செல்வம் போகும் முன்னமே செல்வனைச் சாருதல்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 169

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஅறுபத்தொன்பதாவது படிக்கட்டில் (169) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

பாடல் 169 — யோக–ஆகம–தந்திர–சைவத் தத்துவ ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

நிலையற்ற செல்வத்திலிருந்து நிலையான செல்வனை நோக்கிய திருப்பம்

அருளு மரசரு மானையுந் தேரும்
பொருளும் பிறர்கொள்ளப் போவதன் முன்னந்
தெருளு முயிரொடுஞ் செல்வனைச் சேரின்
மருளும் பினையவன் மாதவ மன்றே. (169)

செல்வம் நிலையாமை அதிகாரத்தின் முதல் பாடலிலேயே திருமூலர் முழு அதிகாரத்தின் திசையை நிர்ணயிக்கிறார்.

ஒருபுறம்:

அரசு + ஆனை + தேர் + பொருள்

மறுபுறம்:

செல்வன்

இது வெறும் பொருட்செல்வத்திற்கும் சிவனுக்கும் இடையிலான ஒப்பீடு அல்ல. மனிதன் தனது பாதுகாப்பை எதில் வைக்கிறான்? என்ற அடிப்படை ஆன்மிகக் கேள்வி.

செல்வத்தின் குறை அது இருப்பதில் அல்ல; அது நிலைக்கும் என்று நம்புவதில்

அரசனிடம் அதிகாரம் இருக்கலாம். யானையும் தேரும் இருக்கலாம். பெரும் செல்வமும் இருக்கலாம்.

திருமூலர் இவற்றை மறுப்பதில்லை.

ஆனால்:

“பொருளும் பிறர் கொள்ளப் போவதன் முன்னம்”

என்று அதன் இயல்பை வெளிப்படுத்துகிறார்.

இன்று:

“என்னுடையது”

என்று கூறப்படுவது நாளை மற்றொருவருடையதாகலாம்.

இதனால் செல்வத்தின் மீது திருமூலர் செய்யும் முதல் ஞானச் சிகிச்சை:

உடைமை உண்மை; நிரந்தர உரிமை மாயை.

“முன்னம்” — பாடலின் ஆன்மிக அவசரம்

திருமூலர்:

செல்வம் இழந்த பின் சிவனை நாடு

என்று சொல்லவில்லை.

செல்வம் இருக்கும்போதே சிவனைச் சேர்

என்று கூறுகிறார்.

இதில் மிகப் பெரிய சாதனைப் பாடம் உள்ளது.

வறுமையடைந்ததால் இறையை நாடுவது ஒன்று.

செல்வம், அதிகாரம், வசதி எல்லாம் இருக்கும்போதே:

“இவை என் இறுதி ஆதாரம் அல்ல”

என்று உணர்ந்து சிவனைச் சார்வது வேறு.

இரண்டாவது நிலையே ஆழமான வைராக்யம்.

இழந்த பின் பற்றின்மை அல்ல; இருக்கும்போதே பற்றின்மை.

“உயிரொடும்” — சாதனை செய்ய வேண்டிய நேரம்

உயிரொடும் என்பதும் முன்னம் என்பதற்கு இணையான முக்கியச் சொல்.

இரண்டு நிலையாமைகள் ஒரே இடத்தில் சந்திக்கின்றன:

செல்வம் போகலாம்.
உயிரும் போகலாம்.

எது முதலில் நிகழும் என்று மனிதனுக்குத் தெரியாது.

எனவே:

செல்வமும் இருக்கும் போது, உயிரும் இருக்கும் போது, சிவசார்பை நிறுவு.

இது மரணப் பயமல்ல.

இது:

சாதனையை ஒத்திப்போடாத ஞானம்.

“செல்வம்” மற்றும் “செல்வன்”

இந்தப் பாடலின் அழகான தத்துவ மையம்:

செல்வம் ↔ செல்வன்

செல்வம்

• கைமாறும்,
• குறையும்,
• பறிக்கப்படலாம்,
• பகிரப்படும்,
• விட்டுச் செல்லப்படும்.

செல்வன்

இங்கு சிவன்:

உயிர் சார வேண்டிய இறைநிலை.

இதனால் திருமூலர்:

செல்வத்தை விட்டுவிட்டு வெறுமையாக இரு

என்று கூறவில்லை.

மாறாக:

செல்வத்தின் இடத்தில் செல்வனை வைத்துவிடாதே.

பொருளுக்குரிய இடம் ஒன்று.
இறைவனுக்குரிய இடம் வேறு.

மனிதன் இந்த இரண்டையும் மாற்றிக் கொண்டால் பந்தம் உருவாகிறது.

“தெருள் ↔ மருள்” — உண்மையான செல்வ மாற்றம்

இப்பாடலில் பொருள் மாற்றத்தைவிட முக்கியமானது மன மாற்றம்.

செல்வனைச் சேரின் → தெருள்

என்ற அமைப்பு வருகிறது.

தெருள் என்பது:

தெளிவு, உண்மையை உணரும் நிலை.

அதற்கு எதிராக:

மருள்

என்பது:

மயக்கம், தவறான மதிப்பீடு, நிலையற்றதை நிலையானது என்று பற்றுதல்.

எனவே பாடலின் ஆழமான இயக்கம்:

செல்வப்பற்று → மருள்
சிவசார்பு → தெருள்

என்பதாகும்.

