அன்பர்களே,
நீங்கள் திருமந்திரத்தின் ஒரு மந்திரத்திற்கான பொருளையும், அதன் யோக–ஆகம–தந்திர விளக்கத்தையும் வாசித்துள்ளீர்கள்.
ஆனால், உங்களிடம் ஒரு கேள்வி…
திருமந்திரத்தைப் பற்றி அறிந்தீர்களா?
அல்லது
திருமந்திரத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கிவிட்டீர்களா?
இவை இரண்டும் ஒன்றல்ல.
திருமூலர் அருளிய ஒவ்வொரு திருமந்திரமும், வெறும் பாடல் அல்ல; ஒரு வருட தவத்தின் அனுபவச் சுருக்கம். அந்த அனுபவத்தை வெறும் வாசிப்பால் மட்டுமே முழுமையாகப் பெற முடியாது. அறிவு வழியைக் காட்டும்; ஆனால் சாதனையே அந்த வழியில் நம்மை நடத்தும்.
அதனால்தான், எமது குருநாதர் அகஸ்திய குலபதி ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனன் அவர்கள், திருமந்திரத்தை வெறும் நூலாக அல்ல, வாழ்வாக மாற்றும் ஒரு தனித்துவமான சாதனை முறையாக திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையை வகுத்துத் தந்துள்ளார்.
இந்த எழுத்துச் சாதனை என்பது,
ஒரு புத்தகத்திலிருந்து இன்னொரு புத்தகத்திற்கு சொற்களை நகலெடுக்கும் செயல் அல்ல.
இது,
நாள்தோறும் ஒரே ஒரு மந்திரத்தை மட்டுமே எழுதும் இந்த ஒழுக்கம், மனத்தின் அவசரத்தைக் குறைத்து, பொறுமையையும், கவனத்தையும், உள்ளுணர்வையும் வளர்க்கிறது. காலப்போக்கில், திருமந்திரம் ஒரு நூலாக உங்கள் கையில் இருப்பதில்லை; அது உங்கள் சிந்தனையிலும், சொல்லிலும், செயலிலும் வெளிப்படத் தொடங்கும்.
திருமந்திரத்தைப் படித்தவர்கள் பலர் இருக்கலாம்.
திருமந்திரத்தை வாழ்ந்தவர்கள் சிலரே.
அந்த அரிய சாதகர்களின் வரிசையில் நீங்கள் இணைவதற்கான அழைப்பே திருமந்திர எழுத்துச் சாதனை.
நீங்களும் இந்த அருள் யாத்திரையில் இணைந்து,
ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு மந்திரம்,
ஒவ்வொரு மந்திரத்திலும் ஒரு புதிய விழிப்பு,
ஒவ்வொரு விழிப்பிலும் சிவத்தை நோக்கிய ஒரு புதிய படி எடுத்து வையுங்கள்.
வாருங்கள்!
திருமந்திரத்தை வெறும் வாசிப்பதிலிருந்து, அதை வாழும் ஆன்மிகப் பயணத்திற்கு ஒன்றாக முன்னேறுவோம்.
திருமந்திர அரண்மனை – உலகளாவிய திருமந்திர குருகுலம்
திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையில் இணைந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள், கீழ்வரும் விண்ணப்படிவத்தை நிரப்பி திருமந்திர அரண்மனை திருமூலர் குருகுலத்தில் இணையுங்கள்.
📝 விண்ணப்படிவம் →
திருமூலர் படிக்கட்டு - 174
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஎழுபத்து நான்காவது படிக்கட்டில் (174) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
மகிழ்கின்ற செல்வமு மாடு முடனே
கவிழ்கின்ற நீர்மிசைச் செல்லுங் கமலம்போல்
அவிழ்கின்ற வாக்கைக் கோர்வீடு பேறாகச்
சிமிழொன்றில் வைத்தமை தேர்ந்தறி யாரே. (174)
சந்தி பிரித்த வடிவம்
மகிழ்கின்ற செல்வமும் மாடும் உடனே
கவிழ்கின்ற நீர்மிசைச் செல்லுங் கலம்போல்
அவிழ்கின்ற ஆக்கைக்கோர் வீடு பேறாகச்
சிமிழொன்று வைத்தமை தேர்ந்தறி யாரே.
யோக–ஆகம–தந்திர–சைவத் தத்துவ ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
பேறு என்று பற்றியதே பந்தமாகும் போது
மகிழ்கின்ற செல்வமு மாடு முடனே
கவிழ்கின்ற நீர்மிசைச் செல்லுங் கமலம்போல்
அவிழ்கின்ற வாக்கைக் கோர்வீடு பேறாகச்
சிமிழொன்றில் வைத்தமை தேர்ந்தறி யாரே. (174)
உரைமரபின் வாசிப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டால்:
மகிழ்கின்ற செல்வமும் மாடும் உடனே
கவிழ்கின்ற நீர்மிசைச் செல்லும் கலம்போல்
அவிழ்கின்ற ஆக்கைக்கோர் வீடுபேறாகச்
சிமிழொன்று வைத்தமை தேர்ந்தறியாரே
என்பதே கருத்தைத் தெளிவாகத் தருகிறது.
173-ஆம் பாடல்:
செல்வப்பற்றைக் களை
என்று நேரடியாக உபதேசித்தது.
174:
அந்தப் பற்று ஏன் இவ்வளவு ஆபத்தானது?
என்பதற்கான தத்துவ காரணத்தைச் சொல்கிறது.
1. செல்வம் மகிழ்ச்சி தரலாம் — ஆனால் அதுவே நிலைத்தன்மை அல்ல
பாடல்:
“மகிழ்கின்ற செல்வம்”
என்று தொடங்குகிறது.
இது மிகவும் முக்கியம்.
திருமூலர் செல்வம்:
மகிழ்ச்சி தராது
என்று மறுப்பதில்லை.
அது:
வசதி தரலாம்,
அனுபவம் தரலாம்,
பாதுகாப்பு தரலாம்,
வாழ்க்கையைச் சுலபமாக்கலாம்.
ஆனால்:
மகிழ்ச்சி தருவது ≠ நிலையான பேறு
என்பதே பாடலின் முதல் திருத்தம்.
மனிதன் செய்யும் தவறு:
பயன் தரும் ஒன்றை
பரமப் பேறாக உயர்த்துவது.
2. “கவிழ்கின்ற கலம்” — வெளிப்புற ஆதாரத்தின் நிலையாமை
நீர்மேல் செல்லும் படகு:
ஒரு காலம் நன்றாகச் செல்லலாம்.
ஆனால் அது:
நீரிலிருந்து பிரிந்து நிலைத்திருக்க முடியாது.
அதன் நிலை:
அலை, ஓட்டம், சமநிலை
எனப் பல காரணிகளால் பாதிக்கப்படுகிறது.
செல்வமும் அப்படியே.
இன்று உறுதியானது போலத் தோன்றலாம்;
நாளை நிலைமாறலாம்.
இதனால்:
செல்வத்தின் நிலை நம்முடைய முழுக் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை.
