அன்பர்களே,
நீங்கள் திருமந்திரத்தின் ஒரு மந்திரத்திற்கான பொருளையும், அதன் யோக–ஆகம–தந்திர விளக்கத்தையும் வாசித்துள்ளீர்கள்.
ஆனால், உங்களிடம் ஒரு கேள்வி…
திருமந்திரத்தைப் பற்றி அறிந்தீர்களா?
அல்லது
திருமந்திரத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கிவிட்டீர்களா?
இவை இரண்டும் ஒன்றல்ல.
திருமூலர் அருளிய ஒவ்வொரு திருமந்திரமும், வெறும் பாடல் அல்ல; ஒரு வருட தவத்தின் அனுபவச் சுருக்கம். அந்த அனுபவத்தை வெறும் வாசிப்பால் மட்டுமே முழுமையாகப் பெற முடியாது. அறிவு வழியைக் காட்டும்; ஆனால் சாதனையே அந்த வழியில் நம்மை நடத்தும்.
அதனால்தான், எமது குருநாதர் அகஸ்திய குலபதி ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனன் அவர்கள், திருமந்திரத்தை வெறும் நூலாக அல்ல, வாழ்வாக மாற்றும் ஒரு தனித்துவமான சாதனை முறையாக திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையை வகுத்துத் தந்துள்ளார்.
இந்த எழுத்துச் சாதனை என்பது,
ஒரு புத்தகத்திலிருந்து இன்னொரு புத்தகத்திற்கு சொற்களை நகலெடுக்கும் செயல் அல்ல.
இது,
நாள்தோறும் ஒரே ஒரு மந்திரத்தை மட்டுமே எழுதும் இந்த ஒழுக்கம், மனத்தின் அவசரத்தைக் குறைத்து, பொறுமையையும், கவனத்தையும், உள்ளுணர்வையும் வளர்க்கிறது. காலப்போக்கில், திருமந்திரம் ஒரு நூலாக உங்கள் கையில் இருப்பதில்லை; அது உங்கள் சிந்தனையிலும், சொல்லிலும், செயலிலும் வெளிப்படத் தொடங்கும்.
திருமந்திரத்தைப் படித்தவர்கள் பலர் இருக்கலாம்.
திருமந்திரத்தை வாழ்ந்தவர்கள் சிலரே.
அந்த அரிய சாதகர்களின் வரிசையில் நீங்கள் இணைவதற்கான அழைப்பே திருமந்திர எழுத்துச் சாதனை.
நீங்களும் இந்த அருள் யாத்திரையில் இணைந்து,
ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு மந்திரம்,
ஒவ்வொரு மந்திரத்திலும் ஒரு புதிய விழிப்பு,
ஒவ்வொரு விழிப்பிலும் சிவத்தை நோக்கிய ஒரு புதிய படி எடுத்து வையுங்கள்.
வாருங்கள்!
திருமந்திரத்தை வெறும் வாசிப்பதிலிருந்து, அதை வாழும் ஆன்மிகப் பயணத்திற்கு ஒன்றாக முன்னேறுவோம்.
திருமந்திர அரண்மனை – உலகளாவிய திருமந்திர குருகுலம்
திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையில் இணைந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள், கீழ்வரும் விண்ணப்படிவத்தை நிரப்பி திருமந்திர அரண்மனை திருமூலர் குருகுலத்தில் இணையுங்கள்.
📝 விண்ணப்படிவம் →
திருமூலர் படிக்கட்டு - 176
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஎழுபத்து ஆறாவது படிக்கட்டில் (176) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
வேட்கை மிகுத்தது மெய்கொள்வா ரிங்கிலை
பூட்டுந் தறியொன்று போம்வழி யொன்பது
நாட்டிய தாய்தமர் வந்து வணங்கிப்பின்
காட்டிக் கொடுத்தவர் கைவிட்ட வாறே. (176)
சந்தி பிரித்த வடிவம்
வேட்கை மிகுத்தது; மெய் கொள்வார் இங்கு இலை;
பூட்டும் தறி ஒன்று; போம் வழி ஒன்பது;
நாட்டிய தாய் தமர் வந்து வணங்கிப் பின்,
காட்டிக் கொடுத்து அவர் கைவிட்டவாறே.
யோக–ஆகம–தந்திர–சைவத் தத்துவ ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
நிலையாமையைப் பார்த்தும் விடாத வேட்கையும், இறுதியில் வெளிப்படும் உறவின் எல்லையும்
வேட்கை மிகுத்தது மெய்கொள்வா ரிங்கிலை
பூட்டுந் தறியொன்று போம்வழி யொன்பது
நாட்டிய தாய்தமர் வந்து வணங்கிப்பின்
காட்டிக் கொடுத்தவர் கைவிட்ட வாறே. (176)
176-ஆம் பாடல் செல்வம் நிலையாமை அதிகாரத்தில் வெளிப்பொருளிலிருந்து அகமனத்திற்குச் செல்லும் முக்கியமான திருப்பமாகிறது.
இதுவரை:
செல்வம் நிலையற்றது,
உடைமை நிரந்தரமல்ல,
ஈட்டியது கைவிடப்படலாம்,
குடும்ப உறவுகளின் துணைத்தன்மைக்கும் எல்லை உண்டு
என்று திருமூலர் எடுத்துக் காட்டினார்.
இப்போது அவர் கேட்பது:
இத்தனை உண்மைகளையும் பார்த்த பின்பும் ஏன் மனிதன் தொடர்ந்து பற்றுகிறான்?
அதற்கான பதிலை முதல் சொல்லிலேயே தருகிறார்:
வேட்கை.
1. “வேட்கை மிகுத்தது” — செல்வப்பற்றின் வேரை நோக்குதல்
செல்வமே அடிப்படைப் பிரச்சினை அல்ல.
செல்வத்தை:
பெற வேண்டும்,
பெருக்க வேண்டும்,
காக்க வேண்டும்,
இன்னும் வேண்டும்
என்று தொடர்ந்து இயக்குவது:
வேட்கை.
அதனால் 176-ல் திருமூலர் வெளிப்பொருளை விட அதன் பின்னால் இருக்கும் மன இயக்கத்திற்குச் செல்கிறார்.
175-ல்:
அளவு மறந்து விரிவு
என்று கூறப்பட்ட இயக்கத்தின் உளவியல் காரணம் இங்கு:
வேட்கை மிகுத்தது
என்று வெளிப்படுகிறது.
2. தேவைக்கும் வேட்கைக்கும் வேறுபாடு
உணவு தேவை.
வீடு தேவை.
குடும்பப் பாதுகாப்பு தேவை.
செல்வம் தேவை.
இவை:
வாழ்க்கையின் இயல்பான தேவைகள்.
ஆனால்:
“இன்னும் இருந்தால்தான் நான் பாதுகாப்பாக இருப்பேன்”
“இன்னும் கிடைத்தால்தான் நிறைவு”
“இதனை இழக்கவே கூடாது”
என்று மனம் தொடர்ந்தால்:
தேவை → வேட்கை
என்ற மாற்றம் நிகழ்கிறது.
திருமூலர் கண்டிப்பது தேவையை அல்ல;
எல்லை அறியாத ஆசையின் பெருக்கத்தை.
3. “மெய் கொள்வார் இங்கிலை” — தெரிந்த உண்மை ஏன் வாழ்க்கையை மாற்றவில்லை?
மனிதனுக்கு:
உடல் அழியும் என்று தெரியும்.
செல்வம் போகும் என்று தெரியும்.
