அன்பர்களே,
நீங்கள் திருமந்திரத்தின் ஒரு மந்திரத்திற்கான பொருளையும், அதன் யோக–ஆகம–தந்திர விளக்கத்தையும் வாசித்துள்ளீர்கள்.
ஆனால், உங்களிடம் ஒரு கேள்வி…
திருமந்திரத்தைப் பற்றி அறிந்தீர்களா?
அல்லது
திருமந்திரத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கிவிட்டீர்களா?
இவை இரண்டும் ஒன்றல்ல.
திருமூலர் அருளிய ஒவ்வொரு திருமந்திரமும், வெறும் பாடல் அல்ல; ஒரு வருட தவத்தின் அனுபவச் சுருக்கம். அந்த அனுபவத்தை வெறும் வாசிப்பால் மட்டுமே முழுமையாகப் பெற முடியாது. அறிவு வழியைக் காட்டும்; ஆனால் சாதனையே அந்த வழியில் நம்மை நடத்தும்.
அதனால்தான், எமது குருநாதர் அகஸ்திய குலபதி ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனன் அவர்கள், திருமந்திரத்தை வெறும் நூலாக அல்ல, வாழ்வாக மாற்றும் ஒரு தனித்துவமான சாதனை முறையாக திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையை வகுத்துத் தந்துள்ளார்.
இந்த எழுத்துச் சாதனை என்பது,
ஒரு புத்தகத்திலிருந்து இன்னொரு புத்தகத்திற்கு சொற்களை நகலெடுக்கும் செயல் அல்ல.
இது,
நாள்தோறும் ஒரே ஒரு மந்திரத்தை மட்டுமே எழுதும் இந்த ஒழுக்கம், மனத்தின் அவசரத்தைக் குறைத்து, பொறுமையையும், கவனத்தையும், உள்ளுணர்வையும் வளர்க்கிறது. காலப்போக்கில், திருமந்திரம் ஒரு நூலாக உங்கள் கையில் இருப்பதில்லை; அது உங்கள் சிந்தனையிலும், சொல்லிலும், செயலிலும் வெளிப்படத் தொடங்கும்.
திருமந்திரத்தைப் படித்தவர்கள் பலர் இருக்கலாம்.
திருமந்திரத்தை வாழ்ந்தவர்கள் சிலரே.
அந்த அரிய சாதகர்களின் வரிசையில் நீங்கள் இணைவதற்கான அழைப்பே திருமந்திர எழுத்துச் சாதனை.
நீங்களும் இந்த அருள் யாத்திரையில் இணைந்து,
ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு மந்திரம்,
ஒவ்வொரு மந்திரத்திலும் ஒரு புதிய விழிப்பு,
ஒவ்வொரு விழிப்பிலும் சிவத்தை நோக்கிய ஒரு புதிய படி எடுத்து வையுங்கள்.
வாருங்கள்!
திருமந்திரத்தை வெறும் வாசிப்பதிலிருந்து, அதை வாழும் ஆன்மிகப் பயணத்திற்கு ஒன்றாக முன்னேறுவோம்.
திருமந்திர அரண்மனை – உலகளாவிய திருமந்திர குருகுலம்
திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையில் இணைந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள், கீழ்வரும் விண்ணப்படிவத்தை நிரப்பி திருமந்திர அரண்மனை திருமூலர் குருகுலத்தில் இணையுங்கள்.
📝 விண்ணப்படிவம் →
திருமூலர் படிக்கட்டு - 172
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஎழுபத்திரண்டாவது படிக்கட்டில் (172) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
ஈட்டிய தேன்பூ மணங்கண் டிரதமுங்
கூட்டிக் கொணர்ந்தொரு கொம்பிடை வைத்திடும்
ஒட்டித் துரத்திட் டதுவலி யார்கொளக்
காட்டிக் கொடுத்தவை கைவிட்ட வாறே. (172)
சந்தி பிரித்த வடிவம்
ஈட்டிய தேன், பூ மணம் கண்டு, இரதமும்
கூட்டிக் கொணர்ந்து ஒரு கொம்பிடை வைத்திடும்;
ஒட்டித் துரத்திட்டு, அது வலியார் கொளக்,
காட்டிக் கொடுத்து அவை கைவிட்டவாறே.
யோக–ஆகம–தந்திர–சைவத் தத்துவ ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
ஈட்டிய செல்வத்தின் மீது நிரந்தர உரிமை இல்லை
ஈட்டிய தேன்பூ மணங்கண் டிரதமுங்
கூட்டிக் கொணர்ந்தொரு கொம்பிடை வைத்திடும்
ஒட்டித் துரத்திட் டதுவலி யார்கொளக்
காட்டிக் கொடுத்தவை கைவிட்ட வாறே. (172)
171-ஆம் பாடலில் திருமூலர்:
“என்னது மாடு”
என்ற உடைமைப் பற்றை விசாரித்தார்.
172-ஆம் பாடல் அதற்கடுத்த மனவாதத்தைக் கையாளுகிறது:
“இது நான் உழைத்து ஈட்டியது; ஆகவே இது முழுமையாக என்னுடையது.”
இதற்குத் திருமூலர் தேனீ உருவகத்தை முன்வைக்கிறார்.
தேனீ:
தேடுகிறது,
உழைக்கிறது,
சேகரிக்கிறது,
எடுத்துக் கொண்டு வருகிறது,
பாதுகாப்பாக வைத்திருக்கிறது.
ஆனால் இறுதியில்:
வலியார் கொள
தான் ஈட்டியதை மற்றொருவர் எடுத்துக்கொள்கிறார்.
இதனால் பாடலின் முதல் ஆன்மிக உண்மை:
உழைப்பு உரிமையை உருவாக்கலாம்; ஆனால் நிரந்தர உரிமையை உறுதி செய்யாது.
1. திருமூலர் உழைப்பை மறுக்கவில்லை
இந்தப் பாடலை:
“செல்வம் ஈட்டாதே”
என்று வாசிப்பது தவறு.
தேனீயின் உழைப்பை பாடல் மிகத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது:
மணம் கண்டு → இரதம் கூட்டி → கொணர்ந்து → வைத்திடும்
அதாவது செல்வம் உருவாக:
அறிவு,
முயற்சி,
தேடல்,
சேமிப்பு
எல்லாம் தேவைப்படுகின்றன.
எனவே பாடலின் விமர்சனம்:
ஈட்டுதலுக்கு எதிரானது அல்ல; ஈட்டுதலையே வாழ்க்கையின் இறுதி நோக்கமாக்குவதற்கு எதிரானது.
2. “ஈட்டினேன்” என்பதிலிருந்து “என்றும் என்னுடையது” என்று எப்படிச் செல்கிறோம்?
மனத்தின் இயல்பான தர்க்கம்:
நான் உழைத்தேன்
↓
நான் ஈட்டினேன்
↓
எனவே இது என்னுடையது
↓
எனவே இது என்றும் என்னிடமே இருக்க வேண்டும்.
திருமூலர் முதல் மூன்று நிலைகளை மறுப்பதில்லை.
ஆனால் கடைசி முடிவை உடைக்கிறார்:
“என்றும் என்னிடமே இருக்க வேண்டும்” என்பது உலக இயல்பால் உறுதி செய்யப்படுவதில்லை.
தேனீ உருவகம் இதற்குச் சிறந்த சான்று.