3. “அவிழ்கின்ற ஆக்கை” — செல்வத்தை அனுபவிக்கும் கருவியும் நிலையற்றது
இப்பாடல் செல்வத்தின் நிலையாமையை மட்டும் கூறியிருந்தால் அது முன் பாடல்களின் மறுபதிப்பாகி விடும்.
ஆனால் திருமூலர் அடுத்த மிக முக்கியமான உண்மையைச் சேர்க்கிறார்:
ஆக்கையும் அவிழ்கிறது.
அதாவது:
செல்வம் நிலையற்றது.
அதை அனுபவிக்கும் உடலும் நிலையற்றது.
இதனால் இரு நிலையாமைகள் ஒன்றாக நிற்கின்றன:
நிலையற்ற செல்வம் + நிலையற்ற உடல்.
இவற்றின் மேல் நிரந்தர வாழ்வுத் திட்டத்தை அமைப்பதே விசாரணைக்குரியது.
4. இப்பாடல் மீண்டும் “யாக்கை நிலையாமை” அதிகாரத்தை நினைவூட்டுகிறது
முன் அதிகாரத்தில் திருமூலர்:
உடல் நிலையானது அல்ல
என்பதை விரிவாக நிறுவினார்.
செல்வம் நிலையாமையில் இப்போது அந்த உண்மையை மீண்டும் கொண்டு வருகிறார்.
ஏன்?
ஏனெனில் செல்வப்பற்றின் மறைந்த அடிப்படை:
“நான் நீண்ட காலம் இதை அனுபவிப்பேன்”
என்ற உடல் சார்ந்த எதிர்பார்ப்பு.
உடலே அவிழ்கிறது என்றால்:
முடிவில்லாத குவிப்பின் பொருள் என்ன?
என்ற கேள்வி எழுகிறது.
5. “வீடுபேறு” — மதிப்பீட்டின் தவறு
வீடுபேறு என்பது சைவ ஆன்மிக மொழியில் உயர்ந்த சொல்.
அது:
விடுதலை,
இறுதி ஆன்மிக நிறைவு
என்ற திசையை உடையது.
ஆனால் இப்பாடலில் மனிதன்:
உடல்,
செல்வம்,
அதன் அனுபவ இன்பம்
ஆகியவற்றையே:
பெரும்பேறு
போல எடுத்துக் கொள்கிறான்.
இதுதான் பிரச்சினை.
சிறிய பயனைப் பெரிய பேறாகத் தவறாக மதிப்பிடுதல்.
6. பந்தத்தின் தொடக்கம் — பொருளில் அல்ல, மதிப்பீட்டில்
இங்கு மிக முக்கியமான சைவ தத்துவ வேறுபாடு உள்ளது.
செல்வம்:
இருப்பதால் மட்டும் பந்தம் அல்ல.
உடல்:
இருப்பதால் மட்டும் பந்தம் அல்ல.
பந்தம் ஆழமாகும் இடம்:
நிலையற்றவற்றை
நிலையான பேறு
என்று மனம் மதிப்பிடும் போது.
அதனால்:
பொருள் → பந்தம்
என்ற எளிய சமன்பாடு தவறு.
சரியானது:
பொருள் + தவறான இறுதி மதிப்பு + பற்று → பந்தம்
7. “சிமிழ்” — கட்டு என்ற ஆழமான சைவப் பொருள்
P01-ல் நிறுவியபடி:
சிமிழ் = கட்டு / பிணைப்பு
என்ற பழைய உரை விளக்கம் இப்பாடலின் தத்துவத்தை மிகவும் தெளிவாக்குகிறது.
மனிதன் செல்வத்தை:
தேடுகிறான்,
ஈட்டுகிறான்,
காக்கிறான்,
பெருக்குகிறான்.
இவை தாமாகவே தவறல்ல.
ஆனால் மனத்தின் முழு ஆற்றலும்:
இதைச் சுற்றியே கட்டுண்டு விட்டால்,
அந்தச் செல்வமே:
சிமிழ் — பிணைப்பாக
மாறுகிறது.
8. “பேறு” ↔ “பந்தம்” — பாடலின் ஆழமான எதிர்மாற்றம்
மனிதன் நினைப்பது:
இது என் பேறு.
திருமூலர் காட்டுவது:
இதுவே உன் பந்தமாகிவிடலாம்.
இதுதான் 174-ன் மிக முக்கியமான ஆன்மிக அதிர்ச்சி.
ஒரு பொருள்:
நல்லதாக இருக்கலாம்.
ஆனால் அதற்கான மன உறவு தவறினால்:
அதுவே கட்டாகிறது.
எனவே பிரச்சினை:
செல்வத்தின் இயல்பில் மட்டும் இல்லை;
செல்வத்துக்கு மனம் கொடுக்கும் இறுதி மதிப்பில்.
9. சைவசித்தாந்தப் பார்வை — பசு, பாசம், பதி
சைவசித்தாந்த மொழியில்:
உயிர் — பசு.
பந்தங்கள் — பாசம்.
இறுதி ஆதாரம் — பதி.
உலகப் பொருட்கள்:
உயிரின் அனுபவத்திற்கான கருவிகள்.
ஆனால் உயிர் அவற்றை:
இறுதி பேறு
என்று பற்றும்போது:
பாச உறவு வலுப்பெறுகிறது.
இதனால் சாதனையின் திசை:
பொருளை அழித்தல் அல்ல;
பொருளோடு உள்ள பாச உறவைத் திருத்துதல்.
10. மாயையை “பொய்” என்று வாசிக்கக்கூடாது
இப்பாடலை:
“உடல் பொய்; செல்வம் பொய்”
என்று சுருக்குவது சைவசித்தாந்த ரீதியாகத் துல்லியமல்ல.
உடலும் உலகமும்:
அனுபவத்திற்கு உண்மையான கருவிகள்.
ஆனால் அவை:
நிலையற்றவை,
கருவிகள்,
இறுதி ஆதாரம் அல்ல.
இதுவே முக்கியம்.
நிலையற்றது ≠ அர்த்தமற்றது.
அவற்றின் இடத்தைத் தவறாக உயர்த்துவதுதான் பந்தத்தை உருவாக்குகிறது.
11. சிவயோகப் பார்வை — மன ஆற்றல் எங்கே கட்டுண்டுள்ளது?
சிமிழ் என்பதை யோகப் பார்வையில்:
மனக் கட்டுப்பாடு / மனப்பிணைப்பு
என்று புரிந்துகொள்ளலாம்.
சாதகர் தன்னைப் பார்க்க வேண்டும்:
என் நேரம் எங்கே செல்கிறது?
என் சிந்தனை எதைச் சுற்றுகிறது?
என் பயம் எதனுடன் இணைந்துள்ளது?
என் பாதுகாப்பு உணர்வு எதில் இருக்கிறது?
பதில் முழுவதும்:
பணம், சொத்து, பெருக்கம், பாதுகாப்பு
என்றால் மன ஆற்றல் அங்கே கட்டுண்டிருக்கிறது.
