அன்பர்களே,
நீங்கள் திருமந்திரத்தின் ஒரு மந்திரத்திற்கான பொருளையும், அதன் யோக–ஆகம–தந்திர விளக்கத்தையும் வாசித்துள்ளீர்கள்.
ஆனால், உங்களிடம் ஒரு கேள்வி…
திருமந்திரத்தைப் பற்றி அறிந்தீர்களா?
அல்லது
திருமந்திரத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கிவிட்டீர்களா?
இவை இரண்டும் ஒன்றல்ல.
திருமூலர் அருளிய ஒவ்வொரு திருமந்திரமும், வெறும் பாடல் அல்ல; ஒரு வருட தவத்தின் அனுபவச் சுருக்கம். அந்த அனுபவத்தை வெறும் வாசிப்பால் மட்டுமே முழுமையாகப் பெற முடியாது. அறிவு வழியைக் காட்டும்; ஆனால் சாதனையே அந்த வழியில் நம்மை நடத்தும்.
அதனால்தான், எமது குருநாதர் அகஸ்திய குலபதி ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனன் அவர்கள், திருமந்திரத்தை வெறும் நூலாக அல்ல, வாழ்வாக மாற்றும் ஒரு தனித்துவமான சாதனை முறையாக திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையை வகுத்துத் தந்துள்ளார்.
இந்த எழுத்துச் சாதனை என்பது,
ஒரு புத்தகத்திலிருந்து இன்னொரு புத்தகத்திற்கு சொற்களை நகலெடுக்கும் செயல் அல்ல.
இது,
நாள்தோறும் ஒரே ஒரு மந்திரத்தை மட்டுமே எழுதும் இந்த ஒழுக்கம், மனத்தின் அவசரத்தைக் குறைத்து, பொறுமையையும், கவனத்தையும், உள்ளுணர்வையும் வளர்க்கிறது. காலப்போக்கில், திருமந்திரம் ஒரு நூலாக உங்கள் கையில் இருப்பதில்லை; அது உங்கள் சிந்தனையிலும், சொல்லிலும், செயலிலும் வெளிப்படத் தொடங்கும்.
திருமந்திரத்தைப் படித்தவர்கள் பலர் இருக்கலாம்.
திருமந்திரத்தை வாழ்ந்தவர்கள் சிலரே.
அந்த அரிய சாதகர்களின் வரிசையில் நீங்கள் இணைவதற்கான அழைப்பே திருமந்திர எழுத்துச் சாதனை.
நீங்களும் இந்த அருள் யாத்திரையில் இணைந்து,
ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு மந்திரம்,
ஒவ்வொரு மந்திரத்திலும் ஒரு புதிய விழிப்பு,
ஒவ்வொரு விழிப்பிலும் சிவத்தை நோக்கிய ஒரு புதிய படி எடுத்து வையுங்கள்.
வாருங்கள்!
திருமந்திரத்தை வெறும் வாசிப்பதிலிருந்து, அதை வாழும் ஆன்மிகப் பயணத்திற்கு ஒன்றாக முன்னேறுவோம்.
திருமந்திர அரண்மனை – உலகளாவிய திருமந்திர குருகுலம்
திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையில் இணைந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள், கீழ்வரும் விண்ணப்படிவத்தை நிரப்பி திருமந்திர அரண்மனை திருமூலர் குருகுலத்தில் இணையுங்கள்.
📝 விண்ணப்படிவம் →
திருமூலர் படிக்கட்டு - 167
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஅறுபத்து ஏழாவது படிக்கட்டில் (167) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
குடையுங் குதிரையுங் கொற்றவா ளுங்கொண்
டிடையுமக் கால மிருந்து நடுவே
புடைய மனிதனாற் போகுமப் போது
வடையு மிடம்வல மாயி ராமே. (167)
சந்தி பிரித்த வடிவம்
குடையும் குதிரையும் கொற்ற வாளும் கொண்டு
இடையும் அக்காலம் இருந்து நடுவே
புடையும் மனிதனார் போகும் அப்போதே
அடையும் இடம் வலம் ஆர் உயிர் ஆமே.
யோக–ஆகம–தந்திர–சைவத் தத்துவ ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
புறவலிமையின் எல்லையும் உயிரின் உண்மையான சார்பும்
குடையுங் குதிரையுங் கொற்றவா ளுங்கொண்
டிடையுமக் கால மிருந்து நடுவே
புடைய மனிதனாற் போகுமப் போது
வடையு மிடம்வல மாயி ராமே. (167)
167-ஆம் பாடல் உலக வாழ்வில் மனிதன் பெறக்கூடிய பெரும் வலிமைகளை ஒரே காட்சியில் முன்வைக்கிறது:
குடை — மரியாதை
குதிரை — இயக்கமும் வலிமையும்
கொற்றவாள் — வெற்றியும் அதிகாரமும்
புடைசூழ்ந்த மனிதர்கள் — சமூக ஆதரவும் செல்வாக்கும்
இவை அனைத்துடனும் ஒருவர் உலக வாழ்வின் மையத்தில் இருக்கலாம். ஆனால் திருமூலர் கேட்பது:
உயிர் பிரியும் போது இவற்றில் எது உண்மையான வலிமையாக இருக்கிறது?
இதுவே இப்பாடலின் தத்துவ மையம்.
அதிகாரம் உண்மை; ஆனால் இறுதியானது அல்ல
திருமூலர்:
குடை பொய்,
குதிரை பொய்,
வாள் பொய்,
பதவி பொய்
என்று கூறவில்லை.
