காலத்தின் வழியே மாறும் யாக்கையின் நிலையாமை

திருமூலர் படிக்கட்டு - 164

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஅறுபத்து நான்காவது படிக்கட்டில் (164) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

யோக–ஆகம–தந்திர–சைவத் தத்துவ ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

காலத்தின் எல்லைக்குள் பிறந்து, வளர்ந்து, கெடும் யாக்கை

முட்டை பிறந்தது முந்நூறு நாளினில்
இட்டது தானிலை யேதேனு மேழைகாள்
பட்டது பார்மணம் பன்னிரண் டாண்டினிற்
கெட்ட தெழுபதிற் கேட்டறி யீரே. (164)

163-ஆம் பாடல் யாக்கையின் இறுதி நிலையைக் கிடப்பு → அழுகை → தீ என்ற காட்சியாகக் காட்டியது. 164-ல் திருமூலர் அதே நிலையாமையை காலத்தின் வழியாக உணர்த்துகிறார்:

முந்நூறு நாள் → பன்னிரண்டு ஆண்டு → எழுபது

மனிதனுக்குப் பல தசாப்தங்களாகத் தோன்றும் வாழ்நாளை திருமூலர் சில எண்களுக்குள் சுருக்கிவிடுகிறார். இதன் மைய உண்மை:

யாக்கை காலத்திற்குள் உருவாகிறது; காலத்திற்குள் வளர்கிறது; காலத்திற்குள் கெடுகிறது.

காலமே யாக்கையின் மாற்றத்தை வெளிப்படுத்துகிறது

முட்டை பிறந்தது முந்நூறு நாளினில் என்பது உடல் திடீரென முழுமையாக தோன்றவில்லை என்பதை உணர்த்துகிறது. கருவாகத் தொடங்கி காலத்தின் வழியாக உருவம் பெற்றது.

அதனால் உடல்:

தன்னிறைவான, மாற்றமற்ற பொருள் அல்ல; காரணங்களையும் காலத்தையும் சார்ந்து உருவான அமைப்பு.

இங்கு முந்நூறு நாள் என்பதை நவீன மருத்துவத்தின் துல்லியமான அளவாகப் படிப்பதைவிட, உடல் உருவாக்கமே காலத்தைச் சார்ந்தது என்ற கருத்தே முக்கியம்.

வளர்ச்சி என்பது மாற்றமின்மையல்ல

பன்னிரண்டு ஆண்டினில் என்ற காலக்குறி குழந்தை நிலையிலிருந்து உலகியல் அனுபவத்தின் அடுத்த கட்டத்திற்கான நகர்வைச் சுட்டுகிறது. பார்மணம் என்பதற்கு மரபு விளக்கங்களில் வேறுபாடு இருப்பதால் அதை ஒரே பொருளில் கட்டுப்படுத்த வேண்டியதில்லை.

ஆனால் பாதுகாப்பான மையம்:

உடல் வளரும்போது மனிதனின் உலகத் தொடர்பும் விரிகிறது.

உறவு, விருப்பம், சமூக அடையாளம், இன்பம், பொறுப்பு ஆகியவை உருவாகின்றன. இவை வாழ்க்கையின் இயல்பான பகுதிகள்; ஆனால் நிரந்தரமானவை அல்ல.

நிலையாமை மரணத்தில் மட்டும் தொடங்குவதில்லை

164-ன் மிக முக்கியமான தத்துவம் இதுவே.

கரு குழந்தையாக மாறுகிறது.
குழந்தை இளமையாகிறது.
இளமை முதிர்ச்சியாகிறது.
முதிர்ச்சி சிதைவை நோக்கிச் செல்கிறது.

அதனால்:

நிலையாமை = இறுதியில் நிகழும் மரணம் மட்டும் அல்ல; ஒவ்வொரு நிலையையும் அடுத்த நிலையாக மாற்றும் தொடர்ச்சியான இயக்கம்.

ஒரு நிலை தோன்றும்போது முந்தைய நிலை ஏற்கனவே மறைந்துவிட்டது.

“கெட்டது எழுபதில்” — எண்ணை விட எல்லையே முக்கியம்

எழுபது என்பதை எல்லோருக்கும் பொருந்தும் நிரந்தர உயிரியல் விதியாகக் கொள்ள வேண்டியதில்லை.

இதன் நோக்கம்:

யாக்கைக்கு கால எல்லை உண்டு

என்பதை உணர்த்துவது.

வாழ்நாள் எழுபது ஆண்டாக இருந்தாலும், அதற்கும் மேலாக இருந்தாலும், பாடலின் உண்மை மாறாது:

வளரும் உடல் முடிவில்லாமல் வளராது.

சைவ ஞான விசாரணை — மாறுவது உடல்; அப்படியானால் “நான்” யார்?