3. சேர்த்தல் மற்றும் அனுபவித்தல் ஒன்றல்ல
தேனீ:
தேனைச் சேர்க்கிறது.
ஆனால் இறுதியில்:
அது சேர்த்த தேனை அது முழுமையாக அனுபவிப்பதில்லை.
இதேபோல் மனித வாழ்க்கையிலும்:
சம்பாதிப்பது
மற்றும்
வாழ்க்கையை உண்மையாக வாழ்வது
ஒன்றல்ல.
ஒருவர்:
நாளை வாழ்வதற்காக இன்று சம்பாதிக்கலாம்;
மேலும் நாளைக்காக மீண்டும் சேமிக்கலாம்;
இறுதியில் வாழ்க்கையே சேமிப்பிற்குள் கழிந்துவிடலாம்.
பாடலின் கேள்வி:
செல்வம் வாழ்க்கைக்காகவா? வாழ்க்கை செல்வத்திற்காகவா?
4. “கூட்டிக் கொணர்ந்து” — குவிப்பின் உளவியல்
கூட்டிக் கொணர்ந்து என்பது செல்வத்தின் அளவை மட்டும் காட்டுவதில்லை.
அதன் பின்னால்:
இன்னும் கொஞ்சம்,
இன்னும் கொஞ்சம்,
இன்னும் பாதுகாப்பு
என்ற மன ஓட்டமும் இருக்கலாம்.
இதில் ஒரு நுண்ணிய உளவியல் உண்மை உள்ளது:
தேவைக்கு சேமிப்பது ஒன்று; சேமிப்பதே மனத்தின் பாதுகாப்பாக மாறுவது வேறு.
பின்னையதே பற்றின் தொடக்கம்.
5. “கொம்பிடை வைத்திடும்” — செல்வத்தை உறையவைத்தல்
தேனீ தேனை சேகரித்தவுடன்:
ஒரு இடத்தில் வைத்துவிடுகிறது.
மனிதனும்:
பணம்,
நிலம்,
தங்கம்,
சொத்து,
முதலீடு
என்று செல்வத்தை பல வடிவங்களில் நிலைப்படுத்துகிறான்.
இது தவறு அல்ல.
ஆனால்:
செல்வத்தின் ஓட்டம் முற்றிலும் நின்று, அதன் ஒரே நோக்கம் குவிப்பாகிவிட்டால்
அதுவே இந்த உருவகத்தின் எச்சரிக்கை.
செல்வம்:
பாதுகாப்புக்கும்,
பயன்பாட்டுக்கும்,
தர்மத்திற்கும்
கருவியாக இருக்க வேண்டும்.
6. “வலியார் கொள” — கட்டுப்பாட்டின் எல்லை
இங்கு பாடலின் முக்கியமான சொல்:
வலியார்
ஒருவன் எவ்வளவு உழைத்தாலும் உலகில்:
அவனைவிட வலிமையான காரணிகள் இருக்கலாம்.
அவை மனிதர்களாக மட்டுமே இருக்க வேண்டியதில்லை.
வாழ்க்கையில்:
அரசியல் மாற்றம்,
பொருளாதார மாற்றம்,
நோய்,
சந்தை வீழ்ச்சி,
மரணம்,
வாரிசு மாற்றம்
போன்ற பல காரணிகள் செல்வத்தின் உரிமையையும் பயன்பாட்டையும் மாற்றலாம்.
பாடலின் அடிப்படை உண்மை:
ஈட்டுவதில் ஒரு அளவு கட்டுப்பாடு இருக்கலாம்; ஆனால் ஈட்டிய அனைத்தையும் என்றும் கட்டுப்படுத்த முடியாது.
7. சைவ ஞானப் பார்வை — கர்மப் பயனும் நிரந்தர உடைமையல்ல
சைவப் பார்வையில் உயிர் கர்மத்திற்கேற்ப பல அனுபவங்களை அடைகிறது.
செல்வமும்:
ஒரு அனுபவ வளமாக இருக்கலாம்.
ஆனால் அது:
உயிரின் சொரூபம் அல்ல.
எனவே:
“என்னிடம் செல்வம் உள்ளது”
என்பது அனுபவ நிலை;
“செல்வமே நான்”
என்பது மயக்கம்.
172 இதனுடன் மேலும் ஒன்றைச் சேர்க்கிறது:
“நான் ஈட்டினேன்; ஆகவே அது எப்போதும் என்னுடையது” என்பதும் மயக்கம்.
8. செல்வம் பாசமாகும் தருணம்
செல்வம் தானாகப் பாசம் அல்ல.
ஆனால்:
சம்பாதித்தேன்
→ சேமித்தேன்
→ காத்தேன்
→ இதுவே என் பாதுகாப்பு
→ இதுவே என் அடையாளம்
என்று மனம் நகரும்போது பாசப்பற்று ஆழமாகிறது.
அதனால் பாடலின் தீர்வு:
ஈட்டுதலை நிறுத்துவது அல்ல;
ஈட்டியதோடு உருவான அக அடையாளத்தைத் தளர்த்துவது.
9. சிவயோகப் பார்வை — குவிப்பிலிருந்து மனத்தை விடுவித்தல்
யோகத்தில் மனம் எதைக் குறித்து தொடர்ந்து சுழலுகிறதோ அதுவே மனத்தின் ஆற்றலைப் பிடித்துக்கொள்கிறது.
ஈட்டுவது எப்படி?
காப்பது எப்படி?
இன்னும் பெருக்குவது எப்படி?
இழக்காமல் இருப்பது எப்படி?
என்ற தொடர்ச்சியான சிந்தனை:
மனத்தை வெளிப்புறத்தில் கட்டி வைத்திருக்கலாம்.
சிவயோக சாதகருக்கு செல்வம் இருக்கலாம்.
ஆனால்:
செல்வம் மனத்தின் பிரதான தியானப் பொருளாக மாறக்கூடாது.
அதுவே இப்பாடலின் யோகச் சுட்டு.
10. தர்மம் — செல்வத்தை கைவிடுவதற்கு முன் பயனாக்குதல்
தேனீயின் துயரம்:
அது சேர்த்தது பிறரிடம் செல்கிறது.
மனிதனுக்கோ:
செல்வம் பிறரிடம் செல்லும் முன்பே அதன் பயனைத் தீர்மானிக்கும் அறிவு இருக்கிறது.
இதுவே மனிதனின் சிறப்பு.
அதனால் செல்வத்தை:
குடும்பப் பாதுகாப்பு,
கல்வி,
சேவை,
உதவி,
இறைப்பணி,
சமூக நன்மை
ஆக மாற்றலாம்.
அப்போது:
பிறர் எடுத்துச் சென்ற செல்வம்
என்பதற்கு பதில்:
நாம் விழிப்புடன் பயனாக்கிய செல்வம்
என்ற நிலை உருவாகிறது.
11. ஆகமப் பார்வை — போகம், தர்மம், அர்ப்பணம்
ஆகம வாழ்க்கை உலகத்தை நிராகரிக்கவில்லை.
அது:
பொருள்,
செயல்,
பூஜை,
அர்ப்பணம்
ஆகியவற்றை ஒழுங்குபடுத்துகிறது.
செல்வம்:
நியாயமாக ஈட்டப்பட வேண்டும்;
பொறுப்புடன் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்;
இறை–தர்ம நோக்கிலும் பாய வேண்டும்.