இதுவே சிவயோக சாதகருக்கு இப்பாடலின் முக்கியப் பயன்.

சைவ ஞானப் பார்வை — “என்னுடையது” எங்கே முடிகிறது?

சைவசித்தாந்தத்தில் உயிர் உலக அனுபவங்களைச் சந்திக்கிறது. உடல், கருவி, உலகம், பொருள் ஆகியவை அதன் அனுபவப் புலமாகின்றன.

ஆனால்:

அவற்றில் எதுவும் உயிரின் நிரந்தர இயல்பு அல்ல.

இதனால்:

“என்னிடம் செல்வம் உள்ளது”

என்பது உலக உண்மை.

ஆனால்:

“இந்தச் செல்வமே என் பாதுகாப்பு; இதுவே என் மதிப்பு; இதுவே நான்”

என்பது பாசப்பற்றின் மயக்கம்.

அதனால் செல்வம் நிலையாமை என்பது பொருளாதாரப் பாடம் மட்டுமல்ல:

“என்னுடையது” என்ற பாச அடையாளத்தை விசாரிக்கும் ஞானப் பயிற்சி.

யோகப் பார்வை — மனம் எதைச் சார்ந்திருக்கிறது?

யோகத்தில் முக்கியமானது பொருளை வெளியேற்றுவது மட்டும் அல்ல; அதனோடு மனம் உருவாக்கிய பற்றைப் பார்ப்பது.

ஒருவரிடம் மிகுந்த செல்வம் இருந்தும் மனம் சுதந்திரமாக இருக்கலாம்.

மற்றொருவரிடம் மிகச் சிறிய பொருள் இருந்தும் அதன்மீது கடும் பற்று இருக்கலாம்.

எனவே:

செல்வத்தின் அளவு பந்தத்தை நிர்ணயிப்பதில்லை; செல்வத்துடன் மனத்தின் உறவுதான் முக்கியம்.

சிவயோக சாதகரின் கேள்வி:

“என்னிடம் எவ்வளவு உள்ளது?”

என்பதல்ல;

“அது இல்லாமல் போனால் என் மனம் எவ்வளவு குலைகிறது?”

என்பதே.

அங்கேயே பற்றின் அளவு தெரிகிறது.

ஆகமப் பார்வை — செல்வம் இறைநோக்கி திரும்ப வேண்டும்

செல்வம் நிலையற்றது என்பதால் அதை வீணாக்க வேண்டும் என்பது ஆகமச் சிந்தனை அல்ல.

மாறாக செல்வம்:

பூஜை,
ஆலயப் பணி,
தர்மம்,
அன்னதானம்,
கல்வி,
சேவை,
சமூக நன்மை

ஆக மாற்றப்படலாம்.

இதனால்:

செல்வத்தைச் சேமிப்பதிலிருந்து செல்வத்தைப் புனிதப்படுத்துதல்

என்ற மாற்றம் நிகழ்கிறது.

பொருள் சிவநோக்கில் பயன்படுத்தப்படும்போது:

அது வெறும் உடைமையாக இல்லாமல் தர்மக் கருவியாகிறது.

தந்திரப் பார்வை — சக்தியைப் பற்றாமல் இயக்குதல்

தாந்திரிகப் பார்வையில் உலக சக்திகளை மறுப்பது அவசியமல்ல.

செல்வமும் ஒரு செயலாற்றும் சக்தி.

ஆனால் அது:

அகந்தை, பேராசை, கட்டுப்பாட்டு விருப்பம்

ஆக மாறினால் பந்தம்.

அதே செல்வம்:

தர்மம், சேவை, சாதனை, குருகுலம், இறைப்பணி

ஆக இயக்கப்பட்டால் உயர்ந்த பயன்பாட்டைப் பெறுகிறது.

எனவே:

சக்தியைத் துறப்பது அல்ல; சக்தியின் அடிமையாகாமல் அதை உயர்ந்த நோக்கில் இயக்குவது.

“அருளும் அரசன்” — நல்லவனுக்குக் கூட ஞானம் அவசியம்

பாடலின் ஒரு நுண்ணிய அம்சம்:

திருமூலர் தீய அரசனை எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.

அருளும் அரசன் என்ற மரபுவாசிப்பைப் பின்பற்றினால்:

நல்லாட்சியுள்ள அரசன்.

அதாவது:

நல்ல மனிதனாக இருப்பதும்,
நல்லாட்சிச் செய்வதும்,
செல்வமுடையவனாக இருப்பதும்

மட்டுமே இறுதி ஆன்மிக நிறைவு அல்ல.

அறம் அவசியம்.

ஆனால் அறத்தோடு:

சிவஞானத் தெளிவும் சிவசார்பும்

தேவை.

இதுவே கடைசி அடியில் மாதவம் வரும் சூழலில் கவனிக்க வேண்டிய திசை. பாடபேதம் இருப்பதால் அதன் நுண்ணிய இலக்கண முடிவை நாம் வலுக்கட்டாயமாக உறுதி செய்ய வேண்டியதில்லை.

யாக்கை நிலையாமையிலிருந்து செல்வம் நிலையாமைக்கு

168-ல் திருமூலர்:

கூத்தன் புறப்பட்ட பின் உடல் கூட்டை

என்று காட்டினார்.