உறவுகள் பிரியும் என்றும் தெரியும்.
ஆனால்:
அந்த அறிவு வாழ்க்கையின் முன்னுரிமையை மாற்றுகிறதா?
இதுவே மெய் கொள்வார் என்ற சொல்லின் ஆழம்.
மெய் என்பது வெறும் தகவல் அல்ல.
உண்மையை உள்ளார்ந்து ஏற்றுக்கொண்டு அதன்படி வாழுதல்.
இதனால் திருமூலரின் விமர்சனம்:
மனிதன் மரணத்தை அறியாதவன் அல்ல;
மரண உண்மையை வாழ்வின் அளவுகோலாக ஏற்காதவன்.
4. வேட்கையும் மெய்யுணர்வும் எதிர்திசைகள்
முதல் அடியின் தத்துவ அமைப்பு:
வேட்கை மிகுதல்
↕
மெய் கொள்ளுதல்
வேட்கை:
“இன்னும் வேண்டும்”
என்று எதிர்காலத்திற்கு ஓடுகிறது.
மெய்யுணர்வு:
“இதற்கும் எல்லை உண்டு”
என்று நிகழ்காலத்தைத் தெளிவாக்குகிறது.
இதனால்:
வேட்கை காலமற்ற உடைமையைத் தேடுகிறது;
மெய்யுணர்வு நிலையாமையை ஏற்றுக்கொள்கிறது.
5. “பூட்டும் தறி ஒன்று” — உயிரும் உடலும்
உரைமரபின் உருவகத்தில்:
தறியில் கட்டப்பட்ட பசு போல உயிர் உடலோடு பிணைந்திருக்கிறது.
இதை சைவசித்தாந்த ரீதியாக மிகவும் கவனமாக வாசிக்க வேண்டும்.
உயிர்:
உடலே அல்ல.
உடல்:
உயிரின் நிரந்தர சொரூபமும் அல்ல.
கர்ம அனுபவத்திற்காக உயிர் உடலோடு தொடர்புற்று வாழ்கிறது.
எனவே தறி உருவகம்:
உயிரின் உடல்சார்ந்த அனுபவ நிலையை
சுட்டுகிறது.
6. உடலை இழிவுபடுத்தவில்லை
தறி என்ற உருவகத்தை:
உடல் சிறை, உடல் தீமை
என்று மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது.
திருமந்திரத்தின் பரந்த பார்வையில் உடல்:
சாதனைக்கான அரிய கருவியாகவும் அமைகிறது.
ஆனால் 176-ன் குறிப்பிட்ட சூழலில் வலியுறுத்தப்படுவது:
உயிர் உடலுக்கு சமமல்ல; உடலோடு இருக்கும் தொடர்பும் நிரந்தரமல்ல.
அதனால்:
உடலைப் பேண வேண்டும்;
ஆனால் உடலின் நிலையையே நிரந்தர உயிர்நிலையாகக் கருதக் கூடாது.
7. “போம் வழி ஒன்பது” — நவதுவார உடல்
ஒன்பது வழிகள்:
இரண்டு கண்கள்,
இரண்டு காதுகள்,
இரண்டு நாசித் துவாரங்கள்,
வாய்,
கருவாய்,
எருவாய்.
இதனால் உடல்:
முற்றிலும் மூடிய, அழியாத கோட்டை
அல்ல.
அது:
உலகோடு தொடர்ந்து தொடர்புகொள்ளும் நவவாயில் அமைப்பு.
இந்த உருவகம் மனிதனுக்கு உடலின்:
செயல்பாடு
மற்றும்
நிலையாமை
இரண்டையும் நினைவூட்டுகிறது.
8. இங்கு சக்கரக் குறியீடு தேவைப்படவில்லை
தறி ஒன்று, வழி ஒன்பது என்பதைக் கொண்டு:
சுழுமுனை,
குண்டலினி,
ஒன்பது சக்கரங்கள்
என்று நேரடியாகக் கூற உரைத் தேவையில்லை.
இப்பாடலின் தர்க்கமே தெளிவானது:
உயிர் உடலோடு இருக்கிறது;
உடல் ஒன்பது வாயில்களைக் கொண்டது;
ஒருநாள் உயிர்–உடல் தொடர்பு முடிகிறது.
அதுவே பாடலுக்குத் தேவையான யோக உடலியல் அடித்தளம்.
9. தாய்–தமர் — அன்பின் உச்சமான மனித வட்டம்
திருமூலர் ஏன்:
தாய் தமர்
என்று குறிப்பாகச் சொல்கிறார்?
தாய்:
உடலைப் பெற்றெடுத்தவர்.
தமர்:
வாழ்க்கையைப் பகிர்ந்த உறவினர்.
மனித வாழ்வின் மிக நெருக்கமான அன்பு வட்டத்தையே அவர் எடுத்துக்கொள்கிறார்.
இதனால் அவர் நிரூபிப்பது:
அன்பு பலவீனமானது
என்பதல்ல.
மாறாக:
மிக வலிமையான மனித அன்புக்குக் கூட உயிர்–உடல் பிரிவைத் தடுக்க இயலாது.
10. “வந்து வணங்கி” — அன்பு தொடர்கிறது
இந்தச் சொல் மிகவும் முக்கியம்.
உறவினர்:
உடலை வெறுத்து விட்டு செல்கின்றனர்
என்று பாடல் சொல்லவில்லை.
அவர்கள்:
வந்து வணங்குகின்றனர்.
அதாவது:
மரியாதை,
அன்பு,
துக்கம்,
நினைவு
தொடர்கின்றன.
ஆனால் அடுத்த கட்டத்தில்:
பிரிவு தவிர்க்க முடியாததாகிறது.
இதனால்:
அன்பு உண்மை; பிரிவு உண்மை.
11. “கைவிட்டவாறே” — உறவு பொய்யானது என்பதல்ல
கைவிட்ட என்பதை:
துரோகம் செய்தனர்
என்று வாசிக்கக்கூடாது.
உயிரற்ற உடலை உறவினர் என்றும் தம்மோடு வைத்திருக்க முடியாது.
அவர்கள்:
இறுதி மரியாதையைச் செய்து,
இறுதிச் சடங்கிற்கு ஒப்படைத்து,
திரும்பிச் செல்ல வேண்டும்.
இதுதான் இயற்கையின் எல்லை.
எனவே:
கைவிடுதல் = அன்பின்மை அல்ல;
உடலுறவின் இறுதி எல்லை.
12. சைவசித்தாந்தப் பார்வை — பசு உடலைத் தாண்டியது
இப்பாடலின் ஆழமான சைவத் தத்துவ அடித்தளம்:
உயிர் உடலால் முடிவடைவதில்லை.
உடல்:
கர்ம அனுபவத்திற்கான கருவி.
உயிர்:
அந்த உடல் அழிந்தவுடன் அழிந்துவிடும் பொருள் அல்ல.
இதனால்:
உறவினர் உடலுக்கு செய்யக்கூடிய இறுதி கடமை முடிகிறது;
ஆனால் உயிரின் ஆன்மிகப் பயணம்:
உடலின் இறுதி நிகழ்ச்சியால் அளக்கப்படுவதில்லை.
இதுவே மெய் கொள்ளுதல் வேண்டிய முக்கிய உண்மைகளில் ஒன்று.
13. வேட்கை ஏன் பாசத்தோடு தொடர்புடையது?
சைவசித்தாந்தத்தில் பாசம் என்பது:
குடும்ப அன்பு
என்ற குறுகிய பொருள் அல்ல.