அப்பொழுது:
உடைமை → அர்ப்பணம்
என்ற மாற்றம் ஏற்படுகிறது.
12. தந்திரப் பார்வை — சக்தி தேங்காமல் பாய வேண்டும்
தந்திரப் பார்வையில் உலக வளங்களை:
சக்தியின் வெளிப்பாடுகளாக
பார்க்க முடியும்.
இந்தக் கோணத்தில் 172-க்கு பொருத்தமான வாசிப்பு:
சக்தியைப் பெறுவது மட்டும் போதாது; அது சரியான ஓட்டத்தில் இருக்க வேண்டும்.
செல்வம்:
குவிந்து உறைந்து பற்று ஆகலாம்;
அல்லது:
பயன்படுத்தப்பட்டு தர்ம சக்தியாக மாறலாம்.
இதனால்:
குவிப்பு → பந்தம்
சரியான ஓட்டம் → பயன்
என்ற வேறுபாடு புரிகிறது.
இதை பாடலில் நேரடியாகச் சொல்லப்பட்ட தாந்திரிகக் குறியீடாகக் கொள்ளாமல், உருவகத்திலிருந்து பெறப்படும் பொருத்தமான தத்துவ ஒப்பீடாகவே வைத்திருக்க வேண்டும்.
13. தேனீயின் தவறு என்ன?
தேனீயை ஒழுக்க ரீதியாக குற்றம் சொல்ல முடியாது.
அது தனது இயல்பின்படி செய்கிறது.
எனவே உருவகத்தின் நோக்கம்:
தேனீ தவறு செய்கிறது
என்பதல்ல.
மாறாக:
மனிதனுக்கு தேனீயைவிட உயர்ந்த விழிப்பு இருக்க வேண்டும்.
தேனீ:
சேர்க்கிறது; பிறர் எடுத்துச் செல்கிறார்கள்.
மனிதன்:
சேர்ப்பதன் நோக்கத்தை முன்கூட்டியே தீர்மானிக்க முடியும்.
இதுவே உருவகத்தின் மனிதப் பாடம்.
14. “கைவிட்டவாறே” — இறுதி உண்மை
பாடலின் தொடக்கம்:
ஈட்டிய
முடிவு:
கைவிட்ட
இந்த இரண்டிற்குள் மனித வாழ்க்கையின் பெரும் பொருளாதார நாடகம் அடங்கிவிடுகிறது.
வரும்போது: “என்னுடையது.”
போகும்போது: “கைவிட்டது.”
திருமூலர் கேட்பது:
இந்த இரண்டு நிலைகளுக்கிடையில் நீ என்ன செய்தாய்?
அதுவே இப்பாடலின் சாதகக் கேள்வி.
15. 171 → 172 — பற்றின் அடுத்த அடுக்கு
171:
“என்னுடையது” என்ற பற்றை விசாரி.
172:
“நான் ஈட்டினேன்” என்ற காரணமும் நிரந்தர உரிமைக்கான ஆதாரம் அல்ல.
இதனால்:
என்
என்பதிலிருந்து
நான் ஈட்டியது
என்ற இன்னும் ஆழமான உரிமை உணர்வை திருமூலர் உடைக்கிறார்.
இந்த அதிகாரத்தின் விசாரணை தொடர்ந்து மனத்தின் வேருக்குள் செல்வதை இது காட்டுகிறது.
ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
172-ஆம் பாடல் செல்வத்தை ஈட்டுவதையோ சேமிப்பதையோ மறுப்பதில்லை. தேனீ உருவகத்தின் மூலம் ஈட்டுதல், சேர்த்தல், சேமித்தல் ஆகியவை நிரந்தர உரிமையை உறுதி செய்யாது என்பதைச் சொல்கிறது.
தேனீ பெரும் முயற்சியால் பூக்களைத் தேடி, அவற்றிலிருந்து இரசத்தைச் சேகரித்து, அதை ஒரு இடத்தில் சேர்த்து வைக்கிறது. ஆனால் வலிமையுடையோர் வந்தபோது அது தன் சேகரிப்பைத் தக்க வைத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. இதுபோல மனிதனும் உழைத்து செல்வம் சேர்க்கலாம்; ஆனால் அந்தச் செல்வம் என்றும் அவனிடமே இருக்கும் என்று உறுதி இல்லை.
எனவே திருமூலரின் உபதேசம்:
ஈட்டாதே அல்ல; ஈட்டியதற்கே அடிமையாகாதே.
சேமிக்காதே அல்ல; சேமிப்பையே வாழ்க்கையின் நோக்கமாக்காதே.
செல்வம் வேண்டாம் அல்ல; செல்வம் இருக்கும் போதே அதன் தர்மப் பயனை நிறைவேற்று.
சிவயோக சாதகருக்கு இதன் ஆழமான பயன்: செல்வம் கையில் இருக்கட்டும்; ஆனால் மனத்தின் மையத்தில் இருக்க வேண்டாம். ஈட்டிய வளம் குடும்பம், தர்மம், சேவை, இறைப்பணி ஆகியவற்றுக்குப் பயன்பட்டு, மனம் சிவசார்பில் நிலைத்திருக்க வேண்டும்.
ஞானச் சூத்திரம்
ஈட்டுதல்
↓
சேர்த்தல்
↓
சேமித்தல்
↓
“என்றும் என்னுடையது” என்ற பற்று
↓
இழப்பின் கட்டாயம்
இதற்கு மாற்றாக:
ஈட்டுதல்
↓
பொறுப்புடன் வைத்தல்
↓
தேவைக்குப் பயன்படுத்தல்
↓
தர்மமாகப் பகிர்தல்
↓
பற்றைத் தளர்த்தல்
↓
சிவசார்பு
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
172-ல் திருமூலர் “ஈட்டாதே” என்று சொல்லவில்லை; “ஈட்டினேன் என்பதால் இது என்றும் என்னுடையது என்று எண்ணாதே” என்று சொல்கிறார். தேனீ உழைத்துச் சேர்த்த தேனையே வலியார் எடுத்துச் செல்ல முடிகிறது; ஆகவே செல்வம் கையில் இருக்கும் போதே அதை வாழ்வுக்கும் தர்மத்திற்கும் இறைப்பணிக்கும் பயனாக்கி, குவிப்பிலிருந்து பற்றைத் தளர்த்துவதே இப்பாடலின் சிவயோக ஞானம்.
பாடல் 172 — தர்க்கக் கட்டமைப்பு
“ஈட்டியது” எவ்வாறு “கைவிட்டது” ஆகிறது?
ஈட்டிய தேன்பூ மணங்கண் டிரதமுங்
கூட்டிக் கொணர்ந்தொரு கொம்பிடை வைத்திடும்
ஒட்டித் துரத்திட் டதுவலி யார்கொளக்
காட்டிக் கொடுத்தவை கைவிட்ட வாறே. (172)
172-ஆம் பாடலின் முழுத் தர்க்கம் இரண்டு சொற்களுக்குள் அடங்குகிறது:
ஈட்டிய → கைவிட்ட
தொடக்கத்தில்:
முயற்சி, தேடல், சேகரிப்பு, சேமிப்பு.
முடிவில்:
பிறர் எடுத்தல், தக்கவைக்க இயலாமை, கைவிடுதல்.
இதன் மூலம் திருமூலர் செல்வத்தின் முழுச் சுழற்சியை ஒரே உருவகத்தில் காட்டுகிறார்.