இதுவே இப்பாடலின் யோகப் பயன்பாடு.
12. இங்கு குண்டலினி விளக்கம் தேவையில்லை
சிமிழ் என்பதை:
குண்டலினி சக்தி
என்று சில பின்னைய விளக்கங்கள் எடுத்தாலும், இப்பாடலின் பழைய உரை அதை:
கட்டு
என்றே எடுத்துக்கொள்கிறது.
மேலும் பாடலின் தர்க்கமும்:
செல்வம் → உடல் → வீடுபேறு எனும் தவறான மதிப்பு → பிணைப்பு
என்ற தெளிவான அமைப்பில் உள்ளது.
எனவே:
இங்கு சக்கரம், குண்டலினி, நாடி
போன்ற குறியீடுகளைச் சேர்ப்பது தேவையற்றது.
13. ஆகமப் பார்வை — போகம் இறைவழிக்குத் திரும்ப வேண்டும்
ஆகம மரபு:
போகத்தை முழுமையாக மறுப்பதில்லை.
ஆனால் போகம்:
இறுதி இலக்காக மாறக்கூடாது.
உடல்:
பூஜைக்கான கருவி.
செல்வம்:
தர்மத்திற்கான கருவி.
வாழ்க்கை:
இறைநோக்கான வளர்ச்சிக்கான தளம்.
இதனால்:
போகம் → அர்ப்பணம்
என்ற மாற்றம் நிகழ வேண்டும்.
இல்லையெனில்:
போகம் → பற்று → கட்டு.
14. தந்திரப் பார்வை — சக்தி விடுதலையா, பந்தமா?
செல்வத்தை ஒரு உலக சக்தியாக எடுத்தால், தாந்திரிக பார்வையில் ஒரு முக்கியக் கேள்வி எழுகிறது:
இந்த சக்தி என்னை விரிவாக்குகிறதா, கட்டுகிறதா?
அதே வளம்:
தர்மம், சேவை, சாதனை
ஆகப் பாய்ந்தால்:
விரிவாக்கம்.
அதே வளம்:
பயம், குவிப்பு, கட்டுப்பாடு, அகந்தை
ஆக உறைந்தால்:
பந்தம்.
இதுவே சிமிழ் என்ற உருவகத்துடன் பொருத்தமான பாதுகாப்பான தாந்திரிக வாசிப்பு.
15. 173 → 174 — “பற்றைக் களை” என்பதற்கான காரணம்
173:
செல்வப்பற்றை மாற்றிக் களை.
174:
ஏன்?
என்று விளக்குகிறது.
ஏனெனில்:
செல்வம் கவிழ்கிறது.
உடல் அவிழ்கிறது.
இந்த இரண்டையும் நிலையான பேறு என்று பற்றினால், பற்றே கட்டாகிறது.
எனவே 174:
173-ன் உத்தரவுக்கு தத்துவ காரணம் தருகிறது.
16. “தேர்ந்தறியார்” — அறியாமையின் உண்மையான வடிவம்
மனிதனுக்கு:
உடல் அழியும் என்று தெரியும்.
செல்வம் மாறும் என்றும் தெரியும்.
ஆனால்:
வாழ்க்கைத் திட்டம் அவை நிலையானவை போல அமைக்கப்படுகிறது.
இதுதான்:
தகவல் உள்ளது; தேர்ந்தறிதல் இல்லை.
தேர்ந்தறிதல் என்பது:
உண்மையை அறிவது மட்டும் அல்ல;
மதிப்பீட்டையே மாற்றுவது.
ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
174-ஆம் பாடல் செல்வம் நிலையாமையை உடல் நிலையாமையுடன் இணைத்து, பந்தம் உருவாகும் இடத்தை மிகவும் துல்லியமாகக் காட்டுகிறது.
செல்வம் மகிழ்ச்சி தரலாம்; ஆனால் அது நீர்மேல் செல்லும் கலம் போல நிலைமாறக்கூடியது. அதனை அனுபவிக்கும் உடலும் அவிழ்கின்ற ஆக்கை. இந்த இரு நிலையற்றவற்றையும் மனிதன் நிலையான வீடுபேறு போல மதித்து, வாழ்வின் முழு நோக்கத்தையும் அவற்றைச் சுற்றி அமைத்துக் கொண்டால், பேறு என்று நினைத்ததே சிமிழ் — கட்டு — ஆகிறது.
இதனால் திருமூலர்:
செல்வத்தை எதிர்க்கவில்லை;
உடலை இழிவுபடுத்தவில்லை;
அனுபவத்தை மறுக்கவில்லை.
அவர் திருத்துவது:
அவற்றிற்கு நாம் கொடுக்கும் இறுதி மதிப்பை.
உடல்:
சாதனையின் கருவி.
செல்வம்:
தர்மத்தின் கருவி.
ஆனால்:
சிவபேற்றின் மாற்று அல்ல.
இதைத் தெளிவாக அறிந்தால்:
செல்வம் பாசமாகாமல் பயன்பாடாகிறது;
உடல் பற்றாகாமல் சாதனக் கருவியாகிறது;
உலக வாழ்க்கை கட்டாகாமல் இறைநோக்கிய வழியாகிறது.
ஞானச் சூத்திரம்
செல்வம்
↓
மகிழ்ச்சி
↓
நிலையான பேறு எனும் தவறான மதிப்பு
↓
பற்று
↓
சிமிழ் / கட்டு
அதே செல்வம்:
நிலையாமை அறிவு
↓
சரியான மதிப்பீடு
↓
தர்மப் பயன்பாடு
↓
பற்றின்மை
↓
சிவசார்பு
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
174-ல் திருமூலர் செல்வத்தைப் பந்தம் என்று நேரடியாகச் சொல்லவில்லை; கவிழும் செல்வத்தையும் அவிழும் உடலையும் நிலையான வீடுபேறு என்று மனம் மதிக்கும் போது, பேறு என்று நினைத்ததே சிமிழ் — கட்டு — ஆகிறது என்று காட்டுகிறார். ஆகவே பொருளைத் துறப்பது விடுதலை அல்ல; பொருளை அதன் சரியான இடத்தில் வைத்து, உடலை சாதனக் கருவியாகவும் செல்வத்தை தர்மக் கருவியாகவும் பயன்படுத்தி, இறுதி பேற்றை சிவத்தில் தேடுவதே இப்பாடலின் சிவயோக ஞானம்.
பாடல் 174 — தர்க்கக் கட்டமைப்பு
கவிழும் செல்வமும் அவிழும் உடலும் எவ்வாறு பந்தமாகின்றன?
