அன்பர்களே,
நீங்கள் திருமந்திரத்தின் ஒரு மந்திரத்திற்கான பொருளையும், அதன் யோக–ஆகம–தந்திர விளக்கத்தையும் வாசித்துள்ளீர்கள்.
ஆனால், உங்களிடம் ஒரு கேள்வி…
திருமந்திரத்தைப் பற்றி அறிந்தீர்களா?
அல்லது
திருமந்திரத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கிவிட்டீர்களா?
இவை இரண்டும் ஒன்றல்ல.
திருமூலர் அருளிய ஒவ்வொரு திருமந்திரமும், வெறும் பாடல் அல்ல; ஒரு வருட தவத்தின் அனுபவச் சுருக்கம். அந்த அனுபவத்தை வெறும் வாசிப்பால் மட்டுமே முழுமையாகப் பெற முடியாது. அறிவு வழியைக் காட்டும்; ஆனால் சாதனையே அந்த வழியில் நம்மை நடத்தும்.
அதனால்தான், எமது குருநாதர் அகஸ்திய குலபதி ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனன் அவர்கள், திருமந்திரத்தை வெறும் நூலாக அல்ல, வாழ்வாக மாற்றும் ஒரு தனித்துவமான சாதனை முறையாக திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையை வகுத்துத் தந்துள்ளார்.
இந்த எழுத்துச் சாதனை என்பது,
ஒரு புத்தகத்திலிருந்து இன்னொரு புத்தகத்திற்கு சொற்களை நகலெடுக்கும் செயல் அல்ல.
இது,
நாள்தோறும் ஒரே ஒரு மந்திரத்தை மட்டுமே எழுதும் இந்த ஒழுக்கம், மனத்தின் அவசரத்தைக் குறைத்து, பொறுமையையும், கவனத்தையும், உள்ளுணர்வையும் வளர்க்கிறது. காலப்போக்கில், திருமந்திரம் ஒரு நூலாக உங்கள் கையில் இருப்பதில்லை; அது உங்கள் சிந்தனையிலும், சொல்லிலும், செயலிலும் வெளிப்படத் தொடங்கும்.
திருமந்திரத்தைப் படித்தவர்கள் பலர் இருக்கலாம்.
திருமந்திரத்தை வாழ்ந்தவர்கள் சிலரே.
அந்த அரிய சாதகர்களின் வரிசையில் நீங்கள் இணைவதற்கான அழைப்பே திருமந்திர எழுத்துச் சாதனை.
நீங்களும் இந்த அருள் யாத்திரையில் இணைந்து,
ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு மந்திரம்,
ஒவ்வொரு மந்திரத்திலும் ஒரு புதிய விழிப்பு,
ஒவ்வொரு விழிப்பிலும் சிவத்தை நோக்கிய ஒரு புதிய படி எடுத்து வையுங்கள்.
வாருங்கள்!
திருமந்திரத்தை வெறும் வாசிப்பதிலிருந்து, அதை வாழும் ஆன்மிகப் பயணத்திற்கு ஒன்றாக முன்னேறுவோம்.
திருமந்திர அரண்மனை – உலகளாவிய திருமந்திர குருகுலம்
திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையில் இணைந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள், கீழ்வரும் விண்ணப்படிவத்தை நிரப்பி திருமந்திர அரண்மனை திருமூலர் குருகுலத்தில் இணையுங்கள்.
📝 விண்ணப்படிவம் →
திருமூலர் படிக்கட்டு - 163
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஅறுபத்து மூன்றாவது படிக்கட்டில் (163) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
கூடங் கிடந்தது கோலங்க ளிங்கில்லை
ஆடு மிலையமு மற்ற தறுதலும்
பாடுகின் றார்கிலர் பண்ணி லழுதிட்டுத்
தேடியே தீயினிற் றீயவைத் தார்களே. (163)
சந்தி பிரித்த வடிவம்
கூடம் கிடந்தது; கோலங்கள் இங்கு இல்லை;
ஆடும் இலயமும் அற்றது; அறுதலும்...
பாடுகின்றார்கள் இலர்; பண்ணில் அழுதிட்டு,
தேடியே தீயினில் தீயை வைத்தார்களே. (163)
யோக–ஆகம–தந்திர–சைவத் தத்துவ ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
கோலமுள்ள யாக்கையிலிருந்து தீக்கொடுக்கப்படும் கூடம் வரை
கூடங் கிடந்தது கோலங்க ளிங்கில்லை
ஆடு மிலையமு மற்ற தறுதலும்
பாடுகின் றார்கிலர் பண்ணி லழுதிட்டுத்
தேடியே தீயினிற் றீயவைத் தார்களே. (163)
163-ஆம் பாடல் யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தின் மிக வலுவான மாற்றக் காட்சிகளில் ஒன்று. இங்கு திருமூலர் மரணத்தை வெறும் உயிரியல் நிகழ்வாகச் சொல்லவில்லை. உயிர் இருந்தபோது மனிதனைச் சுற்றி இருந்த கோலம், ஆடல், இலயம், பாடல், பண் ஆகிய அழகு–இயக்கம்–இசை சார்ந்த உலகம், உயிர் நீங்கியவுடன் எவ்வாறு கிடப்பு, அழுகை, தீ என்ற முற்றிலும் வேறு உலகமாக மாறுகிறது என்பதை ஒரே பாடலில் நிறுத்துகிறார்.
P01-ல் குறிப்பிட்டபடி அறுதலும், தேடியே போன்ற இடங்கள் இன்னும் மரபுரை ஒப்பீட்டைத் தேவைப்படுத்துகின்றன. எனவே அவற்றின் மீது ஆழமான மறைபொருளை அமைக்காமல், பாடலின் உறுதியான இயக்கத்தை அடிப்படையாகக் கொள்வோம்:
கோலம் → இயக்கம் → இசை → அழுகை → தீ
இதுவே 163-ன் முதன்மையான ஆன்மிகத் தத்துவ அச்சு.
1. “கூடம் கிடந்தது” — உயிருள்ள உடல் இப்போது ஒரு கிடக்கும் அமைப்பு
கூடங் கிடந்தது
கூடம் என்பதை அதிகாரச் சூழலில் யாக்கை/உடற்கட்டமைப்பு சார்ந்த உருவகமாகப் படிக்கலாம்.
இங்கு மிகவும் முக்கியமான சொல்:
கிடந்தது
உயிருடன் இருக்கும் உடல்:
ஆனால் உயிர் நீங்கியபின்:
அதே அமைப்பு கிடக்கிறது.
இதனால் திருமூலர் உடல் மற்றும் உயிருள்ள செயற்பாடு இரண்டும் ஒன்றல்ல என்பதை அனுபவக் காட்சியாக வெளிப்படுத்துகிறார்.
2. “உடல் இருக்கிறது; ஆனால் முந்தைய மனிதச் செயற்பாடு இல்லை”
இதுவே பாடலின் மிகவும் ஆழமான புள்ளிகளில் ஒன்று.
மரணத்தின் பின்:
உடல் முற்றிலும் மறைந்துவிடவில்லை.
அது:
கூடமாகக் கிடக்கிறது.
ஆனால்:
எனவே கேள்வி:
உயிருடன் இருந்த மனிதனை மனிதனாக்கிய முழுமை, உடலின் வடிவம் மட்டும் தானா?
பாடல் இதற்கு metaphysical பதிலை நேரடியாக வழங்கவில்லை.
ஆனால்:
உடல் வடிவம் மட்டும் வாழும் மனிதனுக்கு சமமல்ல
என்ற அனுபவ வேறுபாட்டை மிகத் தெளிவாக காட்டுகிறது.
3. “கோலங்கள் இங்கு இல்லை” — அழகு அழியுமா, அல்லது அதன் அர்த்தம் மாறுமா?
கோலங்க ளிங்கில்லை
உயிருடன் இருக்கும் மனிதன்:
அலங்கரிக்கப்படுகிறான்,
அழகுபடுத்தப்படுகிறான்,
சமூக அடையாளங்களுடன் தோன்றுகிறான்.
ஆனால் மரணத்தின் பின்:
அதே உடலின் தோற்றம் முந்தைய சமூக அர்த்தத்தை இழக்கிறது.
இதன் தத்துவச் சாரம்:
அழகு பொய்யல்ல; ஆனால் காலவரம்புடையது.
இது மிகவும் முக்கியம்.
திருமூலர்:
“உடல் அழகு தவறு”
என்று சொல்லவில்லை.
மாறாக:
அழகை நிரந்தர அடையாளமாகப் பற்றாதே
என்று நிலையாமை உணர்வைத் திறக்கிறார்.
4. “கோலம்” எப்போது அர்த்தமுள்ளது?
உயிருள்ளபோது:
உடலின் அழகு ஒருவரின் வெளிப்பாட்டின் ஒரு பகுதி.
ஆனால்:
உயிர், உணர்வு, செயற்பாடு, உறவு
இல்லாதபோது அந்த அழகு தன்னுடைய முந்தைய அர்த்தத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளாது.
இதனால் ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு:
உடல் தோற்றம்
≠
மனிதனின் முழுமை
இது சைவ ஞான விசாரணைக்கு வழி திறக்கிறது.
5. “ஆடுதல் ↔ கிடத்தல்” — உயிரின் மிகத் தெளிவான எதிரிணை
பாடலின் பெரிய உட்பொருள்:
ஆடுதல்
↕
கிடத்தல்
ஆடுவது:
இயக்கம்.
கிடப்பது:
செயலின்மை.
இதனால்:
உயிருள்ள யாக்கை = செயற்பாட்டு வெளிப்பாடு
உயிரற்ற யாக்கை = செயலற்ற உடற்கட்டமைப்பு
என்ற வேறுபாடு வெளிப்படுகிறது.
6. 160-ன் “வெந்து கிடந்தது” இங்கு மேலும் ஆழமாகிறது
160:
வெந்து கிடந்தது
163:
கூடம் கிடந்தது
இரு பாடல்களிலும் கிடந்தது முக்கியமானது.
160 உடற்கூறுகளின் பன்மையை இறுதியில்:
வெந்து கிடந்தது
என்று ஒற்றை முடிவுக்குள் கொண்டுவந்தது.
163:
கிடக்கும் உடலைச் சுற்றி இருந்த வாழ்க்கைச் சொற்புலமே மாற்றமடைந்துவிட்டதை காட்டுகிறது.
எனவே 160:
உடலின் நிலையாமை
163:
உடலைச் சுற்றிய மனித உலகின் நிலையாமை
என்று விரிகிறது.
7. “ஆடு → பாடு” — வாழ்க்கையின் இயக்கமும் வெளிப்பாடும்
163-ல்:
ஆடு
பாடு
என்ற இரண்டு உயிர்ப்புள்ள வினைகள் வருகின்றன.
இவை மனித வாழ்க்கையின் இரண்டு பெரிய வெளிப்பாடுகளைச் சுட்டுகின்றன:
உடல் இயக்கம்
குரல் வெளிப்பாடு
ஆனால் மரணத்தில்:
இரண்டும் நிற்கின்றன.
அதனால் உயிருள்ள வாழ்க்கையின்:
உடல் + குரல்
இரண்டும் மரணத்தின் முன் எல்லையை அடைகின்றன.
8. “பாடுகின்றார்கள் இலர்” — சமூகக் குரல் மாறுகிறது
மனித வாழ்க்கையில் பாடல்:
போன்றவற்றோடு இணைந்திருக்கலாம்.
ஆனால் இங்கு:
பாடுகின்றார்கள் இலர்.
அதற்கு அடுத்து:
அழுதிட்டு
என்று வருகிறது.
அதாவது:
பாடல் → அழுகை
இது வெறும் ஒலி மாற்றமல்ல.
வாழ்க்கை நிலை மாறியதால், அதே சமூகத்தின் குரலும் மாறுகிறது.
9. “பண் → அழுகை” — இசைத் தாளத்திலிருந்து பிரிவின் ஒலி
பண் இசைச் சொற்புலத்தை நினைவூட்டுகிறது.
பாடலோடு இருந்த பண் இப்போது:
துயரத்துடன் இணைகிறது.
இதனால்:
இசையின் உலகம் → இரங்கலின் உலகம்
என்று மாற்றம் ஏற்படுகிறது.
தத்துவ ரீதியாக:
மனித வாழ்வின் சமூக மகிழ்ச்சி நிலையான நிலை அல்ல.
அதே மக்கள்:
ஒருநாள் கொண்டாடுவார்கள்,
ஒருநாள் அழுவார்கள்.
இதுவே நிலையாமையின் சமூக பரிமாணம்.
10. இது “மகிழ்ச்சி வேண்டாம்” என்ற போதனையா?
இல்லை.
இந்தப் பாடலை:
“ஆடாதே, பாடாதே, அலங்கரிக்காதே; எல்லாம் வீண்”
என்று வாசிப்பது மிகப் பெரிய தவறு.
நிலையற்றது:
அர்த்தமற்றது
என்று பொருள் அல்ல.
திருமந்திரத்தின் சீரான வாசிப்பு:
மகிழ்ச்சியை அனுபவி; ஆனால் அது நிரந்தரமானது என்று பற்றாதே.
அழகை மதித்து வாழ்; ஆனால் அதையே முழு அடையாளமாக்காதே.
உறவோடு வாழ்; ஆனால் பிரிவு என்ற உண்மையை மறைக்காதே.
11. நிலையாமையை உணர்வதால் மகிழ்ச்சி ஆழமடையலாம்
நாம் ஏதாவது நிரந்தரம் என்று நினைத்தால்:
அதை வழக்கமாக எடுத்துக்கொள்வோம்.
ஆனால்:
அது காலவரம்புடையது
என்று உணர்ந்தால்:
நன்றியுணர்வு அதிகரிக்கலாம்.
அதனால் 163-ன் சரியான வாழ்வியல் முடிவு:
மகிழ்ச்சியை மறுப்பது அல்ல; மகிழ்ச்சி கிடைக்கும் பொழுது விழிப்புடன் வாழ்வது.
12. கோலம் → உடல் அடையாளம்
மனிதன்:
தனது முகம், உடல், அலங்காரம், தோற்றம்
மூலம் பெரிதும் தன்னை வரையறுத்துக் கொள்ளலாம்.
163:
“கோலங்கள் இங்கு இல்லை”
என்று அந்த அடையாளத்தின் எல்லையை காட்டுகிறது.
இதனால்:
நான் = என் தோற்றம்
என்ற சமன்பாடு கேள்விக்குள்ளாகிறது.
சைவ ஞானத்தில் இது முக்கியமான முன்னேற்றம்.
13. “கூடம்” மற்றும் “கோலம்” — கருவி மற்றும் அலங்காரம்
உருவக ரீதியாக:
கூடம் = கட்டமைப்பு
கோலம் = அதன் அலங்காரம்
என்று எடுத்துக்கொள்ளலாம்.