1. 171 → 172 : “என்னுடையது” என்பதிலிருந்து “நான் ஈட்டியது” என்பதற்கு
171-ஆம் பாடல் கேட்டது:
“என்னது மாடு” என்று ஏன் பற்றுகிறாய்?
அதற்கு மனிதன் இயல்பாகச் சொல்லக்கூடிய பதில்:
“அதை நான் உழைத்து ஈட்டினேன்; ஆகவே அது என்னுடையது.”
172 இந்த அடுத்த வாதத்தையே எடுத்துக்கொள்கிறது.
தேனீயும்:
தானே தேடுகிறது,
தானே சேகரிக்கிறது,
தானே சேர்த்து வைக்கிறது.
இருந்தும்:
தானே இறுதியில் பயன்படுத்தும் உரிமை உறுதி செய்யப்படவில்லை.
எனவே:
171 — “என்னுடையது” என்ற பற்றை விசாரித்தது.
172 — “நான் ஈட்டினேன்” என்ற உரிமை வாதத்தையும் விசாரிக்கிறது.
2. முதல் அடி — செல்வம் தற்செயலாகக் கிடைக்கவில்லை
ஈட்டிய தேன்பூ மணங்கண்டு இரதமும்
முதல் அடியே உழைப்பை வலுப்படுத்துகிறது.
தேனீ:
பூவின் மணத்தை அறிகிறது,
தேடுகிறது,
இரசத்தைப் பெறுகிறது.
இதன் தர்க்கப் பணி:
“இது உழைப்பால் ஈட்டப்பட்டது”
என்ற உண்மையை முதலில் ஏற்றுக்கொள்வது.
திருமூலர் உழைப்பை மறுக்காமல் அதன் எல்லையை அடுத்தடுத்த அடிகளில் காட்டுகிறார்.
3. “ஈட்டிய” — பாடலின் தொடக்க நிலை
ஈட்டிய என்ற சொல்:
உழைப்பு + முயற்சி + சேர்த்தல்
என்ற அனைத்தையும் ஒருங்கே கொண்டுள்ளது.
இது முக்கியம்.
ஏனெனில் பின்னர்:
“கைவிட்ட”
என்று முடிகிறது.
இதனால் பாடலின் தர்க்க வளைவு:
ஈட்டியவன் → கைவிட வேண்டியவன்
என்று மாறுகிறது.
4. இரண்டாம் அடி — ஈட்டுதல் மட்டுமல்ல, சேமிப்பும் உண்டு
கூட்டிக் கொணர்ந்தொரு கொம்பிடை வைத்திடும்
இங்கு செயல் தொடர்ந்து வளர்கிறது.
தேனீ:
ஈட்டுகிறது
↓
கூட்டுகிறது
↓
கொண்டு வருகிறது
↓
வைக்கிறது
இதனால்:
செல்வம் தற்செயலாகச் சேரவில்லை; திட்டமிட்டுக் குவிக்கப்பட்டது.
இந்த அடியின் தர்க்கப் பணி:
உழைப்பு மட்டுமல்ல, பாதுகாப்பான சேமிப்பும் நிரந்தர உரிமையை உறுதி செய்யாது
என்பதற்கான பின்னணியை உருவாக்குவது.
5. முதல் இரண்டு அடிகள் — முழுமையான மனித செல்வச் சுழற்சி
தேனீ உருவகத்தை மனித வாழ்வுக்கு மாற்றினால்:
வாய்ப்பைக் கண்டறிதல்
↓
உழைத்தல்
↓
சம்பாதித்தல்
↓
சேமித்தல்
↓
பாதுகாத்தல்
என்ற பொருளாதார வாழ்க்கையின் இயல்பான தர்க்கம் கிடைக்கிறது.
இதுவரை எந்தத் தவறும் பாடலில் சுட்டப்படவில்லை.
முக்கிய திருப்பம் மூன்றாம் அடியில் வருகிறது.
6. மூன்றாம் அடி — வெளிப்புற வலிமை நுழைகிறது
ஒட்டித் துரத்திட்டு அது வலியார் கொளக்
இதுவே பாடலின் மையத் திருப்புப்புள்ளி.
முதல் இரண்டு அடிகளில்:
தேனீ மட்டுமே செயல்பட்டது.
மூன்றாம் அடியில்:
வலியார்
என்ற மற்றொரு சக்தி நுழைகிறது.
இதனால்:
என் முயற்சி
என்பதிலிருந்து
என் கட்டுப்பாட்டிற்கு அப்பாற்பட்ட சக்தி
என்ற நிலைக்கு தர்க்கம் மாறுகிறது.
7. “வலியார்” — கட்டுப்பாட்டின் எல்லையை வெளிப்படுத்தும் சொல்
வலியார் என்ற சொல் பாடலின் ஆழமான தர்க்கச் சொல்லாகிறது.
தேனீக்கு:
உழைக்கும் திறன் இருந்தது.
ஆனால்:
எதிர்க்கும் திறன் போதவில்லை.
இதனால்:
ஈட்டும் ஆற்றல் ≠ என்றும் காக்கும் ஆற்றல்
என்ற உண்மை உருவாகிறது.
செல்வ நிலையாமை அதிகாரத்தில் இது மிக முக்கியமான படி.
8. “கொள” — உரிமை மாற்றம்
வலியார் கொள
அதாவது:
பிறர் எடுத்துக்கொள்கிறார்கள்.
இங்கு 169-ஆம் பாடலின்:
“பிறர் கொள்ள”
என்ற கருத்து மீண்டும் நினைவுக்கு வருகிறது.
169:
பொருள் பிறரிடம் செல்லலாம்.
172:
அது எப்படிச் செல்லும் என்பதை தேனீ உருவகத்தில் காட்டுகிறது.
அதனால் 172, 169-ன் கருத்தை இயற்கைக் கதையாக விரிவுபடுத்துகிறது.
9. நான்காம் அடி — ஈட்டியவனின் இறுதி நிலை
காட்டிக் கொடுத்தவை கைவிட்டவாறே
இந்த அடியின் மையம்:
கைவிட்ட
என்ற சொல்.
தேனீ:
விருப்பத்தால் தானம் செய்யவில்லை.
மாறாக:
தக்கவைக்க முடியாமல் கைவிடுகிறது.
இதனால்:
உரிமையின் முடிவு எப்போதும் உரிமையாளரின் விருப்பப்படி நடப்பதில்லை
என்ற உண்மை வெளிப்படுகிறது.
10. “ஈட்டிய” ↔ “கைவிட்ட” — முழுப் பாடலின் தர்க்க எதிரிணை
தொடக்கம்
ஈட்டிய
முடிவு
கைவிட்ட
இந்த இரண்டு சொற்களுக்கு இடையே:
தேடல்,
உழைப்பு,
சேர்த்தல்,
சேமித்தல்,
காப்பாற்றுதல்,
இழத்தல்
என்ற முழுச் செல்வ வாழ்க்கையும் அடங்கியுள்ளது.
இதுவே பாடலின் இலக்கிய–தர்க்கச் சிறப்பு.
11. பாடல் கேட்கும் அடிப்படை கேள்வி
172 நேரடியாகக் கேள்வி வடிவில் இல்லாவிட்டாலும், அதன் உள்ளார்ந்த கேள்வி:
“நீ ஈட்டுவது யாருக்காக?”