164 உடல் அடையாளத்தை ஒரு முக்கியமான கேள்விக்குள் கொண்டுவருகிறது.

கருவிலிருந்த உடலும், குழந்தையின் உடலும், இளமையின் உடலும், முதுமையின் உடலும் ஒரே வடிவில் இல்லை.

ஆனால் மனிதன் தொடர்ந்து:

“நான்”

என்று உணர்கிறான்.

அப்படியானால்:

தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டிருக்கும் உடலே முழுமையான, மாற்றமற்ற “நான்” தானா?

பாடல் இதற்கான முழுமையான metaphysical பதிலை இங்கு வழங்கவில்லை; ஆனால் உடல்–நான் அடையாளத்தை விசாரணைக்குள் கொண்டுவருகிறது.

யோகப் பார்வை — உடல் இருக்கும் காலமே சாதனைக்கான காலம்

உடல்:

• ஜபிக்க,
• தியானிக்க,
• சேவை செய்ய,
• ஒழுக்கம் கடைப்பிடிக்க,
• கற்றுக்கொள்ள

தேவையான கருவி.

ஆனால் அந்தக் கருவி காலவரம்புடையது.

எனவே 164-ன் யோகச் செய்தி:

சாதனையை ஒத்திப்போடாதே.

இது பதற்றமான அவசரம் அல்ல; முன்னுரிமைத் தெளிவு.

ஆகமப் பார்வை — கிடைத்த காலத்திலேயே அனுஷ்டானம்

பூஜை, ஜபம், தரிசனம், சேவை ஆகியவை:

“ஒருநாள் செய்வேன்”

என்ற எண்ணத்தில் அல்ல;

கிடைத்துள்ள காலத்திலேயே

நிகழ வேண்டும்.

எனவே 164:

சங்கல்பத்தைச் செயலாக்கு

என்ற அனுஷ்டான விழிப்பைத் தருகிறது.

தந்திரப் பார்வை — எண்களை மறைகுறியாக்க வேண்டாம்

300, 12, 70 ஆகிய எண்களை ஆதாரமின்றி நாடி, சக்ரம், தத்துவம் போன்ற தாந்திரிகக் குறியீடுகளாக மாற்ற வேண்டியதில்லை.

இங்கு அவற்றின் முதன்மைப் பணி:

யாக்கையின் காலவட்டத்தை அளவிடுதல்.

தாந்திரிகக் கோணத்தில் பாதுகாப்பாகக் கொள்ளக்கூடிய மையம்:

உடல் புனிதமான சாதனக் களம்; ஆனால் காலவரம்புடையது.

“கேடு அறிதல்” — தகவல் அல்ல, விழிப்பு

உடல் ஒருநாள் கெடும் என்பதை அனைவரும் அறிவார்கள்.

ஆனால் அதனை உண்மையில் அறிதல் என்றால்:

• தேவையற்ற கோபத்தை நீட்டிக்காமை,
• சாதனையை ஒத்திப்போடாமை,
• உறவுகளை அலட்சியம் செய்யாமை,
• காலத்தை வீணாக்காமை,
• முக்கியமானவற்றைத் தேர்ந்தெடுத்தல்.

அதனால்:

நிலையாமையைத் தெரிந்திருப்பது ஒன்றாகும்; அந்த உண்மை வாழ்க்கையை மாற்றுவது வேறாகும்.

ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

164-ஆம் பாடல் யாக்கையின் நிலையாமையை மரணக் காட்சியால் அல்ல, காலத்தின் அளவீட்டால் உணர்த்துகிறது. கருவாகத் தோன்றிய உடல் காலத்தின் வழியே பிறந்து, வளர்ந்து, உலக அனுபவங்களுக்குள் நுழைந்து, அதே காலத்தின் வழியே சிதைவின் எல்லையை அடைகிறது. இதனால் நிலையாமை இறுதியில் மரணம் வந்து சேரும் ஒரு தனி நிகழ்வு அல்ல; உடல் ஒவ்வொரு நிலையிலிருந்து அடுத்த நிலைக்குச் செல்லும் தொடர்ச்சியான மாற்றத்தின் இயல்பு என்பதை திருமூலர் காட்டுகிறார்.

சைவ ஞானப் பார்வையில், தொடர்ந்து மாறும் உடலையே முழுமையான நிரந்தர “நான்” என்று பற்றுவது விசாரணைக்குரியது. யோகப் பார்வையில் உடல் இயங்கும் காலமே சாதனைக்கான வாய்ப்பு; ஆகமப் பார்வையில் கிடைத்த காலத்திலேயே பூஜை, ஜபம், சேவை ஆகியவை நிகழ வேண்டும்; தாந்திரிகப் பார்வையில் காலவரம்புடைய உடலை புனிதமான சாதனக் களமாகப் பயன்படுத்த வேண்டும். எனவே இப்பாடலின் அழைப்பு:

“உடல் கெடும்” என்பதை மட்டும் அறியாதே; அந்த உண்மை உன் காலப் பயன்பாட்டையும் வாழ்க்கை முன்னுரிமையையும் மாற்றுமளவு அறிந்துகொள்.

