வெள்ளித் தளிகை எனும் யாக்கையின் ஒருங்கிணைவு

திருமூலர் படிக்கட்டு - 162

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஅறுபத்திரண்டாவது படிக்கட்டில் (162) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

யோக–ஆகம–தந்திர–சைவத் தத்துவ ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

பல கூறுகளால் இயங்கும் யாக்கை — தனித்து நிலைக்கும் “நான்” அல்ல

மேலும் முகடில்லை கீழும் வடிம்பில்லை
காலு மிரண்டு முகட்டல கொன்றுண்டு
வோலையான் மேய்ந்தவா யூடு வரிதமை
வேலையான் மேய்ந்ததோர் வெள்ளித் தளிகையே. (162)

162-ஆம் பாடல், யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தில் உடலை நேரடியாக “உடல்” என்று பெயரிட்டு விளக்காமல், ஒரு புதிர் போன்ற கட்டமைப்பு உருவகத்தின் வழியாக அணுகுகிறது. P01-ல் கண்டபடி, முகட்டலகு, ஓலையான், வரிதமை, வேலையான் போன்ற சொற்களின் துல்லியமான பழந்தமிழ்/மரபுரை அடையாளம் இன்னும் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டியுள்ளது. ஆகவே இப்பாடலை “இரண்டு கால் = இடா–பிங்கலா”, “வெள்ளி = சந்திர மண்டலம்”, “வேலையான் = முருகன்” என்று முன்கூட்டியே யோக–தாந்திரிகக் குறியீடுகளாக மாற்றுவது உரைக்கு மேலாக நமது ஊகத்தைச் சேர்ப்பதாகிவிடும்.

ஆனால் பாடல் உருவாக்கும் தத்துவ இயக்கம் தெளிவானது:

மேல்–கீழ் → இல்லை–உண்டு → இரண்டு–ஒன்று → வாய்/வழி → மேய்தல்/செயற்பாடு → வெள்ளித் தளிகை

இதன் மையத்தில் “ஒரு முழுமையான பொருளாகத் தோன்றுவது உண்மையில் பல அமைப்புகள், வழிகள், செயற்பாடுகள் ஒன்றிணைந்த கட்டமைப்பு” என்ற பார்வை இருக்கிறது.

1. திருமூலர் ஏன் உடலை நேரடியாகச் சொல்லாமல் புதிர்போல் காட்டுகிறார்?

159-ல்:

கடம்

160-ல்:

பல எண்ணிக்கைகளால் குறிக்கப்படும் கூறுகள்,

161-ல்:

உணவு–உண்ணுதல் சார்ந்த செயல்முறை,

162-ல்:

வெள்ளித் தளிகை

என்று உருவகம் மாறிக்கொண்டே வருகிறது.

இதன் மூலம் ஒரே உடலை ஒரே கோணத்தில் பார்க்கும் பழக்கம் உடைக்கப்படுகிறது.

நாம் வழக்கமாக:

“என் உடல்”

என்று ஒரே சொல்லில் கூறிவிடுகிறோம்.

ஆனால் திருமூலரின் பகுப்பாய்வு அந்த எளிய அடையாளத்தைத் தொடர்ந்து திறக்கிறது:

ஒரு உடல்
↓
பல கூறுகள்
↓
பல அமைப்புகள்
↓
பல செயற்பாடுகள்
↓
ஒருங்கிணைந்த யாக்கை

இதனால் “என் உடல்” என்ற ஒருமையின் பின்னால் இருக்கும் பன்மை வெளிப்படுகிறது.

2. “மேலும்... கீழும்...” — யாக்கையை எல்லைகளால் ஆராய்தல்

மேலும் முகடில்லை கீழும் வடிம்பில்லை

முதல் அடி உடனே:

மேல் ↔ கீழ்

என்ற இரு எல்லைகளை உருவாக்குகிறது.

இது தத்துவ ரீதியாக முக்கியமானது. உடல் என்பது ஒரு பொதுவான அப்ஸ்ட்ராக்ட் கருத்து அல்ல; அது:

இடத்திற்குட்பட்டது,
வடிவத்திற்குட்பட்டது,
எல்லைகளைக் கொண்டது,
அமைப்புக்குட்பட்டது.

எனவே உடலைப் பற்றிய விசாரணை:

“நான்”

என்ற மன அடையாளத்திலிருந்து,

“இந்த நான் என்று சொல்லப்படும் உடல் உண்மையில் எத்தகைய அமைப்பு?”

என்ற பகுப்பாய்வுக்கு நகர்கிறது.

3. “இல்லை ↔ உண்டு” — உருவத்தின் தன்மை

முதல் அடியில்:

இல்லை... இல்லை

இரண்டாம் அடியில்:

இரண்டு... ஒன்று உண்டு

என்று வருகிறது.

இதனால் பாடல் ஒரு விசித்திரமான கட்டமைப்பை:

இல்லாத அம்சங்கள்

உள்ள அம்சங்கள்

என்ற இரு வழிகளிலும் வரையறுக்கிறது.

தத்துவ ரீதியாக இதிலிருந்து பாதுகாப்பாகப் பெறக்கூடிய கருத்து:

ஒரு உருவத்தை அறிய, அது என்ன என்பதை மட்டும் அல்ல; அது எவ்வாறு வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது என்பதையும் காண வேண்டும்.

உடலை நாம் பொதுவாக:

“நான்”

என்று மட்டுமே அனுபவிக்கிறோம்.

திருமூலர் அதை:

அமைப்பு,
எல்லை,
கூறு,
வழி,
செயற்பாடு

என்று பகுத்துப் பார்க்கச் செய்கிறார்.

4. “இரண்டு” மற்றும் “ஒன்று” — எண் மறைகுறிக்கு முன் கட்டமைப்பைக் காண வேண்டும்

காலும் இரண்டு... ஒன்று உண்டு

இங்கு இரண்டு, ஒன்று வருகின்றன.

தாந்திரிக அல்லது யோக வாசிப்பில் இதனை உடனே:

இரண்டு நாடிகள் + ஒரு மையநாடி

என்று வாசிப்பது கவர்ச்சிகரமாக இருக்கலாம்.

ஆனால் பாடல் தானாக அதனை நிறுவவில்லை.

எனவே முதன்மையான தத்துவ வாசிப்பு:

ஒரு முழுமையாகத் தோன்றும் அமைப்புக்குள் எண்ணக்கூடிய பல கூறுகள் இருக்கின்றன.

இதுவே 160-ன் எண்ணியல் அணுகுமுறையுடனும் தொடர்புபடுகிறது.

160:

5 + 6 + 30 + 18 + 9 + 15

162:

2 + 1

இரண்டிலும் “ஒரு உடல்”:

எண்ணக்கூடிய கூறுகளின் ஒருங்கிணைவு

என்ற பார்வை வலுப்படுகிறது.

5. “வாய் ஊடு” — உடல் மூடிய தனிப்பொருள் அல்ல

மூன்றாம் அடியின் முழுச் syntax உறுதியாகவில்லை என்றாலும்:

வாய் ஊடு

என்ற பகுதி குறிப்பிடத்தக்கது.

ஊடு என்பதை “வழியாக” என்ற பொருள் வட்டத்தில் எடுத்தால், பாடலில்:

ஒரு வழி / திறப்பு / நுழைவு–வெளியேற்ற உறவு

முன்னிலையாகிறது.

இதன் மூலம் உடல்:

உலகிலிருந்து முற்றிலும் துண்டிக்கப்பட்ட தனிப் பொருள் அல்ல

என்பது நினைவூட்டப்படுகிறது.

161-ல் உணவு உடலுக்குள் செல்கிறது.

162-ல் வாய் ஊடு என்ற வழி நினைவூட்டப்படுகிறது.

இந்த இரண்டிற்கும் ஒரு இயல்பான கருத்துத் தொடர்பு உள்ளது:

உலகம்
↓
உணவு / பொருள்
↓
வாய் / வழி
↓
உடல்

இதனால் யாக்கை:

திறந்த சார்பமைப்பு

என்ற புரிதலுக்குக் கொண்டு செல்லப்படலாம்.

6. 161 → 162 : “உணவு” முதல் “வாய்” வரை

161-ல்:

உண்ண

என்ற செயல் வந்தது.

162-ல்:

வாய் ஊடு

என்ற அமைப்பு வருகிறது.

இது அதிகாரத்தின் தொடர்ச்சியில் மிகவும் இயல்பான பாலமாகத் தெரிகிறது.

161 கேள்வி:

உடலை எதனால் பேணுகிறாய்?

162 இன்னும் ஆழமாக:

இந்தப் பேணப்படும் உடல் எத்தகைய அமைப்பாக இயங்குகிறது?

என்று திரும்புகிறது.

இதனால்:

உணவு → உண்ணுதல் → வாய்/வழி → உடற்கட்டமைப்பு

என்ற தொடர்ச்சி உருவாகிறது.

7. “மேய்ந்த” இரண்டு முறை — யாக்கை என்பது செயற்படும் அமைப்பு

மூன்றாம் அடியில்:

மேய்ந்த

நான்காம் அடியில்:

மேய்ந்தது

என்று வினை மீண்டும் வருகிறது.

மேய் என்பதன் துல்லிய contextual பொருள் இன்னும் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டியிருந்தாலும், ஒரு விஷயம் தெளிவாகிறது:

பாடல் வெறும் வடிவத்தை மட்டும் விவரிக்கவில்லை; அந்த வடிவத்துக்குள்/அதனோடு தொடர்பாக செயற்பாடு நிகழ்வதையும் கூறுகிறது.

அதாவது:

யாக்கை = அமைப்பு மட்டும் அல்ல; இயங்கும் அமைப்பு.

இந்த வேறுபாடு முக்கியமானது.

8. உடல் — “பொருள்” அல்ல; ஒருங்கிணைந்த செயற்பாடு

160–162 பாடல்களை இணைத்துப் பார்த்தால் ஒரு ஆழமான முன்னேற்றம் கிடைக்கிறது.

160:

பல கூறுகள்.

161:

அந்த உடலைத் தாங்கும் உணவு–பராமரிப்பு.

162:

வடிவம் + வழி + செயற்பாடு.

இதனால் உடலை:

ஒரு நிலையான பொருள்

என்று மட்டும் பார்க்காமல்,

தொடர்ந்து இயங்கிக்கொண்டிருக்கும் ஒருங்கிணைந்த அமைப்பு

என்று பார்க்கச் செய்கிறது.

இதன் தத்துவ முக்கியத்துவம்:

நாம் “என் உடல்” என்று ஒரு நிலையான பொருளைப் போலக் குறிப்பிடுகிறோம்; ஆனால் அது ஒவ்வொரு கணமும் பல செயல்முறைகளின் ஒருங்கிணைப்பாகவே இயங்குகிறது.

9. “வெள்ளித் தளிகை” — பாத்திர உருவகம் மீண்டும் வருகிறது

159-ல்:

கடம்

162-ல்:

தளிகை

இரண்டும் பாத்திரச் சொற்கள்.

இது அதிகாரத்தில் கவனிக்கத்தக்க உருவகத் தொடர்ச்சி.

பாத்திரம் என்றால்:

தன்னுள் ஏதோ ஒன்றைத் தாங்குவது.

அதன் மதிப்பு:

அதன் வடிவத்தில் மட்டும் இல்லை;
அது எதைத் தாங்குகிறது, எதற்குப் பயன்படுகிறது என்பதிலும் உள்ளது.

இதை யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தின் விரிவான தத்துவத்துடன் இணைத்தால்:

உடல் ஒரு சாதனப் பாத்திரம்

என்ற வாசிப்பு உருவாகலாம்.

