மாறும் செல்வத்திலிருந்து மயக்கமற்ற பெருஞ்செல்வத்திற்கு

திருமூலர் படிக்கட்டு - 170

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஎழுபதாவது படிக்கட்டில் (170) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

யோக–ஆகம–தந்திர–சைவத் தத்துவ ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

மாறும் செல்வத்திலிருந்து மயக்கமற்ற சிவசார்பிற்கு

இயக்குறு திங்க ளிருட்பிழம் பொக்குந்
துயக்குறு செல்வத்தைச் சொல்லவும் வேண்டா
மயக்கற நாடுமின் வானவர் கோனைப்
பெயற்கொண்டல் போலப் பெருஞ்செல்வ மாமே. (170)

169-ஆம் பாடல் செல்வத்தின் உரிமை நிலையானதல்ல என்று கூறியது. 170 அதைவிட ஆழமாகச் செல்கிறது:

செல்வத்தின் நிலையே மாறிக்கொண்டிருக்கிறது.

இதற்காக திருமூலர் நிலவை எடுத்துக்கொள்கிறார். ஒளிமிகுந்ததாகத் தோன்றும் நிலவு ஒரே தோற்றத்தில் நிலைத்திருக்காது. அதுபோல மனிதன் பெரிதென எண்ணும் செல்வமும் ஒரே நிலையில் நிலைக்காது.

இதிலிருந்து அவர் நேராக மனத்தை நோக்கிச் செல்கிறார்:

மாறுவது செல்வம்; மயங்குவது மனம்.

செல்வத்தின் இயல்பு மாற்றம்

செல்வம்:

வருகிறது,
பெருகுகிறது,
குறைகிறது,
கைமாறுகிறது.

இதில் எந்த ஒன்றும் விதிவிலக்கு அல்ல.

ஆனால் மனம்:

“இது என்றும் இப்படியே இருக்கும்”

என்று நிலையான பாதுகாப்பை அதில் தேடுகிறது.

இதுவே மயக்கம்.

எனவே திருமூலரின் விமர்சனம் செல்வத்தின் மீது அல்ல; மாறக்கூடிய ஒன்றில் மாறாத பாதுகாப்பைத் தேடும் மனத்தின் மீது.

“துயக்குறு செல்வம்” — செல்வம் எப்போது துயக்கமாகிறது?

செல்வம் தானாகவே துன்பம் அல்ல.

ஆனால் அதனுடன்:

பேராசை,
இழப்புப் பயம்,
ஒப்பீடு,
அகந்தை,
பாதுகாப்பின்மை

இணைந்தால் அது மனத்தில் துயக்கு உருவாக்கலாம்.

அதனால்:

செல்வம் + பற்று = கலக்கம்

என்ற நிலை உருவாகிறது.

செல்வத்தை அனுபவிப்பதற்குப் பதிலாக மனிதன் அதை இழந்துவிடுவோமோ என்று பயந்து வாழத் தொடங்கினால், செல்வம் பாதுகாப்பின் கருவியாக இல்லாமல் மனப்பந்தத்தின் கருவியாக மாறுகிறது.

“மயக்கற” — செல்வத்தை விடுவது அல்ல; மயக்கத்தை விடுவது

இந்தப் பாடலின் மிக முக்கியமான சொல்:

மயக்கற

திருமூலர்:

“செல்வம் அற”

என்று சொல்லவில்லை.

அவர்:

“மயக்கம் அற”

என்று சொல்கிறார்.

இதுவே பாடலின் ஆன்மிக நுணுக்கம்.

பிரச்சினை:

செல்வம் இருப்பது அல்ல;

செல்வம் நிலையானது என்று மனம் மயங்குவது.

எனவே சிவயோகத்தின் முதல் வேலை:

பொருளை அகற்றுதல் அல்ல;
பொருளின் மீது மனம் கட்டிய தவறான சார்பை அறிதல்.

“நாடுமின்” — வெறும் பற்றின்மை போதாது

மயக்கம் நீங்கிய பின் வெறுமை மட்டும் இருக்கக் கூடாது.

அதனால் திருமூலர்:

“நாடுமின் வானவர் கோனை”

என்று கூறுகிறார்.

இதில் முக்கியமான ஆன்மிக இயக்கம்:

பற்றை மட்டும் விடுதல் → போதாது
சார்பை உயர்த்துதல் → அவசியம்

அதாவது:

செல்வச்சார்பு குறைய வேண்டும்;
சிவசார்பு ஆழமாக வேண்டும்.

இதுவே வைராக்யமும் பக்தியும் ஒன்றாகச் சந்திக்கும் இடம்.

சைவ ஞானப் பார்வை — பாசத்திலிருந்து பதியை நோக்கி

சைவசித்தாந்தக் கோணத்தில் உலகப் பொருள் உயிருக்கு அனுபவப் புலம்; அது உயிரின் இறுதி ஆதாரம் அல்ல.

பொருளை:

“இது என்னுடையது; இதுவே என் பாதுகாப்பு”

என்று பற்றும்போது அது பாசமாகிறது.

ஆனால் அதே பொருளை:

காலவரம்புடைய கருவி

என்று அறிந்தால் பற்று தளர்கிறது.