ஞானச் சூத்திரம்

கரு → பிறப்பு → வளர்ச்சி → உலக அனுபவம் → முதிர்ச்சி → சிதைவு → கேடு அறிதல் → கால விழிப்பு → சாதனை

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

மனிதனுக்குப் பெரியதாகத் தோன்றும் வாழ்நாளை திருமூலர் முந்நூறு நாள் → பன்னிரண்டு ஆண்டு → எழுபது என்ற சில காலக்குறிகளுக்குள் சுருக்குகிறார். அதன் நோக்கம் வாழ்க்கையை அர்த்தமற்றதாக்குவதல்ல; காலம் வரையறுக்கப்பட்டது என்பதை உணர்ந்து, உடலை முழுமையான “நான்” என்று பற்றாமல், கிடைத்த காலத்தை அறம், அன்பு, சேவை, இறைசார்பு, ஞானம், சாதனை ஆகியவற்றால் அர்த்தமுள்ளதாக்கச் செய்வதே.

பாடல் உரை — தெளிவுபடுத்தப்பட்ட வடிவம்

மனித யாக்கை தாயின் கருவில் உருவாகி, ஏறத்தாழ முந்நூறு நாள் வளர்ச்சிக்குப் பின்னர் பிறப்பை அடைகிறது. பிறந்த உடல் ஒரே நிலையில் நிலைத்திருக்காமல் தொடர்ந்து வளர்ந்து மாற்றமடைகிறது. பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்குள் குழந்தைப் பருவத்திலிருந்து உலகை உணர்ந்து, உலகியல் உறவுகள், விருப்பங்கள், அனுபவங்கள் ஆகியவற்றை நோக்கி நகரும் அடுத்த வாழ்க்கைநிலை தொடங்குகிறது. அதன்பின் ஆண்டுகள் கடந்து செல்ல, இளமை, முதிர்ச்சி, முதுமை என உடல் தொடர்ந்து மாற்றத்திற்குட்பட்டு, இறுதியில் அதன் வலிமையையும் செயற்பாட்டையும் இழந்து சிதைவடைகிறது.

இதனை உணராமல், இன்று உள்ள உடல் நிலையே என்றும் தொடரும் என்று எண்ணி வாழாதீர்கள் என்று திருமூலர் விழிப்பூட்டுகிறார். கருவில் உருவான நிலையிலிருந்து முதுமைவரை யாக்கையின் ஒவ்வொரு நிலையுமே காலத்தால் மாற்றப்படுகிறது. ஆகவே பிறப்பு, வளர்ச்சி, உலகியல் வாழ்க்கை, முதுமை, சிதைவு ஆகிய அனைத்தும் ஒரே நிலையற்ற உடல் பயணத்தின் வெவ்வேறு கட்டங்களே என்பதை அறிய வேண்டும்.

பார்மணம் என்பதற்கு மரபு விளக்கங்களில் வேறுபாடுகள் இருப்பதால், அதைத் துல்லியமாக “திருமணம்” அல்லது “உலக வாசனை” என்று ஒன்றில் மட்டும் கட்டுப்படுத்தாமல், பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பின் மனிதன் உலகியல் உணர்வு மற்றும் தொடர்புகள் வலுப்படும் வாழ்க்கைக் கட்டத்திற்குள் நுழைகிறான் என்பதே இங்கு பாதுகாப்பான மையப் பொருள்.

அதேபோல் எழுபது என்பது ஒவ்வொரு மனிதனின் வாழ்நாளையும் நிர்ணயிக்கும் கட்டாய வயது அல்ல. வளர்ந்து கொண்டிருக்கும் யாக்கைக்கு இறுதியில் சிதைவு என்ற எல்லை உண்டு என்பதை உணர்த்தும் காலக் குறியீடாக அதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

பாடலின் நேரடியான கருத்தோட்டம்

கருவில் உருவாகுதல்
↓
பிறப்பு
↓
வளர்ச்சி
↓
உலகியல் வாழ்க்கைக்குள் நுழைதல்
↓
காலப்போக்கு
↓
முதுமை / உடல் சிதைவு
↓
யாக்கையின் நிலையாமையை அறிதல்

ஒரே வாக்கியத்தில் பாடலின் பொருள்

கருவில் உருவான மனித உடல் காலத்தின் வழியே பிறந்து, வளர்ந்து, உலக வாழ்க்கையை அனுபவித்து, இறுதியில் முதுமை மற்றும் சிதைவின் எல்லையை அடைகிறது; எனவே இன்று வலிமையாகத் தோன்றும் யாக்கை என்றும் இதே நிலையில் நிலைக்காது என்பதை உணர்ந்து அதன் நிலையாமையை அறியுங்கள் என்பதே திருமூலரின் அறிவுறுத்தல்.