அங்கே உடல் பற்றின் எல்லை வெளிப்பட்டது.

169 இப்போது அடுத்த பற்றைக் கையாளுகிறது:

உடைமைப் பற்று.

இதனால் இரண்டு அதிகாரங்களின் ஞான இயக்கம்:

“உடலே நான்”
↓
அது நிலையானதல்ல
↓
“அப்படியானால் என்னுடையது என்று நான் பற்றுவது?”
↓
அதுவும் நிலையானதல்ல
↓
எதைச் சார வேண்டும்?
↓
செல்வனைச் சேர்

இது மிகவும் திட்டமிட்ட ஆன்மிக முன்னேற்றம்.

ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

169-ஆம் பாடல் செல்வம் நிலையாமையை செல்வத்தை இழிவுபடுத்துவதன் மூலம் தொடங்கவில்லை. நல்ல அரசன், யானை, தேர், பொருள் ஆகிய உலக வலிமைகள் உண்மையானவை; ஆனால் அவற்றின் உரிமை நிரந்தரமல்ல என்று முதலில் நிறுவுகிறது. இன்று நமக்குச் சொந்தமானது நாளை பிறரிடம் செல்லலாம்.

அதனால் திருமூலர் முன்னம் என்று எச்சரிக்கிறார்: செல்வம் கைவிட்ட பின்னர் அல்ல; உயிரும் செல்வமும் இன்னும் இருக்கும்போதே மனத்தின் சார்பை மாற்ற வேண்டும். நிலையற்ற செல்வம் இறுதி பாதுகாப்பு அல்ல என்பதை உணர்ந்து, நிலையான செல்வன் எனப்படும் சிவனைச் சார்ந்தால் மருள் நீங்கி தெருள் பிறக்கும்.

இதுவே சிவயோகத்தின் முக்கியமான அகப்பயிற்சி. செல்வத்தைத் துறப்பது மட்டும் வைராக்யம் அல்ல; செல்வம் இருக்கும்போதே அதன் அடிமையாகாமல் இருப்பதே ஆழமான வைராக்யம். செல்வம் அனுபவப் பொருளாக மட்டும் இல்லாமல் அறம், சேவை, இறைப்பணி, சாதனை ஆகியவற்றின் கருவியாக மாறும்போது புறச் செல்வம் அக வளர்ச்சிக்கு உதவுகிறது.

எனவே திருமூலரின் உபதேசம்:

செல்வம் உன்னிடம் இருக்கட்டும்; ஆனால் உன் மனம் செல்வத்தில் இருக்க வேண்டாம்.
செல்வம் போவதற்கு முன்னும் உயிர் போவதற்கு முன்னும் செல்வனைச் சார்ந்து தெருள் பெறு.

ஞானச் சூத்திரம்

செல்வம்
↓
உடைமை உணர்வு
↓
பற்று
↓
மருள்

அதற்கு மாற்றாக:

செல்வத்தின் நிலையாமை அறிதல்
↓
பற்றின் தளர்வு
↓
செல்வனைச் சார்தல்
↓
தெருள்

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

169-ல் திருமூலர் செல்வத்தை விட்டு ஓடச் சொல்லவில்லை; செல்வம் கைவிடுவதற்கு முன்னரே அதன் எல்லையை அறியச் சொல்கிறார். உலகச் செல்வம் பிறரிடம் போகலாம்; உயிரும் உடலை விட்டு போகலாம். ஆகவே இரண்டும் இருக்கும் காலத்திலேயே நிலையற்ற செல்வத்தின் மீது வைத்த சார்பை நிலையான செல்வனாகிய சிவனை நோக்கித் திருப்புவதுதான் இந்த அதிகாரத்தின் முதல் சிவயோக உபதேசம்.

பாடல் 169 — தர்க்கக் கட்டமைப்பு

நிலையற்ற செல்வத்திலிருந்து நிலையான சார்பை நோக்கிய திருப்பம்

அருளு மரசரு மானையுந் தேரும்
பொருளும் பிறர்கொள்ளப் போவதன் முன்னந்
தெருளு முயிரொடுஞ் செல்வனைச் சேரின்
மருளும் பினையவன் மாதவ மன்றே. (169)

169-ஆம் பாடல் செல்வம் நிலையாமை அதிகாரத்தின் தொடக்கத்திலேயே முழு அதிகாரத்தின் தர்க்க திசையை நிறுவுகிறது.

இதன் மைய இயக்கம்:

உலகச் செல்வம்
↓
அதன் உரிமை மாறுதல்
↓
“முன்னம்” என்ற விழிப்பு
↓
உயிரோடு இருக்கும்போதே செல்வனைச் சார்தல்
↓
மருளிலிருந்து தெருளுக்கு நகர்தல்

1. 168 → 169 : “நான்” என்பதிலிருந்து “என்னுடையது” என்பதற்கு

168-ஆம் பாடலில்:

உடலிலிருந்து கூத்தன் புறப்பட்ட பின் எஞ்சுவது கூட்டை

என்று காட்டப்பட்டது.

அதனால்:

“உடலே முழுமையான நான் அல்ல”

என்ற விசாரணை உருவானது.

169 அதற்கடுத்த பற்றை எடுத்துக்கொள்கிறது:

“என்னுடையது”

என்ற உடைமைப் பற்று.