ஆனால் இதை:

“தளிகை என்ற சொல்லின் அகராதிப் பொருளே ஆன்மிக உடல்”

என்று கூறாமல், அதிகாரத்தின் தத்துவச் சூழலிலிருந்து பெறப்படும் விளக்கவுரை என்று வேறுபடுத்த வேண்டும்.

10. “பாத்திரம்” என்றால் “நான்” அல்ல

159-ன் கடம் ஏற்கனவே ஒரு கேள்வியை எழுப்பியது:

மண்ணால் செய்யப்பட்ட கடம் உடைந்தால் அதன் வடிவ அடையாளம் மாறுகிறது.

162-ன் தளிகை மீண்டும்:

பாத்திரம்

என்ற சிந்தனையை நினைவூட்டுகிறது.

ஒரு பாத்திரத்தை:

“என்னுடைய பாத்திரம்”

என்று சொல்வோம்.

அதேபோல்:

“என் உடல்”

என்று சொல்கிறோம்.

இந்த மொழியிலேயே ஒரு ஞானக் கேள்வி மறைந்திருக்கிறது:

“என் உடல்” என்று சொல்கிறவன் யார்?

இது பாடலின் நேரடி சொற்பொருள் அல்ல; ஆனால் யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தின் சைவ ஞான விசாரணையில் இயல்பாக எழும் அடுத்த கேள்வி.

11. சைவத் தத்துவப் பார்வை — உடல் அனுபவக் கருவி

சைவத் தத்துவத்தின் விரிவான பார்வையில் உடல்:

ஆன்மாவின் முழுமையான அடையாளம் அல்ல;

அது அனுபவம், செயல், கர்ம அனுபவம், சாதனை ஆகியவற்றோடு தொடர்புடைய கருவி.

162-ன் கட்டமைப்பு உருவகத்தை இதன் வழியாக வாசிக்கும்போது:

பல கூறுகள் + பல வழிகள் + பல செயற்பாடுகள் = உடற்கருவி

என்ற புரிதல் கிடைக்கிறது.

ஆனால் முக்கியமான எச்சரிக்கை:

162 தனிப்பாடல்:

“இதோ பசு; இதோ பாசம்; இதோ பதி”

என்று வெளிப்படையாகக் கூறவில்லை.

எனவே பதி–பசு–பாசம் இங்கு நேரடிச் சொற்பொருள் அல்ல; சைவத் தத்துவ விளக்கக் கண்ணோட்டம் மட்டுமே.

12. பதி–பசு–பாசக் கண்ணோட்டத்தில் பாதுகாப்பான வாசிப்பு

சைவ சித்தாந்தக் கண்ணோட்டத்தில்:

• பசு — அனுபவிக்கும் ஆன்மா,

• பாசம் — அதன் அனுபவத்தை வரையறுக்கும் பந்த நிலைகள்,

• பதி — சிவம்.

உடல்:

ஆன்மா உலக அனுபவத்தையும் சாதனையையும் மேற்கொள்ளும் ஒரு காலவரம்புடைய கருவி.

இந்தக் கண்ணோட்டத்தில் 162-ன் பயன்:

கருவியையே அனுபவிப்பவனாகத் தவறாகக் கொள்ளாதே.

அதாவது:

உடல் எனக்குக் கிடைத்த கருவி
என்பது வேறு;

உடலே முழுமையான நான்
என்பது வேறு.

13. “வெள்ளித் தளிகை” — அழகு மற்றும் நிலையாமை ஒன்றுக்கொன்று முரணல்ல

வெள்ளித் தளிகை என்ற உருவகம்:

ஒளிர்வு,
மதிப்பு,
அழகு

போன்ற உணர்வை ஏற்படுத்தலாம்.

இதிலிருந்து ஒரு முக்கியமான நிலையாமைத் தத்துவம் வெளிப்படுகிறது:

அழகானது என்பதால் நிரந்தரமானது அல்ல.

அதேபோல்:

நிலையற்றது என்பதால் அழகற்றதுமல்ல.

இதுவே உடலைப் பற்றிய சமநிலையான பார்வை.

உடல் அழகாக இருக்கலாம்.
அரியதாக இருக்கலாம்.
நுணுக்கமாக அமைந்திருக்கலாம்.
சாதனைக்கு மதிப்புடையதாக இருக்கலாம்.

ஆனால்:

அவை எதுவும் உடலுக்கு அழியாமையை வழங்குவதில்லை.

14. 159-ன் “கடம்” மற்றும் 162-ன் “வெள்ளித் தளிகை”

இந்த இரண்டு உருவகங்களையும் அருகருகே வைத்தால்:

159

மண்ணால் வனைந்த கடம்

162

வெள்ளித் தளிகை

ஒன்று சாதாரண மட்பாண்டம்.

மற்றொன்று மதிப்புமிக்க/ஒளிரும் பாத்திரத்தை நினைவூட்டுகிறது.

ஆனால் அதிகாரத்தின் நிலையாமைச் சூழலில் இரண்டிற்கும் பொதுவானது:

பாத்திரத் தன்மை.

இதிலிருந்து:

சாதாரண பாத்திரமோ, அழகிய பாத்திரமோ — பாத்திரம் பாத்திரமே.

அதேபோல்:

உடலின் தோற்றம், வலிமை, அழகு, அந்தஸ்து மாறலாம்; ஆனால் யாக்கையின் காலவரம்பு என்ற அடிப்படை உண்மை நீங்காது.

15. யோகப் பார்வை — உடலை “செயற்பாட்டு ஒருங்கிணைவு” என்று காணுதல்

யோகத்தில் உடலைப் பற்றிய ஆரோக்கியமான பார்வை:

உடலை வெறுப்பதும் அல்ல,
உடலில் முழுமையாக அடையாளம் காண்பதும் அல்ல.

162-ன் அடிப்படையில்:

உடல் பல கூறுகளால் ஆன, பல வழிகளால் இயங்கும், பல செயல்களை ஒருங்கிணைக்கும் அமைப்பு.

இந்த அமைப்பு:

சுவாசிக்கிறது,
உண்கிறது,
நகர்கிறது,
உணர்கிறது,
சாதனை செய்கிறது.

ஆனால் இவற்றில் குறிப்பிட்ட ஒன்றை 162-ன் தனிச் சொற்களுடன் நேரடியாகப் பொருத்த வேண்டியதில்லை.

யோகப் பயன்:

உடலைக் கவனித்து அறி; உடலோடு முழுமையாக அடையாளம் கொள்ளாதே.

16. “இரண்டு + ஒன்று” என்பதை யோக மறைகுறியாக்க வேண்டிய அவசியமில்லை

யோக மரபை அறிந்த வாசகருக்கு:

இரண்டு + ஒன்று

என்றவுடன்:

இடா + பிங்கலா + சுஷும்னா

என்ற தொடர்பு தோன்றலாம்.

ஆனால் இதை இப்பாடலின் உறுதியான பொருள் என்று சொல்ல முடியாது.

அதனால் சரியான முறை:

மரபுரை அல்லது தொடர்புடைய திருமந்திரப் பாடல்கள் இதனைத் தெளிவாக ஆதரித்தால் மட்டுமே அந்த வாசிப்பை ஏற்க வேண்டும்.

இதுவே தாந்திரிக நூல்களைப் படிப்பதற்கும் முக்கியமான விதி:

ஒற்றுமை இருப்பது ஆதாரம் அல்ல.

17. ஆகமப் பார்வை — யாக்கை அனுஷ்டானப் பாத்திரம்

ஆகம அனுஷ்டானத்தில் உடல் செயல்பட வேண்டியுள்ளது.

கைகள் பூஜை செய்கின்றன.
வாய் மந்திரம் உச்சரிக்கிறது.
கண்கள் தரிசிக்கின்றன.
உடல் நமஸ்கரிக்கிறது.
மனம் தியானத்தில் நிலைக்க முயல்கிறது.

162-ல் உடல் போன்ற ஒரு கட்டமைப்பு தளிகை என்ற பாத்திர உருவகத்தில் நிறுத்தப்படுவதாக எடுத்துக்கொண்டால், ஆகமப் பார்வையில் அதன் உயர்ந்த பயன்பாடு:

அனுஷ்டானத்தைத் தாங்கும் பாத்திரம்

என்று கொள்ளலாம்.

இது பாடலின் நேரடிச் சொற்பொருள் அல்ல; ஆகம விளக்கவுரை.

18. பாத்திரத்தைப் புனிதமாக வைத்தல் — ஆனால் பாத்திரத்தையே இலக்காக்காதல்

ஒரு பூஜைப் பாத்திரத்தை:

சுத்தமாக வைத்திருப்போம்.

ஆனால்:

பாத்திரமே பூஜையின் இறுதி இலக்கு அல்ல.

அதேபோல் உடலை:

சுத்தமாக,
ஆரோக்கியமாக,
ஒழுங்காக

பேண வேண்டும்.

ஆனால்:

உடலின் அழகு, இன்பம், பாதுகாப்பு ஆகியவையே சாதனையின் இறுதி இலக்கு அல்ல.

இதனால்:

உடல் பராமரிப்பு → சாதனக் கருவி பராமரிப்பு

என்ற பார்வை கிடைக்கிறது.

19. தந்திரப் பார்வை — உடல் நிராகரிக்கப்பட வேண்டிய பொருள் அல்ல

தாந்திரிகப் பார்வையின் முக்கியமான ஒரு பொதுக் கோட்பாடு:

உடலைத் தாண்டுவது என்பது உடலை வெறுப்பதன் மூலம் அல்ல; உடலைச் சரியாகப் பயன்படுத்துவதன் மூலம்.

162-ஐ இதன் வெளிச்சத்தில் வாசிக்கும்போது:

உடலின் அமைப்பு, வழிகள், செயல்கள் ஆகியவற்றைக் கவனிப்பது சாதனைக்கு எதிரானதல்ல.

ஆனால்:

உடற்கட்டமைப்பைப் பற்றிய அறிவையே விடுதலை என்று கொள்ள முடியாது.

இதுதான் முக்கியமான வேறுபாடு:

உடலை அறிதல்
≠
தன்னை அறிதல்

20. “வெள்ளித் தளிகை”யை தாந்திரிக உடல் வரைபடமாக உடனே மாற்ற வேண்டாம்

வெள்ளி என்ற சொல் இருப்பதால்:

சந்திரன்,
சோமம்,
பிந்து,
சுக்கிரம்,
அமிர்தம்

போன்ற தாந்திரிகக் கருத்துகளுடன் இணைக்கலாம் என்ற ஆசை வரலாம்.

ஆனால் இப்பாடல் மட்டும் அந்த இணைப்பை உறுதிப்படுத்தவில்லை.

எனவே:

மறைகுறி இருக்கலாம் — ஆனால் நிரூபிக்கப்படவில்லை.

இதுவே இங்கு துல்லியமான நிலை.

தாந்திரிக விளக்கவுரையின் முதல் ஒழுக்கம்:

மரபு சொல்லாத இடத்தில் மறைகுறியை உருவாக்காதிருத்தல்.

21. உடல் ஒரு “தளிகை” என்றால் — அதில் என்ன நிரம்பியுள்ளது?

இது பாடலிலிருந்து நேரடியாக வரும் கேள்வி அல்ல; ஆனால் அதன் உருவகத்திலிருந்து எழும் தத்துவ விசாரணை.

ஒரு பாத்திரத்தின் மதிப்பு:

அதன் வெளிப்புற அழகால் மட்டும் தீர்மானிக்கப்படாது.