வாழ்க்கையின் ஒரு கட்டத்தில் இவை உண்மையான அதிகாரச் சின்னங்களாக இருக்கலாம். ஒருவரின் முடிவு ஆயிரக்கணக்கான மக்களின் வாழ்க்கையையும் மாற்றக்கூடும்.
ஆனால்:
உலகத்தில் செயல்படும் வலிமை ≠ உயிரின் இறுதி வலிமை
என்பதைப் பாடல் பிரிக்கிறது.
இதனால் சரியான ஞானநிலை:
அதிகாரத்தை மறுப்பதல்ல; அதிகாரத்தின் எல்லையை அறிதல்.
“நடுவே” — உலக வாழ்வின் மையத்திலிருந்து தனிப்பட்ட பயணத்துக்கு
வாழும்போது மனிதன்:
மக்களின் நடுவே,
அதிகாரத்தின் நடுவே,
புகழின் நடுவே
இருக்கலாம்.
ஆனால்:
“போகும் அப்போது”
என்ற சொற்றொடர் அந்த அமைப்பை உடைக்கிறது.
அவன் உலகத்தின் மையத்தில் இருந்தாலும், உயிரின் பிரிவு:
அவனுக்குரிய தனிப்பட்ட நிகழ்வு.
இதனால் திருமூலர் சமூக அடையாளத்தையும் உயிரின் ஆழமான நிலையையும் வேறுபடுத்துகிறார்.
நான் வகிக்கும் பதவி ஒன்று;
நான் யார் என்ற ஆன்மிகக் கேள்வி வேறு.
சைவ ஞானப் பார்வை — புற அடையாளங்கள் உயிரின் இயல்பல்ல
சைவசித்தாந்தத்தில் உயிர்:
பதவி அல்ல,
செல்வம் அல்ல,
உடல் அல்ல,
சமூகப் பெயர் அல்ல.
இவை அனைத்தும் உயிர் தனது உலக அனுபவத்தில் தொடர்புகொள்ளும் நிலைகள்.
எனவே:
“நான் அரசன்”,
“நான் தலைவர்”,
“நான் செல்வந்தன்”
என்பவை உலகச் செயல்பாட்டில் உண்மையான அடையாளங்களாக இருந்தாலும், அவை உயிரின் முழுமையான இயல்பு அல்ல.
மரணம் அந்த வேறுபாட்டை வெளிப்படுத்துகிறது.
“வலம்” — உண்மையான வலிமை என்ன?
இப்பாடலில் வலம் என்பதை பழைய உரை வலிமை என்று விளக்குகிறது.
இதுவே பாடலின் ஆழமான திருப்பம்.
முதல் அடியில் ஏற்கனவே பல வலிமைகள் இருக்கின்றன:
குடை — அரச வலிமை
குதிரை — செயலாற்றல்
வாள் — போர்வலிமை
மக்கள் — சமூக வலிமை
ஆனால் பாடலின் இறுதியில்:
“உயிருக்கு உண்மையான வலிமை எது?”
என்ற கேள்வி எழுகிறது.
இதனால் வலிமையின் வரையறையே மாறுகிறது:
பிறரை ஆளும் சக்தி என்பதிலிருந்து
உயிரின் இறுதி நலனுக்கு ஆதரவாக இருப்பது என்பதற்குச் செல்கிறது.
கர்மத்தின் முன் அதிகாரத்தின் எல்லை
ஒருவரின் உலக அதிகாரம்:
அவருக்குப் பதிலாக அவரது கன்மத்தை அனுபவிக்க முடியாது.
படை இருக்கலாம்.
அமைச்சர்கள் இருக்கலாம்.
செல்வம் இருக்கலாம்.
செல்வாக்கு இருக்கலாம்.
ஆனால்:
உயிரின் கன்மத் தொடர்பை அதிகாரத்தால் ரத்து செய்ய முடியாது.
இதனால் பாடல் அதிகாரமுடையவரை குறிப்பாக எச்சரிக்கிறது:
புற வலிமை அதிகரிக்கும்போது அகப் பொறுப்பும் அதிகரிக்க வேண்டும்.
அதிகாரம் சாதனையாக மாறுவது எப்படி?
இந்தப் பாடலின் நோக்கம் உலகப் பொறுப்புகளை விட்டு ஓடச் செய்வதல்ல.
மாறாக:
அதிகாரம் இருக்கும் காலத்திலேயே அதை அறநெறியாக மாற்ற வேண்டும்.
அதாவது:
அதிகாரம் → சேவை
செல்வாக்கு → நன்மை
செல்வம் → பகிர்வு
வெற்றி → பணிவு
தலைமை → பொறுப்பு
இவ்வாறு மாற்றப்படும் போது உலக வாழ்வே சாதனைக்கான களமாகிறது.
யோகப் பார்வை — புறத்தை ஆளுவதற்கு முன் அகத்தை ஆள்
கொற்றவாளால் எதிரியை வெல்லலாம்.
ஆனால்:
கோபம்,
ஆசை,
அகந்தை,
பற்றுதல்
ஆகியவற்றை வாளால் வெல்ல முடியாது.
இதனால் யோகப் பார்வையில் பாடல் ஒரு வேறுபாட்டை உருவாக்குகிறது:
புற வெற்றி
மற்றும்
அக வெற்றி.
புற உலகை வென்றவன் கூட தனது மனத்தின் அடிமையாக இருக்கலாம்.