அதற்கடுத்த கேள்வி:
“அதை நீயே உரிய முறையில் பயன்படுத்தாமல் சேர்த்துக் கொண்டே இருந்தால், இறுதியில் யார் பயன்பெறுவார்?”
இதனால் செல்வ நிலையாமை:
உரிமைப் பிரச்சினையிலிருந்து
பயன்பாட்டின் நோக்கம்
என்ற அடுத்த நிலைக்கு நகரத் தொடங்குகிறது.
12. இது உழைப்புக்கு எதிரான தர்க்கமா?
இல்லை.
முதல் இரண்டு அடிகளே உழைப்பை மிகவும் விரிவாகக் காட்டுகின்றன.
எனவே பாடலின் தர்க்கம்:
உழைக்காதே
அல்ல.
அதன் கேள்வி:
உழைத்துச் சேர்த்ததே வாழ்க்கையின் இறுதி இலக்கமா?
என்பதாகும்.
இதனால்:
உழைப்பு மறுக்கப்படவில்லை;
குவிப்பின் இறுதி அர்த்தம் விசாரிக்கப்படுகிறது.
13. சேமிப்பு ஏன் பாடலின் குறியாகிறது?
இரண்டாம் அடியின்:
“வைத்திடும்”
என்ற சொல் முக்கியமானது.
ஏனெனில் செல்வம்:
சம்பாதித்தவுடன் பயன்படுத்தப்படவில்லை.
அது:
சேமிக்கப்பட்டு குவிக்கப்படுகிறது.
பின்னர்:
பிறர் எடுத்துக்கொள்கிறார்கள்.
இதனால் உருவாகும் தர்க்கம்:
ஈட்டுதல் மட்டும் செல்வத்தின் பயன் அல்ல; உரிய பயன்பாடே அதன் அர்த்தத்தை நிர்ணயிக்கிறது.
14. தேனீ உருவகம் ஏன் சிறந்தது?
தேனீ:
பேராசைக் காரணமாகச் செய்கிறது என்று சொல்ல முடியாது.
அது:
தனது இயல்பின்படி சேகரிக்கிறது.
ஆகவே திருமூலர் தேனீயைக் குற்றம் சொல்லவில்லை.
மனிதனிடம் மட்டும்:
அறிவு,
முன்கூட்டிய சிந்தனை,
தர்மத் தீர்மானம்
உள்ளன.
இதனால் உருவகத்தின் மறைத் தர்க்கம்:
தேனீ போல வெறும் சேர்ப்பில் வாழாதே; மனித அறிவோடு சேர்த்ததின் நோக்கத்தை அறிந்து வாழ்.
15. 169–172 : அதிகாரத்தின் தர்க்க வளர்ச்சி
இந்த நான்கு பாடல்களையும் ஒன்றாகப் பார்த்தால் மிகவும் திட்டமிட்ட முன்னேற்றம் தெரிகிறது:
169
செல்வம் பிறரிடம் செல்லலாம்.
170
செல்வத்தின் நிலையே மாறக்கூடியது.
171
“என்னுடையது” என்ற உரிமைப் பற்றை விசாரி.
172
“நான் உழைத்து ஈட்டியது” என்பதாலும் நிரந்தர உரிமை உறுதி செய்யப்படாது.
இதனால் அதிகாரத்தின் விசாரணை:
செல்வம்
↓
நிலையாமை
↓
உரிமை
↓
உழைப்பு மூலம் உருவான உரிமை உணர்வு
என்று மனத்தின் ஆழமான அடுக்குகளுக்குள் செல்கிறது.
16. காரண–விளைவு அமைப்பு
காரணம் 1
தேனீ பூக்களைத் தேடுகிறது.
காரணம் 2
இரசத்தைச் சேகரிக்கிறது.
காரணம் 3
சேர்த்து பாதுகாக்கிறது.
எதிர்பார்ப்பு
இது தன் சேமிப்பு.
வெளிப்புற மாற்றம்
வலியார் வருகிறார்கள்.
விளைவு
தேனீ விரட்டப்படுகிறது.
இறுதி
ஈட்டியது கைவிடப்படுகிறது.
இதுவே முழுப் பாடலின் காரண–விளைவு கட்டமைப்பு.
முழுத் தர்க்க வரைபடம்
மணம் அறிதல்
↓
தேடல்
↓
ஈட்டுதல்
↓
கூட்டுதல்
↓
சேமித்தல்
↓
“இது என்னுடையது” என்ற மறை எதிர்பார்ப்பு
↓
வலியார் வருதல்
↓
விரட்டப்படுதல்
↓
பிறர் கொள்ளுதல்
↓
கைவிடுதல்
தர்க்க இடம்
172-ஆம் பாடல் 171-ல் விசாரிக்கப்பட்ட என்னுடையது என்ற உரிமைப் பற்றின் அடுத்த ஆதாரமான “நான் உழைத்து ஈட்டினேன்” என்ற மனவாதத்தை உடைக்கிறது. தேனீ தானே பூக்களைத் தேடி, இரசத்தைச் சேகரித்து, கூட்டிக் கொண்டு வந்து பாதுகாப்பாக வைத்தாலும், வலியார் வந்தபோது அதன் ஈட்டிய செல்வம் அதன் கட்டுப்பாட்டில் நிலைக்கவில்லை. இதன் மூலம் “ஈட்டும் ஆற்றல்” மற்றும் “என்றும் காக்கும் ஆற்றல்” ஒன்றல்ல என்பதை பாடல் நிறுவுகிறது. ஈட்டிய என்ற தொடக்கத்திலிருந்து கைவிட்ட என்ற முடிவிற்கு நகரும் இந்த அமைப்பு, செல்வத்தின் முழுச் சுழற்சியையும் காட்டுகிறது. ஆகவே 172-ன் தர்க்கப் பணி “உழைக்காதே” என்று கூறுவது அல்ல; “உழைத்து ஈட்டியதையே நிரந்தர உரிமை என்று எண்ணாதே; அது இருக்கும் காலத்திலேயே அதன் பயனை அறிந்து பயன்படுத்து” என்ற அடுத்த ஞான நிலைக்கு அதிகாரத்தை நகர்த்துவதாகும்.
தர்க்கச் சூத்திரம்
ஈட்டினேன்
↓
சேர்த்தேன்
↓
காத்தேன்
↓
ஆகவே என்றும் என்னுடையது?
↓
இல்லை — வலியார் கொள்ளலாம்
↓
ஈட்டியது கைவிட்டதாகலாம்
171 → 172 ஒரே வரியில்
171 — “என்னுடையது” என்ற பற்றிற்கு என்ன ஆதாரம்?
↓
172 — “நான் ஈட்டினேன்” என்பதும் நிரந்தர உரிமைக்கு போதுமான ஆதாரம் அல்ல.
நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி
172-ல் திருமூலர் உழைப்பின் மதிப்பை மறுப்பதில்லை; உழைப்பிலிருந்து நிரந்தர உரிமை என்ற தவறான முடிவுக்குச் செல்லும் மனத் தர்க்கத்தைத் திருத்துகிறார். தேனீ தானே தேடி, தானே ஈட்டி, தானே சேர்த்து வைத்தாலும், வலியார் வந்தபோது ஈட்டியதே கைவிட்டதாகிறது. ஆகவே ஈட்டுவது அறிவு; ஈட்டியதே என்றும் நமதே என்று பற்றுவது மருள்; அது இருக்கும் காலத்திலேயே அதன் சரியான பயனை நிறைவேற்றுவதே விழிப்பு.