அதில்:

என்ன வைக்கப்படுகிறது?
அது எதற்குப் பயன்படுத்தப்படுகிறது?

என்பதும் முக்கியம்.

அதேபோல் சாதகரிடம் கேள்வி:

இந்த யாக்கையை நான் எதனால் நிரப்புகிறேன்?

கோபமா?

பேராசையா?

புகழாசையா?

அல்லது:

அன்பு,
அறம்,
இறைநினைவு,
ஞானம்,
சாதனை?

இது 162-ன் உருவகத்திலிருந்து பெறப்படும் வாழ்வியல்–தத்துவ விரிவாக்கம்; நேரடி பதவுரை அல்ல.

22. 161-ன் கேள்விக்கு 162 ஒரு புதிய வடிவம் தருகிறது

161 கேட்டது:

“பேணப்படும் இந்த உடலை எதற்காகப் பயன்படுத்துகிறாய்?”

162-ன் தளிகை உருவகம் அதை:

“இந்தப் பாத்திரத்தை எதற்குப் பயன்படுத்துகிறாய்?”

என்று மறுவடிவமைக்கிறது.

இதனால்:

உடல் பேணல்
↓
உடல் பயன்பாடு

என்ற 161-ன் சிந்தனை 162-லும் தொடரக்கூடியதாகிறது.

23. நிலையாமையின் ஆழமான பாடம் — அமைப்பு இருந்தால் சிதைவும் சாத்தியம்

ஒரு பொருள்:

பல கூறுகளால் அமைந்துள்ளது

என்றால் அதன் ஒருங்கிணைவு ஒரு நிபந்தனைக்குட்பட்ட நிலை.

160 இதை ஏற்கனவே வலுவாக முன்வைத்தது.

162:

வடிவம், எண்ணிக்கை, வழி, செயற்பாடு

ஆகியவற்றால் அந்தக் கருத்தை வேறு உருவகத்தில் தொடர்கிறது.

இதிலிருந்து:

கட்டமைக்கப்பட்டது → நிபந்தனைக்குட்பட்டது

என்ற தத்துவப் பார்வை உருவாகிறது.

ஆனால் இதனை:

“எல்லா composite பொருளும் அவசியம் இப்பாடலில் இதைத்தான் குறிக்கிறது”

என்று ஒரு தத்துவக் கோட்பாடாகப் பாடல்மீது திணிக்க வேண்டியதில்லை.

24. “ஒரு உடல்” என்பது மொழியின் வசதி

நாம்:

“என் உடல்”

என்று ஒருமையில் சொல்கிறோம்.

ஆனால் 160–162:

அந்த ஒருமையைத் திறந்து காட்டுகின்றன.

உடல் என்பது:

பல கூறுகள்,
பல எல்லைகள்,
பல வழிகள்,
பல செயல்கள்

ஒன்றிணைந்து தோன்றும் ஒருமை.

இதனால் ஒரு முக்கியமான சுயவிசாரணை:

மொழியில் “ஒரு உடல்” என்று சொல்வதால், அது மாற்றமற்ற ஒரே சுயம் ஆகிவிடுமா?

இல்லை.

ஒருமைப் பெயர்:

நிரந்தரத்திற்கான சான்றல்ல.

25. “என் உடல்” என்பதிலிருந்து “எனக்குக் கிடைத்த யாக்கை” என்பதற்கு

இது இப்பாடலின் தத்துவத்தை சாதனை நோக்கில் எடுத்துச் செல்லும் முக்கியமான மாற்றம்:

என் உடல்
↓
எனக்குக் கிடைத்த உடல்
↓
எனக்குப் பொறுப்பளிக்கப்பட்ட சாதனக் கருவி

இந்த மாற்றம் இரண்டு தவறுகளையும் தவிர்க்கிறது.

தவறு 1

உடலே நான்.

தவறு 2

உடல் ஒன்றுமில்லை.

சரியான நிலை:

உடல் முழுமையான நான் அல்ல; ஆனால் சாதனைக்கு அரிய கருவி.

26. 159 → 160 → 161 → 162 — யாக்கையைச் சுற்றிய நான்கு அடுக்குகள்

159 — வடிவம்

கடம் உடைகிறது.

உடலின் வடிவம் நிலையானதல்ல.

160 — கூறுகள்

பல எண்ணிக்கைக் கூறுகள் → வெந்து கிடந்தது.

சிக்கலான கட்டமைப்பும் நிலையானதல்ல.

161 — ஆதரவு

உணவு → உண்ணுதல் → உடல் பேணல்.

உடல் தொடர்ந்து ஆதரவைத் தேவைப்படுத்துகிறது.

162 — அமைப்பு மற்றும் செயற்பாடு

மேல்/கீழ் + இல்லை/உண்டு + 2/1 + வாய்/வழி + மேய்தல் + தளிகை.

உடல் போன்ற முழுமை பல கட்டமைப்புச் சார்புகளும் செயற்பாடுகளும் கொண்டதாகத் தோன்றுகிறது.

இதன் முழுச் சிந்தனை:

வடிவம் → கூறுகள் → சார்பு → செயற்பாட்டு அமைப்பு

27. இது உடல் வெறுப்புக்கு அழைப்பல்ல

இவ்வளவு பகுப்பாய்வு செய்தபின் தவறான முடிவு:

“உடல் வெறும் பாத்திரம்; அதனால் மதிப்பில்லை.”

அல்ல.

மாறாக:

இந்த அளவுக்கு நுணுக்கமான ஒருங்கிணைவு கிடைத்திருக்கிறது என்பதாலேயே அது அரிய வாய்ப்பு.

நிலையாமை:

மதிப்பைக் குறைப்பதில்லை.

பல நேரங்களில்:

காலவரம்பே மதிப்பை உணரச் செய்கிறது.

அதனால்:

உடலைப் பேண்,
உடலை மதித்து பயன்படுத்து,
ஆனால் உடலையே நிரந்தர சுயமாகப் பற்றாதே.

28. 162 சாதகரிடம் எழுப்பும் மூன்று ஆழமான கேள்விகள்

1. உடல் விசாரணை

பல கூறுகள், வழிகள், செயற்பாடுகளால் இயங்கும் இந்த யாக்கையையே நான் முழுமையான “நான்” என்று கருதுகிறேனா?

2. பயன்பாட்டு விசாரணை

எனக்குக் கிடைத்த இந்த அரிய பாத்திரத்தை நான் எதற்குப் பயன்படுத்துகிறேன்?

3. ஞான விசாரணை

உடலின் அமைப்பைப் பற்றி அறிந்துகொள்வதோடு, “இந்த உடலை என் உடல் என்று சொல்பவன் யார்?” என்றும் விசாரிக்கிறேனா?

29. பாடலின் ஆன்மிக இயக்கம்

மேல் / கீழ்
↓
வடிவ எல்லைகள்
↓
இல்லை / உண்டு
↓
இரண்டு / ஒன்று
↓
பல கூறுகள்
↓
வாய் / வழி
↓
செயற்பாடு
↓
மேய்ந்த / மேய்ந்தது
↓
ஒருங்கிணைந்த முழுமை
↓
வெள்ளித் தளிகை
↓
பாத்திர விசாரணை
↓
உடல் = முழுமையான நான் தானா?
↓
உடல் = சாதனக் கருவி
↓
பேண் + பயன்படுத்து + பற்றாதே

30. யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தில் 162-ன் ஆழமான இடம்

இந்த அதிகாரம் ஆரம்பத்தில்:

உடல் இறக்கும்,
உறவினர் பிரிவார்கள்,
பெயர் மாறும்,
பதவி தொடராது

என்ற வெளிப்புற உண்மைகளை காட்டியது.

பின்னர்:

உடலையே திறந்து பார்க்கத் தொடங்குகிறது.

155:

உடல் கோயில்.

159:

உடல் பாத்திர வடிவம்.

160:

உடல் பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைவு.

161:

உடல் தொடர்ந்து பேணப்பட வேண்டியது.

162:

உடல் போன்ற அமைப்பு எல்லைகள், கூறுகள், வழிகள், செயற்பாடுகள் கொண்ட பாத்திரமாகப் பார்க்கப்படுகிறது.

இதனால் விசாரணை:

“உடல் இறக்கும்”

என்பதிலிருந்து,

“உடல் என்றால் என்ன?”

என்ற ஆழமான கேள்விக்குள் செல்கிறது.

அங்கிருந்து இயல்பாக:

“அப்படியானால் நான் யார்?”

என்ற ஞானக் கேள்விக்கான வாயில் திறக்கிறது.

ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

162-ஆம் பாடல் மேல்–கீழ், இல்லை–உண்டு, இரண்டு–ஒன்று, வாய் ஊடு, மேய்ந்த–மேய்ந்தது போன்ற எதிரிணை மற்றும் மீளுரை அமைப்புகளின் வழியாக ஒரு சிக்கலான கட்டமைப்பை புதிர்போல் வரையறுத்து, இறுதியில் அதை “வெள்ளித் தளிகை” என்ற பாத்திர உருவகத்தில் நிறுத்துகிறது. முகட்டலகு, ஓலையான், வரிதமை, வேலையான் போன்ற சொற்களின் துல்லிய மரபுப் பொருள் உறுதிப்படுத்தப்படாத நிலையில், அவற்றை இடா–பிங்கலா, சுஷும்னா, சக்ரம், பிராணன், முருகன், சந்திரமண்டலம் போன்ற யோக–தாந்திரிகக் குறியீடுகளுடன் நேரடியாக இணைப்பது பாதுகாப்பானதல்ல. ஆனால் பாடலின் தத்துவ இயக்கம் தெளிவாக ஒரு முக்கியமான விசாரணையைத் திறக்கிறது: “ஒரு உடல்” என்று நாம் ஒருமையில் குறிப்பிடுவது உண்மையில் பல கூறுகள், எல்லைகள், வழிகள், செயற்பாடுகள் ஆகியவற்றின் ஒருங்கிணைந்த அமைப்பாக இருக்கிறது. 159-ன் கடம், 160-ன் எண்ணியல் உடற்கட்டமைப்பு, 161-ன் உணவு–பராமரிப்பு ஆகியவற்றைத் தொடர்ந்து 162-ன் வெள்ளித் தளிகை உடலை ஒரு காலவரம்புடைய பாத்திரம்/கருவி என்ற சிந்தனைக்குள் அழைக்கிறது. சைவ ஞானப் பார்வையில் இதன் நோக்கம் உடலை இழிவுபடுத்துவது அல்ல; பல கூறுகளால் இயங்கும் கருவியையே முழுமையான நிரந்தர ‘நான்’ என்று பற்றும் அடையாளத்தை விசாரணைக்குள் கொண்டுவருவது. யோகப் பார்வையில் உடல் கவனமாகப் பேணப்பட்டு சாதனைக்கு பயன்படுத்தப்பட வேண்டிய ஒருங்கிணைந்த செயற்பாட்டுக் கருவி; ஆகமப் பார்வையில் அதுவே பூஜை, மந்திரம், நமஸ்காரம், தியானம், சேவை ஆகியவற்றை நிகழ்த்தும் அனுஷ்டானப் பாத்திரம்; தாந்திரிகப் பார்வையில் அதன் மறைகுறிகளை ஆதாரமின்றி உருவாக்காமல், உடலை சாதனக் களமாக மதிப்பதே முதன்மையான ஒழுக்கம். ஆகவே 162-ன் ஞானம் “உடல் ஒன்றுமில்லை” என்பதல்ல; “இந்த அரிய, நுணுக்கமான, ஆனால் நிபந்தனைக்குட்பட்ட பாத்திரத்தையே முழுமையான நான் என்று மயங்காதே; அது இருக்கும் காலத்தில் அதைச் சரியாகப் பயன்படுத்து” என்பதாகும்.