எனவே சாதகரின் ஆழமான வெற்றி:
தன்னைக் கட்டுப்படுத்தும் திறன்.
ஆகமப் பார்வை — பதவியும் இறைசேவையாகலாம்
ஆகம நோக்கில் இறைநோக்கிய வாழ்க்கை ஆலயச் செயலில் மட்டும் முடிவதில்லை.
மனிதனுக்கு வழங்கப்பட்ட:
ஆகியவற்றை தர்மமாகப் பயன்படுத்துவதும் இறைசேவையின் விரிவாக அமையலாம்.
எனவே:
பதவி பந்தமாவதும் அதன் பயன்பாட்டால்;
பதவி சேவையாக மாறுவதும் அதன் பயன்பாட்டால்.
தந்திரப் பார்வை — புற சக்தி மற்றும் அக சக்தி
இப்பாடலின் குடை, குதிரை, வாள் ஆகியவற்றை ஆதாரமின்றி நாடி, சக்ரம், சக்தி போன்ற மறைகுறிகளாக மாற்ற வேண்டியதில்லை.
இங்கு உறுதியான தாந்திரிகப் பாடம்:
சக்தி என்பது உடைமையல்ல; அதன் சரியான பயன்பாடே முக்கியம்.
உலக சக்தி:
அகந்தையை வளர்த்தால் பந்தம்.
அதே சக்தி:
தர்மம், சேவை, இறைநோக்கு ஆகியவற்றில் பயன்படுத்தப்பட்டால் சாதனையின் கருவியாகலாம்.
166 → 167 — பொறுப்பின் அடுத்த நிலை
166 கூறியது:
உடலும் உயிரும் ஒன்றாக இருக்கும்போதே இறையை நோக்கிச் சாதனை செய்.
167 கேட்கிறது:
“உலகத்தில் வலிமையுள்ளவன் என்ற காரணத்தால் இந்த விதியிலிருந்து நீ விலக முடியுமா?”
பதில்:
முடியாது.
இதனால் திருமூலர் நிலையாமையின் பொதுத்தன்மையை உறுதிப்படுத்துகிறார்.
சாதாரண மனிதனுக்கும் மரணம் உண்டு.
செல்வந்தனுக்கும் உண்டு.
தலைவனுக்கும் உண்டு.
அரசனுக்கும் உண்டு.
அதிகாரம் நிலையாமைக்கு விதிவிலக்கு வழங்குவதில்லை.
ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
167-ஆம் பாடல் உலக வாழ்வின் உச்ச வலிமையை முதலில் உருவாக்குகிறது. குடை, குதிரை, கொற்றவாள், புடைசூழ்ந்த மனிதர்கள் ஆகியவற்றுடன் ஒருவர் அதிகாரத்தின் மையத்தில் இருக்கலாம். ஆனால் போகும் அப்போது என்ற திருப்பத்தில் அந்தப் புறவலிமைகளின் எல்லை வெளிப்படுகிறது. அவை உலக வாழ்வில் பயனுள்ளவையாக இருந்தாலும் உயிரின் இறுதிப் பிரிவைத் தடுக்கவோ, உயிரின் ஆன்மிக நிலையை மாற்றவோ இயலாது.
இதனால் திருமூலர் அதிகாரத்தை நிராகரிக்கவில்லை; அதிகாரத்தை இறுதியான ஆதாரமாகக் கொள்ளும் மயக்கத்தை உடைக்கிறார். சைவ ஞானப் பார்வையில் பதவி, செல்வம், புகழ், சமூக அடையாளம் ஆகியவை உயிரின் நிரந்தர இயல்பு அல்ல. யோகப் பார்வையில் புற வெற்றியைவிட அக வெற்றி முக்கியம். ஆகமப் பார்வையில் கிடைத்த அதிகாரம் தர்மம் மற்றும் சேவையாக மாற்றப்பட வேண்டும். தாந்திரிகப் பார்வையில் சக்தியை உடைமையாகப் பற்றாமல், உயர்ந்த நோக்கில் பயன்படுத்த வேண்டும்.
எனவே இப்பாடல் கேட்கும் ஆழமான கேள்வி:
“என்னைச் சுற்றி எவ்வளவு வலிமை இருக்கிறது?” என்பதல்ல;
“என் உயிருக்கு இறுதியில் உண்மையான வலிமையாக இருப்பது எது?” என்பதே.
ஞானச் சூத்திரம்
புறவலிமை
↓
பதவி + செல்வாக்கு + வெற்றி
↓
காலவரம்பு
↓
உயிரின் பிரிவு
↓
புற அடையாளங்களின் எல்லை
↓
உண்மையான சார்பு பற்றிய விசாரணை
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
உலகத்தின் நடுவே ஆயிரம் பேர் நம்மைச் சுற்றி நிற்கலாம்; ஆனால் உயிரின் இறுதிப் பயணத்தை பதவி, புகழ், செல்வம், அதிகாரம் எதுவும் நமக்குப் பதிலாக மேற்கொள்ள முடியாது. ஆகவே திருமூலர் புறவலிமையைத் துறக்கச் சொல்லவில்லை; அது இருக்கும் காலத்திலேயே அதை தர்மம், சேவை, இறைநோக்கு, அகப்பக்குவம் ஆகியவற்றாக மாற்றச் செய்கிறார்.
