்சியை விரிவுபடுத்தினால் வாழ்க்கையின் பல பகுதிகளுக்கும் இது பொருந்தும்.
உடலுக்கு:
உணவு தேவை.
ஆனால் மனித மனம்:
அதிக சுவை,
அதிக வசதி,
அதிக ஆடம்பரம்
என்று தொடர்ந்து விரிவடையலாம்.
இதனால் சாதகர் தினசரி ஒரு கேள்வியைப் பயன்படுத்தலாம்:
“இது என் தேவையா, என் ஆசையா?”
இந்த ஒரு கேள்வி:
உணவு,
வாங்குதல்,
உடை,
வசதி,
தொழில்நுட்பம்,
பயணம்,
செல்வம்
என அனைத்திலும் விழிப்பை உருவாக்கும்.
9. உடலுக்குச் செலவிடும் நேரத்தையும் உள்ளத்திற்குச் செலவிடு
நாம் தினமும்:
உணவு தயாரிக்கிறோம்,
குளிக்கிறோம்,
உடை அணிகிறோம்,
உடலைப் பராமரிக்கிறோம்.
இவை அவசியம்.
ஆனால் ஒரு சாதகர் கேட்க வேண்டியது:
“உடலுக்குச் செலவிடும் நேரத்தில் சிறிதாவது உள்ளத்திற்கும் செலவிடுகிறேனா?”
உதாரணமாக:
உணவுக்கு நேரம் உண்டு — ஜபத்திற்கும் நேரமுண்டா?
உடற்பயிற்சிக்கு நேரம் உண்டு — தியானத்திற்கும் நேரமுண்டா?
தோற்றத்தைப் பேணுகிறேன் — குணத்தையும் பேணுகிறேனா?
உடலைச் சுத்தப்படுத்துகிறேன் — மனத்தில் தேங்கிய பகை, பொறாமை, கோபத்தையும் கவனிக்கிறேனா?
10. “கொத்தி → பெய்து → இட்டு → வைத்தனர்” — நாம் எவ்வளவு முயற்சி செய்கிறோம்!
161-ன் இரண்டாம் அடி பல செயல்களை வரிசையாகக் காட்டுகிறது.
அதை நவீன வாழ்க்கையோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால்:
சம்பாதிக்கிறோம்,
வாங்குகிறோம்,
சமைக்கிறோம்,
சேமிக்கிறோம்,
சாப்பிடுகிறோம்,
மீண்டும் சம்பாதிக்கிறோம்.
இந்தச் சுழற்சி அவசியமானது.
ஆனால் அது:
வாழ்க்கையின் முழு வடிவமாக
மாறிவிட்டால்?
அங்கே 161 ஒரு கேள்வியை வைக்கிறது:
“வாழ்வதற்கான ஏற்பாடுகளையே செய்து கொண்டிருக்கும்போது, வாழ்வையே மறந்துவிட்டாயா?”
11. வேலை வாழ்க்கையில் — சம்பாதிப்பது எதற்காக?
உணவு பெற:
பொருளாதாரம் தேவை.
அதற்காக:
வேலை தேவை.
ஆனால்:
வேலை → சம்பளம் → உணவு → வசதி → மேலும் வேலை
என்ற சுற்றே முழு வாழ்க்கையாகிவிடலாம்.
161-ன் விழிப்பு:
“சம்பாதிக்கிறேன்; ஆனால் எதற்காக?”
என்று கேட்கச் செய்கிறது.
வேலை:
உடலைத் தாங்கட்டும்,
குடும்பத்தைத் தாங்கட்டும்,
பொறுப்புகளை நிறைவேற்றட்டும்.
ஆனால் அதே நேரத்தில் வாழ்க்கையில்:
அன்பு, அறம், கற்றல், சேவை, சாதனை
ஆகியவற்றிற்கும் இடம் இருக்க வேண்டும்.
12. செல்வத்தில் — “வாழ்வதற்கான வசதி” வாழ்க்கையின் நோக்கமாக மாறாதிருக்கட்டும்
நாம் செல்வத்தை உருவாக்குவது:
உணவு,
வீடு,
கல்வி,
பாதுகாப்பு,
எதிர்காலம்
ஆகியவற்றிற்காக.
இவை அனைத்தும் நியாயமானவை.
ஆனால் நிலையாமை விழிப்பு கேட்கிறது:
“எவ்வளவு வந்தால் வாழத் தொடங்குவேன்?”
“இன்னும் கொஞ்சம்” என்ற எண்ணம் முடிவில்லாமல் தொடரலாம்.
161-ன் நடைமுறைப் பாடம்:
வசதியை உருவாக்கு; ஆனால் வாழ்க்கையை வசதிக்காக ஒத்திப்போடாதே.
13. குடும்பத்தில் — உணவு கொடுப்பது மட்டும் அன்பல்ல
குடும்பத்தைப் பராமரிப்பதில்:
உணவு,
வீடு,
கல்வி,
பொருளாதார பாதுகாப்பு
முக்கியம்.
ஆனால் குடும்பத்திற்கு நாம் தர வேண்டியது அவை மட்டுமல்ல.
நேரம்,
கவனம்,
கேட்பது,
புரிதல்,
அன்பு,
மதிப்புகள்
ஆகியவையும் தேவை.
161-ன் வெளிச்சத்தில்:
உடலைப் பேணுவது மட்டும் போதாது; உறவையும் பேண வேண்டும்.
14. குழந்தைகளுக்கு “வாழ்வதற்கான வசதி” மட்டுமல்ல, “வாழ்வதற்கான திசையும்” கொடு
பெற்றோர்:
உணவு, கல்வி, உடை, வீடு
கொடுப்பதில் பெரும் உழைப்பைச் செலவிடுகிறார்கள்.
ஆனால் குழந்தைக்கு:
நான் யார்?
நல்ல வாழ்க்கை என்றால் என்ன?
பணத்தின் இடம் என்ன?
பிறருக்கு என்ன பொறுப்பு?
தோல்வியை எப்படி எதிர்கொள்வது?