ஞானச் சூத்திரம்

ஒரு உடல்
↓
பல கூறுகள்
↓
பல எல்லைகள் / வழிகள்
↓
பல செயற்பாடுகள்
↓
ஒருங்கிணைந்த யாக்கை
↓
காலவரம்புடைய பாத்திரம்
↓
“இதுவே முழுமையான நான் தானா?”
↓
உடல்–நான் விசாரணை
↓
சாதனக் கருவி என்ற விழிப்பு

இதன் சாரம்:

உடல் சிக்கலானது என்பதால் நிரந்தரமானதல்ல.

உடல் நிலையற்றது என்பதால் மதிப்பற்றதுமல்ல.

உடல் முழுமையான ‘நான்’ அல்ல என்ற விசாரணை, உடலை அலட்சியம் செய்யச் சொல்லவில்லை; அதைச் சரியான நோக்கத்திற்குப் பயன்படுத்தச் சொல்கிறது.

161 → 162

161 — “இந்த உடலை தினமும் பேணுகிறாய்; எதற்காகப் பேணுகிறாய்?”
↓
162 — “நீ பேணும் இந்த ‘ஒரு உடல்’ உண்மையில் எத்தகைய கூறுகள், வழிகள், செயற்பாடுகளின் ஒருங்கிணைந்த பாத்திரம்? அதையே முழுமையான ‘நான்’ என்று கொள்ளலாமா?”

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

திருமூலர் யாக்கையை உடனே நிராகரிக்கவில்லை; அதைத் திறந்து பார்க்கச் செய்கிறார். “என் உடல்” என்று ஒரே சொல்லில் நாம் பற்றிக்கொள்ளும் ஒன்று, உண்மையில் பல கூறுகள், எல்லைகள், வழிகள், செயற்பாடுகள் ஒன்றிணைந்து இயங்கும் அரிய அமைப்பு. அதன் நுணுக்கம் அதற்கு அழியாமையைத் தருவதில்லை; அதன் நிலையாமை அதனை மதிப்பற்றதாக்குவதுமில்லை. ஆகவே இந்த ‘வெள்ளித் தளிகை’ போன்ற யாக்கையைப் பேண், சாதனைக்குப் பயன்படுத்து; ஆனால் பாத்திரத்தையே நிரந்தரமான ‘நான்’ என்று பற்றிக்கொள்ளாதே.

பாடல் 162 — சாதனை வாழ்வியல்

உடலை அறிதல், உடலைப் பேணுதல், உடலைத் தாண்டிப் பார்க்குதல்

மேலும் முகடில்லை கீழும் வடிம்பில்லை
காலு மிரண்டு முகட்டல கொன்றுண்டு
வோலையான் மேய்ந்தவா யூடு வரிதமை
வேலையான் மேய்ந்ததோர் வெள்ளித் தளிகையே. (162)

162-ஆம் பாடலின் சொற்களில் சில — முகட்டலகு, ஓலையான், வரிதமை, வேலையான் — இன்னும் மரபுரை ஆதாரத்துடன் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டியவை. எனவே P04 நிலையில் அவற்றை குறிப்பிட்ட நாடி, சக்ரம், பிராணன், தெய்வம் அல்லது உடற்கூறுகளாக மாற்றாமல், பாடல் நமக்கு தெளிவாகத் தரும் “பல கூறுகள் கொண்ட, செயல்படும், ஒருங்கிணைந்த யாக்கை” என்ற அடிப்படையிலிருந்து வாழ்வியல் சாதனையை உருவாக்குவது பாதுகாப்பானது.

இந்தப் பாடல் சாதகரிடம் எழுப்பும் மையக் கேள்வி:

“நான் ‘என் உடல்’ என்று ஒரே சொல்லில் அழைக்கும் இந்த அமைப்பை உண்மையில் எவ்வளவு விழிப்புடன் பயன்படுத்துகிறேன்?”

1. “உடல்” என்ற ஒரே சொல்லுக்குள் மறைந்திருக்கும் பன்மையை அறி

நாம் பொதுவாக:

“என் உடல்”

என்று சொல்கிறோம்.

ஆனால் அது:

• பல உறுப்புகள்,

• பல செயல்முறைகள்,

• பல உணர்வுகள்,

• பல சார்புகள்,

• பல பராமரிப்புகள்

ஒருங்கிணைந்து இயங்கும் ஒன்று.

இதன் வாழ்வியல் பயன்:

உடலைப் பற்றிய அகங்காரம் குறைந்து, உடலைப் பற்றிய பொறுப்பு அதிகரிக்க வேண்டும்.

அதாவது:

“இது என் உடல்; எனவே என்ன விருப்பமோ அதைச் செய்வேன்”

என்ற மனநிலையிலிருந்து,

“இது எனக்குக் கிடைத்த அரிய அமைப்பு; நான் அதைச் சரியாகப் பேண வேண்டும்”

என்ற மனநிலைக்கு நகர வேண்டும்.

2. “உடலே நான்” என்பதிலிருந்து “உடல் எனக்குக் கிடைத்த கருவி” என்பதற்கு

162-ன் சாதனைப் பயன் உடல் வெறுப்பல்ல.

மாறாக:

உடல் = நான் அல்ல
ஆனால்
உடல் = எனக்குக் கிடைத்த முக்கியமான கருவி

என்ற சமநிலை.

இதைத் தினசரி மனத்தில் வைத்துக்கொள்ளலாம்:

“இந்த உடல் எனக்கு சொந்தம்” என்பதற்குப் பதில்
“இந்த உடல் எனக்குப் பொறுப்பாக அளிக்கப்பட்டுள்ளது”

என்று நினைப்பது மிகவும் ஆழமான மாற்றம்.

3. உடல்பற்று மற்றும் உடல் பொறுப்பு — இரண்டையும் வேறுபடுத்து

உடல்பற்று

• தோற்றத்தில் மிகை அடையாளம்,

• வயதாவதை ஏற்காமை,

• சிறிய மாற்றத்திற்கே பெரும் அச்சம்,

• உடல் வசதியே வாழ்க்கையின் மையம்,

• அழகு/வலிமை/புகழ் மூலம் தன்னை வரையறுத்தல்.

உடல் பொறுப்பு

• சரியான உணவு,

• ஒழுங்கான தூக்கம்,

• உடற்பயிற்சி,

• சுத்தம்,

• சிகிச்சை,

• ஓய்வு,

• வேலை–உடல் சமநிலை.

162 இவற்றில் இரண்டாவது வழிக்குத் தள்ளுகிறது.

உடலைப் பற்றாதே; ஆனால் உடலை அலட்சியம் செய்யாதே.

4. உடல் சிக்கலானது என்பதாலேயே மரியாதை தேவை

ஒரு சிறிய கருவியைக் கூட நாம் கவனமாகப் பயன்படுத்துவோம்.

அப்படியிருக்க:

பல கூறுகள் ஒருங்கிணைந்து இயங்கும் உடல்

என்பது எவ்வளவு பொறுப்புடன் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்?

இந்த உணர்வு:

வியப்பு → நன்றி → பராமரிப்பு

என்ற சாதனைப் பாதையைத் திறக்கும்.

அதனால் காலை எழுந்தவுடன்:

“இன்று இந்த உடல் இன்னும் செயற்படுகிறது”

என்ற நன்றியுணர்வு இருக்கலாம்.

5. உடலை அலட்சியம் செய்வதும் ஆன்மிகம் அல்ல

சில நேரங்களில் சாதகர்களிடையே:

“உடல் நிலையற்றது; ஆகவே உடல்நலத்தைப் பற்றி அதிகம் கவலைப்பட வேண்டாம்”

என்ற தவறான புரிதல் வரலாம்.

அது சரியான நிலையாமை ஞானம் அல்ல.

சரியான அணுகுமுறை:

நிலையற்றது என்பதால் கவனமாகப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

ஒரு காலவரம்புள்ள அரிய வாய்ப்பை:

அலட்சியம் செய்வது ஞானமல்ல.

6. உடல் பராமரிப்பை சாதனையின் ஒரு பகுதியாகப் பார்

உடல்:

தியானம் செய்ய வேண்டிய கருவி,
ஜபம் செய்ய வேண்டிய கருவி,
சேவை செய்ய வேண்டிய கருவி,
கற்றல் செய்ய வேண்டிய கருவி,
குடும்பப் பொறுப்பு ஏற்க வேண்டிய கருவி.

எனவே:

உடல் பராமரிப்பு ≠ ஆன்மிகத்துக்கு வெளியே உள்ள வேலை

மாறாக:

சாதனைத் தயாரிப்பு

என்று பார்க்கலாம்.

7. உடலை அறிந்தவன் அதன் சைகைகளை கேட்கத் தொடங்குவான்

162 உடலை அமைப்பு/செயற்பாடு எனப் பார்க்கச் செய்கிறது.

இதன் நவீன பயன்பாடு:

உடல் தரும் சைகைகளை கவனிக்கத் தொடங்கு.

உதாரணமாக:

• சோர்வு,

• தூக்கக் குறைவு,

• பசி,

• வலி,

• மன அழுத்தத்தால் உருவாகும் உடல் பதில்,

• ஓய்வு தேவை.

இவை எல்லாம்:

“உடல் வேலை செய்யவில்லை” என்று கோபப்பட வேண்டிய விஷயங்கள் அல்ல;

“கருவி என்னிடம் தகவல் தருகிறது” என்று பார்க்கக்கூடியவை.

8. உணர்வுகளும் உடலோடு தொடர்புடையவை என்பதை கவனிக்கவும்

இது பாடலின் நேரடிச் சொற்பொருள் அல்ல; ஆனால் “செயற்படும் யாக்கை” என்ற பார்வையின் வாழ்வியல் விரிவாக்கம்.

கோபம் வந்தால்:

உடல் இறுகுகிறது.

பயம் வந்தால்:

சுவாசம் மாறுகிறது.

துயரம் வந்தால்:

உடல் கனமாகிறது.

மகிழ்ச்சி வந்தால்:

உடல் இலகுவாகிறது.

அதனால் சாதகர்:

உடல் மாற்றங்களை மனநிலை அறிகுறிகளாகப் பயன்படுத்தலாம்.

இதுவே உடல் விழிப்புணர்வின் ஒரு நடைமுறை வடிவம்.

9. “எது இல்லை? எது உண்டு?” — தினசரி சுயவிசாரணையாக மாற்றலாம்

162-ன் தர்க்கத்தை வாழ்வியலாக்கலாம்.

பாடல் முதலில்:

எது இல்லை?

பின்னர்:

எது உண்டு?

என்று செல்கிறது.

இதை சாதகர் தினசரி தன்னிடம் கேட்கலாம்:

என்னிடம் இன்று இல்லை?

• நேரமா?

• அமைதியா?

• ஒழுக்கமா?

• உடல் சக்தியா?

• கவனமா?

என்னிடம் இன்று உள்ளது?

• உயிர் இருக்கிறது,

• உடல் இயங்குகிறது,

• சிந்திக்க முடிகிறது,

• மாற்றம் செய்ய வாய்ப்பு இருக்கிறது.

இந்தச் சுயவிசாரணை:

பற்றாக்குறையிலிருந்து வாய்ப்புக்குத் திருப்பும்.