மரணத்தில்:
அலங்காரம் மறைகிறது;
கட்டமைப்பும் இறுதி சடங்கிற்குரிய பொருளாகிறது.
இதனால்:
அலங்காரமோ கட்டமைப்போ நிரந்தர அடையாளமல்ல.
14. சைவத் தத்துவத்தில் உடல் — அனுபவத்தின் கருவி
சைவப் பார்வையில் உடலை:
உயிரின் முழுமையான நிரந்தர சுயமாகக் கொள்ளாமல்,
உலக அனுபவம் மற்றும் சாதனை நடைபெறும் கருவியாகப் புரிந்து கொள்ளலாம்.
163 இந்தப் பார்வையை அனுபவக் காட்சியாக வலுப்படுத்துகிறது:
உடல் உள்ளது;
ஆனால் அதனுள் இருந்த செயற்பாட்டு மனித வாழ்க்கை இல்லை.
இதனால்:
“உடலே நான்”
என்ற அடையாளம் போதுமான விளக்கம் அல்ல என்பதை உணரச் செய்கிறது.
15. பசு–பாச விசாரணைக்கு திறக்கும் வாசல்
இப்பாடலில் பதி–பசு–பாசம் என்ற சொற்கள் நேரடியாக இல்லை.
எனவே அவற்றை பாடலுக்குள் திணிக்கக்கூடாது.
ஆனால் சைவத் தத்துவக் கண்ணோட்டத்தில் கேள்வி:
உடல் என்பது அனுபவக் கருவி என்றால்,
இந்த உடலைப் பயன்படுத்தி அனுபவித்து வந்தது என்ன?
என்று எழுகிறது.
அதுவே:
உடல் மற்றும் உயிர் ஒன்றா?
என்ற ஞான விசாரணையைத் திறக்கிறது.
16. 162 கேட்ட கேள்வி, 163-ல் அனுபவமாகிறது
162:
“இந்தப் பன்மையான உடற்கட்டமைப்பே முழுமையான நான் தானா?”
என்ற விசாரணையைத் திறந்தது.
163:
அதே கட்டமைப்பு கூடம் போலக் கிடப்பதை காட்டுகிறது.
இதனால் கேள்வி இன்னும் தீவிரமாகிறது:
“முன்பு ஆடியதும் பாடியதும், இப்போது கிடக்கும் இந்த உடல்தானா முழுமையான மனிதன்?”
இப்பாடல் metaphysical தீர்ப்பைக் கொடுக்காமல், அனுபவ வேறுபாட்டை நம்முன் வைக்கிறது.
17. யோகப் பார்வை — இயக்கம் இருக்கும் காலமே சாதனைக்காலம்
163-ன் யோகப் பயன் மிகவும் தெளிவானது.
இப்போது:
உடல் நகர்கிறது,
சுவாசம் நடைபெறுகிறது,
உட்கார முடிகிறது,
ஜபம் செய்ய முடிகிறது,
கவனம் செலுத்த முடிகிறது.
ஒருநாள்:
கூடம் கிடந்தது
என்ற நிலை வரும்.
எனவே:
உடல் இயங்கும் காலமே சாதனைக்கான வாய்ப்பு.
இது மரணப் பயம் அல்ல.
இது:
சாதனையை ஒத்திப்போடாத விழிப்பு.
18. யோகத்தில் நிலையாமை = பயிற்சிக்கான தீவிரம்
“நாளைச் செய்வேன்” என்பது உடலின் நிலையாமையை மறந்த மனநிலை.
163 நினைவூட்டுவது:
ஆடுகின்ற உடல் ஒருநாள் கிடக்கும்.
எனவே:
இன்று உட்கார முடிந்தால் தியானி.
இன்று வாய் இயங்கினால் ஜபி.
இன்று கைகள் இயங்கினால் சேவை செய்.
இதுவே யோகத்தின் வாழ்வியல் தீவிரம்.
19. ஆகமப் பார்வை — கோலம் சாதனையாக மாற வேண்டும்
ஆகம வழிபாட்டில்:
அலங்காரம், கோலம், இசை, பாடல்
தவறானவை அல்ல.
மாறாக அவையே:
இறைவழிபாட்டின் அழகிய அங்கங்களாக இருக்கலாம்.
இதுவே முக்கியமான சமநிலை.
163:
கோலத்தை மறுக்கவில்லை;
கோலத்தின் நிலையாமையை நினைவூட்டுகிறது.
எனவே ஆகமப் பார்வை:
உடலை அலங்கரிப்பதைத் தாண்டி, அதையே இறைவழிபாட்டுக்கான கருவியாக மாற்று.
20. இசையும் பாடலும் — அசைவான இன்பத்திலிருந்து இறைநினைவாக
163-ல்:
ஆடல், பாடல், பண்
எல்லாம் நிலையாமைக்குள் வருகிறது.
அப்படியானால் அவற்றை விட்டுவிட வேண்டுமா?
இல்லை.
ஆகம–பக்தி பார்வையில்:
பாடல் → தேவாரம்
இசை → வழிபாடு
வாக்கு → மந்திரம்
இயக்கம் → நமஸ்காரம்
என்று மாற்றமடையலாம்.
அதாவது:
நிலையற்ற திறன்களை நித்தியத்தை நாடும் சாதனையாகப் பயன்படுத்து.
21. உடலின் அழகை இறைசேவைக்கான கருவியாக உயர்த்துதல்
கோலம்:
அகங்காரத்திற்கும் பயன்படலாம்.
அதே கோலம்:
பூஜைக்கும் பயன்படலாம்.
வாக்கு:
புகழ்ச்சிக்கும் பழிக்கும் பயன்படலாம்.
அதே வாக்கு:
மந்திரத்திற்கும் பயன்படலாம்.
உடல்:
இன்பத்திற்கே பயன்படுத்தப்படலாம்.
அதே உடல்:
சேவைக்கும் சாதனைக்கும் பயன்படலாம்.
163-ன் ஆழமான ஆன்மிகப் பயன் இதில்தான்:
நிலையற்ற கருவியை உயர்ந்த நோக்கத்திற்கு பயன்படுத்து.
22. தாந்திரிகப் பார்வை — தீக்கு ஆதாரமில்லாத யோகாக்னி பொருள் தர வேண்டாம்
பாடலின் இறுதியில்:
தீயினில் தீயை வைத்தார்களே
என்று வருகிறது.
இங்கு நேரடி சூழல்:
இறுதிச்சடங்கு / தகனம்.
எனவே இதை உடனடியாக:
என்று மாற்றக்கூடாது.
பாடலின் முதன்மையான தீ:
தகனத் தீ.
இதுவே உரை நேர்மை.
23. ஆனால் தந்திரச் சாதகனுக்கு தகனக் காட்சி ஏன் முக்கியம்?
மறைபொருள் திணிக்காமல், தாந்திரிகச் சாதனையின் பொதுவான உடல் விழிப்பில் ஒரு பயன் இருக்கிறது:
உடல் புனிதமான சாதனத் தளம்;
அதே உடல் காலவரம்புடையது.
இந்த இரண்டையும் ஒன்றாக வைத்துக் கொள்ளுதல்:
உடல் பற்றையும்,
உடல் வெறுப்பையும்
இரண்டையும் மீற உதவும்.
24. “புனிதம் ≠ அழியாமை”
163-ஐப் புரிந்துகொள்ள மிக முக்கியமான சூத்திரம்:
புனிதமானது என்பதால் அழியாததாக இருக்க வேண்டியதில்லை.
உடல்:
பூஜை செய்யும் கருவி.
அதே உடல்:
ஒருநாள் தீக்கொடுக்கப்படுகிறது.
இதனால்:
புனிதம் அதன் நிரந்தரத் தன்மையில் இல்லை; அது எதற்குப் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதில் உள்ளது.
25. “தீ” — சமத்துவத்தின் கடைசி காட்சி
வாழ்க்கையில்:
ஆனால் அதிகாரத்தின் பல பாடல்களில் இறுதி:
சுடுகாடு / தீ
என்று வருகிறது.
இதன் தத்துவப் பயன்:
சமூக வேறுபாடுகள் உடலின் நிலையாமையை மாற்றுவதில்லை.
150-ல்:
செல்வம்–சிவிகை.
154-ல்:
நாட்டின் நாயகன்.
163-ல்:
கோலம்–ஆடல்–பாடல்.
அனைத்தும் இறுதியில் காலவரம்புடையவை.
26. இது வாழ்க்கையை அர்த்தமற்றதாக்குகிறதா?
இல்லை.
மாறாக:
அதன் அர்த்தத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கச் செய்கிறது.
கோலம் மறையும் என்றால்:
கோலத்தை மட்டும் வாழ்க்கையாக்காதே.
பாடல் நிற்கும் என்றால்:
வாக்கை நன்மைக்கு பயன்படுத்து.
உடல் கிடக்கும் என்றால்:
அது இயங்கும் போது நல்ல செயல் செய்.
தீ வரும் என்றால்:
இன்று உள்ள காலத்தை வீணாக்காதே.
27. நிலையாமை → மதிப்பிழப்பு அல்ல; முன்னுரிமை மாற்றம்
163-ன் சரியான இயக்கம்:
எல்லாம் அழியும் → எதற்கும் அர்த்தமில்லை ❌
அல்ல.
மாறாக:
எல்லாம் காலவரம்புடையது
↓
எது உண்மையில் முக்கியம்?
↓
அதற்கே வாழ்க்கையை ஒழுங்குபடுத்து. ✓
இதுவே ஞானத்தின் பாதை.
28. “கோலம்” என்பதிலிருந்து “குணம்” என்பதற்கு
இந்தச் சொல் மாற்றம் பாடலில் நேரடியாக இல்லை; வாழ்வியல் விளக்கமாக எடுத்துக்கொள்ளலாம்.
உடலின் கோலம்:
காலத்தோடு மாறும்.
ஆனால் வாழ்ந்த காலத்தில் வளர்த்த:
இவை வாழ்க்கையின் ஆழமான தரத்தை நிர்ணயிக்கின்றன.
எனவே:
கோலத்தை மட்டும் வளர்க்காதே; குணத்தையும் வளர்த்து.
29. “பாடல்” என்பதிலிருந்து “மந்திரம்” நோக்கி
வாய்:
பாடலாம்.
அதே வாய்:
புண்படுத்தவும் முடியும்.
அதே வாய்:
மந்திரம் சொல்லவும் முடியும்.
ஒருநாள்:
பாடுகின்றார்கள் இலர்
என்ற நிலை வரும்.
எனவே:
வாக்கு இயங்கும் போது அதை நன்மைக்கும் இறைநினைவிற்கும் பயன்படுத்து.
30. “ஆடுகின்ற உடல்” — சேவை செய்யும் உடலாகட்டும்
உடல் இயங்குகிறது.
அதனால்:
வேலை செய்கிறோம்,
பயணம் செய்கிறோம்,
உழைக்கிறோம்.
ஆனால் ஆன்மிகப் பார்வையில் கேள்வி:
இந்த இயக்கத்தில் எவ்வளவு சேவை இருக்கிறது?
ஒருநாள்:
இயக்கம் நிற்கும்.
எனவே:
இயங்கும் காலத்தில் அர்த்தமுள்ள இயக்கம் வேண்டும்.
31. “பாடுகின்ற குரல்” — ஆறுதல் சொல்லும் குரலாகட்டும்
வாக்கு நிலையற்றது.
அதனால்:
அது இருக்கும் காலத்திலேயே:
163-ன் பாடுகின்றார்கள் இலர் என்ற வரி இந்த விழிப்பை ஆழப்படுத்துகிறது.
32. “அழுதிட்டு” — அன்பின் உண்மையை மறுப்பதில்லை
அழுகை இருக்கிறது என்றால்:
உறவு இருந்தது.
அன்பு இருந்தது.
இதனால் 163:
“உறவுகள் பொய்யானவை”
என்று கூறவில்லை.
மாறாக:
அன்பு உண்மை; பிரிவும் உண்மை.
158-ல் கண்ட அதே சமநிலை இங்கும் தொடர்கிறது.
33. மரணத்தை அறிந்த அன்பு இன்னும் ஆழமானதாகலாம்
பிரிவு இருக்கும் என்பதை உணர்ந்தால்:
உறவை அலட்சியம் செய்யாமல் இருக்கலாம்.
அதனால் நிலையாமை:
உறவிலிருந்து விலகச் சொல்லவில்லை.
மாறாக:
இன்று இருக்கிறவரை முழுமையாக நேசி
என்று நினைவூட்டுகிறது.
34. “அழுகை → தீ” — உறவின் உடல்சார் எல்லை
உறவினர்:
அழுகின்றனர்.
ஆனால் இறுதியில்:
உடலைத் தீக்கொடுக்கின்றனர்.
இதனால்:
அன்பு உடலோடு நிரந்தரமாகத் தொடர முடியாது.
இது கொடுமை அல்ல.
இது:
உடல்சார் உறவின் இயற்கையான எல்லை.
அதனால்:
உடனிருப்பு காலவரம்புடையது; அன்பின் அர்த்தம் அதனால் குறையாது.
35. 158 ↔ 163 : ஒரே உண்மை, வேறு காட்சியமைப்பு
158:
சுற்றம் ஆர்த்தெழுகிறது → தகனம்
163:
கோலம் மறைகிறது → பாடல் அழுகையாகிறது → தீ
158 முக்கியமாக:
உறவினர் உடனிருப்பின் எல்லையை காட்டுகிறது.
163 முக்கியமாக:
உயிருள்ள வாழ்க்கையின் வெளிப்பாடுகள் எவ்வாறு மரணத்தில் மாறுகின்றன
என்பதை காட்டுகிறது.
36. 162 → 163 : கட்டமைப்பு அறிவிலிருந்து நேரடி நிலையாமை அனுபவம்
162:
உடலை பகுக்கிப் பார்க்கச் செய்தது.
163:
அதே யாக்கை உயிரற்றபின் என்ன நிலை அடைகிறது என்பதை காட்டுகிறது.
எனவே:
162 — உடல் என்ன?
↓
163 — உயிரற்றபின் அந்த உடலுக்கு என்ன அர்த்தமாற்றம் நிகழ்கிறது?
இது மிகவும் முக்கியமான அதிகார முன்னேற்றம்.
37. “உடல்” மற்றும் “உயிருள்ள மனிதன்” இடையிலான இடைவெளி
163-ன் மிக ஆழமான சைவ விசாரணை இங்கே உள்ளது.
உடல்:
இருக்கிறது.
ஆனால்:
நடப்பவன் இல்லை,
ஆடுபவன் இல்லை,
பாடுபவன் இல்லை.
அப்படியானால்:
உயிருடன் இருந்த மனிதனை உடல் வடிவத்தால் மட்டும் முழுமையாக விளக்க முடியுமா?
