அன்பர்களே,
நீங்கள் திருமந்திரத்தின் ஒரு மந்திரத்திற்கான பொருளையும், அதன் யோக–ஆகம–தந்திர விளக்கத்தையும் வாசித்துள்ளீர்கள்.
ஆனால், உங்களிடம் ஒரு கேள்வி…
திருமந்திரத்தைப் பற்றி அறிந்தீர்களா?
அல்லது
திருமந்திரத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கிவிட்டீர்களா?
இவை இரண்டும் ஒன்றல்ல.
திருமூலர் அருளிய ஒவ்வொரு திருமந்திரமும், வெறும் பாடல் அல்ல; ஒரு வருட தவத்தின் அனுபவச் சுருக்கம். அந்த அனுபவத்தை வெறும் வாசிப்பால் மட்டுமே முழுமையாகப் பெற முடியாது. அறிவு வழியைக் காட்டும்; ஆனால் சாதனையே அந்த வழியில் நம்மை நடத்தும்.
அதனால்தான், எமது குருநாதர் அகஸ்திய குலபதி ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனன் அவர்கள், திருமந்திரத்தை வெறும் நூலாக அல்ல, வாழ்வாக மாற்றும் ஒரு தனித்துவமான சாதனை முறையாக திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையை வகுத்துத் தந்துள்ளார்.
இந்த எழுத்துச் சாதனை என்பது,
ஒரு புத்தகத்திலிருந்து இன்னொரு புத்தகத்திற்கு சொற்களை நகலெடுக்கும் செயல் அல்ல.
இது,
நாள்தோறும் ஒரே ஒரு மந்திரத்தை மட்டுமே எழுதும் இந்த ஒழுக்கம், மனத்தின் அவசரத்தைக் குறைத்து, பொறுமையையும், கவனத்தையும், உள்ளுணர்வையும் வளர்க்கிறது. காலப்போக்கில், திருமந்திரம் ஒரு நூலாக உங்கள் கையில் இருப்பதில்லை; அது உங்கள் சிந்தனையிலும், சொல்லிலும், செயலிலும் வெளிப்படத் தொடங்கும்.
திருமந்திரத்தைப் படித்தவர்கள் பலர் இருக்கலாம்.
திருமந்திரத்தை வாழ்ந்தவர்கள் சிலரே.
அந்த அரிய சாதகர்களின் வரிசையில் நீங்கள் இணைவதற்கான அழைப்பே திருமந்திர எழுத்துச் சாதனை.
நீங்களும் இந்த அருள் யாத்திரையில் இணைந்து,
ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு மந்திரம்,
ஒவ்வொரு மந்திரத்திலும் ஒரு புதிய விழிப்பு,
ஒவ்வொரு விழிப்பிலும் சிவத்தை நோக்கிய ஒரு புதிய படி எடுத்து வையுங்கள்.
வாருங்கள்!
திருமந்திரத்தை வெறும் வாசிப்பதிலிருந்து, அதை வாழும் ஆன்மிகப் பயணத்திற்கு ஒன்றாக முன்னேறுவோம்.
திருமந்திர அரண்மனை – உலகளாவிய திருமந்திர குருகுலம்
திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையில் இணைந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள், கீழ்வரும் விண்ணப்படிவத்தை நிரப்பி திருமந்திர அரண்மனை திருமூலர் குருகுலத்தில் இணையுங்கள்.
📝 விண்ணப்படிவம் →
திருமூலர் படிக்கட்டு - 168
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஅறுபத்தெட்டாவது படிக்கட்டில் (168) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
காக்கை கவரிலென் கண்டார் பழிக்கிலென்
பாற்றுளிப் பெய்யிலென் பல்லோர் பழிக்கிலென்
றோற்பையு ணின்று தொழிலறச் செய்தூட்டுங்
கூத்தன் புறப்பட்டுப் போனவிக் கூட்டையே. (168)
சந்தி பிரித்த வடிவம்
காக்கை கவரில் என்? கண்டார் பழிக்கில் என்?
பாற்றுளி பெய்யில் என்? பல்லோர் பழிக்கில் என்?
தோற்பையுள் நின்று தொழில் அறச் செய்து ஊட்டும்
கூத்தன் புறப்பட்டுப் போன இக் கூட்டையே.
யோக–ஆகம–தந்திர–சைவத் தத்துவ ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
கூத்தன் புறப்பட்ட பின் உடலுக்குரிய புகழும் இகழ்ச்சியும்
காக்கை கவரிலென் கண்டார் பழிக்கிலென்
பாற்றுளிப் பெய்யிலென் பல்லோர் பழிக்கிலென்
றோற்பையு ணின்று தொழிலறச் செய்தூட்டுங்
கூத்தன் புறப்பட்டுப் போனவிக் கூட்டையே. (168)
168-ஆம் பாடல் யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தின் முக்கியமான ஞான முடிவுகளில் ஒன்றை முன்வைக்கிறது. உயிருடன் இருந்தபோது “மனிதன்” என்று அறியப்பட்ட உடல், கூத்தன் எனப்படும் உயிர் புறப்பட்ட பின் அதே நிலையிலில்லை. எஞ்சியிருப்பது இக் கூட்டை — உயிரற்ற உடற்கூடு.
இதனால் பாடலின் அடிப்படை வேறுபாடு:
உயிருள்ள யாக்கை ≠ உயிர் நீங்கிய உடற்கூடு
என்பதாகும்.
“தோற்பை” — உடலை இழிவுபடுத்தும் சொல்லா?
உடலை தோற்பை என்று கூறுவது உடலை வெறுக்கச் செய்வதற்காக அல்ல.
முந்தைய பாடல்களில் திருமூலர் உடலை:
எனப் பல உருவகங்களால் விளக்கியுள்ளார்.
