அன்பர்களே,
நீங்கள் திருமந்திரத்தின் ஒரு மந்திரத்திற்கான பொருளையும், அதன் யோக–ஆகம–தந்திர விளக்கத்தையும் வாசித்துள்ளீர்கள்.
ஆனால், உங்களிடம் ஒரு கேள்வி…
திருமந்திரத்தைப் பற்றி அறிந்தீர்களா?
அல்லது
திருமந்திரத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கிவிட்டீர்களா?
இவை இரண்டும் ஒன்றல்ல.
திருமூலர் அருளிய ஒவ்வொரு திருமந்திரமும், வெறும் பாடல் அல்ல; ஒரு வருட தவத்தின் அனுபவச் சுருக்கம். அந்த அனுபவத்தை வெறும் வாசிப்பால் மட்டுமே முழுமையாகப் பெற முடியாது. அறிவு வழியைக் காட்டும்; ஆனால் சாதனையே அந்த வழியில் நம்மை நடத்தும்.
அதனால்தான், எமது குருநாதர் அகஸ்திய குலபதி ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனன் அவர்கள், திருமந்திரத்தை வெறும் நூலாக அல்ல, வாழ்வாக மாற்றும் ஒரு தனித்துவமான சாதனை முறையாக திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையை வகுத்துத் தந்துள்ளார்.
இந்த எழுத்துச் சாதனை என்பது,
ஒரு புத்தகத்திலிருந்து இன்னொரு புத்தகத்திற்கு சொற்களை நகலெடுக்கும் செயல் அல்ல.
இது,
நாள்தோறும் ஒரே ஒரு மந்திரத்தை மட்டுமே எழுதும் இந்த ஒழுக்கம், மனத்தின் அவசரத்தைக் குறைத்து, பொறுமையையும், கவனத்தையும், உள்ளுணர்வையும் வளர்க்கிறது. காலப்போக்கில், திருமந்திரம் ஒரு நூலாக உங்கள் கையில் இருப்பதில்லை; அது உங்கள் சிந்தனையிலும், சொல்லிலும், செயலிலும் வெளிப்படத் தொடங்கும்.
திருமந்திரத்தைப் படித்தவர்கள் பலர் இருக்கலாம்.
திருமந்திரத்தை வாழ்ந்தவர்கள் சிலரே.
அந்த அரிய சாதகர்களின் வரிசையில் நீங்கள் இணைவதற்கான அழைப்பே திருமந்திர எழுத்துச் சாதனை.
நீங்களும் இந்த அருள் யாத்திரையில் இணைந்து,
ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு மந்திரம்,
ஒவ்வொரு மந்திரத்திலும் ஒரு புதிய விழிப்பு,
ஒவ்வொரு விழிப்பிலும் சிவத்தை நோக்கிய ஒரு புதிய படி எடுத்து வையுங்கள்.
வாருங்கள்!
திருமந்திரத்தை வெறும் வாசிப்பதிலிருந்து, அதை வாழும் ஆன்மிகப் பயணத்திற்கு ஒன்றாக முன்னேறுவோம்.
திருமந்திர அரண்மனை – உலகளாவிய திருமந்திர குருகுலம்
திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையில் இணைந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள், கீழ்வரும் விண்ணப்படிவத்தை நிரப்பி திருமந்திர அரண்மனை திருமூலர் குருகுலத்தில் இணையுங்கள்.
📝 விண்ணப்படிவம் →
திருமூலர் படிக்கட்டு - 166
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஅறுபத்து ஆறாவது படிக்கட்டில் (166) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
மடல்விரி கொன்றையன் மாயன் படைத்த
உடலு முயிரு முருவந் தொழாமல்
இடர்படர்ந் தேழா நரகிற் கிடப்பர்
குடர்படர் வெந்தமர் கூப்பிடு மாறே. (166)
சந்தி பிரித்த வடிவம்
மடல் விரி கொன்றையன், மாயன் படைத்த
உடலும் உயிரும், உருவம் தொழாமல்,
இடர் படர்ந்து, ஏழா நரகில் கிடப்பர்;
குடர் படர் வெந்தமர் கூப்பிடுமாறே.
யோக–ஆகம–தந்திர–சைவத் தத்துவ ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
உயிரோடு இருக்கும்போதே இறைநோக்கை நிறுவ வேண்டிய அவசியம்
மடல்விரி கொன்றையன் மாயன் படைத்த
உடலு முயிரு முருவந் தொழாமல்
இடர்படர்ந் தேழா நரகிற் கிடப்பர்
குடர்படர் வெந்தமர் கூப்பிடு மாறே. (166)
165-ஆம் பாடல் நிலையாமையை அறியாத மனிதன் இறுதியில் பதைக்கிறான் என்று கூறியது. 166 அதைவிட ஒரு படி மேலே செல்கிறது:
“உடலும் உயிரும் இணைந்திருக்கும் காலத்தில் நீ என்ன செய்தாய்?”
என்பதே இப்பாடலின் மையக் கேள்வி.
இதனால் யாக்கை நிலையாமை வெறும் மரண நினைவாக இல்லாமல், வாழும் காலத்திற்கான ஆன்மிகப் பொறுப்பாக மாறுகிறது.
உடல் நிலையற்றது; அதனால் அது பயனற்றது அல்ல
மடல்விரி கொன்றையன் மாயன் என்று சிவனை முன்னிறுத்தியபின் பாடல் உடல்–உயிர் வாழ்வைப் பேசுகிறது.
இதன் முக்கியமான உண்மை:
உடல் நிலையற்றது என்பதால் அதை இகழ வேண்டியதில்லை; அது இருக்கும் காலத்திலேயே இறைநோக்கிய செயல் சாத்தியம்.