இந்தக் கேள்வியே உடல்–உயிர் வேறுபாட்டைப் பற்றிய ஆழமான விசாரணைக்கு வழி செய்கிறது.
38. மரண நினைவு — சுயவிசாரணைக்கான கதவு
மரணத்தை நினைப்பதன் நோக்கம்:
துயரத்தை அதிகரிப்பது அல்ல.
மாறாக:
எது நான்?
எது என்னுடையது?
எது தற்காலிகம்?
எதற்காக இந்த வாழ்க்கை?
என்ற கேள்விகளைத் திறப்பது.
163 இக்கேள்விகளை மிகவும் உணர்ச்சிசார் காட்சியின் மூலம் எழுப்புகிறது.
39. பாடலின் மொத்த ஆன்மிக இயக்கம்
கூடம்
↓
கிடந்தது
↓
கோலம் இல்லை
↓
ஆடல் இல்லை
↓
இலயம் அற்றது
↓
பாடுபவர் இல்லை
↓
பண் → அழுகை
↓
தீ
↓
உடல் அடையாளத்தின் எல்லை
↓
வாழ்க்கை நோக்க விசாரணை
↓
சாதனை விழிப்பு
40. 163-ன் மூன்று முக்கிய ஞானங்கள்
1. உடல் ஞானம்
உயிருள்ள உடல் மற்றும் உயிரற்ற உடல் ஒரே மதிப்பியல் நிலையில் இல்லை.
2. உலக ஞானம்
அழகு, இயக்கம், இசை, சமூக மகிழ்ச்சி அனைத்தும் காலவரம்புடையவை.
3. சாதனை ஞானம்
அவை இருக்கும் காலத்திலேயே அவற்றை உயர்ந்த நோக்கத்திற்கு பயன்படுத்து.
ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
163-ஆம் பாடல் உயிருள்ள மனித வாழ்க்கையின் கோலம்–ஆடல்–இலயம்–பாடல்–பண் என்ற அழகு, இயக்கம், இசை, சமூக வெளிப்பாடு நிறைந்த உலகத்தை, உயிர் நீங்கிய பின் கூடம் கிடந்தது–அழுதிட்டு–தீயினில் தீ என்ற செயலற்ற உடல், துயரம், தகனம் ஆகியவற்றின் உலகமாக மாற்றிக் காட்டுகிறது. இதன் நோக்கம் அழகையோ மகிழ்ச்சியையோ இசையையோ மறுப்பது அல்ல; அவற்றை நிரந்தரமான அடையாளங்களாகப் பற்றிக்கொள்ளும் மயக்கத்தை உடைப்பது. கூடம் கிடந்தது என்பது உடற்கட்டமைப்பு இன்னும் இருந்தாலும் அதனை முன்பு உயிருள்ள மனித வெளிப்பாடாக ஆக்கிய செயற்பாடு இனி இல்லை என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகிறது; கோலங்கள் இங்கு இல்லை உடல் தோற்றத்தின் எல்லையை வெளிப்படுத்துகிறது; பாடுகின்றார்கள் இலர்... அழுதிட்டு என்பது சமூக மகிழ்ச்சியின் குரல் பிரிவின் குரலாக மாறுவதை காட்டுகிறது; தீயினில் தீயை வைத்தார்களே அந்த யாக்கையின் உடல்சார் பயணத்தை தகனத்தில் முடிக்கிறது. சைவ ஞானப் பார்வையில் இது “உடலே முழுமையான நான்” என்ற அடையாளத்தை விசாரணைக்குள் கொண்டு வருகிறது; உடல் இருக்கும்போதும் முன்பு ஆடிய–பாடிய மனிதச் செயற்பாடு இல்லாததை நமக்கு நேரில் காட்டுவதால், உடல்–உயிர் தொடர்பைப் பற்றி ஆழமாகச் சிந்திக்க வைக்கிறது. யோகப் பார்வையில் இப்போது இயங்கும் உடலே சாதனைக்கான காலவரம்புடைய வாய்ப்பு; ஆகமப் பார்வையில் கோலம், பாடல், வாக்கு, இயக்கம் ஆகிய நிலையற்ற மனிதத் திறன்களை பூஜை, மந்திரம், நமஸ்காரம், சேவை ஆகிய இறைநோக்கிய செயல்களாக உயர்த்த வேண்டும்; தாந்திரிகப் பார்வையில் பாடலின் தீயை ஆதாரமின்றி யோகாக்னியாக மாற்றாமல், உடல் புனிதமான சாதனக் களம் என்றாலும் அழியாதது அல்ல என்பதை உணர வேண்டும். எனவே 163 மரணப் பயத்தை உண்டாக்குவதற்காக அல்ல; “ஒருநாள் கிடக்கும் இந்த உடல் இன்று இயங்குகிறது — இன்று அதனால் நான் என்ன செய்கிறேன்?” என்ற சாதனை விழிப்பை எழுப்புவதற்காக நிற்கிறது.
ஞானச் சூத்திரம்
கோலம்
↓
இயக்கம்
↓
பாடல்
↓
வாழும் மனித வெளிப்பாடு
↓
உயிர் நீக்கம்
↓
கிடப்பு
↓
அழுகை
↓
தீ
↓
உடல் அடையாளத்தின் எல்லை
↓
“நான் யார்?” என்ற விசாரணை
162 → 163
162 — “இந்த யாக்கை பல கூறுகள், வழிகள், செயற்பாடுகளின் ஒருங்கிணைந்த பாத்திரம்.”
↓
163 — “அதே கட்டமைப்பு உயிரற்றபின் கிடக்கிறது; கோலம், இயக்கம், பாடல் ஆகிய வாழும் வெளிப்பாடுகள் நீங்கி, அதைச் சுற்றிய குரல் அழுகையாகி, உடல் தீக்கொடுக்கப்படுகிறது.”
இதனால்:
கட்டமைப்பைப் புரிந்துகொள்வது
↓
அந்தக் கட்டமைப்பின் நிலையாமையை நேரில் காண்பது
↓
உடலையே முழுமையான ‘நான்’ என்று கொள்ளும் அடையாளத்தை விசாரிப்பது
என்ற ஞான முன்னேற்றம் உருவாகிறது.
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
163-ல் திருமூலர் வாழ்க்கையின் அழகை மறுப்பதில்லை; அதன் காலவரம்பை வெளிப்படுத்துகிறார். இன்று கோலமிடும் உடல் நாளை “கூடம் கிடந்தது” ஆகலாம்; இன்று ஆடும் உடல் ஒருநாள் அசையாது கிடக்கும்; இன்று பாடும் குரலின் இடத்தில் ஒருநாள் சுற்றத்தாரின் அழுகை ஒலிக்கலாம்; இறுதியில் அந்த யாக்கை தீக்கொடுக்கப்படும். எனவே கோலத்தை வெறுக்காதே — அதில் மயங்காதே; ஆடலை மறுக்காதே — காலத்தை வீணாக்காதே; வாக்கை அடக்காதே — அதை நன்மை, மந்திரம், அன்பு ஆகியவற்றிற்கு பயன்படுத்து; உடலை அலட்சியம் செய்யாதே — அது இயங்கும் காலத்தையே சாதனையாக மாற்று.
தர்க்கக் கட்டமைப்பு
கோலமிருந்த வாழ்க்கையிலிருந்து கிடக்கும் கூடம், அழுகை, தீ என தர்க்கம் எவ்வாறு நகர்கிறது?
கூடங் கிடந்தது கோலங்க ளிங்கில்லை
ஆடு மிலையமு மற்ற தறுதலும்
பாடுகின் றார்கிலர் பண்ணி லழுதிட்டுத்
தேடியே தீயினிற் றீயவைத் தார்களே. (163)
163-ஆம் பாடலின் தர்க்கத்தைப் புரிந்துகொள்ளும்போது இரண்டு நிலைகளை வேறுபடுத்த வேண்டும். அறுதலும், தேடியே போன்ற இடங்களின் துல்லியப் பழந்தமிழ் தொடர்பு இன்னும் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டியுள்ளது. ஆனால் பாடலின் பெரிய இயக்கம் மிகத் தெளிவானது:
கிடப்பு → கோலமின்மை → இயக்கமின்மை → பாடலின்மை → அழுகை → தீ
இதனால் 163 வெறும் “ஒருவர் இறந்தார்” என்று சொல்லும் பாடல் அல்ல. உயிர் இருந்தபோது ஒரு உடலைச் சுற்றி உருவாகியிருந்த முழு வாழ்க்கைச் சூழலும் மரணத்தின் பின் எவ்வாறு அர்த்தம் மாறுகிறது என்பதை படிப்படியாகக் காட்டும் பாடல்.
1. 162 → 163 : “உடல் என்ன?” என்பதிலிருந்து “உயிரற்றபின் அதற்கு என்ன ஆகிறது?” என்பதற்கு
162-ல் திருமூலர் யாக்கையை:
மேல்–கீழ்,
இல்லை–உண்டு,
இரண்டு–ஒன்று,
வாய்/வழி,
செயற்பாடு,
வெள்ளித் தளிகை
என்று ஒரு கட்டமைப்பு–பாத்திர விசாரணைக்குள் கொண்டுவந்தார்.
163-ல் அவர் அதே பகுப்பாய்வைத் தொடர்ந்து செய்யவில்லை.
மாறாக:
“அந்தக் கட்டமைப்பில் உயிர்ச் செயற்பாடு இல்லாதபோது என்ன நிகழ்கிறது?”
என்ற காட்சிக்குத் திரும்புகிறார்.
அதனால்:
162 — கட்டமைப்பைப் பார்
↓
163 — அந்தக் கட்டமைப்பின் உயிரற்ற நிலையைப் பார்
என்பதே முக்கியமான பாலம்.
2. முதல் அடி — முடிவை முதலில் காட்டுகிறது
கூடங் கிடந்தது கோலங்க ளிங்கில்லை
பாடல் முதலில் மரணத்தின் காரணத்தையோ இறுதிச்சடங்கின் தொடக்கத்தையோ சொல்லவில்லை.
அது நேராக:
“கூடம் கிடந்தது”
என்ற முடிவுக் காட்சியில் தொடங்குகிறது.
இதன் தர்க்க உத்தி:
முன்னிருந்த வாழ்க்கையை முதலில் விவரிக்காமல், அதன் இல்லாமையை நேரடியாகக் காட்டுதல்.
அதாவது வாசகர் முதலில்:
செயலற்ற உடற்கட்டமைப்பை
எதிர்கொள்கிறார்.
3. “கிடந்தது” — பாடலின் தர்க்க அச்சு
163-ன் மிக முக்கியமான வினைகளில் ஒன்று:
கிடந்தது
ஏனெனில் அடுத்த அடிகளில் வரப்போகும்:
எல்லாவற்றிற்கும் இது பின்னணி.
மரணமடைந்த உடல்:
செய்வதில்லை.
மற்றவர்கள்:
அதைச் சுற்றி செய்கிறார்கள்.
இதனால் செயல்வகை மாற்றம்:
முன்பு செய்பவன்
↓
இப்போது செயப்படுபொருள்
என்று மாறுகிறது.
இது 148-ல் நாம் கண்ட:
செய்பவன் → செயப்படுபொருள்
என்ற தர்க்கத்தை நினைவூட்டுகிறது.
4. “கூடம்” மற்றும் “கோலம்” — இருப்பது மற்றும் இல்லாதது
முதல் அடி இரண்டு பகுதிகளைக் கொண்டது:
கூடம் கிடந்தது
கோலங்கள் இங்கு இல்லை
இதனால்:
ஒரு கட்டமைப்பு உள்ளது
ஆனால்
அதன் முந்தைய தோற்றச் சிறப்பு இல்லை
என்ற எதிர்நிலை உருவாகிறது.
அதாவது:
வடிவம் எஞ்சுகிறது; வாழ்வின் வெளிப்பாடு எஞ்சவில்லை.
இதுவே முதல் அடியின் மையத் தர்க்கம்.
5. “கூடம் ↔ கோலம்” — ஒலிச் சமீபம், பொருள் வேறுபாடு
பாடல்:
கூடம்
கோலம்
என்ற ஒலியருகிய சொற்களை அருகருகே வைக்கிறது.
ஆனால் அவற்றின் தர்க்க நிலை வேறு:
கூடம் — கிடந்தது
கோலம் — இல்லை
அதாவது:
அடிப்படை கட்டமைப்பு ↔ அதனுடன் இருந்த அழகு
என்பது பிரிக்கப்படுகிறது.
இந்தப் பிரிப்பு:
“உடல் இருக்கிறது என்ற alone காரணத்தால் முன்பு இருந்த மனிதச் செயற்பாடு தொடர்கிறது என்று சொல்ல முடியாது”
என்ற புரிதலுக்குத் தர்க்க அடித்தளம் தருகிறது.
6. இரண்டாம் அடி — தோற்றமின்மையிலிருந்து இயக்கமின்மைக்கு
ஆடு மிலையமு மற்ற தறுதலும்
இங்கு முழு அடியின் துல்லியப் பிரிப்பு இன்னும் உறுதியில்லை.
ஆனால் ஆடு, இலயம், அற்றது போன்ற அமைப்புகள் ஒரு முக்கிய மாற்றத்தைச் சுட்டுகின்றன:
முதல் அடி:
கோலம் இல்லை
இரண்டாம் அடி:
இயக்கம்/இசை ஒழுங்கு அற்றது
எனவே தர்க்கம்:
வெளிப்புற தோற்றம்
↓
உடல் இயக்கம்
என்று உள்ளே செல்கிறது.
7. “கிடந்தது ↔ ஆடு” — செயற்பாட்டு எதிரிணை
முதல் அடியில்:
கிடந்தது
இரண்டாம் அடியில்:
ஆடு
என வருவது மிக முக்கியம்.
இந்த இரு வினைகளின் உறவு:
அசையாமை ↔ இயக்கம்
என்பது.
ஆனால் பாடலில் ஆடு உயிருள்ள செயற்பாட்டின் நினைவாகவே தோன்றுகிறது; தற்போதைய நிலை கிடந்தது.
இதனால்:
முன்பு இயக்கமுடையது → இப்போது இயக்கமற்றது
என்ற மாற்றம் உறுதியாகிறது.
8. முதல் இரண்டு அடிகளின் முழு தர்க்கம்
முதல் அடி:
அழகு இல்லை
இரண்டாம் அடி:
இயக்கம் இல்லை
அதாவது மரணத்தின் விளைவு வெளிப்புறமாகவும் உட்புறமாகவும் காட்டப்படுகிறது:
கோலம் மறைகிறது
↓
இயக்கம் மறைகிறது
இதற்குப் பிறகு மூன்றாம் அடி:
ஒலி / சமூக வெளிப்பாடு
என்ற புதிய தளத்திற்குச் செல்கிறது.