பாடல் 167 — தர்க்கக் கட்டமைப்பு
உலக மையத்திலிருந்து உயிரின் தனிப்பட்ட பயணத்திற்கான திருப்பம்
குடையுங் குதிரையுங் கொற்றவா ளுங்கொண்
டிடையுமக் கால மிருந்து நடுவே
புடைய மனிதனாற் போகுமப் போது
வடையு மிடம்வல மாயி ராமே. (167)
167-ஆம் பாடலின் தர்க்கம் ஒரு வலுவான எதிர்மாற்றத்தின் மேல் அமைந்துள்ளது:
புற அதிகாரத்தின் உச்சம்
↓
உயிரின் தனிப்பட்ட பிரிவு
திருமூலர் முதலில் மனிதனை உலகின் மையத்தில் நிறுத்துகிறார்; பின்னர் போகுமப்போதே என்ற திருப்பத்தில் அந்த மையத்தன்மையை உடைக்கிறார்.
1. 166 → 167 : சாதனைப் பொறுப்பிலிருந்து அதிகாரத்தின் எல்லைக்கு
166-ல்:
உடலும் உயிரும் ஒன்றாக இருக்கும் காலத்தை இறைநோக்கி பயன்படுத்து
என்று கூறப்பட்டது.
167 அதற்கு அடுத்த கேள்வியை எழுப்புகிறது:
“உலக அதிகாரம் மிகுந்தவராயிருந்தால் இந்த நிலையாமையிலிருந்து விலக முடியுமா?”
பதில்:
முடியாது.
இதனால் அதிகாரம், வெற்றி, மனித ஆதரவு ஆகியவை மரணத்தின் முன் எவ்வளவு வரையறுக்கப்பட்டவை என்பதை 167 காட்டுகிறது.
2. முதல் அடி — புறவலிமையின் தொகுப்பு
குடையுங் குதிரையுங் கொற்றவாளுங்கொண்
மூன்று முக்கியச் சின்னங்கள்:
இந்த மூன்றும் சேர்ந்து:
“இவன் வலிமையுள்ளவன்”
என்ற உலகப் படிமத்தை உருவாக்குகின்றன.
இதுவே பாடலின் தொடக்க நிலை.
3. இரண்டாம் அடி — மையத்தில் நிற்கும் மனிதன்
இடையுமக் கால மிருந்து நடுவே
இங்கு நடுவே முக்கியமானது.
அவன்:
மக்கள் நடுவில்,
அதிகாரத்தின் நடுவில்,
செல்வாக்கின் நடுவில்
இருக்கிறான்.
அதாவது:
உலகச் சூழலில் அவன் மையப் புள்ளி.
இதுவரை எல்லாம் அவனைச் சுற்றியே அமைந்துள்ளது.
4. மூன்றாம் அடி — “புடை” மற்றும் “போகம்” இடையேயான மாறுபாடு
புடைய மனிதனாற் போகுமப் போது
பழைய வாசிப்பின் அடிப்படையில்:
புடைசூழ்ந்த மனிதர்கள்
என்று பொருள் கொள்ளலாம்.
இதனால்:
அவன் தனியாக இல்லை;
பலரால் சூழப்பட்டிருக்கிறான்.
ஆனால் அடுத்த சொல்:
போகும்
என்று வருகிறது.
இதுவே தர்க்கத்தின் முக்கிய திருப்பம்:
சூழப்பட்டிருத்தல்
↓
பிரிந்து போதல்
இந்த எதிர்மாற்றமே பாடலின் மைய உந்துதல்.
5. “போகும் அப்போது” — உலக மையம் உடையும் தருணம்
முதல் இரண்டு அடிகளும்:
சேர்த்தல்
என்ற இயக்கத்தில் உள்ளன.
மூன்றாம் அடியில்:
போகும் அப்போது
என்று வந்தவுடன் இயக்கம் மாறுகிறது:
சேர்த்தல் → பிரிதல்
இது பாடலின் மிக முக்கியமான தர்க்கத் திருப்பம்.
6. நான்காம் அடி — புறவலிமையிலிருந்து உண்மையான வலிமைக்கான கேள்வி
பழைய வாசிப்பில்:
அடையும் இடம் வலம் ஆர் உயிர் ஆமே
என்று பொருள் அமைந்தால், வலம் என்பது:
வலிமை
என்று கொள்ளப்படுகிறது.
இதனால் பாடல் ஆரம்பத்தில் காட்டிய வலிமைக்கும் இறுதியில் கேட்கும் வலிமைக்கும் வேறுபாடு உருவாகிறது.
முதல் வலிமை:
குடை, குதிரை, வாள், மக்கள்.
இறுதி வலிமை:
உயிருக்கு உண்மையில் துணை நிற்பது எது?
இதுவே பாடலின் தத்துவத் தர்க்கத்தை ஆழப்படுத்துகிறது.
7. வெளிப்புற வலிமை ↔ உயிரின் உள் சார்பு
பாடலின் முதல் பாதி:
வெளி
இறுதி:
உயிர்
இந்த மாறுபாடு முக்கியமானது.
வெளிப்புற வலிமை
உயிரின் நிலை
இதனால்:
உலக வலிமையும் உயிரின் இறுதி நலனும் ஒன்றல்ல
என்பது தெளிவாகிறது.
8. “நடுவே” ↔ “போகும் அப்போது”
இரண்டு சொற்றொடர்களும் பாடலின் முக்கிய எதிரிணை.
நடுவே — உலகத்தில் மையம்
போகும் அப்போது — அந்த மையத்திலிருந்து பிரிவு
இதன் மூலம்:
“நான் உலகத்தின் மையம்” என்ற உணர்வு இறுதி நிலை வரை செல்லாது
என்பதை திருமூலர் காட்டுகிறார்.
