உடன்வராத செல்வத்திலிருந்து நிலையான சிவசார்பிற்கு

திருமூலர் படிக்கட்டு - 177

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஎழுபத்து ஏழாவது படிக்கட்டில் (177) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

யோக–ஆகம–தந்திர–சைவத் தத்துவ ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

உடன்வராத செல்வத்திலிருந்து உடன்நிற்கும் சிவசார்பிற்கு

உடம்பொ டுயிரிடை விட்டோடும் போது
வடும்பரி சொன்றில்லை யண்ணலை யெண்ணும்
விடும்பரி சாய்நின்ற மெய்நமன் றூதர்
சுடும்பரி சத்தையுஞ் சூழகி லாரே. (177)

உரைமரபின் அடும்பரிசு என்ற வாசிப்பை அடிப்படையாக எடுத்தால், 177-ஆம் பாடலின் மையம் மிகவும் தெளிவாகிறது:

உயிர் உடலைவிட்டு நீங்கும் போது உலகப் பொருள் ஒன்றும் உடன்வராது; ஆகவே அண்ணலாகிய சிவனை நினை.

இதுவே செல்வம் நிலையாமை அதிகாரத்தின் இறுதி ஆன்மிகத் தீர்வு.

1. செல்வம் நிலையாமையின் இறுதிக் கேள்வி

169 முதல் திருமூலர் செல்வத்தைப் பல நிலைகளில் ஆராய்ந்தார்:

அது பிறரிடம் செல்லலாம்,
அதன் நிலை மாறலாம்,
“என்னுடையது” என்ற உரிமை நிரந்தரமல்ல,
ஈட்டியதையும் கைவிட நேரிடலாம்,
குடும்பத்திற்காக என்ற காரணத்திற்கும் ஓர் அளவு உண்டு,
வேட்கை உண்மையை மறைக்கலாம்.

177 இவற்றையெல்லாம் ஒரே இறுதி அளவுகோலின் முன் நிறுத்துகிறது:

உயிர் உடலைவிட்டு நீங்கும்போது இதில் எது உடன்வருகிறது?

பதில்:

“அடும் பரிசு ஒன்றில்லை.”

இதுவே செல்வத்தின் இறுதி எல்லை.

2. உடல்–உயிர் தொடர்பே நிரந்தரமல்ல

“உடம்பொடு உயிரிடை விட்டோடும் போது”

என்ற முதல் அடி, செல்வத்தைவிட அடிப்படையான ஒன்றை முதலில் உடைக்கிறது.

உடலுக்கும் உயிருக்கும் உள்ள தொடர்பே:

நிரந்தரமானதல்ல.

சைவசித்தாந்தப் பார்வையில் உயிர் உடலால் புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட ஒன்று அல்ல. உயிர் அநாதியானது; கர்மத்திற்கேற்ப உடலோடு தொடர்புற்று அனுபவிக்கிறது.

எனவே:

உடல் உயிரின் கருவி; உயிரின் முழு அடையாளம் அல்ல.

உடலே உடன்வராதபோது, உடலுக்காகச் சேர்க்கப்பட்ட உலகப் பொருள் எவ்வாறு உயிரின் இறுதி ஆதாரமாக முடியும்?

இதுவே பாடலின் மறைந்த தர்க்கம்.

3. “அடும் பரிசு ஒன்றில்லை” — உரிமையின் இறுதி உடைதல்

வாழ்க்கையில் நாம் கூறுகிறோம்:

என் வீடு,
என் நிலம்,
என் பணம்,
என் பதவி,
என் சேமிப்பு.

இவை அனைத்தும் உலக வாழ்வில் பயன்படும் உரிமைச் சொற்கள்.

ஆனால் மரணம் ஒரு ஆழமான திருத்தத்தைச் செய்கிறது:

“என்னுடையது” என்று அழைத்த ஒன்றும் “என்னுடன்” வருவதில்லை.

இதனால்:

உடைமை ≠ உடன்வருவது.

இந்த வேறுபாடே செல்வம் நிலையாமை அதிகாரத்தின் தத்துவச் சாரம்.

4. செல்வம் பயனற்றதா?

இல்லை.

இந்தப் பாடலை:

“எதுவும் உடன் வராது; ஆகவே செல்வம் தேவையில்லை”

என்று வாசிப்பது தவறு.

செல்வம்:

வாழும் காலத்தில் குடும்பத்தைப் பாதுகாக்கலாம்,
நோய்க்குச் சிகிச்சை தரலாம்,
கல்வியை வளர்க்கலாம்,
தர்மத்தைச் செய்ய உதவலாம்,
இறைப்பணிக்குப் பயன்படலாம்.

ஆனால்:

உலகப் பயன்பாடு இருப்பது ≠ இறுதிச் சார்பாக இருப்பது.

திருமூலர் செல்வத்தின் பயன்பாட்டை மறுப்பதில்லை; அதன் எல்லையை நிர்ணயிக்கிறார்.