9. மூன்றாம் அடி — உடலிலிருந்து சுற்றத்தாரின் குரலுக்கு
பாடுகின் றார்கிலர் பண்ணி லழுதிட்டுத்
இதுவரை பாடல்:
கிடக்கும் உடல்
பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தது.
இப்போது:
அதைச் சுற்றியவர்கள்
பாடலின் தர்க்கத்தில் நுழைகிறார்கள்.
இது முக்கியமான மாற்றம்:
உடலின் நிலை
↓
சமூகத்தின் பதில்
என்பதாகும்.
10. “பாடுகின்றார்கள் இலர்” — குரலின் மாற்றம்
முன்பு:
பாடல் இருந்திருக்கலாம்.
இப்போது:
பாடுகின்றார்கள் இலர்.
இதனால்:
உயிரோடு இருந்த சமயத்தின் சமூக வெளிப்பாடு
முடிவடைகிறது.
ஆனால் பாடல் மௌனத்தில் நிற்கவில்லை.
அடுத்து:
அழுதிட்டு
என்று வருகிறது.
அதாவது:
பாடல் மறைகிறது → அழுகை தோன்றுகிறது.
11. “பாடல் ↔ அழுகை” — 163-ன் மிக வலுவான தர்க்கத் திருப்பம்
இது இப்பாடலின் மைய உத்திகளில் ஒன்று.
பாடுதல்:
மகிழ்ச்சி, விழா, பக்தி, சமூக ஒற்றுமை.
அழுதல்:
துயரம், பிரிவு, இழப்பு.
அதே மனிதக் குரல்:
பாடலில் இருந்து அழுகைக்கு
மாறுகிறது.
இதனால் திருமூலர்:
மரணம் உடலை மட்டும் மாற்றுவதில்லை;
உடலைச் சுற்றிய சமூக ஒலிப்புலத்தையும் மாற்றுகிறது
என்பதை காட்டுகிறார்.
12. “பண்” ஏன் முக்கியம்?
பண் இசை அமைப்பை நினைவூட்டுகிறது.
அதனால் மூன்றாம் அடியின் வலிமை:
சாதாரண “அவர்கள் அழுதார்கள்”
என்பதைக் கடந்து செல்கிறது.
முன்பு:
பாடலுக்குப் பண் இருந்திருக்கலாம்.
இப்போது:
அந்த ஒலி துயரத்துடன் இணைகிறது.
எனவே:
இசை ஒழுங்கு → இரங்கல் ஒலி
என்ற கலைமொழி மாற்றம் ஏற்படுகிறது.
13. நான்காம் அடி — உணர்ச்சியிலிருந்து செயலில்
தேடியே தீயினிற் றீயவைத் தார்களே
மூன்றாம் அடி:
அழுகை
என்ற உணர்ச்சி.
நான்காம் அடி:
தீ வைப்பது
என்ற செயல்.
இதனால்:
உணர்ச்சி → சடங்கு நடவடிக்கை
என்ற மாற்றம் வருகிறது.
இது மிகவும் முக்கியமானது.
அவர்கள் அழுகின்றனர்.
ஆனால் அழுகையிலேயே நிற்கவில்லை.
அடுத்த செயல்:
உடலைத் தகனத்திற்குக் கொண்டுசெல்லும் நடைமுறை.
14. “அழுதிட்டு → தீ வைத்தார்கள்” — அன்பும் பிரிவும் ஒரே தொடரில்
இது பாடலின் ஆழமான மனித தர்க்கம்:
அவர்கள் அழுகின்றனர்
↓
அதே அவர்கள் தீ வைக்கின்றனர்
இதனால்:
“அவர்கள் உடலைக் கைவிட்டதால் அன்பில்லாதவர்கள்”
என்று சொல்ல முடியாது.
மாறாக:
அன்பு உண்மை
ஆனால்
உடலோடு தொடரும் உடனிருப்பிற்கு எல்லை உண்டு.
இந்தத் தர்க்கம் 158-ன்:
ஆர்த்தெழு சுற்றம் → எரிமூட்டுதல்
என்ற அமைப்பை மீண்டும் நினைவூட்டுகிறது.
15. “தீயினில் தீயை” — பாடலின் ஒலி உச்சம்
நான்காம் அடியில்:
தீயினில்
தீயை
என்று தீ மீண்டும் வருகிறது.
முதல் மூன்று அடிகளில்:
கூடம், கோலம், ஆடு, இலயம், பாடு, பண்
என்ற பல்வேறு சொற்புலங்கள் இருந்தன.
கடைசியில்:
தீ → தீ
என்று ஒலி சுருங்குகிறது.
இது கவிதைத் தர்க்கத்தில்:
பன்மையான வாழ்க்கை வெளிப்பாடுகள் → ஒரே தகன முடிவு
என்ற தாக்கத்தை உருவாக்குகிறது.
16. 160 ↔ 163 : “கிடந்தது” முதல் “தீ” வரை
160:
வெந்து கிடந்தது
163:
கூடம் கிடந்தது
...
தீயினில் தீயை வைத்தார்கள்
இந்த இரண்டு பாடல்களின் தொடர்பு மிக வலுவானது.
160-ல்:
தீக்குப் பிறகான நிலை — வெந்து கிடந்தது.
163-ல்:
தீக்குச் செல்லும் நிகழ்வுத் தொடர் — கிடந்த உடல் → அழுகை → தீ.
இதனால் 160 மற்றும் 163 ஒன்று மற்றொன்றை எதிர்திசையில் விளக்கும் போலத் தோன்றுகின்றன:
163 — தகனத்தின் நிகழ்வு
160 — தகனத்தின் விளைவு
17. 158 ↔ 163 : ஒரே இறுதிச்சடங்கு தர்க்கத்தின் இரண்டு வடிவங்கள்
158:
சுற்றம் ஆர்த்தெழுகிறது
↓
விறகிடுகிறது
↓
எரிமூட்டுகிறது.
163:
பாடல் இல்லை
↓
பண் அழுகையாகிறது
↓
தீ வைக்கப்படுகிறது.
இரண்டிலும்:
துயரம் → தகனம்
என்ற ஒரே மையத் தர்க்கம் உள்ளது.
ஆனால் வேறுபாடு:
158
உறவினரின் உடனிருப்பின் எல்லை.
163
வாழ்க்கையின் கலை–அழகு–ஒலி உலகம் மரணத்தில் எவ்வாறு அர்த்தம் மாறுகிறது.
18. 146 ↔ 163 : பெயரிலிருந்து வெளிப்பாட்டிற்கு
146-ல்:
தனிப்பட்ட பெயர் பிணமாக மாறியது.
163-ல்:
தனிப்பட்ட வாழ்க்கையின்:
மறைகின்றன.
இதனால் அதிகாரம் பல அடுக்குகளில் ஒரே உண்மையைத் திறக்கிறது:
பெயர் நிலையற்றது
தோற்றம் நிலையற்றது
இயக்கம் நிலையற்றது
குரல் நிலையற்றது
என்று.
19. 150–154 ↔ 163 : வெளிப்புற அந்தஸ்திலிருந்து அடிப்படை உடல் நிலைக்கு
150–154-ல்:
போன்ற சமூக அடையாளங்கள் விசாரணைக்குள் வந்தன.
163-ல்:
அவை எதுவும் பேசப்படவில்லை.
இப்போது மிக அடிப்படை விஷயங்கள் மட்டுமே:
உடல்,
இயக்கம்,
குரல்,
அழுகை,
தீ.
இதனால் அதிகாரம்:
சமூக அடையாளங்களை உரித்து → மனித உடலின் அடிப்படை நிலையாமைக்கு
சென்று கொண்டிருக்கிறது.
20. 162 → 163 : பகுப்பாய்வு → அனுபவ அதிர்ச்சி
162 வாசகரை அறிவால் செயல்படச் செய்கிறது:
கூறுகள் என்ன?
அமைப்பு என்ன?
வழி என்ன?
முழுமை என்ன?
163 வாசகரை நேரடியாக உணர்ச்சியால் எதிர்கொள்ளச் செய்கிறது:
கிடக்கும் உடல்,
அழும் மக்கள்,
தீ.
இதனால்:
அறிவியல்/பகுப்பாய்வு பார்வை
↓
அனுபவ/உணர்ச்சி பார்வை
என்று மாற்றம் வருகிறது.
இரண்டும் சேர்ந்து நிலையாமை ஞானத்தை ஆழப்படுத்துகின்றன.
21. ஏன் “கோலம்” முதலில் அழிக்கப்படுகிறது?
163-ன் வரிசை சுவாரசியமானது:
கோலம் இல்லை
↓
ஆடல் இல்லை
↓
பாடல் இல்லை
↓
அழுகை
↓
தீ.
அதாவது முதலில்:
வெளிப்புற அடையாளம்
நீங்குகிறது.
பின்னர்:
உடல் செயற்பாடு
நீங்குகிறது.
பின்னர்:
சமூக மகிழ்ச்சி குரல்
நீங்குகிறது.
இறுதியில்:
உடலின் தகனம்.
இதனால்:
வெளி தோற்றம் → செயற்பாடு → சமூக வெளிப்பாடு → உடல்
என்ற அடுக்குகள் ஒவ்வொன்றாகக் கழற்றப்படுகின்றன.
22. பாடல் “மரணம்” என்ற சொல்லைச் சொல்லாமலேயே மரணத்தை கட்டமைக்கிறது
இது கவிதைத் தர்க்கத்தின் சிறப்பு.
163-ல்:
“மரணம்” என்று நேரடியாக சொல்லத் தேவையில்லை.
அதற்குப் பதிலாக:
கிடந்தது
இல்லை
அற்றது
இலர்
அழுதிட்டு
தீ
என்ற சொற்கள் சேர்ந்து மரணத்தை உருவாக்குகின்றன.
அதாவது:
மரணத்தின் பெயர் அல்ல; அதன் விளைவுகள்.
இதனால் பாடல் மிகவும் அனுபவ நெருக்கமடைகிறது.
23. மறுப்பு சொற்களின் தொடர்ச்சி
163-ல்:
இல்லை
அற்றது
இலர்
என்று மறுப்பு நிலைகள் தொடர்கின்றன.
இது கவனிக்கத்தக்கது.
முதலில்:
கோலம் — இல்லை.
பின்னர்:
இயக்கம்/இலயம் — அற்றது.
பின்னர்:
பாடுபவர் — இலர்.
இதனால்:
ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நீக்கம்
என்ற தர்க்கம் உருவாகிறது.
அது இறுதியில்:
தீ
என்ற செயலில் முடிகிறது.
24. “நீக்கம்” தான் இப்பாடலின் அடிப்படை உத்தி
163-ல் புதியதொன்றைச் சேர்ப்பதைவிட:
இருந்தவை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அகற்றப்படுகின்றன.
கோலம் → நீக்கம்
இயக்கம் → நீக்கம்
பாடல் → நீக்கம்
மகிழ்ச்சி ஒலி → நீக்கம்
மீதமிருப்பது:
கிடக்கும் உடல்,
அழுகை,
தீ.
இதனால் நிலையாமை:
அழிவு என்ற ஒரு நிகழ்வு மட்டுமல்ல; அடையாளங்களின் அடுக்குகள் கலைதல்
என்று காட்டப்படுகிறது.
25. “உடல் இருக்கிறது; மனித வெளிப்பாடுகள் இல்லை” — ஏன் இது முக்கியம்?
இந்தத் தர்க்கம் அடுத்த பெரிய ஞானக் கேள்வியைத் திறக்கிறது:
உடல் இன்னும் இருக்கும்போது:
அப்படியானால்:
உயிருடன் இருந்த மனிதனை உடலின் வடிவத்தால் மட்டும் முழுமையாக விளக்க முடியுமா?
163 பதில் சொல்லாமல்:
விசாரணைக்கு நிலை அமைக்கிறது.
இதுவே அதன் ஞானப்பணி.
26. இது உடலை நிராகரிப்பதற்காக அல்ல
தர்க்கத்தை தவறாக எடுத்தால்:
“உடல் இறுதியில் தீக்குச் செல்கிறது; ஆகவே உடல் ஒன்றுமில்லை”
என்று முடிக்கலாம்.
ஆனால் பாடல் வரிசை அதைவிட நுணுக்கமானது.
159–162 வரை திருமூலர் உடலை:
கட்டமைப்பு, கூறுகள், பேணல், செயற்பாடு
என்று நுணுக்கமாக ஆராய்ந்தார்.
எனவே 163:
உடலை மதிப்பற்றது என்று சொல்லவில்லை;
அதன் உயிருள்ள பயன்பாட்டிற்கு காலவரம்பு இருப்பதை காட்டுகிறது.
27. அதிகாரத்தில் 163 ஏன் இங்கே அவசியம்?
159–162 தொடர்ச்சியாக உடலை அறிவால் பகுத்தன.
அது மட்டும் இருந்தால் வாசகர்:
யாக்கை நிலையாமையை ஒரு கோட்பாடாக மட்டுமே புரிந்துகொள்ளலாம்.
163:
கிடப்பு + அழுகை + தீ
என்று மீண்டும் அனுபவக் காட்சியைத் தருகிறது.
இதனால்:
அறிந்த நிலையாமை → உணரப்பட்ட நிலையாமை
என்ற மாற்றம் நிகழ்கிறது.
இதுவே 163 இங்கு வருவதற்கான முக்கியமான தர்க்க காரணம்.
28. நான்கு அடிகள் — நான்கு நிலை தர்க்க இயக்கம்
முதல் அடி — வடிவத்தின் முந்தைய சிறப்பு நீக்கம்
கூடம் கிடந்தது; கோலம் இல்லை.
தர்க்கம்:
கட்டமைப்பு இருக்கிறது; முந்தைய அழகு இல்லை.
இரண்டாம் அடி — இயக்கத்தின் நீக்கம்
ஆடு / இலயம் ... அற்றது.
தர்க்கம்:
அழகுக்குப் பின் செயற்பாடும் நிற்கிறது.
மூன்றாம் அடி — சமூக மகிழ்ச்சி ஒலியின் நீக்கம்
பாடுபவர் இல்லை; அழுகை உள்ளது.
தர்க்கம்:
பாடல் துயரக் குரலாக மாறுகிறது.
நான்காம் அடி — உடலின் இறுதி செயல்முறை
தீயினில் தீ வைக்கப்படுகிறது.
தர்க்கம்:
அழுகைக்கு அடுத்ததாக உடல் தகனத்திற்குக் கொடுக்கப்படுகிறது.
29. மிகவும் சுருக்கமான தர்க்க வடிவம்
இருப்பது: கூடம்
இல்லாதது: கோலம்
நின்றது: இயக்கம்
மாறியது: பாடல் → அழுகை
முடிந்தது: தீ
இதுவே 163-ன் முழு தர்க்கத்தை மிகச் சுருக்கமாகப் பிடிக்கிறது.