பாடல் 172 — சாதனை வாழ்வியல்
ஈட்டியதை குவிப்பாக அல்ல, பயனாக மாற்றுதல்
ஈட்டிய தேன்பூ மணங்கண் டிரதமுங்
கூட்டிக் கொணர்ந்தொரு கொம்பிடை வைத்திடும்
ஒட்டித் துரத்திட் டதுவலி யார்கொளக்
காட்டிக் கொடுத்தவை கைவிட்ட வாறே. (172)
172-ஆம் பாடலின் வாழ்வியல் மையம்:
“நான் உழைத்து ஈட்டினேன்” என்பது உண்மை; ஆனால் “எனவே இது என்றும் என்னுடையது” என்பது உறுதி அல்ல.
தேனீ பெரும் முயற்சியால் தேனைச் சேர்க்கிறது. ஆனால் இறுதியில் அதனை மற்றவர் எடுத்துச் செல்ல முடிகிறது. இதனால் திருமூலர் சாதகரிடம் கேட்பது:
ஈட்டிக்கொண்டே இருக்கிறாயா, அல்லது ஈட்டியதன் பயனை வாழ்கிறாயா?
1. ஈட்டுவதற்கு முன் நோக்கத்தைத் தீர்மானி
பணம் சம்பாதிப்பதற்கு முன் கேளுங்கள்:
“இந்தச் செல்வம் எதற்காக?”
பதில்:
குடும்பப் பாதுகாப்புக்கா?
கல்விக்கா?
சுகாதாரத்துக்கா?
எதிர்காலத் திட்டத்திற்கா?
சேவைக்கா?
இறைப்பணிக்கா?
என்று தெளிவாக இருக்க வேண்டும்.
இல்லையெனில்:
ஈட்டுதல் தானே இலக்காகிவிடும்.
அதுவே தேனீ உருவகத்தின் எச்சரிக்கை.
2. சேமிப்பு அவசியம்; குவிப்பு வேறு
சாதகருக்கு சேமிப்பு தேவையில்லை என்று இப்பாடல் சொல்லவில்லை.
ஆனால்:
தேவைக்கான சேமிப்பு
மற்றும்
பயத்தால் முடிவில்லாமல் குவித்தல்
இரண்டும் வேறு.
சுயவிசாரணை:
“இதை உண்மையில் எதிர்காலத் தேவைக்காக வைத்திருக்கிறேனா, அல்லது அதிகம் இருந்தால்தான் நான் பாதுகாப்பாக இருப்பேன் என்ற பயத்தால் சேர்த்துக்கொண்டிருக்கிறேனா?”
இந்தக் கேள்வி பற்றின் அளவை வெளிப்படுத்தும்.
3. “இன்னும் கொஞ்சம்” என்ற மனத்தை கவனி
செல்வப்பற்றின் பொதுவான வடிவம்:
இன்னும் கொஞ்சம் சம்பாதித்தால் போதும்.
பின்னர்:
இன்னும் கொஞ்சம்.
மீண்டும்:
இன்னும் கொஞ்சம்.
இவ்வாறு:
தேவை → விருப்பம் → பழக்கம் → பற்றாக
மாறலாம்.
சிவயோக சாதகர் தன்னிடம் கேட்க வேண்டும்:
“எனக்கு போதுமானது எவ்வளவு?”
போதும் என்பதை அறியாத மனம் எவ்வளவு ஈட்டினாலும் அமைதியடையாது.
4. ஈட்டிய செல்வம் வாழ்க்கையை உண்மையாக மேம்படுத்துகிறதா?
ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் பரிசோதியுங்கள்:
நான் சம்பாதிப்பது என் குடும்ப வாழ்க்கையை மேம்படுத்துகிறதா?
என் உடல்நலம் காப்பாற்றப்படுகிறதா?
உறவுகளுக்கு நேரம் இருக்கிறதா?
சாதனை தொடருகிறதா?
மன அமைதி அதிகரிக்கிறதா?
அல்லது:
பணம் அதிகரிக்க, வாழ்க்கை சுருங்குகிறதா?
இது மிக முக்கியமான சோதனை.
செல்வம் வாழ்க்கைக்காக; வாழ்க்கை செல்வத்திற்காக அல்ல.
5. “வலியார் கொள” — கட்டுப்பாட்டுக்கு எல்லை உண்டு
நாம்:
திட்டமிடலாம்,
சேமிக்கலாம்,
காப்பீடு செய்யலாம்,
முதலீடு செய்யலாம்.
இவை அனைத்தும் பொறுப்பான செயல்கள்.
ஆனால் வாழ்க்கையில் முழுக் கட்டுப்பாடு நமக்கில்லை.
எனவே:
திட்டமிடு; ஆனால் அகந்தையுடன் கட்டுப்பாட்டை உரிமை கோராதே.
இதுவே பற்றின்மை மற்றும் பொறுப்பு ஒன்றாக இருக்கும் நிலை.
6. செல்வத்தை வாழ்நாளிலேயே பயனாக்கு
தேனீ உருவகத்தின் மிகப் பெரிய வாழ்வியல் பாடம்:
சேர்த்ததை பயன்படுத்தாமல் குவித்தால், இறுதியில் அதன் பயனை மற்றவர் தீர்மானிக்கலாம்.
எனவே:
குடும்பத்திற்கு தேவையானதைச் செய்,
கல்விக்கு முதலீடு செய்,
உடல்நலத்தை காப்பாற்று,
சேவை செய்,
தர்மமாக பகிர்,
இறைப்பணியில் பயன்படுத்து.
அப்பொழுது:
செல்வம் கைவிடப்படுவதற்கு முன்பே அர்த்தம் பெறுகிறது.
7. “என் பணம்” என்பதைக் “என் பொறுப்பு” என்று மாற்று
செல்வம் நமக்குக் கிடைத்தால்:
அதைத் தக்கவைத்தல் மட்டுமல்ல பொறுப்பு.
அதை:
நியாயமாக ஈட்டுதல்,
அறிவுடன் பயன்படுத்துதல்,
தேவைக்கேற்ப சேமித்தல்,
தகுந்த இடத்தில் பகிர்தல்
என்பதும் பொறுப்பு.
இதனால்:
உடைமை → பொறுப்பு
என்ற மனமாற்றம் ஏற்படுகிறது.
8. பகிர்வை இழப்பாக எண்ணாதே
பற்றுள்ள மனம்:
“கொடுத்தால் குறையும்”
என்று பார்க்கலாம்.
ஆனால் தர்ம மனம்:
“பயனடைந்தால் அர்த்தம் பெறும்”
என்று பார்க்கும்.
செல்வத்தைப் பகிர்வது:
கட்டாயமாக பெரிய தானமாக இருக்க வேண்டியதில்லை.
அது:
குடும்ப உதவி,
மாணவர் கல்வி,
நோயாளி உதவி,
குருகுலப் பணி,
சமூகப் பணி
என பல வடிவங்களில் அமையலாம்.
9. குழந்தைகளுக்கும் வாரிசுகளுக்கும் செல்வத்தோடு ஞானமும் கொடு
மனிதன் செல்வம் சேர்த்து:
“பிள்ளைகளுக்காக”
என்று சொல்லலாம்.
