அன்பர்களே,
நீங்கள் திருமந்திரத்தின் ஒரு மந்திரத்திற்கான பொருளையும், அதன் யோக–ஆகம–தந்திர விளக்கத்தையும் வாசித்துள்ளீர்கள்.
ஆனால், உங்களிடம் ஒரு கேள்வி…
திருமந்திரத்தைப் பற்றி அறிந்தீர்களா?
அல்லது
திருமந்திரத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கிவிட்டீர்களா?
இவை இரண்டும் ஒன்றல்ல.
திருமூலர் அருளிய ஒவ்வொரு திருமந்திரமும், வெறும் பாடல் அல்ல; ஒரு வருட தவத்தின் அனுபவச் சுருக்கம். அந்த அனுபவத்தை வெறும் வாசிப்பால் மட்டுமே முழுமையாகப் பெற முடியாது. அறிவு வழியைக் காட்டும்; ஆனால் சாதனையே அந்த வழியில் நம்மை நடத்தும்.
அதனால்தான், எமது குருநாதர் அகஸ்திய குலபதி ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனன் அவர்கள், திருமந்திரத்தை வெறும் நூலாக அல்ல, வாழ்வாக மாற்றும் ஒரு தனித்துவமான சாதனை முறையாக திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையை வகுத்துத் தந்துள்ளார்.
இந்த எழுத்துச் சாதனை என்பது,
ஒரு புத்தகத்திலிருந்து இன்னொரு புத்தகத்திற்கு சொற்களை நகலெடுக்கும் செயல் அல்ல.
இது,
நாள்தோறும் ஒரே ஒரு மந்திரத்தை மட்டுமே எழுதும் இந்த ஒழுக்கம், மனத்தின் அவசரத்தைக் குறைத்து, பொறுமையையும், கவனத்தையும், உள்ளுணர்வையும் வளர்க்கிறது. காலப்போக்கில், திருமந்திரம் ஒரு நூலாக உங்கள் கையில் இருப்பதில்லை; அது உங்கள் சிந்தனையிலும், சொல்லிலும், செயலிலும் வெளிப்படத் தொடங்கும்.
திருமந்திரத்தைப் படித்தவர்கள் பலர் இருக்கலாம்.
திருமந்திரத்தை வாழ்ந்தவர்கள் சிலரே.
அந்த அரிய சாதகர்களின் வரிசையில் நீங்கள் இணைவதற்கான அழைப்பே திருமந்திர எழுத்துச் சாதனை.
நீங்களும் இந்த அருள் யாத்திரையில் இணைந்து,
ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு மந்திரம்,
ஒவ்வொரு மந்திரத்திலும் ஒரு புதிய விழிப்பு,
ஒவ்வொரு விழிப்பிலும் சிவத்தை நோக்கிய ஒரு புதிய படி எடுத்து வையுங்கள்.
வாருங்கள்!
திருமந்திரத்தை வெறும் வாசிப்பதிலிருந்து, அதை வாழும் ஆன்மிகப் பயணத்திற்கு ஒன்றாக முன்னேறுவோம்.
திருமந்திர அரண்மனை – உலகளாவிய திருமந்திர குருகுலம்
திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையில் இணைந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள், கீழ்வரும் விண்ணப்படிவத்தை நிரப்பி திருமந்திர அரண்மனை திருமூலர் குருகுலத்தில் இணையுங்கள்.
📝 விண்ணப்படிவம் →
திருமூலர் படிக்கட்டு - 171
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஎழுபத்தொன்றாவது படிக்கட்டில் (171) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
தன்னது சாயை தனக்குத வாதுகண்
டென்னது மாடென் றிருப்பர்க ளேழைகள்
உன்னுயிர் போமுட லொக்கப் பிறந்தது
கண்ணது காணொளி கண்டுகொ ளீரே. (171)
சந்தி பிரித்த வடிவம்
தன்னது சாயை தனக்கு உதவாது கண்டு,
என்னது மாடு என்று இருப்பர்கள் ஏழைகள்;
உன் உயிர் போம்; உடல் ஒக்கப் பிறந்தது;
கண்ணது காணொளி கண்டு கொள்ளீரே.
யோக–ஆகம–தந்திர–சைவத் தத்துவ ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
“என்னுடையது” என்ற செல்வப்பற்றின் அடித்தளத்தை விசாரித்தல்
தன்னது சாயை தனக்குத வாதுகண்
டென்னது மாடென் றிருப்பர்க ளேழைகள்
உன்னுயிர் போமுட லொக்கப் பிறந்தது
கண்ணது காணொளி கண்டுகொ ளீரே. (171)
169-ஆம் பாடல் செல்வத்தின் உரிமை கைமாறும் என்று கூறியது. 170-ஆம் பாடல் செல்வத்தின் நிலையே மாறும் என்று காட்டியது. 171-ஆம் பாடல் அதைவிட ஆழமான இடத்துக்குச் செல்கிறது:
மாறக்கூடிய ஒன்றை “என்னுடையது” என்று நிரந்தர உரிமையுடன் பற்றுவதற்கான அடிப்படை என்ன?
இதுவே இப்பாடலின் ஞான விசாரணை.
நிழல் — “என்னுடையது” என்பதற்கான முதல் சோதனை
நிழல் மனிதனை மிக நெருக்கமாகத் தொடர்கிறது. உடல் நகரும் போது அதுவும் நகர்கிறது.
அப்படியிருந்தும்:
தனது நிழலே தேவையானபோது தன்னைப் பாதுகாக்க முடியாது.
இதன் மூலம் திருமூலர் மிக நுட்பமான வேறுபாட்டை உருவாக்குகிறார்:
என்னுடன் இருப்பது ≠ எனக்கு இறுதி ஆதாரமாக இருப்பது.
இது செல்வ விசாரணைக்கான முதல் படி.
ஒரு பொருள்:
என்னிடம் இருக்கலாம்;
என்னுடன் நீண்டகாலம் இருக்கலாம்;
ஆனால் அதனால் மட்டும்:
அது என் இறுதி பாதுகாப்பு
என்று ஆகிவிடாது.
“என்னது மாடு” — பாடலின் மையப் பற்று
மாடு இங்கு செல்வம்.
ஆனால் பாடலின் முக்கியமான சொல் மாடு அல்ல:
“என்னது”
என்பதே.
திருமூலர் செல்வத்தைவிட:
செல்வத்தோடு மனம் உருவாக்கும் உரிமை அடையாளத்தை
விசாரிக்கிறார்.
மனிதன்:
“என் பணம்”
“என் வீடு”
“என் நிலம்”
“என் சொத்து”
என்று கூறுவது உலக வாழ்வில் இயல்பானது.
ஆனால் சிவயோக விசாரணை அடுத்த கேள்வியை எழுப்புகிறது:
“இந்த ‘என்’ என்பதன் எல்லை எது?”