30. வாழ்க்கையிலிருந்து மரணத்திற்கான மூன்று அடுக்கு மாற்றம்
163-ஐ இன்னொரு முறையில்:
I. தனிப்பட்ட உடல்
கோலம் → ஆடல்
II. சமூக வாழ்க்கை
பாடல் → பண்
III. இறுதி நிகழ்வு
அழுகை → தீ
என்று பார்க்கலாம்.
இதனால் மரணம்:
தனிநபர் உடலில் மட்டும் நிகழ்வதில்லை;
அவரைச் சுற்றிய சமூக அர்த்தத்தையும் மறுவமைக்கிறது.
31. 144–163 அதிகார முன்னேற்றத்தில் 163-ன் இடம்
பெரிய அதிகார வரைபடத்தில்:
144–154
பெயர், உறவு, செல்வம், பதவி, சமூக மரியாதை
என உடலுடன் சேர்ந்த அடையாளங்கள் கலைக்கப்படுகின்றன.
155–162
உடல் தானே:
என்று பகுக்கப்படுகிறது.
163
அந்த உடல் மீண்டும் மரணக் காட்சிக்குள் வைக்கப்படுகிறது.
இதனால் அதிகாரம் வட்டமிட்டு வரவில்லை; மாறாக:
முன்பு வெளியில் பார்த்த மரணத்தை, இப்போது உடலைப் பகுத்தறிந்த பின் மீண்டும் பார்க்கச் செய்கிறது.
அதனால் இரண்டாவது பார்வை ஆழமானது.
32. 163 எழுப்பும் அடுத்த அடையாளக் கேள்வி
இதுவரை:
உடல் இருக்கிறது.
ஆனால்:
கோலம் இல்லை,
இயக்கம் இல்லை,
பாடல் இல்லை.
எனவே கேள்வி:
“உயிரோடு இருந்த மனிதனின் உண்மை, இப்போது கிடக்கும் உடல் மட்டுமா?”
இதன் அடுத்த நிலை:
“அப்படியானால் ‘நான்’ என்று நான் பற்றுவது எது?”
இது யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தின் மைய சுயவிசாரணையை மேலும் ஆழப்படுத்துகிறது.
முழுத் தர்க்க வரைபடம்
கூடம்
↓
கிடந்தது
↓
செயற்பாட்டு முடக்கம்
↓
கோலம் இல்லை
↓
வெளிப்புற அடையாள நீக்கம்
↓
ஆடல் / இலயம் அற்றது
↓
இயக்க நீக்கம்
↓
பாடுபவர் இல்லை
↓
சமூக மகிழ்ச்சி ஒலி நீக்கம்
↓
பண் → அழுகை
↓
இரங்கல்
↓
தீயினில் தீ
↓
தகனம்
↓
உடல் அடையாளத்தின் எல்லை
↓
“உடலே முழுமையான நான் தானா?”
தர்க்க இடம்
163-ஆம் பாடல், 159–162 வரை அறிவால் பகுக்கப்பட்ட யாக்கையை மீண்டும் ஒரு நேரடி இறுதிச்சடங்கு காட்சிக்குள் நிறுத்தி, “உடல் நிலையற்றது” என்ற கோட்பாட்டை உணர்ச்சிசார் அனுபவமாக மாற்றுகிறது. முதல் அடியில் கூடம் கிடந்தது ↔ கோலங்கள் இல்லை என்ற எதிரிணை மூலம் உடற்கட்டமைப்பு எஞ்சினாலும் அதன் முந்தைய அழகு–அடையாளம் நீங்கியதை காட்டுகிறது; இரண்டாம் அடியில் கிடந்தது ↔ ஆடு என்ற எதிர்மறையின் வழியாக உயிருள்ள இயக்கம் முடங்குகிறது; மூன்றாம் அடியில் பாடுகின்றார்கள் இலர் ↔ அழுதிட்டு என்ற மாற்றம் சமூக மகிழ்ச்சி குரலை பிரிவின் குரலாக மாற்றுகிறது; நான்காம் அடியில் அந்தத் துயரம் நடைமுறை இறுதிச்சடங்காக மாறி தீயினில் தீ என்ற தகனத்தில் முடிகிறது. இதனால் பாடல் அழகு → இயக்கம் → பாடல் → அழுகை → தீ என்ற வரிசையில் வாழ்க்கையின் வெளிப்பாடுகளை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நீக்குகிறது. 162-ல் “இந்தப் பன்மையான கட்டமைப்பே முழுமையான நான் தானா?” என்று திறந்த விசாரணை, 163-ல் “அதே கட்டமைப்பு கிடக்கும்போது, முன்பு ஆடிய–பாடிய மனிதனை உடல் வடிவத்தால் மட்டும் விளக்க முடியுமா?” என்ற இன்னும் தீவிரமான கேள்வியாகிறது. எனவே அதிகாரத்தின் தர்க்கத்தில் 163-ன் பணி மரணத்தை மீண்டும் சொல்லுவது அல்ல; உடல், அதன் செயற்பாடு, அதன் சமூக அர்த்தம் ஆகியவை ஒன்றல்ல என்பதை பிரித்து காட்டி, உடல் அடையாளத்தின் எல்லையை அனுபவ ரீதியாக வெளிப்படுத்துவதாகும்.
தர்க்கச் சூத்திரம்
கூடம் இருக்கிறது
↓
கோலம் இல்லை
↓
இயக்கம் இல்லை
↓
பாடல் இல்லை
↓
அழுகை உள்ளது
↓
தீ வைக்கப்படுகிறது
↓
உடல் எஞ்சுகிறது; வாழும் மனித வெளிப்பாடு இல்லை
↓
அப்படியானால் — “நான் யார்?”
162 → 163 ஒரே வரியில்
162 — “உடல் பல கூறுகள், வழிகள், செயற்பாடுகளின் ஒருங்கிணைந்த அமைப்பு.”
↓
163 — “அந்த அமைப்பே உயிரற்றபின் கிடக்கிறது; அதன் கோலம், இயக்கம், பாடல் மறைந்து, அதைச் சுற்றிய குரல் அழுகையாகி, உடல் தீக்கொடுக்கப்படுகிறது.”
நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி
163-ன் தர்க்கம் “மரணம் வந்தது” என்று சொல்லுவதில் இல்லை; உயிருள்ள மனிதனைச் சுற்றியிருந்த அர்த்த அடுக்குகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நீங்குவதை காட்டுவதில்தான் உள்ளது: முதலில் கோலம் நீங்குகிறது, பின்னர் இயக்கம், பின்னர் பாடல்; பாடலின் இடத்தை அழுகை எடுக்கிறது; இறுதியில் உடல் தீக்கொடுக்கப்படுகிறது. இதனால் “உடல் இருக்கிறது” என்பதும் “உயிருள்ள மனிதன் இருக்கிறான்” என்பதும் ஒன்றல்ல என்பதை அனுபவ ரீதியாக காட்டி, யாக்கையை முழுமையான ‘நான்’ என்று பற்றும் அடையாளத்தை திருமூலர் மேலும் ஆழமாக விசாரணைக்குள் கொண்டு வருகிறார்.
பாடல் 163 — சாதனை வாழ்வியல்
கோலம் மறையும் முன் வாழ்க்கையை அர்த்தமுள்ளதாக்குதல்
கூடங் கிடந்தது கோலங்க ளிங்கில்லை
ஆடு மிலையமு மற்ற தறுதலும்
பாடுகின் றார்கிலர் பண்ணி லழுதிட்டுத்
தேடியே தீயினிற் றீயவைத் தார்களே. (163)
163-ஆம் பாடலை சாதனை வாழ்வியலாக எடுத்துக்கொள்ளும்போது அதன் மையம் மரணத்தை நினைத்து மனம் சோர்வடைவதில் இல்லை. மாறாக:
இப்போது கோலமுள்ள உடல் ஒருநாள் கிடக்கும்;
இப்போது ஆடும் உடல் ஒருநாள் அசையாது;
இப்போது பாடும் குரல் ஒருநாள் மௌனமாகும்;
ஆகவே இன்று இயங்கும் வாழ்க்கையை எதற்குப் பயன்படுத்துகிறோம்?
என்ற விழிப்பை வளர்ப்பதில்தான் உள்ளது.
இந்தப் பாடலின் சாதனைப் பாதை:
நிலையாமை நினைவு → முன்னுரிமைத் தெளிவு → பற்றின்மை → நன்றியுணர்வு → அர்த்தமுள்ள செயல்
1. “கூடம் கிடந்தது” — இப்போது இயங்கும் உடலை மதிக்கக் கற்றுக்கொள்
இன்று இந்த உடல்:
163 நினைவூட்டுவது:
ஒருநாள் இதே உடல் “கூடம் கிடந்தது” என்ற நிலையை அடையலாம்.
இதன் சரியான வாழ்வியல் பயன்:
உடலை வெறுப்பது அல்ல; அது இயங்கும் காலத்தை வீணாக்காமல் இருப்பது.
அதனால் தினமும் ஒருவர் தன்னிடம் கேட்கலாம்:
“இன்று இந்த உடல் இயங்குகிறது; இன்று அதனால் நான் என்ன நல்லதைச் செய்ய முடியும்?”
2. “கோலங்கள் இங்கு இல்லை” — தோற்றம் வாழ்க்கையின் முழு மதிப்பு அல்ல
உடல் அழகு, அலங்காரம், உடை, தோற்றம் — இவை அனைத்துக்கும் வாழ்க்கையில் ஒரு இடம் உண்டு.
ஆனால் 163 நினைவூட்டுவது:
கோலம் நிலையான அடையாளம் அல்ல.
இதனால் சாதகர் இரண்டு தவறுகளையும் தவிர்க்க வேண்டும்:
தவறு 1
உடல் அழகு ஒன்றும் தேவையில்லை.
தவறு 2
உடல் அழகே என் முழு மதிப்பு.
சரியான நிலை:
கோலம் இருக்கட்டும்; ஆனால் குணம் அதைவிட ஆழமாக இருக்கட்டும்.
3. தினமும் ஒரு கேள்வி — “கோலமா வளர்கிறது, குணமா வளர்கிறது?”
நவீன வாழ்க்கையில் நாம் அதிகம் கவனம் செலுத்துவது:
ஆனால் 163 நமக்கு இன்னொரு அளவுகோலைத் தருகிறது:
என் குணம் வளர்கிறதா?
இன்று:
என்ற கேள்விகள் அதிக முக்கியம் பெறுகின்றன.
4. சமூக ஊடக வாழ்க்கைக்கு 163-ன் நினைவூட்டல்
சமூக ஊடகம் பெரும்பாலும்:
கோலம்
அதிகரிக்கும் உலகம்.
நாம் எப்படித் தோன்றுகிறோம்?
எத்தனை பேர் பாராட்டுகிறார்கள்?
எத்தனை likes?
எத்தனை followers?
ஆனால் 163 நினைவூட்டுவது:
ஒருநாள் வெளிப்புற கோலம் மறையும்.
எனவே கேள்வி:
“என் online image வளரும்போது, என் உள்ளார்ந்த மனிதன் வளருகிறானா?”
இதுவே 163-ன் நவீன சாதனைப் பயன்பாடு.
5. “ஆடுதல் ↔ கிடத்தல்” — உடலின் இயக்கம் ஒரு வாய்ப்பு
இப்போது நாம்:
நடக்கிறோம்,
வேலை செய்கிறோம்,
பயணம் செய்கிறோம்,
உடற்பயிற்சி செய்கிறோம்.
ஒருநாள்:
அந்த இயக்கம் நிற்கும்.
இதனால் இன்று உடலின் இயக்கத்தை:
வெறும் இன்பத்திற்காக அல்ல; நன்மைக்காகவும் பயன்படுத்த வேண்டும்.
உதாரணமாக:
6. “நான் ஒருநாள் செய்வேன்” என்ற சாதனை மயக்கத்தை உடை
163-ன் மிக முக்கியமான பயன்பாடு:
ஒத்திப்போடாமை.
நாம் அடிக்கடி சொல்வது:
“பிறகு ஜபம் தொடங்குவேன்.”
“நேரம் கிடைத்தால் தியானிப்பேன்.”
“ஒருநாள் யாத்திரை போவேன்.”
“வேலை குறைந்தபின் ஆன்மிகத்தைப் பார்ப்பேன்.”
ஆனால்:
இயங்கும் உடல் என்ற வாய்ப்பு நிரந்தரமல்ல.
எனவே:
சாதனையை வாழ்க்கையின் மீதமுள்ள நேரத்திற்கு ஒதுக்காதே.
7. “பாடுகின்றார்கள் இலர்” — வாக்கின் நிலையாமையை நினைவில் கொள்
இன்று நமக்கு பேச முடிகிறது.
அதனால் நாம்:
163 நினைவூட்டுவது:
ஒருநாள் இந்தக் குரல் ஒலிக்காது.
எனவே:
வாக்கு இயங்கும் போது அதைச் சரியாகப் பயன்படுத்து.
8. வாக்கிற்கான நான்கு சாதனை ஒழுக்கங்கள்
ஒவ்வொரு நாளும்:
1. புண்படுத்தாதே
தேவையற்ற கடுமை குறை.
2. நன்றி கூறு
உள்ளத்தில் மட்டும் வைத்திருக்காதே.
3. அன்பை வெளிப்படுத்து
“அவருக்குத் தெரியும்” என்று கருதாதே.
4. மந்திரம் சொல்
வாக்கின் உயர்ந்த பயன்பாடுகளில் ஒன்று இறைநினைவு.
இதனால்:
வாக்கு → உறவு → அருள் நினைவு
என்ற மாற்றம் உருவாகும்.
9. யாரிடம் பேச வேண்டும் என்று நினைக்கிறீர்களோ, முடிந்தவரை இன்று பேசுங்கள்
163-ன்:
“பாடுகின்றார்கள் இலர்”
என்ற உண்மை உறவுகளிலும் பொருந்துகிறது.
நாம் சில நேரம்:
மன்னிப்பு கேட்காமல்,
அன்பு சொல்லாமல்,
நன்றி கூறாமல்
நாட்களை விடுகிறோம்.
நிலையாமை விழிப்பு:
முக்கியமான அன்புச் சொற்களை ஒத்திப்போடாதே
என்று சொல்லுகிறது.
10. “பாடல் → அழுகை” — மகிழ்ச்சியின் மதிப்பை உணர்
ஒரு வீட்டில் இன்று:
சிரிப்பு,
இசை,
உரையாடல்,
மகிழ்ச்சி
இருக்கலாம்.
ஒருநாள் அதே இடத்தில்:
அழுகையும் இருக்கலாம்.
இதன் வாழ்வியல் பயன்:
இன்றைய மகிழ்ச்சியை சாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ளாதே.