முந்தைய பாடல்கள் உடல் அழியும் என்பதை வலியுறுத்தின. 166 அந்த உண்மைக்கு அடுத்த முடிவைத் தருகிறது:
அழியும் முன் அதைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.
சைவசித்தாந்தப் பார்வையில் “உடலும் உயிரும்”
இங்கு ஒரு நுண்ணிய வேறுபாடு அவசியம்.
சைவசித்தாந்தத்தில்:
பதி — சிவன்
பசு — உயிர்
பாசம் — ஆணவம், கன்மம், மாயை
என உயிர் அநாதியானது; சிவனால் ஒரு காலத்தில் புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட பொருள் அல்ல.
ஆனால் உயிர் தனது கன்மத்திற்கேற்ப:
உடல், கருவிகள், உலகம், அனுபவம்
ஆகியவற்றோடு தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது.
எனவே இப்பாடலை சைவசித்தாந்தத்திற்கு இசைவாகப் புரிந்துகொள்ளும்போது:
சிவனருளால் கிடைத்த இந்த உடல்–உயிர் இணைந்த பிறவிநிலையே ஞானத்திற்கும் சாதனைக்கும் வாய்ப்பு
என்பதே மையம்.
“உருவம் தொழாமல்” — உடலைப் பெற்றதன் நோக்கம்
பாடல் வெறும்:
“சிவனை நினை”
என்று மட்டுமல்ல,
“உருவம் தொழு”
என்ற செயற்பாட்டை முன்வைக்கிறது.
இதில் உடலும் ஆன்மிகமும் பிரிக்கப்படவில்லை.
தொழுவதற்கு:
அதனால் ஆகமப் பார்வையில்:
யாக்கையே பூஜைக்கான கருவி.
உடல் இருக்கும்போது செய்யக்கூடிய நமஸ்காரம், பூஜை, மந்திரஜபம், சேவை ஆகியவற்றை உடல் நீங்கியபின் பிறர் நமக்குப் பதிலாக முழுமையாகச் செய்து கொடுக்க முடியாது.
“தொழுதல்” வெறும் புற வணக்கமா?
இல்லை.
பாடலின் நேரடிப் பொருளில் தொழுதல் இறைவனது திருவுருவத்தை வணங்குதலாக இருந்தாலும், அதன் சாதனைப் பரப்பு விரிவானது:
திருவுருவ வணக்கம் → இறைநினைவு → பக்தி → ஒழுக்கம் → சாதனை → சிவசார்பு
என முன்னேறுகிறது.
ஆகமத்தில் திருவுருவ வழிபாடு வெறும் வெளிப்புறச் சடங்கு அல்ல; மனத்தை இறைநோக்கி அமைக்கும் ஒழுங்கமைந்த வழி.
எனவே:
உருவத்தைத் தொழுதல் இறுதி அல்ல; இறைசார்பை வளர்க்கும் வாயில்.
“இடர் படர்ந்து” — காரணமற்ற தண்டனை அல்ல
பாடல்:
“இடர்படர்ந்து”
என்று தொடர்கிறது.
இதனை:
“சிவனை வணங்கவில்லை; ஆகவே சிவன் கோபித்து தண்டித்தான்”
என்று புரிந்துகொள்வது சைவசித்தாந்த ரீதியாக மிகக் குறுகிய வாசிப்பு.
மாறாக கன்ம நியதி முக்கியமானது.
உயிர்:
எண்ணம் → செயல் → கன்மம் → பயன்
என்ற ஒழுங்குக்குட்பட்டது.
எனவே இறைநோக்கமின்றி, அறமின்றி, பாசப் பற்றுக்குள் வாழ்ந்த வாழ்க்கையின் விளைவுகளை உயிரே அனுபவிக்கிறது.
அதனால்:
நரகம் = இறைவனின் கோபத்தின் வெளிப்பாடு
என்பதைவிட,
கன்மவிளைவின் துன்ப அனுபவம்
என்ற வாசிப்பு சைவத் தத்துவத்துடன் நெருக்கமானது.
“ஏழா நரகம்” — எச்சரிக்கையின் தீவிரம்
ஏழா / ஏழாம் நரகம் என்ற பாடவாசிப்பில் வேறுபாடு இருப்பதால் அதன் எண்ணியல் அமைப்பைக் கொண்டு பெரிய கோட்பாடு அமைக்க வேண்டியதில்லை.
பாடலின் உறுதியான நோக்கம்:
இறைநோக்கமின்றி வாழ்ந்த செயல்களுக்கு விளைவு உண்டு
என்பதை வலியுறுத்துவது.
இதனால் திருமூலரின் நிலையாமை உபதேசம்:
“எப்படியும் உடல் அழியும்”
என்ற விதிவிலக்கற்ற மனநிலைக்கு வழிவகுக்கவில்லை.
மாறாக:
“உடல் அழியும்; ஆகவே அது இருக்கும் காலத்தில் எப்படிச் வாழ்கிறாய் என்பது மிக முக்கியம்”
என்ற கர்மப் பொறுப்பை நிறுவுகிறது.
உறவினர் கூப்பிடுகிறார்கள் — ஆனால் சாதனையை மாற்றிக் கொடுக்க முடியாது
கடைசி அடியில் மிகவும் ஆழமான ஆன்மிக உண்மை உள்ளது:
அன்புடையோர் கூப்பிடுகிறார்கள்.
அவர்கள் உண்மையாகவே துயரப்படலாம்.
அவர்களின் அன்பை திருமூலர் மறுப்பதில்லை.