மகிழ்கின்ற செல்வமு மாடு முடனே
கவிழ்கின்ற நீர்மிசைச் செல்லுங் கமலம்போல்
அவிழ்கின்ற வாக்கைக் கோர்வீடு பேறாகச்
சிமிழொன்றில் வைத்தமை தேர்ந்தறி யாரே. (174)
174-ஆம் பாடலின் தர்க்கம் நான்கு நிலைகளில் நகர்கிறது:
மகிழ்ச்சி தரும் செல்வம்
↓
அதன் நிலையாமை
↓
அவிழும் உடலோடு அதனைப் பேறாகக் கருதுதல்
↓
அந்தத் தவறான மதிப்பீடு பிணைப்பாக மாறுதல்
இப்பாடல் செல்வம் நிலையற்றது என்பதைக் கூறுவதில் மட்டும் இல்லை; பந்தம் எவ்வாறு உருவாகிறது? என்பதைக் காட்டுகிறது.
1. 173 → 174 : “பற்றைக் களை” என்பதற்கான காரணம்
173-ஆம் பாடல்:
செல்வப்பற்றை மாற்றிக் களை.
என்று நேரடியாக உத்தரவு கொடுத்தது.
174 கேட்கிறது:
ஏன் களைய வேண்டும்?
அதற்கான பதில்:
செல்வம் நிலையானதல்ல.
உடலும் நிலையானதல்ல.
இந்த இரண்டையும் நிலையான பேறு என்று எண்ணுவதால்தான் பற்று பந்தமாகிறது.
இதனால் 174:
173-ன் உத்தரவுக்கான தத்துவ விளக்கம்.
2. முதல் அடி — மகிழ்ச்சியிலிருந்து விசாரணை தொடங்குகிறது
மகிழ்கின்ற செல்வமும் மாடும்
பாடல் செல்வத்தை:
துன்பம்
என்று தொடங்கவில்லை.
மாறாக:
மகிழ்ச்சி தரும் ஒன்று
என்று ஏற்றுக்கொள்கிறது.
இதுவே தர்க்க ரீதியாக முக்கியம்.
திருமூலர்:
செல்வத்தில் எந்தப் பயனும் இல்லை
என்று மறுக்கவில்லை.
அவர் அடுத்த கேள்விக்குச் செல்கிறார்:
மகிழ்ச்சி தருவதால் அது நிலையான பேறு ஆகுமா?
இதுவே பாடலின் மைய விசாரணை.
3. “மகிழ்ச்சி” ↔ “நிலைத்தன்மை” — இரண்டையும் பிரித்தல்
மனிதன் பெரும்பாலும்:
மகிழ்ச்சி தருவது
நல்லது
நிலையாக இருக்க வேண்டியது
வாழ்க்கையின் இலக்கு
என்று மனத்தில் இணைத்துக் கொள்கிறான்.
174 அந்தச் சங்கிலியை உடைக்கிறது.
மகிழ்ச்சி தருவது உண்மை;
ஆனால் நிலையாக இருப்பது அவசியமில்லை.
இந்த வேறுபாடே அடுத்த உவமைக்கான தர்க்கத் தளம்.
4. இரண்டாம் அடி — “கவிழ்கின்ற கலம்”
உரைமரபின் வாசிப்பில்:
நீர்மிசைச் செல்லும் கலம்
ஒரு படகு நீர்மேல் நன்றாகச் செல்லலாம்.
ஆனால்:
சமநிலை இழந்தால் கவிழலாம்.
செல்வமும்:
இன்று நிலையாகத் தோன்றலாம்.
ஆனால்:
அதன் நிலை ஒரே கணத்தில் மாறலாம்.
இதனால்:
மகிழ்ச்சி தரும் செல்வம் → கவிழக்கூடிய செல்வம்
என்ற எதிர்மாற்றம் உருவாகிறது.
5. “கவிழ்கின்ற” — செல்வ நிலையாமையின் உச்சச் சொல்
கவிழ்கின்ற என்பது:
மெதுவாக குறைகிறது
என்ற பொருள் அல்ல.
அது:
ஒரு நிலை தலைகீழாக மாறுகிறது
என்ற வலுவான காட்சியை உருவாக்குகிறது.
இதனால் செல்வத்திற்கு எதிரான வாதம்:
“சிறிது குறையும்”
என்பதல்ல;
“உறுதியாகத் தோன்றிய அமைப்பே தலைகீழாகலாம்.”
6. மூன்றாம் அடி — செல்வ நிலையாமையிலிருந்து உடல் நிலையாமைக்கு
அவிழ்கின்ற ஆக்கை
இங்குதான் பாடல் மிக முக்கியமான இரண்டாம் தளத்தைத் திறக்கிறது.
செல்வம்:
கவிழ்கிறது.
உடல்:
அவிழ்கிறது.
இதனால்:
நிலையற்ற பொருள் + நிலையற்ற உடல்
என்ற இரட்டை அமைப்பு உருவாகிறது.
7. “கவிழ்கின்ற” ↔ “அவிழ்கின்ற”
இந்த இரண்டு சொற்களும் பாடலின் தர்க்க மையம்.
கவிழ்கின்ற
புறச் செல்வம்.
அவிழ்கின்ற
உடல்.
இரண்டும் ஒரே உண்மையை இரு தளங்களில் காட்டுகின்றன:
வெளிப்புறமும் நிலைக்காது;
அதை அனுபவிக்கும் உடலும் நிலைக்காது.
இதுவே அடுத்த கேள்விக்கு வழி வகுக்கிறது:
அப்படியானால் நிலையான பேறு எதில் இருக்க வேண்டும்?
8. “வீடுபேறாக” — தவறான இறுதி மதிப்பீடு
இப்பாடலில் மிக முக்கியமான தர்க்கத் திருப்பம் இதுவே.
மனிதன்:
செல்வத்தையும்
உடலையும்
வாழ்க்கை நுகர்ச்சியையும்
ஒரு:
பெரும் பேறு
போல மதிக்கிறான்.
இங்கே தவறு:
பொருளைப் பயன்படுத்துவது அல்ல;
அதற்கு இறுதி மதிப்பை அளிப்பது.
இதனால்:
உலகப் பயன் → பரமப் பேறு
என்ற தவறான உயர்வு நிகழ்கிறது.
9. “சிமிழ்” — பேறு எப்படி பந்தமாகிறது?
பழைய உரைமரபின் பொருள்:
சிமிழ் = கட்டு / பிணைப்பு.
இதன் தர்க்கம்:
மகிழ்ச்சி தரும் செல்வம்
↓
நிலையானது என மதித்தல்
↓
அதிலே மனம் கட்டுண்டல்
↓
அதுவே பந்தம்.
இதனால் பாடலின் மிக முக்கியமான எதிர்மாற்றம்:
பேறு என்று நினைத்தது → சிமிழ் ஆகிறது.
10. பந்தத்தின் காரணம் பொருளா?
இப்பாடலின் தர்க்கப்படி:
இல்லை.
ஏனெனில் முதல் அடி செல்வத்தின் மகிழ்ச்சிப் பயனை மறுப்பதில்லை.
பந்தம் உருவாகும் இடம்:
மதிப்பீட்டில்.
அதாவது:
நிலையற்றதை
நிலையானதாகவும்,
கருவியை
இறுதி இலக்காகவும்
மாற்றும் மனப்போக்கில்.