குடும்பத்துடன் இருக்கும் நேரம்:
நிரந்தர உரிமை அல்ல.
அது:
கிடைத்த வாய்ப்பு.
11. நிலையாமை உணர்வு உறவுகளை ஆழப்படுத்த வேண்டும்; விலக்கக் கூடாது
163-ஐ தவறாக எடுத்தால்:
“எல்லோரும் பிரிவார்கள்; ஆகவே யாருடனும் பற்றுக் கொள்ள வேண்டாம்”
என்று முடிக்கலாம்.
அது தேவையில்லை.
சரியான மாற்றம்:
உரிமைப் பற்று குறையட்டும்; அன்பு அதிகரிக்கட்டும்.
கட்டுப்பாடு குறையட்டும்; நன்றியுணர்வு அதிகரிக்கட்டும்.
எதிர்பார்ப்பு குறையட்டும்; பரிவும் புரிதலும் அதிகரிக்கட்டும்.
12. “இன்று இருப்பவர் நாளையும் இருப்பார்” என்று உறுதி இல்லை
இது பயத்தை உருவாக்க வேண்டிய கருத்தல்ல.
மாறாக:
இன்று இருப்பவருடன் முழுமையாக இருக்கச் செய்யும் நினைவு.
எனவே குடும்பத்தில்:
இது மரணப் பயம் அல்ல.
வாழ்க்கைத் தெளிவு.
13. “பண்ணில் அழுதிட்டு” — துயரத்தையும் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக ஏற்க கற்றுக்கொள்
163 மகிழ்ச்சியை மட்டும் காட்டவில்லை.
அது:
அழுகையையும் ஏற்றுக்கொள்கிறது.
சாதனை வாழ்க்கை என்றால்:
எப்போதும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பது அல்ல.
மாறாக:
மகிழ்ச்சி வந்தால் விழிப்புடன் இருக்கவும்,
துயரம் வந்தால் அதையும் நேர்மையாக எதிர்கொள்ளவும் கற்றுக்கொள்வது.
அழுவது:
ஆன்மிக பலவீனம் அல்ல.
துயரத்தை மறுப்பதற்குப் பதிலாக:
அதை உணர்ந்து, ஏற்று, மெதுவாகச் செல்ல வேண்டும்.
14. துயரத்தில் “எல்லாம் மாயை” என்று சொல்ல வேண்டாம்
ஒருவர் அன்புக்குரியவரை இழந்திருக்கும்போது:
“எல்லாம் நிலையற்றது”
“இது மாயை”
“பற்றை விட்டுவிடுங்கள்”
என்று உடனடியாகச் சொல்லுதல் உணர்ச்சியற்றதாக இருக்கலாம்.
163 தானே:
அழுதிட்டு
என்று துயரத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறது.
இதன் பாடம்:
ஞானம் துயரத்தை நிராகரிக்காது; துயரத்திற்கு எல்லை மற்றும் பொருள் அளிக்கிறது.
15. “அழுதிட்டு → தீ வைத்தார்கள்” — துயரத்திற்குப் பின் கடமை
பாடலில் மக்கள்:
அழுகிறார்கள்.
ஆனால் அதில் நிற்கவில்லை.
பின்னர்:
இறுதிச்சடங்கை நிறைவேற்றுகிறார்கள்.
இதிலிருந்து ஒரு முக்கியமான வாழ்வியல் பக்குவம்:
உணர்ச்சியை அனுபவிக்கவும்; ஆனால் வாழ்க்கைக் கடமையை விடாதீர்கள்.
துயரம் உண்மை.
கடமையும் உண்மை.
16. நெருக்கடியான நேரத்தில் பக்குவம்
வாழ்க்கையில்:
வரலாம்.
163-ன் நடைமுறைப் பாடம்:
உணர்ச்சியை மறைக்காதே; அதற்குள் முழுவதும் மூழ்கியும் விடாதே.
உணர் → ஏற்று → செய்ய வேண்டியதைச் செய்.
இதுவே பக்குவம்.
17. “தீ” — இன்று தேவையற்ற அகங்காரத்தை எரிக்க நினைவூட்டட்டும்
பாடலின் நேரடிச் தீ தகனத் தீ. அதனைத் தாந்திரிக ஞானாக்னி என்று மாற்றுவது உரைநேர்மையல்ல.
ஆனால் வாழ்வியல் விரிவாக்கமாக நாம் கேட்கலாம்:
ஒருநாள் இந்த உடல் தீக்குள் செல்லும் என்றால், இன்று நான் எதை இவ்வளவு பெரிதாகப் பற்றிக் கொண்டிருக்கிறேன்?
இந்தச் சுயவிசாரணை:
நிலையாமை நினைவைக் அகங்கார சுத்திகரிப்பாக மாற்றும்.
18. “என் புகழ் என்ன ஆகும்?” என்பதிலிருந்து “என் வாழ்வு யாருக்கு நன்மை செய்தது?” என்பதற்கு
கோலம் மறைகிறது.
பாடல் நிற்கிறது.
உடல் தீக்கொடுக்கப்படுகிறது.
அப்படியானால் ஒருவர் வாழ்நாளில் கேட்க வேண்டியது:
“என்னை எத்தனை பேர் பாராட்டுவார்கள்?”
என்பதல்ல.
மாறாக:
“என் இருப்பால் யாராவது நன்மை பெற்றார்களா?”
இதுவே நிலையாமை ஞானத்தின் உயர்ந்த சமூகப் பயன்பாடு.
19. வேலை வாழ்க்கையில் 163
தொழிலில் நாம்:
என்பவற்றோடு தன்னை இணைத்துக் கொள்ளலாம்.
ஆனால் 163 நினைவூட்டுவது:
இவை அனைத்தும் “கோலம்” போன்ற காலவரம்புடைய அடையாளங்கள்.
எனவே:
பதவியைப் பயன்படுத்து; பதவியாக நீ மாறாதே.
உங்கள் பதவி முடிந்த பின்பும்:
உங்கள் நேர்மை,
நீங்கள் உருவாக்கியவர்கள்,
நீங்கள் கட்டிய நல்ல அமைப்பு,
நீங்கள் செய்த நன்மை
தொடரட்டும்.
20. தலைமைக்கான 163-ன் பாடம்
ஒருநாள்:
நாம் அந்த அமைப்பில் இருக்கமாட்டோம்.
எனவே நல்ல தலைவர்:
சாதனைத் தலைமை:
“நான் இருக்கும்போது எல்லாம் இயங்க வேண்டும்” என்பதல்ல;
“நான் இல்லாவிட்டாலும் நல்லது தொடர வேண்டும்.”
21. செல்வத்திற்கான பாடம்
ஒருநாள்:
உடலுக்கு கோலமும் வேண்டாது,
பணமும் வேண்டாது.
அதனால்:
செல்வம் தேவையில்லை
என்று பொருள் அல்ல.
மாறாக:
செல்வத்தை வாழ்நாளிலேயே சரியான நோக்கத்திற்கு பயன்படுத்து.
சேர்த்தல் மட்டும் அல்ல; அர்த்தமுள்ள பயன்பாடும் வேண்டும்.
22. “புனித உடல்” என்றால் அழியாத உடல் அல்ல
சாதகர்களுக்கு மிக முக்கியமான வேறுபாடு:
உடல் பூஜைக்கான கருவி.
ஆனால்:
அதனால் அது மரணமற்றது ஆகாது.
எனவே:
புனிதம் ≠ அழியாமை
உடலின் புனிதம்:
அதன் நிரந்தரத்தால் அல்ல;
அது எதற்குப் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதால்.
23. உடலை அர்ச்சனைப் பாத்திரமாக வாழவைத்தல்
இன்று கைகள் இயங்குகின்றன.
அவை:
பூஜை செய்யட்டும்.
வாய் இயங்குகிறது.
அது:
மந்திரம் சொல்லட்டும்.
கால்கள் இயங்குகின்றன.
அவை:
சேவைக்குச் செல்லட்டும்.
கண் பார்க்கிறது.
அது:
தரிசனத்தையும் துன்பப்படுபவர்களையும் காணட்டும்.
இதுவே 163-ன் நிலையாமையை சாதனையாக மாற்றும் வழி.
24. “ஆடுகின்ற உடல்” → “அருளுக்காக இயங்கும் உடல்”
உடல் இயக்கம் என்பது:
வெறும் உடற்பயிற்சி அல்லது வேலைக்காக மட்டும் அல்ல.
அதை:
நல்ல செயல்,
சேவை,
குரு சேவை,
பூஜை,
யாத்திரை
போன்றவற்றிற்குப் பயன்படுத்தலாம்.
ஒருநாள் அது கிடக்கும்.
ஆகவே:
இயங்கும் காலம் சேவைக்காலம்.
25. “பாடுகின்ற வாய்” → “மந்திரிக்கும் வாய்”
ஒருநாள்:
பாடுகின்ற குரல் மௌனமாகும்.
இப்போது அந்தக் குரல்:
அல்லது:
என்பதை சாதகர் தினமும் ஆராயலாம்.
26. ஒரு நாள் “மௌனமாகும்” உறுப்புகளை இன்று புனிதமாகப் பயன்படுத்து
163-ஐ ஒரு எளிய சாதனை நினைவாக மாற்றலாம்:
கைகள் — ஒருநாள் அசையாது. இன்று சேவை செய்யட்டும்.
கால்கள் — ஒருநாள் நடக்காது. இன்று நல்ல இடத்திற்குச் செல்லட்டும்.
வாய் — ஒருநாள் பேசாது. இன்று நன்மையைப் பேசட்டும்.
கண்கள் — ஒருநாள் காணாது. இன்று உண்மையைப் பார்க்கட்டும்.
மனம் — இன்றே பயிற்சி பெறட்டும்.
27. மரண விழிப்பு ≠ மரணச் சிந்தனையில் மூழ்குதல்
163-ன் நோக்கம் தினமும்:
“நான் இறந்துவிடுவேன்”
என்று மனதில் அச்சத்துடன் சுற்றுவது அல்ல.
சரியான நிலை:
மரணம் உண்டு என்பதை மறக்காதே; வாழ்க்கையை மறக்காதே.
மரண நினைவு வாழ்க்கையைச் சிறிதாக்கக்கூடாது.
அது:
வாழ்க்கையை மேலும் தெளிவாக்க வேண்டும்.
28. “மரணப் பயம்” மற்றும் “மரண விழிப்பு”
மரணப் பயம்
“எப்போது இறப்பேன்?”
“என்ன ஆகும்?”
என்ற பதற்றம்.
மரண விழிப்பு
“எனது நேரம் வரையறுக்கப்பட்டது; இன்று முக்கியமானதைச் செய்கிறேனா?”
என்ற தெளிவு.
163:
இரண்டாவது நிலைக்குத் தள்ள வேண்டும்.
29. தினசரி 163 சாதனை — காலை
காலை எழுந்ததும் சில நொடிகள்:
“இந்த உடல் இன்று மீண்டும் எழுந்துள்ளது.”
என்று நினைக்கவும்.
பிறகு:
“இன்று இதனால் ஒரு நல்ல செயல் செய்ய வேண்டும்.”
என்று ஒரு சங்கல்பம் செய்யுங்கள்.
அது பெரிய செயல் இருக்க வேண்டியதில்லை.
30. மாலை 163 சுயபரிசோதனை
இரவு தன்னிடம் கேளுங்கள்:
31. குடும்பத்திற்கான தினசரி சாதனை
163-ன் அடிப்படையில் ஒரு குடும்ப ஒழுக்கம்:
ஒவ்வொரு நாளும் குறைந்தது ஒருவருக்காவது அன்பை வெளிப்படுத்து.
அதாவது:
ஏனெனில்:
உறவு இருக்கிறது என்பதே ஒரு நிரந்தர உரிமை அல்ல.
32. வாரத்திற்கு ஒரு “முடிக்க வேண்டிய ஒன்று”
நிலையாமையை நடைமுறையாக்குவதற்கான ஒரு வழி:
ஒவ்வொரு வாரமும்:
“நான் தொடர்ந்து ஒத்திப்போடும் முக்கியமான ஒன்று எது?”
என்று தேர்ந்தெடுக்கவும்.
அது:
ஆக இருக்கலாம்.
பின்னர் அதைச் செய்யுங்கள்.
33. வாழ்க்கை முன்னுரிமை அட்டவணை
நிலையற்ற அம்சம்
அதிலிருந்து வரும் விழிப்பு
கோலம்
தோற்றத்தைவிட குணத்தை வளர்த்து
ஆடல் / இயக்கம்
உடல் இயங்கும் போது நல்ல செயல் செய்
பாடல் / வாக்கு
அன்பு, நன்றி, மந்திரம், நன்மை பேசு
உறவு
இருப்பவர்களை அலட்சியம் செய்யாதே
செல்வம்
வாழ்நாளிலேயே அர்த்தமுள்ள பயன்பாடு செய்
பதவி
அதிகாரத்தை சேவையாக மாற்று
உடல்
பேணி, பயன்படுத்து, பற்றாதே
காலம்
முக்கியமானதை ஒத்திப்போடாதே
34. 163-ன் மூன்று விழிப்புகள்
உடல் விழிப்பு
இன்று இயங்குகிறது; ஒருநாள் கிடக்கும்.
அதனால்:
பேணி பயன்படுத்து.
உறவு விழிப்பு
இன்று பேசுகிறோம்; ஒருநாள் ஒருவர் மற்றவருக்காக அழ வேண்டிய நேரம் வரலாம்.
அதனால்:
இன்று முழுமையாக நேசி.
சாதனை விழிப்பு
இன்று ஜபிக்க முடிகிறது; ஒருநாள் வாக்கு மௌனமாகும்.
அதனால்:
இன்று சாதனை செய்.
35. 162 → 163 — சாதனை மாற்றம்
162:
“இந்த உடல் பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைந்த கருவி.”
163:
“அந்தக் கருவி ஒருநாள் செயலற்றுப் போகும்.”
இதிலிருந்து:
கருவியின் நுணுக்கத்தை உணர்
↓
அதைப் பேண்
↓
அதன் காலவரம்பை உணர்
↓
அதை உயர்ந்த நோக்கத்திற்கு பயன்படுத்து
என்ற சாதனைப் பாதை உருவாகிறது.
36. 159 → 163 — முழுச் சாதனை முன்னேற்றம்
159
உடல் உடையக்கூடியது.
சாதனை:
வடிவத்தை நிரந்தரமான “நான்” என்று பற்றாதே.
160
உடல் பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைவு.
சாதனை:
அதன் நுணுக்கத்தை உணர்ந்து பேண்.
161
உடல் தொடர்ந்து பேணப்படுகிறது.
சாதனை:
பேணப்படும் உடலை அர்த்தமுள்ள நோக்கத்திற்கு பயன்படுத்து.