உள்ளத்தை எப்படி வளர்ப்பது?
என்ற வாழ்க்கைத் திசையும் தேவை.
இது 161-ன் நேரடிப் பொருள் அல்ல; அதன் பராமரிப்பு ↔ நோக்கம் என்ற வேறுபாட்டின் குடும்பப் பயன்பாடு.
15. “காடு புக்காரே” — இன்று செய்ய வேண்டியதை ஒத்திப்போடாதே
பாடலின் இறுதி காட்சி வாழ்க்கைக்கு ஓர் எல்லை இருப்பதை நினைவூட்டுகிறது.
இதன் பயன்:
“மரணம் எப்போது வரும்?”
என்று பதற்றப்படுவது அல்ல.
மாறாக:
“நான் செய்ய வேண்டிய முக்கியமானதை ஏன் தொடர்ந்து ஒத்திப்போடுகிறேன்?”
என்று கேட்பது.
நாம் பொதுவாக:
“நேரம் கிடைத்தால் தியானிப்பேன்.”
“ஓய்வு பெற்றபின் ஆன்மிகத்தைப் பார்ப்பேன்.”
“பிறகு சேவை செய்வேன்.”
“ஒருநாள் அந்த மனிதரிடம் மன்னிப்பு கேட்பேன்.”
என்று சொல்லலாம்.
161:
வாழ்க்கையின் எல்லை நமது திட்ட அட்டவணையைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்ற கட்டாயம் இல்லை
என்பதை நினைவூட்டுகிறது.
16. சாதனையை “மீதமுள்ள நேரத்திற்கு” ஒதுக்காதே
பலருடைய வாழ்க்கை அமைப்பு:
வேலை முடிந்தால் → குடும்பப் பொறுப்பு முடிந்தால் → சமூக ஊடகம் முடிந்தால் → பொழுதுபோக்கு முடிந்தால் → நேரம் இருந்தால் சாதனை.
அதாவது:
சாதனை = மீதமுள்ள நேரம்.
161-ன் நிலையாமை விழிப்பில் இது தலைகீழாக வேண்டும்.
சாதனை என்பது:
வாழ்க்கையிலிருந்து மீதமான நேரத்தில் செய்யப்படும் ஒன்று அல்ல;
வாழ்க்கைக்கு திசை கொடுக்கும் மையப் பயிற்சி.
17. தினசரி உணவுடன் ஒரு சாதனை நேரத்தை இணைக்கலாம்
161-ஐ மிகவும் நடைமுறையாக வாழ்வதற்கான வழி:
ஒரு முக்கிய உணவுடன் ஒரு சிறிய ஆன்மிகப் பயிற்சியை இணைக்கவும்.
உதாரணமாக:
காலை உணவுக்கு முன் — 5 நிமிட ஜபம்.
மதிய உணவுக்கு முன் — ஒரு நிமிட நன்றியுணர்வு.
இரவு உணவுக்குப் பின் — அன்றைய நாள் சுயபரிசோதனை.
இதனால்:
உணவு உடலைப் பேணும் நினைவூட்டல்
↓
சாதனை உள்ளத்தைப் பேணும் நினைவூட்டல்
ஆகிறது.
18. உணவு ஒழுக்கம் — தண்டனை அல்ல, விழிப்பு
உணவில் ஒழுக்கம் என்றால்:
தன்னைத் துன்புறுத்துவது அல்ல.
மாறாக:
எப்போது உண்கிறேன்?
ஏன் உண்கிறேன்?
எவ்வளவு உண்கிறேன்?
உணவுக்குப் பிறகு உடலும் மனமும் எப்படி இருக்கின்றன?
என்று விழிப்புடன் கவனிப்பது.
இவ்வாறு:
தன்னிச்சையான உண்ணுதல் → விழிப்புள்ள உண்ணுதல்
என்ற மாற்றம் ஏற்படும்.
161-ன் வாழ்வியல் பயன்பாட்டில் இது முக்கியமானது.
19. உணவைக் குறித்து குற்ற உணர்வு உருவாக்க வேண்டாம்
நிலையாமை போதனை தவறாகப் பயன்படுத்தப்பட்டால்:
சுவையான உணவு உண்டால் குற்றம்,
உடலைப் பேணினால் பற்று,
வசதியாக வாழ்ந்தால் ஆன்மிகமின்மை
என்ற தவறான எண்ணம் வரலாம்.
அது தேவையில்லை.
பிரச்சினை:
அனுபவத்தில் இல்லை; அடையாளப் பற்றில்.
உண்ணலாம்.
அனுபவிக்கலாம்.
நன்றி கூறலாம்.
ஆனால்:
அதுவே வாழ்க்கையின் முழு அர்த்தம்
என்று மயங்காமல் இருக்க வேண்டும்.
20. உடல் பராமரிப்பை ஆன்மிக ஒழுக்கமாக மாற்று
உடல்:
சாதனை செய்ய வேண்டிய கருவி.
எனவே:
போதுமான தூக்கம்,
பொருத்தமான உணவு,
இயக்கம்,
ஓய்வு,
சுத்தம்,
தேவையான சிகிச்சை
ஆகியவை ஆன்மிகத்திற்கு வெளியிலானவை அல்ல.
அவை:
சாதனக் கருவியின் பராமரிப்பு.
இதனால்:
உடல்பற்று → உடல் பொறுப்பு
என்ற மாற்றம் வருகிறது.
21. “இன்று உடலை எதற்குப் பயன்படுத்தினேன்?” — இரவு சுயபரிசோதனை
161-க்கு மிகவும் பொருத்தமான ஒரு தினசரி கேள்வி:
“இன்று நான் பேணிய இந்த உடலை எதற்குப் பயன்படுத்தினேன்?”
நாள் முடிவில் ஐந்து தளங்களில் பார்க்கலாம்:
உடல்: நல்ல செயல் ஏதாவது செய்தேனா?
வாக்கு: ஒருவருக்கு ஆறுதல் அல்லது நன்மை அளித்தேனா?
அறிவு: ஏதாவது கற்றேனா அல்லது பகிர்ந்தேனா?