9. 150 மற்றும் 154 உடன் தொடர்பு
150-ல்:
செல்வம், மாடம், சிவிகை
154-ல்:
நாட்டின் நாயகன், தலைமகன், சிவிகை
167-ல்:
குடை, குதிரை, கொற்றவாள், புடைசூழ்ந்தோர்
இந்த மூன்று இடங்களிலும் ஒரே மைய நோக்கம்:
உலக உயர்வு உண்மையானதாக இருக்கலாம்; ஆனால் அது நிலையாமையைத் தாண்டச் செய்யாது.
167-ன் தனிச்சிறப்பு:
முன்புள்ள பாடல்கள் அந்தஸ்தின் நிலையாமையைச் சொன்னன;
இங்கு வலிமையின் இயல்பே மறுபரிசீலனை செய்யப்படுகிறது.
10. “வலிமை” என்ற சொல்லின் மறுவரையறை
பாடல் தொடக்கத்தில்:
வலிமை = அதிகாரம்.
இறுதியில்:
வலிமை = உயிருக்கு உண்மையில் துணை நிற்பது.
இந்த மாற்றமே 167-ன் ஆழமான தர்க்கம்.
இதனால்:
புற சக்தி → அகச் சார்பு
என்ற நகர்வு நிகழ்கிறது.
11. ஏன் அரசச் சின்னங்கள்?
திருமூலர் சாதாரண மனிதனை அல்ல, அதிகபட்ச புறவலிமையுள்ள ஒருவரை எடுத்துக் காட்டுகிறார்.
ஏன்?
அவனுக்குக் கூட இறுதி எல்லை இருந்தால், யாருக்கும் விதிவிலக்கு இல்லை.
இதனால்:
நிலையாமை பொதுவானது
என்ற கருத்து இன்னும் வலுப்பெறுகிறது.
12. பாடலின் நான்கு அடிகள் — நான்கு தர்க்க நிலைகள்
முதல் அடி — வலிமை
குடை + குதிரை + கொற்றவாள்
இரண்டாம் அடி — மைய நிலை
மனிதர்கள் நடுவே இருப்பவன்
மூன்றாம் அடி — பிரிவு
போகும் அப்போது
நான்காம் அடி — உண்மையான சார்பு
உயிருக்கு இறுதியில் எது வலிமை?
இதன் முழு இயக்கம்:
அதிகாரம் → மையம் → பிரிவு → உண்மையான வலிமை பற்றிய விசாரணை
முழுத் தர்க்க வரைபடம்
குடை
↓
குதிரை
↓
கொற்றவாள்
↓
மக்கள் புடைசூழ்தல்
↓
நடுவே இருக்கும் மனிதன்
↓
போகும் அப்போது
↓
அனைத்து புறவலிமையின் எல்லை
↓
ஆருயிர்
↓
உண்மையான சார்பு எது?
தர்க்க இடம்
167-ஆம் பாடல், 166-ல் “உடலும் உயிரும் ஒன்றாக இருக்கும் காலத்திலேயே இறைநோக்கி வாழ வேண்டும்” என்று நிறுவப்பட்ட தனிப்பட்ட ஆன்மிகப் பொறுப்பை, உலக அதிகாரத்தின் உச்சநிலையிலும் சோதிக்கிறது. குடை, குதிரை, கொற்றவாள், புடைசூழ்ந்த மனிதர்கள் ஆகியவற்றுடன் உலகின் மையத்தில் நிற்கும் ஒருவனுக்குக் கூட போகும் அப்போது என்ற இறுதி திருப்பம் வருகிறது. இதனால் முதல் மூன்று அடிகளில் உருவாக்கப்பட்ட புறவலிமை நான்காம் அடியில் உயிரின் உண்மையான சார்பை நோக்கிய விசாரணையாக மாறுகிறது. பாடல் அதிகாரத்தை மறுப்பதில்லை; உலகத்தில் வலிமையாகத் தோன்றுவது உயிரின் இறுதிப் பயணத்தில் வலிமையாக இருப்பதில்லை என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகிறது. எனவே அதிகாரத்தின் தர்க்கத்தில் 167-ன் பணி, “என்னிடம் எவ்வளவு வலிமை உள்ளது?” என்ற உலகக் கேள்வியை “என் உயிருக்கு உண்மையில் எது வலிமை?” என்ற ஆன்மிகக் கேள்வியாக மாற்றுவதாகும்.
தர்க்கச் சூத்திரம்
புறவலிமை
↓
மையத்தன்மை
↓
பிரிவு
↓
எல்லை
↓
உண்மையான சார்பு விசாரணை
166 → 167 ஒரே வரியில்
166 — “வாழும் காலத்தை இறைநோக்கி பயன்படுத்து.”
↓
167 — “ஏனெனில் உலகின் மிகப் பெரிய அதிகாரமும் உயிரின் இறுதி பயணத்தில் நிரந்தர வலிமையாகாது.”
நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி
167-ல் திருமூலர் ஒருவனை முதலில் உலகத்தின் மையத்தில் நிறுத்துகிறார்; குடை, குதிரை, கொற்றவாள், மக்கள் அனைத்தும் அவனைச் சுற்றுகின்றன. பின்னர் போகும் அப்போது என்ற ஒரே சொற்றொடரில் அந்த மையத்தை உடைக்கிறார். இதன் மூலம் “உலகம் என்னைச் சுற்றுகிறது” என்ற அடையாளத்திலிருந்து “என் உயிருக்கு இறுதியில் உண்மையாகத் துணை நிற்பது எது?” என்ற ஞான விசாரணைக்குக் கொண்டுச் செல்கிறார்.