இதனால் இரண்டு அதிகாரங்களுக்கிடையேயான தர்க்கப் பாலம்:

உடலே நிலையானதல்ல
↓
உடல் சேர்த்த பொருள் எவ்வாறு நிலையானதாகும்?

என்பதாகிறது.

2. முதல் அடி — செல்வத்தின் உச்சநிலையை முதலில் காட்டுதல்

அருளு மரசரு மானையுந் தேரும்

பாடல் வறிய மனிதனை எடுத்துக்கொண்டு தொடங்கவில்லை.

மாறாக:

அரசன்,
ஆனை,
தேர்

என்ற அதிகாரத்தின் உச்சப் படிமத்தை முன்வைக்கிறது.

இதன் தர்க்க நோக்கம்:

மிக அதிகமான புறவலிமை இருந்தாலும் நிலையாமைக்கு விதிவிலக்கு இல்லை

என்பதை நிறுவுதல்.

அதனால் அதிகாரத்தின் தொடக்கமே:

செல்வத்தின் அளவு நிலையாமையை மாற்றாது

என்ற உண்மையைக் காட்டுகிறது.

3. இரண்டாம் அடி — உரிமையின் நிலையாமை

பொருளும் பிறர்கொள்ளப் போவதன் முன்னம்

முதல் அடியில்:

“இவனிடம் அனைத்தும் உள்ளது”

என்ற காட்சி.

இரண்டாம் அடியில்:

“இவை பிறருடையதாகலாம்”

என்ற திருப்பம்.

இதுவே பாடலின் முதல் பெரிய எதிர்மாற்றம்:

உடையவன் → பிறர் கொள்ளுதல்

இதனால்:

செல்வம் இருக்கிறது
என்பது உண்மை;

ஆனால்:

செல்வம் என்றும் என்னிடமே இருக்கும்

என்பது உறுதி அல்ல.

4. “பிறர் கொள்ள” — செல்வத்தின் சுழற்சி

பிறர் கொள்ள என்ற சொற்றொடர் செல்வத்தின் இயல்பை ஒரு வரியிலேயே வெளிப்படுத்துகிறது.

செல்வம்:

ஒருவரிடம் வருகிறது,
பின்னர் மற்றொருவரிடம் செல்கிறது.

இதனால்:

சேர்த்தல் → வைத்திருத்தல் → உரிமை மாறுதல்

என்ற சுழற்சி உருவாகிறது.

இந்த இயக்கமே “நிலையான உடைமை” என்ற மனப் பாவனையை உடைக்கிறது.

5. “முன்னம்” — பாடலின் தர்க்கத் திருப்புப்புள்ளி

169-ன் மிக முக்கியமான சொல்:

முன்னம்

திருமூலர்:

செல்வம் போனபின் சிந்தி

என்று சொல்லவில்லை.

மாறாக:

போவதற்கு முன்னமே அறி

என்று கூறுகிறார்.

இதன் தர்க்கம்:

இழப்பு → ஞானம்

அல்ல.

இழப்பிற்கு முன் → ஞானம்

என்பதாகும்.

இதுவே சாதகரின் பக்குவ நிலை.

6. மூன்றாம் அடி — உலகச் செல்வத்திலிருந்து “செல்வன்” நோக்கி

தெருளு முயிரொடுஞ் செல்வனைச் சேரின்

இதுதான் முழுப் பாடலின் முக்கியமான கருத்துத் திருப்பு.

முதல் இரண்டு அடிகள்:

செல்வம்

பற்றி பேசுகின்றன.

மூன்றாம் அடி:

செல்வன்

என்று திசையை மாற்றுகிறது.

இதனால் உருவாகும் மைய எதிரிணை:

செல்வம் ↔ செல்வன்

செல்வம்:

பிறரிடம் போகலாம்.

செல்வன்:

உயிர் சார வேண்டிய சிவன்.

எனவே திருமூலர் உடைமையிலிருந்து சார்பிற்கு தர்க்கத்தை நகர்த்துகிறார்.

7. “உயிரொடும்” — இரட்டை நிலையாமையின் சந்திப்பு

இங்கு:

செல்வம் நிலையற்றது.

அதேவேளை:

உயிருடன் இருக்கும் காலமும் வரையறுக்கப்பட்டது.

இதனால் பாடலில் இரண்டு கால எல்லைகள் ஒன்றாக நிற்கின்றன:

செல்வம் போவதற்கு முன்னம்
உயிர் போவதற்கு முன்னம்

இதுவே:

சாதனையை இப்போது தொடங்கு

என்ற மறைமுக ஆன்மிக அழைப்பை உருவாக்குகிறது.

8. “தெருள் ↔ மருள்” — பொருளாதாரப் பாடலிலிருந்து ஞானப் பாடலாகும் தருணம்

பாடல் செல்வ இழப்பைப் பற்றிச் சொன்னுவிட்டு நிற்கவில்லை.

அது:

தெருள்
மற்றும்
மருள்

என்ற இரு மனநிலைகளுக்கு செல்கிறது.

அதனால் இப்பாடல் உண்மையில்:

பணம் பற்றிய பாடல் மட்டும் அல்ல;

மனச் சார்பு பற்றிய பாடல்.