இதுவே இப்பாடலின் ஆழமான மையம்.
உயிரே பிரிகிறது — செல்வத்திற்கு அதைவிட பெரிய சான்று என்ன?
பாடலின் மூன்றாம் அடி இன்னும் வலுவான சான்றை முன்வைக்கிறது.
உன்னுயிர் போம்...
இந்தப் பிறவியில் உடலோடு தொடர்புடைய உயிரே:
ஒருநாள் உடலை விட்டு நீங்குகிறது.
அப்படியானால் வாழ்க்கையின் இடையில் சேர்க்கப்பட்ட பொருட்கள் குறித்து:
“இவை என்றும் என்னுடையவை”
என்று எவ்வாறு உறுதியாகக் கொள்ள முடியும்?
பாடலின் தர்க்கம்:
நிழல் — உடலோடு இருந்தும் உதவாது
உயிர் — உடலோடு இருந்தும் பிரிகிறது
செல்வம் — வாழ்க்கையின் இடையில் வந்தது
என்பதாகும்.
இதனால் செல்வத்தின் மீது நிரந்தர உரிமை கொள்ளும் மனநிலை கேள்விக்குட்படுகிறது.
சைவசித்தாந்தப் பார்வை — உயிர் “பிறந்தது” என்று பொருள் கொள்ள வேண்டுமா?
இங்கு ஒரு முக்கிய தத்துவத் தெளிவு அவசியம்.
பாடலில்:
“உடல் ஒக்கப் பிறந்தது”
என்ற மொழி வருகிறது.
இதனை:
“உயிர் உடலுடன் புதிதாக உருவாக்கப்பட்டது”
என்று சைவசித்தாந்த ரீதியாகக் கொள்ளக்கூடாது.
சைவசித்தாந்தத்தில்:
உயிர் அநாதி.
எனவே இங்கு பாதுகாப்பான பொருள்:
இந்தப் பிறவி அனுபவத்தில் உயிர் உடலோடு இணைந்த நிலையில் மனித வாழ்க்கை வெளிப்பட்டது.
அந்த உடல் தொடர்பே பின்னர் பிரிகிறது.
இதனால் பாடல்:
உயிரின் அழிவை அல்ல;
உடல்–உயிர் தொடர்பின் நிலையாமையை
சுட்டுகிறது.
“என்னுடையது” என்பது பயன்பாட்டு உண்மை; நிரந்தர உண்மை அல்ல
சைவ ஞானத்தில் ஒரு பொருளை:
“என் வீடு”
என்று உலகப் பயன்பாட்டில் சொல்லலாம்.
ஆனால் ஞானப் பார்வையில்:
அது ஒரு காலத்திற்கு நமக்குக் கிடைத்த பயன்பாட்டு உரிமை.
அது:
எனவே:
உடைமை என்பது காலத்திற்குள் உள்ள உறவு; உயிரின் நிரந்தர இயல்பு அல்ல.
இந்த வேறுபாட்டை அறிதலே செல்வப்பற்றைத் தளர்த்துகிறது.
பாசம் எங்கே உருவாகிறது?
பொருள் இருப்பதால் மட்டும் அது பந்தமாகாது.
பந்தம் உருவாகும் இடம்:
“இதுவில்லாமல் நான் இல்லை”
“இதுதான் என் மதிப்பு”
“இது என்றும் என்னிடமே இருக்க வேண்டும்”
என்று மனம் அதனோடு தன்னை இணைக்கும் போது.
அதனால்:
பொருள் ≠ பாசம்
பொருளின் மீது கட்டுப்பட்ட அடையாளம் → பாசம்
என்ற வேறுபாடு முக்கியம்.
171 இதையே என்னது மாடு என்ற மிகச் சிறிய சொற்றொடருக்குள் வைத்திருக்கிறது.
சிவயோகப் பார்வை — “என்” என்ற எண்ணத்தைப் பார்க்கும் சாதனை
சிவயோக சாதகருக்கு இப்பாடல் நேரடியான சுயவிசாரணையாகிறது.
மனம் எப்போது:
“என்”
என்று வலுவாகச் சொல்கிறதோ அப்போது கவனிக்க வேண்டும்.
என் பணம்
என் வீடு
என் புகழ்
என் பதவி
என் குடும்பம்
என்று வரும் ஒவ்வொரு என்-க்கும் பின்னால்:
அன்பா?
பொறுப்பா?
பற்றா?
பயமா?
அடையாளமா?
என்று பார்க்க வேண்டும்.
இதுவே செல்வ நிலையாமையை யோகப் பயிற்சியாக மாற்றும் வழி.
பற்றின்மை என்றால் பொறுப்பின்மை அல்ல
இந்தப் பாடலை:
“எதுவும் நம்முடையது இல்லை; ஆகவே எதையும் கவனிக்க வேண்டாம்”
என்று வாசிப்பது முற்றிலும் தவறு.
உண்மையான மாற்றம்:
உரிமைப் பற்று → பொறுப்புணர்வு
என்பதாக இருக்க வேண்டும்.
வீடு இருக்கிறதா?
பேணி.
செல்வம் இருக்கிறதா?
சரியாக நிர்வகி.
குடும்பம் இருக்கிறதா?
பொறுப்புடன் காப்பாற்று.
ஆனால்:
“இவை இல்லாமல் என் இருப்பே இல்லை”
என்ற அடையாளத்தை உருவாக்காதே.
ஆகமப் பார்வை — “என்னது” என்பதிலிருந்து “அர்ப்பணம்” நோக்கி
ஆகம வழிபாட்டின் அடிப்படையில்:
நமக்கு உள்ளதை இறைவனிடம் அர்ப்பணிக்கும் மனநிலை
முக்கியமானது.
அர்ப்பணம் என்பது பொருளைத் தூக்கி எறிவது அல்ல.
அது:
“இது முழுமையாக என் சொந்தம்”
என்ற அகங்காரத்தைத் தளர்த்துவது.
இதனால் செல்வம்:
தனிப்பட்ட உரிமைப் பொருளிலிருந்து
இறைநோக்கி பயன்படுத்தப்படும் வளமாக
மாறுகிறது.
“கண்ணது காணொளி” — அனுபவ ஞானத்திற்கான அழைப்பு
பாடல் இறுதியில் திருமூலர்:
“கண்டு கொள்ளீரே”
என்று கூறுகிறார்.
இது மிகவும் முக்கியம்.
அவர்:
ஒரு தத்துவக் கோட்பாட்டை நம்பச் சொல்லவில்லை.
மாறாக:
வாழ்க்கையை கவனித்து இந்த உண்மையை நீங்களே அறியுங்கள்
என்று சொல்கிறார்.
நம்முன்:
எல்லாம் நிகழ்கின்றன.
ஆனால்:
காணுதல் ஞானமல்ல; கண்டதன் உண்மையை உள்ளத்தில் ஏற்றுக்கொள்வதே ஞானம்.