பாடல் 167 — சாதனை வாழ்வியல்
புறவலிமையை அகப் பொறுப்பாக மாற்றிக் கொள்வது
குடையுங் குதிரையுங் கொற்றவா ளுங்கொண்
டிடையுமக் கால மிருந்து நடுவே
புடைய மனிதனாற் போகுமப் போது
வடையு மிடம்வல மாயி ராமே. (167)
167-ஆம் பாடல் நமக்கு ஒரு முக்கியமான வாழ்வியல் கேள்வியை எழுப்புகிறது:
“என்னைச் சுற்றி எவ்வளவு வலிமை இருக்கிறது?” என்பதல்ல;
“என் வாழ்க்கையின் இறுதி நலனுக்கு உண்மையில் எது வலிமை?” என்பதே முக்கியம்.
அதிகாரம், பதவி, செல்வாக்கு, மக்கள் ஆதரவு ஆகியவை வாழ்வில் பயன்படத்தக்க சக்திகள். ஆனால் அவை நிரந்தர அடையாளமல்ல. எனவே அவற்றை பற்றாக அல்ல, பொறுப்பாகப் பயன்படுத்த வேண்டும்.
1. பதவியை அடையாளமாக அல்ல, பொறுப்பாகப் பார்
மனிதன் ஒரு காலத்தில்:
தலைவர்,
நிர்வாகி,
செல்வந்தர்,
அறிஞர்,
புகழ்பெற்றவர்
ஆக இருக்கலாம்.
ஆனால்:
“இந்தப் பதவியே நான்”
என்று எண்ணும்போது பற்று உருவாகிறது.
சரியான நிலை:
“இந்தப் பதவி எனக்கு ஒரு காலத்திற்கு வழங்கப்பட்ட பொறுப்பு”
என்று வாழ்தல்.
2. அதிகாரத்தை சேவையாக மாற்று
பாடலில் வரும் குடை, குதிரை, வாள் ஆகியவை புறவலிமையின் சின்னங்கள்.
இன்றைய வாழ்க்கையில் அவற்றுக்கு ஒப்பானவை:
இவை அனைத்தையும்:
தனிப்புகழ் → சேவை
அதிகாரம் → பொறுப்பு
செல்வாக்கு → நன்மை
என்று மாற்ற வேண்டும்.
3. “மக்கள் என்னைச் சுற்றி இருக்கிறார்கள்” என்ற மயக்கத்தைத் தளர்த்து
ஒருவர் புகழ் அல்லது அதிகாரத்தில் இருக்கும் போது:
பலர் சுற்றி இருப்பார்கள்.
ஆனால் அந்தச் சுற்றம்:
நிரந்தரமல்ல.
எனவே:
மக்களின் கவனத்தைத் தேடி வாழாமல்,
அவர்களின் வாழ்க்கைக்கு நன்மை சேர்க்கும் வகையில் வாழ வேண்டும்.
இதுவே:
பாராட்டு மையமான வாழ்க்கையிலிருந்து பயன் மையமான வாழ்க்கைக்கு மாற்றம்.
4. புற வெற்றியுடன் அக வெற்றியும் வளர வேண்டும்
வெற்றி பெற்றவராக இருப்பது நல்லது.
ஆனால்:
கோபத்தை வெல்ல முடியவில்லையெனில்?
அகந்தையை வெல்ல முடியவில்லையெனில்?
பற்றை விட முடியவில்லையெனில்?
புற வெற்றி முழுமையான வெற்றியாகாது.
எனவே:
வெளியில் முன்னேறு; உள்ளிலும் முதிர்ச்சி பெறு.
இதுவே 167-ன் யோக வாழ்வியல்.
5. செல்வம் இருக்கும் போது பகிர்ந்திடு
செல்வம்:
ஒரு காலத்திற்கு நமக்குக் கிடைத்த வலிமை.
அதை:
பாதுகாப்பு,
கல்வி,
குடும்ப நலம்,
சேவை,
தானம்,
சமூக நன்மை
ஆக மாற்ற வேண்டும்.
குவிக்கப்பட்ட செல்வம் புறவலிமை; நன்மையாகப் பயன்படுத்தப்பட்ட செல்வம் வாழ்வின் அர்த்தம்.
6. தலைமைப் பொறுப்பில் இருப்பவர்கள் — வாரிசு உருவாக்கு
ஒருவர் இல்லாவிட்டாலும் நல்ல பணி தொடர வேண்டும்.
எனவே:
“நான் தொடர வேண்டும்” என்பதல்ல; “நல்ல பணி தொடர வேண்டும்” என்பதே முதிர்ந்த தலைமை.
7. சமூக மரியாதையை உள்ளார்ந்த மதிப்பாக மாற்று
பிறர்:
மரியாதை தரலாம்.
ஆனால் அந்த மரியாதை:
நம்முடைய குணமாக மாற வேண்டும்.
அதாவது:
புகழ் → பணிவு
அதிகாரம் → பொறுப்பு
வெற்றி → நன்றி
என்று மாற்றப்பட வேண்டும்.
8. இறுதியில் என்ன உடன் வருகிறது என்று கேள்
தினசரி அல்லது வாரத்திற்கு ஒருமுறை கேட்கலாம்:
“என்னிடம் இருப்பதில் எது என்னுடன் தொடர்ந்து செல்லும்?”