அப்போது உயிரின் திசை:

பொருள் → பதி

என்று மாறுகிறது.

இதுவே மயக்கற நாடுமின் வானவர் கோனை என்ற அடியின் ஆழமான சைவச் சாரம்.

சிவயோகப் பார்வை — மன ஒருமுகத்திற்குத் தடையாகும் செல்வப்பற்று

யோக சாதனையில் மனம் எதை அடிக்கடி நினைக்கிறதோ அதற்கே சக்தி செல்கிறது.

செல்வத்தைப் பற்றிய:

சம்பாதிப்பு,
பாதுகாப்பு,
இழப்பு,
ஒப்பீடு,
பெருக்கம்

ஆகிய சிந்தனைகள் மனத்தை தொடர்ந்து வெளியே இழுத்துச் சென்றால், அகமுகப்படுதல் கடினமாகிறது.

எனவே செல்வம் நிலையாமையை உணர்வது:

பொருளாதாரப் பாடம் மட்டும் அல்ல;

மனத்தைப் புறச்சார்பிலிருந்து அகச்சார்பிற்கு திருப்பும் யோகப் பயிற்சி.

செல்வம் இருந்தும் மனம் அதனால் அசைக்கப்படாமல் இருப்பதே உயர்ந்த பயிற்சி.

ஆகமப் பார்வை — செல்வத்தை இறைநோக்கி மாற்றுதல்

வானவர் கோனை நாடுதல் என்பது உள்ளார்ந்த பக்தியோடு மட்டுமல்ல; வாழ்க்கையின் வளங்களையும் இறைநோக்கி இயக்குவதுடன் தொடர்புபடுத்தலாம்.

செல்வம்:

பூஜை,
ஆலயப் பணி,
தர்மம்,
அன்னதானம்,
கல்வி,
சேவை

ஆக மாறும்போது அது வெறும் குவிப்பு அல்ல.

உடைமை → அர்ப்பணம்

என்ற மாற்றம் நிகழ்கிறது.

இதனால் செல்வத்தின் நிலையாமை:

செல்வத்தை வீணாக்கும் காரணமல்ல;

அதைச் சரியான காலத்தில் சரியான நோக்கில் பயன்படுத்த வேண்டிய காரணம்.

தந்திரப் பார்வை — சக்தியின் ஓட்டத்தைப் பற்றாமல் இருப்பது

செல்வம் ஒரு உலகச் சக்தி.

அது:

இயக்கப்படலாம்,
பெருகலாம்,
குறையலாம்,
மாற்றப்படலாம்.

தாந்திரிகப் பார்வையில் பாதுகாப்பாகப் பெறக்கூடிய உபதேசம்:

சக்தியை உறையவைத்து “என்னுடையது” என்று பற்றாதே; உயர்ந்த நோக்கில் ஓடவிடு.

மழைமேகம் தன்னுள் நீரை வைத்துக்கொண்டு நிலைத்திருக்காது; பொழிகிறது.

அதேபோல் செல்வமும்:

பயன்பாட்டிலும் பகிர்விலும் அர்த்தமடைய வேண்டும்

என்ற வாசிப்பு பெயற்கொண்டல் உருவகத்தோடு இயல்பாக ஒத்துவருகிறது.

“பெயற்கொண்டல் போலப் பெருஞ்செல்வம்”

மழைமேக உருவகம் இப்பாடலின் இறுதியில் முக்கியமான எதிர்மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

முதல் பகுதியில்:

மாறும் நிலவு.

இறுதியில்:

பொழியும் மேகம்.

ஒன்று:

நிலையாமையை உணர்த்துகிறது.

மற்றொன்று:

பெருக்கை பகிரும் தன்மையை நினைவூட்டுகிறது.

இதனால் பெருஞ்செல்வம் என்பது வெறும் அதிக அளவு பொருள் என்று மட்டுமல்லாமல், சிவனை நாடுவதால் பெறப்படும் உயர்ந்த செல்வநிலை என்ற திசையைப் பெறுகிறது.

169 → 170 — செல்வ விசாரணையின் ஆழமாதல்

169:

“செல்வம் பிறரிடம் செல்லலாம்.”

170:

“செல்வத்தின் நிலையே மாறக்கூடியது.”

169-ன் கேள்வி:

யாருடையது?

170-ன் கேள்வி:

எவ்வளவு நிலையானது?

இரண்டின் பதிலும்:

புறச் செல்வத்தில் நிரந்தர சார்பு வைக்க முடியாது.

அதனால் 170:

உரிமை நிலையாமை → நிலை நிலையாமை → மயக்கம் அறுதல் → சிவனை நாடுதல்

என்று அதிகாரத்தை ஆழப்படுத்துகிறது.

ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

170-ஆம் பாடல் நிலவின் மாறும் தோற்றத்தை எடுத்துக் கொண்டு உலகச் செல்வத்தின் அடிப்படை இயல்பான மாற்றத்தை உணர்த்துகிறது. செல்வம் பெருகலாம்; குறையலாம்; இன்று பாதுகாப்பாகத் தோன்றுவது நாளை கலக்கத்திற்குக் காரணமாகலாம். பிரச்சினை இந்த மாற்றத்தில் மட்டும் இல்லை; மாற்றத்திற்குட்பட்டதை நிரந்தர ஆதாரம் என்று மனம் பற்றுவதில்தான் மயக்கம் உருவாகிறது.