இங்கு தோற்பை என்ற உருவகம் ஒரு குறிப்பிட்ட உண்மையை மட்டும் முன்னிறுத்துகிறது:
உடல் ஒரு தாங்கும் அமைப்பு; அதனுள் உயிர் தொடர்புபட்டு இருக்கும்போதே அது உயிருள்ள மனித யாக்கையாகச் செயற்படுகிறது.
எனவே:
உடலை இகழ்வதும் தவறு; உடலையே முழுமையான “நான்” என்று கொள்வதும் தவறு.
“கூத்தன்” — உயிரும் உடலும்
மரபுரையின் அடிப்படையில் கூத்தன் இங்கு உயிரைக் குறிக்கிறது.
இந்த உருவகம் மிக நுட்பமானது.
கூத்தன்:
ஒரு வேடத்தை ஏற்று ஆடுகிறான்.
ஆட்டம் முடிந்ததும்:
அந்த வேடத்திலிருந்து நீங்குகிறான்.
அதுபோல உயிர்:
உடலோடு தொடர்புபட்டு உலக அனுபவங்களில் செயல்படுகிறது; பின்னர் அந்த உடலிலிருந்து பிரிகிறது.
இதனை மிகத் துல்லியமாகச் சொல்ல வேண்டுமானால்:
உடல் உயிரின் நிரந்தர அடையாளம் அல்ல; உயிர் உலக அனுபவம் பெறும் காலவரம்புடைய கருவி.
சைவ ஞானப் பார்வை — “உடலே நான்” என்ற அடையாளத்தின் சோதனை
பாடலின் மிக ஆழமான கேள்வி:
உயிர் போன பின்னும் உடல் இருக்கிறது; அப்படியானால் உடலே முழுமையான மனிதன் தானா?
சைவசித்தாந்தத்தில்:
உடல் வேறு; உயிர் வேறு.
உடல் மாயையின் காரியமாக உயிரின் அனுபவத்திற்குரிய கருவியாக அமைகிறது; உயிர் அதன் வழியே அனுபவித்து வினைப்பயனை எதிர்கொள்கிறது.
எனவே மரணம்:
உயிர் முற்றிலும் இல்லாமற் போதல்
என்று இப்பாடலில் காட்டப்படவில்லை.
மாறாக:
கூத்தன் புறப்பட்டுப் போகிறான்.
இதனால் உடல்–உயிர் வேறுபாடு வலுப்பெறுகிறது.
புகழும் இகழ்ச்சியும் யாருக்குரியது?
முதல் இரண்டு அடிகளின் தொடர்ச்சியான:
“என்?”
என்ற கேள்விகளே பாடலின் ஞானத் தாக்கம்.
காக்கை கவர்ந்தால் என்ன?
கண்டவர் பழித்தால் என்ன?
பால் தெளித்தால் என்ன?
மரபுவாசிப்பின்படி பலர் போற்றினால் என்ன?
ஏன்?
புகழையும் இகழ்ச்சியையும் அனுபவித்த உயிர் அந்த உடலில் இனி இல்லை.
இதனால் திருமூலர் வாழும் மனிதனையும் நோக்கி மறைமுகமாக ஒரு கேள்வியை எழுப்புகிறார்:
இறுதியில் பொருளற்றதாகிவிடும் பிறர் புகழையும் பழியையும் ஏன் வாழ்நாளின் மிகப் பெரிய அளவுகோலாக வைத்திருக்கிறாய்?
இதுவே பாடலின் ஆழமான வாழ்வியல் தத்துவம்.
புகழை நிராகரிக்கிறாரா?
இல்லை.
நல்ல செயலுக்குக் கிடைக்கும் மரியாதை சமூக வாழ்வில் பயனுள்ளதாக இருக்கலாம். அதேபோல் தவறுக்குக் கிடைக்கும் விமர்சனமும் திருத்தத்திற்கு உதவலாம்.
திருமூலர் உடைப்பது:
“பிறர் என்னைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதே என் மதிப்பு”
என்ற அடையாளம்.
எனவே:
புகழ் ≠ நான்
பழி ≠ நான்
புகழும் பழியும் உலக அனுபவத்தின் நிகழ்வுகள்; உயிரின் அடிப்படை இயல்பு அல்ல.
ஆகமப் பார்வை — ஈமச் சடங்கை மறுப்பதாகப் படிக்க வேண்டாம்
பாற்றுளி பெய்யில் என்? என்பதைக் கொண்டு:
“இறுதிச் சடங்குகள் அனைத்தும் அர்த்தமற்றவை”
என்று முடிவு செய்வது அளவுக்கு மீறிய வாசிப்பு.
ஆகம–சமய மரபுகளில் இறுதிச் சடங்குகளுக்கு தனியான சமய, சமூக, உறவியல் நோக்கங்கள் உள்ளன.
இப்பாடலின் மையம் வேறு:
சடங்கு உயிரற்ற உடலை மீண்டும் உயிருள்ள மனிதனாக்குவதில்லை.
அதாவது:
சடங்கின் இடம் ஒன்று; உயிர்–உடல் உண்மையை அறிதல் வேறு.
இரண்டையும் குழப்ப வேண்டாம்.
யோகப் பார்வை — கூத்தன் உள்ளிருக்கும்போதே சாதனை
கூத்தன் உடலுக்குள் இருக்கும் காலத்தில்:
உடல் செயற்படுகிறது.
அந்தக் காலத்தில்தான்:
கூத்தன் புறப்பட்ட பின்:
உடலை மற்றவர்கள் நகர்த்துகிறார்கள்.
இதனால் யோகப் பார்வையில் மிகத் தெளிவான செய்தி:
உடல் உன் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும்போதே அதைச் சாதனைக்குப் பயன்படுத்து.
