அன்பர்களே,
நீங்கள் திருமந்திரத்தின் ஒரு மந்திரத்திற்கான பொருளையும், அதன் யோக–ஆகம–தந்திர விளக்கத்தையும் வாசித்துள்ளீர்கள்.
ஆனால், உங்களிடம் ஒரு கேள்வி…
திருமந்திரத்தைப் பற்றி அறிந்தீர்களா?
அல்லது
திருமந்திரத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கிவிட்டீர்களா?
இவை இரண்டும் ஒன்றல்ல.
திருமூலர் அருளிய ஒவ்வொரு திருமந்திரமும், வெறும் பாடல் அல்ல; ஒரு வருட தவத்தின் அனுபவச் சுருக்கம். அந்த அனுபவத்தை வெறும் வாசிப்பால் மட்டுமே முழுமையாகப் பெற முடியாது. அறிவு வழியைக் காட்டும்; ஆனால் சாதனையே அந்த வழியில் நம்மை நடத்தும்.
அதனால்தான், எமது குருநாதர் அகஸ்திய குலபதி ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனன் அவர்கள், திருமந்திரத்தை வெறும் நூலாக அல்ல, வாழ்வாக மாற்றும் ஒரு தனித்துவமான சாதனை முறையாக திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையை வகுத்துத் தந்துள்ளார்.
இந்த எழுத்துச் சாதனை என்பது,
ஒரு புத்தகத்திலிருந்து இன்னொரு புத்தகத்திற்கு சொற்களை நகலெடுக்கும் செயல் அல்ல.
இது,
நாள்தோறும் ஒரே ஒரு மந்திரத்தை மட்டுமே எழுதும் இந்த ஒழுக்கம், மனத்தின் அவசரத்தைக் குறைத்து, பொறுமையையும், கவனத்தையும், உள்ளுணர்வையும் வளர்க்கிறது. காலப்போக்கில், திருமந்திரம் ஒரு நூலாக உங்கள் கையில் இருப்பதில்லை; அது உங்கள் சிந்தனையிலும், சொல்லிலும், செயலிலும் வெளிப்படத் தொடங்கும்.
திருமந்திரத்தைப் படித்தவர்கள் பலர் இருக்கலாம்.
திருமந்திரத்தை வாழ்ந்தவர்கள் சிலரே.
அந்த அரிய சாதகர்களின் வரிசையில் நீங்கள் இணைவதற்கான அழைப்பே திருமந்திர எழுத்துச் சாதனை.
நீங்களும் இந்த அருள் யாத்திரையில் இணைந்து,
ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு மந்திரம்,
ஒவ்வொரு மந்திரத்திலும் ஒரு புதிய விழிப்பு,
ஒவ்வொரு விழிப்பிலும் சிவத்தை நோக்கிய ஒரு புதிய படி எடுத்து வையுங்கள்.
வாருங்கள்!
திருமந்திரத்தை வெறும் வாசிப்பதிலிருந்து, அதை வாழும் ஆன்மிகப் பயணத்திற்கு ஒன்றாக முன்னேறுவோம்.
திருமந்திர அரண்மனை – உலகளாவிய திருமந்திர குருகுலம்
திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையில் இணைந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள், கீழ்வரும் விண்ணப்படிவத்தை நிரப்பி திருமந்திர அரண்மனை திருமூலர் குருகுலத்தில் இணையுங்கள்.
📝 விண்ணப்படிவம் →
திருமூலர் படிக்கட்டு - 165
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஅறுபத்தைந்தாவது படிக்கட்டில் (165) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
இடிஞ்சி லிருக்க விளக்கெரி கொண்டான்
முடிஞ்ச தறியார் முழங்குவர் மூடர்
விடிஞ்சிரு ளாவ தறியா வுலகம்
படிஞ்சு கிடந்து பதைக்கின்ற வாறே. (165)
சந்தி பிரித்த வடிவம்
இடிஞ்சில் இருக்க, விளக்கு எரி கொண்டான்;
முடிஞ்சது அறியார்; முழங்குவர் மூடர்;
விடிஞ்சு இருள் ஆவது அறியா உலகம்,
படிஞ்சு கிடந்து பதைக்கின்றவாறே. (165)
யோக–ஆகம–தந்திர–சைவத் தத்துவ ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
அகல் எஞ்சினாலும் சுடர் எஞ்சாது — நிலையாமையை அறியாத மனமே பதைக்கிறது
இடிஞ்சி லிருக்க விளக்கெரி கொண்டான்
முடிஞ்ச தறியார் முழங்குவர் மூடர்
விடிஞ்சிரு ளாவ தறியா வுலகம்
படிஞ்சு கிடந்து பதைக்கின்ற வாறே. (165)
165-ஆம் பாடல் யாக்கையின் நிலையாமையை இரண்டு எளிய காட்சிகளால் உணர்த்துகிறது:
விளக்குப் பாத்திரம் இருக்கிறது — சுடர் மறைகிறது.
விடியல் வருகிறது — பின்னர் இருள் வருகிறது.
இவற்றின் மூலம் திருமூலர் மரணத்தை மட்டுமல்ல, மாற்றம் என்பது வாழ்க்கையின் இயல்பு; அதனை உள்ளார உணராத மனமே மாற்றத்தின் முன் பதைக்கிறது என்ற ஆழமான உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறார்.
உடல் இருக்கலாம்; உயிருள்ள செயற்பாடு இருக்காமல் போகலாம்
விளக்கின் அகல் அங்கேயே இருக்கலாம். ஆனால் அதன் சுடர் அணைந்துவிட்டால் அது முன்பு போல ஒளியூட்டுவதில்லை.
அதிகாரச் சூழலில் இந்த உருவகம்:
உடற்கட்டமைப்பு எஞ்சலாம்; அதனை உயிருள்ள மனிதனாகச் செயற்படுத்திய நிலை முடிவடையலாம்
என்பதை உணர்த்துகிறது.