ஆனால் ஒரு எல்லை உள்ளது:
உறவினர் நம்முடன் வாழலாம்; நமக்குப் பதிலாக நமது ஆன்மிக வாழ்வை வாழ முடியாது.
இதுவே பாடலின் கூர்மையான செய்தி.
மற்றவர்:
ஆனால்:
நமது இறைநினைவு, நமது ஒழுக்கம், நமது சாதனை, நமது கன்மப் பொறுப்பு ஆகியவற்றை முழுமையாக மற்றொருவரிடம் ஒப்படைக்க முடியாது.
குரு–சிஷ்ய மரபிலும் இதே உண்மை
குரு:
வழி காட்டலாம்.
மந்திரம்:
உபதேசிக்கலாம்.
சாதனை முறையை:
அமைத்துத் தரலாம்.
ஆனால் சிஷ்யன்:
தான் சாதிக்க வேண்டும்.
எனவே இந்தப் பாடலின் உண்மை குரு–சிஷ்ய உறவிலும் பொருந்துகிறது:
வழிகாட்டுதல் பெறலாம்; ஆன்மிக முயற்சியை ஒப்படைக்க முடியாது.
யோகப் பார்வை — உடல் இருக்கும் காலமே வாய்ப்பு
யோகத்தில் உடல்:
பந்தத்தின் பொருள் மட்டும் அல்ல;
சரியாகப் பயன்படுத்தப்பட்டால்:
முக்தியை நோக்கிய சாதனக் கருவி.
மூச்சு இயங்கும்போது பிராண ஒழுங்கு சாத்தியம்.
மனம் இயங்கும்போது தியானம் சாத்தியம்.
வாக்கு இயங்கும்போது மந்திரம் சாத்தியம்.
உடல் இயங்கும்போது ஆசனம், சேவை, நமஸ்காரம் சாத்தியம்.
எனவே:
உயிரோடு இருக்கும் காலத்திலேயே சாதனை.
தந்திரப் பார்வை — யாக்கை சாதனக் களம்
இப்பாடலில் உள்ள உடல், உயிர், உருவம் போன்ற சொற்களை உடனடியாக சக்ரம், நாடி, குண்டலினி முதலிய மறைகுறிகளாக மாற்ற வேண்டியதில்லை.
பாதுகாப்பான தாந்திரிகப் பார்வை:
உடல் இறைசாதனை நடைபெறும் களம்.
உடலைத் துறப்பதற்கு முன்:
அதனூடாகவே மந்திரம், பூஜை, தியானம், நியாசம், சேவை போன்றவை நிகழ்கின்றன.
இதனால்:
யாக்கை நிலையற்றது; ஆனாலும் சாதனைக்குப் பெரும் மதிப்புடையது.
165 → 166 — மிக முக்கியமான தத்துவ முன்னேற்றம்
165:
நிலையாமையை அறியாததால் பதைப்பு.
166:
நிலையாமையை அறிந்தால் வாழ்நாளை இறைநோக்கி பயன்படுத்து.
இதனால் அதிகாரத்தின் போதனை:
மரண விழிப்பு
↓
கால விழிப்பு
↓
ஆன்மிகப் பொறுப்பு
என்று முன்னேறுகிறது.
ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
166-ஆம் பாடல் யாக்கை நிலையாமையை வெறும் “உடல் அழியும்” என்ற உண்மையில் நிறுத்தாமல், அழியும் உடல் இருக்கும் காலத்தில் என்ன செய்ய வேண்டும்? என்ற ஆன்மிகப் பொறுப்புக்குள் சாதகரை அழைத்துச் செல்கிறது. கொன்றை அணிந்த சிவனருளால் உடலும் உயிரும் இணைந்து கிடைத்துள்ள பிறவிக்காலம் இறைவனை நினைக்கவும், திருவுருவத்தைத் தொழவும், அறத்தை வாழவும், சாதனை செய்யவும் கிடைத்த வாய்ப்பு.
சைவசித்தாந்தத்தில் உயிர் அநாதியானது; எனவே சிவன் உயிரை ஒரு காலத்தில் புதிதாகப் படைத்தான் என்று இப்பாடலைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியதில்லை. உயிரின் கன்மத்திற்கேற்ப உடல்–உலக அனுபவம் அமைக்கப்படுகிறது. அந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தாமல் வாழும் போது கன்மவிளைவாகத் துன்ப அனுபவம் தொடரலாம் என்பதையே இடர், நரகம் போன்ற சொற்கள் தீவிரமாக எச்சரிக்கின்றன.
இறுதியில் அன்புடைய சுற்றத்தார் கதறலாம்; ஆனால் அவர்களின் அன்பு நமக்குப் பதிலாக நமது ஆன்மிகப் பயணத்தை நிறைவேற்ற முடியாது. ஆகவே இப்பாடலின் மைய உண்மை:
உறவுகள் துணை நிற்கலாம்; குரு வழிகாட்டலாம்; இறைவன் அருள் செய்யலாம்; ஆனால் வாழும் காலத்தில் இறையை நோக்கித் திரும்பி சாதிக்க வேண்டிய பொறுப்பு சாதகருக்கே உரியது.