கர்மப் பார்வை — பிறர் கருத்தை விட வாழ்ந்த செயல் முக்கியம்
உயிர் பிரிந்த பின் ஒருவர் பற்றி:
சிலர் புகழலாம்;
சிலர் குறை கூறலாம்.
ஆனால் அந்த சமூக மதிப்பீடுகள் அவர் வாழ்ந்த வாழ்க்கையைப் பின்னோக்கி மாற்றுவதில்லை.
இதனால்:
நான் எப்படி தோன்றுகிறேன்?
என்ற கேள்வியை விட,
நான் எப்படி வாழ்கிறேன்?
என்ற கேள்வியே முக்கியம்.
இது கர்மப் பொறுப்பின் மையம்.
தந்திரப் பார்வை — உடல் சாதனப் பாத்திரம்
தோற்பை, கூத்தன், கூட்டை போன்றவற்றை நாடி, சக்ரம், குண்டலினி போன்ற மறைகுறிகளாக மாற்ற ஆதாரம் இல்லை.
இங்கு பாதுகாப்பான தாந்திரிக உண்மை:
உயிரோடு தொடர்புடைய உடலே அனுஷ்டானக் களம்.
உடல் இருக்கும் காலத்தில்:
மந்திரம், நியாசம், பூஜை, தியானம், சேவை
நிகழ்கின்றன.
அதனால் உடல்:
நிரந்தர சுயம் அல்ல;
ஆனால்:
அரிய சாதனப் பாத்திரம்.
167 → 168 — அதிகாரத்திலிருந்து சமூக மதிப்பீட்டிற்கும் அப்பால்
167:
குடை, குதிரை, வாள், மக்கள் — புற அதிகாரத்திற்கு எல்லை உண்டு.
168:
புகழும் பழியும் கூட உயிரின் இறுதி உண்மையை மாற்றுவதில்லை.
அதாவது திருமூலர் அடுக்கடுக்காக உடைப்பது:
உடைமை → பதவி → அதிகாரம் → மக்கள் ஆதரவு → புகழ் / பழி → உடல் அடையாளம்
இறுதியில் எஞ்சும் கேள்வி:
“இவற்றை எல்லாம் அனுபவித்த உயிரின் உண்மையான இயல்பு என்ன?”
ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
168-ஆம் பாடல் உயிருள்ள மனிதனையும் உயிரற்ற உடற்கூட்டையும் தெளிவாக வேறுபடுத்துகிறது. தோற்பைக்குள் இருந்து உடலைச் செயற்படுத்திய கூத்தன் புறப்பட்ட பின், அந்த உடலுக்குக் காக்கை செய்யும் தீங்கோ, மனிதர் தரும் இகழ்ச்சியோ, சடங்காகச் செய்யப்படும் மரியாதையோ, மரபுவாசிப்பின்படி கிடைக்கும் புகழோ, உயிர் பிரிந்த அடிப்படை உண்மையை மாற்றுவதில்லை.
இதன் மூலம் திருமூலர் உடலை இழிவுபடுத்துவதில்லை; மாறாக உடலையே முழுமையான “நான்” என்று கொள்ளும் மயக்கத்தை உடைக்கிறார். அதேபோல் மனித வாழ்க்கையை இயக்கும் மற்றொரு பெரிய பந்தமான பிறர் என்னைப் பற்றி என்ன நினைப்பார்கள்? என்ற சமூக அடையாளத்தையும் கேள்விக்குட்படுத்துகிறார்.
சைவ ஞானத்தில் உடல் உயிரின் கருவி; யோகத்தில் அது சாதனத்திற்கான வாய்ப்பு; ஆகமத்தில் அது வழிபாட்டின் சாதனம்; தாந்திரிகப் பார்வையில் அது அனுஷ்டானக் களம். ஆனால் இவை அனைத்தும் கூத்தன் உள்ளிருக்கும்போதே.
எனவே இப்பாடலின் மைய ஞானம்:
உடல் இருக்கும் போது அதைச் சாதனைக்குப் பயன்படுத்து; பிறர் புகழை வாழ்க்கையின் இலக்காகவும், பிறர் பழியை உன் அடையாளமாகவும் மாற்றாதே. உயிர் நீங்கிய பின் எஞ்சும் உடற்கூட்டைக் காட்டிலும், உயிரோடு இருக்கும் போது நீ எவ்வாறு வாழ்ந்தாய் என்பதே முக்கியம்.
ஞானச் சூத்திரம்
கூத்தன் உள்ளே
↓
உடல் செயற்படுகிறது
↓
வாழ்வு + செயல் + சாதனை
↓
கூத்தன் புறப்படுகிறான்
↓
உடற்கூடு எஞ்சுகிறது
↓
புகழ் / பழி / புறச் செயல்
↓
உயிரின் உண்மையை மாற்றாது
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
உயிரோடு இருக்கும் போது மனிதன் புகழையும் பழியையும் பெரிதாகக் கருதுகிறான்; உயிர் புறப்பட்ட பின் அதே உடலை ஒருவர் போற்றினாலும் மற்றொருவர் பழித்தாலும் அதன் அடிப்படை நிலை மாறுவதில்லை. ஆகவே திருமூலர் கேட்பது: “பிறர் உன்னை எப்படி மதிப்பிடுகிறார்கள்?” என்பதல்ல — “கூத்தன் உள்ளிருக்கும்போது இந்த அரிய யாக்கையை நீ எதற்குப் பயன்படுத்தினாய்?” என்பதே.
பாடல் 168 — தர்க்கக் கட்டமைப்பு
உடல் அடையாளத்திலிருந்து புகழ்–பழி அப்பாற்பட்ட உயிர் விசாரணைக்கு
காக்கை கவரிலென் கண்டார் பழிக்கிலென்
பாற்றுளிப் பெய்யிலென் பல்லோர் பழிக்கிலென்
றோற்பையு ணின்று தொழிலறச் செய்தூட்டுங்
கூத்தன் புறப்பட்டுப் போனவிக் கூட்டையே. (168)
168-ஆம் பாடலின் தர்க்கம் ஒரு தெளிவான மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது:
உயிரற்ற உடலுக்குப் பிறர் என்ன செய்கிறார்கள்?