உயிரை அதன் உண்மை நிலையை அறிய விடாமல் கட்டுப்படுத்தும் காரணங்கள் மற்றும் பற்றுகளோடு தொடர்புடையது.
வேட்கை:
பொருளை மட்டும் விரும்புவதில்லை;
அதன் வழியாக:
நிறைவு,
பாதுகாப்பு,
நிரந்தரம்
தேடுகிறது.
நிலையற்ற பொருளில் நிரந்தரத்தைத் தேடும் இந்த மனநிலை:
பந்தத்தை வலுப்படுத்துகிறது.
14. சிவயோகப் பார்வை — வேட்கையைப் பார்க்கும் சாதனை
யோகத்தில் முதல் மாற்றம்:
ஆசையை வலுக்கட்டாயமாக அழிப்பது அல்ல.
முதலில்:
அதைப் பார்க்க வேண்டும்.
எது என்னை மீண்டும் மீண்டும் இயக்குகிறது?
பணமா?
உடலா?
புகழா?
உறவா?
பாதுகாப்புப் பயமா?
இந்த விழிப்பில்தான்:
வேட்கை → விசாரணை
ஆக மாறுகிறது.
அப்போது மனம்:
வெளியே ஓடுவதிலிருந்து
உள்ளே பார்க்கத் தொடங்குகிறது.
15. ஆகமப் பார்வை — உறவையும் உடலையும் புனிதப் பொறுப்பாக மாற்றுதல்
ஆகமச் சாதனையின் பார்வையில்:
உடல் — பூஜை செய்யும் கருவி.
குடும்பம் — தர்மம் நடைபெறும் தளம்.
செல்வம் — அர்ப்பணிக்கக்கூடிய வளம்.
இவை:
இறுதி ஆதாரம் அல்ல;
ஆனால்:
இறைவழியில் பயன்படுத்தப்படக்கூடிய புனித கருவிகள்.
இதனால் வேட்கை:
“எனக்காக இன்னும்”
என்பதிலிருந்து:
“எனக்குக் கிடைத்தது எவ்வாறு அர்த்தமடையும்?”
என்ற திசைக்கு மாற்றப்படுகிறது.
16. தந்திரப் பார்வை — வேட்கையை அழிக்காமல் உயர்த்துதல்
தாந்திரிக அணுகுமுறையில் ஆசை எனும் சக்தியை:
வெறும் பகையாகப் பார்க்க வேண்டியதில்லை.
ஆனால் அது:
கட்டுப்பாடற்ற நுகர்ச்சி,
குவிப்பு,
அகந்தை
என்ற திசையில் சென்றால் பந்தம்.
அதே உந்துதல்:
இறைநோக்கம்,
ஞான வேட்கை,
சாதனைத் தீவிரம்,
சேவை
என்ற திசைக்கு திரும்பினால் உயர்வு.
எனவே:
வேட்கையின் சக்தி அழிக்கப்படுவது மட்டுமல்ல; அதன் திசை மாற்றப்படுகிறது.
17. 175 → 176 — துணை பற்றிய கேள்வியிலிருந்து வேட்கையின் வேருக்கு
175 கேட்டது:
இறுதி வரை யார் துணை?
176:
அந்தக் கேள்விக்கு மரணக் காட்சியைக் காட்டுகிறது.
தாய் வருகிறார்.
உறவினர் வருகின்றனர்.
வணங்குகின்றனர்.
ஆனால்:
அவர்கள் திரும்பிச் செல்ல வேண்டியுள்ளது.
இதையெல்லாம் மனிதன் பலமுறை பார்த்தும்:
வேட்கை மிகுத்தது.
இதுவே பாடலின் அதிர்ச்சி.
18. திருமூலரின் கேள்வி: “நீ பார்த்தது உன்னை மாற்றியதா?”
176-ன் மையத்தில் மரணம் மட்டும் இல்லை.
அதற்கும் மேலாக:
அனுபவத்திலிருந்து ஞானம் பிறக்கிறதா?
என்ற கேள்வி உள்ளது.
ஒரு இறுதிச் சடங்கைப் பார்க்கலாம்.
ஒரு உறவினரை இழக்கலாம்.
உடல் நிலையாமையை உணரலாம்.
ஆனால் சில நாட்களில்:
பழைய பேராசை,
பழைய போட்டி,
பழைய பற்றுகள்
மீண்டும் தொடங்கிவிடலாம்.
அதனால்:
பார்த்தல் ≠ மெய்கொள்ளுதல்.
இதுவே 176-ன் ஆழமான உபதேசம்.
ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
176-ஆம் பாடல் செல்வம் நிலையாமை அதிகாரத்தின் விசாரணையை அதன் மனவேரான வேட்கை வரை எடுத்துச் செல்கிறது.
செல்வம் நிலையற்றது என்று மனிதனுக்குத் தெரியும். உடல் அழிகிறது என்றும் தெரியும். தாயும் உறவினரும் இறுதியில் உடலை வழியனுப்பி திரும்பிச் செல்வதையும் அவன் காண்கிறான். இருந்தும் வேட்கை தொடர்ந்து பெருகுகிறது.
அதனால் திருமூலர்:
“மெய்கொள்வார் இங்கிலை”
என்று வலியுறுத்துகிறார்.
உண்மையைப் பார்ப்பது போதாது;
அதை உள்ளார்ந்து ஏற்றுக்கொண்டு வாழ்வின் மதிப்பீட்டை மாற்ற வேண்டும்.
உயிர் உடலே அல்ல. உடல் நவவாயில்களைக் கொண்ட அனுபவக் கருவி. உறவுகள் அன்பின் உண்மையான துணைகள்; ஆனால் உயிர்–உடல் பிரிவைத் தாண்டி உடலுடன் வர முடியாது.
இதனை உணர்ந்த சாதகர்:
உடலை வெறுப்பதில்லை;
குடும்பத்தை நிராகரிப்பதில்லை;
செல்வத்தை அழிப்பதில்லை.
மாறாக:
உடலை சாதனக் கருவியாக,
உறவுகளை அன்பு–தர்மத் தளமாக,
செல்வத்தை பொறுப்பான வளமாக
மாற்றி, அவற்றின் பின்னால் ஓடும் அளவில்லா வேட்கையை அறிந்து அதன் திசையை சிவநோக்கி மாற்றுகிறான்.
ஞானச் சூத்திரம்
வேட்கை
↓
பெருக்கம்
↓
நிலையாமை மறதி
↓
மெய் கொள்ளாமை
ஆனால் ஞானப் பாதையில்:
நிலையாமையை காணுதல்
↓
மெய் கொள்ளுதல்
↓
உடல்–உறவின் எல்லை அறிதல்
↓
வேட்கையை விசாரித்தல்
↓
பற்றின் திசையை மாற்றுதல்
↓
சிவசார்பு
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
176-ல் திருமூலர் மரணத்தைப் பயமுறுத்துவதற்காகக் காட்டவில்லை; மரணத்தைப் பார்த்தும் மாறாத வேட்கையையே சுட்டுகிறார். உயிர் உடலோடு கட்டுண்டு வாழும் காலம் முடிந்தபின், தாயும் தமரும் அன்புடன் வந்து வணங்கினாலும் உடலை வழியனுப்பி பிரிய வேண்டியது இயற்கையின் எல்லை. இதனை அறிதல் மட்டும் போதாது; மெய்கொண்டு, செல்வம்–உடல்–உறவின் பின்னால் ஓடும் அளவில்லா வேட்கையை அறிந்து, அதன் திசையை சிவத்தை நோக்கி மாற்றுவதுதான் இப்பாடலின் சிவயோக ஞானம்.