அதனால் திருமூலர் செல்வம் அற என்று அல்ல, மயக்கம் அற என்று உபதேசிக்கிறார். செல்வத்தைத் துறப்பதற்கு முன் செல்வப்பற்றை அறிய வேண்டும். அதன் பின் வெறுமையாக நிற்காமல் வானவர் கோனை நாட வேண்டும். இதனால் மனத்தின் சார்பு பொருளிலிருந்து சிவனை நோக்கி மாறுகிறது.

சிவயோக சாதகருக்கு இது மிக முக்கியமான பயிற்சி. செல்வம் இருக்கலாம்; ஆனால் அதன் உயர்வு–தாழ்வுகளோடு மனமும் ஏறி இறங்காமல் இருக்க வேண்டும். செல்வம் தர்மம், சேவை, இறைப்பணி ஆகியவற்றில் பாயட்டும்; மனம் சிவசார்பில் நிலைக்கட்டும்.

இதுவே இப்பாடல் சுட்டும்:

துயக்குறு செல்வத்திலிருந்து பெருஞ்செல்வத்திற்கான மாற்றம்.

ஞானச் சூத்திரம்

மாறும் செல்வம்
↓
நிலையானது எனும் பற்று
↓
மயக்கம்
↓
துயக்கம்

இதற்கு மாற்றாக:

நிலையாமை அறிதல்
↓
மயக்கம் அறுதல்
↓
வானவர் கோனை நாடுதல்
↓
சிவசார்பு
↓
பெருஞ்செல்வம்

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

170-ல் திருமூலர் செல்வம் மாறுவதையே பிரச்சினையாகக் கூறவில்லை; மாறும் செல்வத்தில் மாறாத பாதுகாப்பைத் தேடும் மனம்தான் மயக்கம் என்று காட்டுகிறார். எனவே செல்வத்தை விடுவதற்கு முன் செல்வமயக்கத்தை விடு; புறச் சார்பைத் தளர்த்தி வானவர் கோனாகிய சிவனை நாடு — அதுவே துயக்குறு செல்வத்திலிருந்து பெருஞ்செல்வத்திற்கான சிவயோக மாற்றம்.

]பாடல் 170 — தர்க்கக் கட்டமைப்பு

மாறும் செல்வத்திலிருந்து மயக்கமற்ற சிவசார்பிற்கு

இயக்குறு திங்க ளிருட்பிழம் பொக்குந்
துயக்குறு செல்வத்தைச் சொல்லவும் வேண்டா
மயக்கற நாடுமின் வானவர் கோனைப்
பெயற்கொண்டல் போலப் பெருஞ்செல்வ மாமே. (170)

170-ஆம் பாடலின் தர்க்கம் நான்கு படிகளில் நகர்கிறது:

இயற்கை மாற்றம் → செல்வத்தின் மாற்றம் → மன மயக்கம் → இறைநோக்கிய திருப்பம்

இதனால் இப்பாடல் செல்வத்தின் நிலையாமையை மட்டும் விவரிக்காமல், அந்த உண்மையை அறிந்த சாதகர் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதையும் உடனே காட்டுகிறது.

1. 169 → 170 : உரிமை நிலையாமையிலிருந்து நிலை நிலையாமைக்கு

169 கூறியது:

பொருள் பிறரிடம் செல்லலாம்.

அதாவது:

செல்வத்தின் உரிமை நிலையானதல்ல.

170 அதைவிட ஒரு படி மேலே செல்கிறது:

செல்வத்தின் நிலையே நிலையானதல்ல.

இதற்காக திருமூலர் நிலவை எடுத்துக்கொள்கிறார்.

எனவே:

169 — “இது யாருடையது?”
170 — “இது எவ்வளவு நிலையானது?”

என்ற இரண்டு விசாரணைகள் அடுத்தடுத்து வருகின்றன.

2. முதல் அடி — இயற்கையைச் சான்றாக முன்வைத்தல்

இயக்குறு திங்கள் இருட்பிழம்பு ஒக்கும்

முதல் அடி நேரடியாக மனிதனைப் பற்றி தொடங்கவில்லை.

திருமூலர் முதலில்:

நிலவைப் பார்க்கச் செய்கிறார்.

நிலவு:

ஒரே தோற்றத்தில் நிலைக்காது.

இதன் தர்க்கப் பணி:

மாற்றம் இயற்கையின் இயல்பு

என்பதை முதலில் நிறுவுவது.

இதனால் அடுத்த அடியில் செல்வத்தின் மாற்றம் திடீர் கருத்தாக வராமல், இயற்கை நியதியின் தொடர்ச்சியாக வருகிறது.

3. இரண்டாம் அடி — இயற்கை மாற்றத்திலிருந்து செல்வ மாற்றத்திற்கு

துயக்குறு செல்வத்தைச் சொல்லவும் வேண்டா

முதல் அடியின் இயற்கைக் காட்சி உடனே மனித வாழ்வின் செல்வத்திற்கு மாற்றப்படுகிறது.