↓
அவை ஏன் அடிப்படையானவை அல்ல?
↓
ஏனெனில் அதைச் செயற்படுத்திய “கூத்தன்” புறப்பட்டுப் போயிற்று.
இதுவே பாடலின் முழு காரண–விளைவு அமைப்பு.
1. 167 → 168 : புறவலிமையிலிருந்து புறமதிப்பீட்டிற்கான நகர்வு
167-ல் திருமூலர்:
குடை, குதிரை, கொற்றவாள், மக்கள்
என்ற புற அதிகாரங்களின் எல்லையைச் சுட்டினார்.
168-ல் அவர் இன்னும் நுணுக்கமான பந்தத்தை எடுத்துக்கொள்கிறார்:
புகழ் மற்றும் பழி.
அதாவது:
167 — “என்னிடம் என்ன இருக்கிறது?”
168 — “பிறர் என்னைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள்?”
என்ற இரண்டு உலக அடையாளங்களும் அடுத்தடுத்து சோதிக்கப்படுகின்றன.
2. முதல் இரண்டு அடிகள் — நான்கு “என்?” வினாக்கள்
பாடலின் தொடக்கம் தொடர்ச்சியான கேள்விகளால் அமைந்துள்ளது:
காக்கை கவரில் என்?
கண்டார் பழிக்கில் என்?
பாற்றுளி பெய்யில் என்?
பல்லோர் பழிக்கில் / பழிச்சில் என்?
இந்த மீளும் என்?:
“அதனால் அடிப்படையில் என்ன மாறுகிறது?”
என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது.
இதனால் திருமூலர் நிகழ்வுகளை விவரிப்பதில்லை; அவற்றின் மதிப்பை விசாரிக்கிறார்.
3. முதல் அடி — உடலின் புற இழிவு
காக்கை கவரிலென் கண்டார் பழிக்கிலென்
இங்கு இரண்டு புறச் செயல்கள்:
காக்கை கவர்தல்
மனிதர் பழித்தல்
ஒன்று:
உடல்மீது நிகழும் செயல்.
மற்றொன்று:
சமூக மதிப்பீடு.
இரண்டையும் ஒரே என்? வினாவுக்குள் கொண்டு வந்து:
உயிரற்ற உடலின் உண்மையான நிலையை இவை மாற்றுகின்றனவா?
என்று கேட்கிறார்.
4. இரண்டாம் அடி — சடங்கு மற்றும் சமூக மரியாதை
பாற்றுளிப் பெய்யிலென் பல்லோர் பழிக்கிலென்
மரபுவாசிப்பான பழிச்சில் என்பதை எடுத்தால், இங்கு மிக அழகான எதிரிணை கிடைக்கிறது:
பழி ↔ புகழ்
மேலும்:
அலட்சியம் ↔ மரியாதைச் சடங்கு
என்ற இரட்டை எதிரிணையும் உள்ளது.
இதனால் பாடல் காட்டுவது:
உயிர் பிரிந்த உடலின் அடிப்படை நிலையை
இகழ்ச்சியும் மாற்றாது; மரியாதையும் மாற்றாது.
5. ஏன் காரணம் முதல் இரண்டு அடிகளில் சொல்லப்படவில்லை?
முதல் இரண்டு அடிகளை மட்டும் வாசித்தால்:
“எதுவும் பொருட்டல்ல”
என்ற கடுமையான முடிவு போல தோன்றலாம்.
ஆனால் திருமூலர் காரணத்தை மூன்றாம், நான்காம் அடிகளில் தருகிறார்.
இதுவே பாடலின் முக்கிய தர்க்க அமைப்பு:
முதலில் கேள்வி
↓
பின்னர் காரணம்
6. மூன்றாம் அடி — உடலின் உண்மையான செயற்பாட்டு நிலை
தோற்பையுள் நின்று தொழிலறச் செய்தூட்டும்
இங்கு உடல்:
தோற்பை
என்று அழைக்கப்படுகிறது.
ஆனால் முக்கியமானது:
அந்தத் தோற்பை தனியாகச் செயற்படவில்லை.
அதனுள் நின்று:
ஏதோ ஒன்று செயற்படுத்தியது.
இதுவே அடுத்த அடியில் கூத்தன் என்று பெயரிடப்படுகிறது.
7. நான்காம் அடி — முழுப் பாடலின் காரணச் சாவி
கூத்தன் புறப்பட்டுப் போனவிக் கூட்டையே
இதுவே முதல் இரண்டு அடிகளின் எல்லா என்? வினாக்களுக்கும் பதில்.
ஏன் காக்கை கவர்ந்தாலும் அடிப்படை மாற்றமில்லை?
கூத்தன் போய்விட்டான்.
ஏன் பழி அல்லது புகழால் நிலை மாறவில்லை?
கூத்தன் போய்விட்டான்.
ஏன் புறச் செயற்பாடுகள் உடலை உயிருள்ள மனிதனாக்கவில்லை?
கூத்தன் போய்விட்டான்.
இதனால்:
காரணம் = உயிரின் பிரிவு
விளைவு = உடல் வெறுங்கூடாக மாறுதல்
8. “கூத்தன்” ↔ “கூட்டை” — சொல்லியக்கத்தின் நுட்பம்
பாடலின் மிகச் சிறந்த இலக்கிய அமைப்புகளில் ஒன்று:
கூத்தன்
↓
கூட்டை
கூத்தன் இருக்கும்போது:
இயக்கம், செயல், அனுபவம்.
கூத்தன் புறப்பட்ட பின்:
கூட்டை மட்டும்.