ஆனால் சொத்து மட்டும் கொடுத்து:
அதைப் பயன்படுத்தும் நெறி கற்றுக்கொடுக்காவிட்டால்
செல்வம் itself குழப்பத்தின் காரணமாகலாம்.
எனவே:
செல்வத்தை மட்டும் வாரிசாக விடாதே; செல்வத்தை நடத்தும் ஞானத்தையும் விடு.
இதுவே 172-ன் நவீன வாழ்வியல் பயன்பாட்டில் முக்கியமான ஒன்று.
10. சிவயோக சாதகருக்கான பணச் சோதனை
மாதத்திற்கு ஒருமுறை கேளுங்கள்:
நான் ஈட்டுவது தேவைக்கு ஏற்றதா?
நான் சேமிப்பது அறிவோடு இருக்கிறதா?
நான் பகிர்கிறேனா?
செல்வம் குறித்த சிந்தனை என் சாதனையை ஆக்கிரமிக்கிறதா?
பணம் குறைந்தால் என் மனநிலை முற்றிலும் சிதறுகிறதா?
இந்த ஐந்து கேள்விகளும் 172-ன் நடைமுறைச் சாதனை.
11. “கைவிடும் முன் விடுபடு”
பாடலின் கடைசிச் சொல்:
கைவிட்டவாறே
வாழ்க்கை ஒருநாள் நாம் சேர்த்ததை கைவிடச் செய்யலாம்.
சாதகர் செய்ய வேண்டியது:
பொருளை முன்கூட்டியே கைவிடுவது அல்ல;
பற்றை முன்கூட்டியே கைவிடுவது.
இதுவே மிக ஆழமான வாழ்வியல் வேறுபாடு.
பொருள் கையில் இருக்கட்டும்; பற்று மனத்தில் குறையட்டும்.
தினசரி / மாதாந்திர சுயவிசாரணை
172-ஆம் பாடலை அடிப்படையாகக் கொண்டு கேட்க வேண்டிய நான்கு கேள்விகள்:
2. எவ்வளவு எனக்கு உண்மையில் போதுமானது?
3. நான் சேர்த்ததில் எவ்வளவு வாழ்வை மேம்படுத்துகிறது?
4. நான் கைவிடும் முன், அது எவ்வளவு நன்மையாக மாறுகிறது?
சாதனை வாழ்வியல் சாரம்
172-ஆம் பாடல்:
ஈட்டாதே
என்று சொல்லவில்லை.
அது:
ஈட்டுவது மட்டும் வாழ்க்கை அல்ல
என்று நினைவூட்டுகிறது.
தேனீ போல:
தேடி,
சேகரித்து,
சேர்த்து,
பாதுகாத்து,
இறுதியில்:
வேறொருவர் பயன்பெறும் நிலைக்கு மட்டும் செல்வம் போகக் கூடாது.
மனிதனுக்கு அறிவு உள்ளது.
எனவே செல்வம் இருக்கும் காலத்திலேயே:
வாழ்வை மேம்படுத்து,
குடும்பப் பொறுப்பை நிறைவேற்று,
தர்மம் செய்,
பகிர்,
இறைப்பணியில் பயன்படுத்து.
அப்போது செல்வம்:
வெறும் குவிப்பாக இல்லாமல்
வாழ்வின் அர்த்தமுள்ள சக்தியாக
மாறுகிறது.
சாதனைச் சூத்திரம்
ஈட்டுதல்
↓
நோக்கம்
↓
அறிவான சேமிப்பு
↓
உரிய பயன்பாடு
↓
பகிர்வு
↓
தர்மம்
↓
பற்றின்மை
↓
சிவசார்பு
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
172-ன் சாதனை உழைப்பை விடுவது அல்ல; உழைப்பின் பயனை விழிப்புடன் தீர்மானிப்பது. “நான் ஈட்டினேன்” என்று குவித்துக் கொண்டிருப்பதைவிட, அது கையில் இருக்கும் போதே குடும்பம், தர்மம், சேவை, இறைப்பணி ஆகியவற்றிற்குப் பயனாக்கி, பொருளை கைவிட வேண்டிய நாள் வருவதற்கு முன் பொருளின் பற்றிலிருந்து மனத்தை விடுவிப்பதே இப்பாடலின் சாதனை வாழ்வியல்.
பாடல் 172 — ஒரே பார்வையில் முழுச் சாரம்
ஈட்டிய செல்வத்தை குவிப்பிலிருந்து தர்மப் பயனாக மாற்றுதல்
ஈட்டிய தேன்பூ மணங்கண் டிரதமுங்
கூட்டிக் கொணர்ந்தொரு கொம்பிடை வைத்திடும்
ஒட்டித் துரத்திட் டதுவலி யார்கொளக்
காட்டிக் கொடுத்தவை கைவிட்ட வாறே. (172)
172-ஆம் பாடல் செல்வம் நிலையாமை அதிகாரத்தில் ஒரு மிகத் தெளிவான இயற்கை உருவகத்தை முன்வைக்கிறது. தேனீ மணமுள்ள பூக்களைத் தேடி, அவற்றிலிருந்து இனிய இரசத்தைச் சேகரித்து, கூட்டிக் கொண்டு வந்து பாதுகாப்பாக வைத்தாலும், இறுதியில் வலிமையுடையோர் வந்து அதை எடுத்துச் செல்கின்றனர்.
இதன் மையச் செய்தி:
ஈட்டியதால் மட்டும் அது என்றும் நமதே ஆகிவிடாது.
“ஈட்டிய” முதல் “கைவிட்ட” வரை
பாடலின் முழு இயக்கம் இந்த இரண்டு சொற்களுக்குள் அடங்குகிறது:
ஈட்டிய → கைவிட்ட
இதன் நடுவில்:
தேடல்,
உழைப்பு,
சேகரிப்பு,
சேமிப்பு,
பாதுகாப்பு
எல்லாம் இருக்கின்றன.
ஆனால் முடிவில்:
தக்கவைத்தல் உறுதி செய்யப்படவில்லை.
இதனால் திருமூலர் உழைப்பை மறுப்பதில்லை; உழைப்பை நிரந்தர உரிமைக்கான ஆதாரமாக்கும் மனவாதத்தை உடைக்கிறார்.
“நான் ஈட்டினேன்” — ஆனால் அதன் பின்?
மனிதன் இயல்பாகச் சொல்வான்:
“இதை நான் சம்பாதித்தேன்.”
அது உண்மை.
ஆனால் மனம் அங்கிருந்து:
“எனவே இது என்றும் என்னுடையது”
என்று நகர்கிறது.
திருமூலர் இவ்விரண்டிற்கும் இடையே ஒரு எல்லை காட்டுகிறார்:
ஈட்டுதல் வரலாறு; நிரந்தர உரிமை உறுதி அல்ல.
தேனீ உருவகம் — குவிப்பின் எல்லை
தேனீ:
தொடர்ந்து சேகரிக்கிறது.
ஆனால் அது சேகரித்ததின் இறுதி பயன்பாடு:
அதன் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கவில்லை.
இதிலிருந்து மனிதனுக்கான கேள்வி:
நான் சேர்ப்பதற்காக வாழ்கிறேனா, அல்லது வாழ்வை அர்த்தமுள்ளதாக்கச் சேர்க்கிறேனா?