தர்க்கம்:

நிலவு மாறுகிறது
↓
செல்வமும் மாறுகிறது

இதனால் செல்வத்தின் நிலையாமை ஒரு விபத்து அல்ல; அதன் இயல்பின் ஒரு பகுதியாக்கப்படுகிறது.

4. “சொல்லவும் வேண்டா” — உண்மை ஏற்கனவே கண்முன் உள்ளது

இந்தச் சொற்றொடர் மிகவும் முக்கியமானது.

திருமூலர்:

“இதற்குத் தனி பெரிய சான்று வேண்டுமா?”

என்ற நிலைக்கு வாசகரைத் தள்ளுகிறார்.

அதாவது:

செல்வத்தின் நிலையாமை மறைக்கப்பட்ட ரகசியம் அல்ல.

மனிதன்:

• செல்வம் உயர்வதையும்,
• குறைவதையும்,
• கைமாறுவதையும்

தினமும் காண்கிறான்.

ஆனால் கண்ட உண்மை:

அக ஞானமாக மாறவில்லை.

இதுவே அடுத்த அடிக்கான தர்க்கத் தயாரிப்பு.

5. மூன்றாம் அடி — வெளி உண்மையிலிருந்து அகப் பிரச்சினைக்கு

மயக்கற நாடுமின் வானவர் கோனை

முதல் இரண்டு அடிகள்:

செல்வத்தின் நிலையாமையைச் சொன்னன.

மூன்றாம் அடி:

மனத்தின் நிலையைப் பேசுகிறது.

இங்கு அதிகாரத்தின் தர்க்கம் வெளியிலிருந்து உள்ளே செல்கிறது:

செல்வம் மாறுகிறது
↓
ஆனால் மனம் அதில் நிலைத்தன்மை தேடுகிறது
↓
அதுவே மயக்கம்

எனவே பிரச்சினை:

செல்வம் மாறுவதில் மட்டும் இல்லை;

மாறுவதை நிலையானது என்று பற்றுவதில்.

6. “மயக்கற” — பாடலின் திருப்புப்புள்ளி

திருமூலர்:

செல்வம் அற

என்று சொல்லவில்லை.

அவர்:

மயக்கம் அற

என்று சொல்கிறார்.

இதன் மூலம் தர்க்கம் மிகத் துல்லியமாகிறது.

பிரச்சினை:

பொருள் இல்லை.

பிரச்சினை:

பொருளின் மீது உள்ள தவறான சார்பு.

இதனால் பாடல் துறவற உபதேசமாக மட்டும் அல்லாமல், மனப்பற்றைச் சீர்செய்யும் ஞான உபதேசமாகிறது.

7. “நாடுமின்” — வெறும் பற்றின்மை அல்ல, திசைமாற்றம்

மயக்கம் நீங்கிய பின் பாடல் வெறுமையில் நிற்கவில்லை.

அது:

நாடுமின்

என்று சொல்கிறது.

அதாவது:

ஒரு சார்பை மட்டும் விடாதே;
உயர்ந்த சார்பை நோக்கிச் செல்.

இதனால்:

செல்வச்சார்பு குறைதல்
↓
சிவசார்பு வளர்தல்

என்ற இயக்கம் உருவாகிறது.

8. “வானவர் கோன்” — நிலையற்ற பொருளுக்கு எதிரான நிலையான சார்பு

முதல் இரண்டு அடிகளில்:

செல்வம் மாறுகிறது.

மூன்றாம் அடியில்:

வானவர் கோன்

என்று சிவன் முன்வைக்கப்படுகிறார்.

இதனால் பாடல் இரண்டு சார்புகளை எதிரெதிராக நிறுத்துகிறது:

மாறும் பொருள்
↔
இறைச்சார்பு

இதுவே இப்பாடலின் முக்கிய தத்துவ எதிரிணை.

9. நான்காம் அடி — “பெருஞ்செல்வம்” என்ற மறுவரையறை

பெயற்கொண்டல் போலப் பெருஞ்செல்வ மாமே

பாடலின் ஆரம்பத்தில் செல்வம் என்பது:

துயக்குறு செல்வம்.

இறுதியில்:

பெருஞ்செல்வம்.

இதனால் செல்வம் என்ற சொல்லே மறுவரையறை செய்யப்படுகிறது.

தொடக்கச் செல்வம்

நிலையற்றது, கலக்கம் தரக்கூடியது.

இறுதி செல்வம்

வானவர் கோனை நாடுதலோடு தொடர்புடைய உயர்ந்த செல்வம்.

இதனால்:

பொருள் செல்வம் → ஆன்மிகச் செல்வம்

என்ற கருத்து மாற்றம் ஏற்படுகிறது.

10. “நிலவு ↔ மேகம்” — இரண்டு இயற்கை உருவகங்களின் பணி

பாடலின் முதல் அடியில்:

நிலவு

கடைசி அடியில்:

மழைமேகம்

இரண்டு இயற்கை உருவகங்கள்.

நிலவு:

மாற்றத்தை உணர்த்துகிறது.

மழைமேகம்:

பெருக்கையும் பொழிவையும் நினைவூட்டுகிறது.

இதனால் பாடலின் இலக்கிய இயக்கமும்:

மாற்றம் → வெறுமை அல்ல → உயர்ந்த பெருக்கை நோக்கும் திருப்பம்

என்று செல்கிறது.