இது ஒரு சொல்லியல் எதிர்மாற்றம்:
செயற்படும் உயிர் → செயலற்ற உடற்கூடு
என்பதை மிகச் சுருக்கமாகக் காட்டுகிறது.
9. “தோற்பை” ↔ “கூட்டை” — உடலின் இரண்டு நிலைகள்
மூன்றாம் அடியில்:
தோற்பை
நான்காம் அடியில்:
கூட்டை
முதல் சொல்:
உயிரோடு தொடர்புடைய உடலைத் தாங்கும் பாத்திரமாகக் காட்டுகிறது.
இரண்டாவது:
உயிர் நீங்கிய பின் எஞ்சும் அமைப்பைக் காட்டுகிறது.
இதன் மூலம்:
உடல் ஒரே பொருளாக இருந்தாலும் அதன் நிலை உயிரின் தொடர்பால் மாறுகிறது.
10. 168-ன் மையத் தர்க்க எதிரிணைகள்
உயிருடன் ↔ உயிரின்றி
செயற்பாடு ↔ செயலின்மை
கூத்தன் ↔ கூட்டை
புகழ் ↔ பழி
மரியாதை ↔ அலட்சியம்
இவையனைத்தும் ஒரே முடிவை நோக்கிச் செல்கின்றன:
உயிர் புறப்பட்ட பின் புறமதிப்பீடுகள் அடிப்படை உண்மையை மாற்ற முடியாது.
11. இது “பிறர் கருத்து தேவையில்லை” என்ற சாதாரண உளவியல் செய்தியா?
இல்லை.
பாடல்:
“யாருடைய கருத்தையும் கவனிக்க வேண்டாம்”
என்று சொல்லவில்லை.
அதன் தர்க்கம் ஆழமானது:
பிறர் கருத்து உன் இறுதி ontological மதிப்பை நிர்ணயிக்காது.
அதாவது:
புகழ் கிடைக்கலாம்,
பழி கிடைக்கலாம்;
ஆனால்:
அவை உயிரின் உண்மையான நிலையை உருவாக்குவதில்லை.
12. 166–168 தொடரின் உச்சநிலை
166:
வாழும் காலத்தை இறைநோக்கி பயன்படுத்து.
167:
புற அதிகாரம் இறுதி ஆதாரம் அல்ல.
168:
புகழும் பழியும் கூட இறுதி அளவுகோல் அல்ல.
இதனால் மூன்று பாடல்களும் சேர்ந்து:
வாழ்வுவாய்ப்பு → அதிகாரத்தின் எல்லை → சமூக மதிப்பீட்டின் எல்லை
என்ற ஒழுங்கை அமைக்கின்றன.
இறுதியில் கேள்வி:
அப்படியானால் உயிரின் உண்மையான மதிப்பு எதில்?
முழுத் தர்க்க வரைபடம்
காக்கை கவர்தல்
↓
மக்கள் பழித்தல்
↓
சடங்கு / மரியாதை
↓
புகழ் / பழி
↓
“அதனால் என்ன?”
↓
தோற்பை
↓
அதனுள் செயற்பட்ட கூத்தன்
↓
கூத்தன் புறப்படுதல்
↓
கூட்டை மட்டும் எஞ்சுதல்
↓
புறமதிப்பீட்டின் எல்லை
தர்க்க இடம்
168-ஆம் பாடல், 167-ல் அதிகாரம், வெற்றி, மக்கள் ஆதரவு போன்ற புறவலிமைகளின் எல்லையை வெளிப்படுத்திய பின், மனிதனைப் பிணைக்கும் இன்னொரு ஆழமான வெளிச்சார்பான புகழ்–பழி மதிப்பீட்டையும் சோதிக்கிறது. முதல் இரண்டு அடிகளில் என்? என்ற தொடர்ச்சியான வினாக்களால் காக்கை கவர்தல், மனிதர் பழித்தல், சடங்கு மரியாதை, புகழ்ச்சி அல்லது பழி ஆகிய அனைத்தையும் கேள்விக்குட்படுத்தி, மூன்றாம்–நான்காம் அடிகளில் அவற்றின் காரணத்தை வெளிப்படுத்துகிறது: உடலாகிய தோற்பைக்குள் இருந்து அதைச் செயற்படுத்திய கூத்தன் புறப்பட்டுப் போயிற்று; எஞ்சியது கூட்டை. ஆகவே பாடலின் தர்க்கத்தில் மையம் உடலை இகழ்வதில் அல்ல; உயிருள்ள மனிதனையும் உயிரற்ற உடற்கூட்டையும் வேறுபடுத்துவதிலும், உயிர் நீங்கிய பின் புகழும் பழியும் அதன் அடிப்படை நிலையை மாற்ற முடியாது என்பதை உணர்த்துவதிலும் உள்ளது. இதன் மூலம் “என்னிடம் என்ன இருக்கிறது?” என்ற 167-ன் விசாரணை, “பிறர் என்னைப் பற்றி என்ன சொல்கிறார்கள்?” என்ற 168-ன் விசாரணையாக ஆழமடைந்து, இரண்டையும் தாண்டி “உயிரின் உண்மையான மதிப்பு எதில்?” என்ற ஞானக் கேள்வியைத் திறக்கிறது.
தர்க்கச் சூத்திரம்
உயிர் இருக்கிறது
↓
உடல் செயற்படுகிறது
↓
உயிர் புறப்படுகிறது
↓
உடற்கூடு எஞ்சுகிறது
↓
புகழ் / பழி / சடங்கு
↓
அடிப்படை நிலையை மாற்றாது
167 → 168 ஒரே வரியில்
167 — “புற அதிகாரம் உயிரின் இறுதி வலிமை அல்ல.”
↓
168 — “புற மதிப்பீடும் உயிரின் இறுதி மதிப்பு அல்ல.”
நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி
168-ல் திருமூலர் முதலில் “காக்கை கவர்ந்தால் என்ன? மக்கள் பழித்தால் என்ன? மரியாதை செய்தால் என்ன?” என்று கேட்கிறார்; பின்னர் காரணத்தைச் சொல்கிறார் — உடலைச் செயற்படுத்திய கூத்தன் புறப்பட்டுப் போயிற்று. எனவே பாடலின் முடிவு “உடல் ஒன்றுமில்லை” என்பதல்ல; “உயிருள்ள மனிதனின் மதிப்பை உயிரற்ற உடற்கூட்டிற்குப் பிறர் தரும் புகழாலும் பழியாலும் அளவிட முடியாது” என்பதே.
பாடல் 168 — சாதனை வாழ்வியல்
பிறர் பார்வையைத் தாண்டி, உயிரோடு இருக்கும் காலத்தை அர்த்தமுள்ளதாக்குதல்
காக்கை கவரிலென் கண்டார் பழிக்கிலென்
பாற்றுளிப் பெய்யிலென் பல்லோர் பழிக்கிலென்
றோற்பையு ணின்று தொழிலறச் செய்தூட்டுங்
கூத்தன் புறப்பட்டுப் போனவிக் கூட்டையே. (168)
168-ஆம் பாடலின் வாழ்வியல் மையம்:
உயிரோடு இருக்கும்போது எப்படி வாழ்கிறோம் என்பதே முக்கியம்; உயிர் நீங்கிய பின் பிறர் புகழ்ந்தாலும் பழித்தாலும் அது வாழ்ந்த வாழ்க்கையை மாற்றாது.
இப்பாடல் உடலை அலட்சியம் செய்யச் சொல்லவில்லை. மாறாக:
உடல் இருக்கும் காலத்திலேயே அதைச் சரியாகப் பயன்படுத்து; பிறர் மதிப்பீட்டை வாழ்க்கையின் மையமாக மாற்றாதே.
1. “பிறர் என்ன நினைப்பார்கள்?” என்ற பற்றைத் தளர்த்து
மனிதன் பல முடிவுகளை:
“மக்கள் என்ன சொல்வார்கள்?”
“என்னை எப்படி மதிப்பிடுவார்கள்?”
“என் புகழ் என்ன ஆகும்?”
என்ற எண்ணத்தின் அடிப்படையில் எடுக்கிறான்.
168 நினைவூட்டுவது:
பிறர் பார்வை வாழ்க்கையின் இறுதி அளவுகோல் அல்ல.
அதனால்:
விமர்சனத்தை முற்றிலும் புறக்கணிக்காதே;
புகழை முழுமையாக நம்பாதே.
இரண்டையும்:
சுயதிருத்தத்திற்கான தகவல்
என்று மட்டும் பார்.
2. புகழும் பழியும் இரண்டிலும் சமநிலை
புகழ் கிடைத்தால்:
அகந்தை வராமல் கவனி.
பழி வந்தால்:
உடைந்து போகாமல் உண்மையைச் சரிபார்.
சரியான சாதனை:
புகழில் மயங்காதிருத்தல் + பழியில் சிதறாதிருத்தல்
இரண்டும் சேர்ந்து மன நிலைத்தன்மையை வளர்க்கும்.
3. “நான் எப்படி தோன்றுகிறேன்?” என்பதிலிருந்து “நான் எப்படி வாழ்கிறேன்?” என்பதற்கு
168-ன் மிகப் பயனுள்ள நடைமுறை மாற்றம்:
Image management → Character formation
அதாவது:
வெளிப்புறப் பெயர், மதிப்பு, பாராட்டு
என்பவற்றை விட:
ஒழுக்கம், அறம், உண்மை, கருணை, சாதனை
என்பவற்றை முன்னிலைப்படுத்துதல்.
தினமும் கேட்க வேண்டிய கேள்வி:
“இன்று நான் நல்லவராகத் தோன்றினேனா?” அல்ல;
“இன்று நான் நன்றாக வாழ்ந்தேனா?”
4. உடலைப் பேணி, உடலையே முழு அடையாளமாக்காதே
பாடல் உடலை தோற்பை என்றும் கூட்டை என்றும் குறிப்பிடுகிறது.
அதனால்:
உடலை வெறுக்க வேண்டியதில்லை.
உயிரோடு இருக்கும் போது:
உடல் அரிய சாதனக் கருவி.
எனவே:
உடலைப் பேண் → ஆரோக்கியமாக வைத்திரு → சாதனைக்குப் பயன்படுத்து → அதையே முழு “நான்” என்று பற்றாதே.
5. “கூத்தன் உள்ளிருக்கும்போதே” செய்
கூத்தன் உடலினுள் இருக்கும்போது:
உடல் செயற்படுகிறது.
இதன் வாழ்வியல் மொழிபெயர்ப்பு:
இன்னும் உயிரும் செயல்வல்ல உடலும் இருக்கும் போது செய்ய வேண்டியதைச் செய்.
அன்பு சொல்ல வேண்டுமா?
இன்று சொல்.
மன்னிப்பு கேட்க வேண்டுமா?
இன்று கேள்.
சாதனை தொடங்க வேண்டுமா?
இன்று தொடங்கு.
நல்ல செயல் செய்ய வேண்டுமா?
இப்போது செய்.
6. சமூக ஊடக வாழ்வில் 168
இன்றைய உலகில்:
likes, shares, comments, followers, views
என்பவை மனிதரின் மதிப்பு என்று உணரப்படலாம்.
168 இங்கு மிகவும் பொருத்தமான பாடம் தருகிறது:
பிரபலமாவது = ஆன்மிக மதிப்பு அல்ல.
ஒரு பதிவு வைரலாகலாம்.
ஒரு நாளில் விமர்சனமும் வரலாம்.