பதவி?
செல்வம்?
புகழ்?
மக்கள் ஆதரவு?
அல்லது:
நான் வளர்த்த குணம், செய்த அறம், சாதனை, இறைநினைவு?
இந்தக் கேள்வி முன்னுரிமைகளைத் தெளிவுபடுத்தும்.
9. “வலம்” — இன்றைய வாழ்வில் என்ன?
பழைய உரையின் அடிப்படையில் வலம் = வலிமை.
அப்படியானால் நவீன சாதகரின் உண்மையான வலிமை:
இவை பதவி மாறினாலும் முழுமையாக அழியாத அக வளங்கள்.
10. தினசரி சுயவிசாரணை
மூன்று கேள்விகள்:
இதுவே 167-ஐ வாழ்வில் கொண்டு வருவதற்கான நேரடி வழி.
சாதனை வாழ்வியல் சாரம்
167-ஆம் பாடல் அதிகாரத்தையும் செல்வாக்கையும் துறக்கச் சொல்லவில்லை. அவற்றை நிரந்தரமான சுய அடையாளமாகப் பற்றாதே என்று சொல்லுகிறது. பதவி, செல்வம், புகழ், மக்கள் ஆதரவு ஆகியவை இருக்கும் காலத்தில் அவற்றை அறம், சேவை, பொறுப்பு, நன்மை ஆகியவற்றாக மாற்ற வேண்டும்.
உலகத்தில் நாம் எவ்வளவு மையமாக இருந்தாலும், உயிரின் ஆழமான பயணம் தனிப்பட்டது. அதனால்:
புற வலிமையை அகப் பக்குவமாக மாற்று.
அதிகாரத்தை சேவையாக மாற்று.
செல்வாக்கை நன்மையாக மாற்று.
வெற்றியை பணிவாக மாற்று.
மக்கள் ஆதரவை பொறுப்பாக மாற்று.
சாதனைச் சூத்திரம்
புறவலிமை
↓
பொறுப்பு
↓
சேவை
↓
பணிவு
↓
அக வலிமை
↓
இறைசார்பு
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
உலகம் நம்மைச் சுற்றி நிற்கும் காலத்தில் நாம் பெரியவர்களாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் உண்மையான பெருமை, அந்த வலிமையை எத்தனை பேரின் நன்மைக்காக மாற்றினோம் என்பதில்தான். பதவி முடியும்; புற ஆதரவு மாறும்; ஆனால் அறம், சேவை, சாதனை, இறைநினைவு ஆகியவற்றால் வளர்த்த அக வலிமையே வாழ்க்கையின் ஆழமான செல்வமாகும்.
பாடல் 167 — ஒரே பார்வையில் முழுச் சாரம்
புறவலிமையின் எல்லையும் உயிரின் உண்மையான சார்பும்
குடையுங் குதிரையுங் கொற்றவா ளுங்கொண்
டிடையுமக் கால மிருந்து நடுவே
புடைய மனிதனாற் போகுமப் போது
வடையு மிடம்வல மாயி ராமே. (167)
167-ஆம் பாடல் உலக வாழ்வில் மனிதன் பெறக்கூடிய உயர்ந்த புறவலிமைகளை ஒரே காட்சியில் முன்வைக்கிறது: குடை, குதிரை, கொற்றவாள், புடைசூழ்ந்த மனிதர்கள். இவை அனைத்தும் அதிகாரம், செல்வாக்கு, வெற்றி, சமூக மரியாதை ஆகியவற்றைக் குறிக்கும்.
ஆனால் பாடலின் மையம் அந்த வலிமைகளைப் புகழ்வதில் இல்லை. போகும் அப்போது என்ற திருப்பத்தில்:
“இவை அனைத்தும் இருக்கும்போதும் உயிரின் பிரிவைத் தடுக்க முடியுமா?”
என்ற கேள்வி எழுகிறது.
இதுவே பாடலின் மைய ஞானம்.
புற வலிமை உண்மையானது; ஆனால் இறுதியானது அல்ல
திருமூலர் அதிகாரம், வெற்றி, சமூக மரியாதை ஆகியவற்றை பொய்யென்று நிராகரிக்கவில்லை. அவை உலக வாழ்வில் உண்மையான சக்திகளாக இருக்கலாம்.
ஆனால்:
உலகத்தில் வலிமையாக இருப்பது, உயிரின் இறுதிப் பயணத்திலும் வலிமையாக இருப்பதில்லை.
இதனால்:
அதிகாரத்தை மறுப்பது அல்ல; அதன் எல்லையை அறிதல்
என்பதே சரியான வாசிப்பு.
“நடுவே” — உலக மையம்
வாழும் போது ஒருவர்:
மக்கள் நடுவில்,
அதிகாரத்தின் நடுவில்,
புகழின் நடுவில்
இருக்கலாம்.
அவர் உலகத்தின் மையம் போலத் தோன்றலாம்.
ஆனால்:
“போகும் அப்போது”
அந்த மையம் கலைகிறது.
இதனால் பாடல்:
“நான் வகிக்கும் பதவி”
மற்றும்
“நான் யார்?”
என்பவற்றை வேறுபடுத்துகிறது.
“வலம்” — உண்மையான வலிமை எது?
பழைய உரையின் அடிப்படையில் வலம் என்பது வலிமை.
இதனால் பாடலின் தொடக்கமும் முடிவும் ஒன்றோடொன்று எதிரொலிக்கின்றன.