11. “துயக்குறு செல்வம் ↔ பெருஞ்செல்வம்”

இது பாடலின் முக்கியமான இரண்டாவது எதிரிணை.

துயக்குறு செல்வம்
↔
பெருஞ்செல்வம்

முதல் ஒன்று:

மாறும் உலகச் செல்வம்.

இரண்டாவது:

இறைநோக்குடன் தொடர்புடைய உயர்ந்த செல்வம்.

இதனால் திருமூலர்:

“செல்வம் வேண்டாம்”

என்று சொல்லவில்லை.

மாறாக:

“எதைச் செல்வம் என்று அழைக்கிறாய்?”

என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறார்.

12. அதிகாரத்தில் 170-ன் தனிப்பணி

169 அதிகாரத்தின் கதவைத் திறந்தது:

செல்வம் பிறரிடம் செல்லும்.

170:

அதன் இயல்பே மாற்றம்; ஆகவே மயக்கத்தை விடு.

இதனால் அதிகாரம் இங்கு:

புற நிலையாமை
என்பதிலிருந்து
அக மயக்கம்

என்ற ஆழமான தளத்திற்கு செல்கிறது.

இது மிகவும் முக்கியமான முன்னேற்றம்.

நான்கு அடிகளின் தர்க்க நிலைகள்

முதல் அடி — இயற்கைச் சான்று

நிலவு மாறுகிறது.

இரண்டாம் அடி — உலக உண்மை

செல்வமும் நிலையானதல்ல.

மூன்றாம் அடி — அகத் திருப்பம்

மயக்கம் அற → சிவனை நாடு.

நான்காம் அடி — புதிய செல்வ வரையறை

இறைச்சார்பே பெருஞ்செல்வம்.

இதன் முழு இயக்கம்:

மாற்றம் → நிலையாமை → மயக்கம் அறிதல் → சிவனை நாடுதல் → பெருஞ்செல்வம்

முழுத் தர்க்க வரைபடம்

இயக்குறு திங்கள்
↓
மாறும் தோற்றம்
↓
மாறும் செல்வம்
↓
துயக்கம்
↓
மயக்கம் அறுதல்
↓
வானவர் கோனை நாடுதல்
↓
பெருஞ்செல்வம்

தர்க்க இடம்

170-ஆம் பாடல், 169-ல் “செல்வத்தின் உரிமை பிறரிடம் செல்லலாம்” என்று நிறுவப்பட்ட நிலையாமையை மேலும் ஆழப்படுத்தி, செல்வத்தின் நிலையே நிலவுபோல் மாறிக்கொண்டிருக்கும் என்று இயற்கை உவமையால் காட்டுகிறது. முதல் இரண்டு அடிகள் வெளிப்புற மாற்றத்தை முன்வைத்த பின், மூன்றாம் அடியில் மயக்கற என்று மனித மனத்தை நேரடியாக விசாரணைக்குள் கொண்டு வருகிறது. இதனால் பிரச்சினை செல்வம் மாறுவதில் அல்ல; மாறும் செல்வத்தில் நிலையான பாதுகாப்பைத் தேடும் மனப்பற்றில்தான் உள்ளது என்பது தெளிவாகிறது. நாடுமின் வானவர் கோனை என்ற ஏவல் மூலம் பற்றின்மையை வெறுமையாக வைக்காமல் சிவசார்பாக மாற்றுகிறது; இறுதியில் துயக்குறு செல்வம் என்பதற்கு எதிராக பெருஞ்செல்வம் என்ற புதிய செல்வ வரையறையை முன்வைக்கிறது. எனவே அதிகாரத்தின் தர்க்கத்தில் 170-ன் பணி, செல்வ நிலையாமையை வெளிப்புற பொருள் இழப்பிலிருந்து மன மயக்கம் மற்றும் சிவசார்பு பற்றிய ஆன்மிக விசாரணையாக உயர்த்துவதாகும்.

தர்க்கச் சூத்திரம்

மாறும் பொருள்
↓
நிலையானது எனும் மயக்கம்
↓
துயக்கம்
↓
மயக்கம் அறுதல்
↓
இறையை நாடுதல்
↓
பெருஞ்செல்வம்

169 → 170 ஒரே வரியில்

169 — “செல்வத்தின் உரிமை நிலைக்காது.”
↓
170 — “செல்வத்தின் நிலையே நிலைக்காது; ஆகவே மனத்தின் மயக்கத்தை அறுத்து சிவனை நாடு.”

நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி

170-ல் திருமூலர் செல்வம் மாறுவதை ஒரு பொருளாதாரச் சிக்கலாக மட்டும் பார்க்கவில்லை. நிலவு மாறுவது போல செல்வமும் மாறுகிறது; ஆனால் அதைக் கண்டு கொண்டும் அதில் நிரந்தரத்தைத் தேடும் மனமே மயக்கம். எனவே பாடலின் உண்மையான திருப்பம் செல்வத்திலிருந்து விலகுவதல்ல — மயக்கத்திலிருந்து விலகி, வானவர் கோனை நோக்கி மனத்தின் சார்பை மாற்றுவதில்தான்.