உறவு: யாரிடமாவது உண்மையாக அன்பு காட்டினேனா?
சாதனை: இறைநினைவு, ஜபம், தியானம் அல்லது சுயவிசாரணைக்கு நேரம் கொடுத்தேனா?
இந்த ஐந்து கேள்விகளும் 161-ஐ வாழும் சாதனையாக மாற்றும்.
22. “காடு” நினைவு — மரணப் பயமாக அல்ல, முன்னுரிமைத் தேர்வாக
அதிகாரச் சூழலில் காடு இறுதி எல்லையை நினைவூட்டுவதாக எடுத்துக்கொண்டால், சாதகர் அதைப் பயன்படுத்த வேண்டியது:
பயப்படுவதற்கல்ல;
முன்னுரிமைகளைத் தேர்ந்தெடுக்க.
ஒரு பிரச்சினை வந்தால்:
“இது உண்மையில் இவ்வளவு முக்கியமா?”
ஒரு சண்டை வந்தால்:
“இந்தக் கோபத்தை பல ஆண்டுகள் சுமக்க வேண்டுமா?”
ஒரு நல்ல செயல் முன் வந்தால்:
“இதை ஏன் ஒத்திப்போட வேண்டும்?”
ஒரு ஆன்மிக அழைப்பு வந்தால்:
“எப்போது தொடங்கப் போகிறேன்?”
இவ்வாறு மரண நினைவு:
வாழ்க்கைத் தேர்வு
ஆகிறது.
23. 160 மற்றும் 161 சேர்ந்து தரும் சாதனை சமநிலை
160 சொன்னது:
இந்த உடல் பல கூறுகளின் நிலையற்ற ஒருங்கிணைவு.
161 நினைவூட்டுவது:
அந்த உடலை நீ தினமும் பேணுகிறாய்.
இரண்டையும் சேர்த்தால்:
நிலையற்றது என்பதால் பற்றாதே.
அரிய கருவி என்பதால் அலட்சியம் செய்யாதே.
இதுவே திருமந்திரத்தின் உடல் சார்ந்த சாதனைப் பார்வையைப் புரிந்துகொள்ள மிக முக்கியமான சமநிலை.
24. நான்கு நிலை சாதனை
161-ஐ தினசரி நான்கு நிலைகளில் வாழலாம்:
1. உண் — விழிப்புடன்
உணவு உடலைத் தாங்குகிறது என்பதை உணர்.
2. நன்றி கூறு
உணவும் உடலும் இயல்பாகக் கிடைத்த நிரந்தர உரிமைகள் அல்ல.
3. பயன்படுத்து
பேணப்பட்ட உடலை நல்ல செயலுக்குப் பயன்படுத்து.
4. ஒத்திப்போடாதே
வாழ்க்கை காலவரம்புடையது என்பதை நினைவில் கொள்.
சுருக்கமாக:
உண் → நன்றி கூறு → பயன்படுத்து → ஒத்திப்போடாதே.
25. “161 சாதனை” — தினசரி 5 நிமிடப் பயிற்சி
உணவுக்கு முன் — 30 விநாடிகள்
உணவைப் பார்த்து:
“இந்த உணவு இந்த உடலைத் தாங்கட்டும்.”
அடுத்த 30 விநாடிகள்
“இந்த உடல் நல்ல செயலுக்குப் பயன்படட்டும்.”
நாளில் ஒரு செயல்
அன்றைய தினம் உடலைப் பயன்படுத்தி ஒரு தெளிவான நல்ல செயலைச் செய்யுங்கள்:
சேவை / உதவி / கற்றல் / கற்பித்தல் / பூஜை / ஜபம் / தியானம்.
இரவில் இரண்டு நிமிடங்கள்
கேளுங்கள்:
“இன்று உடலைப் பேணினேன்; வாழ்க்கையின் நோக்கத்தையும் பேணினேனா?”
26. வாழ்வின் பல தளங்களில் 161
வாழ்க்கைத் தளம்
வழக்கமான கவனம்
161 எழுப்பும் விழிப்பு
உணவு
என்ன சாப்பிடுவது?
இந்த உணவால் பேணப்படும் உடல் எதற்காக?
உடல்நலம்
எப்படி ஆரோக்கியமாக இருப்பது?
ஆரோக்கியத்தை எதற்குப் பயன்படுத்துகிறேன்?
வேலை
எவ்வளவு சம்பாதிப்பது?
சம்பாதிப்பதற்காக வாழ்கிறேனா, வாழ்வை ஆதரிக்க சம்பாதிக்கிறேனா?
செல்வம்
இன்னும் எவ்வளவு வேண்டும்?
கிடைத்ததை எவ்வாறு அர்த்தமுள்ளதாக்குகிறேன்?
குடும்பம்
தேவைகளை நிறைவேற்றுகிறேனா?
நேரம், அன்பு, கவனமும் தருகிறேனா?
ஆன்மிகம்
எனக்கு என்ன தெரியும்?
நான் எதை அனுஷ்டிக்கிறேன்?
காலம்
பிறகு செய்வேன்
முக்கியமானதை இன்று தொடங்க முடியுமா?
27. 161-ன் மிக முக்கியமான சாதனை மாற்றம்
பாடல் நம்மை:
உடல் பராமரிப்பு
என்பதிலிருந்து:
வாழ்க்கை பராமரிப்பு
என்ற நிலைக்கு அழைத்துச் செல்கிறது.
உடலை மட்டும் பராமரித்தால்:
வாழ்க்கை நீளலாம்.
ஆனால் வாழ்க்கையின்:
நோக்கம்,
உறவு,
அறம்,
உள்ளம்,
இறைசார்பு
பராமரிக்கப்படாவிட்டால் நீண்ட காலம் இருந்தாலும் ஆழம் குறையலாம்.
எனவே:
உடலை மட்டும் உயிரோடு வைத்திருக்காதே; வாழ்க்கையையும் விழிப்புடன் வைத்திரு.