10. உடலின் எல்லைகளை ஏற்க கற்றுக்கொள்

162:

மேல் / கீழ் / எல்லை

போன்ற அமைப்புகளை நினைவூட்டுகிறது.

இதன் வாழ்வியல் பயன்:

உடலுக்கும் எல்லை உண்டு என்பதை ஏற்க வேண்டும்.

எல்லை அறியாத வாழ்க்கை:

• அதிக வேலை,

• தூக்கமின்மை,

• அளவுக்கு மீறிய உணவு,

• தொடர்ந்த மன அழுத்தம்,

• ஓய்வில்லா செயல்பாடு

என்பவற்றை உருவாக்கலாம்.

சாதகனின் ஒழுக்கம்:

உடலின் எல்லையை மதிப்பது.

11. “எல்லை” அறிதல் தோல்வி அல்ல

உடலின் எல்லைகளை ஏற்றுக்கொள்ளும்போது சிலர்:

“நான் பலவீனமாகிறேன்”

என்று நினைக்கலாம்.

ஆனால் ஞானப் பார்வையில்:

எல்லை அறிதல் = விழிப்பு

அளவுக்கு மீறிச் செயல்பட்டு கருவியை சேதப்படுத்துவது வலிமையல்ல.

சரியான கேள்வி:

“என்னால் எவ்வளவு செய்ய முடியும்?” மட்டும் அல்ல;

“எவ்வளவு செய்வது நியாயமானது?”

12. வேலை மற்றும் உடல் — சாதனைக்குத் தேவையான சமநிலை

வேலை வாழ்க்கையில் 162-ன் பயன்பாடு மிகவும் நேரடியாக இருக்கலாம்.

நாம்:

உடலை உழைப்புக்குப் பயன்படுத்துகிறோம்.

ஆனால்:

உடலை வேலைக்காக முழுமையாக kulaiya விடக்கூடாது.

வாழ்வியல் விதி:

வேலை உடலைப் பயன்படுத்தட்டும்; வேலை உடலை அழித்துவிடாதிருக்கட்டும்.

அதேபோல்:

தொழில் உங்கள் அடையாளத்தின் ஒரு பகுதி; முழுமையான “நான்” அல்ல.

13. தலைமைப் பொறுப்பில் — “என் உடல் இல்லாமல் இந்த அமைப்பு இயங்காது” என்ற மனநிலையைத் தவிர்

162 “ஒரு முழுமை” பல கூறுகளால் இயங்குகிறது என்பதை நினைவூட்டுகிறது.

இதை தலைமையில் பயன்படுத்தினால்:

ஒரு நிறுவனம், குடும்பம், குருகுலம், குழு

எதுவாக இருந்தாலும்:

ஒரே மனிதரையே சார்ந்து இருக்கக்கூடாது.

சரியான தலைமை:

• பொறுப்பைப் பகிர்கிறது,

• அறிவைப் பகிர்கிறது,

• அடுத்தவரை உருவாக்குகிறது,

• முறையை அமைக்கிறது.

நவீன பயன்பாட்டாக:

“நான் இல்லாவிட்டாலும் நல்ல அமைப்பு தொடர வேண்டும்”

என்ற மனநிலை 162-ன் “ஒருங்கிணைந்த அமைப்பு” பார்வையுடன் ஒத்துப்போகிறது.

14. குடும்பத்திலும் இதே உண்மை

ஒரு குடும்பமும்:

ஒரே மனிதரால் அல்ல,

பல உறவுகள், பொறுப்புகள், புரிதல்கள், பராமரிப்பு ஆகியவற்றால் இயங்குகிறது.

அதனால்:

“எல்லாவற்றையும் நான் மட்டுமே செய்ய வேண்டும்”

என்ற மனப்பான்மை சில நேரங்களில் அகங்காரமாகவும் சோர்வாகவும் மாறலாம்.

சாதனைப் பார்வை:

பகிர்ந்து செய்.

15. உடலின் ஒவ்வொரு பகுதியும் எல்லாம் அல்ல

இந்த உண்மையை மனநிலைக்கும் பயன்படுத்தலாம்.

ஒரு நாளில்:

உடல் சோர்ந்திருக்கலாம்.

அதனால்:

வாழ்க்கை முழுவதும் தோல்வி அடைந்துவிட்டது

என்று அர்த்தமில்லை.

ஒரு உறுப்பில் பிரச்சினை இருக்கலாம்.

அதனால்:

முழு நபரின் மதிப்பு குறையவில்லை.

இதுவே 162-ன் “பகுதி ↔ முழுமை” வேறுபாட்டின் வாழ்வியல் பயன்.

16. தோற்றமே முழு மனிதன் அல்ல

உடல் உருவம்:

முழு நபர் அல்ல.

இதிலிருந்து:

தோற்றம், நிறம், வயது, உடல் வடிவம்

இவற்றால் மனிதனின் முழு மதிப்பை அளவிடக் கூடாது.

162 “ஒரு முழுமை பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைவு” என்று பார்க்கச் செய்கிறது.

நவீன பயன்பாடு:

தோற்றம் = மனிதரின் ஒரு அம்சம் மட்டும்.

17. சமூக ஊடக உலகில் 162

சமூக ஊடகம் பெரும்பாலும்:

வெளிப்புற உருவத்தை பெரிதாக்குகிறது.

அதனால்:

• தோற்ற ஒப்பீடு,

• வயது பற்றிய அச்சம்,

• அழகு பற்றிய அழுத்தம்,

• உடலைக் காட்டும் அடையாளம்

பெருகலாம்.

162-ன் நினைவு:

உடல் ஒரு அரிய கருவி; காட்சி பொருள் மட்டும் அல்ல.

எனவே தன்னிடம் கேட்கலாம்:

“நான் உடலைப் பயன்படுத்துகிறேனா?”
அல்லது
“என் உடலின் தோற்றமே என்னைப் பயன்படுத்துகிறதா?”

18. உடல் அழகு — அனுபவிக்கலாம்; அடையாளமாக்க வேண்டாம்

உடல் அழகாக இருக்கலாம்.

அதைப் பேணலாம்.

ஆனால்:

“நான் அழகாக இருக்கிறேன்” என்பதற்கும்
“என் முழு மதிப்பே என் தோற்றம்” என்பதற்கும்

பெரிய வேறுபாடு உண்டு.

162-ன் ஞானம்:

அழகு இருக்கட்டும்; பற்றற்ற பார்வையும் இருக்கட்டும்.

19. வயதாவதை எதிரியாகப் பார்க்காதே

உடல் ஒரு செயற்பாட்டு அமைப்பு.

அதனால்:

காலத்தோடு மாறுவது இயல்பு.

வயது:

தோல்வி அல்ல.

அது:

உடலின் கால இயக்கம்.

சாதகனின் பார்வை:

வயது அதிகரிக்கும்போது உடல் மாறட்டும்; உள்ளுணர்வு ஆழப்படட்டும்.

20. “உடல் சிதைகிறது” என்ற பயத்திலிருந்து “இப்போது பயன்படுத்துவோம்” என்ற விழிப்பிற்கு

நிலையாமை நினைவு இரண்டு விதமாகச் செயல்படலாம்.

தவறானது

“எல்லாம் போய்விடும்.”

→ பயம்

சரியானது

“எல்லாம் காலவரம்புடையது.”

→ முன்னுரிமை தெளிவு

162-ன் பயன் இரண்டாவது.

உடல் நிலையற்றது → இன்று அது இயங்குகிறது → இன்று செய்.

21. “தளிகை” உருவகத்தை வாழ்வியலாக்கினால்

இது நேரடிச் சொற்பொருள் அல்ல; ஆனாலும் உருவக விரிவாக்கமாக பயன்படுத்தலாம்.

ஒரு தளிகையின் மதிப்பு:

அது சுத்தமாக இருக்கிறதா?
சரியாகப் பயன்படுகிறதா?
எதற்குப் பயன்படுகிறது?

என்பதில் இருக்கிறது.

அதேபோல்:

இந்த உடல் எதற்குப் பயன்படுகிறது?

என்ற கேள்வியை எழுப்பலாம்.

22. இந்தப் பாத்திரத்தில் நாம் என்ன நிரப்புகிறோம்?

நவீன சாதனைப் பயன்பாட்டாக:

இந்த உடல்–மனம் மூலம் நாம் தினமும் ஏதோ ஒன்றை உட்கொள்கிறோம்.

உணவு மட்டும் அல்ல:

• தகவல்,

• காட்சிகள்,

• வார்த்தைகள்,

• சமூக ஊடகம்,

• கருத்துக்கள்,

• உணர்ச்சி சூழல்.

எனவே:

“என் உடல்–மனப் பாத்திரத்திற்குள் நான் என்ன அனுமதிக்கிறேன்?”

என்ற கேள்வியும் முக்கியம்.

23. உணவு மட்டுமல்ல — தகவல் உணவும் கவனிக்கப்பட வேண்டும்

161 உடல் உணவை நினைவூட்டியது.

162-ன் “வாய்/வழி” உருவகத்தை நவீன விரிவாக்கமாக எடுத்தால்:

உடலில் நுழைவது உணவு மட்டும் அல்ல; மனத்தில் நுழையும் தகவல்களும் வாழ்க்கையை மாற்றுகின்றன.

அதனால்:

உடலுக்கு நல்ல உணவு; மனத்திற்கு நல்ல உள்ளீடு.

இரண்டும் சாதனை.

24. குரு–சிஷ்ய வாழ்க்கையில் — கருவியைத் தயாரித்து வைத்திரு

சாதனைக்கு:

உடல் வேண்டும்,
கவனம் வேண்டும்,
ஒழுக்கம் வேண்டும்.

எனவே குருவின் உபதேசம் கிடைத்தால்:

“ஒருநாள் தொடங்குவேன்”

என்று உடல்–மனத்தை சீர்குலைத்து வைத்திருக்கக் கூடாது.

சாதகர்:

சாதனை ஏற்கத் தயாரான கருவியாகத் தன்னை அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

25. ஆனால் கருவி தயாரிப்பே சாதனை அல்ல

இதுவும் முக்கியம்.

சிலர்:

• உணவு கட்டுப்பாடு,

• உடற்பயிற்சி,

• ஆசனம்,

• உடல் சுத்தம்

இவற்றிலேயே முழு கவனத்தை வைத்துவிடலாம்.

இவை அவசியமானவை.

ஆனால்:

கருவியைத் தயாரிப்பது ≠ இறுதி சாதனை

அதற்குப் பின்:

ஜபம்,
தியானம்,
சுயவிசாரணை,
இறைசார்பு

வர வேண்டும்.

26. உடல் பற்றிய அறிவு — தன்னை அறிதலுக்கான கதவு; நிறைவு அல்ல

உடற்கூறு, யோகம், சுவாசம், உணவு, ஆரோக்கியம் ஆகியவை அனைத்தையும் அறிந்தாலும்:

“நான் யார்?”

என்ற கேள்வி இன்னும் இருக்கிறது.

162-ன் வாழ்வியல் நினைவு:

உடலை அறி; ஆனால் உடலறிவைத் தன்னறிவாக எண்ணாதே.

27. “நான்” என்ற சொல்லை கவனிக்கும் ஒரு சாதனை

ஒரு நாளில் நாம் எத்தனை முறை:

“என் உடல்”,
“என் கை”,
“என் கால்”,
“என் முகம்”

என்று சொல்கிறோம் என்பதை கவனியுங்கள்.

பிறகு அமைதியாக கேளுங்கள்:

“என் உடல் என்று சொல்கிறவன் யார்?”

இதற்கு உடனடியாக அறிவியல் அல்லது தத்துவ பதில் சொல்ல வேண்டியதில்லை.