தர்க்கம்:

நிலையற்றதை நிலையானது என்று பற்றுதல் → மருள்

அதற்கு மாற்றாக:

நிலையற்றதை நிலையற்றதென்று அறிந்து சிவனைச் சார்தல் → தெருள்

9. செல்வத்தைத் துறக்கச் சொல்லாததன் தர்க்கம்

பாடல் எங்கும்:

அரசை விட்டு விடு,
ஆனையை விட்டு விடு,
தேரை விட்டு விடு,
பொருளை விட்டு விடு

என்று சொல்லவில்லை.

அது:

இவை பிறரிடம் போகும்

என்று மட்டும் சொல்கிறது.

பின்னர்:

செல்வனைச் சேர்

என்று கூறுகிறது.

அதனால் இப்பாடலின் தர்க்கம்:

வெளிப்பொருள் நீக்கம்

அல்ல;

உள்சார்பு மாற்றம்.

இதுவே செல்வம் நிலையாமை அதிகாரத்தின் முக்கியத் திசை.

10. முதல் மூன்று அடிகளின் காரண–விளைவு அமைப்பு

முதல் அடி

புறவலிமை உண்டு.

இரண்டாம் அடி

அது நிலையானது அல்ல.

மூன்றாம் அடி

அது இருக்கும் காலத்திலேயே நிலையான சார்பைத் தேடு.

இதனால்:

உடைமை → நிலையாமை → விழிப்பு → இறைச்சார்பு

என்ற நேர்த்தியான முன்னேற்றம் கிடைக்கிறது.

11. நான்காம் அடியின் பணி

நான்காம் அடியில் பாடபேதம் இருப்பதால் நுணுக்கமான இலக்கண முடிவை எச்சரிக்கையுடன் வைத்திருக்க வேண்டும்.

ஆனால் மருள் என்ற சொல் மூன்றாம் அடியின் தெருள் என்பதற்கு எதிராக நிற்கிறது.

இதனால் பாதுகாப்பான தர்க்கம்:

செல்வனைச் சார்தல் → தெருள்
புறச் செல்வச் சார்பிலேயே நிற்றல் → மருள்

என்ற அமைப்பாகும்.

இதற்கு மேலான மாதவம் தொடர்பான விளக்கத்தை உரைமரபுகளோடு தனியாக ஆராய்வது பாதுகாப்பானது.

12. அதிகாரத் தொடக்கமாக 169 ஏன் மிகச் சரியான பாடல்?

ஒரு அதிகாரத்தின் முதல் பாடல் அதன் மைய பிரச்சினையையும் தீர்வின் திசையையும் காட்ட வேண்டும்.

169 இரண்டையும் செய்கிறது:

பிரச்சினை

செல்வத்தின் உரிமை நிலையற்றது.

விழிப்பு

அது போவதற்கு முன்பே அறி.

தீர்வின் திசை

செல்வனைச் சேர்.

உள்மாற்றம்

மருள் → தெருள்.

இதனால் முழு அதிகாரத்தின் தர்க்க வரைபடமே முதல் பாடலிலேயே விதைக்கப்படுகிறது.

முழுத் தர்க்க வரைபடம்

அரசன் + ஆனை + தேர் + பொருள்
↓
பெரும் புறவலிமை
↓
பிறர் கொள்ளலாம்
↓
உடைமையின் நிலையாமை
↓
“முன்னம்”
↓
உயிரோடு இருக்கும்போதே விழிப்பு
↓
செல்வனைச் சேர்தல்
↓
தெருள்
↕
மருள்

தர்க்க இடம்

169-ஆம் பாடல், யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தில் “உடலே நிலையான நான் அல்ல” என்று உடைக்கப்பட்ட பற்றைத் தொடர்ந்து, “என்னுடையது” என்று பற்றப்படும் செல்வத்தின் நிலையாமையை விசாரணைக்குள் கொண்டு வருகிறது. அரசன், ஆனை, தேர், பொருள் ஆகிய உலக வலிமைகளை முதலில் முன்வைத்து, பிறர் கொள்ள என்ற சொற்றொடரால் அவற்றின் உரிமை நிரந்தரமல்ல என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. பின்னர் முன்னம் என்ற காலச்சொல் மூலம் இழப்புக்குப் பிந்தைய வருத்தத்தை விட, இழப்பிற்கு முன்னரே விழிப்படைய வேண்டியதைக் கூறுகிறது. மூன்றாம் அடியில் செல்வம் என்பதிலிருந்து செல்வன் என்பதற்கு திசை மாறி, நிலையற்ற உடைமையிலிருந்து நிலையான சிவசார்பிற்கு நகர்த்துகிறது; தெருள் ↔ மருள் என்ற எதிரிணை மூலம் இந்த மாற்றத்தை வெளிப்புற பொருளாதார மாற்றமாக அல்ல, அக ஞான மாற்றமாக நிறைவு செய்கிறது. எனவே செல்வம் நிலையாமை அதிகாரத்தின் தொடக்கத்தில் 169-ன் பணி, “செல்வம் நிலைக்காது” என்பதை மட்டும் கூறுவது அல்ல; “அது இருக்கும் போதே அதன் எல்லையை அறிந்து, மனத்தின் சார்பை செல்வத்திலிருந்து செல்வனை நோக்கித் திருப்பு” என்ற முழு அதிகாரத்தின் அடிப்படைத் தர்க்கத்தை நிறுவுவதாகும்.