ஞானச் சூத்திரம்
உடல் + உயிர்
↓
வாழும் வாய்ப்பு
↓
இறைநோக்கு / தொழுதல்
↓
அறம் + சாதனை
↓
கன்ம சுத்தி
↓
சிவசார்பு
இதற்கு எதிர் இயக்கம்:
வாழும் வாய்ப்பு
↓
இறைமறதி
↓
கன்மப் பந்தம்
↓
இடர்
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
**உடல் நிலையற்றது என்பதற்காக திருமூலர் அதை நிராகரிக்கவில்லை; நிலையற்றதாலேயே அதன் காலத்தை வீணாக்க வேண்டாம் என்கிறார்.
பாடல் 166 — தர்க்கக் கட்டமைப்பு
நிலையாமை உணர்விலிருந்து ஆன்மிகப் பொறுப்பிற்கான நகர்வு
மடல்விரி கொன்றையன் மாயன் படைத்த
உடலு முயிரு முருவந் தொழாமல்
இடர்படர்ந் தேழா நரகிற் கிடப்பர்
குடர்படர் வெந்தமர் கூப்பிடு மாறே. (166)
165-ஆம் பாடல்:
நிலையாமையை அறியாததால் மனிதன் பதைக்கிறான்
என்ற மனநிலையைச் சுட்டியது.
166-ஆம் பாடல் அதற்கு அடுத்த கட்டமாக:
“அப்படியானால் உயிரோடு இருக்கும் காலத்தில் என்ன செய்ய வேண்டும்?”
என்ற செயற்பாட்டு–ஆன்மிகக் கேள்வியை முன்வைக்கிறது.
இதுவே இப்பாடலின் தர்க்கப் பங்கு.
1. முதல் அடி — வாழ்வின் மூலச் சார்பு
மடல்விரி கொன்றையன் மாயன் படைத்த
பாடல் முதலில் சிவனை முன்னிறுத்துகிறது.
இதன் தர்க்கப் பணி:
மனித வாழ்க்கை தனிமனிதனின் முழு சொந்த உருவாக்கம் அல்ல;
அது இறைநியதிக்குள் கிடைத்த ஒரு வாழ்வுவாய்ப்பு.
அதனால் அடுத்த அடியில் வரும் உடலும் உயிரும் வெறும் உயிரியல் அமைப்பாக அல்லாமல், பொறுப்புடன் பயன்படுத்த வேண்டிய வாழ்வுநிலை ஆக முன்வைக்கப்படுகிறது.
2. இரண்டாம் அடி — வாய்ப்பும் தவறிய செயலும்
உடலு முயிரு முருவந் தொழாமல்
இங்கு பாடலின் மைய எதிரிணை மறைந்திருக்கிறது:
உடல் + உயிர் இருக்கின்றன
ஆனால்
தொழுதல் நடைபெறவில்லை
அதாவது:
வாய்ப்பு உள்ளது → பயன்பாடு இல்லை
இதுவே பாடலின் காரணப் பகுதி.
மரணம் இன்னும் வரவில்லை.
உடல் இயங்குகிறது.
உயிர் உடலோடு உள்ளது.
ஆனால் இறைநோக்கு நிகழவில்லை.
இதனால் திருமூலர் நிலையாமையை:
“உடல் அழியும்”
என்ற உண்மையிலிருந்து
“அழியும் முன் அதை எதற்குப் பயன்படுத்தினாய்?”
என்ற பொறுப்புக் கேள்வியாக மாற்றுகிறார்.
3. மூன்றாம் அடி — தவறிய வாய்ப்பின் விளைவு
இடர்படர்ந் தேழா நரகிற் கிடப்பர்
இங்கு தர்க்கம்:
தொழாமல்
↓
இடர் படர்ந்து
↓
நரகில் கிடத்தல்
என்று நகர்கிறது.
இந்த அடியின் பணி:
செயல் இல்லாமைக்கு விளைவு உண்டு
என்பதை நிறுவுவது.
அதாவது பாடல்:
நிலையாமை → எதுவும் அர்த்தமில்லை
என்ற முடிவுக்குச் செல்லவில்லை.
மாறாக:
வாழ்க்கை நிலையற்றது → அதனால் வாழும் விதம் மிக முக்கியம்
என்ற கர்மப் பொறுப்பை வலுப்படுத்துகிறது.
4. நான்காம் அடி — உறவின் எல்லை
குடர்படர் வெந்தமர் கூப்பிடு மாறே
இறுதியில் காட்சி தனிமனிதனிடமிருந்து சுற்றத்தாரிடம் மாறுகிறது.
அன்புடையோர்:
கதறுகின்றனர், கூப்பிடுகின்றனர்.
ஆனால் அந்தக் கூப்பிடுதல்:
முன்னர் செய்யப்படாமல் போன தொழுகையை மாற்றிக்கொடுக்க முடியாது.
இதுவே நான்காம் அடியின் தர்க்கத் தாக்கம்:
வாழும் போது செய்ய வேண்டியது தனிப்பட்ட பொறுப்பு;
இறந்த பின் பிறரின் புலம்பல் அதனை மாற்ற முடியாது.
5. பாடலின் நான்கு அடிகள் — நான்கு தர்க்க நிலைகள்
முதல் அடி — மூலச்சார்பு
சிவன் / இறைநியதி
இரண்டாம் அடி — வாய்ப்பு
உடல் + உயிர் + தொழுதல் சாத்தியம்
மூன்றாம் அடி — தவறிய வாய்ப்பின் விளைவு
இடர் / நரகத் துன்பநிலை
நான்காம் அடி — உறவின் எல்லை
சுற்றத்தார் கூப்பிடுவர்; ஆன்மிகப் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது
இதன் முழு இயக்கம்:
இறைவன் → வாழ்வுவாய்ப்பு → தவறிய செயல் → விளைவு → உறவின் எல்லை
6. “உடலும் உயிரும்” ஏன் இவ்வளவு முக்கியம்?
166-ல் திருமூலர்:
உடல் மட்டும்
என்று சொல்லவில்லை.
உயிர் மட்டும்
என்றும் சொல்லவில்லை.
அவர்:
உடலும் உயிரும்
என்று இரண்டையும் இணைக்கிறார்.