பாடல் 170 — சாதனை வாழ்வியல்

மாறும் செல்வத்தின் நடுவில் மாறாத மனத் தெளிவை வளர்த்தல்

இயக்குறு திங்க ளிருட்பிழம் பொக்குந்
துயக்குறு செல்வத்தைச் சொல்லவும் வேண்டா
மயக்கற நாடுமின் வானவர் கோனைப்
பெயற்கொண்டல் போலப் பெருஞ்செல்வ மாமே. (170)

170-ஆம் பாடலின் வாழ்வியல் மையம்:

செல்வத்தின் ஏற்றத் தாழ்வுகளோடு மனமும் ஏறி இறங்காமல் இருக்க கற்றுக்கொள்.

செல்வம் பெருகலாம். குறையலாம். திடீரென மாறலாம். இவை அனைத்தையும் முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்த முடியாது. ஆனால் அதனால் மனம் மயங்க வேண்டுமா, தெளிவடைய வேண்டுமா என்பது சாதகரின் பயிற்சி.

1. செல்வ மாற்றத்தை இயல்பாக ஏற்று

நிலவு ஒரே தோற்றத்தில் இல்லாததுபோல்:

பணவரவு,
தொழில் நிலை,
சேமிப்பு,
சந்தை மதிப்பு

எதுவும் ஒரே நிலையில் நீடிக்காது.

எனவே:

மாற்றம் வந்தால் அதிர்ச்சி; மாற்றமே இயல்பு என்று அறிந்தால் பக்குவம்.

2. செல்வத்தைக் கண்டு மனம் மயங்குகிறதா என்று கவனி

செல்வம் அதிகரிக்கும் போது:

பெருமை வருகிறதா?

குறையும் போது:

பயம் வருகிறதா?

பிறரிடம் அதிகம் இருப்பதைப் பார்த்து:

ஒப்பீடு எழுகிறதா?

இவை அனைத்தும் மயக்கம் வெளிப்படும் இடங்கள்.

சாதகரின் முதல் வேலை:

செல்வத்தை மாற்றுவது அல்ல; அதை நோக்கும் மனத்தைப் பார்க்குவது.

3. “மயக்கற” — மனப் பற்றை குறைக்கும் பயிற்சி

தினமும் உன்னிடம் கூறிக்கொள்:

“இது இருக்கலாம்; இல்லாமல் போகலாம்; ஆனால் இதுவே என் மதிப்பு அல்ல.”

இது செல்வத்தை நிராகரிப்பதல்ல.

மாறாக:

செல்வம் = கருவி
நான் = அதன் உரிமையாளர் என்ற பற்று அல்ல

என்ற தெளிவு.

4. இழப்புப் பயத்தைப் பரிசோதனை செய்

மனம் கேட்கும்:

“இது குறைந்தால் என்ன ஆகும்?”

அதற்குப் பின் கேள்:

“நான் பாதுகாப்பை பணத்தில் மட்டும் வைத்திருக்கிறேனா?”

இந்தக் கேள்வி மிக முக்கியமான சிவயோகப் பயிற்சி.

பொருளாதார பாதுகாப்பு அவசியம்; ஆனால் உள்ளார்ந்த நிலைத்தன்மை அதைவிட ஆழமானது.

5. செல்வம் பெருகும் போது பகிர்வு பெருகட்டும்

பெயற்கொண்டல் என்ற மழைமேக உருவகம் வாழ்வியலில் மிகப் பொருத்தமானது.

மேகம்:

தன்னிடம் வைத்துக் கொண்டு உறையாது; பொழிகிறது.

அதேபோல் செல்வம் பெருகினால்:

• குடும்ப நலம்,
• கல்வி,
• சேவை,
• தானம்,
• இறைப்பணி

ஆக பாய வேண்டும்.

பெருகும் செல்வத்தின் சரியான சோதனை — எவ்வளவு பகிரப்படுகிறது?

6. பணம் சம்பாதி; மன அமைதியை விற்காதே

செல்வம் ஈட்டுதல் தவறு அல்ல.

ஆனால் அதற்காக:

ஆரோக்கியம்,
உறவு,
ஒழுக்கம்,
சாதனை,
மன அமைதி

எல்லாம் இழக்கப்படுமானால் அது துயக்குறு செல்வம் ஆகிறது.

எனவே:

செல்வம் வாழ்க்கையை ஆதரிக்க வேண்டும்; வாழ்க்கையை விழுங்கக்கூடாது.

7. “வானவர் கோனை நாடுதல்” — தினசரி மையப்படுத்தல்

செல்வ மாற்றம் மனதை அதிகமாக ஆக்கிரமிக்கும் போது:

ஜபம்,
பூஜை,
தியானம்,
இறைநினைவு

மூலம் மனத்தை மீண்டும் மையப்படுத்து.

இதன் நோக்கம் பிரச்சினையிலிருந்து ஓடுவது அல்ல; மனத்தின் சார்பை மறுபடியும் சிவத்தில் நிலைநிறுத்துவது.

8. பொருளாதார முடிவுகளுக்கான மூன்று கேள்விகள்

ஒவ்வொரு பெரிய முடிவுக்கும் முன் கேள்:

1. இது தேவையா, அல்லது ஒப்பீட்டா?
2. இது தெளிவிலிருந்து வருகிறதா, பயத்திலிருந்து வருகிறதா?
3. இது என் வாழ்க்கையைச் சேவிக்கிறதா, நான் இதன் அடிமையாகிறேனா?