பாடல் 176 — தர்க்கக் கட்டமைப்பு
நிலையாமையைப் பார்த்தும் வேட்கை ஏன் குறையவில்லை?
வேட்கை மிகுத்தது மெய்கொள்வா ரிங்கிலை
பூட்டுந் தறியொன்று போம்வழி யொன்பது
நாட்டிய தாய்தமர் வந்து வணங்கிப்பின்
காட்டிக் கொடுத்தவர் கைவிட்ட வாறே. (176)
176-ஆம் பாடல் செல்வம் நிலையாமை அதிகாரத்தில் ஒரு முக்கியமான இடத்தைப் பெறுகிறது. இதுவரை திருமூலர் செல்வம், உடைமை, குடும்பம், உறவின் எல்லை ஆகியவற்றைக் காட்டினார். இப்போது அவர் அவற்றின் பின்னால் உள்ள உள் காரணத்தை சுட்டுகிறார்:
வேட்கை.
அதனால் இப்பாடலின் மையக் கேள்வி:
இவ்வளவு நிலையாமையை மனிதன் நேரில் கண்டும் ஏன் அவன் ஆசை குறையவில்லை?
1. 175 → 176 : கேள்வியிலிருந்து நேரடி காட்சிக்கு
175-ஆம் பாடல் கேட்டது:
மனைவி, மக்கள், உடன்பிறந்தோர் வாழ்வின் துணைகள்; ஆனால் இறுதி எல்லை வரை யார் துணை?
176 அதற்குப் பதிலை விளக்கமாகச் சொல்லாமல்:
மரணத்தின் நேரடி காட்சியை
முன்வைக்கிறது.
தாய் வருகிறார்.
உறவினர் வருகின்றனர்.
வணங்குகின்றனர்.
உடலை வழியனுப்புகின்றனர்.
பின்னர் பிரிகின்றனர்.
இதனால்:
175 — “யார் துணை?” என்ற கேள்வி
176 — “இதுதான் மனித உறவின் இயற்கை எல்லை” என்ற காட்சி
ஆகிறது.
2. முதல் அடி — முடிவை முதலில் கூறுகிறது
வேட்கை மிகுத்தது மெய்கொள்வார் இங்கிலை
இது பாடலின் முடிவுக் கருத்தையே முதலில் அறிவிக்கிறது.
மனிதன்:
உண்மையை காண்கிறான்;
ஆனால்:
அதைப் மெய்யாகக் கொள்வதில்லை.
அதனால்:
வேட்கை குறையாமல் மிகுகிறது.
இப்பாடலின் அடுத்த மூன்று அடிகளும்:
இந்த முதல் அடிக்கு ஆதாரக் காட்சி
வழங்குகின்றன.
3. “வேட்கை” ↔ “மெய்”
பாடலின் முதல் பெரிய எதிரிணை:
வேட்கை
↔
மெய்
வேட்கை:
“இன்னும் வேண்டும்” என்று சொல்கிறது.
மெய்:
“இதற்கும் எல்லை உண்டு” என்று காட்டுகிறது.
வேட்கை:
நிரந்தரத்தை நிலையற்றவற்றில் தேடுகிறது.
மெய்:
நிலையாமையை ஏற்றுக்கொள்ளச் செய்கிறது.
இதனால்:
வேட்கை மிகும் போது மெய்யுணர்வு மறைகிறது;
மெய்யுணர்வு எழும்பும் போது வேட்கை விசாரணைக்குட்படுகிறது.
4. இரண்டாம் அடி — உடலின் அமைப்பு வழியாக நிலையாமை
பூட்டும் தறி ஒன்று; போம் வழி ஒன்பது
இங்கு திருமூலர் உடலை ஒரு உருவகமாக முன்வைக்கிறார்.
தறி ஒன்று:
உயிர் உடலோடு கட்டுண்டிருக்கும் நிலை.
வழி ஒன்பது:
நவவாயில் உடல்.
இதன் தர்க்கம்:
உயிர் உடலோடு இருக்கிறது
என்பதால்
உயிரே உடல் ஆகிவிடாது.
அதாவது:
இணைப்பு ≠ அடையாளம்.
இது முன் யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தில் நிறுவிய பெரிய உண்மையை மீண்டும் நினைவூட்டுகிறது.
5. ஏன் உடலைச் சொல்கிறார்?
அதிகாரம் செல்வம் நிலையாமை.
ஆனால் இங்கு உடலை ஏன் கொண்டு வருகிறார்?
ஏனெனில் செல்வ வேட்கையின் அடிப்படை எண்ணம்:
“நான் இதனை நீண்டகாலம் அனுபவிப்பேன்.”
ஆனால்:
அனுபவிக்கும் உடலே நிலையற்றது.
இதனால்:
உடல் நிலையாமை → செல்வ வேட்கையின் அடித்தளத்தை சோதிக்கிறது.
6. மூன்றாம் அடி — மிக நெருக்கமான உறவு களத்தில் சோதனை
தாய்தமர் வந்து வணங்கி
இங்கு அந்நியர் அல்ல.
தாய்
மற்றும்
தமர்
என்ற மிக நெருக்கமான மனித உறவுகள் எடுத்துக்கொள்ளப்படுகின்றன.
அவர்கள்:
வருகிறார்கள்,
வணங்குகிறார்கள்.
இதனால் உறவு:
பொய்யானது
என்று பாடல் சொல்லவில்லை.
மாறாக:
அன்பு இருக்கிறது; ஆனால் அன்புக்கும் இயற்கையான செயல் எல்லை உண்டு.
7. “வணங்கி” → “கைவிட்ட”
இது பாடலின் மிக வலுவான தர்க்க இயக்கம்.
முதலில்:
வணங்குகின்றனர்.
பின்னர்:
கைவிடுகின்றனர்.
இதன் பொருள்:
அன்பு மறைந்தது
அல்ல.
மாறாக:
அன்பு இருந்தாலும் உடலோடு என்றும் தொடர இயலாது.
இதனால்:
உறவின் உண்மை
மற்றும்
உடனிருப்பின் எல்லை
இரண்டும் ஒரே நேரத்தில் நிறுவப்படுகின்றன.
8. “கைவிட்ட” — பாடலின் இறுதி அதிர்ச்சி
176-ன் கடைசி சொல்:
கைவிட்டவாறே
என்பது மிகவும் முக்கியமானது.
இது முன் 172-ஆம் பாடலையும் நினைவூட்டுகிறது:
172:
ஈட்டிய தேனை இறுதியில் கைவிடுதல்.
176:
உயிரற்ற உடலை உறவினர் கைவிடுதல்.
இதனால் அதிகாரத்தில்:
செல்வமும் கைவிடப்படும்;
உடலும் கைவிடப்படும்.
என்ற இரட்டைச் சான்று உருவாகிறது.
9. பார்த்தல் ≠ மெய்கொள்ளுதல்
176-ன் மிக முக்கியமான அறிவியல் தர்க்கம்:
மனிதன்:
இறப்பைப் பார்க்கிறான்.
உடல் அழிவைப் பார்க்கிறான்.
உறவினர் இறுதி வரை வர முடியாததைப் பார்க்கிறான்.
ஆனால்:
வாழ்க்கையின் மதிப்பீடு மாறவில்லை.
இதனால்:
பார்த்தல் → தகவல்
மெய்கொள்ளுதல் → மாற்றம்
என்ற வேறுபாடு உருவாகிறது.