163-ல் கூடம் கிடந்தது என்று காட்டப்பட்ட உண்மை இங்கு இன்னும் தெளிவான உருவகமாகிறது:
பாத்திரம் ≠ சுடர்
உடற்கட்டமைப்பு ≠ உயிருள்ள மனிதச் செயற்பாட்டின் முழுமை
இதிலிருந்து சைவ ஞான விசாரணை எழுகிறது:
உடல் எஞ்சியிருந்தும் வாழும் மனித வெளிப்பாடு இல்லையெனில், உடலையே முழுமையான “நான்” என்று கொள்ளலாமா?
பாடல் இதற்கான முழு metaphysical விளக்கத்தை வழங்கவில்லை; ஆனால் உடல்–உயிர் வேறுபாட்டை விசாரிக்கத் தூண்டுகிறது.
“முடிஞ்சது அறியார்” — திருமூலரின் விமர்சனம் துயரத்தின் மீது அல்ல
ஒருவர் இறந்தபோது அழுவது இயல்பான மனித உணர்வு.
எனவே:
துயரப்படுதல் = அறியாமை
என்று பாடலைப் புரிந்துகொள்ளக்கூடாது.
திருமூலர் சுட்டுவது:
“முடிஞ்சது அறியார்”
என்பதே.
அதாவது யாக்கையின் இயல்பு, மாற்றத்தின் தவிர்க்க முடியாமை, உயிருள்ள நிலையின் காலவரம்பு ஆகியவற்றை உணராமல் வாழ்வதே மூடர் என்ற சொல்லின் மையப் பொருள்.
எனவே:
துயரம் உண்மை; ஆனால் நிலையாமையை மறுப்பது அறியாமை.
விடியல் இருளாகிறது — இயற்கையே தினமும் உபதேசிக்கிறது
விடிஞ்சிரு ளாவ தறியா வுலகம்
விடிந்தது:
என்றும் பகலாக இருப்பதில்லை.
பகல்:
இருளுக்கு இடம் கொடுக்கிறது.
இது தினமும் நிகழ்கிறது.
திருமூலர் இந்த சாதாரண இயற்கை நிகழ்வை ஞான உபதேசமாக மாற்றுகிறார்:
தோன்றிய ஒரு நிலை அதேபடி என்றும் நிலைத்திருக்காது.
குழந்தை இளமையாகிறது.
இளமை முதுமையாகிறது.
பகல் இரவாகிறது.
எரியும் விளக்கு அணைகிறது.
எனவே நிலையாமை:
ஒரு அரிய தத்துவக் கோட்பாடு அல்ல;
ஒவ்வொரு நாளும் கண்முன் நிகழும் உண்மை.
அறிந்தாலும் ஏன் பதைக்கிறோம்?
மனிதன்:
விளக்கு அணைவதைப் பார்க்கிறான்,
பகல் இருளாவதைப் பார்க்கிறான்,
முதுமையைப் பார்க்கிறான்,
மரணத்தையும் பார்க்கிறான்.
ஆனால் உள்ளத்தின் ஆழத்தில்:
“இது எனக்கும் பொருந்தும்”
என்ற உண்மை நிலைபெறாமல் இருக்கலாம்.
இதனால் அறிவு இரண்டு வகையாகிறது:
தகவலாக அறிதல்
மற்றும்
உள்ளார உணர்தல்.
165-ன் குற்றச்சாட்டு முதல் அறிவு இல்லாதது குறித்து அல்ல; இரண்டாவது விழிப்பு இல்லாதது குறித்து.
“படிஞ்சு கிடந்து பதைக்கின்ற” — பற்றுதலின் மனவிளைவு
நிலையானது அல்லாத ஒன்றை:
“இது என்றும் இப்படியே இருக்க வேண்டும்”
என்று மனம் பற்றிக் கொண்டால், மாற்றம் வரும் போது எதிர்ப்பு தோன்றுகிறது.
அந்த எதிர்ப்பு:
பதைப்பு,
அச்சம்,
தாங்க முடியாத கலக்கம்
ஆக வெளிப்படலாம்.
எனவே பாடலின் ஆழமான உளவியல்:
மாற்றம் மட்டும் துன்பத்தை உருவாக்குவதில்லை; மாற்றமற்ற நிலையை எதிர்பார்த்து அதில் பற்றிக்கொள்வதும் பதைப்பை அதிகரிக்கிறது.
இதனால் நிலையாமை ஞானம்:
உணர்ச்சியற்ற தன்மையை உருவாக்குவதற்கல்ல;
மாற்றத்தை எதிர்கொள்ளும் உள்ளப் பக்குவத்தை வளர்ப்பதற்காக.
சைவ ஞானப் பார்வை
விளக்குப் பாத்திரமும் அதன் சுடரும் ஒன்றல்ல என்ற உருவகம், சைவக் கண்ணோட்டத்தில் உடல்–உயிர் விசாரணைக்கான ஒரு நுழைவாயிலாக அமைகிறது.
ஆனால்:
சுடர் = ஆன்மா
என்ற முழுமையான சமன்பாட்டை இப்பாடல் மட்டும் கொண்டு நிர்ணயிக்க வேண்டியதில்லை.
பாதுகாப்பான தத்துவ முடிவு:
உடல் வடிவம் மட்டும் உயிருள்ள மனிதனின் முழுமையை விளக்குவதில்லை.
இதிலிருந்து:
“உடலை என் உடல் என்று அறியும் நான் யார்?”
என்ற விசாரணை திறக்கிறது.
யோகப் பார்வை
விளக்கில் சுடர் இருக்கும் காலத்தில்தான் அது ஒளி தருகிறது.
அதேபோல் உடல் இயங்கும் காலத்தில்தான்:
நிகழ முடியும்.
எனவே யோகச் செய்தி:
சுடர் இருக்கும்போதே ஒளி கொடு.
அதாவது:
உயிருள்ள காலத்தையே சாதனையாகப் பயன்படுத்து.
ஆகமப் பார்வை
வாய் இயங்கும் போது:
மந்திரம் உச்சரிக்க முடியும்.
கைகள் இயங்கும் போது:
பூஜை செய்ய முடியும்.