28. சாதகருக்கான ஏழு சுயவிசாரணைக் கேள்விகள்
29. 159 → 160 → 161 — சாதனை முன்னேற்றம்
159
உடல் உடையக்கூடியது.
சாதனை:
உடலையே நிரந்தரமான “நான்” என்று பற்றாதே.
160
உடல் பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைவு.
சாதனை:
அந்த அரிய ஒருங்கிணைப்பை அலட்சியம் செய்யாமல் பேண்.
161
அந்த உடலைத் தொடர்ந்து பேணுகிறாய்; ஆனால் அதன் எல்லை நீங்குவதில்லை.
சாதனை:
பேணப்படும் உடலை அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கைக்குப் பயன்படுத்து.
இதன் முழுச் சூத்திரம்:
பற்றாதே → பேண் → பயன்படுத்து.
சாதனை வாழ்வியல் சாரம்
161-ஆம் பாடல் உணவு, தயாரித்தல், உண்ணுதல் ஆகிய அன்றாடச் செயல்களின் வழியாக மனிதன் தனது உடலைத் தொடர்ந்து பேணுவதைக் காட்சிப்படுத்தி, “கத்தி எடுத்தவர் காடு புக்காரே” என்ற இறுதி திருப்பத்தின் மூலம் அந்தப் பேணலுக்கும் ஓர் எல்லை இருப்பதை நினைவூட்டுகிறது. இதன் வாழ்வியல் பயன் உணவையோ உடலையோ மறுப்பது அல்ல. உணவு உடலைத் தாங்குகிறது; உடல் பராமரிப்பு அவசியமான பொறுப்பு. ஆனால் உணவு உடலை நிரந்தரமாக்காது; உடலைப் பேணுவதும் வாழ்க்கையின் இறுதி நோக்கமாக முடியாது. எனவே சாதகர் உணவை விழிப்புடனும் நன்றியுடனும் ஏற்று, உடலைப் பொறுப்புடன் பேணி, அந்தப் பேணப்பட்ட உடலை அறம், அன்பு, குடும்பப் பொறுப்பு, சேவை, கற்றல், பூஜை, ஜபம், தியானம், ஞானவிசாரணை, இறைசார்பு ஆகியவற்றிற்குப் பயன்படுத்த வேண்டும். “காடு புக்காரே” என்ற நிலையாமை நினைவு மரணப் பயமாக அல்ல, “நான் முக்கியமானதை ஏன் ஒத்திப்போடுகிறேன்?” என்ற முன்னுரிமைத் தெளிவாக மாற வேண்டும்.
சாதனைச் சூத்திரம்
உணவு
↓
உடல் பேணல்
↓
நன்றியுணர்வு
↓
உடல் பொறுப்பு
↓
காலவரம்பு விழிப்பு
↓
வாழ்க்கை நோக்கம்
↓
சாதனை
160 → 161 வாழ்வியல் ஒரே வரியில்
160 — “இந்த உடல் பல கூறுகளின் நிலையற்ற ஒருங்கிணைவு; ஆகவே அதையே நிரந்தரமான ‘நான்’ என்று பற்றாதே, ஆனால் அரிய சாதனக் கருவியாகப் பேண்.” 161 — “அந்த உடலை தினமும் உணவூட்டிப் பேணுகிறாய்; ஆகவே உடலைப் பேணுவதோடு நிற்காமல், பேணப்படும் இந்த யாக்கையை எதற்காகப் பயன்படுத்துகிறாய் என்பதையும் தினமும் விசாரி.”
நினைவில் நிற்க வேண்டிய சாதனை வரி
நாம் தினமும் உடலைப் பேணுகிறோம்; ஆனால் திருமூலரின் கேள்வி உடலைப் பேணுகிறாயா என்பதோடு முடிவதில்லை — “பேணப்பட்ட இந்த உடலால் நீ என்ன செய்கிறாய்?” என்பதில்தான் தொடங்குகிறது. உணவு உடலைத் தாங்கட்டும்; உடல் அறத்தைத் தாங்கட்டும். உடல் அன்பை வெளிப்படுத்தட்டும்; கைகள் சேவை செய்யட்டும்; வாக்கு நன்மையைப் பேசட்டும்; மனம் இறையை நினைக்கட்டும்; கிடைத்த காலம் சாதனையாகட்டும். உடலைப் பற்றாதே; உடலை அலட்சியம் செய்யாதே; உடலை அர்த்தமுள்ள வாழ்விற்குப் பயன்படுத்து.
ஒரே பார்வையில் முழுச் சாரம்
உடலைப் பேணும் அன்றாட முயற்சியிலிருந்து “எதற்காக வாழ்கிறேன்?” என்ற ஞான விசாரணை வரை
அத்திப் பழமு மறைக்கீரை நல்வித்துங்
கொத்தி யுலைப்பெய்து கூழிட்டு வைத்தனர்
அத்திப் பழத்தை யறைக்கீரை வித்துண்ணக்
கத்தி யெடுத்தவர் காடுபுக் காரே. (161)
161-ஆம் பாடல் யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தில் ஒரு முக்கியமான திருப்பத்தை உருவாக்குகிறது. முந்தைய பாடல்களில் உடல் சிதைதல், தகனம், உடற்கட்டமைப்பின் நிலையாமை ஆகியவை முன்னிலையாக இருந்தன. இங்கு திருமூலர் நமது அன்றாட வாழ்க்கைக்குள் வருகிறார். நாம் உடலை எவ்வாறு தொடர்ந்து உணவூட்டிப் பேணுகிறோம் என்பதைக் காட்டும் ஒரு செயல்முறைக் காட்சியை அமைத்து, அதன் முடிவில் “காடு புக்காரே” என்று எதிர்பாராத எல்லையை முன்வைக்கிறார்.