இதுவே 171-ஆம் பாடலின்:
கண்டு கொள்ளீரே
என்ற கருத்தின் தொடர்ச்சி.
10. 171 ↔ 176 : பார்க்கும் ஞானம்
171:
கண்ணது காணொளி கண்டு கொள்ளீரே
என்று நேரடி உண்மையை உணரச் சொன்னது.
176:
மனிதன் அதை பார்த்தும் மெய்கொள்வார் இங்கிலை
என்று கூறுகிறது.
இதனால்:
காணுதல் மட்டும் போதாது;
காண்பது மனத்தின் மதிப்பை மாற்ற வேண்டும்.
இது அதிகாரத்தின் உளவியல் முன்னேற்றம்.
11. 169–176 அதிகார வளர்ச்சி
169
செல்வம் பிறரிடம் செல்லும்.
170
செல்வத்தின் நிலை மாறும்.
171
“என்னுடையது” என்ற எண்ணத்தை விசாரி.
172
“நான் ஈட்டியது” என்ற காரணமும் நிரந்தர உரிமையல்ல.
173
செல்வப்பற்றைக் களை.
174
செல்வ–உடலை பேறாகப் பற்றினால் அது பந்தம்.
175
குடும்பத்திற்காக என்ற காரணத்திற்கும் ஒரு அளவு உண்டு.
176
இவற்றின் பின்னால் தொடர்ந்து செயல்படும் வேர் — வேட்கை; மரண உண்மையைப் பார்த்தும் அது குறையாமல் இருக்கிறது.
இதனால் 176:
செல்வப் பிரச்சினையை வெளிப்புற பொருளிலிருந்து
உள்ளார்ந்த ஆசைக்குக் கொண்டு செல்கிறது.
நான்கு அடிகளின் தர்க்கப்பணி
முதல் அடி — நோயறிதல்
வேட்கை மிகுகிறது; மெய்யுணர்வு இல்லை.
இரண்டாம் அடி — உடல் ஆதாரம்
உயிர் உடலோடு கட்டுண்டிருக்கிறது; உடல் நிலையற்ற நவவாயில் அமைப்பு.
மூன்றாம் அடி — உறவு ஆதாரம்
மிக நெருக்கமான தாய்–தமர் வந்து வணங்குகின்றனர்.
நான்காம் அடி — எல்லையின் வெளிப்பாடு
உடலை வழியனுப்பி அவர்களும் பிரிய வேண்டியுள்ளது.
இதன் முடிவு:
இவ்வளவு தெளிவான நிலையாமையைப் பார்த்தும் வேட்கை குறையவில்லையெனில், பிரச்சினை அறிவின்மையில் மட்டும் அல்ல; உண்மையை உள்ளார்ந்து ஏற்றுக்கொள்ளாததில்தான்.
முழுத் தர்க்க வரைபடம்
வேட்கை மிகுதல்
↓
மெய் கொள்ளாமை
↓
உயிர்–உடல் பிணைப்பு
↓
உடலின் நிலையாமை
↓
உயிர் பிரிவு
↓
தாய்–தமர் இறுதி வணக்கம்
↓
உடல் வழியனுப்புதல்
↓
கைவிடுதல்
↓
இத்தனைக்கும் பின்பும் வேட்கை தொடர்கிறதா?
தர்க்க இடம்
176-ஆம் பாடல், 175-ல் எழுந்த “இறுதி வரை யார் துணை?” என்ற கேள்வியை நேரடி மரணக் காட்சியாக மாற்றி, செல்வம் நிலையாமை அதிகாரத்தின் விசாரணையை அதன் உளவியல் வேரான வேட்கை வரை எடுத்துச் செல்கிறது. உயிர் உடலோடு நிரந்தரமாக ஒன்றல்ல; தாயும் தமரும் அன்புடன் வந்து வணங்கினாலும் உயிரற்ற உடலை இறுதியில் வழியனுப்பி பிரிய வேண்டியுள்ளது. இதை மனிதன் மீண்டும் மீண்டும் பார்த்தும் வாழ்க்கையின் மதிப்பீடு மாறவில்லை என்றால், பிரச்சினை உண்மையைப் பார்க்காததல்ல — அதை மெய் என்று உள்ளார்ந்து ஏற்றுக்கொள்ளாததுதான். எனவே 176-ன் தர்க்கம் மரணத்தை காட்டுவதற்காக அல்ல; நிலையாமையின் தெளிவான சாட்சிகளுக்குப் பின்னும் ஏன் வேட்கை தொடர்கிறது என்று சாதகரை தனது மனத்தின் வேரை நோக்கித் திருப்புவதற்காக.
தர்க்கச் சூத்திரம்
காணுதல்
≠
மெய்கொள்ளுதல்
மெய்கொள்ளாத போது:
நிலையாமை கண்டும்
↓
வேட்கை தொடர்கிறது
மெய்கொள்ளும் போது:
நிலையாமை காணுதல்
↓
உண்மையை ஏற்றுக்கொள்ளுதல்
↓
வேட்கையை விசாரித்தல்
↓
பற்றின் வேர் தளர்தல்
175 → 176 ஒரே வரியில்
175 — “குடும்ப உறவின் துணைத்தன்மைக்கு எல்லை எங்கே?”
↓
176 — “அந்த எல்லையை மரணத்தின் காட்சியில் பார்; தாயும் தமரும் அன்புடன் வணங்கினாலும் உடலை வழியனுப்பி பிரிய வேண்டியுள்ளது — இதையெல்லாம் கண்டும் வேட்கை குறையவில்லை என்றால், இன்னும் மெய் கொள்ளப்படவில்லை.”
நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி
176-ல் திருமூலர் மரணம் அனைவரையும் பிரிக்கிறது என்ற உண்மையை மட்டும் சொல்லவில்லை; அதைவிட ஆழமாக, அந்த உண்மையை மீண்டும் மீண்டும் பார்த்தும் மனிதனின் வேட்கை ஏன் குறையவில்லை என்று கேட்கிறார். உடல் கட்டுண்டிருக்கும் தறி போன்றது; உறவுகள் அன்பானவை ஆனால் அவர்களின் உடனிருப்பிற்கும் எல்லை உண்டு. இதைத் தெரிந்திருப்பது போதாது — வாழ்க்கையின் மதிப்பை மாற்றும் அளவிற்கு மெய்கொள்ளுதல் வேண்டும். அதுவே இப்பாடலின் தர்க்க மையம்.
பாடல் 176 — சாதனை வாழ்வியல்
நிலையாமையைப் பார்த்தும் மாறாத வேட்கையை அறிதல்
வேட்கை மிகுத்தது மெய்கொள்வா ரிங்கிலை
பூட்டுந் தறியொன்று போம்வழி யொன்பது
நாட்டிய தாய்தமர் வந்து வணங்கிப்பின்
காட்டிக் கொடுத்தவர் கைவிட்ட வாறே. (176)
176-ஆம் பாடலின் சாதனை உபதேசம்:
மரணத்தை நினைப்பது போதாது;
மரண உண்மை உன் ஆசையின் அளவை மாற்ற வேண்டும்.
நாம் பல பிரிவுகளைப் பார்க்கிறோம். இறப்புகளைப் பார்க்கிறோம். உடலின் நிலையாமையை அறிகிறோம். உறவுகளின் எல்லையையும் உணர்கிறோம்.