இந்த மூன்று கேள்விகளே 170-ன் நேரடி வாழ்வியல் பயன்பாடு.

சாதனை வாழ்வியல் சாரம்

170-ஆம் பாடல் செல்வத்தைப் பயப்படச் சொல்லவில்லை. செல்வத்தின் மாற்றத்தைக் கண்டு மனம் மயங்காதிருக்கச் சொல்கிறது.

செல்வம்:

பெருகட்டும்;
குறையட்டும்;

மனம்:

தெளிவாக இருக்க வேண்டும்.

செல்வம் பெருகும்போது பகிர்வு பெருகட்டும். செல்வம் குறையும் போது பயம் பெருகாதிருக்கட்டும். உலக வளம் ஒரு கருவி; இறுதி சார்பு அல்ல என்பதை அறிந்து, மனத்தை வானவர் கோனாகிய சிவனை நோக்கி நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

சாதனைச் சூத்திரம்

செல்வ மாற்றம்
↓
அவதானம்
↓
மயக்கம் அறிதல்
↓
பற்றின் தளர்வு
↓
பகிர்வு
↓
சிவசார்பு
↓
மனத் தெளிவு

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

செல்வம் மாறுவது வாழ்க்கையின் இயல்பு; அதோடு மனமும் மாறிப்போக வேண்டியதில்லை. பெருகும் செல்வத்தில் மயங்காமல், குறையும் செல்வத்தில் உடையாமல், அதைப் பகிர்ந்து பயன்படுத்தி மனத்தை சிவத்தில் நிலைநிறுத்துவதே 170-ஆம் பாடலின் சாதனை வாழ்வியல்.

பாடல் 170 — ஒரே பார்வையில் முழுச் சாரம்

மாறும் செல்வத்திலிருந்து மயக்கமற்ற சிவசார்பிற்கு

இயக்குறு திங்க ளிருட்பிழம் பொக்குந்
துயக்குறு செல்வத்தைச் சொல்லவும் வேண்டா
மயக்கற நாடுமின் வானவர் கோனைப்
பெயற்கொண்டல் போலப் பெருஞ்செல்வ மாமே. (170)

170-ஆம் பாடல் செல்வம் நிலையாமையை ஒரு புதிய ஆழத்திற்கு எடுத்துச் செல்கிறது. 169-ல் திருமூலர் செல்வத்தின் உரிமை பிறரிடம் செல்லலாம் என்று கூறினார். 170-ல் செல்வத்தின் நிலையே நிலவுபோல் மாறிக்கொண்டிருக்கிறது என்று காட்டுகிறார்.

இதனால் செல்வத்தின் நிலையாமை வெளிப்புற இழப்பாக மட்டும் அல்லாமல், அதன் இயல்பிலேயே உள்ள மாற்றமாக விளங்குகிறது.

இன்று பெருகியது நாளை குறையலாம்; இன்று பாதுகாப்பாகத் தோன்றியது நாளை கலக்கத்திற்குக் காரணமாகலாம்.

ஆனால் பாடலின் மையம் இங்கே முடிவதில்லை.

செல்வத்தைவிட முக்கியமானது மனத்தின் மயக்கம்

திருமூலர்:

“செல்வம் அற”

என்று சொல்லவில்லை.

அவர்:

“மயக்கற”

என்று சொல்கிறார்.

இதுவே இப்பாடலின் மிக முக்கியமான ஞானத் திருப்பம்.

செல்வம் மாறுவது இயற்கை; ஆனால் மாறும் செல்வத்தில் மாறாத பாதுகாப்பைத் தேடுவது மனத்தின் மயக்கம்.

எனவே:

பிரச்சினை செல்வம் அல்ல; செல்வத்தின் மீது வைக்கப்படும் தவறான நிரந்தரச் சார்பு.

“துயக்குறு செல்வம்” — எப்போது?

செல்வம்:

வாழ்வை ஆதரிக்கலாம்,
பாதுகாப்பு தரலாம்,
வசதி உருவாக்கலாம்.

ஆனால் அதனுடன்:

பேராசை,
இழப்புப் பயம்,
ஒப்பீடு,
அகந்தை

இணைந்தால் அது துயக்குறு செல்வம் ஆகிறது.

அதனால்:

செல்வத்தின் அளவு முக்கியமல்ல; அதனுடன் மனத்தின் உறவு முக்கியம்.

“வானவர் கோனை நாடுதல்” — சார்பின் மாற்றம்

மயக்கம் நீங்கிய பின் வெறுமையாக நிற்க திருமூலர் சொல்லவில்லை.

அவர்:

“நாடுமின் வானவர் கோனை”

என்று திசை தருகிறார்.

இதனால்:

செல்வச்சார்பு → சிவசார்பு

என்ற மாற்றம் நிகழ்கிறது.

இது வெறும் பற்றின்மை அல்ல; உயர்ந்த சார்பை நிறுவுதல்.

“பெருஞ்செல்வம்” — செல்வத்தின் மறுவரையறை

பாடலின் தொடக்கத்தில்:

துயக்குறு செல்வம்

என்று வரும்.