162
உடல் செயற்படும் ஒருங்கிணைந்த பாத்திரம்.
சாதனை:
உடலை கவனித்து அறிந்து, அதையே முழு “நான்” என்று பற்றாதே.
163
அந்தக் கருவி ஒருநாள் கிடக்கும்; கோலம், இயக்கம், பாடல் நிற்கும்.
சாதனை:
இயங்கும் காலத்தை வீணாக்காதே.
சாதனைச் சூத்திரம்
கோலம் காலவரம்புடையது
↓
உடல் இயக்கம் காலவரம்புடையது
↓
வாக்கு காலவரம்புடையது
↓
உறவு உடனிருப்பு காலவரம்புடையது
↓
காலம் அரியது
↓
முக்கியமானதை இன்று செய்
↓
அறம் + அன்பு + சேவை + சாதனை
சாதனை வாழ்வியல் சாரம்
163-ஆம் பாடல் நமக்கு மரணத்தைப் பற்றி பயப்படச் சொல்லவில்லை; மரணத்தை மறந்த வாழ்விலிருந்து விழிக்கச் செய்கிறது. இன்று கோலமுள்ள உடல் ஒருநாள் கூடம் கிடந்தது ஆகலாம்; இன்று ஆடும் உடல் ஒருநாள் அசையாமல் கிடக்கலாம்; இன்று பாடும் குரல் ஒருநாள் மௌனமாகலாம்; இன்று நம்மோடு சிரிப்பவர்கள் ஒருநாள் நம்மைச் சுற்றி அழக்கூடும். இந்த உண்மையை உணர்வது வாழ்க்கையை அர்த்தமற்றதாக்குவதற்கல்ல; மாறாக அன்பு, உடல், வாக்கு, செல்வம், பதவி, காலம் ஆகிய அனைத்தையும் மேலும் பொறுப்புடன் பயன்படுத்துவதற்காக.
எனவே உடல் அழகை மறுக்க வேண்டாம்; ஆனால் அதையே அடையாளமாக்காதே. உடல் இயங்கும் போது சேவை செய். வாக்கு இயங்கும் போது நன்மையும் மந்திரமும் பேசு. உறவுகள் இருக்கும் போது அன்பை வெளிப்படுத்து. செல்வம் இருக்கும் போது அர்த்தமுள்ள பயன்பாடு செய். சாதனை செய்ய முடியும் போது “பிறகு” என்று ஒத்திப்போடாதே. துயரம் வந்தால் அதை மறுக்காதே; ஆனால் கடமையை விடாதே. மரண நினைவு பயமாக அல்ல, வாழ்க்கை முன்னுரிமைத் தெளிவாக மாற வேண்டும்.
நினைவில் நிற்க வேண்டிய சாதனை வரி
ஒருநாள் கோலம் மறையும்; அதனால் இன்று குணத்தை வளர்த்து. ஒருநாள் உடல் அசையாது; அதனால் இன்று நல்ல செயல் செய். ஒருநாள் வாய் மௌனமாகும்; அதனால் இன்று அன்பையும் மந்திரத்தையும் பேசு. ஒருநாள் நம்மைச் சுற்றியவர்கள் அழுவார்கள்; அதனால் இன்று அவர்களை முழுமையாக நேசி. ஒருநாள் இந்த யாக்கை தீக்கொடுக்கப்படும்; அதனால் இன்று கிடைத்த உடல், வாக்கு, காலம், உறவு ஆகியவற்றை அறம், சேவை, இறைசார்பு, சாதனை ஆகியவற்றால் அர்த்தமுள்ளதாக்கு.
ஒரே வரியில்
“ஒருநாள் கிடக்கும் உடலை நினைத்து இன்று வாழ்வை வெறுக்காதே; இன்று இயங்கும் உடலை நினைத்து வாழ்க்கையை வீணாக்காதே.”
பாடல் 163 — ஒரே பார்வையில் முழுச் சாரம்
கோலம், இயக்கம், பாடல் அனைத்தும் நீங்கி, யாக்கை தீக்கொடுக்கப்படும் போது வெளிப்படும் வாழ்க்கை உண்மை
கூடங் கிடந்தது கோலங்க ளிங்கில்லை
ஆடு மிலையமு மற்ற தறுதலும்
பாடுகின் றார்கிலர் பண்ணி லழுதிட்டுத்
தேடியே தீயினிற் றீயவைத் தார்களே. (163)
163-ஆம் பாடல் யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தில் ஒரு தீவிரமான அனுபவத் திருப்பத்தை ஏற்படுத்துகிறது. 159–162 வரை உடலை வடிவம், கூறுகள், பராமரிப்பு, செயற்படும் பாத்திரம் என்ற கோணங்களில் பகுத்துக் காட்டிய திருமூலர், இங்கு அந்த யாக்கையை மீண்டும் நேரடியாக மரணம்–இறுதிச்சடங்கு சூழலுக்குள் நிறுத்துகிறார்.
இப்பாடலின் மைய இயக்கம் மிகவும் தெளிவானது:
கூடம் → கோலமின்மை → இயக்கமின்மை → பாடலின்மை → அழுகை → தீ
இதன் மூலம், “உடல் ஒருநாள் அழியும்” என்று மட்டும் சொல்லாமல், உயிருள்ள மனிதனைச் சுற்றி இருந்த முழு அழகு–இயக்கம்–ஒலி–உறவு உலகமே மரணத்தில் எவ்வாறு அர்த்தம் மாறுகிறது என்பதை திருமூலர் காட்டுகிறார்.
1. “கூடம் கிடந்தது” — உடல் இருக்கிறது; வாழும் மனித வெளிப்பாடு இல்லை
163-ன் முதல் சொற்படிமம்:
“கூடம் கிடந்தது”
இதன் வலிமை கிடந்தது என்பதில்தான்.
முன்பு:
இப்போது:
கிடக்கிறது.
இதனால் பாடல் ஒரு ஆழமான வேறுபாட்டை உருவாக்குகிறது:
உடற்கட்டமைப்பு இருக்கிறது
ஆனால்
வாழும் மனிதச் செயற்பாடு இல்லை.
இதிலிருந்து இயல்பாக எழும் ஞானக் கேள்வி:
உடல் வடிவமே முழுமையான மனிதனா?
பாடல் நேரடியாக metaphysical பதில் தரவில்லை; ஆனால் இந்த விசாரணையைத் திறக்கிறது.
2. “கோலங்கள் இங்கு இல்லை” — அழகின் எல்லை
“கோலங்க ளிங்கில்லை”
உயிரோடு இருக்கும் போது:
அனைத்தும் அர்த்தமுடையவை.
ஆனால் மரணத்தின் பின்:
அவற்றின் முந்தைய அர்த்தம் நிலைத்திருக்காது.
இதன் ஞானச் சாரம்:
அழகு பொய்யல்ல; ஆனால் நிரந்தரமல்ல.
அதனால் 163 உடல் அழகை மறுப்பதில்லை; மாறாக:
அழகை முழுமையான சுய அடையாளமாக்காதே
என்று விழிப்பூட்டுகிறது.
3. “கிடத்தல் ↔ ஆடுதல்” — உயிரின் இயக்க எல்லை
இப்பாடலின் மிகவும் சக்திவாய்ந்த எதிரிணை:
கிடந்தது ↔ ஆடு
ஆடுதல்:
இயக்கம்.
கிடத்தல்:
செயலின்மை.
இதனால்:
உயிருள்ள உடல் = இயக்கம்
உயிரற்ற உடல் = கிடப்பு
என்ற அனுபவத் தெளிவு உருவாகிறது.
இது வெறும் உடல் நிலை மாற்றம் அல்ல; வாழ்க்கைக்கான வாய்ப்பு காலவரம்புடையது என்பதையும் உணர்த்துகிறது.
4. “பாடுகின்றார்கள் இலர்” — வாக்கின் எல்லை
மனிதனின் பெரிய வெளிப்பாடுகளில் ஒன்று:
குரல்.
அது:
163:
“பாடுகின்றார்கள் இலர்”
என்று அந்தக் குரல் உலகின் எல்லையை காட்டுகிறது.
இதிலிருந்து சாதனைப் பயன்:
வாக்கு இருக்கும் காலத்திலேயே அதை நன்மை, அன்பு, நன்றி, மன்னிப்பு, மந்திரம் ஆகியவற்றிற்கு பயன்படுத்து.
5. “பண் → அழுகை” — சமூக உலகின் அர்த்தமாற்றம்
உயிருடன் இருந்த மனிதனைச் சுற்றி:
பாடல் இருந்திருக்கலாம்,
பண் இருந்திருக்கலாம்,
மகிழ்ச்சி இருந்திருக்கலாம்.
இப்போது:
அழுகை.
இதனால்:
மகிழ்ச்சி ஒலி → பிரிவு ஒலி
என்ற மாற்றம் ஏற்படுகிறது.
இது மனித உறவுகளின் நிலையாமையை வெளிப்படுத்துகிறது.
ஆனால் முக்கியமாக:
அழுகை இருப்பது அன்பு இருந்ததற்கான சான்று.
அதனால் பாடல்:
“உறவுகள் பொய்”
என்று சொல்லவில்லை.
மாறாக:
அன்பு உண்மை; உடல்சார் உடனிருப்பின் எல்லையும் உண்மை.
6. “அழுதிட்டு → தீ வைத்தார்கள்” — அன்பும் கடமையும்
பாடலில் மக்கள்:
அழுகின்றனர்.
பின்னர்:
தீ வைக்கின்றனர்.
இது ஆழமான மனிதப் பக்குவத்தை காட்டுகிறது:
உணர்ச்சி உண்மை
ஆனால்
கடமை நிறுத்தப்படுவதில்லை.
இதன் வாழ்வியல் மாற்றம்:
துயரத்தை மறுக்காதே; கடமையையும் விடாதே.
7. “தீயினில் தீயை” — பன்மையான வாழ்க்கை ஒரே முடிவில்
நான்காம் அடியில்:
தீயினில்
தீயை
என்று தீ இருமுறை வருகிறது.
முன்னர்:
என்று பல வாழ்க்கை வெளிப்பாடுகள் இருந்தன.
இறுதியில்:
தீ
அனைத்தையும் ஒரே இறுதி நிலைக்குள் கொண்டுவருகிறது.
இதனால்:
பன்மையான வாழ்க்கை வெளிப்பாடுகள் → ஒரே உடல் முடிவு
என்ற தீவிரமான தர்க்கம் உருவாகிறது.
8. 163 மரணத்தை பெயரால் சொல்லாமல் விளைவால் காட்டுகிறது
இப்பாடலின் கவித்துவ சிறப்பு:
“மரணம்” என்ற சொல்லைச் சொல்லாமலேயே மரணத்தை முழுமையாக உருவாக்குகிறது.
அதற்குப் பதிலாக:
கிடந்தது
இல்லை
அற்றது
இலர்
அழுதிட்டு
தீ
என்ற சொற்கள் வருகின்றன.
இதனால் மரணம்:
கருத்தாக அல்ல;
அனுபவமாக
நமக்கு முன் நிற்கிறது.
9. 162 → 163 : “உடல் என்ன?” முதல் “அது உயிரற்றபின் என்ன?” வரை
162:
உடலை பல கூறுகள், வழிகள், செயற்பாடுகள் கொண்ட ஒருங்கிணைந்த பாத்திரமாகக் காட்டியது.
163:
அந்தக் கட்டமைப்பு உயிரற்றபின் கிடக்கிறது.
இதனால்:
162 — உடற்கட்டமைப்பு விசாரணை
↓
163 — உயிரற்ற உடலின் அர்த்த மாற்றம்
என்ற ஆழமான தொடர்ச்சி கிடைக்கிறது.
162 கேட்ட கேள்வி:
“இந்த பன்மையான உடற்கட்டமைப்பே முழுமையான நான் தானா?”
163 அதை மேலும் தீவிரமாக்குகிறது:
“அதே உடல் இப்போது கிடக்கும்போது, முன்பு ஆடிய–பாடிய மனிதனை இதுவே முழுமையாக விளக்குமா?”
10. 159 → 163 — உடல் பற்றிய ஐந்து நிலை விசாரணை
159
உடல் = உடையக்கூடிய வடிவம்
160
உடல் = பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைவு
161
உடல் = தொடர்ந்து பேணப்பட வேண்டிய அமைப்பு
162
உடல் = எல்லைகள், வழிகள், செயற்பாடுகள் கொண்ட பாத்திரம்
163
அந்தக் கருவி ஒருநாள் செயலற்றுப் கிடக்கும்; அதன் கோலம், இயக்கம், பாடல் மறைந்து, உடல் தீக்கொடுக்கப்படும்
இதனால்:
வடிவம் → கூறுகள் → சார்பு → செயற்பாடு → செயற்பாட்டின்மை
என்ற முழு முன்னேற்றம் உருவாகிறது.
11. 163-ன் சைவ ஞானம் — உடலே முழுமையான “நான்” தானா?
163-ன் மைய விசாரணை:
உடல் இருக்கிறது.
ஆனால்:
அப்படியானால்:
“உடலே முழுமையான நான்”
என்ற அடையாளம் போதுமானதா?
சைவ ஞானப் பார்வையில் இங்கு உடல்:
அனுபவம், கர்மம், சாதனை ஆகியவற்றிற்கான கருவி.
அது:
ஆன்மாவின் முழுமையான அடையாளம் அல்ல.
ஆனால் இப்பாடல் தனித்து அதற்கான முழு metaphysical அமைப்பை விவரிக்கவில்லை; மாறாக அனுபவ வேறுபாட்டின் மூலம் அந்த ஞானக் கேள்விக்கான கதவைத் திறக்கிறது.
12. யோகப் பார்வை — இயங்கும் காலமே சாதனைக்காலம்
163-ன் யோகப் பயன் மிகவும் நேரடி:
இன்று உடல் இயங்குகிறது.
அதனால்:
ஒருநாள்:
“கூடம் கிடந்தது”
என்ற நிலை வரலாம்.
எனவே:
உடல் இயங்கும் காலமே சாதனைக்கான வாய்ப்பு.
இது பயமல்ல.
ஒத்திப்போடாத விழிப்பு.
13. ஆகமப் பார்வை — கோலம், பாடல், உடல் அனைத்தையும் இறைநோக்கி உயர்த்து
ஆகம மரபில்:
தவறானவை அல்ல.
அவை அனைத்தும்:
பூஜை,
மந்திரம்,
நமஸ்காரம்,
தேவாரப் பாடல்,
அர்ச்சனை
ஆக மாறலாம்.
அதனால் 163-ன் ஆகமச் செய்தி:
நிலையற்ற திறன்களை நித்தியத்தை நாடும் சாதனையாக மாற்று.