இதுவே கண்டு கொள்ளீரே என்பதன் சாதனை ஆழம்.
169 → 170 → 171 — செல்வப்பற்றை மூன்று படிகளில் உடைத்தல்
திருமூலரின் கருத்து இங்கு மிக அழகாக நகர்கிறது:
169
செல்வத்தின் உரிமை மாறும்.
170
செல்வத்தின் நிலையே மாறும்.
171
அப்படியானால் “என்னுடையது” என்ற பற்றின் அடிப்படை என்ன?
இதனால் விசாரணை:
பொருள்
↓
அதன் நிலையாமை
↓
அதன் மீது உள்ள மனப்பற்று
என்று வெளியில் இருந்து உள்ளுக்குச் செல்கிறது.
ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
171-ஆம் பாடல் செல்வத்தின் நிலையாமையை ஒரு வெளிப்புற பொருளாதார உண்மையாக மட்டும் அல்லாமல் “என்னுடையது” என்ற அகப்பற்றின் விசாரணையாக மாற்றுகிறது. நம்மோடு எப்போதும் வரும் நிழலே நமக்கு வேண்டியபடி உதவுவதில்லை; இந்தப் பிறவியில் உடலோடு தொடர்புடைய உயிரே ஒருநாள் உடலை விட்டுப் பிரிகிறது. அப்படியானால் வாழ்க்கையின் இடையில் கிடைத்த செல்வத்தை நிரந்தரமான என்னுடையது என்றும் இறுதி பாதுகாப்பு என்றும் பற்றுவது ஞான ரீதியாக நிலைக்காது.
இதனால் திருமூலர் செல்வத்தை நிராகரிக்கவில்லை; உரிமையைப் பொறுப்பாக மாற்றுகிறார். பொருள் இருக்கட்டும்; அது மனத்தின் அடையாளமாக வேண்டாம். செல்வம் பயன்படட்டும்; அது உயிரின் இறுதி சார்பாக வேண்டாம்.
சிவயோக சாதகருக்கு இப்பாடலின் மையப் பயிற்சி:
ஒவ்வொரு “என்” என்பதையும் விழிப்புடன் காணுதல்.
“என்” என்பதில் பொறுப்பு இருக்கட்டும்; பற்று குறையட்டும்.
“என்” என்பதில் அன்பு இருக்கட்டும்; உரிமை அகந்தை குறையட்டும்.
“என்” என்பதில் பயன்பாடு இருக்கட்டும்; நிரந்தர மயக்கம் இல்லாமல் இருக்கட்டும்.
இவ்வாறு:
“என்னது” → “என்னிடம் உள்ளது” → “எனக்கு ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளது” → “சரியாகப் பயன்படுத்த வேண்டும்”
என்ற மனமாற்றமே இப்பாடலின் சிவயோகப் பயன்.
ஞானச் சூத்திரம்
என்னது
↓
உரிமைப் பற்று
↓
நிரந்தர எதிர்பார்ப்பு
↓
மயக்கம்
இதற்கு மாற்றாக:
நிலையாமையைப் பார்தல்
↓
“என்” என்பதைக் விசாரித்தல்
↓
பற்று தளர்தல்
↓
பொறுப்புணர்வு
↓
சிவசார்பு
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
171-ல் திருமூலர் “செல்வம் உன்னுடையதல்ல” என்று வெறும் மறுப்பை முன்வைக்கவில்லை; “உன்னுடன் இருக்கும் நிழலே உனக்கு இறுதி உதவியாகாது; உடலோடு தொடர்புடைய உயிரே ஒருநாள் பிரிகிறது; அப்படியானால் வாழ்க்கையின் இடையில் சேர்ந்த பொருளை ஏன் நிரந்தரமான ‘என்னுடையது’ என்று பற்றுகிறாய்?” என்று கேட்கிறார். இந்தக் கேள்வியை உண்மையாகக் கண்டு கொள்ளுதல் தான் செல்வப்பற்றிலிருந்து சிவயோகத் தெளிவிற்கான அடுத்த படி.
பாடல் 171 — தர்க்கக் கட்டமைப்பு
“என்னுடையது” என்ற பற்றை அனுபவச் சான்றால் உடைத்தல்
தன்னது சாயை தனக்குத வாதுகண்
டென்னது மாடென் றிருப்பர்க ளேழைகள்
உன்னுயிர் போமுட லொக்கப் பிறந்தது
கண்ணது காணொளி கண்டுகொ ளீரே. (171)
171-ஆம் பாடலின் தர்க்கம் மிகவும் கூர்மையானது. திருமூலர் ஒரு பொதுவான கருத்தைச் சொல்லவில்லை; மாறாக:
“நீ உன்னுடையது என்று பற்றுவது உண்மையில் எவ்வளவு உன்னுடையது?”
என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறார்.
இதற்காக அவர் மூன்று நிலைகளை அமைக்கிறார்:
நிழல் → உயிர் → செல்வம்
இந்த மூன்றையும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால் என்னது என்ற பற்றின் பலவீனம் வெளிப்படுகிறது.
1. 170 → 171 : “மாறும் செல்வம்” என்பதிலிருந்து “என்னுடைய செல்வம்” என்பதற்கு
170 கூறியது:
செல்வத்தின் நிலையே மாறுகிறது.
171 கேட்கிறது:
அப்படியானால் அதனை “என்னுடையது” என்று நிரந்தர உரிமையுடன் பற்றுவதற்கான அடிப்படை என்ன?
இதனால் அதிகாரத்தின் தர்க்கம்:
செல்வம் நிலையானதல்ல
↓
அப்படியானால் “என் செல்வம்” என்ற பற்றும் நிலையானதல்ல
என்று ஆழமடைகிறது.
2. முதல் அடி — மிக நெருக்கமான ஒன்றை முதலில் சோதனைக்கு உட்படுத்துதல்
தன்னது சாயை தனக்கு உதவாது கண்டு
திருமூலர் முதலில் செல்வத்தை எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.
அவர்:
நிழலை
எடுத்துக்கொள்கிறார்.
ஏன்?
நிழல்:
உடலோடு தொடர்ந்து செல்கிறது.
அதனால் மனிதனுக்கு மிக நெருக்கமான ஒன்றாகத் தோன்றுகிறது.
ஆனால்:
அது மனிதனுக்கு வேண்டியபடி உதவ முடியாது.
இதன் தர்க்கம்:
நெருக்கம் ≠ இறுதி உதவி
என்பதை நிறுவுகிறது.
3. “தன்னது” — உரிமைச் சொல்லின் முதல் அமைப்பு
முதல் அடியில்:
தன்னது சாயை
இரண்டாம் அடியில்:
என்னது மாடு
என்று வருகிறது.
இந்த இரண்டு சொற்களும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரொலிக்கின்றன.