இதன் தர்க்கச் செய்தி:
சாதனைக்கு உடல் மட்டும் போதாது; உயிருள்ள உடல் தேவை.
அதனால்:
உடல் + உயிர் சேர்ந்திருக்கும் காலம் = செயல் செய்யக்கூடிய காலம்
என்பது பாடலின் மைய அமைப்பு.
7. “உருவம் தொழாமல்” — பாடலின் திருப்புப்புள்ளி
முதல் அடியில்:
இறைவன்.
இரண்டாம் அடியில்:
மனிதன் செய்ய வேண்டிய செயல்.
இதன் நடுவில் உள்ள முக்கியச் சொல்:
தொழாமல்
இந்த மறுப்பு வினையே முழுப் பாடலின் விளைவுகளை இயக்குகிறது.
அதாவது:
பிரச்சினை உடல் கிடைத்ததில் அல்ல;
பிரச்சினை உயிர் கிடைத்ததில் அல்ல;
பிரச்சினை அந்த வாய்ப்பு இறைநோக்கி மாற்றப்படாததில்.
8. “தொழாமல் → இடர்” — காரண–விளைவு அமைப்பு
பாடல் கட்டமைப்பில்:
தொழாமல்
↓
இடர் படர்ந்து
என்ற நேரடி நகர்வு உள்ளது.
இதனால் திருமூலர் செயற்பாடற்ற பக்தியையும் ஏற்கவில்லை.
வாழ்க்கை:
வாய்ப்பு மட்டுமல்ல;
பொறுப்பும்.
இதுவே 166-ன் முக்கியமான புதிய அடுக்கு.
9. “கிடப்பர் ↔ கூப்பிடுவர்” — செய்பவரின் மாற்றம்
மூன்றாம் அடியில்:
அவர் கிடப்பர்
நான்காம் அடியில்:
உறவினர் கூப்பிடுவர்
இங்கு செயற்பாட்டின் மையம் மாறுகிறது.
வாழும் போது:
சாதகர் செயல் செய்ய முடியும்.
இறந்த பின்:
அவரைச் சுற்றியவர்கள் மட்டும் செயற்படுகின்றனர்.
இந்த மாற்றம் மிகவும் முக்கியமானது:
செய்ய வேண்டியவன் செயல் செய்யாதபோது, பின்னர் மற்றவர்களின் செயல் அதன் இடத்தை நிரப்ப முடியாது.
10. 165 → 166 : பதைப்பிலிருந்து பொறுப்பிற்கு
165:
மாற்றத்தை அறியாததால் பதைப்பு
166:
மாற்றம் வருவதற்கு முன் இறைநோக்கி வாழ வேண்டிய பொறுப்பு
அதனால்:
அறிதல்
↓
செயல்
என்ற முன்னேற்றம் ஏற்படுகிறது.
யாக்கை நிலையாமை அதிகாரம் இங்கு வெறும் சிந்தனை அல்ல:
செயற்பாட்டு ஞானம்
ஆக மாறுகிறது.
11. 152–166 வரிசையில் இப்பாடலின் இடம்
முன்னைய பாடல்களில்:
166 இவற்றைச் சேர்த்து ஒரு தீர்மானத்துக்குக் கொண்டுவருகிறது:
உடல், உறவு, செல்வம், காலம் அனைத்தும் நிலையற்றவை என்றால் — உயிரோடு இருக்கும் காலத்தில் இறைநோக்கை நிறுவ வேண்டும்.
இதுவே அதிகாரத்தின் தர்க்க வளர்ச்சி.
12. உறவு ஏன் கடைசியில் வருகிறது?
பாடல்:
இறைவன்
என்று தொடங்கி,
உறவினர்
என்று முடிகிறது.
இது முக்கியமான அமைப்பு.
தொடக்கம்:
இறைச்சார்பு
முடிவு:
மனித உறவின் எல்லை
இதன் மூலம்:
உறவு மதிப்பற்றது
என்று அல்ல;
உறவு ஆன்மிகப் பொறுப்புக்கு மாற்றாக இருக்க முடியாது
என்று காட்டப்படுகிறது.
முழுத் தர்க்க வரைபடம்
சிவன்
↓
உடல் + உயிர்
↓
வாழும் காலம்
↓
இறைவனைத் தொழும் வாய்ப்பு
↓
தொழாமல் விடுதல்
↓
இடர்
↓
துன்பநிலை
↓
உறவினர் கூப்பிடுதல்
↓
ஆன்மிகப் பொறுப்பை பிறரிடம் ஒப்படைக்க முடியாது
தர்க்க இடம்
166-ஆம் பாடல், 165-ல் “நிலையாமையை அறியாததால் மனிதன் பதைக்கிறான்” என்று வெளிப்படுத்திய மனநிலையை அடுத்து, அந்த உண்மையை அறிந்த சாதகர் வாழும் காலத்தை எவ்வாறு பயன்படுத்த வேண்டும் என்ற ஆன்மிகப் பொறுப்பை நிறுவுகிறது. சிவனால் அளிக்கப்பட்ட உடல்–உயிர் சேர்ந்த வாழ்க்கை தொழுகைக்கும் இறைநோக்கிற்கும் வாய்ப்பாக இருக்க, தொழாமல் என்ற மறுப்பு வினை அடுத்த இடர் படர்ந்து என்ற விளைவுக்குக் காரணமாகிறது. இறுதியில் அன்புடைய உறவினர் கூப்பிடும் காட்சி, அவர்களின் அன்பை மறுப்பதல்ல; வாழும் போது செய்ய வேண்டிய இறைநோக்கு, ஒழுக்கம், சாதனை ஆகியவற்றை இறந்தபின் பிறரால் மாற்றிக்கொடுக்க முடியாது என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகிறது. எனவே அதிகாரத்தின் தர்க்கத்தில் 166-ன் பணி, “உடல் நிலையற்றது” என்ற அறிவை “உடலும் உயிரும் ஒன்றாக இருக்கும் காலத்திலேயே இறைநோக்கி வாழ வேண்டும்” என்ற தனிப்பட்ட சாதனைப் பொறுப்பாக மாற்றுவதாகும்.