தொடக்கத்தில்:
குடை, குதிரை, வாள், மக்கள்
இவை வலிமையாகத் தோன்றுகின்றன.
இறுதியில்:
உயிருக்கு உண்மையில் எது வலிமை?
என்ற கேள்வி எழுகிறது.
இதனால் வலிமையின் வரையறை மாறுகிறது:
பிறரை ஆளும் சக்தி
↓
உயிரின் நலனுக்கு உண்மையாகத் துணை நிற்கும் சக்தி
சைவ ஞானப் பார்வை
பதவி, புகழ், செல்வம், அதிகாரம் ஆகியவை:
உயிரின் நிலையான இயல்பு அல்ல.
அவை:
உலக வாழ்க்கையில் கிடைத்த தற்காலிக அடையாளங்கள்.
எனவே:
“நான் தலைவர்”
“நான் செல்வந்தன்”
“நான் அதிகாரமுள்ளவன்”
என்ற அடையாளங்கள் முழுமையான நான் அல்ல.
இதுவே உடல்–உலக அடையாளத்தைத் தாண்டிய ஞான விசாரணைக்கான கதவு.
யோகப் பார்வை
புற உலகை வெல்வதற்கு முன்:
அக உலகை வெல்ல வேண்டும்.
கொற்றவாள் வெளி எதிரியை வெல்லலாம்.
ஆனால்:
அகந்தை, ஆசை, கோபம், பற்று
ஆகியவற்றை வெல்ல வேறு வகையான சாதனை தேவை.
எனவே:
புற வெற்றி + அக முதிர்ச்சி
இரண்டும் சேர வேண்டும்.
ஆகமப் பார்வை
பதவி, செல்வம், செல்வாக்கு ஆகியவை:
இறைசேவைக்கும் தர்மப் பணிக்கும் பயன்படுத்தப்படலாம்.
இதனால்:
அதிகாரம் → சேவை
செல்வம் → பகிர்வு
புகழ் → பொறுப்பு
வெற்றி → பணிவு
என்று மாற்றப்பட வேண்டும்.
தந்திரப் பார்வை
குடை, குதிரை, வாள் ஆகியவற்றை ஆதாரமின்றி சக்ரம், நாடி, சக்தி போன்ற மறைமொழிகளாக எடுத்துக்கொள்ளத் தேவையில்லை.
இப்பாடலின் பாதுகாப்பான தாந்திரிகச் சாரம்:
சக்தி கிடைத்தால் அதைப் பற்றாதே; உயர்ந்த நோக்கில் பயன்படுத்து.
அதிகாரம்:
அகந்தையை வளர்த்தால் பந்தம்.
அதே அதிகாரம்:
தர்மம் மற்றும் சேவையில் பயன்படுத்தப்பட்டால் சாதனக் கருவி.
166 → 167
166:
உடலும் உயிரும் ஒன்றாக இருக்கும் காலத்தை இறைநோக்கி பயன்படுத்து.
167:
உலக வலிமை எவ்வளவு இருந்தாலும் அது உயிரின் இறுதி ஆதாரம் அல்ல.
இதன் முன்னேற்றம்:
வாழ்வுவாய்ப்பு → பொறுப்பு → அதிகாரத்தின் எல்லை → உண்மையான சார்பு
மொத்த ஞானச் சாரம்
167-ஆம் பாடல் மனிதனின் புறவலிமையை உயர்த்திக் காட்டி, அதன் எல்லையை வெளிப்படுத்துகிறது. குடை, குதிரை, கொற்றவாள், புடைசூழ்ந்த மக்கள் ஆகியவை ஒருவரை உலக வாழ்வின் மையத்தில் நிறுத்தலாம். ஆனால் போகும் அப்போது அவற்றின் வரம்பு வெளிப்படுகிறது.
இதனால் திருமூலர் புறவலிமையை நிராகரிக்கவில்லை; அதை நிரந்தரமான சுய அடையாளமாகப் பற்ற வேண்டாம் என்று கற்பிக்கிறார். உலகத்தில் கிடைத்த பதவி, செல்வம், புகழ், செல்வாக்கு ஆகியவற்றை அறம், சேவை, பகிர்வு, பொறுப்பு, இறைநோக்கு ஆகியவற்றாக மாற்றினால் மட்டுமே அவை ஆன்மிகப் பயனுடையதாகின்றன.
பாடல் இறுதியில் எழுப்பும் அடிப்படை ஞானக் கேள்வி:
“என்னைச் சுற்றி எவ்வளவு சக்தி இருக்கிறது?” என்பதல்ல;
“என் உயிருக்கு உண்மையில் என்ன துணை?” என்பதே.
ஞானச் சூத்திரம்
புறவலிமை
↓
அதிகாரம்
↓
மையத்தன்மை
↓
பிரிவு
↓
எல்லை
↓
உண்மையான சார்பு விசாரணை
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
உலகம் நம்மைச் சுற்றி நிற்கும் போது நாம் வலிமையானவர்களாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் உயிரின் இறுதிப் பயணத்தில் அந்தப் புற வலிமைகள் அனைத்திற்கும் எல்லை உண்டு. எனவே அதிகாரத்தைப் பற்றாதே; அதை சேவையாக மாற்று. வெற்றியைப் பற்றாதே; அதை பணிவாக மாற்று. உலகத்தின் மையத்தில் நின்றாலும், உயிரின் உண்மையான சார்பை மறந்துவிடாதே.
திருச்சிற்றம்பலம்.