எனவே:
பொருள் ≠ பந்தம்
தவறான இறுதி மதிப்பு + பற்று = பந்தம்
11. “தேர்ந்தறியார்” — அறிவின்மை எங்கே?
உலகருக்கு:
உடல் அழியும் என்று தெரியும்.
அவர்களுக்கு:
செல்வம் மாறும் என்றும் தெரியும்.
அப்படியானால் ஏன் அறியார்?
ஏனெனில்:
தெரிவது ஒன்று; தேர்ந்தறிதல் வேறு.
தகவல் உள்ளது.
ஆனால்:
வாழ்க்கையின் மதிப்பீடு அதற்கேற்ப மாறவில்லை.
இதுவே இப்பாடலின் அறிவியல்–ஆன்மிக வேறுபாடு.
12. 173–174 : செயல் மற்றும் காரணம்
173
பற்றைக் களை.
174
ஏன்?
ஏனெனில்:
செல்வம் கவிழ்கிறது.
உடல் அவிழ்கிறது.
அவற்றை பேறு என்று பற்றுவது பந்தமாகிறது.
இதனால்:
173 = உத்தரவு
174 = தத்துவ காரணம்
என்ற தொடர்பு உருவாகிறது.
13. யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்துடன் மீண்டும் இணைப்பு
இப்பாடல் ஒரு நுண்ணிய திரும்பிச் சேர்தலைக் கொண்டுள்ளது.
முன் அதிகாரம்:
உடல் நிலையானது அல்ல.
இங்கு:
செல்வமும் நிலையானது அல்ல.
இப்போது இரண்டும் ஒன்றாக:
உடல் + செல்வம்
என்று நிறுத்தப்படுகின்றன.
இதனால் அதிகாரங்களின் பெரிய தர்க்கம்:
உடலே நான் அல்ல
↓
செல்வமே என்னுடைய நிரந்தர ஆதாரம் அல்ல
↓
இரண்டையும் இறுதி பேறு என்று பற்றுவது பந்தம்
என்று ஆழமடைகிறது.
14. நான்கு அடிகளின் தர்க்கப்பணி
முதல் அடி — ஈர்ப்பு
செல்வம் மகிழ்ச்சி தருகிறது.
இரண்டாம் அடி — உடைதல்
ஆனால் அது கவிழும் கலம் போல நிலையற்றது.
மூன்றாம் அடி — இரண்டாம் நிலையாமை
அதை அனுபவிக்கும் உடலும் அவிழ்கிறது.
நான்காம் அடி — முடிவு
இந்த நிலையற்ற இரண்டையும் நிலையான பேறு என்று பற்றினால், அதுவே பிணைப்பாகிறது; உலகர் இதை ஆழமாக அறியவில்லை.
முழுத் தர்க்க வரைபடம்
செல்வம்
↓
மகிழ்ச்சி
↓
நிலையானது எனும் எண்ணம்
↓
கவிழ்கின்ற கலம்
↓
உடலும் அவிழ்கிறது
↓
இரண்டையும் வீடுபேறாக மதித்தல்
↓
பற்று
↓
சிமிழ் / கட்டு
அதிகாரத் தொடர்ச்சி — 169 முதல் 174 வரை
169
செல்வம் பிறரிடம் செல்லலாம்.
170
செல்வத்தின் நிலையே மாறும்.
171
“என்னுடையது” என்ற பற்றை விசாரி.
172
“நான் ஈட்டியது” என்பதும் நிரந்தர உரிமை அல்ல.
173
செல்வப்பற்றை மாற்றிக் களை.
174
ஏனெனில் நிலையற்ற செல்வத்தையும் நிலையற்ற உடலையும் நிலையான பேறு என்று பற்றினால், அந்தப் பற்றே பந்தமாகிறது.
இதனால் 174:
செல்வ நிலையாமை → செல்வப்பற்று → பாசம்
என்ற அதிகாரத்தின் அடுத்த ஆழமான தளத்தைத் திறக்கிறது.
தர்க்க இடம்
174-ஆம் பாடல், 173-ல் வழங்கப்பட்ட “செல்வப்பற்றை மாற்றிக் களை” என்ற உத்தரவுக்கு தத்துவ காரணத்தை அளிக்கிறது. செல்வம் மனிதனுக்கு மகிழ்ச்சி தரலாம்; ஆனால் அது நீர்மேல் செல்லும் கலம் போல கவிழக்கூடியது. அதனை அனுபவிக்கும் உடலும் அவிழ்கின்ற ஆக்கை. இந்த இரு நிலையற்றவற்றையும் மனிதன் நிலையான வீடுபேறு போல உயர்த்திப் பார்க்கும்போது, பயன்பாட்டுக்குரிய பொருள் இறுதி இலக்காக மாறுகிறது; அங்குதான் சிமிழ் — பிணைப்பு — உருவாகிறது. எனவே இப்பாடலின் தர்க்கம் செல்வத்தைப் பந்தம் என்று கூறுவதல்ல; நிலையற்ற செல்வத்திற்கும் நிலையற்ற உடலிற்கும் நிரந்தரப் பேற்றின் மதிப்பை அளிக்கும் மனப்பற்றே பந்தம் என்பதை நிறுவுவதாகும்.
தர்க்கச் சூத்திரம்
மகிழ்ச்சி தருகிறது
↓
ஆகவே நல்லது
↓
ஆகவே நிலையானது? — இல்லை
↓
செல்வம் கவிழ்கிறது
↓
உடல் அவிழ்கிறது
↓
இரண்டையும் பேறு எனப் பற்றினால்
↓
பேறு → பந்தம்
173 → 174 ஒரே வரியில்
173 — “செல்வப்பற்றைக் களை.”
↓
174 — “ஏனெனில் கவிழும் செல்வத்தையும் அவிழும் உடலையும் நிலையான பேறு என்று பற்றும் இடத்தில்தான் அந்தப் பற்று சிமிழ் — கட்டு — ஆகிறது.”
நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி
174-ல் திருமூலர் செல்வத்தைத் தீமையாக நிராகரிப்பதில்லை; செல்வம் மகிழ்ச்சி தரலாம் என்பதை ஏற்றுக்கொண்டு, அந்த மகிழ்ச்சியை நிரந்தரப் பேறாக உயர்த்தும் மனத் தவறை வெளிப்படுத்துகிறார். செல்வம் கவிழ்கிறது; உடல் அவிழ்கிறது; இவ்விரண்டையும் வீடுபேறாகக் கொள்ளும் போது, பேறு என்று நினைத்ததே பந்தமாகிறது. இதுவே இப்பாடலின் மையத் தர்க்கம்.
பாடல் 174 — சாதனை வாழ்வியல்
பேறு என்று பற்றாமல், கருவி என்று பயன்படுத்துதல்
மகிழ்கின்ற செல்வமு மாடு முடனே
கவிழ்கின்ற நீர்மிசைச் செல்லுங் கமலம்போல்
அவிழ்கின்ற வாக்கைக் கோர்வீடு பேறாகச்
சிமிழொன்றில் வைத்தமை தேர்ந்தறி யாரே. (174)
174-ஆம் பாடலின் வாழ்வியல் உபதேசம்:
செல்வம் மகிழ்ச்சி தரலாம்; உடல் அதை அனுபவிக்கலாம்; ஆனால் இவை இரண்டும் வாழ்க்கையின் இறுதி பேறு அல்ல.