தர்க்கச் சூத்திரம்
வாழ்வுவாய்ப்பு
↓
இறைநோக்கு தேவை
↓
செயல் அல்லது செயல் இழப்பு
↓
விளைவு
↓
தனிப்பட்ட பொறுப்பு
165 → 166 ஒரே வரியில்
165 — “மாற்றத்தை அறியாதவன் பதைக்கிறான்.”
↓
166 — “மாற்றம் வரும் முன், உயிரோடு இருக்கும் காலத்தை இறைநோக்கி பயன்படுத்து.”
நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி
166-ன் மையத் தர்க்கம் மரணத்திற்குப் பின் என்ன நடக்கும் என்பதில் மட்டும் இல்லை; உயிரோடு இருக்கும் போது என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதில் உள்ளது. உடலும் உயிரும் சேர்ந்திருக்கும் காலம் செயல் செய்யக்கூடிய காலம்; அந்த வாய்ப்பை இறைநோக்கின்றி விட்டுவிட்டால், பின்னர் அன்புடையோர் கதறினாலும் வாழும் போது செய்ய வேண்டிய சாதனையை அவர்கள் நமக்குப் பதிலாக நிறைவேற்ற முடியாது.
பாடல் 166 — சாதனை வாழ்வியல்
உயிரோடு இருக்கும் காலமே சாதனைக்கான காலம்
மடல்விரி கொன்றையன் மாயன் படைத்த
உடலு முயிரு முருவந் தொழாமல்
இடர்படர்ந் தேழா நரகிற் கிடப்பர்
குடர்படர் வெந்தமர் கூப்பிடு மாறே. (166)
166-ஆம் பாடலின் வாழ்வியல் செய்தி மிகவும் நேரடியானது:
உடலும் உயிரும் ஒன்றாக இருக்கும் காலத்திலேயே இறையைத் தொழவும், தவறைத் திருத்தவும், சாதனை செய்யவும் முடியும்.
மரணத்திற்குப் பின் சுற்றத்தார் அன்போடு கதறலாம்; ஆனால் வாழும் போது நாம் செய்யாமல் விட்ட ஆன்மிக முயற்சியை அவர்கள் நமக்குப் பதிலாக நிறைவேற்ற முடியாது.
1. சாதனையை ஒத்திப்போடாதே
“பிறகு தொடங்கலாம்” என்பது ஆன்மிக வாழ்வின் பெரிய மாயை.
உடல் நன்றாக இருக்கும் போது:
சாதனைக்கு நிச்சயமாகக் கிடைத்த காலம் — இப்போது.
2. உடலை சாதனக் கருவியாகப் பார்
யாக்கை நிலையற்றது என்பதால் அதை அலட்சியம் செய்ய வேண்டியதில்லை.
மாறாக:
உடலைப் பேண்; ஆனால் உடலை இன்பத்திற்காக மட்டும் பயன்படுத்தாதே.
கைகள்:
சேவை செய்யட்டும்.
வாக்கு:
மந்திரம், உண்மை, ஆறுதல் பேசட்டும்.
மனம்:
இறைநினைவில் நிலைக்கப் பயிற்சி பெறட்டும்.
உடல்:
பூஜைக்கும், சேவைக்கும், சாதனைக்கும் பயன்படும் கருவியாக மாற வேண்டும்.
3. வழிபாடு வாழ்க்கையாக விரிய வேண்டும்
உருவம் தொழுதல் என்பது வெறும் ஆலய வணக்கத்தில் முடிவதில்லை.
அது:
இறைநினைவு → ஒழுக்கம் → நல்ல செயல் → சேவை → சாதனை
என்று வாழ்க்கைக்குள் விரிய வேண்டும்.
ஆலயத்தில் சிவனைத் தொழுவதைப் போலவே:
வீட்டில் அன்பாக,
பணியில் நேர்மையாக,
சமூகத்தில் பொறுப்புடன்
வாழ்வதும் இறைநோக்கிய வாழ்வின் ஒரு பகுதி.
4. குரு வழிகாட்டலாம்; சாதகர் தான் நடக்க வேண்டும்
குரு:
மந்திரம் தரலாம்,
சாதனை முறையை அமைக்கலாம்,
பிழையைச் சுட்டலாம்.
ஆனால்:
சாதனையைச் செய்ய வேண்டியது சாதகரே.
இதுவே 166-ன் முக்கிய வாழ்வியல் உண்மை:
ஆன்மிகப் பொறுப்பு ஒப்படைக்க முடியாதது.
5. உறவுகள் ஆதரவு; ஆன்மிக மாற்று அல்ல
குடும்பம் நம்மை நேசிக்கலாம்.
நண்பர்கள் நம்மை ஆதரிக்கலாம்.
ஆனால் நமக்குப் பதிலாக அவர்கள்:
எனவே:
உறவினரை நேசி; ஆனால் உன் ஆன்மிகப் பொறுப்பை அவர்களிடம் ஒப்படைக்காதே.
6. இன்று செய்ய வேண்டிய திருத்தத்தை இன்று செய்
உயிரோடு இருக்கும் காலத்தின் மிகப் பெரிய வரம்:
திருத்திக்கொள்ளும் திறன்.
எனவே:
மாற்ற முடியும் போது மாற்றிக்கொள்.