தர்க்கச் சூத்திரம்

செல்வம் உள்ளது
↓
அது நிலையானதல்ல
↓
போகும் முன் அறி
↓
உயிரோடு இருக்கும்போதே திரும்பு
↓
செல்வனைச் சேர்
↓
மருள் → தெருள்

168 → 169 ஒரே வரியில்

168 — “உடலும் புறமதிப்பீடும் முழுமையான ‘நான்’ அல்ல.”
↓
169 — “அப்படியானால் உடல் சேர்த்த ‘என்னுடையது’களையும் இறுதி ஆதாரமாகப் பற்றாதே; அவை போவதற்கு முன்னமே செல்வனைச் சாரு.”

நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி

169-ல் திருமூலர் செல்வம் இழந்த மனிதனை ஆறுதல் கூறுவதில்லை; செல்வம் இன்னும் கையில் இருக்கும்போதே ஞானம் பெறச் செய்கிறார். “என்னுடையது” என்று தோன்றுவது பிறருடையதாகலாம்; ஆகவே அது போவதற்கு முன்பும் உயிர் போவதற்கு முன்பும், நிலையற்ற செல்வத்தின் மீது வைத்த சார்பை நிலையான செல்வனாகிய சிவனை நோக்கித் திருப்புவதே பாடலின் மையத் தர்க்கம்.

பாடல் 169 — சாதனை வாழ்வியல்

செல்வம் இருக்கும்போதே பற்றைக் குறைத்து, சிவசார்பை வளர்த்தல்

அருளு மரசரு மானையுந் தேரும்
பொருளும் பிறர்கொள்ளப் போவதன் முன்னந்
தெருளு முயிரொடுஞ் செல்வனைச் சேரின்
மருளும் பினையவன் மாதவ மன்றே. (169)

169-ஆம் பாடலின் வாழ்வியல் உபதேசம் மிகவும் நடைமுறையானது:

செல்வம் இழந்த பின் பற்றின்மையைப் பேசாதே; செல்வம் கையில் இருக்கும்போதே அதன் எல்லையை அறிந்து வாழ்.

இதுவே சிவயோக சாதகரின் உண்மையான பயிற்சி.

1. “என்னுடையது” என்பதைக் “என்னிடம் உள்ளது” என்று மாற்று

மனம்:

“என் வீடு, என் நிலம், என் பணம்”

என்று பற்றிக்கொள்கிறது.

அதை:

“இவை இப்போது என்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ள வளங்கள்”

என்று மாற்றிப் பார்ப்பது முதல் சாதனை.

இதனால்:

உரிமைப் பற்று → பொறுப்புணர்வு

என்ற மாற்றம் ஏற்படும்.

2. செல்வத்தை பாதுகாப்பின் ஒரே ஆதாரமாகக் கொள்ளாதே

பணம் பாதுகாப்பை அளிக்கலாம். ஆனால் முழுமையான பாதுகாப்பை அளிக்காது.

எனவே:

பொருளாதாரத் திட்டமிடல் செய்;
சேமி;
குடும்பத்தைப் பாதுகாப்பு;

ஆனால்:

உள்ளார்ந்த பாதுகாப்பை பணத்தில் மட்டும் தேடாதே.

சிவயோக சாதகருக்கு இறுதி சார்பு:

சிவசார்பு.

3. செல்வம் இருக்கும்போதே வைராக்யத்தைப் பயிற்சி செய்

இழந்த பின்:

“எதுவும் நிலையானதல்ல”

என்று கூறுவது எளிது.

ஆனால் எல்லாம் இருக்கும்போதே:

“இவை எனக்கு பயன்படும் கருவிகள்; இவை நான் அல்ல”

என்று அறிதல் தான் பக்குவம்.

இதுவே:

உடைமை உள்ள நிலையிலேயே பற்றின்மை.

4. செல்வத்தை தர்மப் பயன்பாட்டிற்கு மாற்று

169 செல்வத்தை நிராகரிக்கவில்லை.

அதனால் செல்வம்:

• குடும்பப் பாதுகாப்பு,
• கல்வி,
• மருத்துவ உதவி,
• சேவை,
• தானம்,
• இறைப்பணி,
• குருகுலப் பணி

ஆக மாற்றப்பட வேண்டும்.

செல்வம் குவிந்தால் மட்டும் மதிப்பு இல்லை; அது நன்மையாக மாறும்போது அர்த்தம் பெறுகிறது.

5. இழப்புப் பயத்தை கவனி

செல்வப்பற்றின் மறைமுக அறிகுறி:

“இது போய்விட்டால் என்ன ஆகும்?”

என்ற பயம்.

அந்த பயம் எழும் போது கேளுங்கள்:

“நான் இழப்பதைப் பயப்படுவது பொருளையா, அதனுடன் சேர்ந்த என் அடையாளத்தையா?”

இந்தக் கேள்வி பற்றின் வேரை வெளிப்படுத்தும்.

6. பணம் அதிகரிக்கும்போது சாதனையும் அதிகரிக்க வேண்டும்

செல்வம் வளரும்போது:

வசதி மட்டும் வளரக் கூடாது.

அதோடு:

நன்றி,
பகிர்வு,
பொறுப்பு,
இறைநினைவு

ஆகியவையும் வளர வேண்டும்.

இல்லையெனில்:

புறச் செல்வம் பெருகி, அகத் தெளிவு குறையலாம்.