இன்னும் ஆழமாக

இந்தப் பாடலில் திருமூலர் சொல்லும் முக்கிய உண்மை “மனிதன் எழுபது வயதில் இறக்கிறான்” என்பதல்ல. மாறாக:

“கருவாக இருந்த உடல் குழந்தையாக மாறியது; குழந்தையின் உடல் இளமையாக மாறியது; இளமை முதுமையாக மாறுகிறது. ஆகவே யாக்கையின் நிலையாமை இறுதியில் மட்டும் தொடங்குவதில்லை — பிறந்த தருணத்திலிருந்தே மாற்றம் தொடர்ந்து நிகழ்கிறது.”

இதுவே பாடலின் மைய ஞானம்.

பாடல் 164 — சாதனை வாழ்வியல்

காலம் செல்லும் முன் வாழ்க்கையைச் சரியான நோக்கத்தில் அமைத்தல்

முட்டை பிறந்தது முந்நூறு நாளினில்
இட்டது தானிலை யேதேனு மேழைகாள்
பட்டது பார்மணம் பன்னிரண் டாண்டினிற்
கெட்ட தெழுபதிற் கேட்டறி யீரே. (164)

164-ஆம் பாடலின் வாழ்வியல் மையம் மிகத் தெளிவானது:

உடல் பிறக்கிறது, வளர்கிறது, உலக வாழ்க்கைக்குள் நுழைகிறது, முதிர்கிறது, இறுதியில் சிதைகிறது.

எனவே இந்தப் பாடல் நமக்கு மரணத்தைப் பற்றி அச்சப்படச் சொல்லவில்லை. மாறாக:

“எனக்குக் கிடைத்துள்ள காலத்தை நான் எதற்குப் பயன்படுத்துகிறேன்?”

என்று கேட்கச் செய்கிறது.

1. வயதை எண்ணாதே; காலத்தை உணரு

பாடலில்:

முந்நூறு நாள்,
பன்னிரண்டு ஆண்டு,
எழுபது

என்று கால அளவுகள் வருகின்றன.

இதன் வாழ்வியல் நோக்கம்:

“எத்தனை வயது?” என்று எண்ணுவதல்ல;

“எவ்வளவு காலம் சென்றுவிட்டது, மீதமுள்ள காலத்தை எப்படிச் செலவிடப் போகிறேன்?”

என்று விழிப்புடன் வாழ்வது.

2. ஒவ்வொரு வாழ்க்கைக் கட்டத்திற்கும் தனி கடமை உண்டு

மனித வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு கட்டமும் ஒரே மாதிரி அல்ல.

சிறுவயது

ஒழுக்கம், கற்றல், நல்ல பழக்கம்.

இளமை

திறன் வளர்ச்சி, திசை, சுயக்கட்டுப்பாடு.

நடுவயது

குடும்பம், தொழில், சமூகப் பொறுப்பு, சேவை.

முதிர்வயது

பற்றின்மை, பகிர்வு, ஞானம், இறைசார்பு.

இதனால்:

ஒரு வயதின் கடமையை மற்றொரு வயதிற்குத் தள்ளிவைக்காதே.

3. “பிறகு செய்வேன்” என்பது மிகப் பெரிய மயக்கம்

164-ன் முக்கியமான வாழ்வியல் எச்சரிக்கை:

காலம் நமக்காக நின்றுகொண்டிருக்காது.

நாம் சொல்லலாம்:

“வேலை முடிந்தபின் சாதனை.”
“குழந்தைகள் பெரியவர்களானபின்.”
“ஓய்வு பெற்றபின்.”
“நேரம் கிடைத்தால்.”

ஆனால் பாடல் காட்டுவது:

வாழ்க்கை கால நிலைகளாகத் தொடர்ந்து நகர்கிறது.

எனவே:

சாதனையை வாழ்க்கையின் கடைசி கட்டத்திற்குத் தள்ளாதே.

4. உடல் மாறுகிறது — அதனால் உடலையே முழு அடையாளமாக்காதே

குழந்தைப் பருவ உடல் மாறிவிட்டது.

இளமை உடலும் மாறும்.

முதுமையும் வரும்.

எனவே:

உடல் மாற்றமடைவது இயல்பு.

இதன் வாழ்வியல் பயன்:

• வயதாவதை வெறுக்காதே,
• தோற்ற மாற்றத்தால் தன்னை இழிவாக எண்ணாதே,
• உடல் வலிமையை நிரந்தரமாக நினைக்காதே.