7. செயல் விளைவைக் கவனித்து வாழ்
இடர்படர்ந்து என்ற பாடச்சொல்:
வாழ்க்கைச் செயல்களுக்கு விளைவு உண்டு
என்பதை நினைவூட்டுகிறது.
ஒவ்வொரு நாளும் கேட்க வேண்டிய கேள்வி:
“இன்று நான் செய்கிற செயல் நாளைய அமைதியை உருவாக்குகிறதா, இன்னலை உருவாக்குகிறதா?”
இதுவே கர்ம விழிப்புடன் வாழ்வது.
8. செல்வம், பதவி, திறமை — எல்லாம் வாய்ப்புகள்
பதவி இருக்கும்போது:
சேவை செய்.
செல்வம் இருக்கும்போது:
பகிர்.
அறிவு இருக்கும்போது:
கற்பி.
செல்வாக்கு இருக்கும்போது:
நன்மை செய்.
ஏனெனில்:
வாய்ப்பு நிரந்தரம் அல்ல; அதன் நன்மை மட்டும் தொடரக்கூடும்.
9. தினசரி சாதனை
காலை:
“இன்று கிடைத்த உடல்–உயிர் காலத்தை இறைநினைவும் நன்மையும் நிறைந்த நாளாக மாற்றுவேன்.”
இரவு மூன்று கேள்விகள்:
இந்த மூன்று கேள்விகளே 166-ஐ வாழ்வில் கொண்டு வருவதற்கான எளிய சாதனை.
சாதனை வாழ்வியல் சாரம்
166-ஆம் பாடல்:
“ஒருநாள் மரணம் வரும்”
என்று பயமுறுத்தவில்லை.
அது:
“உயிரோடு இருக்கும் இன்று என்ன செய்கிறாய்?”
என்று கேட்கிறது.
உடலும் உயிரும் ஒன்றாக இருக்கும் காலமே:
தொழ,
திருந்த,
நேசிக்க,
சேவை செய்ய,
சாதிக்க
முடியும் காலம்.
எனவே:
வாழும் போது தொழு.
வாய்ப்பு இருக்கும் போது செய்.
தவறு இருக்கும் போது திருத்து.
அன்பு செய்ய வேண்டியவரை இன்றே நேசி.
சாதனையை நாளைக்கு ஒத்திப்போடாதே.
சாதனைச் சூத்திரம்
உடல் + உயிர்
↓
வாய்ப்பு
↓
இறைநினைவு
↓
நல்ல செயல்
↓
சாதனை
↓
உள்ளார்ந்த மாற்றம்
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
பிறர் இறுதியில் நம்மை அழைத்துக் கதறலாம்; ஆனால் உயிரோடு இருக்கும் போது நாம் செய்யாமல் விட்ட சாதனையை அவர்கள் நமக்குப் பதிலாகச் செய்ய முடியாது. ஆகவே வாழ்வின் உண்மையான நேரம் — இப்போது.
பாடல் 166 — ஒரே பார்வையில் முழுச் சாரம்
உயிரோடு இருக்கும் காலமே இறைநோக்கான வாழ்க்கைக்கான வாய்ப்பு
மடல்விரி கொன்றையன் மாயன் படைத்த
உடலு முயிரு முருவந் தொழாமல்
இடர்படர்ந் தேழா நரகிற் கிடப்பர்
குடர்படர் வெந்தமர் கூப்பிடு மாறே. (166)
166-ஆம் பாடல் யாக்கை நிலையாமையின் போதனையை ஒரு புதிய நிலைக்குக் கொண்டு செல்கிறது. முந்தைய பாடல்கள் உடல் நிலையற்றது, உயிருள்ள செயற்பாடு முடிவடைகிறது, உறவினர்கள் இறுதியில் பிரிகின்றனர் என்பதை எடுத்துக் காட்டின. இப்பாடல் அவற்றின் அடிப்படையில்:
“உடலும் உயிரும் ஒன்றாக இருக்கும் காலத்தை எதற்குப் பயன்படுத்தினாய்?”
என்ற ஆன்மிகப் பொறுப்பைக் கேட்கிறது.
பாடலின் மைய இயக்கம்
இறைவன் அளித்த வாழ்வுவாய்ப்பு
↓
உடல் + உயிர் இணைந்த காலம்
↓
இறைவனைத் தொழும் வாய்ப்பு
↓
அதைப் பயன்படுத்தாமை
↓
இடர்
↓
உறவினரின் புலம்பல்
இதன் மூலம் நிலையாமை:
“ஒருநாள் உடல் அழியும்”
என்ற அறிவிலிருந்து,
“அழியும் முன் வாழ்வை இறைநோக்கி மாற்று”
என்ற செயற்பாட்டு ஞானமாக உயர்கிறது.
உடல் நிலையற்றது; ஆனால் அரிய வாய்ப்பு
யாக்கை அழிவதற்குரியது என்பதால் அது மதிப்பற்றது அல்ல.
மாறாக:
அது காலவரம்புடையதாலேயே மதிப்புடையது.
உடல் இருக்கும் போது:
அதனால்:
உடலை நிரந்தரமான “நான்” என்று பற்றாதே; ஆனால் சாதனக் கருவியாக மதித்து பயன்படுத்து.
“உடலும் உயிரும்” — வாழ்வின் கூட்டுச் சூழல்
சைவசித்தாந்தத்தில் உயிர் அநாதியானது. ஆகவே இப்பாடலை “சிவன் உயிரை புதிதாகப் படைத்தான்” என்று படிக்க வேண்டியதில்லை.