செல்வமும் உடலும்:
பயன்பாட்டிற்கானவை.
அவற்றை:
அடையாளமாகவும் இறுதி பாதுகாப்பாகவும் மாற்றும் இடத்தில்தான் பற்று உருவாகிறது.
1. மகிழ்ச்சி தருவது எல்லாம் நிலையானது அல்ல
செல்வம்:
நல்ல வீடு,
வசதி,
பயணம்,
கல்வி,
சுகாதாரம்,
பாதுகாப்பு
என பல நன்மைகளைத் தரலாம்.
அதை மறுக்க வேண்டியதில்லை.
ஆனால் சுயவிசாரணை:
“இது எனக்கு மகிழ்ச்சி தருகிறது”
என்பதிலிருந்து
“இதுவே என் வாழ்வின் முழுப் பொருள்”
என்று மனம் நகருகிறதா?
அந்த இடத்தில்தான் எச்சரிக்கை தேவை.
2. செல்வத்தைப் பயன்படுத்து; அதிலே நிலையான பாதுகாப்பைத் தேடாதே
நீர்மேல் செல்லும் கலம்:
பயணத்திற்கு பயன்படும்.
ஆனால்:
அதையே நிலையான நிலம் என்று கருத முடியாது.
அதேபோல்:
பணம் பயன்படும்;
சொத்து பயன்படும்;
பதவி பயன்படும்.
ஆனால்:
இவை அனைத்தும் மாற்றத்திற்குட்பட்டவை.
அதனால்:
பயன்பாடு இருக்கட்டும்;
இறுதி சார்பு இருக்கக் கூடாது.
3. உடலையும் சரியான இடத்தில் வையுங்கள்
அவிழ்கின்ற ஆக்கை என்ற நினைவு:
உடலை வெறுக்கச் சொல்லவில்லை.
மாறாக:
உடலைப் பேணுங்கள்; ஆனால் உடலையே நிரந்தர “நான்” என்று கருதாதீர்கள்.
சாதகரின் அணுகுமுறை:
நல்ல உணவு,
நல்ல உறக்கம்,
உடற்பயிற்சி,
சிகிச்சை,
ஒழுக்கம்
எல்லாம் இருக்க வேண்டும்.
ஆனால் அவை:
சாதனைக்கான உடலைப் பாதுகாக்கும் கருவிகள்.
உடலைப் பேணுவது பற்று அல்ல; உடலிலேயே முழு அடையாளம் கட்டுவது பற்று.
4. “வீடுபேறு” போல நடத்துகிறேனா என்று சோதியுங்கள்
ஒருவர் வாழ்க்கையின் முழு ஆற்றலையும்:
வீடு,
வாகனம்,
சொத்து,
வங்கி இருப்பு,
உடல் அழகு,
சமூக நிலை
ஆகியவற்றுக்குள் மட்டும் செலவிட்டால், அவை:
வாழ்க்கையின் இறுதி இலக்காக மாறியிருக்கலாம்.
அப்போது கேட்க வேண்டியது:
“நான் இதை வாழ்வின் கருவியாக வைத்திருக்கிறேனா, அல்லது இதையே வாழ்வின் பேறாக மாற்றிவிட்டேனா?”
இதுவே 174-ன் முக்கிய சுயசோதனை.
5. “சிமிழ்” எங்கே உருவாகிறது?
பற்று உருவாகும் சில அறிகுறிகள்:
இது போய்விடுமோ என்ற நிரந்தர பயம்,
இதை யாராவது எடுத்துக்கொள்வார்களோ என்ற சந்தேகம்,
இன்னும் பெருக்க வேண்டும் என்ற அமைதியின்மை,
இதில்தான் என் மதிப்பு என்ற அடையாளம்.
இவை வளரும்போது:
செல்வம் வெளியில் இருக்கவில்லை; மனத்துக்குள் கட்டாகிறது.
இதுவே சிமிழ் என்ற கருத்தின் வாழ்வியல் வெளிப்பாடு.
6. செல்வத்திற்கான நேர வரம்பை நினைவில் கொள்
ஒவ்வொரு பெரிய சொத்தையும் பார்த்து ஒருமுறை நினைத்துக் கொள்ளலாம்:
“இது எப்போதும் என்னிடம் இருக்காது.”
இது எதிர்மறை சிந்தனை அல்ல.
மாறாக:
சரியான மதிப்பீடு.
இந்த ஒரு நினைவு:
உரிமைப் பற்றை குறைத்து,
பொறுப்புணர்வை அதிகரிக்கும்.
7. உடலுக்கான நேர வரம்பையும் நினைவில் கொள்
அதேபோல்:
“இந்த உடலும் நிரந்தரம் அல்ல.”
என்பது:
பயமுறுத்தும் நினைவு அல்ல.
இது:
நேரத்தை வீணாக்காமல் வாழச் செய்யும் ஞானம்.
அதனால் கேள்வி:
உடல் இருக்கும் வரை நான் என்ன சாதிக்க வேண்டும்?
என்பதாக மாற வேண்டும்.
8. உடல் + செல்வம் = சாதனை வளங்கள்
174-ஐ வாழ்வில் மிகச் சரியாகப் பயன்படுத்த வேண்டுமெனில்:
உடல் = சாதனக் கருவி
செல்வம் = தர்மக் கருவி
என்று பார்க்க வேண்டும்.
அப்போது:
உடல் நலம் → சாதனைக்கு உதவும்.
செல்வம் → தர்மத்திற்கு உதவும்.
நேரம் → இறைநினைவிற்கு உதவும்.
இவ்வாறு இரண்டும்:
பந்தமாகாமல்
பாதையாக மாறும்.
9. உடைமை வளரும்போது பற்றைச் சோதியுங்கள்
புதிய வீடு வாங்கினால்:
மகிழுங்கள்.
புதிய வாகனம் வாங்கினால்:
பயன்படுத்துங்கள்.
செல்வம் பெருகினால்:
நன்றியுடன் இருங்கள்.
ஆனால் அதே நேரத்தில் கேளுங்கள்:
“இது என் மனத்தை அதிகமாக கட்டுகிறதா?”
மகிழ்ச்சி:
அனுபவமாக இருக்கட்டும்.
அடையாளமாக மாற வேண்டாம்.
10. “பேறு” என்ற சொல்லை மறுவரையறை செய்
வாழ்வில்:
அதிகம் வைத்திருப்பது
= பேறு
என்ற சமன்பாட்டை மாற்ற வேண்டும்.
பேறு என்பது:
தெளிவு,
மன அமைதி,
தர்மம்,
அன்பு,
இறைநினைவு,
சிவசார்பு
என்ற ஆழமான நிலைகளோடு இணைக்கப்பட வேண்டும்.