ஆனால் சில நாட்களிலேயே:
பழைய ஆசை,
பழைய போட்டி,
பழைய குவிப்பு,
பழைய பயம்
மீண்டும் தொடங்கிவிட்டால்:
நாம் கண்டோம்; ஆனால் மெய்கொள்ளவில்லை.
1. முதலில் உன் “வேட்கை” எங்கே இருக்கிறது என்று பார்
இப்பாடல் சாதகரிடம் முதலில் கேட்பது:
எது என்னை உள்ளிருந்து தொடர்ந்து ஓடச் செய்கிறது?
அது:
பணமா?
சொத்தா?
புகழா?
உடலழகா?
அதிகாரமா?
குழந்தைகளின் எதிர்காலமா?
சமூக அங்கீகாரமா?
வேட்கையைப் பார்க்காமல் அதைக் குறைக்க முடியாது.
2. தேவைக்கும் வேட்கைக்கும் ஒரு எல்லை வையுங்கள்
ஒரு எளிய சுயசோதனை:
இது எனக்குத் தேவையா?
அல்லது இன்னும் வேண்டும் என்ற மனப்பழக்கமா?
தேவை:
நிறைவு பெறும்.
வேட்கை:
தொடர்ந்து விரியும்.
அதனால்:
“எவ்வளவு போதும்?”
என்ற கேள்வி ஒரு ஆன்மிகப் பயிற்சியாக இருக்க வேண்டும்.
3. ஒரு இறப்பைக் கண்டபின் வாழ்க்கை மாற வேண்டும்
ஒரு நெருங்கியவரின் இறப்பை நாம் காணும்போது:
சில நாட்கள் எல்லாம் நிலையற்றது என்று உணர்கிறோம்.
பின்:
வேலை,
செல்வம்,
போட்டி,
கௌரவம்
மீண்டும் பழைய இடத்தைப் பிடிக்கிறது.
176 இதையே சுட்டுகிறது.
அதனால் ஒவ்வொரு பிரிவும் கேட்க வேண்டும்:
“இந்த அனுபவம் என் வாழ்வின் முன்னுரிமையை மாற்றியதா?”
4. “மெய்கொள்வது” என்றால் முடிவுகள் மாற வேண்டும்
உண்மையை மெய்யாக ஏற்றுக்கொண்டால்:
நேரப் பயன்பாடு மாறும்,
பணப் பயன்பாடு மாறும்,
உறவுகளை நடத்தும் முறை மாறும்,
கோபத்தைப் பிடித்துக் கொள்ளும் காலம் குறையும்,
சாதனைக்கு முன்னுரிமை அதிகரிக்கும்.
எதுவும் மாறவில்லையெனில்:
அறிவு இன்னும் தகவல் மட்டுமே.
5. உடலைப் பேணி; ஆனால் உடலோடு முழு அடையாளம் கட்டாதே
பூட்டும் தறி ஒன்று நினைவூட்டுவது:
உடல் எனக்கு கிடைத்த ஒரு அனுபவக் கருவி.
எனவே:
சுகாதாரம் பேண வேண்டும்,
நல்ல உணவு வேண்டும்,
உறக்கம் வேண்டும்,
உடற்பயிற்சி வேண்டும்.
ஆனால்:
உடல் நலம் = நான் முழுமை
உடல் சிதைவு = நான் அழிந்தேன்
என்ற அடையாளம் உருவாகக் கூடாது.
6. “ஒன்பது வழி” — உடல் நமக்கு சொந்தமான நிரந்தர கோட்டை அல்ல
உடல்:
உலகோடு தொடர்ந்து தொடர்பு கொள்ளும் திறந்த அமைப்பு.
அது:
மாற்றத்திற்குட்பட்டது,
சிதைவிற்குட்பட்டது.
இதனை நினைவில் வைத்தால்:
உடலின் மேல் அகந்தை குறையும்,
அதைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பு மட்டும் இருக்கும்.
இதுவே:
உடற்பற்று → உடற்பொறுப்பு
என்ற மாற்றம்.
7. உறவுகளை இன்று மதியுங்கள்
தாய் தமர் வந்து வணங்கி என்பது:
உறவுகள் இருக்கும்போதே அவர்களின் மதிப்பை உணரச் செய்கிறது.
அதனால்:
அன்பை ஒத்திவைக்காதே.
நன்றியை ஒத்திவைக்காதே.
மன்னிப்பை ஒத்திவைக்காதே.
சந்திக்க வேண்டியவரை தொடர்ந்து தள்ளிவைக்காதே.
ஏனெனில்:
பிரிவுக்குப் பின் செய்யப்படும் மரியாதையை விட, உயிரோடு இருக்கும் போது அளிக்கப்படும் அன்பு மேலானது.
8. உறவைப் பற்றாக மாற்றாதீர்கள்
அன்பு:
“நீ நலமாக இருக்க வேண்டும்.”
பற்று:
“நீ என் விருப்பப்படி இருக்க வேண்டும்.”
176 நமக்கு நினைவூட்டுவது:
எந்த மனித உறவும் நிரந்தர உடனிருப்பு அல்ல.
இதனால்:
உறவைக் கட்டுப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, அதை மரியாதையுடன் பேண வேண்டும்.
9. செல்வத்தை வாழ்நாள் முழுவதும் மட்டுமே சேர்க்காதீர்கள்
இந்தப் பாடல் செல்வம் நிலையாமை அதிகாரத்தில் இருப்பதால் அதன் வாழ்வியல் கேள்வி:
“என் நேரத்தை செல்வம் பெருக்குவதில் மட்டும் செலவிடுகிறேனா?”
செல்வம்:
குடும்பத்திற்கு,
கல்விக்கு,
மருத்துவத்திற்கு,
தர்மத்திற்கு,
ஆன்மிகப் பணிக்கு
பயன்பட வேண்டும்.
அதைப் பயன்படுத்தாமல் வெறும் பெருக்கமாக வைத்தால்:
வேட்கை வளரலாம்.
10. தினமும் ஒரு “மெய் நினைவு” வைத்திருங்கள்
தினமும் சில நிமிடங்கள்:
“இந்த உடல் நிலையற்றது.”
“இந்த உறவுகளுக்கும் காலவரம்பு உண்டு.”
“இந்த செல்வமும் நிரந்தரம் அல்ல.”
என்று நினைவூட்டிக் கொள்ளலாம்.
இதன் நோக்கம்:
மனச்சோர்வு அல்ல.
அது:
முன்னுரிமைத் தெளிவு.
11. பெரிய முடிவுக்கு முன் வேட்கையைச் சோதியுங்கள்
புதிய சொத்து, முதலீடு, தொழில், பதவி, கொள்முதல் போன்றவற்றில்:
“இது தேவையா?”
“இது பயத்தால் வருகிறதா?”
“இது ஒப்பீட்டால் வருகிறதா?”
“இது என் தர்மத்தை விரிவாக்குமா?”
“இது என் மனத்தை மேலும் கட்டுமா?”
என்று கேளுங்கள்.
இந்தச் சோதனை:
பொருளாதார ஒழுக்கமும் ஆன்மிக விழிப்பும் இணையும் இடம்.
12. வேட்கையை அடக்குவதற்குப் பதிலாக திசை மாற்றுங்கள்
வேட்கை சக்தியை முழுமையாக அழிக்க வேண்டியதில்லை.
அதை:
ஞான வேட்கை,
இறைநினைவு,
சாதனைத் தீவிரம்,
சேவை
என்ற திசைக்கு மாற்றலாம்.