P01–P04 ஆய்வுகளின் அடிப்படையில், அத்திப்பழம், அறைக்கீரை, வித்து, உலை, கூழ், கத்தி, காடு ஆகியவற்றின் குறிப்பிட்ட உருவக அடையாளங்களை மரபுரை ஆதாரமின்றி நிர்ணயிக்காமல் இருப்பதே உரைக்கு நேர்மையான அணுகுமுறை. ஆனால் பாடலின் உறுதியான இயக்கம் தெளிவானது:
பொருட்கள் → தயாரித்தல் → உண்ணுதல் → உடலைப் பேணுதல் → காலவரம்பு → வாழ்க்கை நோக்க விசாரணை
இதுவே 161-ன் மொத்த ஞானத்தின் மையம்.
1. முதல் மூன்று அடிகள் “வாழ்வைப் பேணுதல்”; கடைசி அடி “அதன் எல்லை”
முதல் மூன்று அடிகளின் உலகம்:
அத்திப்பழம்,
அறைக்கீரை,
வித்து,
கொத்துதல்,
உலை,
கூழ்,
உண்ணுதல்.
இவை அனைத்தும்:
உடலைத் தொடர்ந்து வாழச் செய்வதற்கான செயற்பாட்டு உலகை
நினைவூட்டுகின்றன.
ஆனால் நான்காம் அடி:
“கத்தி யெடுத்தவர் காடுபுக் காரே.”
என்று திசையை மாற்றுகிறது.
இதனால் பாடலின் அடிப்படை எதிர்நிலை:
வாழ்வைப் பேணும் முயற்சி
↕
வாழ்வின் காலவரம்பு
என்பதாகிறது.
2. திருமூலரின் கேள்வி “ஏன் உண்கிறாய்?” என்பதல்ல
அதற்கான பதில் எளிது:
வாழ்வதற்காக.
ஆனால் 161 அங்கே நிற்கவில்லை.
அடுத்த கேள்வி:
“வாழ்வது எதற்காக?”
இதுவே பாடலின் தத்துவ மையம்.
உணவு:
உடலைத் தாங்குகிறது.
ஆனால்:
உடலைத் தாங்குவதற்கான காரணமே வாழ்க்கையின் இறுதி நோக்கமாக இருக்க முடியாது.
எனவே பாடல்:
எதை உண்கிறாய்?
என்ற கேள்வியிலிருந்து,
எதற்காக வாழ்கிறாய்?
என்ற ஞான விசாரணைக்குக் கொண்டு செல்கிறது.
3. உடலைப் பேணுதல் மற்றும் உடலை நிரந்தரப்படுத்துதல் ஒன்றல்ல
மனிதன் தினமும்:
உண்கிறான்,
குடிக்கிறான்,
உறங்குகிறான்,
உடலைப் பாதுகாக்கிறான்.
இவை அனைத்தும் உடலைப் பேணுகின்றன.
ஆனால்:
உடலை நிரந்தரமாக்குவதில்லை.
எனவே 161-ன் அடிப்படை வேறுபாடு:
பேணுதல் ≠ நிரந்தரப்படுத்துதல்
இதனை உணர்ந்தால் உடல் பராமரிப்பு மறுக்கப்படுவதில்லை; மாறாக அதன் சரியான இடம் தெளிவாகிறது.
4. உடல் தன்னிறைவான பொருள் அல்ல
160-ல்:
உடல் பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைவு.
161-ல் இன்னொரு பரிமாணம் வெளிப்படுகிறது:
அந்த ஒருங்கிணைவு தொடர்ந்து பேணப்பட வேண்டியது.
அதற்கு:
உணவு,
நீர்,
ஓய்வு,
பராமரிப்பு
தேவை.
எனவே உடல்:
தன்னைத்தானே நிரந்தரமாகத் தாங்கிக்கொள்ளும் சுயாதீனப் பொருள் அல்ல.
இது உடலை இழிவுபடுத்துவதில்லை.
மாறாக:
அதன் சார்புத்தன்மையை உணர்த்துகிறது.
5. சார்புணர்வு அகங்காரத்தைத் தளர்த்துகிறது
உடல் தொடர்ந்து வெளிப்புற ஆதரவுகளைச் சார்ந்திருக்கிறது என்றால்:
“நான் முற்றிலும் தன்னிறைவானவன்; யாரையும் எதையும் சாராதவன்”
என்ற அகங்காரத்திற்கு இடம் குறைகிறது.
இதிலிருந்து:
சார்பு உணர்வு
↓
பணிவு
↓
நன்றியுணர்வு
என்ற ஆன்மிக மாற்றம் சாத்தியமாகிறது.
உணவுக்குப் பின்னால்:
இயற்கை, உழைப்பு, காலம், பல காரணிகள்
இருப்பதை உணரும்போது உண்பதே ஒரு நன்றியுணர்வுப் பயிற்சியாக மாறலாம்.
6. “உடலுக்காக உணவு” — “உணவுக்காக வாழ்க்கை” அல்ல
161 உடல் பராமரிப்புக்கும் வாழ்க்கை நோக்கத்திற்கும் இடையே ஒரு தெளிவான எல்லையை உருவாக்குகிறது.
உணவு உடலுக்காக.
ஆனால்:
வாழ்க்கை உணவிற்காக மட்டும் அல்ல.
இதை விரிவுபடுத்தினால்:
வீடு வாழ்க்கையை ஆதரிக்கட்டும்; வாழ்க்கையே வீட்டிற்காக அல்ல.
செல்வம் வாழ்க்கையை ஆதரிக்கட்டும்; வாழ்க்கையே செல்வச் சேர்க்கைக்காக அல்ல.
வேலை வாழ்க்கையை ஆதரிக்கட்டும்; வாழ்க்கையே வேலைக்காக அல்ல.
இதன் மையக் கோட்பாடு:
வாழ்வதற்கான கருவிகளை வாழ்க்கையின் இலக்காக மாற்றாதே.
7. யோகப் பார்வை — ஆகாரம் உடலைத் தாங்கட்டும்; உடல் சாதனையைத் தாங்கட்டும்
161-ல் வரும் எண்களோ உருவகங்களோ அடிப்படையாகக் கொண்டு கட்டாயமான சக்ர–நாடி விளக்கங்கள் தேவையில்லை.