அப்பொழுது:
வெளிச்செல்வம் இருக்கட்டும்;
அகப்பேறு அதைவிட உயர்ந்ததாக இருக்கும்.
11. தினசரி சுயவிசாரணை
174-ஆம் பாடலை அடிப்படையாகக் கொண்டு தினமும் கேட்கக்கூடிய நான்கு கேள்விகள்:
2. அதையே நான் இறுதி பாதுகாப்பாக நினைக்கிறேனா?
3. என் உடலும் செல்வமும் இன்று எந்த நல்ல நோக்கத்திற்கு பயன்பட்டன?
4. என்னை கட்டிய பற்று இன்று எதில் வெளிப்பட்டது?
சாதனை வாழ்வியல் சாரம்
174-ஆம் பாடல்:
செல்வத்தை விட்டு விடு
என்று சொல்லவில்லை.
உடலை இகழ்
என்றும் சொல்லவில்லை.
அது:
செல்வத்துக்கும் உடலுக்கும் சரியான இடம் கொடு
என்று சொல்கிறது.
செல்வம்:
மகிழ்ச்சி தரும் கருவி.
உடல்:
அனுபவம் மற்றும் சாதனைக்கான கருவி.
ஆனால் இவை இரண்டையும்:
நிலையான வீடுபேறு
என்று பற்றினால்:
பற்று சிமிழ் — கட்டு — ஆகிறது.
எனவே சாதகரின் பணி:
மகிழ்ச்சியை அனுபவி;
ஆனால் அதில் கட்டுண்டு போகாதே.
உடலைப் பேணி;
ஆனால் அதையே “நான்” என்று முடித்துவிடாதே.
செல்வத்தைப் பயன்படுத்து;
ஆனால் அதையே இறுதி பாதுகாப்பாக மாற்றாதே.
சாதனைச் சூத்திரம்
செல்வம்
↓
மகிழ்ச்சி
↓
விழிப்பில்லா பற்று
↓
சிமிழ் / கட்டு
இதற்கு மாற்றாக:
செல்வம்
↓
பொறுப்பான பயன்பாடு
↓
உடல் — சாதனக் கருவி
↓
செல்வம் — தர்மக் கருவி
↓
பற்றின்மை
↓
சிவசார்பு
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
174-ன் சாதனை செல்வத்தையும் உடலையும் மறுப்பது அல்ல; அவற்றை இறுதி பேறாக மதிக்கும் தவறைத் திருத்துவது. கவிழும் செல்வத்தைப் பொறுப்புடன் பயன்படுத்தி, அவிழும் உடலை சாதனக் கருவியாகப் பேணி, இரண்டிலும் மனம் கட்டுண்டு போகாமல், அவற்றை சிவநோக்கிய வாழ்விற்கு உதவும் வளங்களாக மாற்றுவதே இப்பாடலின் சாதனை வாழ்வியல்.
பாடல் 174 — ஒரே பார்வையில் முழுச் சாரம்
பேறு என்று பற்றியதே பந்தமாகும் இடம்
மகிழ்கின்ற செல்வமு மாடு முடனே
கவிழ்கின்ற நீர்மிசைச் செல்லுங் கமலம்போல்
அவிழ்கின்ற வாக்கைக் கோர்வீடு பேறாகச்
சிமிழொன்றில் வைத்தமை தேர்ந்தறி யாரே. (174)
174-ஆம் பாடல் செல்வம் நிலையாமை அதிகாரத்தில் மிக முக்கியமான தத்துவத் திருப்பத்தை ஏற்படுத்துகிறது. இதற்கு முன் திருமூலர் செல்வம் கைமாறும், குறையும், கைவிடப்படும், அதன் பற்றைக் களைய வேண்டும் என்று கூறினார். இப்பாடலில் அவர் இன்னும் ஆழமாகச் செல்கிறார்:
செல்வம் ஏன் பந்தமாகிறது?
அதற்கான பதில்:
செல்வம் இருப்பதால் அல்ல;
அதையே நிலையான பேறு என்று மனம் மதிப்பதால்.
செல்வம் மகிழ்ச்சி தரலாம்
பாடல்:
“மகிழ்கின்ற செல்வம்”
என்று தொடங்குகிறது.
இதனால் திருமூலர் உலகச் செல்வத்தின் பயன்பாட்டை மறுக்கவில்லை.
செல்வம்:
வசதி தரலாம்,
பாதுகாப்பு தரலாம்,
அனுபவ மகிழ்ச்சி தரலாம்.
ஆனால் இப்பாடல் உடனே கேட்கிறது:
மகிழ்ச்சி தருவதால் அது நிலையான பேறு ஆகுமா?
பதில்:
இல்லை.
செல்வம் — கவிழ்கின்ற கலம்
உரைமரபின் வாசிப்பில்:
நீர்மேல் செல்லும் கலம்
என்ற உவமை மிகத் தெளிவானது.
படகு:
நன்றாகச் செல்லலாம்;
ஆனால் ஒருநாள் கவிழலாம்.
அதுபோல:
செல்வம் இருக்கலாம்;
பெருகலாம்;
நிலையாகத் தோன்றலாம்;
ஆனால் அதன் நிலை:
திடீரென மாறலாம்.
இதனால்:
பயனுள்ள ஒன்று ≠ நிரந்தரமான ஒன்று.
உடல் — அவிழ்கின்ற ஆக்கை
செல்வத்தை அனுபவிப்பது:
உடல்.
ஆனால் அந்த உடலும்:
அவிழ்கின்ற ஆக்கை.
அதாவது:
சிதைவு மற்றும் பிரிவிற்கு உட்பட்டது.
இதனால் பாடலில் இரண்டு நிலையாமைகள் ஒன்றாக நிற்கின்றன:
கவிழ்கின்ற செல்வம்
அவிழ்கின்ற உடல்
இந்த இரண்டையும் சேர்த்து:
நிலையான வாழ்வுப் பேறு
என்று கருதுவதில்தான் தவறான மதிப்பீடு தொடங்குகிறது.
“வீடுபேறு” — மதிப்பின் தவறான இடமாற்றம்
வீடுபேறு என்பது உயர்ந்த ஆன்மிக நிறைவைச் சுட்டும் சொல்.
ஆனால் இங்கு மனிதன்:
உடல்,
செல்வம்,
அனுபவ இன்பம்
ஆகியவற்றையே:
வாழ்வின் மிகப்பெரிய பேறு
என்று மதிக்கிறான்.
அதனால் பிரச்சினை:
செல்வத்தை வைத்திருப்பது அல்ல;
செல்வத்திற்கு இறுதி மதிப்பை அளிப்பது.
“சிமிழ்” — பந்தத்தின் தோற்றம்
பழைய உரைமரபின் அடிப்படையில்:
சிமிழ் = கட்டு / பிணைப்பு.
இதுவே இப்பாடலின் மையச் சொல்.
மனிதன்:
ஈட்டுகிறான்,
காக்கிறான்,
பெருக்குகிறான்,
அதில் அடையாளம் கட்டுகிறான்.