சரியான நிலை:

உடலைப் பேண்; அதன் மாற்றத்தை ஏற்று; அதையே முழுமையான “நான்” என்று பற்றாதே.

5. உடலின் ஒவ்வொரு காலத்தையும் சரியான முறையில் பயன்படுத்து

இளமையில்:

சக்தி அதிகம்.

அதை:

ஒழுக்கம், கற்றல், சேவை, சாதனைக்கு பயன்படுத்து.

நடுவயதில்:

பொறுப்பு அதிகம்.

அதை:

குடும்பம், தொழில், சமூகம், இறைநோக்கம் ஆகியவற்றோடு சமநிலைப்படுத்து.

முதிர்வயதில்:

அனுபவம் அதிகம்.

அதை:

அறிவுப் பகிர்வு, வழிகாட்டல், பற்றின்மை, இறைசார்பு ஆகியவற்றில் பயன்படுத்து.

6. வேலை வாழ்க்கையில் 164

தொழில் வாழ்க்கையில் மனிதன்:

“இன்னும் வளர வேண்டும்”
“இன்னும் உயர வேண்டும்”
“இன்னும் சம்பாதிக்க வேண்டும்”

என்று தொடர்ந்து ஓடலாம்.

164 நினைவூட்டுவது:

தொழில் வளர்ச்சி வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி; முழு வாழ்க்கை அல்ல.

எனவே:

வேலை செய்,
முன்னேறு,
சம்பாதி,

ஆனால்:

உடல், குடும்பம், மன அமைதி, சாதனை ஆகியவற்றை முழுமையாக இழக்காதே.

7. செல்வத்திற்கான பாடம்

காலம் செல்லும் போது:

பணம் பெருகலாம்.

ஆனால்:

வாழ்நாள் அதே அளவில் பெருகாது.

எனவே:

செல்வத்தை சேமி; ஆனால் வாழ்க்கையை சேமித்துவைக்க முடியாது.

செல்வம்:

குடும்ப நலம், கல்வி, சேவை, தானம், ஆன்மிகப் பணி

ஆகியவற்றிற்கு பயன்படும்போது அர்த்தம் பெறுகிறது.

8. உறவுகளில் — “நேரம் இருக்கிறது” என்று எண்ணாதே

குழந்தைகள்:

வளர்கின்றனர்.

பெற்றோர்:

முதிர்கின்றனர்.

நாம்:

மாறிக்கொண்டிருக்கிறோம்.

இதனால்:

உறவுகளுக்கும் காலம் உண்டு.

எனவே:

• பேச வேண்டியதை பேசு,
• மன்னிப்பு கேட்க வேண்டுமெனில் கேள்,
• நன்றி கூறு,
• குழந்தைகளுடன் நேரம் செலவு செய்,
• பெற்றோருடன் இரு.

நிலையாமை உணர்வு:

அன்பைத் தள்ளிப்போடாமல் வாழச் செய்ய வேண்டும்.

9. காலம் செல்லும் போது முன்னுரிமைகள் மாற வேண்டும்

இளமையில் முக்கியமானது:

வளர்ச்சி.

பின்னர்:

பொறுப்பு.

அதன்பின்:

பகிர்வு.

இறுதியில்:

பற்றின்மை மற்றும் உள்ளார்ந்த தெளிவு.

ஒரே ஆசைகள் முழு வாழ்க்கையையும் ஆளக் கூடாது.

வயது மாறும்போது வாழ்க்கையின் நோக்கும் ஆழமடைய வேண்டும்.

10. சாதனையின் அளவும் வயதுடன் வளர வேண்டும்

ஆன்மிக வாழ்க்கை:

சிறுவயதில் பழக்கம்,
இளமையில் ஒழுக்கம்,
நடுவயதில் நிலைபெற்ற சாதனை,
முதிர்வயதில் ஆழமான இறைசார்பு

என்று வளர வேண்டும்.

அதாவது:

வயது கூட, சாதனையும் ஆழம் பெற வேண்டும்.

11. “கேடு அறிதல்” — வாழ்க்கையை மாற்றும் விழிப்பு

உடல் கெடும் என்பதை அறிவது மட்டும் போதாது.

அந்த உண்மை:

• நேரத்தை எப்படி செலவிடுகிறோம்,
• யாருடன் இருக்கிறோம்,
• எதற்காக உழைக்கிறோம்,
• எதை விட்டுவிட வேண்டும்,
• எதை இன்றே தொடங்க வேண்டும்

என்பவற்றை மாற்ற வேண்டும்.

அதுவே உண்மையான:

நிலையாமை விழிப்பு.