முதல்:
தன்னது
இரண்டாவது:
என்னது
இதன் மூலம் திருமூலர் திட்டமிட்டுக்:
உரிமை உணர்வையே
மையமாக்குகிறார்.
4. நிழலின் தர்க்கப்பணி
நிழல்:
எப்போதும் உடன் வருகிறது.
ஆனால்:
அவசரத்தில் பாதுகாப்பாக முடியாது.
இதனால் பாடல் முதல் பெரிய முடிவை உருவாக்குகிறது:
என்னுடன் இருக்கிறது என்பதற்காக அது எனக்கு நிரந்தர ஆதாரம் ஆகாது.
இந்த முடிவு அடுத்த அடியில் செல்வத்துக்குப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
5. இரண்டாம் அடி — தர்க்க முரண்பாடு
என்னது மாடு என்று இருப்பர்கள் ஏழைகள்
முதல் அடியில்:
தன்னுடைய நிழலே உதவாது.
இரண்டாம் அடியில்:
இருந்தும் மனிதன் “என்னது மாடு” என்று பற்றிக்கொள்கிறான்.
இதனால் தெளிவான முரண்பாடு உருவாகிறது:
கண் முன் நிலையாமையைப் பார்க்கிறான்
↓
ஆனால் மனத்தில் நிரந்தர உரிமை உருவாக்குகிறான்
இதுவே திருமூலர் சுட்டும் அறிவு முரண்பாடு.
6. “ஏழைகள்” — செல்வமின்மை அல்ல, ஞானமின்மை
இங்கு மிகச் சிறந்த சொல்:
ஏழைகள்
அவர்கள் செல்வமற்றவர்கள் என்பதற்காக ஏழைகள் அல்ல.
அவர்கள்:
செல்வத்தின் உண்மை நிலையை அறியாமல் அதனை நிரந்தர ஆதாரம் என்று பற்றுவதால்
ஞான வறுமையுடையோர்.
இதனால் சொல்லின் நையாண்டி:
பெரும் செல்வம் உடையவன் கூட “ஏழை” ஆகலாம்
என்ற நிலையை உருவாக்குகிறது.
7. மூன்றாம் அடி — நிழலைவிட வலுவான சான்று
உன்னுயிர் போம் உடல் ஒக்கப் பிறந்தது
திருமூலர் நிழல் உவமையிலிருந்து இப்போது:
உயிர்–உடல் தொடர்புக்கு
மாறுகிறார்.
நிழல்:
உடலைத் தொடர்கிறது.
உயிர்:
உடலோடு வாழ்வின் அடிப்படை உறவை உடையது.
ஆனால்:
உயிரே ஒருநாள் உடலை விட்டு பிரிகிறது.
இதனால் தர்க்கத்தின் வலிமை அதிகரிக்கிறது.
8. “உன்னுயிர் போம்” — உச்சமான எதிர்சான்று
பாடலின் மிகக் கூர்மையான பகுதி இதுவே.
மனிதன்:
செல்வத்தை “என்னுடையது” என்று பற்றுகிறான்.
திருமூலர்:
உன் உயிரே போகும்
என்று காட்டுகிறார்.
இதனால்:
உயிர்கூட உடலோடு நிரந்தரமாக இல்லையெனில், செல்வத்தின் நிரந்தர உரிமை எங்கு?
என்ற கேள்வி இயல்பாக எழுகிறது.
9. நிழல் → உயிர் → செல்வம் : தர்க்கப் படிநிலை
திருமூலர் மிகவும் திட்டமிட்டுச் சான்றின் வலிமையை உயர்த்துகிறார்.
நிழல்
வெளிப்புறமாக நெருக்கமானது.
உயிர்
உடல் வாழ்வுக்கு உள்நெருக்கமானது.
செல்வம்
வாழ்க்கையின் இடையில் சேர்க்கப்படும் ஒன்று.
இதனால்:
மிக நெருக்கமானவை கூட நிலையான உதவியோ உடனிருப்போ தரவில்லை; பின்னர் சேர்ந்த செல்வம் எவ்வாறு நிரந்தர ஆதாரம் ஆகும்?
என்ற முடிவு உருவாகிறது.
10. “உடல் ஒக்கப் பிறந்தது” — தர்க்கத்தில் அதன் பணி
இந்தச் சொற்றொடர்:
உயிரும் உடலும் தத்துவ ரீதியாக ஒன்றே
என்று சொல்லுவதற்காக அல்ல.
இதன் தர்க்கப் பணி:
மிக நெருக்கமான தொடர்பைக் காட்டுவது.
அந்த நெருக்கமான தொடர்பே:
பிரிவுக்கு உட்படுகிறது.
இதனால்:
நெருக்கம் கூட நிரந்தரத்தை உறுதி செய்யாது
என்ற கருத்து உறுதியாகிறது.
11. நான்காம் அடி — “நம்புங்கள்” அல்ல, “கண்டு கொள்ளுங்கள்”
கண்ணது காணொளி கண்டுகொள்ளீரே
இங்கு திருமூலர் தனது வாதத்தை ஒரு உத்தரவால் முடிக்கிறார்:
நீங்களே பாருங்கள்.
இதனால் பாடல்:
அதிகாரப்பூர்வ போதனை
என்பதிலிருந்து:
அனுபவச் சான்று
என்ற நிலைக்கு வருகிறது.
இதுவே மிக முக்கியமான தர்க்க அம்சம்.
12. “கண்டு” என்ற சொல்லின் இரட்டைப் பணி
முதல் அடியில்:
உதவாது கண்டு
கடைசி அடியில்:
கண்டு கொள்ளீரே
முதல் கண்டு:
காண்பது.
இறுதி கண்டு கொள்ளுதல்:
பார்த்த உண்மையை உள்ளார்ந்து ஏற்றுக்கொள்வது.
இதனால்:
பார்வை → புரிதல்
என்ற மாற்றம் உருவாகிறது.
இதுவே பாடலின் இறுதி தர்க்கச் சிகரம்.
13. வெளிப்புற உண்மை → அகப்பற்று → சுயசாட்சி
பாடலின் முழு இயக்கம்:
நிழல் உதவாது
↓
அதை நீ ஏற்கனவே காண்கிறாய்
↓
இருந்தும் “என்னது மாடு” என்று பற்றுகிறாய்
↓
உயிரே பிரிகிறது
↓
அதையும் காண முடியும்
↓
எனவே உண்மையை நீயே உணர்
என்று நகர்கிறது.
இதுவே 171-ன் தனித்துவமான தர்க்க அமைப்பு.
14. 169–171 : மூன்று நிலைச் செல்வ விசாரணை
169 — உரிமையின் மாற்றம்
இன்று நமக்குள்ள செல்வம் நாளை பிறரிடம் போகலாம்.