14. தந்திரப் பார்வை — உடல் புனிதம்; ஆனால் அழியாதது அல்ல
163-ன் தீ நேரடி சூழலில்:
தகனத் தீ.
அதை ஆதாரமின்றி:
என்று மாற்றக்கூடாது.
ஆனால் தாந்திரிகச் சாதனைக்கு இப்பாடல் தரும் பொதுவான விழிப்பு:
உடல் புனிதமான சாதனத் தளம்; ஆனால் நிரந்தரமானது அல்ல.
இதன் சூத்திரம்:
புனிதம் ≠ அழியாமை
15. உடல் புனிதமானது எதனால்?
உடல் புனிதமானது:
அது அழிவதில்லை என்பதனால் அல்ல.
மாறாக:
அது இன்னும் இருக்கும்போது:
அதனால்:
உடலின் மதிப்பு அதன் நிரந்தரத்தில் இல்லை; அதன் பயன்பாட்டில் உள்ளது.
16. 163 வாழ்க்கையை மறுக்கவில்லை
பாடலை தவறாக வாசித்தால்:
கோலம் வீண்,
பாடல் வீண்,
மகிழ்ச்சி வீண்,
வாழ்க்கையே வீண்
என்று முடிக்கலாம்.
அது இப்பாடலின் நோக்கம் அல்ல.
சரியான வாசிப்பு:
நிலையற்றது ≠ அர்த்தமற்றது
மாறாக:
நிலையற்றது என்பதாலேயே:
17. நிலையாமை மகிழ்ச்சியை குறைக்க வேண்டாம்; ஆழப்படுத்த வேண்டும்
இன்றைய மகிழ்ச்சியை:
“இது எப்போதும் இருக்கும்”
என்று எடுத்துக்கொண்டால் அது சாதாரணமாகிவிடும்.
ஆனால்:
இது காலவரம்புடையது
என்று உணர்ந்தால்:
நன்றி அதிகரிக்கலாம்.
அதனால் 163-ன் வாழ்வியல் ஞானம்:
மகிழ்ச்சியைத் தவிர்க்காதே; விழிப்புடன் அனுபவி.
18. குடும்ப உறவுகளில் 163
இன்று நம்முடன் இருப்பவர்கள்:
நிரந்தரமாக இவ்வடிவில் நம்முடன் இருப்பார்கள் என்று உறுதி இல்லை.
அதனால்:
அன்பை ஒத்திப்போடாதே.
163-ன் உறவுச் சூத்திரம்:
பிரிவு நினைவு → அன்பு ஆழம்
19. “உரிமை”யிலிருந்து “நன்றி”க்கு
நிலையாமை அறியாத மனம்:
“இவர் எனது.”
என்று பற்றிக் கொள்ளலாம்.
நிலையாமை அறிந்த மனம்:
“இவருடன் இருக்கக் கிடைத்த காலம் அரியது.”
என்று உணர்கிறது.
இதன் மாற்றம்:
உரிமை → நன்றி
இதுவே உறவில் பற்றின்மையும் அன்பும் ஒன்றாக இருப்பதற்கான வழி.
20. உடல் அழகு — கோலமாக இருக்கட்டும்; சுயமாக அல்ல
163-ன் கோலம் நவீன வாழ்வில் மிகப் பொருத்தமானது.
நாம்:
ஆனால்:
என் முழு மதிப்பு என் தோற்றமே
என்ற அடையாளம் உருவாகக்கூடாது.
சாதனை மாற்றம்:
கோலம் → குணம்
அதாவது:
வெளிப்புற அழகுடன் உள்ளார்ந்த பண்பும் வளர வேண்டும்.
21. சமூக ஊடக உலகில் 163
நவீன உலகில்:
“நான் எப்படி தோன்றுகிறேன்?”
என்ற கேள்வி மிகப் பெரியதாகிவிட்டது.
163:
“கோலங்கள் இங்கு இல்லை”
என்று அந்த அடையாளத்தின் எல்லையை நினைவூட்டுகிறது.
எனவே:
Online image வளரும்போது inner life-மும் வளருகிறதா?
என்ற கேள்வி முக்கியம்.
22. வாக்கின் சாதனை — “ஒருநாள் பாடல் நிற்கும்”
இன்று பேச முடிகிறது.
அதனால்:
வாக்கை வீணாக்காமல் பயன்படுத்தலாம்.
இன்று சொல்ல வேண்டியவை:
ஒருநாள்:
குரல் மௌனமாகும்.
எனவே:
வாக்கு இருக்கும் போது வாக்கை புனிதப்படுத்து.
23. கைகளின் சாதனை — ஒருநாள் அசையாது
இன்று கைகள் செய்கின்றன.
அதனால்:
உதவி செய்,
சேவை செய்,
பூஜை செய்,
எழுது,
உருவாக்கு.
ஒருநாள்:
அவை அசையாது.
எனவே:
இயங்கும் உறுப்புகளை அர்த்தமுள்ள செயலில் பயன்படுத்து.
24. கால்களின் சாதனை — ஒருநாள் நடக்காது
இன்று கால்கள்:
கோயில் செல்லலாம்,
குருவைச் சந்திக்கலாம்,
நோயாளியைப் பார்க்கலாம்,
யாத்திரை செல்லலாம்.
ஒருநாள்:
நடக்காது.
எனவே:
இயங்கும் கால்களை நல்ல திசைக்கு நடத்துங்கள்.
25. சாதனையை ஒத்திப்போடாதே
163-ன் மிகத் தெளிவான நடைமுறைச் செய்தி:
“பிறகு” என்பது உறுதி செய்யப்பட்ட காலம் அல்ல.
அதனால்:
இன்று 10 நிமிடம் ஜபம் செய்ய முடிந்தால் தொடங்கு.
இன்று தியானிக்க முடிந்தால் அமர்.
இன்று நல்ல செயல் செய்ய முடிந்தால் செய்.
மரண விழிப்பு:
பதற்றமாக அல்ல;
சாதனை ஒழுக்கமாக
மாற வேண்டும்.
26. மரணப் பயம் ↔ மரண விழிப்பு
மரணப் பயம்
“எப்போது இறப்பேன்?”
என்ற மனஅழுத்தம்.
மரண விழிப்பு
“எனக்கு அளிக்கப்பட்ட காலம் வரையறுக்கப்பட்டது; இன்று நான் என்ன செய்கிறேன்?”
என்ற தெளிவு.
163 இரண்டாவது நிலைக்குத் தள்ளுகிறது.
27. தலைமை மற்றும் பணிக்கான 163-ன் பாடம்
ஒருநாள்:
நாம் பதவியில் இருக்கமாட்டோம்.
அதனால்:
அனைத்தையும் தனக்குள் வைத்துக் கொள்ளும் தலைமை நிலையாமையை மறந்த தலைமை.
சரியான மாற்றம்:
இதன் சூத்திரம்:
நான் தொடர வேண்டும் அல்ல; நல்ல பணி தொடர வேண்டும்.
28. செல்வத்திற்கான 163-ன் பாடம்
செல்வம்:
உடலை தீயிலிருந்து காப்பாற்றாது.
ஆனால் உயிரோடு இருக்கும் காலத்தில் அது:
எனவே:
செல்வத்தைச் சேர்ப்பதோடு, அதை அர்த்தமுள்ளதாக்கவும் வேண்டும்.
29. 163-ன் நான்கு பெரிய மாற்றங்கள்
1. கோலம்
தோற்றம்
↓
குணம்
2. இயக்கம்
உடல் திறன்
↓
சேவை
3. வாக்கு
பாடல் / பேச்சு
↓
அன்பு + நன்மை + மந்திரம்
4. மரண நினைவு
பயம்
↓
வாழ்க்கை முன்னுரிமை
30. அதிகாரத்தின் பெரிய ஞானப் பயணம்
144–154:
என்னுடையவை நிலையற்றவை.
155–162:
என் உடலும் பல கூறுகள், சார்புகள், செயற்பாடுகளால் ஆன நிலையற்ற அமைப்பு.
163:
அந்த உடல் ஒருநாள் செயலற்றுப் கிடக்கும்; அதனைச் சுற்றிய கோலம், பாடல், சமூக அர்த்தமும் மாறும்.
இதனால் விசாரணை:
என்னுடையது எது?
↓
என் உடல் எது?
↓
உடலே முழுமையான நான் தானா?
என்று ஆழமடைகிறது.
31. 163-ன் முழு ஞான வரைபடம்
கூடம்
↓
கிடந்தது
↓
கோலம் இல்லை
↓
தோற்ற அடையாளம் கலைதல்
↓
ஆடல் அற்றது
↓
உடல் இயக்கம் நிற்றல்
↓
பாடுபவர் இல்லை
↓
வாக்கு/சமூக மகிழ்ச்சி நிற்றல்
↓
பண் → அழுகை
↓
உறவு துயரம்
↓
தீயினில் தீ
↓
உடல்சார் பயணத்தின் முடிவு
↓
உடல் அடையாளத்தின் எல்லை
↓
“நான் யார்?” என்ற விசாரணை
↓
இன்று வாழும் காலத்தைச் சாதனையாக மாற்றுதல்
மொத்த ஞானச் சாரம்
163-ஆம் பாடல் உயிருள்ள மனித வாழ்க்கையின் கோலம், இயக்கம், இசை, பாடல் ஆகிய வெளிப்பாடுகளை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நீக்கி, கூடம் கிடந்தது, அழுதிட்டு, தீயினில் தீயை வைத்தார்கள் என்ற இறுதிச்சடங்கு காட்சிக்குள் யாக்கையை நிறுத்துகிறது. அதன் நோக்கம் வாழ்க்கையின் அழகையோ மகிழ்ச்சியையோ மறுப்பது அல்ல; அவற்றை நிரந்தரமான சுய அடையாளங்களாகப் பற்றும் மயக்கத்தை உடைப்பது. உடற்கட்டமைப்பு எஞ்சினாலும், உயிருடன் இருந்த மனிதச் செயற்பாடு அங்கே இல்லை; கோலம் இருந்த இடத்தில் கோலமின்மை, ஆடல் இருந்த இடத்தில் கிடப்பு, பாடல் இருந்த இடத்தில் அழுகை, இறுதியில் உடலின் இடத்தில் தகனச் செயல் தோன்றுகிறது. இதனால் “உடலே முழுமையான நான்” என்ற அடையாளம் விசாரணைக்குள் வருகிறது.
யோகப் பார்வையில், இப்போது இயங்கும் உடலே சாதனைக்கான காலவரம்புடைய வாய்ப்பு; ஆகமப் பார்வையில் கோலம், வாக்கு, பாடல், உடல் இயக்கம் ஆகியவற்றை பூஜை, மந்திரம், நமஸ்காரம், சேவை போன்ற இறைநோக்கிய செயல்களாக உயர்த்த வேண்டும்; தாந்திரிகக் கண்ணோட்டத்தில் உடல் புனிதமான சாதனக் களம் என்றாலும் அது அழியாதது அல்ல என்பதைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்; சைவ ஞானப் பார்வையில், உயிரற்ற உடல் கிடக்கும்போது “முன்பு ஆடிய–பாடிய அந்த மனிதன் இதுவே முழுமையா?” என்ற ஆழமான உடல்–உயிர் விசாரணை திறக்கப்படுகிறது.
எனவே 163-ன் நிலையாமை ஞானம் வாழ்க்கையை வெறுப்பதற்கல்ல; இப்போது கிடைத்துள்ள உடல், வாக்கு, உறவு, செல்வம், திறன், காலம் ஆகியவற்றை அர்த்தமுள்ளதாக்குவதற்காக. ஒருநாள் கோலம் மறையும் என்றால் இன்று குணத்தை வளர்க்க வேண்டும்; ஒருநாள் உடல் அசையாது என்றால் இன்று சேவை செய்ய வேண்டும்; ஒருநாள் குரல் மௌனமாகும் என்றால் இன்று அன்பு, நன்றி, மன்னிப்பு, மந்திரம் ஆகியவற்றைப் பேச வேண்டும்; ஒருநாள் உறவினர் அழுவார்கள் என்றால் இன்று அவர்களை முழுமையாக நேசிக்க வேண்டும்; ஒருநாள் யாக்கை தீக்கொடுக்கப்படும் என்றால் இன்று சாதனையை ஒத்திப்போடாமல் வாழ வேண்டும்.
ஞானச் சூத்திரம்
கோலம்
↓
இயக்கம்
↓
பாடல்
↓
உறவு
↓
அழுகை
↓
தீ
↓
உடல் அடையாளத்தின் எல்லை
↓
மரண விழிப்பு
↓
வாழ்க்கை முன்னுரிமை
↓
அறம் + அன்பு + சேவை + இறைசார்பு + சாதனை
159 → 160 → 161 → 162 → 163
159 — உடல் உடையக்கூடிய வடிவம்.
↓
160 — அது பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைவு.
↓
161 — அது தொடர்ந்து பேணப்பட வேண்டியது.
↓
162 — அது எல்லைகள், வழிகள், செயற்பாடுகள் கொண்ட ஒருங்கிணைந்த பாத்திரம்.
↓
163 — அந்த செயற்பாட்டு கருவி ஒருநாள் கிடக்கும்; கோலம், இயக்கம், பாடல் நீங்கி உடல் தீக்கொடுக்கப்படும்.
இதிலிருந்து:
உடலை நிரந்தரமான “நான்” என்று பற்றாதே.
↓
உடல் நிலையற்றது என்பதால் அலட்சியம் செய்யாதே.
↓
அது இயங்கும் காலத்தில் பேண்.
↓
அதை நன்மைக்குப் பயன்படுத்து.
↓
சாதனையை ஒத்திப்போடாதே.
முழுச் சாதனைச் சூத்திரம்
பேண் → பயன்படுத்து → நேசி → சேவை செய் → ஜபி → விசாரி → பற்றாதே
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
திருமூலர் 163-ல் மரணத்தைச் சொல்லி வாழ்க்கையைச் சிறிதாக்கவில்லை; மாறாக வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நொடியையும் அரியதாக்குகிறார். இன்று கோலமுள்ள உடல் ஒருநாள் கிடக்கலாம்; இன்று ஆடும் கால்கள் ஒருநாள் அசையாமல் போகலாம்; இன்று பாடும் வாய் ஒருநாள் மௌனமாகலாம்; இன்று நம்முடன் மகிழும் உறவுகள் ஒருநாள் அழுகையுடன் பிரிவை எதிர்கொள்ளலாம். ஆகவே கோலத்தில் மயங்காதே — குணத்தை வளர்த்து; உடலை வீணாக்காதே — சேவை செய்; வாக்கை வீணாக்காதே — அன்பும் மந்திரமும் பேசு; உறவை அலட்சியம் செய்யாதே — நன்றியுடன் நேசி; காலத்தை ஒத்திப்போடாதே — சாதனை செய்.
திருச்சிற்றம்பலம்.