12. தினசரி கால சுயவிசாரணை

ஒவ்வொரு நாளும் மூன்று கேள்விகள் போதுமானவை:

1. இன்று என் நேரத்தில் முக்கியமான ஒன்று என்ன?
2. நான் தொடர்ந்து ஒத்திப்போடும் நல்ல செயல் எது?
3. இந்த நாளை மீண்டும் பெற முடியாது என்றால், இதை எதற்குப் பயன்படுத்த வேண்டும்?

13. வாராந்திர சாதனை

வாரத்திற்கு ஒருமுறை உங்கள் வாழ்க்கையை நான்கு தளங்களில் பார்க்கலாம்:

14. வயதைக் கவலைப்படாதே; வீணான காலத்தை கவனிக்க

164-ன் நோக்கம்:

“நான் முதிர்கிறேன்”

என்று அச்சப்படச் செய்வது அல்ல.

மாறாக:

“காலம் செல்கிறது; நான் விழிப்புடன் வாழ்கிறேனா?”

என்று கேட்கச் செய்வது.

வயது அதிகரிப்பது:

இயற்கை.

விழிப்பின்றி காலத்தை இழப்பது:

தவிர்க்கக்கூடியது.

15. 163 → 164 சாதனை மாற்றம்

163:

ஒருநாள் உடல் செயலற்றுப் போகும்.

164:

அந்த நாளை நோக்கி காலம் ஏற்கனவே நகர்கிறது.

இதிலிருந்து:

மரண விழிப்பு
↓
கால விழிப்பு
↓
முன்னுரிமைத் தெளிவு
↓
ஒத்திப்போடாமை
↓
சாதனை

சாதனை வாழ்வியல் சாரம்

164-ஆம் பாடல் நமக்கு “எத்தனை ஆண்டுகள் வாழ்வோம்?” என்று கணக்கிடச் சொல்லவில்லை. காலத்திற்குள் உருவான உடல், காலத்தின் வழியே மாறி, இறுதியில் சிதைவடைகிறது என்பதை உணரச் செய்கிறது. இந்த விழிப்பு உடல் பற்றைத் தளர்த்த வேண்டும்; ஆனால் உடல் பொறுப்பை குறைக்கக்கூடாது. வயதாவதை அஞ்சாமல், ஒவ்வொரு வாழ்க்கைக் கட்டத்திற்குரிய கடமையைச் சரியாக நிறைவேற்ற வேண்டும்.

சிறுவயதில் கற்றல், இளமையில் ஒழுக்கம், நடுவயதில் பொறுப்பு மற்றும் சேவை, முதிர்வயதில் பகிர்வு, ஞானம், இறைசார்பு ஆகியவை வளர வேண்டும். சாதனையை “பிறகு” என்று ஒத்திப்போடாமல், உடல், வாக்கு, மனம் இயங்கும் காலத்திலேயே ஜபம், தியானம், பூஜை, சேவை, சுயவிசாரணை ஆகியவற்றை வாழ்க்கையின் ஓர் அங்கமாக்க வேண்டும்.

காலம் செல்லும் உண்மையை அறிதல் பயத்தை உருவாக்க வேண்டியதல்ல; எது முக்கியம் என்பதைத் தெளிவாக்க வேண்டும்.

சாதனைச் சூத்திரம்

காலம் செல்கிறது
↓
உடல் மாறுகிறது
↓
வாழ்க்கைக் கட்டம் மாறுகிறது
↓
பொறுப்பும் மாற வேண்டும்
↓
முன்னுரிமை தெளிவாக வேண்டும்
↓
சாதனை ஆழப்பட வேண்டும்

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

கருவிலிருந்து முதுமை வரை உடல் தொடர்ந்து மாறுகிறது; காலம் நமக்காக நிற்கவில்லை. ஆகவே வயதை அஞ்சாதே — காலத்தை வீணாக்காதே. உடலைப் பேண், உறவைப் பேண், செய்ய வேண்டிய நன்மையைச் செய், சாதனையை ஒத்திப்போடாதே. கிடைத்த வாழ்க்கைக் கட்டத்தை அதற்குரிய அறம், பொறுப்பு, சேவை, இறைசார்பு ஆகியவற்றால் நிறைவேற்றுவதே 164-ன் சாதனை வாழ்வியல்.