170 — நிலையின் மாற்றம்
செல்வத்தின் அளவும் நிலையுமே நிலவுபோல் மாறலாம்.
171 — உரிமைப் பற்றின் விசாரணை
மாறும் ஒன்றை ஏன் “என்னுடையது” என்று நிரந்தரமாக பற்றுகிறாய்?
இதனால் அதிகாரம்:
பொருளின் நிலையாமை
↓
செல்வநிலையின் நிலையாமை
↓
உடைமை மனப்பற்றின் நிலையாமை
என்று உள்ளே செல்கிறது.
15. “என்னது” என்ற சொல்லை ஏன் திருமூலர் இலக்காக எடுத்துக்கொள்கிறார்?
செல்வப்பற்றின் வேரில்:
பணத்தின் அளவு
இல்லை.
அதன் ஆழத்தில்:
“என்”
என்ற மனச்சொல் இருக்கிறது.
அதனால் 171:
“செல்வம் போய்விடும்”
என்று மட்டும் சொல்லாமல்:
“என்னது மாடு”
என்ற மொழியையே விசாரணைக்கு உட்படுத்துகிறது.
இதுவே அதிகாரத்தின் உளவியல் ஆழம்.
16. பாடலின் காரண–விளைவு அமைப்பு
காரணம் 1
தனது நிழலே உதவாது.
காரணம் 2
உடலோடு நெருக்கமாக இருந்த உயிரே பிரிகிறது.
தவறான முடிவு
இருந்தும் “இது என் செல்வம்; இது எனக்கு நிலையான ஆதாரம்” என்று பற்றுதல்.
சரியான திருத்தம்
கண்ணால் காணும் நிலையாமையை உள்ளார்ந்து ஏற்றுக்கொள்ளுதல்.
இதனால்:
காட்சி → விசாரணை → பற்று உடைதல்
என்ற அமைப்பு.
17. இது “எதுவும் நமக்குச் சொந்தமில்லை” என்ற வெறும் தத்துவமா?
அதுவே முழுப் பொருள் அல்ல.
பாடலின் தர்க்க இலக்கு:
சட்டரீதியான அல்லது வாழ்வியல் உரிமையை மறுப்பது அல்ல.
அது கேட்பது:
அந்த உரிமையை நிரந்தர ஆன்மிக அடையாளமாக்குவது நியாயமா?
இதுவே முக்கிய வேறுபாடு.
அதனால்:
உரிமை பயன்பாட்டுக்கானது; நிரந்தர அக அடையாளம் அல்ல.
18. நான்கு அடிகளின் தர்க்கப்பணி
முதல் அடி
நெருக்கமான நிழலே உதவாது.
இரண்டாம் அடி
இருந்தும் மனிதன் செல்வத்தை “என்னுடையது” என்று பற்றுகிறான்.
மூன்றாம் அடி
அதைவிட நெருக்கமான உயிரே உடலை விட்டு பிரிகிறது.
நான்காம் அடி
இதை வெளிப்புற சான்றால் அல்ல, உங்கள் சொந்த அனுபவப் பார்வையால் உணருங்கள்.
முழுத் தர்க்க வரைபடம்
தன்னது சாயை
↓
உடனிருந்தும் உதவாது
↓
“என்னது மாடு” என்ற பற்று
↓
உயிரே உடலை விட்டு போகும்
↓
நெருக்கமே நிரந்தரம் அல்ல
↓
உடைமை எப்படி நிரந்தரமாகும்?
↓
கண்டு கொள்ளீரே
தர்க்க இடம்
171-ஆம் பாடல், 169–170 இல் வெளிப்படுத்தப்பட்ட செல்வ நிலையாமையை மனித மனத்தின் என்னது என்ற உரிமைப் பற்றுக்குள் கொண்டு வருகிறது. முதலில் உடலோடு தொடர்ந்து வரும் நிழலே தேவையானபோது உதவ முடியாது என்று காட்டி, “என்னுடன் இருப்பது எனக்கு நிரந்தர ஆதாரம் அல்ல” என்ற முதல் முடிவை உருவாக்குகிறது. பின்னர் அதையும் கண்ட மனிதன் என்னது மாடு என்று செல்வத்தில் நிரந்தர உரிமை கொள்ளும் முரண்பாட்டை வெளிப்படுத்துகிறது. மூன்றாம் அடியில் நிழலைவிட வலுவான சான்றாக, உடலோடு மிக நெருக்கமாகத் தொடர்புடைய உயிரே ஒருநாள் பிரிகிறது என்று காட்டுகிறது. இறுதியில் கண்டு கொள்ளீரே என்று, இந்த உண்மையை நம்ப வேண்டிய கோட்பாடாக அல்ல, வாழ்க்கையில் நேரடியாகக் காண வேண்டிய அனுபவ ஞானமாக நிறைவு செய்கிறது. எனவே 171-ன் தர்க்கப் பணி “செல்வம் நிலைக்காது” என்பதைக் கூறுவது மட்டும் அல்ல; “நிலையற்ற ஒன்றை ‘என்னுடையது’ என்று நிரந்தர அடையாளமாகப் பற்றும் மனத்தின் தர்க்கமே நிலைக்காது” என்பதை நிரூபிப்பதாகும்.
தர்க்கச் சூத்திரம்
உடனிருப்பது
↓
உதவுவதை உறுதி செய்யாது
↓
நெருக்கம்
↓
நிரந்தரத்தை உறுதி செய்யாது
↓
உயிரே பிரிகிறது
↓
செல்வமும் நிரந்தர உரிமையல்ல
↓
“என்னது” என்பதை விசாரி
169 → 170 → 171 ஒரே வரியில்
169 — செல்வத்தின் உரிமை மாறும்.
170 — செல்வத்தின் நிலை மாறும்.
171 — ஆகவே “என்னுடையது” என்ற பற்றையே விசாரி.
நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி
171-ல் திருமூலர் செல்வத்தை நேரடியாக மறுப்பதில்லை; “என்னுடையது” என்ற மனப்பற்றையே தர்க்கச் சோதனைக்கு உட்படுத்துகிறார். உன்னோடு வரும் நிழலே உனக்கு இறுதி உதவி அல்ல; உடலோடு இணைந்த உயிரே ஒருநாள் பிரிகிறது. அப்படியானால் இடையில் சேர்ந்த செல்வத்தை நிரந்தரமான ‘என்’ என்று பற்றுவதற்கு என்ன ஆதாரம்? — இதை பிறர் சொல்லுவதால் அல்ல, நீயே கண்டு கொள்ள வேண்டும் என்பதே பாடலின் தர்க்க நிறைவு.