5. “அண்ணலை எண்ணும்” — பாடலின் இதயம்

இப்பாடலின் மிக முக்கியமான பகுதி:

அண்ணலை எண்ணும்.

திருமூலர்:

அனைத்தும் அழியும்,
ஒன்றும் உடன் வராது

என்று கூறி மனிதனை வெறுமையில் விடவில்லை.

அவர் உடனே:

சிவனை நோக்கித் திருப்புகிறார்.

இதனால்:

நிலையாமை → விரக்தி

என்பது திருமூலரின் நோக்கம் அல்ல.

மாறாக:

நிலையாமை → விவேகம் → சிவசார்பு

என்பதே நோக்கம்.

6. செல்வத்திலிருந்து செல்வனை நோக்கிய அதிகாரத்தின் வட்டம்

இந்த அதிகாரத்தின் தொடக்கத்திலேயே:

“செல்வனைச் சேரின்”

என்று சிவன் செல்வன் எனக் கூறப்பட்டார்.

இறுதியில்:

“அண்ணலை எண்ணும்”

என்று மீண்டும் சிவனை நோக்கித் திருப்புகிறார்.

இதனால் அதிகாரத்தின் முழு இயக்கம்:

செல்வம்
↓
அதன் நிலையாமை
↓
செல்வப்பற்று
↓
வேட்கை
↓
எல்லாவற்றையும் விட்டு உயிர் பிரியும் நிலை
↓
செல்வன் / அண்ணல்

என்று ஒரு முழு வட்டத்தை நிறைவு செய்கிறது.

7. “விடும்பரிசாய் நின்ற மெய்” — உடலின் நிலைமாற்றம்

உயிருடன் இருக்கும் போது:

உடல் நமக்கு அன்பானது,
அவசியமானது,
சாதனைக்கான கருவி.

ஆனால் உயிர் நீங்கிய பின் அதே உடல்:

“விடும்பரிசாய் நின்ற மெய்.”

அதாவது:

உயிரால் விட்டுச் செல்லப்பட்ட உடல்.

இது உடலை இழிவுபடுத்துவதற்காக அல்ல.

மாறாக:

உடலின் மகத்துவம் அதன் பயன்பாட்டுக் காலத்திற்குள் உள்ளது; நிரந்தர ஆதாரமாக அல்ல

என்பதை நினைவூட்டுகிறது.

8. உடலைப் பேணுதல் ↔ உடலை நான் எனப் பற்றுதல்

இதனால் இரண்டு நிலைகளை வேறுபடுத்த வேண்டும்:

உடலைப் பேணுதல்

சாதனப் பொறுப்பு.

உடலையே நிரந்தர நான் எனக் கருதுதல்

அறியாமை.

திருமந்திரத்தின் உடல் பார்வையைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள இந்த வேறுபாடு அவசியம்.

உடல் நிலையற்றதால் பயனற்றது அல்ல;
நிலையற்றதால் விழிப்புடன் பயன்படுத்தப்பட வேண்டியது.

9. “நமன் தூதர்” — மரணத்தின் தவிர்க்க முடியாத எல்லை

நமன் தூதர் என்பது மரபுச் சைவ–இந்திய சமய மொழியில் மரண அதிகாரத்தை வெளிப்படுத்தும் படிமம்.

இங்கு அதனை:

பயமுறுத்தும் கற்பனையாக

விரிவுபடுத்த வேண்டியதில்லை.

அதன் தத்துவப் பணி:

மரணம் தனிப்பட்ட விருப்பத்தால் கட்டுப்படுத்த முடியாத ஒரு எல்லை

என்பதைச் சுட்டுவது.

செல்வம்:

மரணத்தை நிரந்தரமாகத் தடுக்க முடியாது.

உறவுகள்:

உயிரின் இடத்தில் மரணத்தை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது.

உடல்:

தன்னையே நிரந்தரமாகக் காத்துக்கொள்ள முடியாது.

எனவே:

உயிர் தனது இறுதி பாதுகாப்பை எதில் தேட வேண்டும்?

என்ற கேள்வி மீண்டும் சிவனை நோக்குகிறது.

10. “சுடும்பரிசு” — உடலின் இறுதி பயன்பாட்டு எல்லை

உயிர் நீங்கிய உடல்:

தகனம் செய்யப்படும் நிலையடைகிறது.

இந்தப் படிமம் கடுமையாகத் தோன்றினாலும், அதன் நோக்கம்:

உடலை அவமதிப்பது அல்ல;

உடலோடு நிரந்தர அடையாளம் கட்டிக் கொள்ளும் மயக்கத்தை உடைத்தல்.

உயிரோடு இருக்கும் வரை:

உடல் பூஜைக்குரிய கருவி.

உயிர் நீங்கிய பின்:

அதன் உடலியல் பணி முடிவடைகிறது.

அதனால் வாழும் காலமே முக்கியம்.