கால்கள் இயங்கும் போது:
தரிசனத்திற்கும் சேவைக்கும் செல்ல முடியும்.
அதனால் யாக்கையின் மதிப்பு:
அது என்றும் இருக்கும் என்பதில் அல்ல;
அது இருக்கும் காலத்தில் இறைநோக்கிய செயலை நிகழ்த்த முடிகிறது என்பதில் உள்ளது.
தந்திரப் பார்வை
விளக்கெரி இருப்பதால் அதனை ஆதாரமின்றி:
என்று விளக்க வேண்டியதில்லை.
இப்பாடலின் உறுதியான உருவகம்:
பாத்திரம் + சுடர் + சுடரின் மறைவு.
தாந்திரிகப் பார்வையில் இதிலிருந்து பெறக்கூடிய பாதுகாப்பான மையம்:
உடல் புனிதமான சாதனப் பாத்திரம்; ஆனால் அதன் உயிருள்ள செயற்பாடு காலவரம்புடையது.
164 → 165 — காலத்திலிருந்து காட்சிக்கு
164 கூறியது:
கரு → பிறப்பு → வளர்ச்சி → சிதைவு
165 அதே உண்மையை மிகவும் எளிதாக்குகிறது:
விளக்கு → சுடர் → அணைவு
மேலும்:
விடியல் → இருள்
எனவே 164-ல் காலக் கணக்காக அறிந்த உண்மையை 165:
ஒவ்வொரு நாளும் பார்த்தறியக்கூடிய காட்சியாக
மாற்றுகிறது.
ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
165-ஆம் பாடல் விளக்குப் பாத்திரம் எஞ்சியிருந்தும் அதன் சுடர் மறையலாம் என்ற காட்சியையும், விடிந்த பகல் மீண்டும் இருளாகும் இயற்கை மாற்றத்தையும் கொண்டு யாக்கையின் நிலையாமையை எளிமையாக உணர்த்துகிறது. உடற்கட்டமைப்பு எஞ்சுவது உயிருள்ள மனிதச் செயற்பாடு தொடர்வதற்குச் சான்றல்ல; இதனால் உடலையே முழுமையான “நான்” என்று பற்றும் அடையாளம் விசாரணைக்குள் வருகிறது.
ஆனால் பாடலின் இன்னும் ஆழமான நோக்கம் மரணத்தை விளக்குவதில் மட்டும் இல்லை. மாற்றம் இயல்பு என்பதை தினமும் பார்த்தும், அதை உள்ளார உணராமல் வாழ்வதே மனிதப் பதைப்பின் காரணம் என்பதை அது சுட்டுகிறது. துயரப்படுவது தவறு அல்ல; நிலையற்ற ஒன்றை நிரந்தரமெனப் பற்றிக்கொண்டு, அதன் முடிவு வந்தபோது அதை ஏற்க முடியாமல் பதைப்பதே ஞானமின்மை.
யோகத்தில் இது உயிருள்ள காலத்தைச் சாதனையாகப் பயன்படுத்தச் செய்கிறது; ஆகமத்தில் உடல்–வாக்கு–செயலை இறைவழிபாட்டிற்குப் பயன்படுத்தச் செய்கிறது; சைவ ஞானத்தில் உடல்–உயிர் அடையாளத்தை விசாரிக்கத் தூண்டுகிறது. எனவே 165-ன் மைய உபதேசம்:
மாற்றத்தைப் பார்த்து மட்டும் இருக்காதே; அதன் உண்மையை அறி. அறிந்தால் முடிவு மறையாது; ஆனால் முடிவின் முன் உள்ளம் பதைக்கும் விதம் மாறும்.
ஞானச் சூத்திரம்
அகல் இருக்கிறது
↓
சுடர் மறைகிறது
↓
விடியல் வருகிறது
↓
இருள் வருகிறது
↓
மாற்றம் இயல்பு
↓
அறியாமை → பதைப்பு
ஞானம் → ஏற்றுக்கொள்ளல் + விழிப்பு + சாதனை
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
விளக்கு அணைவதை தினமும் காண்கிறோம்; பகல் இருளாவதையும் தினமும் காண்கிறோம். ஆனால் அதே மாற்ற விதி நமது யாக்கைக்கும் பொருந்துகிறது என்பதை உள்ளார உணராமல் வாழ்ந்தால், முடிவு வந்தபோது மனம் பதைக்கிறது. திருமூலரின் நோக்கம் துயரத்தை ஒழிப்பதல்ல; நிலையாமையை அறிந்து, சுடர் இருக்கும் காலத்தையே ஒளியாகவும் சாதனையாகவும் மாற்றச் செய்வதே.
பாடல் 165 — தர்க்கக் கட்டமைப்பு
விளக்கின் சுடரிலிருந்து மனிதப் பதைப்புவரை திருமூலர் தர்க்கத்தை எவ்வாறு நகர்த்துகிறார்?
இடிஞ்சி லிருக்க விளக்கெரி கொண்டான்
முடிஞ்ச தறியார் முழங்குவர் மூடர்
விடிஞ்சிரு ளாவ தறியா வுலகம்
படிஞ்சு கிடந்து பதைக்கின்ற வாறே. (165)
165-ஆம் பாடலின் தர்க்கம் மிகவும் தெளிவான நான்கு படிகளைக் கொண்டது:
காட்சி → அறியாமை → இயற்கைச் சான்று → மனப் பதைப்பு
முதல் அடியில் ஒரு விளக்கின் மூலம் நிலையாமையைப் பார்க்கச் செய்கிறார்; இரண்டாம் அடியில் அந்த முடிவை உணராத மனித மனத்தைச் சுட்டுகிறார்; மூன்றாம் அடியில் பகல்–இருள் மாற்றத்தை இயற்கைச் சான்றாக முன்வைக்கிறார்; நான்காம் அடியில் அந்த அறியாமையின் உளவியல் விளைவாக பதைப்பு காட்டப்படுகிறது.
1. 164 → 165 : காலக் கணக்கிலிருந்து நேரடி காட்சிக்கு
164-ல்:
கரு → பிறப்பு → வளர்ச்சி → முதுமை → சிதைவு
என்ற நீண்ட காலவட்டம் கூறப்பட்டது.