பாடல் 171 — சாதனை வாழ்வியல்
“என்னுடையது” என்பதிலிருந்து “எனக்கு ஒப்படைக்கப்பட்டது” என்ற பக்குவத்திற்கு
தன்னது சாயை தனக்குத வாதுகண்
டென்னது மாடென் றிருப்பர்க ளேழைகள்
உன்னுயிர் போமுட லொக்கப் பிறந்தது
கண்ணது காணொளி கண்டுகொ ளீரே. (171)
171-ஆம் பாடலின் வாழ்வியல் உபதேசம் மிகவும் நேரடியானது:
உனக்கு இருப்பதைப் பயன்படுத்திக் கொள்; ஆனால் அது என்றென்றும் “என்னுடையது” என்று மனம் பற்றிக்கொள்ள விடாதே.
திருமூலர் செல்வத்தை நிராகரிக்கவில்லை. அவர் சோதிப்பது:
உடைமை உணர்வு எப்போது பற்றாகிறது?
என்பதே.
1. “என்” என்று சொல்லும் போது கவனியுங்கள்
தினசரி வாழ்வில் நாம் இயல்பாகச் சொல்வோம்:
என் வீடு
என் நிலம்
என் பணம்
என் தொழில்
என் பதவி
இவை பயன்பாட்டு மொழியில் தவறல்ல.
ஆனால் சாதகரின் சுயவிசாரணை:
“இந்த ‘என்’ சொல்லின் பின்னால் பொறுப்பா, பற்றா?”
என்பதாக இருக்க வேண்டும்.
அன்புடனும் பொறுப்புடனும் வைத்திருப்பது வேறு.
அதிலேயே தன்னை அடையாளப்படுத்துவது வேறு.
2. “என்னுடையது” என்பதை “என்னிடம் உள்ளது” என்று மாற்றிப் பாருங்கள்
இந்தச் சிறிய மொழிமாற்றமே மனத்தில் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தலாம்.
“இது என் செல்வம்”
என்பதற்குப் பதில்:
“இது இப்போது என்னிடம் உள்ளது.”
அதற்கும் மேலாக:
“இது எனக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட வளம்.”
என்று பார்க்கலாம்.
இதனால்:
உரிமைப் பற்று → பொறுப்புணர்வு
என்ற மாற்றம் ஏற்படும்.
3. நிழல் தரும் தினசரி நினைவூட்டல்
திருமூலர் நிழலை எடுத்துக்கொள்வது மிகவும் சாதனைக்குரிய உருவகம்.
நிழல்:
நம்மோடு வருகிறது.
ஆனால்:
நமக்கு முழுமையான பாதுகாப்பாக முடியாது.
இதைக் கொண்டு தினமும் நினைத்துக் கொள்ளலாம்:
“என்னுடன் இருப்பதெல்லாம் எனது இறுதி ஆதாரம் அல்ல.”
இந்த நினைவு செல்வம், பதவி, உறவு, புகழ் ஆகியவற்றில் மிகுதியான பற்றை மெதுவாகக் குறைக்க உதவும்.
4. உயிரே பிரிகிறது — முன்னுரிமைகளைச் சரிசெய்
மூன்றாம் அடியின் நினைவூட்டல்:
உயிரே ஒருநாள் உடலை விட்டு பிரியும்.
இதன் வாழ்வியல் பயன்:
எது உண்மையில் முக்கியம் என்று மீண்டும் கேட்பது.
உதாரணமாக:
171 நமக்கு:
முன்னுரிமைகளை மறுசீரமைக்கச் செய்கிறது.
5. பொருளை காப்பாற்று; மனதை அதில் அடைக்காதே
பற்றின்மை என்பது:
அலட்சியம்
அல்ல.
வீடு இருக்கிறதா?
பாதுகாப்பு செய்.
செல்வம் இருக்கிறதா?
சரியாக நிர்வகி.
குடும்பச் சொத்து இருக்கிறதா?
நீதியுடன் பேணி.
ஆனால்:
அவை இல்லாமல் நான் முழுமையற்றவன்
என்று மனம் சொல்லத் தொடங்கும் இடத்தில் கவனமாக இரு.
6. இழப்புக்கான மனத் தயாரிப்பு
171 நமக்கு ஒரு ஆழமான உளவியல் பயிற்சியையும் தருகிறது.
தினமும் ஒரு நிமிடம் சிந்திக்கலாம்:
“இன்று என்னிடம் இருப்பதில் ஒன்று நாளை இல்லாமல் போனால், நான் முற்றிலும் சிதறிப்போவேனா?”
இது எதிர்மறை எண்ணம் அல்ல.
மாறாக:
பற்றின் அளவை அறியும் பயிற்சி.
எது இல்லாமல் போனால் மனம் முற்றிலும் உடைகிறதோ, அதற்குள் அடையாளப் பற்று இருப்பதை இது காட்டலாம்.
7. “என் மதிப்பு = என் செல்வம்” என்ற சமன்பாட்டை உடை
சமூக வாழ்வில் பலர் தமது மதிப்பை:
வருமானம்,
வீடு,
வாகனம்,
பதவி,
சொத்து
ஆகியவற்றோடு இணைத்துக் கொள்கிறார்கள்.
171 இதனை சவால் செய்கிறது.
செல்வம் குறைந்தால் மனித மதிப்பு குறையாது.
சிவயோக சாதகரின் அடையாளம்:
உடைமையின் அளவில் அல்ல;
அறம், தெளிவு, இறைசார்பு, உள்பக்குவம் ஆகியவற்றில்.
8. உறவுகளிலும் “என்” என்ற பற்றை கவனியுங்கள்
இந்தப் பாடல் செல்வத்தைப் பற்றிப் பேசினாலும், அதன் என்னது விசாரணை வாழ்வின் பல துறைகளுக்கும் பயன்படுகிறது.
என் குழந்தை
என் துணைவர்
என் மாணவர்
என் சீடர்
என்று கூறும்போது:
அன்பா?
பொறுப்பா?
உரிமை கட்டுப்பாடா?
என்று பார்க்க வேண்டும்.
உறவு:
பாதுகாப்பதற்கான பொறுப்பு
ஆக இருக்க வேண்டும்;
ஆளும் உரிமை
ஆக மாறக் கூடாது.
9. “கண்டு கொள்ளீரே” — தினசரி சுயகவனப் பயிற்சி
இந்தப் பாடலின் நடைமுறை மையச் சொல்:
கண்டு கொள்ளீரே.
இதனை தினசரி சுயகவனமாக மாற்றலாம்.
ஒவ்வொரு இரவும் ஒரு நிமிடம் கேள்:
இன்று நான் எதை “என்” என்று மிகையாகப் பற்றினேன்?
இன்று எந்த இழப்புப் பயம் என்னை ஆட்கொண்டது?
இன்று என்னிடம் உள்ளதை நான் பொறுப்பாகப் பயன்படுத்தினேனா?
இன்று நான் எதையாவது பகிர்ந்தேனா?
இதுவே பாடலை வாழ்வில் கொண்டு வரும் நேரடி சாதனை.