அப்போது:
பேறு என்று நினைத்ததே
பந்தமாகிறது.
இதுதான் 174-ன் மையப் பரிமாற்றம்:
பேறு → பற்று → பந்தம்
பொருள் பந்தமா?
இப்பாடலின் அடிப்படையில்:
இல்லை.
பொருள் தானாக பந்தம் அல்ல.
பந்தம் உருவாகும் இடம்:
நிலையற்ற பொருளை
நிலையான ஆதாரமாகக் கருதும் போது.
அதனால் சரியான வேறுபாடு:
பொருள் = கருவி
பற்றுடன் கொடுக்கப்பட்ட இறுதி மதிப்பு = பந்தம்
இதுவே சைவ ஞானத்தின் நுணுக்கம்.
சைவசித்தாந்தப் பார்வை
உயிர்:
உடலாலும் உலகாலும் அனுபவம் பெறுகிறது.
ஆனால்:
உடலும் உலகச் செல்வமும் உயிரின் நிரந்தர சொரூபம் அல்ல.
இதனால்:
உடலைப் பேணி பயன்படுத்து;
செல்வத்தைப் பொறுப்புடன் பயன்படுத்துங்கள்;
ஆனால்:
இவையே இறுதி உண்மை என்று பற்றாதீர்கள்.
இதுவே பாசத்திலிருந்து பதியை நோக்கும் திருப்பம்.
சிவயோகப் பார்வை
சாதகரின் கேள்வி:
“என்னிடம் எவ்வளவு செல்வம் உள்ளது?”
என்பதல்ல.
“என் மனம் எதில் கட்டுண்டுள்ளது?”
என்பதே.
மனம்:
செல்வம், பாதுகாப்பு, உடல் நலம், புகழ், வசதி
ஆகியவற்றைச் சுற்றியே தொடர்ந்து சுழன்றால்:
மன ஆற்றல் அங்கே கட்டுண்டிருக்கிறது.
சிவயோகத்தின் நோக்கம்:
பொருளை அழிப்பது அல்ல;
பற்றின் கட்டை அவிழ்ப்பது.
ஆகமப் பார்வை
உடல்:
பூஜைக்கும் சாதனைக்கும் கருவி.
செல்வம்:
தர்மத்திற்கும் சேவைக்கும் கருவி.
வாழ்க்கை:
இறைநோக்கி உயர்வதற்கான தளம்.
இதனால்:
போகம் → அர்ப்பணம்
என்ற மாற்றம் நிகழ வேண்டும்.
அப்படியானால்:
செல்வம் பந்தமாகாமல் சேவையாகிறது.
தந்திரப் பார்வை
செல்வம் ஒரு சக்தி.
அந்த சக்தி:
பயம், குவிப்பு, அகந்தை
ஆக உறைந்தால்:
கட்டு.
அதே சக்தி:
தர்மம், சேவை, இறைப்பணி, சாதனை
ஆக பாய்ந்தால்:
உயர்ந்த பயன்பாடு.
இதனால்:
சக்தி தானாக பந்தமல்ல;
சக்தி எவ்வாறு பற்றப்படுகிறது என்பதே முடிவை நிர்ணயிக்கிறது.
173 → 174 — தொடர்ச்சியான ஞானம்
173:
செல்வப்பற்றைக் களை.
174:
ஏன்?
என்று விளக்குகிறது:
செல்வம் கவிழ்கிறது.
உடல் அவிழ்கிறது.
அவற்றை நிலையான பேறு என்று பற்றினால், பற்று பந்தமாகிறது.
இதனால்:
173 = உத்தரவு
174 = அதன் தத்துவ காரணம்
169–174 — அதிகாரத்தின் முன்னேற்றம்
169
செல்வம் பிறரிடம் செல்லலாம்.
170
செல்வத்தின் நிலையே மாறும்.
171
“என்னுடையது” என்ற பற்றை விசாரி.
172
“நான் ஈட்டியது” என்பதும் நிரந்தர உரிமை அல்ல.
173
செல்வப்பற்றை மாற்றிக் களை.
174
நிலையற்ற செல்வத்தையும் உடலையும் பேறாக மதிக்கும் போது அதுவே பந்தமாகிறது.
இதனால் அதிகாரம்:
செல்வ நிலையாமை → உடைமைப் பற்று → மனப்பற்று → பாசம்
என்ற ஆழமான உளவியல்–ஆன்மிகத் தளத்திற்குச் செல்கிறது.
மொத்த ஞானச் சாரம்
174-ஆம் பாடல் செல்வத்தை மறுப்பதில்லை; உடலை இழிவுபடுத்துவதும் இல்லை. அது செல்வத்துக்கும் உடலுக்கும் நாம் அளிக்கும் இறுதி மதிப்பைச் சோதிக்கிறது.
செல்வம் மகிழ்ச்சி தரலாம்.
ஆனால் அது கவிழும் கலம்போல் நிலையற்றது.
உடல் அனுபவம் தரலாம்.
ஆனால் அது அவிழ்கின்ற ஆக்கை.
இந்த இரண்டையும்:
“இதுவே என் நிலையான பேறு”
என்று மனம் பற்றும் போது:
பேறு என்று நினைத்ததே சிமிழ் — கட்டு — ஆகிறது.
எனவே திருமூலரின் தீர்வு:
செல்வத்தை அழிப்பது அல்ல;
அதன் மதிப்பைச் சரிசெய்தல்.
உடலை வெறுப்பது அல்ல;
அதை சாதனக் கருவியாகப் பயன்படுத்துதல்.
உலகை விட்டு ஓடுவது அல்ல;
உலகை இறுதி ஆதாரமாக்காமல் வாழுதல்.
இதுவே:
பொருளை கருவியாக வைத்து, சிவத்தைப் பேறாக நாடும் ஞானம்.
ஞானச் சூத்திரம்
செல்வம்
↓
மகிழ்ச்சி
↓
நிலையான பேறு எனும் தவறான மதிப்பு
↓
பற்று
↓
சிமிழ் / பந்தம்
இதற்கு மாற்றாக:
நிலையாமை அறிதல்
↓
சரியான மதிப்பீடு
↓
உடல் — சாதனக் கருவி
↓
செல்வம் — தர்மக் கருவி
↓
பற்றின்மை
↓
சிவசார்பு
↓
உண்மைப் பேறு
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
174-ல் திருமூலர் செல்வத்தையும் உடலையும் பந்தம் என்று கூறவில்லை; கவிழும் செல்வத்தையும் அவிழும் உடலையும் நிலையான வீடுபேறு என்று மனம் மதிக்கும் போது, பேறு என்று நினைத்ததே சிமிழ் — கட்டு — ஆகிறது என்று காட்டுகிறார். எனவே உடலை சாதனக் கருவியாகவும், செல்வத்தை தர்மக் கருவியாகவும் வைத்து, இறுதி பேற்றை சிவத்தில் தேடுவதே இப்பாடலின் சிவயோக ஞானம்.
திருச்சிற்றம்பலம்.