பாடல் 164 — ஒரே பார்வையில் முழுச் சாரம்

காலத்தின் கீழ் பிறந்து, வளர்ந்து, கெடும் யாக்கை

முட்டை பிறந்தது முந்நூறு நாளினில்
இட்டது தானிலை யேதேனு மேழைகாள்
பட்டது பார்மணம் பன்னிரண் டாண்டினிற்
கெட்ட தெழுபதிற் கேட்டறி யீரே. (164)

164-ஆம் பாடல் யாக்கையின் நிலையாமையை காலத்தின் வழியாக உணர்த்துகிறது. கருவாகத் தோன்றிய உடல் காலத்தின் வழியே பிறக்கிறது; வளர்கிறது; உலக அனுபவங்களுக்குள் நுழைகிறது; பின்னர் முதிர்ந்து சிதைவை நோக்கிச் செல்கிறது. இதனால் நிலையாமை என்பது இறுதியில் மரணம் வந்து சேரும் ஒரு தனி நிகழ்வு அல்ல; பிறப்பிலிருந்து ஒவ்வொரு நிலையையும் அடுத்த நிலையாக மாற்றிக்கொண்டிருக்கும் தொடர்ச்சியான இயல்பு என்பதை திருமூலர் காட்டுகிறார்.

முந்நூறு நாள் → பன்னிரண்டு ஆண்டு → எழுபது என்ற காலக்குறிகள் மனித வாழ்க்கையைச் சுருக்கமாகக் காட்டுகின்றன. இவற்றை துல்லிய உயிரியல் விதிகளாகவோ, ஆதாரமற்ற யோக–தாந்திரிக மறைகுறிகளாகவோ எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியதில்லை. அவற்றின் முக்கிய பணி:

யாக்கை காலவரம்பிற்குள் உள்ளது

என்பதை உணர்த்துவது.

பார்மணம் என்பதற்கான மரபு விளக்கங்களில் வேறுபாடு இருப்பதால் அதை ஒரே பொருளில் கட்டுப்படுத்தாமல், மனிதன் வளர்ந்து உலகியல் தொடர்புகள், விருப்பங்கள், உறவுகள், பொறுப்புகள் ஆகியவற்றுக்குள் நுழையும் வாழ்க்கைக் கட்டம் என்பதே இங்கு பாதுகாப்பான மையப் புரிதல்.

பாடலின் அடிப்படை இயக்கம்

கரு
↓
பிறப்பு
↓
வளர்ச்சி
↓
உலகியல் வாழ்க்கை
↓
முதிர்ச்சி
↓
சிதைவு
↓
நிலையாமையை அறிதல்

இந்த வரிசை ஒரு முக்கியமான உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது:

உடல் ஒரே நிலையில் எப்போதும் இருந்ததே இல்லை.

கருவின் உடல் வேறு.
குழந்தையின் உடல் வேறு.
இளமையின் உடல் வேறு.
முதுமையின் உடல் வேறு.

இதிலிருந்து இயல்பாக எழும் சைவ ஞானக் கேள்வி:

“தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டிருக்கும் இந்த உடலே முழுமையான ‘நான்’ தானா?”

காலம் மற்றும் உடல்

நாம் காலத்தைப் பயன்படுத்துகிறோம் என்று நினைத்தாலும், காலம் நமது உடலையும் தொடர்ந்து மாற்றுகிறது. உடலின் உருவாக்கம், வளர்ச்சி, முதிர்ச்சி, சிதைவு அனைத்தும் காலத்தின் கீழ் நிகழ்கின்றன.

அதனால்:

காலத்திற்குட்பட்ட யாக்கையை காலமற்ற நிரந்தர அடையாளமாகப் பற்றுவது விசாரணைக்குரியது.

இதுவே 164-ன் தத்துவ மையம்.

சைவ ஞானப் பார்வை

உடல்:

ஆன்மாவின் முழுமையான நிரந்தர அடையாளம் அல்ல;

அது:

உலக அனுபவம், அறம், கர்ம அனுபவம், சாதனை ஆகியவற்றிற்கான காலவரம்புடைய கருவி.

எனவே உடலைப் பற்றிய சரியான நிலை:

உடலை வெறுக்காதே.
உடலை நிரந்தர “நான்” என்று பற்றாதே.
உடலைப் பொறுப்புடன் பயன்படுத்து.

யோகப் பார்வை

உடல் இருக்கும் காலத்தில்தான்:

• ஜபம் செய்யலாம்,
• தியானிக்கலாம்,
• உடல் ஒழுக்கம் கடைப்பிடிக்கலாம்,
• சேவை செய்யலாம்.

ஆகவே:

உடல் இயங்கும் காலமே சாதனைக்கான வாய்ப்பு.

இதன் பொருள் பதற்றமான அவசரம் அல்ல; சாதனையை ஒத்திப்போடாத முன்னுரிமைத் தெளிவு.

ஆகமப் பார்வை

பூஜை, ஜபம், தரிசனம், நமஸ்காரம், சேவை ஆகிய அனைத்தும் காலத்துக்குள் செய்யப்பட வேண்டிய அனுஷ்டானங்கள்.

எனவே:

“பிறகு செய்வேன்” என்ற எண்ணத்தை விட, கிடைத்த காலத்திலேயே சங்கல்பத்தைச் செயலாக்கு.