165-ல் அதே நிலையாமையை:
அகல் இருக்கிறது → சுடர் மறைகிறது
என்ற ஒரு கணத்தில் காணக்கூடிய காட்சியாக மாற்றுகிறார்.
எனவே:
164 — வாழ்க்கையை காலத்தின் வழி புரியவைத்தது.
165 — அதே உண்மையை அனுபவக் காட்சியாகப் பார்க்கச் செய்கிறது.
2. முதல் அடி — “பாத்திரம் இருக்கிறது; சுடர் இல்லை”
இடிஞ்சி லிருக்க விளக்கெரி கொண்டான்
பாடபேதம் இருந்தாலும், தர்க்கத்தின் பாதுகாப்பான மையம்:
விளக்குப் பாத்திரம் எஞ்சுகிறது; அதன் எரி எஞ்சவில்லை.
இதன் மூலம் திருமூலர் ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டை உருவாக்குகிறார்:
வடிவம் இருக்கிறது
ஆனால்
அதன் உயிருள்ள செயற்பாடு இல்லை.
அதிகாரச் சூழலில் இது:
உடற்கட்டமைப்பு எஞ்சுவது ≠ உயிருள்ள மனிதச் செயற்பாடு தொடர்வது
என்ற புரிதலுக்குச் செல்கிறது.
3. இரண்டாம் அடி — நிகழ்வை விட அதை அறியாத மனமே மையமாகிறது
முடிஞ்ச தறியார் முழங்குவர் மூடர்
முதல் அடி:
ஒரு முடிவைக் காட்டியது.
இரண்டாம் அடி:
அந்த முடிவை மனிதன் எவ்வாறு எதிர்கொள்கிறான் என்பதைச் சொல்கிறது.
தர்க்கம்:
முடிவு
↓
அறியாமை
↓
முழக்கம்
இங்கு திருமூலர் துயரத்தை மறுப்பதில்லை. அவர் சுட்டுவது:
நிலையாமையை முன்கூட்டியே உணராத மனம், முடிவு வந்தபோது அதைத் தாங்க முடியாமல் பதைக்கிறது.
4. “முடிஞ்சது அறியார்” — பாடலின் மைய காரணம்
165-ன் மையக் காரணச் சொற்றொடர்:
முடிஞ்சது அறியார்
அதாவது:
நிகழ்வு பிரச்சினை அல்ல;
அதன் இயல்பை அறியாமையே முக்கியப் பிரச்சினை.
இதனால் பாடலின் காரண–விளைவு:
நிலையாமை அறியாமை → உணர்ச்சி அதிர்ச்சி
என்று தெளிவாகிறது.
5. மூன்றாம் அடி — தனிப்பட்ட மரணத்திலிருந்து இயற்கையின் பொதுவிதிக்கு
விடிஞ்சிரு ளாவ தறியா வுலகம்
இங்கு தர்க்கம் தனிநபரிடமிருந்து உலகளாவிய இயற்கை மாற்றத்துக்குச் செல்கிறது.
விடியல் வருகிறது.
பின்னர் இருள் வருகிறது.
இந்த மாற்றம் யாருக்கும் புதியதல்ல.
அதனால் திருமூலர் கேட்கும் அடிப்படை:
தினமும் மாற்றத்தைப் பார்த்தும், மாற்றமே வாழ்க்கையின் இயல்பு என்பதை ஏன் உணரவில்லை?
இதனால்:
தனிப்பட்ட மரணம் → பொதுவான மாற்ற விதி
என்ற பெரிய விரிவாக்கம் ஏற்படுகிறது.
6. “அறியார் ↔ அறியா” — இரட்டை அறியாமை
இரண்டாம் அடியில்:
அறியார்
மூன்றாம் அடியில்:
அறியா உலகம்
என்று மீள்கிறது.
இரண்டுக்கும் சிறிய வேறுபாடு உள்ளது:
அறியார்
ஒரு குறிப்பிட்ட முடிவை உணராத மனிதர்கள்.
அறியா உலகம்
மாற்றத்தின் பொதுவிதியையே உள்ளார உணராத உலகம்.
இதனால் திருமூலர்:
தனிப்பட்ட துயரத்தின் பின்னால் இருக்கும் ஆழமான காரணம் பொதுவான நிலையாமை அறியாமை
என்பதைச் சுட்டுகிறார்.
7. “விடியல் ↔ இருள்” — பாடலின் இயற்கை எதிரிணை
165-ன் மிக முக்கியமான எதிரிணை:
விடியல் ↔ இருள்
இது:
பிறப்பு ↔ மரணம்
என்று நேரடியாகவே சமமாக்கப்பட வேண்டியதில்லை.
ஆனால் அதன் தர்க்க வடிவம் தெளிவானது:
தோற்றம் → நிலை → மறைவு
ஒரு நிலை தோன்றியதால் அது என்றும் நீடிக்காது.
இதுவே மனித யாக்கைக்கும் பொருந்தும் பெரிய நியதி.
8. நான்காம் அடி — அறியாமையின் உளவியல் விளைவு
படிஞ்சு கிடந்து பதைக்கின்ற வாறே
முதல் மூன்று அடிகள்:
கொடுத்தன.
நான்காம் அடி:
அதன் மனித மன விளைவைச் சொல்கிறது.
அது:
பதைப்பு.
இதனால் முழுப் பாடலின் தர்க்கம் முடிகிறது:
மாற்றம் இயற்கை
↓
அதை அறியாமை
↓
மாற்றம் வந்தபோது பதைப்பு
9. “முழங்குவர் ↔ பதைக்கின்ற” — புறமும் அகமும்
முழங்குவர்:
வெளிப்புறப் புலம்பல்.
பதைக்கின்ற:
அகத்துள் கலக்கம்.
இதனால்:
உள் அறியாமை → அகப் பதைப்பு → புற முழக்கம்
என்ற மனவியல் அமைப்பு உருவாகிறது.