பாடலிலிருந்து பாதுகாப்பாகப் பெறக்கூடிய யோகச் சாரம்:
ஆகாரம் → உடல் → சாதனை
உணவு:
உடலைப் பேணுகிறது.
பேணப்பட்ட உடல்:
ஆசனம்,
ஜபம்,
தியானம்,
ஒழுக்கம்,
சேவை
ஆகியவற்றிற்குப் பயன்பட வேண்டும்.
எனவே:
உணவு சாதனையின் எதிரி அல்ல; சாதனையைத் தாங்கும் உடலின் ஆதாரம்.
8. ஆகமப் பார்வை — உணவால் பேணப்படும் உடல் வழிபாட்டுக் கருவி
உடல் உயிருடன் இருக்கும் காலத்தில்தான்:
கைகள் அர்ச்சிக்கின்றன,
வாய் மந்திரம் உச்சரிக்கிறது,
கண்கள் தரிசிக்கின்றன,
உடல் நமஸ்கரிக்கிறது,
மனம் தியானிக்கிறது.
இதனால்:
உணவு → உடல் → அனுஷ்டானம்
என்ற தொடர்பு உருவாகிறது.
உணவால் கிடைக்கும் உடல் வலிமை:
வெறும் இன்ப அனுபவத்திற்கு மட்டுமல்ல;
இறைசார்ந்த செயற்பாட்டிற்கும்
பயன்பட வேண்டும்.
9. தந்திரப் பார்வை — மறைகுறியைத் திணிக்காமல் உடலைச் சாதனக் களமாகப் பார்
உலை என்பதை உடனே ஜடராக்னி என்றும், வித்து என்பதை விந்து என்றும், மற்ற சொற்களை சக்ரம் அல்லது நாடி என்றும் மாற்றுவதற்கு இப்பாடல் மட்டும் போதுமான ஆதாரம் தரவில்லை.
எனவே இங்கு தாந்திரிகப் பார்வையின் பாதுகாப்பான மையம்:
உடலை நிராகரிக்காதே; சாதனக் களமாகப் பயன்படுத்து.
இதனால்:
உணவு → உடல் பராமரிப்பு → சக்தி → சாதனை
என்ற வாழ்வியல் வரிசையைப் பெறலாம்.
10. சைவ ஞானப் பார்வை — “இந்தப் பேணப்படும் உடலே முழுமையான நான் தானா?”
159:
உடல் உடையக்கூடிய வடிவம்.
160:
உடல் பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைவு.
161:
அந்த உடல் தொடர்ந்து வெளிப்புற ஆதரவால் பேணப்படுகிறது.
இவை சேர்ந்து ஒரு கேள்வியை ஆழப்படுத்துகின்றன:
“தொடர்ந்து உணவூட்டிப் பேண வேண்டிய, இறுதியில் நிலையாமைக்குட்படும் இந்த யாக்கையையே முழுமையான ‘நான்’ என்று கொள்ளலாமா?”
161 தனியாக இதற்கான முழுமையான metaphysical பதிலை வழங்கவில்லை.
ஆனால்:
உடல் = முழுமையான நிரந்தர சுயம்
என்ற அடையாளத்தை விசாரணைக்குள் கொண்டு வருகிறது.
11. “காடு புக்காரே” — பயத்தை உருவாக்கும் முடிவு அல்ல
அதிகாரச் சூழலில் காடு மரணம்–தகனம் சார்ந்த இறுதி எல்லையை நினைவூட்டக்கூடியது. ஆனால் அதன் துல்லிய உருவக அடையாளம் மரபுரை ஒப்பீட்டைத் தேவைப்படுத்துகிறது.
எனினும் பாடலின் நிலையாமைச் செய்தி தெளிவானது.
அது:
“ஒருநாள் இறப்பாய்; பயப்படு”
என்று சொல்லவில்லை.
மாறாக:
“உனக்குக் கிடைத்த காலம் வரையறுக்கப்பட்டது; ஆகவே முக்கியமானதை ஒத்திப்போடாதே.”
என்ற விழிப்பை உருவாக்குகிறது.
இதுவே:
மரணப் பயம் → மரண விழிப்பு → வாழ்க்கைத் தெளிவு
என்ற மாற்றம்.
12. உடலைப் பேணுவதையே வாழ்க்கையாக மாற்றிவிடாதே
நவீன மனிதனின் பெரும்பாலான நேரம்:
சம்பாதித்தல்,
வாங்குதல்,
சமைத்தல்,
உண்ணுதல்,
வசதிகளை உருவாக்குதல்,
உடலைப் பராமரித்தல்
என்ற சுற்றில் செல்லலாம்.
இவை அனைத்தும் அவசியமானவை.
ஆனால் 161 கேட்கிறது:
“வாழ்வதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்து கொண்டிருக்கும்போது வாழ்வையே மறந்துவிட்டாயா?”
இதுவே இப்பாடலின் மிக வலுவான வாழ்வியல் கேள்விகளில் ஒன்று.
13. குடும்பம், வேலை, செல்வம் — அனைத்திற்கும் ஒரே அளவுகோல்
161-ன் கருவி ↔ இலக்கு வேறுபாடு பல தளங்களுக்கும் பொருந்துகிறது.
குடும்பம்
உணவு, கல்வி, பாதுகாப்பு தருவது அவசியம்.
ஆனால் நேரம், அன்பு, கவனம், மதிப்புகளும் தேவை.
வேலை
சம்பாதிப்பது அவசியம்.
ஆனால் சம்பாதிப்பதற்காகவே முழு வாழ்க்கையையும் இழக்கக்கூடாது.
செல்வம்
பாதுகாப்பை உருவாக்குவது அவசியம்.
ஆனால் சேர்த்துக்கொண்டே இருப்பதே வாழ்வின் இலக்காகக்கூடாது.
ஆன்மிகம்
அறிவைப் பெறுவது நல்லது.
ஆனால் அறிந்ததை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்.
இதன் பொதுச் சூத்திரம்:
கருவியைப் பயன்படுத்து; கருவிக்கே அடிமையாகாதே.