தந்திரப் பார்வை

164-ன் எண்களை ஆதாரமின்றி சக்ரம், நாடி, கலா போன்ற மறைகுறிகளாக மாற்ற வேண்டியதில்லை.

பாதுகாப்பான தாந்திரிகச் சாரம்:

உடல் புனிதமான சாதனக் களம்; ஆனால் காலவரம்புடையது.

அதனால்:

புனிதம் ≠ அழியாமை

என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

“கேடு அறிதல்” என்றால் என்ன?

உடல் ஒருநாள் கெடும் என்பதைத் தெரிந்திருப்பது மட்டும் போதாது.

அந்த உண்மை:

• எதை முன்னுரிமைப்படுத்துகிறோம்,
• யாருடன் எப்படி வாழ்கிறோம்,
• எதை ஒத்திப்போடுகிறோம்,
• காலத்தை எதற்குப் பயன்படுத்துகிறோம்

என்பவற்றை மாற்ற வேண்டும்.

அப்போதுதான் நிலையாமை அறிவு:

வாழ்க்கை ஞானமாக

மாறுகிறது.

163 → 164

163:

யாக்கையின் இறுதி காட்சியை காட்டியது.

164:

அந்த இறுதியை நோக்கிச் சென்ற முழு காலப்பயணத்தை காட்டுகிறது.

இதனால்:

மரண நினைவு → கால விழிப்பு → வாழ்க்கை முன்னுரிமை

என்ற மாற்றம் உருவாகிறது.

159 → 164 — யாக்கை விசாரணையின் வளர்ச்சி

159 — உடல் உடையக்கூடிய வடிவம்
↓
160 — பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைவு
↓
161 — தொடர்ந்து பேணப்பட வேண்டிய அமைப்பு
↓
162 — செயற்படும் பாத்திரம்
↓
163 — செயற்பாடு நின்று தகனத்திற்குச் செல்லும் உடல்
↓
164 — இதன் முழு வரலாறே காலத்தின் எல்லைக்குள் நிகழ்கிறது

இதிலிருந்து:

உடல் = நிரந்தர சுயம் அல்ல
உடல் = காலவரம்புடைய சாதனக் கருவி

என்ற புரிதல் தெளிவடைகிறது.

மொத்த ஞானச் சாரம்

164-ஆம் பாடல் மனித யாக்கையின் முழு வாழ்க்கையையும் காலத்தின் கீழ் வைத்து பார்க்கச் செய்கிறது. கருவாகத் தோன்றிய உடல் பிறந்து, வளர்ந்து, உலக உறவுகளுக்குள் நுழைந்து, முதிர்ந்து, இறுதியில் சிதைவடைகிறது. எனவே நிலையாமை என்பது வாழ்க்கையின் முடிவில் மட்டும் நிகழ்வதல்ல; உடல் ஒவ்வொரு நிலையிலிருந்து அடுத்த நிலைக்கு மாறுவதிலேயே அது தொடர்ந்து வெளிப்படுகிறது.

இந்த உணர்வு உடலை இழிவுபடுத்துவதற்கல்ல; உடல் காலவரம்புடையது என்பதால் அதைப் பொறுப்புடன் பேணி, கிடைத்த காலத்தை அறம், அன்பு, குடும்பப் பொறுப்பு, சேவை, பூஜை, ஜபம், தியானம், ஞானவிசாரணை ஆகியவற்றால் அர்த்தமுள்ளதாக்குவதற்காக. தொடர்ந்து மாறும் உடலையே முழுமையான “நான்” என்று பற்றாமல், “இந்த மாற்றங்களையெல்லாம் ‘என் உடல்’ என்று அறியும் நான் யார்?” என்ற விசாரணைக்குள் சாதகர் செல்ல வேண்டும்.

ஞானச் சூத்திரம்

பிறப்பு → வளர்ச்சி → உலக அனுபவம் → முதிர்ச்சி → சிதைவு → கால விழிப்பு → உடல் அடையாள விசாரணை → சாதனை

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

திருமூலர் 164-ல் வாழ்க்கையை நீளமாகக் காட்டவில்லை; காலத்தின் முன் அது எவ்வளவு சுருக்கமானது என்பதை உணர்த்துகிறார். கருவிலிருந்து முதுமை வரை உடல் தொடர்ந்து மாறுகிறது. ஆகவே வயதை அஞ்சாதே; காலத்தை வீணாக்காதே. மாறும் உடலை நிரந்தர “நான்” என்று பற்றாதே; அது இயங்கும் காலத்தையே அறம், அன்பு, சேவை, இறைசார்பு, ஞானம், சாதனை ஆகியவற்றால் நிறைவு செய்.

திருச்சிற்றம்பலம்.