இதுவே இப்பாடலின் வாழ்வியல் மையம்.
செல்வம் ≠ பந்தம்
செல்வம் இருப்பது பந்தம் அல்ல.
ஆனால்:
“இதுவே என் பாதுகாப்பு”
“இதுவே என் மதிப்பு”
“இது என்றும் என்னிடமே இருக்க வேண்டும்”
என்று மனம் கட்டுப்படும் போது:
செல்வம் பாசப்பற்றின் மையமாகிறது.
எனவே திருமூலரின் உபதேசம்:
செல்வத்தை விட்டு விடு என்பதல்ல; செல்வத்தின் மீது உருவான நிரந்தர உரிமை மயக்கத்தை விடு.
சைவ ஞானப் பார்வை
உலகச் செல்வம்:
உயிரின் அனுபவப் புலத்தில் வரும் ஒரு வளம்.
அது:
உயிரின் சொரூபம் அல்ல.
உயிர் அதைப் பெறலாம்; இழக்கலாம்; பயன்படுத்தலாம்; பிறரிடம் செல்லலாம்.
எனவே:
“என்னிடம் உள்ளது”
என்பது உண்மை;
“என்றும் என்னுடையது”
என்பது உலக நியதியால் உறுதி செய்யப்படாதது.
இதனால்:
உரிமை பற்றிலிருந்து
பொறுப்பு உணர்வுக்கு
மனம் நகர வேண்டும்.
சிவயோகப் பார்வை
சிவயோக சாதகரின் சோதனை:
எவ்வளவு ஈட்டுகிறான்?
என்பதல்ல;
ஈட்டியதோடு மனம் எவ்வளவு கட்டுப்படுகிறது?
என்பதே.
செல்வம் வளரும்போது:
இறைநினைவு குறைகிறதா?
அல்லது:
தர்மம், பகிர்வு, நன்றி, பொறுப்பு பெருகுகிறதா?
இதில்தான் யோகப் பக்குவம் தெரிகிறது.
தர்மப் பார்வை — ஈட்டியதின் பயன்
தேனீயின் நிலையை மனிதன் மீற முடியும்.
ஏனெனில் மனிதனுக்கு:
விழிப்பு,
தீர்மானம்,
தர்ம உணர்வு
உள்ளன.
அதனால் செல்வம் கைவிடப்படும் முன்பே:
குடும்பப் பொறுப்பு,
கல்வி,
சுகாதாரம்,
சேவை,
தானம்,
இறைப்பணி
ஆக மாற்றப்படலாம்.
இதனால்:
குவிக்கப்பட்ட செல்வம் → பயனடைந்த செல்வம்
என்ற மாற்றம் நிகழ்கிறது.
ஆகமப் பார்வை — உடைமையிலிருந்து அர்ப்பணம்
ஆகமச் சாதனையில்:
நமக்குள்ளதை இறைநோக்கில் ஒழுங்குபடுத்துதல்
முக்கியம்.
இதன் பொருள்:
எல்லாவற்றையும் துறப்பது அல்ல.
மாறாக:
நியாயமாக ஈட்டு,
பொறுப்புடன் காப்பாற்று,
தர்மமாக பயன்படுத்து,
இறைநோக்கில் அர்ப்பண மனத்துடன் வாழ்.
அப்பொழுது செல்வம்:
அகந்தையின் சின்னமாக இல்லாமல்
சேவையின் கருவியாக
மாறுகிறது.
“வலியார் கொள” — கட்டுப்பாட்டின் எல்லை
மனிதன்:
உழைக்கலாம்,
சேமிக்கலாம்,
திட்டமிடலாம்.
ஆனால்:
அனைத்தையும் என்றும் தனது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க முடியாது.
இந்த உண்மை மனதை:
சோம்பலாக்க வேண்டியதில்லை;
அகந்தையைத் தளர்த்த வேண்டும்.
இதுவே இப்பாடலின் ஆழமான பயன்.
171 → 172 — தொடர்ச்சியான விசாரணை
171 கேட்டது:
“என்னுடையது” என்ற பற்றிற்கு என்ன ஆதாரம்?
172 அதைக் மேலும் ஆழப்படுத்துகிறது:
“நான் உழைத்து ஈட்டினேன்” என்பதும் நிரந்தர உரிமைக்கான இறுதி ஆதாரம் அல்ல.
இதனால்:
என்
↓
நான் ஈட்டியது
↓
என்றும் என்னுடையது?
↓
இல்லை
என்ற அறிவுத் தெளிவு உருவாகிறது.
மொத்த ஞானச் சாரம்
172-ஆம் பாடல் செல்வத்தை ஈட்டுவதையும் சேமிப்பதையும் மறுப்பதில்லை. அது ஈட்டியதற்கே அடிமையாகி, குவிப்பையே வாழ்க்கையின் நோக்கமாக்கும் மனநிலையை சோதிக்கிறது.
தேனீ தானே தேடி, தானே சேகரித்து, தானே பாதுகாத்த தேனையே இறுதியில் தக்கவைக்க முடியவில்லை. அதுபோல மனிதனும் எவ்வளவு உழைத்து செல்வம் சேர்த்தாலும், அதை என்றும் கட்டுப்படுத்த முடியாது.
எனவே:
ஈட்டுதல் வேண்டும்; ஆனால் ஈட்டுதலின் நோக்கம் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.
சேமிப்பு வேண்டும்; ஆனால் சேமிப்பே வாழ்க்கை ஆகக்கூடாது.
செல்வம் வேண்டும்; ஆனால் செல்வம் மனத்தை ஆளக்கூடாது.
செல்வம் கையில் இருக்கும் போதே:
வாழ்வை மேம்படுத்து,
பொறுப்பை நிறைவேற்று,
பகிர்ந்து பயனாக்கு,
தர்மமாக்கு,
இறைப்பணியில் செலுத்து.
அப்பொழுது:
செல்வம் கைவிடப்படும் பொருளாக அல்ல,
விழிப்புடன் பயன்படுத்தப்பட்ட அர்த்தமுள்ள வளமாக
மாறுகிறது.
ஞானச் சூத்திரம்
ஈட்டுதல்
↓
சேர்த்தல்
↓
சேமித்தல்
↓
உரிமைப் பற்று
↓
கட்டுப்பாட்டின் எல்லை
↓
கைவிடுதல்
இதற்கு மாற்றாக:
ஈட்டுதல்
↓
நோக்கம்
↓
பொறுப்பு
↓
பயன்பாடு
↓
பகிர்வு
↓
தர்மம்
↓
பற்றின்மை
↓
சிவசார்பு
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
172-ல் திருமூலர் “செல்வம் சேர்க்காதே” என்று சொல்லவில்லை; “சேர்த்ததே என்றும் உன்னுடையது என்று எண்ணாதே” என்று சொல்லுகிறார். தேனீ போல் ஈட்டி, குவித்து, இறுதியில் பிறர் எடுத்துச் செல்லும் நிலைக்கு செல்லாமல், செல்வம் கையில் இருக்கும் போதே அதை வாழ்வு, தர்மம், சேவை, இறைப்பணி ஆகியவற்றிற்குப் பயனாக்கி, பொருளை விடுவதற்கு முன் அதன் பற்றிலிருந்து மனத்தை விடுவிப்பதே இப்பாடலின் சிவயோக ஞானம்.
திருச்சிற்றம்பலம்.