அப்போது:
“இன்னும் வேண்டும்”
என்ற இயக்கம்:
“இன்னும் தெளிவாக வேண்டும்”
“இன்னும் ஆழமாக சாதிக்க வேண்டும்”
என்ற உயர்ந்த இயக்கமாக மாறுகிறது.
13. குடும்ப மரணம் நினைவூட்டும் செயல்
ஒரு குடும்ப இறப்புக்குப் பின்னர் வெறும் துக்கம் மட்டும் அல்லாமல்:
குடும்ப உறவுகளைச் சீரமை,
சொத்து விவகாரங்களை தெளிவுபடுத்து,
பகைகளை முடி,
பிள்ளைகளுக்கு தர்மத்தை கற்பி,
வாழ்க்கையின் மீதமுள்ள காலத்தை அர்த்தமுள்ளதாக அமை.
அப்போதுதான்:
மரணக் காட்சி ஞானமாக மாறுகிறது.
14. தினசரி சுயவிசாரணை
176-ஐ சாதனையாக மாற்ற நான்கு கேள்விகள்:
2. அது தேவையா, பற்றா?
3. நிலையாமையை அறிந்தபின் என் எந்த முடிவு மாறியது?
4. இன்று நான் எந்த உறவை அன்போடு மதித்தேன்?
சாதனை வாழ்வியல் சாரம்
176-ஆம் பாடல்:
மரணத்தைப் பார்த்து பயப்படு
என்று சொல்லவில்லை.
அது:
மரணத்தைப் பார்த்தும் மாறாமல் இருக்காதே
என்று சொல்கிறது.
உடல்:
சாதனக் கருவி.
உறவுகள்:
அன்பின் தளம்.
செல்வம்:
பொறுப்பின் வளம்.
ஆனால்:
இவற்றை நிரந்தரமாகப் பற்றிச் செல்லும் வேட்கை
மெய்யுணர்வை மறைக்கக்கூடும்.
எனவே சாதகர்:
உடலைப் பேணி,
உறவுகளை நேசி,
செல்வத்தைப் பயன்படுத்து,
ஆனால் அவற்றின் நிலையாமையை மறந்து வேட்கையில் மூழ்காதே.
சாதனைச் சூத்திரம்
நிலையாமையைப் பார்க்குதல்
↓
மெய்கொள்ளுதல்
↓
வேட்கையை அறிதல்
↓
தேவை–பற்று வேறுபடுத்தல்
↓
உறவுகளை மதித்தல்
↓
செல்வத்தைப் பொறுப்புடன் பயன்படுத்தல்
↓
வேட்கையின் திசையை உயர்த்தல்
↓
சிவசார்பு
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
176-ன் சாதனை மரணத்தை நினைவுகூர்வது மட்டும் அல்ல; மரண உண்மை வாழ்க்கையின் முன்னுரிமையை மாற்றுகிறதா என்று பார்ப்பது. உடல் நிலையற்றது, உறவுகளின் உடனிருப்பிற்கும் எல்லை உண்டு, செல்வமும் நிரந்தரம் அல்ல என்பதை உணர்ந்தபின் வேட்கை குறையவோ திசை மாறவோ வேண்டும். கண்ட உண்மை வாழ்வை மாற்றும் போது மட்டுமே அது மெய்கொள்ளுதல் ஆகிறது.
பாடல் 176 — ஒரே பார்வையில் முழுச் சாரம்
நிலையாமையைப் பார்த்தும் மாறாத வேட்கையிலிருந்து மெய்யுணர்விற்கு
வேட்கை மிகுத்தது மெய்கொள்வா ரிங்கிலை
பூட்டுந் தறியொன்று போம்வழி யொன்பது
நாட்டிய தாய்தமர் வந்து வணங்கிப்பின்
காட்டிக் கொடுத்தவர் கைவிட்ட வாறே. (176)
176-ஆம் பாடல் செல்வம் நிலையாமை அதிகாரத்தில் ஒரு மிக ஆழமான உள்மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
இதற்கு முன் திருமூலர்:
செல்வம் நிலையற்றது,
உடைமை நிரந்தரமல்ல,
ஈட்டியதையும் கைவிட நேரிடும்,
குடும்ப உறவுகளின் துணைத்தன்மைக்கும் எல்லை உண்டு
என்று காட்டினார்.
இங்கு அவர் இன்னும் ஆழமாகச் செல்கிறார்:
இவற்றையெல்லாம் பார்த்தும் மனிதன் ஏன் மாறவில்லை?
அதற்கான பதில்:
“வேட்கை மிகுத்தது.”
செல்வம் பிரச்சினையின் வெளிப்புற வடிவம்; வேட்கை அதன் உள்வேர்
முன்னைய பாடல்கள்:
செல்வம்,
உடைமை,
குடும்பம்
என்று வெளிப்புறத் தளங்களை ஆராய்ந்தன.
176:
வேட்கை
என்ற அகக்காரணத்தைத் தொடுகிறது.
மனிதன் பொருளைப் பெறுகிறான்.
பிறகு:
மேலும் வேண்டும்.
கிடைத்ததைப் பாதுகாக்கிறான்.
பிறகு:
இழக்கக் கூடாது.
இதனால்:
செல்வம் → பற்று → வேட்கை
என்ற உள் இயக்கம் வெளிப்படுகிறது.
“வேட்கை மிகுத்தது” — அளவு இழந்த ஆசை
வேட்கை என்பது சாதாரண தேவையல்ல.
தேவை:
நிறைவு பெறலாம்.
வேட்கை:
தொடர்ந்து விரிவடைகிறது.
இதனால் 175-ஆம் பாடலின்:
அளவு ↔ விரிவு
என்ற தர்க்கம் 176-ல்:
விரிவு → வேட்கை மிகுதல்
என்று அதன் உளவியல் வேரை அடைகிறது.
“மெய்கொள்வார் இங்கிலை” — உண்மையை அறிவது போதாது
மனிதன்:
மரணத்தை அறிவான்.
உடல் அழியும் என்றும் அறிவான்.
உறவுகள் பிரிவார்கள் என்றும் அறிவான்.
ஆனால்:
அவனது வாழ்க்கை மாறுகிறதா?
இதுவே இப்பாடலின் மிக முக்கியமான கேள்வி.
தெரிந்திருப்பது ≠ மெய்கொள்ளுதல்.
மெய்கொள்ளுதல் என்பது:
அறிந்த உண்மையை வாழ்க்கையின் மதிப்பீடாக மாற்றுதல்.
“பூட்டும் தறி ஒன்று” — உடல் மற்றும் உயிரின் வேறுபாடு
உரைமரபின் உருவகத்தில்:
உயிர் உடலோடு கட்டுண்டு வாழ்கிறது.
ஆனால்:
உயிரே உடல் அல்ல.
உடல்:
அனுபவத்திற்கான கருவி.
அது:
நிரந்தர அடையாளம் அல்ல.
இதனால்:
உடலோடு இணைந்திருப்பது ≠ உடலே நான்
என்ற முன் அதிகாரத்தின் ஞானம் மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகிறது.
“போம் வழி ஒன்பது” — நவவாயில் உடல்
ஒன்பது வழிகள்:
உடலின் ஒன்பது துவாரங்கள்.
இந்த உடல்:
உலகோடு தொடர்பு கொள்ளும் ஒரு அமைப்பு.
அது:
உயிரின் நிரந்தர இல்லம் அல்ல.
இதனால் உடலை:
வெறுக்க வேண்டியதில்லை;
ஆனால்:
அதையே நிரந்தர ஆதாரமாகக் கொள்ளவும் கூடாது.