பாதுகாப்பான புரிதல்:
உயிர் தனது கன்மத்திற்கேற்ப உடலோடு இணைந்து அனுபவமும் சாதனையும் பெறும் பிறவிநிலை அமைக்கப்படுகிறது.
இதனால் உடல்–உயிர் சேர்க்கை:
அனுபவத்திற்கும் விடுதலை நோக்கிய முயற்சிக்கும் அரிய நிலை.
“உருவம் தொழுதல்” — சாதனையின் தொடக்கம்
உருவம் தொழுதல் பாடலின் நேரடி செயற்பாட்டு மையம்.
அது வெறும் புற வணக்கமாக மட்டுமே நின்றுவிடாமல்:
திருவுருவ வணக்கம் → இறைநினைவு → பக்தி → ஒழுக்கம் → சாதனை → சிவசார்பு
என்று ஆழமடைகிறது.
அதனால்:
வழிபாடு ஒரு சடங்கு மட்டும் அல்ல; வாழ்க்கையின் திசையை இறைவனை நோக்கி திருப்பும் செயல்.
“இடர்” — செயல் விளைவின் நினைவூட்டல்
இடர் படர்ந்து என்று பாடல் கூறுவது, வாழ்வின் செயல்களுக்கு விளைவு உண்டு என்பதை நினைவூட்டுகிறது.
இதனை:
“இறைவன் கோபித்து தண்டிக்கிறான்”
என்று குறுகிய வகையில் படிக்க வேண்டியதில்லை.
சைவக் கண்ணோட்டத்தில்:
செயல் → கன்மம் → அனுபவம்
என்ற நியதி செயல்படுகிறது.
எனவே:
வாழ்க்கை நிலையற்றதனால் செயல் அர்த்தமற்றதல்ல; மாறாக ஒவ்வொரு செயலும் இன்னும் பொறுப்புடையதாகிறது.
உறவின் எல்லை
பாடல் இறுதியில்:
வெந்தமர் கூப்பிடுமாறே
என்று உறவினரின் துயரத்தைச் சொல்கிறது.
அன்பு உண்மையானது.
துயரமும் உண்மையானது.
ஆனால்:
உறவினர் நமக்குப் பதிலாக நமது ஆன்மிக வாழ்க்கையை வாழ முடியாது.
அவர்கள்:
துணை நிற்கலாம்,
நேசிக்கலாம்,
வழியனுப்பலாம்.
ஆனால்:
நமது ஒழுக்கம், சாதனை, இறைநினைவு, உள்மாற்றம் ஆகியவை நம்முடைய பொறுப்பே.
குரு–சிஷ்ய மரபின் சாரம்
இதுவே குரு–சிஷ்ய உறவிலும் உண்மை.
குரு வழி காட்டுவார்; சாதகர் நடக்க வேண்டும்.
மந்திரம் தரலாம்.
உபதேசம் தரலாம்.
ஒழுங்கு அமைக்கலாம்.
ஆனால்:
அனுஷ்டானம் சாதகரின் செயல்.
இதனால் 166 ஆன்மிக வாழ்க்கையின் மாற்றமுடியாத தனிப்பட்ட பொறுப்பை வலியுறுத்துகிறது.
165 → 166
165:
நிலையாமையை அறியாததால் மனிதன் பதைக்கிறான்.
166:
நிலையாமையை அறிந்தால், உயிரோடு இருக்கும் காலத்தை இறைநோக்கி பயன்படுத்து.
இதன் முன்னேற்றம்:
மாற்ற விழிப்பு → கால விழிப்பு → பொறுப்பு → சாதனை
மொத்த ஞானச் சாரம்
166-ஆம் பாடல் யாக்கையின் நிலையாமையை மரண நினைவாக மட்டும் வைக்காமல், வாழும் காலத்திற்கான கடமையாக மாற்றுகிறது. உடலும் உயிரும் ஒன்றாக இருக்கும் காலம் இறைநினைவு, தொழுகை, அறம், சேவை, சாதனை, உள்மாற்றம் ஆகியவற்றிற்கான வாய்ப்பு. அந்த வாய்ப்பை வீணாக்கி, இறுதியில் உறவினரின் புலம்பலுக்குள் செல்லும் வாழ்க்கையை திருமூலர் எச்சரிக்கிறார்.
இப்பாடலின் ஆழமான செய்தி:
வாழ்க்கையின் முடிவை மாற்ற முடியாமல் போகலாம்; ஆனால் வாழும் காலத்தின் திசையை மாற்ற முடியும்.
எனவே:
உடலைப் பேண்;
உயிருள்ள காலத்தை மதித்து வாழ்;
இறையைத் தொழு;
அறத்தைச் செய்;
சாதனையை ஒத்திப்போடாதே;
ஆன்மிகப் பொறுப்பை பிறரிடம் ஒப்படைக்காதே.
ஞானச் சூத்திரம்
உடல் + உயிர்
↓
வாழ்வுவாய்ப்பு
↓
இறைநோக்கு
↓
சாதனை
↓
உள்மாற்றம்
இதற்கு எதிரான இயக்கம்:
வாய்ப்பு
↓
அலட்சியம்
↓
இறைமறதி
↓
இடர்
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
யாக்கை நிலையற்றது என்பதே 166-ன் முடிவு அல்ல; நிலையற்ற யாக்கை இருக்கும் காலத்தில் இறையை நோக்காமல் வாழ்வதே இப்பாடலின் எச்சரிக்கை. உறவினர் இறுதியில் அழைக்கலாம்; குரு வழிகாட்டலாம்; ஆனால் வாழும் போது செய்ய வேண்டிய சாதனையை நமக்குப் பதிலாக யாரும் செய்து முடிக்க முடியாது.
திருச்சிற்றம்பலம்.