இறுதியில்:

பெருஞ்செல்வம்

என்று முடிகிறது.

இதுவே பாடலின் ஆழமான மறுவரையறை.

துயக்குறு செல்வம்

மாறும் உலகச் செல்வம்.

பெருஞ்செல்வம்

மயக்கத்தை நீக்கி சிவனை நாடும் அகச் செல்வநிலை.

இதனால் திருமூலர்:

“செல்வம் வேண்டாம்”

என்று சொல்லவில்லை;

“உண்மையில் எதைச் செல்வம் என்று அழைக்கிறாய்?”

என்று கேட்கிறார்.

சைவ ஞானப் பார்வை

உலகப் பொருள்:

உயிரின் அனுபவக் களம்.

ஆனால்:

உயிரின் இறுதி ஆதாரம் அல்ல.

எனவே:

பொருள் → பாசம்

ஆகாமல்,

பொருள் → தர்மப் பயன்பாடு

ஆக வேண்டும்.

இதுவே செல்வப்பற்றை குறைத்து பதியை நோக்கி மனத்தைத் திருப்பும் வழி.

சிவயோகப் பார்வை

சிவயோக சாதகரின் சோதனை:

செல்வம் இருக்கிறதா இல்லையா என்பதல்ல;

அது மாறும்போது மனம் எவ்வளவு நிலையாக இருக்கிறது?

செல்வம் பெருகும்போது:

மனம் பெருமையில் ஏறுகிறதா?

செல்வம் குறையும்போது:

பயத்தில் விழுகிறதா?

அல்லது:

இரண்டிலும் தெளிவாக இருந்து சிவசார்பைத் தக்க வைத்திருக்கிறதா?

இதுவே 170-ன் யோகப் பக்குவம்.

மழைமேக உருவகம்

பெயற்கொண்டல் என்ற உருவகம் மற்றொரு முக்கிய திசையைக் காட்டுகிறது.

மழைமேகம்:

தன்னுள் வைத்துக் கொண்டு நிற்காமல் பொழிகிறது.

இதனால் வாழ்வியலில்:

செல்வம் குவிப்பில் மட்டும் அல்ல, ஓட்டத்திலும் அர்த்தம் பெறுகிறது.

அதாவது:

பகிர்வு,
தர்மம்,
சேவை,
இறைப்பணி

ஆக மாறும் போது செல்வம் உயர்ந்த பயன்பாட்டைப் பெறுகிறது.

169 → 170

169:

செல்வம் பிறரிடம் செல்லலாம்.

170:

செல்வத்தின் நிலையே மாறும்.

169:

உரிமை நிலையாமை.

170:

நிலை நிலையாமை.

இதனால் அதிகாரத்தின் விசாரணை:

“இது என்னுடையதா?”

என்ற கேள்வியிலிருந்து:

“இது எவ்வளவு நிலையானது?”

என்ற ஆழமான கேள்விக்கு நகர்கிறது.

மொத்த ஞானச் சாரம்

170-ஆம் பாடல் உலகச் செல்வம் நிலவுபோல் மாறிக்கொண்டிருப்பதை உணர்த்துகிறது. ஆனால் திருமூலரின் உண்மையான குறி செல்வத்தில் அல்ல; அதை நிலையான பாதுகாப்பாகக் கொள்ளும் மனமயக்கத்தில் உள்ளது.

அதனால் அவர் செல்வத்தைத் துறக்கச் சொல்லாமல், மயக்கத்தை அறுக்கச் சொல்கிறார். மயக்கம் நீங்கிய பின் மனத்தை வானவர் கோன் எனப்படும் சிவனை நோக்கித் திருப்ப வேண்டும். அப்போது செல்வம் பந்தமாக அல்ல, பயன்பாட்டிற்கான கருவியாகிறது; குவிப்பிலிருந்து தர்மம், பகிர்வு, சேவை, இறைப்பணி ஆகியவற்றுக்கு நகர்கிறது.

இதனால்:

மாறும் செல்வம் → மயக்கம்
அல்லாமல்
மாறும் செல்வம் → விழிப்பு → சிவசார்பு

ஆக மாற வேண்டும்.

ஞானச் சூத்திரம்

செல்வ மாற்றம்
↓
நிலையாமை உணர்வு
↓
மயக்கம் அறிதல்
↓
பற்றின் தளர்வு
↓
வானவர் கோனை நாடுதல்
↓
சிவசார்பு
↓
பெருஞ்செல்வம்

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

திருமூலர் 170-ல் “செல்வம் மாறுகிறது” என்று மட்டும் சொல்லவில்லை; “அந்த மாற்றத்தைப் பார்த்தும் அதில் நிரந்தரத்தைத் தேடும் மனமே மயக்கம்” என்று காட்டுகிறார். ஆகவே செல்வத்தை விடுவதற்கு முன் மயக்கத்தை விடு; செல்வம் பெருகினாலும் குறைந்தாலும் மனத்தை சிவத்தில் நிலைநிறுத்தி, வளத்தை தர்மம் மற்றும் சேவையாக மாற்று — அதுவே துயக்குறு செல்வத்திலிருந்து பெருஞ்செல்வத்திற்கான மாற்றம்.

திருச்சிற்றம்பலம்.