10. செல்வத்தை ஓட்டத்தில் வைத்திரு
செல்வம்:
குவிப்புக்காக மட்டும் அல்ல.
அது:
ஆகப் பாய வேண்டும்.
இவ்வாறு பயன்படும் போது:
“என்னுடையது” என்ற உறைபற்று குறைந்து, “என்னால் பயன்படட்டும்” என்ற தர்ம மனம் வளர்கிறது.
தினசரி சுயவிசாரணை
171-ஆம் பாடலை அடிப்படையாகக் கொண்டு தினமும் நான்கு கேள்விகள்:
2. அது இல்லாமல் போனால் என் அடையாளமே குலைகிறதா?
3. அதை நான் பாதுகாப்புடன் பயன்படுத்துகிறேனா, அல்லது அதற்கே அடிமையாகிறேனா?
4. அது என்னால் மற்றவருக்கும் நன்மை செய்யுகிறதா?
இந்த நான்கு கேள்விகளும் பற்றை குறைத்து பொறுப்பை அதிகரிக்க உதவும்.
சாதனை வாழ்வியல் சாரம்
171-ஆம் பாடல்:
“எதுவும் உன்னுடையது இல்லை”
என்று வெறும் மறுப்பு சொல்லவில்லை.
அது:
“என்னுடையது” என்ற உணர்வை சோதித்துப் பார்
என்று சொல்கிறது.
நிழலே இறுதி உதவி அல்ல.
உயிரே உடலை விட்டு பிரிகிறது.
அப்படியானால் செல்வத்தின் மீது நிரந்தர அடையாளம் கட்டுவது எவ்வளவு நியாயம்?
இதனை உணர்ந்த சாதகர்:
செல்வத்தை கைவிட மாட்டார்;
செல்வப்பற்றைத் தளர்த்துவார்.
அவர்:
உடைமையை கைவிட மாட்டார்;
உரிமை அகந்தையைத் தளர்த்துவார்.
அவர்:
பொறுப்பிலிருந்து விலக மாட்டார்;
பொறுப்பை தர்மமாக மாற்றுவார்.
சாதனைச் சூத்திரம்
“என்னுடையது”
↓
கவனித்தல்
↓
பற்றை அறிதல்
↓
நிலையாமையை ஏற்றுக்கொள்ளுதல்
↓
உரிமை → பொறுப்பு
↓
குவிப்பு → பயன்பாடு
↓
பற்று → சிவசார்பு
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
171-ன் சாதனை “என்னுடையது” என்று சொல்லாதிருப்பது அல்ல; அந்தச் சொல்லின் பின்னால் இருக்கும் பற்றை அறிதல். உன்னிடம் உள்ளதைப் பேணி, பொறுப்பாகப் பயன்படுத்தி, பகிர்ந்து நன்மை செய்யுங்கள்; ஆனால் அது இல்லாமல் நீயே இல்லை என்ற நிலைக்கு மனத்தை விடாதீர்கள். “என் சொத்து” என்ற மனநிலையிலிருந்து “எனக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட வளம்” என்ற பக்குவத்திற்குச் செல்வதே 171-ஆம் பாடலின் சாதனை வாழ்வியல்.
பாடல் 171 — ஒரே பார்வையில் முழுச் சாரம்
“என்னுடையது” என்ற பற்றிலிருந்து பொறுப்புணர்விற்கும் சிவசார்பிற்கும்
தன்னது சாயை தனக்குத வாதுகண்
டென்னது மாடென் றிருப்பர்க ளேழைகள்
உன்னுயிர் போமுட லொக்கப் பிறந்தது
கண்ணது காணொளி கண்டுகொ ளீரே. (171)
171-ஆம் பாடல் செல்வம் நிலையாமை அதிகாரத்தில் மிக முக்கியமான அகமாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது. முன் பாடல்கள் செல்வம் கைமாறும், செல்வநிலை மாறும் என்று கூறின. இப்பாடல் அந்த வெளிப்புற நிலையாமையைத் தாண்டி, மனித மனத்தின் ஆழத்திலுள்ள:
“என்னுடையது”
என்ற உரிமைப் பற்றையே விசாரணைக்கு உட்படுத்துகிறது.
நிழல் — உடனிருப்பது இறுதி ஆதாரம் அல்ல
திருமூலர் முதலில் நிழலை எடுத்துக்கொள்கிறார்.
நிழல்:
மனிதனோடு தொடர்ந்து வருகிறது.
ஆனால்:
அவனுக்குத் தேவையானபடி உதவ முடியாது.
இதிலிருந்து முதல் உண்மை வெளிப்படுகிறது:
என்னுடன் இருப்பதெல்லாம் எனக்கு இறுதி ஆதாரம் அல்ல.
இந்த ஒரு உண்மையே செல்வப்பற்றை ஆராய்வதற்கான கதவைத் திறக்கிறது.
“என்னது மாடு” — பாடலின் உண்மையான குறி
இங்கு மாடு என்பது செல்வம்.
ஆனால் பாடலின் மிக முக்கியமான சொல்:
“என்னது”
என்பதே.
திருமூலரின் கேள்வி:
செல்வம் இருக்கிறதா?
என்பதல்ல.
அவர் கேட்பது:
மாறக்கூடிய ஒன்றை ஏன் நிரந்தரமான “என்னுடையது” என்று பற்றுகிறாய்?
இதனால் செல்வப்பற்று:
பொருள் பற்றிய பிரச்சினையாக இல்லாமல்
அடையாளப் பற்றாக
மாறுகிறது.
உயிரே பிரிகிறது
மூன்றாம் அடி மிக வலுவான சான்றை முன்வைக்கிறது:
உன்னுயிர் போம்...
இந்தப் பிறவியில் உடலோடு நெருக்கமாகத் தொடர்புடைய உயிரே ஒருநாள் பிரிகிறது.
இதிலிருந்து பாடல் எழுப்பும் கேள்வி:
உடலோடு இவ்வளவு நெருக்கமான உயிரே பிரிகிறது என்றால், வாழ்க்கையின் இடையில் சேர்த்த செல்வத்தை நிரந்தரமாக “என்னுடையது” என்று எவ்வாறு பற்ற முடியும்?
இதுவே பாடலின் மையத் தர்க்கம்.
சைவ ஞானப் பார்வை
இப்பாடலை:
“உயிர் உடலோடு புதிதாகப் பிறந்தது”
என்று தத்துவ ரீதியாகக் கொள்ளக்கூடாது.
சைவசித்தாந்தத்தில்:
உயிர் அநாதி.
இங்கு கூறப்படுவது:
இப்பிறவியில் உயிர் உடலோடு தொடர்புடைய அனுபவ நிலையில் வாழ்கிறது; அந்த உடல்–உயிர் தொடர்பே ஒருநாள் பிரிகிறது.
எனவே:
உடலும் நிரந்தர உடைமை அல்ல;
செல்வமும் நிரந்தர உடைமை அல்ல.