இது 165-ன் முக்கியமான தனித்துவம்.
10. 163 ↔ 165 : துயரக் காட்சியில் இருந்து துயரத்தின் காரணத்துக்கு
163:
மரணம் → அழுகை → தீ
என்று நிகழ்வைக் காட்டியது.
165:
ஏன் மனிதன் இவ்வளவு பதைக்கிறான்?
என்று ஒரு படி ஆழமாகச் செல்கிறது.
பதில்:
நிலையாமையை அறிவாக அறிந்திருந்தாலும், உள்ளார ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.
எனவே:
163 — துயரத்தின் காட்சி
165 — துயரத்தின் ஞானவியல் காரணம்
11. 164 ↔ 165 : காலத்தின் சான்றும் இயற்கையின் சான்றும்
164:
உடல் காலத்தால் மாறுகிறது.
165:
இயற்கை ஒவ்வொரு நாளும் மாறுகிறது.
இரண்டும் ஒரே உண்மையை வலுப்படுத்துகின்றன:
மாற்றம் விதிவிலக்கு அல்ல; இயல்பு.
இதனால் 165, 164-ன் காலவியல் உண்மையை அன்றாட அனுபவத்தால் உறுதிப்படுத்துகிறது.
12. பாடலின் நான்கு அடிகள் — நான்கு தர்க்க நிலைகள்
முதல் அடி — காட்சி
பாத்திரம் இருக்கிறது; சுடர் மறைகிறது.
இரண்டாம் அடி — மனிதப் பதில்
முடிவின் இயல்பை அறியாமல் முழங்குகின்றனர்.
மூன்றாம் அடி — இயற்கைச் சான்று
விடியல் இருளாகிறது; மாற்றம் இயற்கை.
நான்காம் அடி — உளவியல் விளைவு
அறியாமையில் படிந்து மனிதன் பதைக்கிறான்.
இதன் முழு இயக்கம்:
காட்சி → அறியாமை → சான்று → பதைப்பு
13. 165 ஏன் இவ்விடத்தில் வருகிறது?
164 வரை திருமூலர்:
உடல் பிறக்கிறது, வளர்கிறது, கெடுகிறது
என்று நிலையாமையை விளக்கியிருந்தார்.
அதற்குப் பின் 165 கேட்கும் புதிய கேள்வி:
“இவ்வளவு தெளிவான மாற்றத்தைப் பார்த்தும் ஏன் மனிதன் இன்னும் பதைக்கிறான்?”
இதனால் அதிகாரம்:
உடலின் நிலையாமை
என்பதிலிருந்து
நிலையாமையை ஏற்க மறுக்கும் மனத்தின் நிலை
என்ற புதிய உளவியல் தளத்திற்குள் நுழைகிறது.
முழுத் தர்க்க வரைபடம்
அகல் / பாத்திரம் இருக்கிறது
↓
சுடர் மறைகிறது
↓
செயற்பாடு முடிகிறது
↓
அதை அறியாமை
↓
முழக்கம்
↓
விடியல் → இருள்
↓
மாற்றம் இயற்கை என்பதைச் சான்றிடுதல்
↓
இன்னும் அறியாத உலகம்
↓
பற்றிக் கிடத்தல்
↓
பதைப்பு
தர்க்க இடம்
165-ஆம் பாடல், 164-ல் காலத்தின் வழியாக விளக்கப்பட்ட யாக்கை நிலையாமையை ஒரு விளக்கின் சுடர் மறைதலும் விடியல் இருளாக மாறுதலும் போன்ற அன்றாடக் காட்சிகளால் உடனடி அனுபவமாக மாற்றுகிறது. முதல் அடி பாத்திரம் இருக்கிறது; சுடர் இல்லை என்ற வேறுபாட்டை நிறுவி, உடற்கட்டமைப்பு எஞ்சுவது உயிருள்ள செயற்பாடு தொடர்வதற்குச் சான்றல்ல என்பதை உணர்த்துகிறது. இரண்டாம் அடி முடிஞ்சது அறியார் → முழங்குவர் என்று அறியாமையையும் புலம்பலையும் காரண–விளைவாக இணைக்கிறது. மூன்றாம் அடி விடியல் → இருள் என்ற இயற்கை மாற்றத்தை முன்வைத்து நிலையாமை தனிப்பட்ட மரணத்திற்குரிய விதிவிலக்கு அல்ல; உலகின் பொதுவான இயல்பு என்பதைச் சுட்டுகிறது. நான்காம் அடி இந்த உண்மையை உள்ளார உணராத மனம் படிஞ்சு கிடந்து பதைக்கிறது என்று அதன் உளவியல் விளைவைக் காட்டுகிறது. எனவே அதிகாரத்தின் தர்க்கத்தில் 165-ன் பணி “உடல் கெடும்” என்பதை மீண்டும் கூறுவதல்ல; மாற்றம் இயல்பு என்பதை தொடர்ந்து பார்த்தும் அதனை ஏற்காத அறியாமையே மரணத்தின் முன் மனிதப் பதைப்பை தீவிரப்படுத்துகிறது என்பதை வெளிப்படுத்துவதாகும்.
தர்க்கச் சூத்திரம்
மாற்றம்
↓
அறியாமை
↓
எதிர்ப்பு
↓
பதைப்பு
அதே உண்மை ஞானத்தில்:
மாற்றம்
↓
அறிதல்
↓
ஏற்றுக்கொள்ளல்
↓
விழிப்பு
164 → 165 ஒரே வரியில்
164 — “யாக்கை காலத்தின் வழியாக மாறி கெடுகிறது.”
↓
165 — “அந்த மாற்றம் இயற்கையின் எளிய விதி என்பதைப் பார்த்தும் அறியாததால்தான் மனிதன் அதன் முடிவில் பதைக்கிறான்.”
நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி
165-ன் மையத் தர்க்கம் மரணம் பற்றியது மட்டுமல்ல; அறியாமை பற்றியது. விளக்கின் சுடர் அணைகிறது, பகல் இருளாகிறது — மாற்றம் தினமும் கண்முன் நிகழ்கிறது. ஆனால் “மாற்றம்தான் இயல்பு” என்பதை உள்ளார உணராத மனம், தனது உடல் மற்றும் உறவுகளில் அதே மாற்றம் நிகழும்போது அதை விதிவிலக்காக அனுபவித்து பதைக்கிறது. எனவே திருமூலர் மாற்றத்தை நிறுத்தச் சொல்லவில்லை; மாற்றத்தின் இயல்பை அறிந்து அதற்குள் விழிப்புடன் வாழச் செய்கிறார்.
பாடல் 165 — சாதனை வாழ்வியல்
மாற்றத்தைத் தடுக்க அல்ல; மாற்றத்தை அறிந்து பதைப்பின்றி வாழ
இடிஞ்சி லிருக்க விளக்கெரி கொண்டான்
முடிஞ்ச தறியார் முழங்குவர் மூடர்
விடிஞ்சிரு ளாவ தறியா வுலகம்
படிஞ்சு கிடந்து பதைக்கின்ற வாறே. (165)
165-ஆம் பாடலின் சாதனை வாழ்வியல் மையம்:
மாற்றம் தவிர்க்க முடியாதது; ஆனால் மாற்றத்தின் முன் பதைக்கும் விதத்தை மாற்ற முடியும்.
விளக்கின் சுடர் அணைகிறது. விடியல் இருளாகிறது. வாழ்க்கையிலும் உடல், உறவு, பதவி, செல்வம், சூழல் அனைத்தும் மாறுகின்றன. இந்த உண்மையை முன்கூட்டியே உள்ளார உணர்ந்தால், மாற்றம் வந்தபோது மனம் முற்றிலும் சிதறாமல் பக்குவமாக எதிர்கொள்ள முடியும்.
1. தினமும் ஒரு நிலையாமை நினைவு
காலை அல்லது மாலை ஒரு நிமிடம்:
“இப்போது இருப்பது என்றும் இதேபடி இருக்காது.”
என்று நினைவூட்டிக் கொள்ளுங்கள்.
இதன் நோக்கம் மனச்சோர்வு அல்ல; பற்றின் தீவிரத்தை குறைத்தல்.
2. மாற்றத்தை எதிர்ப்பதற்கு முன் அதை அறி
ஒரு நிகழ்வு நமக்கு விருப்பமில்லாமல் மாறும்போது உடனே:
“இது ஏன் நடந்தது?”
என்று பதற்றப்படுவதற்கு முன்:
“இந்த நிலையும் மாறத்தக்கதுதான்”
என்று பார்க்க வேண்டும்.
இதுவே:
எதிர்ப்பு → அவதானம் → ஏற்றுக்கொள்ளல்
என்ற சாதனை.
3. துயரத்தை மறுக்க வேண்டாம்
165-ல் முழங்குவர், பதைக்கின்ற என்று மனிதத் துயரம் ஒப்புக்கொள்ளப்படுகிறது.
அதனால்:
அழாதே, துயரப்படாதே
என்று பாடல் சொல்லவில்லை.
சரியான நிலை:
துயரப்படு; ஆனால் நிலையாமையை மறுக்காதே.
துயரம் உண்மை.
மாற்றமும் உண்மை.
இரண்டையும் ஒன்றாக ஏற்கும் மனப்பக்குவமே சாதனை.
4. உறவுகளில் — உரிமையை நன்றியாக மாற்று
ஒருவரை:
“இவர் எப்போதும் எனக்கே”
என்று பற்றுவதற்கு பதில்:
“இவருடன் இருக்கக் கிடைத்த காலம் அரியது”
என்று உணருங்கள்.
இதனால்:
உரிமை → நன்றி
என்ற மாற்றம் உண்டாகும்.
அன்பு குறையாது; பற்றின் கடினம் குறையும்.
5. உடலில் — மாற்றத்தை எதிரியாகக் காணாதே
வயது, தோற்றம், வலிமை அனைத்தும் மாறும்.
அதனால்:
உடலை அலட்சியம் செய்ய வேண்டியதில்லை.
மாறாக:
பேண், ஏற்று, பயன்படுத்து.
சாதனைச் சூத்திரம்:
உடலைப் பேண் → அதன் மாற்றத்தை ஏற்று → அதையே முழு “நான்” என்று பற்றாதே.
6. வேலை மற்றும் பதவியில்
பதவி, அதிகாரம், புகழ்:
நிலையானவை அல்ல.
எனவே:
பதவியைப் பற்றாதே; பொறுப்பை நிறைவேற்று.
ஒருநாள் நம்மின்றியும் அமைப்பு இயங்க வேண்டும்.
அதற்காக:
7. செல்வத்தில்
செல்வம் மாறலாம்.
அதனால்:
“என்னுடையது” என்று இறுகப் பற்றாமல்,
“என்னிடம் இருக்கும் காலத்தில் இதை எதற்குப் பயன்படுத்த வேண்டும்?”
என்று கேளுங்கள்.
சரியான பயன்பாடு:
குடும்பம், கல்வி, பாதுகாப்பு, சேவை, தானம், நல்ல பணி.
8. சாதனையை ஒத்திப்போடாதே
விளக்கில் சுடர் இருக்கும் காலத்தில்தான் அது ஒளி தரும்.
அதேபோல்:
உடல்–மனம் இயங்கும் காலத்தில்தான் சாதனை செய்ய முடியும்.
எனவே:
“பிறகு” என்பது உறுதி செய்யப்பட்ட காலமல்ல.
9. பதைப்பு வந்தால் இந்த மூன்று கேள்விகள்
மனம் கலங்கும்போது கேளுங்கள்:
இந்த மூன்று கேள்விகளும் மனப் பதைப்பை ஞான விசாரணையாக மாற்றும்.
10. “விடியல் → இருள்” தினசரி தியானம்
மாலை நேரத்தில் சில நிமிடம் வானத்தைப் பாருங்கள்.
பகல் மெதுவாக இருளாகும் போது நினையுங்கள்:
“மாற்றம் இயற்கையின் தவறு அல்ல; இயற்கையின் இயல்பு.”