கேள்வியோடு சில நிமிடம் இருங்கள்.

இதுவே ஒரு மிக எளிய சுயவிசாரணை.

28. 162-க்கு ஏற்ற தினசரி 5 நிமிடச் சாதனை

முதல் நிமிடம் — உடல் அவதானம்

தலையிலிருந்து பாதம் வரை உடலை உணருங்கள்.

எதையும் மாற்ற முயற்சிக்க வேண்டாம்.

இரண்டாம் நிமிடம் — பன்மையை உணர்

மனத்தில்:

“இந்த உடல் பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைவு.”

என்று நினையுங்கள்.

மூன்றாம் நிமிடம் — நன்றியுணர்வு

“இவை அனைத்தும் இன்னும் ஒன்றிணைந்து இயங்குகின்றன.”

என்று உணருங்கள்.

நான்காம் நிமிடம் — நிலையாமை

“இந்த ஒருங்கிணைவு நிரந்தரமானது அல்ல.”

என்று பயமின்றி நினையுங்கள்.

ஐந்தாம் நிமிடம் — நோக்கம்

கேளுங்கள்:

“இன்று இந்த உடலை நான் எதற்குப் பயன்படுத்தப் போகிறேன்?”

ஒரு பதிலை மட்டும் தேர்ந்தெடுக்கவும்:

சேவை / ஜபம் / கற்றல் / மன்னிப்பு / உதவி / ஒழுக்கமான வேலை.

29. உடல் சோதனை — வாரத்திற்கு ஒருமுறை

162-ன் அடிப்படையில் நான்கு தளங்களில் உங்களைப் பார்க்கலாம்:

தளம்	சுயவிசாரணை
பராமரிப்பு	உடலுக்கு தேவையான உணவு, தூக்கம், ஓய்வு கிடைக்கிறதா?
பற்று	தோற்றம் அல்லது உடல் வசதி என் மனதை அளவுக்கு மீறி ஆளுகிறதா?
பயன்பாடு	உடல் வலிமையை நான் எந்த நல்ல செயலில் பயன்படுத்துகிறேன்?
அடையாளம்	உடலில் ஏற்படும் மாற்றத்தையே “நான் மாறிவிட்டேன்” என்று முழுமையாகக் கருதுகிறேனா?

30. 162-ன் நான்கு வாழ்வியல் மாற்றங்கள்

1. உடமை உணர்வு

“என் உடல்”

↓

“எனக்குக் கிடைத்த உடல்”

2. பற்று

“உடலே நான்”

↓

“உடல் எனது சாதனக் கருவி”

3. பராமரிப்பு

“உடலை அலங்கரிப்பது”

↓

“உடலைச் சரியாகப் பயன்படுத்தத் தயார்படுத்துவது”

4. நிலையாமை

“ஒருநாள் இது அழியும்”

↓

“அதனால் இன்று இது அரியது”

31. 159 → 162 — சாதனை முன்னேற்றம்

159

உடல் உடையக்கூடியது.

சாதனை:
வடிவத்தை நிரந்தரமான “நான்” என்று பற்றாதே.

160

உடல் பல கூறுகளால் ஆனது.

சாதனை:
அதன் நுணுக்கத்தை உணர்ந்து பொறுப்புடன் பேண்.

161

உடல் தொடர்ந்து உணவால் பேணப்படுகிறது.

சாதனை:
பேணப்படும் உடலை அர்த்தமுள்ள நோக்கத்திற்குப் பயன்படுத்து.

162

உடல் போன்ற முழுமை எல்லைகள், கூறுகள், வழிகள், செயற்பாடுகள் கொண்ட ஒருங்கிணைந்த அமைப்பு.

சாதனை:
அந்த அமைப்பை விழிப்புடன் கவனி; அதையே முழுமையான நிரந்தர “நான்” என்று பற்றாதே.

சாதனைச் சூத்திரம்

கவனி
↓
அறி
↓
நன்றி கூறு
↓
பேண்
↓
பயன்படுத்து
↓
பற்றாதே
↓
விசாரி

அதன் இறுதி கேள்வி:

“இந்த உடல் எனக்கு உள்ளது; ஆனால் இதுவே முழுமையான நான் தானா?”

சாதனை வாழ்வியல் சாரம்

162-ஆம் பாடல் யாக்கையை ஒரு எளிய, ஒரே மாதிரியான பொருளாக அல்லாமல், எல்லைகள், எண்ணக்கூடிய கூறுகள், வழிகள், செயற்பாடுகள் ஆகியவற்றின் ஒருங்கிணைந்த அமைப்பாகக் கவனிக்கச் செய்கிறது. இதன் வாழ்வியல் பயன் உடலை வெறுப்பதோ அல்லது அதன் பராமரிப்பை மறுப்பதோ அல்ல. மாறாக, “என் உடல்” என்ற பழக்கமான ஒருமைப் பெயருக்குள் மறைந்திருக்கும் நுணுக்கமான பன்மையை உணர்ந்து, உடலைப் பற்றிய அகங்காரத்தைத் தளர்த்தி, உடல் பொறுப்பை ஆழப்படுத்துவதாகும். உடல் காலவரம்புடையது என்பதால் அதனை அலட்சியம் செய்யாமல் பேண வேண்டும்; ஆனால் தோற்றம், வலிமை, ஆரோக்கியம், வசதி ஆகியவற்றையே முழுமையான அடையாளமாக்கக்கூடாது. உடல் உணவு, ஓய்வு, பராமரிப்பு, சூழல் ஆகியவற்றைச் சார்ந்து இயங்குகிறது என்பதை உணர்வது பணிவையும் நன்றியுணர்வையும் வளர்க்கும். சாதகர் உடலின் சைகைகளை கேட்டு, அதன் எல்லைகளை மதித்து, அதை வேலை, குடும்பம், சேவை, பூஜை, ஜபம், தியானம், கற்றல் ஆகியவற்றிற்கான அரிய கருவியாகப் பயன்படுத்த வேண்டும். அதேவேளை “உடலை அறிவது தன்னை அறிவதா?” என்ற ஆழமான சுயவிசாரணையைத் திறந்து வைத்திருக்க வேண்டும்.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

“என் உடல்” என்று சொல்லுவது எளிது; அந்த உடல் எத்தனை கூறுகள், வழிகள், செயற்பாடுகளால் ஒவ்வொரு கணமும் இயங்குகிறது என்பதை உணர்வதே விழிப்பு. அதன் நுணுக்கத்தை உணர்ந்து அதை மதித்து பேண்; அதன் நிலையாமையை உணர்ந்து அதில் மயங்காதே; அதன் திறனை உணர்ந்து நன்மைக்குப் பயன்படுத்து; இறுதியில், “இந்த உடல் எனக்கு உள்ளது — ஆனால் இதுவே முழுமையான நான் தானா?” என்று அமைதியாக விசாரி.

ஒரே பார்வையில் முழுச் சாரம்

யாக்கையின் பன்மை, செயற்பாடு, பாத்திரத் தன்மை, “நான்” பற்றிய விசாரணை

மேலும் முகடில்லை கீழும் வடிம்பில்லை
காலு மிரண்டு முகட்டல கொன்றுண்டு
வோலையான் மேய்ந்தவா யூடு வரிதமை
வேலையான் மேய்ந்ததோர் வெள்ளித் தளிகையே. (162)

162-ஆம் பாடல் யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தில் ஒரு முக்கியமான ஆழ்மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது. முன்பட்ட பாடல்கள் உடலின் சிதைவு, உடல் கூறுகளின் பன்மை, உணவு மூலம் உடல் பேணப்படுதல் ஆகியவற்றை எடுத்துக்காட்டின. இங்கு திருமூலர், உடலை நேரடியாகச் சொல்லாமல், எல்லைகள் + எண்ணிக்கை + வழி + செயற்பாடு + பாத்திர உருவகம் ஆகியவற்றின் மூலம் ஒரு புதிர் போன்ற கட்டமைப்பை உருவாக்குகிறார்.

P01–P04 ஆய்வுகளின் அடிப்படையில், முகட்டலகு, ஓலையான், வரிதமை, வேலையான் போன்ற சொற்களின் துல்லியமான பழந்தமிழ்/மரபுரை அடையாளம் இன்னும் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டியுள்ளது. எனவே இவற்றுக்கு ஆதாரமின்றி நாடி, சக்ரம், பிராணன், தெய்வம், சந்திரமண்டலம் போன்ற மறைகுறிகளை ஒதுக்காமல் இருப்பதே உரைக்கு நேர்மையான அணுகுமுறை.

ஆனால் பாடலின் மொத்த தர்க்க–தத்துவ இயக்கம் தெளிவாக உள்ளது:

எது இல்லை? → எது உண்டு? → எத்தனை கூறுகள்? → எந்த வழி? → என்ன செயற்பாடு? → எந்த முழுமை? → “இந்த ஒருங்கிணைந்த அமைப்பே முழுமையான நான் தானா?”

இதுவே 162-ன் மைய ஞானம்.

1. “ஒரு உடல்” என்ற சொல்லுக்குள் மறைந்திருக்கும் பன்மை

நாம் வழக்கமாக:

“என் உடல்”

என்று ஒருமையில் சொல்கிறோம்.

ஆனால் 162:

• மேல்,

• கீழ்,

• இல்லாதவை,

• உள்ளவை,

• இரண்டு,

• ஒன்று,

• வாய்/வழி,

• செயற்பாடு,

• தளிகை

என்று அந்த ஒருமையைப் பிரித்து ஆராய்கிறது.

அதனால்:

ஒருமையாகத் தோன்றுவது → பன்மையான கூறுகளின் ஒருங்கிணைவு

என்ற பார்வை உருவாகிறது.

இதன் ஞானப் பயன்:

ஒரு பெயர் இருப்பதால் அது மாற்றமற்ற நிரந்தரப் பொருளாகிவிடாது.

2. முதல் அடியின் ஞானம் — எல்லைகளைப் பார்ப்பது

மேலும் முகடில்லை கீழும் வடிம்பில்லை

இந்த அடி:

மேல் ↔ கீழ்

என்ற இடவியல் எதிரிணையின் மூலம் ஒரு கட்டமைப்பின் எல்லைகளை நினைவூட்டுகிறது.

இதன் வாழ்வியல்–தத்துவப் பயன்:

உடல் எல்லையுடையது.

அது:

• இடத்திற்குட்பட்டது,

• வடிவத்திற்குட்பட்டது,

• நிலையிற்குட்பட்டது,

• காலத்திற்குட்பட்டது.

ஆகவே:

எல்லையுடைய ஒன்றை எல்லையற்ற சுயமாகப் பற்றிக் கொள்வது விசாரணைக்குரியது.

3. “இல்லை ↔ உண்டு” — உருவம் எதிர்மறையும் நேர்மறையும் கொண்டு வரையப்படுகிறது

முதல் அடி:

இல்லை... இல்லை

இரண்டாம் அடி:

இரண்டு... ஒன்று உண்டு

என்று செல்கிறது.

இதனால் பாடல்:

அகற்றிக் காட்டுதல்
↓
இருப்பை எண்ணிக்கையிட்டு காட்டுதல்

என்று நகர்கிறது.

இது ஒரு முக்கியமான ஞான முறை:

ஒரு பொருளை நாம் பெயரால் மட்டும் அறியாமல், அதன் எல்லை, கூறு, செயற்பாடு ஆகியவற்றைப் பகுத்து அறிய வேண்டும்.