14. உணவு எடுத்துக்கொள்ளுதலையே நினைவூட்டும் சாதனையாக மாற்றலாம்
161-ன் மிகவும் எளிய நடைமுறைப் பயன்பாடு:
உணவுக்கு முன் சில நொடிகள்:
“இந்த உணவு இந்த உடலைத் தாங்கட்டும்; இந்த உடல் நல்ல செயலுக்கும் சாதனைக்கும் பயன்படட்டும்.”
என்று நினைக்கலாம்.
அப்போது:
உணவு → நன்றி → உடல் பொறுப்பு → வாழ்க்கை நோக்கம் → சாதனை
என்ற மாற்றம் ஏற்படுகிறது.
உண்ணுதல்:
வெறும் உயிரியல் செயல்
என்பதிலிருந்து:
விழிப்புணர்வு பயிற்சி
ஆகிறது.
15. 158 → 161 : மரணக் காட்சியிலிருந்து வாழ்க்கை நோக்கத்திற்குத் திரும்புதல்
158:
விறகிட்டு எரிமூட்டி
160:
வெந்து கிடந்தது
161:
மீண்டும் உணவு, தயாரிப்பு, உண்ணுதல் போன்ற உயிருள்ள மனிதர்களின் அன்றாடச் செயற்பாடு.
இதனால் அதிகாரம் மரணத்திலேயே நின்றுவிடவில்லை.
மரணத்தை காட்டிவிட்டு:
வாழ்க்கைக்குத் திரும்புகிறது.
ஆனால் இப்போது வாழ்க்கை பழைய வாழ்க்கை அல்ல.
மரணத்தை உணர்ந்தபின்:
எப்படி வாழ்வது?
என்ற புதிய கேள்வியுடன் வாழ்க்கைக்குத் திரும்புகிறோம்.
இதுவே அதிகாரத்தின் ஞானப் பயிற்சி.
16. 159 → 160 → 161 : மூன்று நிலை உடல் விசாரணை
159 — வடிவம்
உடல் உடையக்கூடியது.
160 — கட்டமைப்பு
உடல் பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைவு.
161 — பராமரிப்பு
அந்த ஒருங்கிணைவு தொடர்ந்து பேணப்பட வேண்டியது; பேணப்பட்டாலும் நிலையாமையிலிருந்து விடுபடுவதில்லை.
இதன் ஞான முன்னேற்றம்:
வடிவம்
↓
கட்டமைப்பு
↓
சார்பு
↓
நிலையாமை
↓
வாழ்க்கை நோக்கம்
17. 157 → 161 : “நீ எதை நாடுகிறாய்?” என்பதிலிருந்து “நீ எதற்காக வாழ்கிறாய்?” வரை
157-ல் அதிகாரம்:
நிலையாமையைப் பார்த்த மனிதனின் தேடல் மாறுகிறதா?
என்ற கேள்வியைத் திறந்தது.
161 அதை அன்றாட வாழ்வுக்குள் கொண்டு வருகிறது.
தினமும் உடலைப் பேணுகிறாய்.
அப்படியானால்:
பேணப்பட்ட இந்த உடலால் நீ எதை நாடுகிறாய்?
இதன் ஆழமான வடிவம்:
“நீ எதற்காக வாழ்கிறாய்?”
இதனால் 157-ன் உளவியல் விசாரணை 161-ல் வாழ்வியல் விசாரணையாகிறது.
18. 161-ன் நான்கு பெரிய ஞான மாற்றங்கள்
1. உணவு
சுவை
↓
உடலைத் தாங்கும் ஆதாரம்
2. உடல்
நிரந்தர உடைமை
↓
தொடர்ந்து பேண வேண்டிய காலவரம்புடைய கருவி
3. பராமரிப்பு
வாழ்க்கையின் இலக்கு
↓
வாழ்க்கையின் ஆதாரம்
4. நிலையாமை
மரணப் பயம்
↓
வாழ்க்கை நோக்கத் தெளிவு
19. பாடலின் முழு ஞான வரைபடம்
அத்திப்பழம் + அறைக்கீரை + நல்வித்து
↓
பொருட்கள்
↓
கொத்துதல்
↓
உலைப் பெய்தல்
↓
கூழிடுதல்
↓
வைத்தல்
↓
உண்ணுதல்
↓
உடலைத் தாங்குதல்
↓
உடல் தொடர்ந்து ஆதரவைச் சார்தல்
↓
பேணுதல் உடலை நிரந்தரமாக்காது
↓
கத்தி எடுத்தல்
↓
காடு புகுதல்
↓
காலவரம்பின் நினைவு
↓
“இந்த உடலை எதற்காகப் பேணுகிறேன்?”
↓
“நான் எதற்காக வாழ்கிறேன்?”
↓
அறம் + அன்பு + சேவை + இறைசார்பு + ஞானம் + சாதனை
20. 160 → 161 : அதிகாரம் எதை மாற்றுகிறது?
160-ன் கேள்வி:
“இந்த நிலையற்ற உடலே முழுமையான நான் தானா?”
161-ன் கேள்வி:
“இந்த நிலையற்ற உடலைப் பேணுவதற்காகவே முழு வாழ்க்கையும் தானா?”