பின்னர்:
“என் வாழ்க்கையில் எந்த மாற்றத்தை நான் இன்னும் ஏற்க மறுக்கிறேன்?”
என்று கேளுங்கள்.
இது 165-க்கு மிகவும் பொருத்தமான நேரடி சாதனை.
11. இழப்புகளுக்கான மனப்பக்குவம்
ஒரு உறவு, பொருள், பதவி, வாய்ப்பு இழக்கப்படும் போது:
“எல்லாம் முடிந்துவிட்டது”
என்று எண்ணாமல்,
“ஒரு நிலை முடிந்தது”
என்று பார்க்க கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
ஒரு நிலையின் முடிவு:
வாழ்க்கையின் முழு முடிவு அல்ல.
இதுவே மாற்றத்தைத் தாங்கும் மன வலிமை.
12. சுடர் இருக்கும் காலத்தில் ஒளி கொடு
165-ன் மிகச் சரியான வாழ்வியல் பயன்பாடு இதுவே.
உடல் உயிருடன் உள்ளது.
அதனால்:
கைகள் சேவை செய்யட்டும்.
வாய் நல்லதைப் பேசட்டும்.
மனம் இறையை நினைக்கட்டும்.
அறிவு பகிரப்படட்டும்.
உறவுகள் அன்பால் நிரம்பட்டும்.
விளக்கின் மதிப்பு அதன் பாத்திரத்தில் அல்ல; அது ஒளி தரும் காலத்தில்.
அதேபோல்:
யாக்கையின் மதிப்பு அது எவ்வளவு நாள் இருக்கும் என்பதில் அல்ல; அது இருக்கும் காலத்தில் எதை வெளிப்படுத்துகிறது என்பதில்.
சாதனை வாழ்வியல் சாரம்
165-ஆம் பாடல் நமக்கு மாற்றத்தைத் தடுக்கச் சொல்லவில்லை. மாற்றம் இயற்கையின் இயல்பு என்பதை அறிந்து அதற்கு எதிராக மனம் பிடிவாதமாக நிற்காமல் இருக்கச் செய்கிறது. துயரத்தை மறுக்காமல், அதனுள் நிலையாமையை உணர வேண்டும். உடல் மாறும்; உறவுகள் மாறும்; பதவிகள் மாறும்; சூழல்கள் மாறும். அவை மாறாதிருக்க வேண்டும் என்று பற்றிக்கொண்டால் பதைப்பு அதிகரிக்கும். அவை காலவரம்புடையவை என்பதை உணர்ந்தால் நன்றி, ஏற்றுக்கொள்ளல், முன்னுரிமைத் தெளிவு, சாதனை ஆகியவை வளர்கின்றன.
எனவே:
மாற்றத்தை அஞ்சாதே — அறி.
துயரத்தை ஒடுக்காதே — கடந்து செல்.
உறவைப் பற்றாதே — நன்றியுடன் நேசி.
உடலை அலட்சியம் செய்யாதே — பேணி பயன்படுத்து.
சாதனையை ஒத்திப்போடாதே — சுடர் இருக்கும் காலத்திலேயே ஒளி கொடு.
சாதனைச் சூத்திரம்
மாற்றம்
↓
அவதானம்
↓
ஏற்றுக்கொள்ளல்
↓
பற்றின்மை
↓
நன்றி
↓
அர்த்தமுள்ள செயல்
↓
சாதனை
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
விடியல் இருளாகிறது; விளக்கின் சுடர் அணைகிறது; வாழ்க்கையின் நிலைகளும் மாறுகின்றன. ஞானம் மாற்றத்தை நிறுத்துவதல்ல — மாற்றத்தின் இயல்பை அறிந்து, அது வரும் போது பதைக்காமல், சுடர் இருக்கும் காலத்தையே ஒளியாக மாற்றிக் கொள்வதே.
பாடல் 165 — ஒரே பார்வையில் முழுச் சாரம்
சுடர் அணையும் விளக்கும், பதைக்கும் மனித மனமும்
இடிஞ்சி லிருக்க விளக்கெரி கொண்டான்
முடிஞ்ச தறியார் முழங்குவர் மூடர்
விடிஞ்சிரு ளாவ தறியா வுலகம்
படிஞ்சு கிடந்து பதைக்கின்ற வாறே. (165)
165-ஆம் பாடல் யாக்கையின் நிலையாமையை இரண்டு மிக எளிய காட்சிகளால் உணர்த்துகிறது:
விளக்குப் பாத்திரம் இருக்கிறது; சுடர் மறைகிறது.
விடியல் வருகிறது; பின்னர் இருள் வருகிறது.
இவற்றின் மூலம் திருமூலர் சொல்லும் மைய உண்மை:
மாற்றம் வாழ்க்கையின் இயல்பு; மாற்றத்தின் உண்மையை உள்ளார உணராத மனமே அதன் முன் பதைக்கிறது.
பாடலின் மைய அமைப்பு
முதல் அடி:
பாத்திரம் இருக்கிறது; சுடர் இல்லை.
இரண்டாம் அடி:
முடிவின் இயல்பை அறியாதவர் முழங்குகின்றனர்.
மூன்றாம் அடி:
விடியல் இருளாகிறது — இயற்கையே மாற்றத்தின் சான்று.
நான்காம் அடி:
அந்த உண்மையை அறியாத மனம் படிந்து பதைக்கிறது.
இதன் முழுத் தர்க்கம்:
மாற்றம் → அறியாமை → எதிர்ப்பு → பதைப்பு
உடல்–உயிர் விசாரணை
விளக்குப் பாத்திரம் எஞ்சினாலும், சுடர் இல்லாதபோது அது முன்புபோல் ஒளியூட்டாது.
அதிகாரச் சூழலில் இது:
உடற்கட்டமைப்பு எஞ்சுவது, உயிருள்ள மனிதச் செயற்பாடு தொடர்கிறது என்பதற்குச் சான்றல்ல
என்ற உண்மையை நினைவூட்டுகிறது.
இதனால் இயல்பாக எழும் சைவ ஞானக் கேள்வி:
“உடலே முழுமையான நான் தானா?”