4. “இரண்டு ↔ ஒன்று” — எண் மறைகுறிக்கு முன் கூறு விசாரணை

இரண்டாம் அடியில் வரும்:

இரண்டு
ஒன்று

என்பவற்றை உடனே யோக நாடி விளக்கமாக்க வேண்டியதில்லை.

அவற்றின் பாதுகாப்பான தத்துவப் பணி:

ஒரு முழுமையின் உள்ளே எண்ணக்கூடிய கூறுகள் உள்ளன.

இதுவே 160-ன் எண்ணியல் உடற்கட்டமைப்பு நினைவையும் தொடர்கிறது.

அதனால்:

ஒருமை → கூறு பகுப்பாய்வு

என்ற ஞான இயக்கம் வலுப்படுகிறது.

5. “வாய் ஊடு” — உடல் மூடிய தனிப்பொருள் அல்ல

மூன்றாம் அடியின் முழுச் syntax இன்னும் தெளிவுபடுத்தப்பட வேண்டியது என்றாலும், வாய் ஊடு என்ற பகுதி:

ஒரு வழி / திறப்பு / பரிமாற்றம்

என்ற உணர்வை ஏற்படுத்துகிறது.

இதனால்:

உடல் முழுமையாகச் சுயாதீனமான, மூடிய அமைப்பு அல்ல.

அது வெளி உலகோடு தொடர்புடையது.

161-ல்:

உண்ணுதல்

162-ல்:

வாய் / வழி

என வருவது குறிப்பிடத்தக்க தொடர்ச்சி.

6. 161 → 162 : “உடலைப் பேணுதல்” முதல் “உடல் எவ்வாறு இயங்குகிறது?” வரை

161-ன் கேள்வி:

“இந்த உடலை எதனால் பேணுகிறாய்?”

162-ன் கேள்வி:

“பேணப்படும் இந்த உடல் எத்தகைய கட்டமைப்பாக இயங்குகிறது?”

இதனால்:

ஆதரவு
↓
கட்டமைப்பு
↓
செயற்பாடு

என்ற ஆழமடையும் இயக்கம் உருவாகிறது.

7. “மேய்ந்த ↔ மேய்ந்தது” — செயற்பாட்டின் மீளுரை

மூன்றாம் அடியிலும் நான்காம் அடியிலும்:

மேய்ந்த
மேய்ந்தது

என்று வினை மீண்டும் வருகிறது.

அதனால் 162 வெறும் வடிவச் சித்திரம் அல்ல.

அது:

செயல்படும் கட்டமைப்பு

பற்றி பேசுகிறது.

இதன் தத்துவப் பொருள்:

உடல் என்பது “ஒரு பொருள்” மட்டும் அல்ல; இடையறாது இயங்கும் செயல்முறைகளின் ஒருங்கிணைவு.

8. “வெள்ளித் தளிகை” — பகுதிகளுக்குப் பின் முழுமை

முதல் மூன்று அடிகளில்:

பல அம்சங்கள்.

நான்காம் அடியில்:

“ஓர் வெள்ளித் தளிகையே”

என்று ஒருமை வருகிறது.

இதனால்:

பன்மை → ஒருங்கிணைந்த முழுமை

என்ற முடிவு உருவாகிறது.

ஆனால் இந்த முழுமை:

கூறுகளற்ற எளிய ஒருமை அல்ல.

அது:

பன்மையின் ஒருங்கிணைந்த ஒருமை.

இதுவே 162-ன் ஆழமான தர்க்கச் சிறப்பு.

9. 159-ன் “கடம்” ↔ 162-ன் “தளிகை”

159:

கடம்

162:

தளிகை

இரண்டும் பாத்திரச் சொற்கள்.

159-ல்:

பாத்திரம் உடைகிறது.

162-ல்:

பாத்திரத்தின் கட்டமைப்பு மற்றும் செயற்பாடு முன்னிலையாகிறது.

இதனால்:

உடல் ↔ பாத்திரம்

என்ற உருவகப் புலம் அதிகாரத்தில் மீண்டும் வலுப்படுகிறது.

10. பாத்திரம் — உடலின் தத்துவப் பயன்பாடு

பாத்திரம்:

தன்னுள் ஏதோ ஒன்றைத் தாங்குகிறது.

அதன் மதிப்பு:

அதன் வெளிப்புற வடிவத்தில் மட்டும் அல்ல;

அது எதற்குப் பயன்படுகிறது என்பதிலும் உள்ளது.

இதனை யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தின் அடிப்படையில் எடுத்தால்:

உடல் = காலவரம்புடைய சாதனப் பாத்திரம்

என்ற விளக்கம் உருவாகிறது.

இது நேரடிப் பதவுரை அல்ல; அதிகாரத்திலிருந்து பெறப்படும் தத்துவச் சாரம்.

11. யோகப் பார்வை — உடலைப் பார், உடலாக மட்டும் உன்னை நிர்ணயிக்காதே

162-ன் யோகப் பயன்:

உடலின் அமைப்பு, செயற்பாடு, எல்லை ஆகியவற்றை விழிப்புடன் கவனிப்பது.

ஆனால்:

உடலை அறிதல் ≠ தன்னை அறிதல்

என்ற வேறுபாட்டைத் தக்கவைத்தல்.

சாதகர்:

உடலைப் பேண வேண்டும்,
உடலைக் கவனிக்க வேண்டும்,
அதன் எல்லைகளை மதிக்க வேண்டும்,

ஆனால்:

அதுவே முழுமையான சுயம் என்று முடிவுசெய்யக் கூடாது.

12. ஆகமப் பார்வை — அனுஷ்டானப் பாத்திரமான யாக்கை

உடல் இருக்கும் காலத்தில்தான்:

• கைகள் பூஜை செய்கின்றன,

• வாய் மந்திரம் உச்சரிக்கிறது,

• உடல் நமஸ்கரிக்கிறது,

• மனம் தியானிக்கிறது,

• கால்கள் க்ஷேத்திரம் செல்கின்றன.

எனவே 162-ன் பாத்திர உருவகத்தை ஆகம வாழ்வில் விரிவுபடுத்தினால்:

உடல் = அனுஷ்டானத்தைத் தாங்கும் கருவி.

இதனால்:

உடலை அலட்சியம் செய்வது ஆகம வாழ்விற்கு ஏற்றதல்ல.

13. தந்திரப் பார்வை — மறைகுறியை உருவாக்குவதல்ல, உடலை சாதனக் களமாக மதிப்பது

162 போன்ற பாடல்கள் எளிதில்:

நாடி, சக்ரம், பிந்து, சந்திரம்

என்ற மறைகுறிகளுடன் இணைக்கப்படலாம்.

ஆனால் உரை ஆதாரம் இல்லாமல் அப்படிச் செய்வது பொருத்தமல்ல.

தாந்திரிகக் கண்ணோட்டத்தில் பாதுகாப்பான வாசிப்பு:

உடல் நிராகரிக்கப்பட வேண்டிய பொருள் அல்ல; சாதனை நிகழும் களம்.

ஆனால்:

உடற்கட்டமைப்பை அறிந்துவிட்டால் விடுதலை கிடைத்துவிட்டது

என்று நினைக்கக்கூடாது.

14. சைவ ஞானப் பார்வை — “என் உடல்” என்று சொல்பவன் யார்?

பாடலின் ஆழமான ஞானக் கேள்வி:

“என் உடல்” என்று சொல்பவன் யார்?

இந்த கேள்வி நேரடியாகச் சொற்களில் இல்லை; ஆனால் யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தின் மொத்தப் போக்கில் இயல்பாக எழுகிறது.

உடல்:

பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைவு.

அப்படியானால்:

அந்தக் கூறுகளில் ஒவ்வொன்றும் “நான்” தானா?

அல்லது:

அவற்றின் கூட்டுத்தொகையே முழுமையான “நான்” தானா?

இந்த விசாரணையைத் திறக்கிறது 162.

15. உடலை இழிவுபடுத்தாமல் உடல் அடையாளத்தைத் தளர்த்துதல்

162-ன் சரியான சைவச் சாதனைப் பயன்:

உடலை மதிப்பது
ஆனால்
உடலே முழுமையான சுயம் என்று பற்றாமல் இருப்பது.

இரண்டு தவறுகள்:

தவறு 1

உடலே நான்.

தவறு 2

உடல் ஒன்றுமில்லை.

சரியான நிலை:

உடல் முழுமையான நான் அல்ல; ஆனால் சாதனைக்கு அரிய கருவி.

16. “வெள்ளித் தளிகை” — அழகும் நிலையாமையும் ஒன்றாக இருக்கலாம்

வெள்ளித் தளிகை என்ற உருவகம்:

ஒளிர்வு, அழகு, மதிப்பு

போன்ற உணர்வைத் தரலாம்.

இதிலிருந்து பெறக்கூடிய ஆழமான சமநிலை:

அழகானது என்பதால் நிரந்தரமல்ல.

அதேபோல்:

நிலையற்றது என்பதால் மதிப்பற்றதும் அல்ல.

இதுவே யாக்கையைப் பற்றிய திருமந்திரச் சமநிலை.

17. உடலின் நுணுக்கம் → நன்றியுணர்வு

பல கூறுகள்:

ஒன்றாகச் செயல்படுகின்றன.

இதை உணரும்போது:

“இந்த உடல் இன்னும் இயங்குகிறது”

என்பதே ஒரு நன்றியுணர்வு காரணமாகிறது.

இதன் சாதனை மாற்றம்:

வியப்பு → நன்றி → பராமரிப்பு → பயன்பாடு

18. உடலின் எல்லை → வாழ்க்கை ஒழுக்கம்

உடலுக்கு:

எல்லை உண்டு.

எனவே:

• அளவுக்கு மீறிய உழைப்பு,

• தூக்கமின்மை,

• உணவுக் குழப்பம்,

• ஓய்வில்லாத வாழ்க்கை

இவை அனைத்தும் சாதனையைத் தளர்த்தலாம்.

162-ன் வாழ்வியல் நினைவு:

உடலின் எல்லையை அறிதல் பலவீனம் அல்ல; விழிப்பு.

19. உடல் பராமரிப்பு ≠ உடல் பற்றுதல்

இதைத் தெளிவாக வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

பராமரிப்பு

உடலைக் காக்கும் பொறுப்பு.

பற்றுதல்

உடலின் தோற்றம், வசதி, அழகு, வலிமை ஆகியவற்றை முழு அடையாளமாக்குவது.

162:

முதல் ஒன்றை ஊக்குவிக்கிறது; இரண்டாவதைக் கேள்விக்குட்படுத்துகிறது.

20. நவீன வாழ்க்கைக்கு 162-ன் முக்கியப் பாடம்

இன்று மனிதன் அதிகம் கவனம் செலுத்துவது:

தோற்றம்,
உடற்பயிற்சி,
ஆரோக்கியம்,
உடல் அழகு,
சமூக ஊடக உருவம்.

இவை தவறல்ல.

ஆனால் 162 நினைவூட்டுவது:

“உடலை உருவாக்குவதோடு மட்டும் நின்றுவிடாதே; வாழ்க்கையையும் உருவாக்கு.”

உடலின் தோற்றம் வளர்கிறது; உள்ளத்தின் தரம் வளருகிறதா?

இதுவே கேள்வி.

21. “என் உடல்” → “எனக்குக் கிடைத்த உடல்”

இதுவே P04-ல் கண்ட மிக முக்கியமான சாதனை மாற்றம்.

என் உடல்

என்ற உரிமை மொழியிலிருந்து:

எனக்குக் கிடைத்த உடல்

என்ற நன்றியுணர்வு மொழிக்குச் செல்லுதல்.