7. “முன்னம்” — இன்று செய்ய வேண்டிய சாதனை

இந்தப் பாடலின் முக்கியச் சொல்:

முன்னம்

அதாவது:

இழப்பதற்கு முன்னர்.
முதுமைக்கு முன்னர்.
வாய்ப்பு குறைவதற்கு முன்னர்.

எனவே தினசரி வாழ்வில்:

இன்று ஒரு நல்ல செயல்.
இன்று ஒரு பகிர்வு.
இன்று ஒரு ஜபம்.
இன்று ஒரு இறைநினைவு.

8. தெருள்–மருள் சுயவிசாரணை

ஒவ்வொரு பெரிய பொருளாதார முடிவிலும் கேளுங்கள்:

இந்த முடிவு தெளிவிலிருந்து வருகிறதா?
அல்லது பயம், பேராசை, ஒப்பீடு, கௌரவ ஆசை ஆகிய மருளிலிருந்து வருகிறதா?

இதுவே 169-ன் நேரடி சிவயோகப் பயிற்சி.

சாதனை வாழ்வியல் சாரம்

169-ஆம் பாடல் செல்வத்தைத் துறக்கச் சொல்லவில்லை. செல்வம் இருக்கும்போதே அதன் நிலையாமையை அறிந்து, அதனோடு உருவான மனப் பற்றைத் தளர்த்தி, அதைப் பொறுப்பு, பகிர்வு, தர்மம், இறைப்பணி ஆகியவற்றிற்குப் பயன்படுத்தச் சொல்கிறது.

உலகச் செல்வம்:

இன்று நம்மிடம் இருக்கலாம்;
நாளை இல்லாமல் போகலாம்.

ஆனால் அந்த உண்மையை இழப்பின் பின்னர் அறியாமல்:

இருக்கும் போதே தெருள் பெறுதல்

சிவயோக சாதகரின் பக்குவம்.

சாதனைச் சூத்திரம்

செல்வம்
↓
உரிமைப் பற்று அல்ல
↓
பொறுப்பு
↓
பகிர்வு
↓
தர்மப் பயன்பாடு
↓
சிவசார்பு
↓
தெருள்

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

செல்வம் போனபின் பற்றின்மை வருவது வாழ்க்கையின் கட்டாயம்; செல்வம் இருக்கும்போதே பற்றின்மையை வளர்ப்பது சிவயோக சாதனை. “இது என்னுடையது” என்ற மருளிலிருந்து “இது எனக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட வளம்” என்ற தெருளுக்குச் சென்று, செல்வத்தைச் சிவநோக்கிய வாழ்வின் கருவியாக மாற்றுவதே 169-ன் சாதனை வாழ்வியல்.

பாடல் 169 — ஒரே பார்வையில் முழுச் சாரம்

நிலையற்ற செல்வத்திலிருந்து நிலையான செல்வனை நோக்கிய திருப்பம்

அருளு மரசரு மானையுந் தேரும்
பொருளும் பிறர்கொள்ளப் போவதன் முன்னந்
தெருளு முயிரொடுஞ் செல்வனைச் சேரின்
மருளும் பினையவன் மாதவ மன்றே. (169)

169-ஆம் பாடல் செல்வம் நிலையாமை அதிகாரத்தின் முழு திசையையும் முதலிலேயே காட்டுகிறது. அரசாட்சி, ஆனை, தேர், பொருள் ஆகிய உலக வலிமைகள் ஒருவரிடம் பெருகியிருந்தாலும் அவை நிரந்தரமான உடைமைகள் அல்ல; பிறர் கொள்ளக்கூடியவை.

இதன் மைய உபதேசம்:

செல்வம் போன பின் விழிப்படையாதே; அது இருக்கும் போதே அதன் எல்லையை அறி.

செல்வம் இருக்கிறது; நிரந்தர உரிமை இல்லை

திருமூலர் செல்வம் பொய் என்று சொல்லவில்லை.

அவர் சுட்டுவது:

இன்று “என்னுடையது” என்று சொல்லப்படுவது நாளை பிறருடையதாகலாம்.

இதனால்:

உடைமை உண்மை; நிரந்தர உரிமை மயக்கம்.

இந்த வேறுபாடே செல்வப்பற்றை விசாரிக்கத் தொடங்குகிறது.

“முன்னம்” — இந்தப் பாடலின் முக்கியச் சொல்

போவதன் முன்னம் என்பது வெறும் காலச் சொல் அல்ல; சாதகருக்கான அழைப்பு.

செல்வம்:

இன்னும் இருக்கிறது.

உயிர்:

இன்னும் இருக்கிறது.

அப்படியானால்:

இப்போதே தெளிவடைய வேண்டும்.

இழந்த பின் ஏற்படும் பற்றின்மை கட்டாயமாக இருக்கலாம்; ஆனால் இருக்கும்போதே பற்றின்மையை வளர்ப்பதே பக்குவம்.

“செல்வம்” ↔ “செல்வன்”

பாடலின் மிக அழகான எதிரிணை:

செல்வம் — கைமாறுவது
செல்வன் — உயிர் சார வேண்டிய சிவன்

இதனால் திருமூலர் பொருளை மறுக்கவில்லை; அதன் இடத்தைச் சரிசெய்கிறார்.