இவை அனைத்தும்:
வெளிப்புற மதிப்பீடுகள்.
எனவே:
பாராட்டுக்காக மட்டும் பதிவிடாதே; பயனுக்காகப் பகிர்.
7. தலைமை மற்றும் பொதுவாழ்வில்
ஒரு தலைவருக்கு:
புகழும் பழியும் இரண்டும் வரும்.
அதனால் முடிவு எடுக்கும் போது:
“என்னை யார் பாராட்டுவார்கள்?”
என்பதை விட,
“சரியானது எது?”
என்று கேட்க வேண்டும்.
இதுவே:
புகழ்மையிலிருந்து தர்மமையத்திற்கான மாற்றம்.
8. இறுதிச் சடங்குகளை மதித்து, வாழ்க்கையை அதைவிட முக்கியமாகக் காண்
ஒருவர் இறந்த பின்:
சடங்குகள் செய்யப்படலாம்,
மரியாதை செலுத்தப்படலாம்,
நினைவு கூறப்படலாம்.
அவற்றிற்கு சமூக–உறவியல் இடம் இருக்கலாம்.
ஆனால்:
வாழ்ந்த வாழ்க்கைக்கு மாற்றாக அவை அமைய முடியாது.
அதனால்:
உயிரோடு இருக்கும் போது நல்லவனாக வாழ்வதே மிகப் பெரிய இறுதி மரியாதை.
9. தினசரி மூன்று சுயவிசாரணைகள்
ஒவ்வொரு இரவும் கேளுங்கள்:
இந்த மூன்று கேள்விகள் 168-ன் வாழ்வியல் சாரத்தை நேரடியாகப் பயிற்சி செய்ய உதவும்.
10. சாதகருக்கான நடைமுறை
ஒரு சாதகர்:
பிறர் பாராட்டினாலும் சாதனையை அதிகப்படுத்த வேண்டாம்;
பிறர் குறைத்தாலும் சாதனையை நிறுத்த வேண்டாம்.
மாறாக:
ஒழுங்கு + தொடர்ச்சி + உள்ளார்ந்த நம்பிக்கை
இதையே அடிப்படையாகக் கொள்ள வேண்டும்.
அதனால்:
சாதனை பாராட்டுக்காக அல்ல; உள்மாற்றத்திற்காக.
சாதனை வாழ்வியல் சாரம்
168-ஆம் பாடல் வாழ்வை இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரிக்கிறது:
கூத்தன் உள்ளிருக்கும் காலம்
மற்றும்
கூத்தன் புறப்பட்ட பின் எஞ்சும் கூட்டை.
முதல் காலமே:
செயல் செய்ய,
அன்பு செலுத்த,
அறம் நடத்த,
தவறு திருத்த,
இறையை நினைக்க,
சாதனை செய்ய
முடியும் காலம்.
அதனால்:
புகழைத் தேடி வாழாதே.
பழியை அஞ்சி வாழாதே.
உண்மையை அறிந்து வாழ்.
உடலைப் பேணி சாதனை செய்.
காலம் இருக்கும் போது நன்மையைச் செய்.
சாதனைச் சூத்திரம்
பிறர் பார்வை
↓
புகழ் / பழி
↓
பற்றின்மை
↓
சுயவிசாரணை
↓
அறச்செயல்
↓
சாதனை
↓
உள்மாற்றம்
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
பிறர் உன்னைப் புகழ்ந்தாலும் பழித்தாலும் அது உன் வாழ்ந்த வாழ்க்கையை மாற்றாது. உயிரோடு இருக்கும் போது உடல் உன் கையில் உள்ளது; அப்போது அதை அறம், அன்பு, சேவை, இறைநினைவு, சாதனை ஆகியவற்றுக்குப் பயன்படுத்து. பிறர் பார்வையை விட, நீ எப்படி வாழ்கிறாய் என்பதே முக்கியம்.
பாடல் 168 — ஒரே பார்வையில் முழுச் சாரம்
கூத்தன் புறப்பட்ட பின் புகழும் பழியும் உடலின் நிலையை மாற்றாது
காக்கை கவரிலென் கண்டார் பழிக்கிலென்
பாற்றுளிப் பெய்யிலென் பல்லோர் பழிக்கிலென்
றோற்பையு ணின்று தொழிலறச் செய்தூட்டுங்
கூத்தன் புறப்பட்டுப் போனவிக் கூட்டையே. (168)
168-ஆம் பாடல் யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தில் உடல்–உயிர் வேறுபாட்டை மிகத் தெளிவாக வெளிப்படுத்துகிறது. உடலாகிய தோற்பைக்குள் இருந்து அதைச் செயற்படுத்திய கூத்தன் புறப்பட்ட பின், எஞ்சுவது கூட்டை — உயிரற்ற உடற்கூடு.
இதிலிருந்து திருமூலர் முதல் இரண்டு அடிகளில் தொடர்ச்சியாகக் கேட்கிறார்:
காக்கை கவர்ந்தால் என்ன?
மக்கள் பழித்தால் என்ன?
பால் தெளித்தால் என்ன?
மரபுவாசிப்பின்படி பலர் புகழ்ந்தாலும் என்ன?
இந்த என்? என்ற வினாக்களின் நோக்கம்:
உயிர் பிரிந்தபின் உடலுக்குச் செய்யப்படும் புறச் செயல்கள் அதன் அடிப்படை நிலையை மாற்றுவதில்லை
என்பதை உணர்த்துவது.
உயிருள்ள யாக்கை மற்றும் உயிரற்ற உடற்கூடு
பாடலின் அடிப்படை வேறுபாடு:
கூத்தன் உள்ளே → செயற்படும் யாக்கை
கூத்தன் புறப்பட்ட பின் → உடற்கூடு
இதன் மூலம்:
உடலே முழுமையான மனிதன் அல்ல
என்ற ஞானவிசாரணை திறக்கப்படுகிறது.