அங்கிருந்து:

எனக்குப் பொறுப்பளிக்கப்பட்ட சாதனக் கருவி

என்ற நிலைக்கு நகருதல்.

இதனால்:

உடமை → பொறுப்பு → சாதனை

என்ற மாற்றம் ஏற்படுகிறது.

22. “இந்தப் பாத்திரத்தில் என்ன நிரப்புகிறேன்?”

162-ன் தளிகை உருவகத்தை வாழ்வியலாக விரிவுபடுத்தினால்:

இந்த உடல்–மனம் தினமும் என்ன உட்கொள்கிறது?

உணவு மட்டுமல்ல:

• தகவல்,

• காட்சிகள்,

• சொற்கள்,

• உறவுகள்,

• சமூக ஊடகம்,

• உணர்ச்சி சூழல்கள்.

இதனால்:

உடலுக்கு நல்ல உணவு; மனத்திற்கு நல்ல உள்ளீடு; உள்ளத்திற்கு நல்ல சாதனை.

என்ற மூன்று நிலை ஒழுக்கம் கிடைக்கிறது.

23. குரு–சிஷ்யப் பார்வை — கருவியைத் தயார்படுத்தி வைத்திரு

உபதேசம் கிடைக்கலாம்.

ஆனால் சாதனை செய்ய:

உடல், நேரம், ஒழுக்கம், மனக்குவிப்பு

தேவை.

எனவே:

சாதனைக்கான கருவியைத் தயார்படுத்துவது அவசியம்.

ஆனால்:

கருவி தயாரிப்பே சாதனை அல்ல.

உடல் தயாரான பின்:

ஜபம், தியானம், பூஜை, சுயவிசாரணை, இறைசார்பு

நிகழ வேண்டும்.

24. 159 → 160 → 161 → 162 : ஒரே தொடரின் ஆழம்

159

உடல் = உடையக்கூடிய வடிவம்

160

உடல் = பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைவு

161

உடல் = தொடர்ந்து பேணப்பட வேண்டிய அமைப்பு

162

உடல் = எல்லைகள், கூறுகள், வழிகள், செயற்பாடுகள் கொண்ட ஒருங்கிணைந்த பாத்திரம்

இதனால்:

வடிவம் → கூறுகள் → சார்பு → செயற்பாட்டு ஒருங்கிணைவு

என்ற முன்னேற்றம் உருவாகிறது.

25. அதிகாரத்தின் பெரிய ஞான இயக்கம்

144–154 வரை:

பெயர், உறவு, செல்வம், பதவி, சமூக அடையாளம்

போன்ற உடலோடு சேர்ந்த உலக அடையாளங்கள் கலைக்கப்பட்டன.

155 முதல்:

உடலே ஆராயப்படுகிறது.

162-ல்:

உடலைப் பற்றிய விசாரணை இன்னும் நுணுக்கமாகிறது.

இதனால் அதிகாரத்தின் பெரிய இயக்கம்:

“எனக்கு என்ன இருக்கிறது?”
↓
“என் உடல் என்ன?”
↓
“இந்த உடலே முழுமையான நான் தானா?”

என்று மாறுகிறது.

26. 162-ன் நான்கு பெரிய ஞான மாற்றங்கள்

1. உடல்

ஒரே பொருள்
↓
பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைவு

2. அடையாளம்

உடலே நான்
↓
உடல் எனக்குக் கிடைத்த கருவி

3. பராமரிப்பு

தோற்ற மையம்
↓
பொறுப்பு மையம்

4. நிலையாமை

பயம்
↓
நன்றியுணர்வு + சரியான பயன்பாடு

27. முழுத் ஞான வரைபடம்

மேல் / கீழ்
↓
எல்லை
↓
இல்லை / உண்டு
↓
வடிவ விசாரணை
↓
இரண்டு / ஒன்று
↓
கூறு பகுப்பாய்வு
↓
வாய் / வழி
↓
தொடர்பு / பரிமாற்றம்
↓
மேய்ந்த / மேய்ந்தது
↓
செயற்பாடு
↓
வெள்ளித் தளிகை
↓
பன்மையின் ஒருங்கிணைந்த முழுமை
↓
உடல் = முழுமையான நான் தானா?
↓
உடல் = சாதனக் கருவி
↓
கவனி → பேண் → பயன்படுத்து → பற்றாதே → விசாரி

மொத்த ஞானச் சாரம்

162-ஆம் பாடல் மேல்–கீழ், இல்லை–உண்டு, இரண்டு–ஒன்று, வாய்–வழி, மேய்ந்த–மேய்ந்தது போன்ற எதிரிணை மற்றும் மீளுரை அமைப்புகளின் வழியாக ஒரு சிக்கலான கட்டமைப்பை புதிர்போல் வெளிப்படுத்தி, இறுதியில் அதை “வெள்ளித் தளிகை” என்ற பாத்திர உருவகத்தில் நிறுத்துகிறது. முகட்டலகு, ஓலையான், வரிதமை, வேலையான் ஆகியவற்றின் துல்லியமான மரபுப் பொருள் உறுதிப்படுத்தப்படாததால், அவற்றை நாடி, சக்ரம், பிராணன், தெய்வம் அல்லது சந்திரமண்டலம் போன்ற மறைகுறிகளுடன் ஆதாரமின்றி இணைப்பது பொருத்தமல்ல. ஆனால் பாடலின் மையத் தத்துவம் தெளிவாகிறது: “ஒரு உடல்” என்று நாம் ஒருமையில் அழைக்கும் ஒன்று, உண்மையில் எல்லைகள், எண்ணக்கூடிய கூறுகள், திறப்புகள்/வழிகள் மற்றும் செயற்பாடுகள் கொண்ட பன்மையான ஒருங்கிணைவு. 159-ன் கடம், 160-ன் கூறுபகுப்பாய்வு, 161-ன் உணவு–பராமரிப்பு ஆகியவற்றின் பின்பு 162 இந்த யாக்கையை ஒரு செயற்படும் பாத்திரமாக நம்முன் நிறுத்துகிறது. இதன் ஞானப் பயன் உடலை இழிவுபடுத்துவதில் இல்லை; உடலை முழுமையான நிரந்தர ‘நான்’ என்று பற்றும் அடையாளத்தை விசாரணைக்குள் கொண்டு வருவதில் உள்ளது. யோகத்தில் உடல் கவனித்து பேணப்பட வேண்டிய சாதனக் கருவி; ஆகமத்தில் பூஜை, மந்திரம், தியானம், நமஸ்காரம் ஆகியவற்றைத் தாங்கும் அனுஷ்டானப் பாத்திரம்; தாந்திரிகப் பார்வையில் உடல் சாதனை நிகழும் களம்; சைவ ஞானப் பார்வையில் “என் உடல்” என்று சொல்பவன் யார் என்ற ஆழமான சுயவிசாரணைக்கான வாயில். எனவே உடல் நிலையற்றது என்பதால் அதை அலட்சியம் செய்ய வேண்டாம்; அதன் நுணுக்கம் அதற்கு அழியாமையை அளிப்பதில்லை என்பதால் அதில் மயங்கவும் வேண்டாம். அதை நன்றியுடன் பேணி, பொறுப்புடன் பயன்படுத்தி, அதையே முழுமையான சுயம் என்று பற்றாமல், அதனூடாக அறம், சேவை, பூஜை, ஜபம், தியானம், ஞானம், இறைசார்பு ஆகியவற்றை வளர்ப்பதே 162-ன் சாதனை நோக்கிய முழுச் சாரம்.

ஞானச் சூத்திரம்

ஒருமைத் தோற்றம்
↓
கூறு பன்மை
↓
வழி / தொடர்பு
↓
செயற்பாடு
↓
ஒருங்கிணைந்த யாக்கை
↓
காலவரம்புடைய பாத்திரம்
↓
உடல் அடையாள விசாரணை
↓
சாதனக் கருவி என்ற விழிப்பு

இதன் சாரம்:

உடல் சிக்கலானது; ஆனால் நிரந்தரமானதல்ல.

உடல் நிலையற்றது; ஆனால் மதிப்பற்றதல்ல.

உடல் எனக்குக் கிடைத்தது; ஆனால் இதுவே முழுமையான “நான்” என்று நிரூபிக்கப்படவில்லை.

எனவே — பேண், பயன்படுத்து, பற்றாதே, விசாரி.

159 → 160 → 161 → 162 — ஒரே பார்வையில்

159 — உடல் உடையக்கூடிய வடிவம்.
↓
160 — அந்த வடிவம் பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைவு.
↓
161 — அந்த ஒருங்கிணைவு தொடர்ந்து உணவு மற்றும் பராமரிப்பைச் சார்ந்தது.
↓
162 — அந்தப் பேணப்படும் ஒருமையே எல்லைகள், கூறுகள், வழிகள், செயற்பாடுகள் கொண்ட பன்மையான பாத்திரம்.
↓
அப்படியானால் — “இதுவே முழுமையான நான் தானா?”

முழுச் சாதனைச் சூத்திரம்

கவனி → அறி → நன்றி கூறு → பேண் → பயன்படுத்து → பற்றாதே → விசாரி

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

“என் உடல்” என்று நாம் ஒரே சொல்லில் அழைக்கும் யாக்கையை திருமூலர் 162-ல் திறந்து பார்க்கச் செய்கிறார். அதன் மேல்–கீழ் எல்லைகள், இல்லாதவை–உள்ளவை, எண்ணக்கூடிய கூறுகள், வாய்/வழி, செயற்பாடு ஆகியவற்றைக் காட்டி, இறுதியில் அதை “வெள்ளித் தளிகை” என்ற ஒருங்கிணைந்த பாத்திரமாக நிறுத்துகிறார். இதனால் உடலின் நுணுக்கம் நமக்கு வியப்பையும் நன்றியையும் தர வேண்டும்; அதன் நிலையாமை பற்றின்மையையும் விழிப்பையும் தர வேண்டும். உடலை இழிவுபடுத்தாதே; உடலிலேயே உன்னை முடித்துவிடாதே. அதைச் சாதனக் கருவியாகப் பேணி, “இந்த உடல் எனக்கு உள்ளது; ஆனால் இதுவே முழுமையான நான் தானா?” என்ற ஞானவிசாரணையைத் திறந்துவைத்திரு.

“வெள்ளித் தளிகை எனும் யாக்கையின் ஒருங்கிணைவு”

உபதலைப்பு

மேல்–கீழ், இல்லை–உண்டு, இரண்டு–ஒன்று, வாய்–வழி, மேய்ந்த–மேய்ந்தது போன்ற எதிரிணை, எண்ணிக்கை, செயற்பாட்டு அமைப்புகளின் வழியாக யாக்கையை ஒரே பொருளாக அல்லாது பல கூறுகள், எல்லைகள், வழிகள், செயல்களின் ஒருங்கிணைந்த பாத்திரமாக வெளிப்படுத்தி, “வெள்ளித் தளிகை” என்ற இறுதி உருவகத்தின் மூலம் அதன் நுணுக்கமும் மதிப்பும் நிலையாமையும் ஒன்றாகக் காட்டி, உடலை வெறுக்காமல் அரிய சாதனக் கருவியாகப் பேணவும், அதனையே முழுமையான நிரந்தர ‘நான்’ என்று பற்றாமல் “என் உடல் என்று சொல்பவன் யார்?” என்ற சைவ ஞானவிசாரணைக்குள் நுழையவும் அழைக்கும் திருமூலரின் யாக்கை நிலையாமை உபதேசம்.

திருச்சிற்றம்பலம்.