செல்வம் வாழ்க்கைக்கான கருவி; செல்வன் வாழ்க்கையின் இறுதி சார்பு.

பிரச்சினை செல்வம் இருப்பதில் அல்ல; செல்வத்தையே இறுதி பாதுகாப்பாக மாற்றுவதில்.

“தெருள்” ↔ “மருள்”

இப்பாடலின் ஆழமான மாற்றம் பொருளாதாரத்தில் அல்ல, மனத்தில்.

நிலையற்றதை நிலையானது என்று பற்றுதல் → மருள்

அதன் எல்லையை அறிந்து செல்வனைச் சார்தல் → தெருள்

எனவே செல்வம் நிலையாமை என்பது பொருள் பற்றிய பாடம் மட்டும் அல்ல; மனச் சார்பு பற்றிய ஞானப் பயிற்சி.

சைவ ஞானப் பார்வை

உடல், பதவி, செல்வம், உடைமை ஆகியவை உயிரின் அனுபவப் புலங்கள்; உயிரின் நிரந்தர இயல்பு அல்ல.

எனவே:

“என்னிடம் செல்வம் உள்ளது”

என்பது சரி.

ஆனால்:

“செல்வமே என் மதிப்பு, பாதுகாப்பு, அடையாளம்”

என்பதே பந்தத்தை உருவாக்கும்.

169 இதனை அறியச் செய்கிறது.

சிவயோகப் பார்வை

சாதகரின் உண்மையான சோதனை:

செல்வம் இல்லாதபோது அல்ல; செல்வம் இருக்கும்போது மனம் எவ்வளவு சுதந்திரமாக இருக்கிறது?

செல்வம் பெருகும்போது:

ஆசை, பயம், ஒப்பீடு, அகந்தை பெருகுகிறதா?

அல்லது:

நன்றி, பகிர்வு, பொறுப்பு, இறைநினைவு பெருகுகிறதா?

இதில்தான் சிவயோகப் பக்குவம் தெரிகிறது.

ஆகம–தர்மப் பார்வை

செல்வத்தின் சரியான பயன்பாடு:

பொருள் → தர்மம்

என்ற மாற்றம்.

குடும்பப் பாதுகாப்பு, கல்வி, சேவை, தானம், இறைப்பணி, சமூக நன்மை ஆகியவற்றுக்குப் பயன்படும் போது செல்வம்:

பந்தமாக மட்டும் இல்லாமல்
புண்ணியச் செயலுக்கும் இறைசேவைக்கும் கருவியாக மாறுகிறது.

168 → 169 — அதிகாரப் பாலம்

168:

உடலும் பிறர் புகழும் பழியும் முழுமையான “நான்” அல்ல.

169:

உடல் சேர்த்த “என்னுடையது”களும் இறுதி சார்பு அல்ல.

இதனால் விசாரணை:

“நான்”
↓
“என்னுடையது”
↓
“அப்படியானால் நான் எதைச் சார வேண்டும்?”
↓
செல்வனைச் சேர்

என்று ஆழமடைகிறது.

மொத்த ஞானச் சாரம்

169-ஆம் பாடல் உலகச் செல்வத்தை நிராகரிப்பதில்லை; அதன் நிலையற்ற உரிமையை வெளிப்படுத்துகிறது. அரசன், ஆனை, தேர், பொருள் போன்ற புறவலிமைகள் ஒருவரிடம் இருந்தாலும் அவை பிறரிடம் செல்லக்கூடியவை. அதனால் அவை போன பின் வருந்துவதைவிட, அவை இன்னும் இருக்கும் போதே அவற்றின் எல்லையை அறிய வேண்டும்.

அந்த விழிப்பே செல்வம் என்பதிலிருந்து செல்வன் என்பதற்கான திருப்பத்தை உருவாக்குகிறது. நிலையற்ற பொருளில் இறுதி பாதுகாப்பைத் தேடும் மனம் மருள்; பொருளை அதன் சரியான இடத்தில் வைத்து, உயிரோடு இருக்கும் போதே சிவனைச் சாரும் மனம் தெருள்.

எனவே இந்தப் பாடலின் சிவயோக உபதேசம்:

செல்வத்தைத் துறக்க வேண்டியதில்லை; செல்வத்தின் அடிமையாகாமல் இருக்க வேண்டும்.
செல்வம் இருக்கும்போதே அதன் மீது உள்ள பற்றைத் தளர்த்தி, அதை தர்மம், சேவை, இறைப்பணி ஆகியவற்றின் கருவியாக மாற்றி, மனத்தின் இறுதி சார்பை செல்வனாகிய சிவனில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

ஞானச் சூத்திரம்

செல்வம்
↓
உடைமை உணர்வு
↓
நிலையாமை அறிதல்
↓
“முன்னம்” விழிப்பு
↓
பற்றின் தளர்வு
↓
செல்வனைச் சார்தல்
↓
மருள் → தெருள்

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

செல்வம் போனபின் “இது நிலையற்றது” என்று அறிதல் எளிது; அது கையில் இருக்கும்போதே “இது என் இறுதி ஆதாரம் அல்ல” என்று அறிந்து, பொருளை தர்மமாகப் பயன்படுத்தி, மனத்தை செல்வனாகிய சிவனை நோக்கித் திருப்புவதே 169-ஆம் பாடலின் சிவயோக ஞானம்.

திருச்சிற்றம்பலம்.