உடல் முக்கியமற்றது என்பதல்ல; உயிரோடு இருக்கும் வரை அது அனுபவம், செயல், வழிபாடு, சாதனை ஆகியவற்றிற்கான அரிய கருவி.
புகழும் பழியும் — இரண்டும் புறமதிப்பீடுகள்
மனித வாழ்க்கையில்:
புகழ் நம்மை உயர்த்துகிறது போலவும்,
பழி நம்மைத் தாழ்த்துகிறது போலவும்
தோன்றலாம்.
168 அந்தப் பற்றைச் சோதிக்கிறது.
உயிர் பிரிந்த பின்:
புகழும் பழியும் உடலின் நிலையை மாற்றுவதில்லை.
இதன் வாழும் மனிதனுக்கான ஆழமான செய்தி:
பிறர் கருத்தை உன் முழுமையான மதிப்பாக மாற்றாதே.
எனவே:
புகழ் ≠ நான்
பழி ≠ நான்
சைவ ஞானப் பார்வை
சைவசித்தாந்தக் கோணத்தில்:
உடல் — உயிரின் அனுபவக் கருவி.
உயிர்:
உடலுடன் தொடர்புபட்டு செயற்படுகிறது;
உடலே உயிராகிவிடுவதில்லை.
இதனால் மரணம்:
உயிர் முற்றிலும் இல்லாமற் போவது அல்ல;
மாறாக:
உடலுடனான தொடர்பின் முடிவு
என்ற விசாரணைக்குத் திறக்கிறது.
யோகப் பார்வை
கூத்தன் உள்ளிருக்கும்போதே:
எனவே:
உடல் உன் வசம் இருக்கும் காலத்திலேயே சாதனை செய்.
கூத்தன் புறப்பட்ட பின் உடலை மற்றவர்கள் நகர்த்துவார்கள்.
ஆகமப் பார்வை
உயிரோடு இருக்கும்போது:
தொழலாம்,
பூஜிக்கலாம்,
மந்திரம் சொல்லலாம்,
சேவை செய்யலாம்.
உயிர் பிரிந்த பின் செய்யப்படும் ஈமச் சடங்குகளுக்கு தனி மரபு–சமூக இடம் இருக்கலாம்; ஆனால் அவை வாழும் போது செய்ய வேண்டிய ஆன்மிகப் பொறுப்புக்கு மாற்றாக அமையாது.
தந்திரப் பார்வை
உடல்:
நிலையற்றது;
ஆனால்:
உயிரோடு இருக்கும் வரை சாதனக் களம்.
இதனால் சரியான நிலை:
உடலை வெறுக்காதே;
உடலைப் பற்றாதே;
உடலைச் சாதனைக்குப் பயன்படுத்து.
167 → 168
167 கூறியது:
புற அதிகாரம் உயிரின் இறுதி வலிமை அல்ல.
168 கூறுவது:
புற மதிப்பீடும் உயிரின் இறுதி மதிப்பு அல்ல.
இதனால் அதிகாரம் தொடர்ச்சியாக உடைக்கப்படுவது:
உடைமை → பதவி → மக்கள் ஆதரவு → புகழ் / பழி → உடல் அடையாளம்
இறுதியில் மீதமாவது:
உயிரின் உண்மையான இயல்பு பற்றிய விசாரணை.
மொத்த ஞானச் சாரம்
168-ஆம் பாடல் உடலை இழிவுபடுத்தவில்லை; உயிருள்ள மனிதனையும் உயிரற்ற உடற்கூட்டையும் ஒன்றாகக் கொள்ளும் மயக்கத்தை உடைக்கிறது. உடலுக்குள் இருந்து அதைச் செயற்படுத்திய கூத்தன் புறப்பட்ட பின், காக்கை கவர்ந்தாலும், மக்கள் பழித்தாலும், சடங்கு செய்தாலும், புகழ்ந்தாலும் உடலின் அடிப்படை நிலை மாறுவதில்லை.
இதன் மூலம் திருமூலர் இரண்டு பற்றுகளை ஒரே நேரத்தில் உடைக்கிறார்:
“உடலே நான்”
“பிறர் மதிப்பீடே என் மதிப்பு”
என்ற இரு அடையாளங்களையும்.
அதனால் வாழும் மனிதனுக்கான செய்தி மிகத் தெளிவானது:
பிறர் என்ன சொல்வார்கள் என்பதற்காக வாழாதே; உயிரோடு இருக்கும் காலத்தில் எவ்வாறு வாழ்கிறாய் என்பதையே கவனி. உடலை அறம், அன்பு, சேவை, இறைநினைவு, சாதனை ஆகியவற்றிற்குப் பயன்படுத்து.
ஞானச் சூத்திரம்
கூத்தன் உள்ளே
↓
உடல் செயற்படுகிறது
↓
வாழ்வு + செயல் + சாதனை
↓
கூத்தன் புறப்படுதல்
↓
உடற்கூடு
↓
புகழ் / பழி / சடங்கு
↓
அடிப்படை நிலை மாறாது
↓
உயிரின் உண்மையான மதிப்பு பற்றிய விசாரணை
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
உயிரோடு இருக்கும் போது பிறர் புகழும் பழியும் பெரிதாகத் தோன்றலாம்; உயிர் புறப்பட்ட பின் அவை உடலின் நிலையை மாற்றுவதில்லை. ஆகவே பிறர் பார்வையை வாழ்க்கையின் அளவுகோலாக்காமல், கூத்தன் உள்ளிருக்கும்போதே யாக்கையை அறம், அன்பு, சேவை, இறைநினைவு, சாதனை ஆகியவற்றால் அர்த்தமுள்ளதாக்க வேண்டும்.
திருச்சிற்றம்பலம்.