தாய்–தமர் — அன்பின் எல்லை
திருமூலர்:
அந்நியரை எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.
அவர்:
தாய்,
நெருங்கிய உறவினர்
என்ற மிக ஆழமான அன்புச் சுற்றத்தை எடுத்துக்கொள்கிறார்.
அவர்கள்:
வந்து வணங்குகின்றனர்.
இதனால்:
அன்பு பொய்யானது
என்று பாடல் கூறவில்லை.
மாறாக:
அன்பு உண்மை; ஆனால் உடனிருப்பின் எல்லையும் உண்மை.
“வணங்கி” → “கைவிட்ட”
இப்பாடலின் மிக ஆழமான இயக்கம்:
வணங்கி
↓
கைவிட்ட
முதலில்:
அன்பும் மரியாதையும்.
பின்னர்:
பிரிவு.
இந்த மாற்றம்:
உறவின் தோல்வி அல்ல.
அது:
மனித உடலுறவின் இயற்கையான எல்லை.
172 ↔ 176 — “கைவிடுதல்” என்ற இரட்டை பாடம்
172-ல்:
ஈட்டிய தேனை கைவிடுதல்.
176-ல்:
உயிரற்ற உடலை உறவினர் கைவிடுதல்.
இதனால் அதிகாரம் இரண்டு வலுவான உண்மைகளை நிறுத்துகிறது:
செல்வத்தையும் கைவிட வேண்டும்.
உடலையும் கைவிட வேண்டும்.
அப்படியானால்:
எதில் நிரந்தரத்தைத் தேட வேண்டும்?
என்பதே அடுத்த ஆன்மிகக் கேள்வி.
சைவசித்தாந்தப் பார்வை
உயிர்:
உடலால் முடிவடைவதில்லை.
உடல்:
கர்ம அனுபவத்தின் கருவி.
உறவுகள்:
கர்ம அனுபவமும் பக்குவமும் நடைபெறும் தளங்கள்.
செல்வம்:
உலக வாழ்க்கையின் வளம்.
ஆனால்:
இவற்றில் எதுவும் உயிரின் இறுதி சொரூபமல்ல.
இதனால்:
உடல், உறவு, பொருள்
எதற்கும்:
பதியின் இடத்தை வழங்க முடியாது.
பாசத்தின் நுட்பம்
பாசம்:
குடும்ப அன்பு அல்ல.
அன்பு:
பரிவு, பொறுப்பு, தியாகம்.
பாசப் பற்று:
“இது என்னுடையது”
“இதுவில்லாமல் நான் இல்லை”
“இதை இழக்கக் கூடாது”
என்ற கட்டுண்ட நிலை.
176 இந்த உள் கட்டின் அடியில்:
வேட்கை
செயல்படுவதைக் காட்டுகிறது.
சிவயோகப் பார்வை
சிவயோக சாதகரின் கேள்வி:
“நான் என்ன வைத்திருக்கிறேன்?”
என்பதல்ல.
“எது என்னை உள்ளிருந்து இயக்குகிறது?”
என்பதே.
பணம், உடல், உறவு, புகழ், பாதுகாப்பு — எதுவாக இருந்தாலும்:
அவற்றின் மீது மனம் தொடர்ந்து ஓடினால்,
அங்கே வேட்கை உள்ளது.
சாதனையின் முதல் பணி:
அதை மறுப்பது அல்ல;
அதை தெளிவாகக் காணுதல்.
ஆகமப் பார்வை
உடல்:
பூஜைக்கான கருவி.
குடும்பம்:
தர்மத்திற்கான தளம்.
செல்வம்:
அர்ப்பணிக்கக்கூடிய வளம்.
இதனால்:
“எனக்காக இன்னும்”
என்ற வேட்கை:
“எனக்குக் கிடைத்ததை எவ்வாறு இறைநோக்கி அர்த்தமுள்ளதாக மாற்றுவது?”
என்ற திசைக்கு மாற்றப்பட வேண்டும்.
தந்திரப் பார்வை
வேட்கை என்பது ஒரு சக்தி.
அது:
குவிப்பு,
நுகர்ச்சி,
அகந்தை
என்ற திசையில் சென்றால் பந்தம்.
அதே சக்தி:
ஞான வேட்கை,
சாதனைத் தீவிரம்,
இறைநோக்கம்,
சேவை
என்ற திசைக்கு மாறினால் உயர்வு.
இதனால்:
வேட்கை அழிக்கப்பட வேண்டிய சக்தி மட்டுமல்ல; சுத்திகரித்து திசைமாற்றப்பட வேண்டிய சக்தி.
175 → 176 — உறவின் எல்லையிலிருந்து ஆசையின் வேருக்கு
175 கேட்டது:
“இறுதியில் யார் துணை?”
176 காட்டுகிறது:
தாயும் தமரும் வருகிறார்கள்;
வணங்குகிறார்கள்;
பின்னர் பிரிகிறார்கள்.
அப்போது கேள்வி:
இதையெல்லாம் கண்டும் என் வேட்கை ஏன் மாறவில்லை?
இதனால் அதிகாரம்:
உறவின் எல்லை
↓
ஆசையின் வேர்விசாரணை
என்ற அடுத்த தளத்திற்குச் செல்கிறது.
மொத்த ஞானச் சாரம்
176-ஆம் பாடல் மரணத்தைப் பற்றிய பாடல் மட்டும் அல்ல.
அது:
மரணத்தைப் பார்த்தும் மாறாத மனித மனத்தைப் பற்றிய பாடல்.
உடல் நிலையற்றது.
உறவுகளின் உடனிருப்பிற்கும் எல்லை உண்டு.
செல்வமும் நிரந்தரமல்ல.
இந்த உண்மைகளை மனிதன் மீண்டும் மீண்டும் காண்கிறான்.
ஆனால்:
வேட்கை மாறவில்லையெனில்
மெய் இன்னும் உள்ளத்தில் இறங்கவில்லை.
அதனால்:
நிலையாமையை அறிதல்
→ மெய்கொள்ளுதல்
→ வேட்கையை விசாரித்தல்
→ பற்றின் திசையை மாற்றுதல்
என்ற உள்மாற்றம் தேவை.
இதுவே 176-ன் சிவயோக மையம்.
ஞானச் சூத்திரம்
நிலையாமையை காணுதல்
↓
ஆனால் மாறாமை
↓
வேட்கை மிகுதல்
↓
மெய்கொள்ளாமை
ஞானப் பாதையில்:
காணுதல்
↓
மெய்கொள்ளுதல்
↓
வேட்கையை அறிதல்
↓
தேவை–பற்று வேறுபடுத்தல்
↓
வேட்கையின் திசைமாற்றம்
↓
சிவசார்பு
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
176-ல் திருமூலர் மரணம் மனிதனைப் பிரிக்கிறது என்று மட்டும் சொல்லவில்லை; மரணத்தையும் பிரிவையும் மீண்டும் மீண்டும் பார்த்தும் மனிதனின் வேட்கை ஏன் குறையவில்லை என்று கேட்கிறார். உடல் நிலையற்றது, உறவின் உடனிருப்பிற்கு எல்லை உண்டு, செல்வமும் கைவிடப்படுவது என்பதைத் தெரிந்திருப்பது போதாது; இந்த உண்மை நமது ஆசை, நேரம், பொருள், உறவு, சாதனை ஆகியவற்றின் முன்னுரிமையை மாற்றும் போது மட்டுமே அது மெய்கொள்ளுதல் ஆகிறது.
திருச்சிற்றம்பலம்.