பாடல் இதற்கான முழு metaphysical விளக்கத்தைத் தரவில்லை; ஆனால் உடல்–உயிர் அடையாள விசாரணைக்கான கதவைத் திறக்கிறது.
“முடிஞ்சது அறியார்” — உண்மையான சிக்கல்
திருமூலரின் குற்றச்சாட்டு துயரத்தின் மீது அல்ல.
ஒருவரை இழந்தபோது அழுவது இயல்பானது.
ஆனால்:
நிலையற்ற ஒன்றை நிரந்தரமானது என்று பற்றிக்கொண்டு, அதன் முடிவு வந்தபோது அதிர்ச்சியடைவதே அறியாமை.
எனவே:
துயரம் உண்மை; நிலையாமையை மறுப்பது அறியாமை.
“விடியல் → இருள்” — இயற்கையின் உபதேசம்
ஒவ்வொரு நாளும்:
பகல் வருகிறது;
இருள் வருகிறது.
இயற்கை தொடர்ந்து சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் உண்மை:
ஒரு நிலை தோன்றியது என்பதாலே அது என்றும் நிலைத்திருக்காது.
அதே விதி:
பொருந்துகிறது.
இதனால் நிலையாமை என்பது மரண நேரத்தில் மட்டும் அறிய வேண்டிய ஒன்று அல்ல; தினசரி வாழ்க்கையில் பார்க்கக்கூடிய நியதி.
அறிதல் மற்றும் உள்ளார உணர்தல்
மனிதன்:
மரணம் உண்டு என்று அறிவான்.
ஆனால் அந்த அறிவு வாழ்க்கையை மாற்றாமல் இருந்தால் அது வெறும் தகவல்.
165 கேட்பது:
இந்த உண்மையை உள்ளார உணர்ந்தாயா?
உள்ளார உணர்ந்தால்:
யோகப் பார்வை
விளக்கில் சுடர் இருக்கும் காலத்தில்தான் அது ஒளி தரும்.
அதேபோல் உடல் இயங்கும் காலத்தில்தான்:
நிகழ முடியும்.
எனவே:
சுடர் இருக்கும் காலத்திலேயே ஒளி கொடு.
ஆகமப் பார்வை
வாய் இயங்கும் போது:
மந்திரம் சொல்லலாம்.
கைகள் இயங்கும் போது:
பூஜை செய்யலாம்.
கால்கள் இயங்கும் போது:
தரிசனம், சேவை செய்யலாம்.
அதனால் யாக்கையின் மதிப்பு அதன் நீடிப்பில் அல்ல; அது இருக்கும் காலத்தில் எதற்குப் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதில்.
தந்திரப் பார்வை
விளக்கெரி என்பதை ஆதாரமின்றி குண்டலினி அல்லது யோகாக்னியாக மாற்ற வேண்டியதில்லை.
பாதுகாப்பான தாந்திரிகச் சாரம்:
உடல் புனிதமான சாதனப் பாத்திரம்; ஆனால் அதன் செயற்பாடு காலவரம்புடையது.
164 → 165
164:
யாக்கை காலத்தின் வழியாக மாறி கெடுகிறது.
165:
அந்த மாற்றம் இயற்கையின் பொதுவிதி என்பதைப் பார்த்தும் அறியாததால் மனிதன் பதைக்கிறான்.
இதனால்:
கால விழிப்பு → மாற்ற விழிப்பு → மனப் பக்குவம்
என்ற முன்னேற்றம் கிடைக்கிறது.
மொத்த ஞானச் சாரம்
165-ஆம் பாடல் விளக்கின் சுடர் அணைதலும், விடியல் இருளாக மாறுதலும் போன்ற அன்றாடக் காட்சிகளின் மூலம் நிலையாமை ஒரு அபூர்வமான தத்துவம் அல்ல; வாழ்வின் அடிப்படை இயல்பு என்பதை உணர்த்துகிறது. உடற்கட்டமைப்பு எஞ்சினாலும் உயிருள்ள செயற்பாடு முடிவடையலாம்; இதனால் உடலையே முழுமையான “நான்” என்று பற்றும் அடையாளம் விசாரணைக்குள் வருகிறது.
பாடலின் ஆழமான நோக்கம் மரணத்தைப் பற்றிய அச்சத்தை உருவாக்குவது அல்ல. மாற்றம் இயல்பு என்பதை ஏற்காத மனமே மாற்றத்தின் முன் பதைக்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறது. நிலையாமையை உணர்ந்த மனம் துயரமற்றதாக மாற வேண்டியதில்லை; மாறாக துயரத்தையும் மாற்றத்தையும் ஒரே நேரத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளும் பக்குவத்தைப் பெற வேண்டும்.
எனவே 165-ன் சாதனைச் செய்தி:
மாற்றத்தை நிறுத்த முயலாதே; அதன் இயல்பை அறி.
துயரத்தை மறுக்காதே; பற்றைத் தளர்த்து.
உடலை நிரந்தரமாக நினைக்காதே; அது இயங்கும் காலத்தில் நன்மைக்குப் பயன்படுத்து.
சுடர் இருக்கும் காலத்திலேயே ஒளியாக வாழ்.
ஞானச் சூத்திரம்
அகல்
↓
சுடர்
↓
அணைவு
↓
மாற்றம்
↓
அறியாமை → பதைப்பு
அறிதல் → ஏற்றுக்கொள்ளல் → விழிப்பு → சாதனை
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
விளக்கின் சுடர் அணைவதும், விடியல் இருளாக மாறுவதும் இயற்கையின் தவறு அல்ல; மாற்றத்தின் இயல்பு. அதையே மனிதன் தனது உடல், உறவு, வாழ்க்கையில் ஏற்க மறுக்கும் போது பதைப்பு பிறக்கிறது. திருமூலரின் ஞானம் மாற்றத்தை நீக்குவதல்ல; மாற்றத்துக்குள் விழிப்புடன் வாழக் கற்றுத்தருவது.
திருச்சிற்றம்பலம்.