இதனால் இரண்டு பற்றுகள் விசாரணைக்குள் வருகின்றன:
உடல் அடையாளப் பற்று
↓
உடல் பராமரிப்பையே வாழ்க்கை இலக்காக்கும் பற்று
இதன் சரியான மாற்றம்:
உடல் → கருவி
உணவு → ஆதாரம்
காலம் → வாய்ப்பு
வாழ்க்கை → சாதனை
மொத்த ஞானச் சாரம்
161-ஆம் பாடல் அத்திப்பழம், அறைக்கீரை, நல்வித்து ஆகிய பொருட்களை முன்வைத்து, அவற்றைக் கொத்துதல், உலையில் இடுதல், கூழ் சேர்த்தல், உண்ணுதல் ஆகிய தொடர்ச்சியான செயல்களின் வழியாக உடலைப் பேணும் அன்றாட மனித முயற்சியை காட்சிப்படுத்தி, இறுதியில் “கத்தி எடுத்தவர் காடு புக்காரே” என்ற திடீர் இடமாற்றத்தின் மூலம் அந்தப் பேணலுக்கும் ஓர் எல்லை இருப்பதை உணர்த்துகிறது. இச்சொற்களின் குறிப்பிட்ட உடற்கூறு அல்லது யோக–தாந்திரிக மறைகுறிப் பொருள்கள் உரை–மரபுரை ஒப்பீட்டால் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டியதால், அவற்றை ஊகமாக நிர்ணயிக்காமல் இருப்பதே உரைக்கு நேர்மையானது. ஆனால் பாடலின் ஞான இயக்கம் தெளிவானது: மனித உடல் தன்னிறைவான நிரந்தரப் பொருள் அல்ல; அது தொடர்ந்து உணவு மற்றும் பராமரிப்பைச் சார்ந்து இயங்கும் காலவரம்புடைய ஒருங்கிணைவு. உணவு உடலைப் பேணுகிறது; ஆனால் அதை நிரந்தரமாக்குவதில்லை. ஆகவே திருமூலரின் நிலையாமை ஞானம் உணவையோ உடலையோ மறுப்பதில்லை; உடலைப் பொறுப்புடன் பேணச் சொல்லிக்கொண்டே, உடலைப் பேணுவதையே வாழ்க்கையின் இறுதி நோக்கமாக்காதே என்று விழிப்பூட்டுகிறது. யோகப் பார்வையில் ஆகாரம் உடலைத் தாங்கி உடல் சாதனையைத் தாங்க வேண்டும்; ஆகமப் பார்வையில் உணவால் பேணப்படும் கைகள் பூஜை செய்யவும், வாய் மந்திரம் சொல்லவும், உடல் நமஸ்கரிக்கவும், மனம் தியானிக்கவும் வேண்டும்; சைவ ஞானப் பார்வையில் தொடர்ந்து வெளிப்புற ஆதரவுகளைச் சார்ந்து இயங்கும் இந்த யாக்கையையே முழுமையான நிரந்தர ‘நான்’ என்று பற்றுவது விசாரணைக்குரியது. எனவே “காடு புக்காரே” என்ற இறுதி எல்லை மரணப் பயமாக மாறாமல், “தினமும் இவ்வளவு அக்கறையுடன் பேணப்படும் இந்த உடலை நான் எதற்காகப் பயன்படுத்துகிறேன்?” என்ற வாழ்க்கை நோக்கக் கேள்வியாக மாற வேண்டும். அந்தக் கேள்வியின் நிறைவு — உடலை வெறுக்காமல் பேணுதல், அதையே முழுமையான ‘நான்’ என்று பற்றாமல் விசாரித்தல், கிடைத்த காலத்தை அறம், அன்பு, சேவை, இறைசார்பு, ஞானம், சாதனை ஆகியவற்றால் அர்த்தமுள்ளதாக்குதல்.
ஞானச் சூத்திரம்
உணவு
↓
உடல் பேணல்
↓
சார்பு
↓
காலவரம்பு
↓
நிலையாமை விழிப்பு
↓
வாழ்க்கை நோக்க விசாரணை
↓
சாதனை
இதன் சாரம்:
உணவு உடலைத் தாங்குகிறது; ஆனால் உடலை நிரந்தரமாக்குவதில்லை.
உடலைப் பேணுவது அவசியம்; உடலைப் பேணுவதற்காக மட்டுமே வாழ்வது நிறைவு அல்ல.
வாழ்வதற்காக உண்கிறோம்; ஆனால் எதற்காக வாழ்கிறோம் என்பதே ஞானத்தின் கேள்வி.
159 → 160 → 161 — ஒரே பார்வையில்
159 — உடல் உடையக்கூடிய வடிவம்.
↓
160 — அந்த உடல் பல கூறுகளின் நிலையற்ற ஒருங்கிணைவு.
↓
161 — அந்த நிலையற்ற ஒருங்கிணைப்பை மனிதன் தினமும் உணவூட்டிப் பேணுகிறான்; ஆனால் அந்தப் பேணலால் அதன் இறுதி எல்லை நீங்குவதில்லை.
அதனால்:
உடலை நிரந்தரமான “நான்” என்று பற்றாதே.
↓
உடல் நிலையற்றது என்பதால் அலட்சியமும் செய்யாதே.
↓
பொறுப்புடன் பேண்.
↓
பேணப்பட்ட உடலை அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கைக்குப் பயன்படுத்து.
முழுச் சூத்திரம்
பற்றாதே → அலட்சியம் செய்யாதே → பேண் → பயன்படுத்து → சாதனை செய்.
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
திருமூலர் உணவை மறுப்பதில்லை; உடலைப் பேணுவதையும் மறுப்பதில்லை. ஆனால் தினமும் உணவு தேடி, தயாரித்து, உண்டு, இந்த யாக்கையைப் பாதுகாத்துக் கொண்டிருக்கும் மனிதனிடம் அவர் இன்னொரு கேள்வியை எழுப்புகிறார்: “இவ்வளவு அக்கறையுடன் பேணப்படும் இந்த உடல் எதற்காக?” உணவு உடலைத் தாங்கட்டும்; உடல் அறத்தைத் தாங்கட்டும். உடல் அன்பை வெளிப்படுத்தட்டும்; கைகள் சேவை செய்யட்டும்; வாக்கு நன்மையைப் பேசட்டும்; மனம் இறையை நாடட்டும்; கிடைத்த காலம் ஞானத்திற்கும் சாதனைக்கும் பயன்படட்டும். ஏனெனில் உடலைப் பேண முடியும்; அதை நிரந்தரமாக்க முடியாது. ஆகவே ‘எதை உண்கிறேன்?’ என்ற கேள்வியைத் தாண்டி ‘எதற்காக வாழ்கிறேன்?’ என்ற கேள்விக்குள் நுழைவதே 161-ன் நிலையாமை ஞானம்.
திருச்சிற்றம்பலம்.