உயிர் இவற்றை அனுபவிக்கிறது; அவையே உயிரின் நிரந்தர இயல்பு அல்ல.
“என்னுடையது” — பயன்பாட்டு உண்மை; இறுதி உண்மை அல்ல
வாழ்வில்:
“என் வீடு”
“என் நிலம்”
“என் பணம்”
என்று கூறுவது இயல்பான பயன்பாடு.
ஆனால் ஞானப் பார்வையில்:
இவை ஒரு காலத்திற்கு நமக்குக் கிடைத்த உறவுகள்.
எனவே:
“என்” என்பது நிர்வாகப் பயன்பாட்டிற்கு சரி; நிரந்தர ஆன்மிக அடையாளமாக அல்ல.
இதுவே இப்பாடலின் முக்கியமான தெளிவு.
பாசம் எங்கே தொடங்குகிறது?
பொருள் இருப்பதிலேயே பந்தம் உருவாகாது.
பந்தம்:
“இது இல்லாமல் நான் இல்லை”
“இது தான் என் மதிப்பு”
“இது என்றும் எனக்கே இருக்க வேண்டும்”
என்று மனம் கூறும் போது ஆழமாகிறது.
இதனால்:
பொருள் → பாசம் அல்ல
பொருளில் அடையாளம் கட்டுதல் → பாசப்பற்று
என்பதை இப்பாடல் தெளிவுபடுத்துகிறது.
சிவயோகப் பார்வை
சிவயோக சாதகருக்கு இப்பாடல் ஒரு நேரடி சுயவிசாரணை:
“என்” என்று நான் சொல்லும் ஒவ்வொரு பொருளுடனும் என் மனத்தின் உறவு என்ன?
அதில்:
பொறுப்பா?
அன்பா?
பயமா?
கட்டுப்பாட்டா?
அகந்தையா?
அடையாளமா?
என்று பார்க்க வேண்டும்.
இதுவே கண்டு கொள்ளீரே என்பதன் யோகப் பயன்பாடு.
பற்றின்மை ≠ பொறுப்பின்மை
171-ஆம் பாடலை:
“எதுவும் நம்முடையது இல்லை; ஆகவே எதையும் கவனிக்க வேண்டாம்”
என்று புரிந்துகொள்ளக் கூடாது.
மாறாக:
உரிமைப் பற்று → பொறுப்புணர்வு
என்று மாற்ற வேண்டும்.
செல்வம் இருக்கிறதா?
பேணி.
குடும்பம் இருக்கிறதா?
காப்பாற்று.
பொறுப்பு இருக்கிறதா?
நிறைவேற்று.
ஆனால்:
இவைதான் நான்
என்ற அடையாளப் பற்றைத் தளர்த்து.
“கண்டு கொள்ளீரே” — அறிவிலிருந்து அனுபவ ஞானத்திற்கு
பாடல் இறுதியில்:
கண்டு கொள்ளீரே
என்று முடிகிறது.
அதாவது:
இதை ஒரு கோட்பாடாக மட்டும் ஏற்க வேண்டாம்.
வாழ்க்கையில்:
சொத்து கைமாறுகிறது,
உடல் மாறுகிறது,
உயிர்கள் பிரிகின்றன,
தலைமுறைகள் மாறுகின்றன.
இந்த உண்மையை:
கண்ணால் காண்பது மட்டும் போதாது; உள்ளத்தில் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
இதுவே:
பார்வை → புரிதல் → பற்று தளர்வு
என்ற ஞானப் பயணம்.
169 → 170 → 171
இந்த மூன்று பாடல்களும் அழகான தொடர்ச்சியை உருவாக்குகின்றன:
169
செல்வத்தின் உரிமை மாறும்.
170
செல்வத்தின் நிலை மாறும்.
171
அப்படியானால் “என்னுடையது” என்ற பற்றின் அடித்தளம் என்ன?
இதனால் செல்வம் நிலையாமை அதிகாரம்:
பொருள்
↓
நிலையாமை
↓
உடைமை உணர்வு
↓
அடையாளப் பற்று
என்று மனத்தின் ஆழத்தை நோக்கி நகர்கிறது.
மொத்த ஞானச் சாரம்
171-ஆம் பாடல் செல்வத்தை மறுப்பதில்லை; செல்வத்தின் மீது மனம் கட்டிய “என்னுடையது” என்ற நிரந்தர உரிமை உணர்வைச் சோதிக்கிறது.
நிழல் நம்முடன் இருந்தும் இறுதி உதவியாகாது. உயிரே உடலோடு இருந்தும் ஒருநாள் பிரிகிறது. இந்த நேரடி உண்மைகளைப் பார்த்த பின்னரும், வாழ்க்கையின் இடையில் கிடைத்த செல்வத்தை நிரந்தரமான என்னுடையது என்று பற்றுவது ஞான ரீதியாக நிலைக்காது.
ஆனால் இதன் தீர்வு:
செல்வத்தை கைவிடுவது அல்ல.
மாறாக:
“இது என்னுடையது” → “இது இப்போது என்னிடம் உள்ளது” → “இது எனக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட பொறுப்பு”
என்ற மனமாற்றம்.
அப்போது செல்வம்:
அடையாளமாக அல்ல;
கருவியாக,
அகந்தையாக அல்ல;
பொறுப்பாக,
குவிப்பாக அல்ல;
தர்மப் பயன்பாடாக
மாறுகிறது.
இதுவே:
உடைமைப் பற்றிலிருந்து சிவயோகப் பக்குவத்திற்கு
செல்லும் வழி.
ஞானச் சூத்திரம்
“என்னுடையது”
↓
உரிமைப் பற்று
↓
அடையாளம்
↓
இழப்புப் பயம்
↓
மயக்கம்
இதற்கு மாற்றாக:
கண்டு கொள்ளுதல்
↓
நிலையாமை உணர்வு
↓
“என்” என்பதின் விசாரணை
↓
பற்று தளர்வு
↓
பொறுப்புணர்வு
↓
சிவசார்பு
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
171-ல் திருமூலர் செல்வத்தை “உன்னுடையதல்ல” என்று வெறும் மறுப்பில் நிறுத்தவில்லை; “உன்னுடையது” என்று நீ பற்றும் பொருளின் உண்மையான நிலையை நீயே கண்டு கொள்ளச் செய்கிறார். நிழல் உடனிருந்தும் உதவாது; உயிரே உடலோடு இருந்தும் பிரிகிறது. எனவே செல்வத்தைப் பற்றாமல் பொறுப்புடன் பயன்படுத்தி, “என் சொத்து” என்ற அகப்பற்றிலிருந்து “எனக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட வளம்” என்ற பக்குவத்திற்கு நகர்வதே இப்பாடலின் சிவயோக ஞானம்.
திருச்சிற்றம்பலம்.