11. யோகப் பார்வை — இறுதி நேரத்திற்கான மனப்பயிற்சி இன்று தொடங்க வேண்டும்

அண்ணலை எண்ணும் என்பது மரணத்தின் கடைசி நொடியில் ஒருமுறை சிவனை நினைத்தால் போதும் என்ற எளிய உத்தரவாக மட்டும் கொள்ள முடியாது.

மனம் இறுதியில் எதை நினைவுகொள்கிறது என்பது:

வாழ்நாள் முழுவதும் அது எதைப் பற்றிப் பயிற்சி பெற்றது

என்பதோடு தொடர்புடையது.

எனவே சிவயோகத்தில்:

தினசரி இறைநினைவு,
மந்திரம்,
தியானம்,
குரு உபதேச நினைவு

ஆகியவை:

மனத்தின் இறுதி சார்பை மறுவடிவமைக்கும் சாதனைகள்.

12. வேட்கையின் இறுதி மாற்றம்

176-ல்:

“வேட்கை மிகுத்தது”

என்று சொன்னார்.

177-ல் அதற்கான தீர்வு:

“அண்ணலை எண்ணும்.”

இதனால்:

உலகப் பொருளில் ஓடும் வேட்கை
↓
இறையை நோக்கிய ஏக்கம்

என்ற மாற்றம் நிகழ்கிறது.

இதுவே ஆழமான யோக மாற்றம்:

ஆசையை வெறுமனே ஒடுக்குவது அல்ல;

அதன் திசையை நிலையற்றதிலிருந்து நிலையான நோக்கிற்கு மாற்றுதல்.

13. ஆகமப் பார்வை — செல்வம் அர்ப்பணமாக மாற வேண்டும்

ஆகம வாழ்வில்:

உடல் — பூஜைக்கான கருவி.
செல்வம் — அர்ச்சனை, தர்மம், சேவை, ஆலயப் பணி ஆகியவற்றின் வளம்.
குடும்பம் — அறவாழ்வின் தளம்.

இவை அனைத்தையும்:

“என்னுடையது”

என்று மட்டும் வைத்திருப்பதிலிருந்து,

“இறைவனால் கிடைத்த பொறுப்பு; இறைநோக்கில் பயன்பட வேண்டிய வளம்”

என்ற மனநிலைக்கு மாற்றுவது பற்றைக் குறைக்கிறது.

அப்பொழுது:

செல்வம் உடன் வராவிட்டாலும்
செல்வத்தைப் பயன்படுத்திய வாழ்க்கை அர்த்தமடைகிறது.

14. தந்திரப் பார்வை — சக்தியை உறையவிடாமல் செலுத்துதல்

செல்வம் ஒரு உலக சக்தி.

அது:

குவிப்பு,
பயம்,
கட்டுப்பாடு

என்ற வடிவத்தில் உறைந்தால் பற்று.

அதே வளம்:

அர்ப்பணம்,
தர்மம்,
சாதனை,
சேவை

என்ற திசையில் பாய்ந்தால் சாதனைக்கு உதவும்.

இதனால்:

“என்னுடன் எடுத்துச் செல்ல முடியுமா?”

என்பதை விட:

“இது என்னிடம் இருக்கும் வரை எந்த உயர்ந்த நோக்கிற்கு பயன்படுகிறது?”

என்பதே சாதகரின் கேள்வியாக வேண்டும்.

15. மரண நினைவு → வாழ்வின் சரியான பயன்பாடு

177 மரணத்தை முன்னிறுத்தினாலும் அதன் உண்மையான நோக்கம்:

வாழ்வைச் சரியாக அமைத்தல்.

உயிர் நீங்கும்போது:

ஒன்றும் உடன் வராது

என்றால் உயிரோடு இருக்கும் போது:

அன்பு செய்ய வேண்டும்,
தர்மம் செய்ய வேண்டும்,
பற்று குறைக்க வேண்டும்,
இறைநினைவை வளர்க்க வேண்டும்.

அதனால்:

மரண விழிப்பு வாழ்க்கையை மறுப்பதில்லை; வாழ்க்கையின் மதிப்பைத் தெளிவாக்குகிறது.

ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

177-ஆம் பாடல் செல்வம் நிலையாமை அதிகாரத்தின் முழு விசாரணையையும் அதன் ஆன்மிக முடிவிற்கு கொண்டு செல்கிறது.

மனிதன் செல்வம் சேர்க்கிறான்; அதனை “என்னுடையது” என்று கூறுகிறான்; குடும்பத்திற்காகப் பெருக்குகிறான்; அதன் பின்னால் வேட்கை செயல்படுகிறது. ஆனால் இறுதியில் உடலுக்கும் உயிருக்கும் இருந்த தொடர்பே முடிகிறது. அப்போது சேர்த்த செல்வத்தில் ஒன்றும் உயிருடன் உடன் செல்லாது.

உயிரால் விடப்பட்ட உடலே பின்னர் தகனத்திற்குரியதாகிறது. இதனால் திருமூலர் உடலை இழிவுபடுத்தவில்லை; உடல், செல்வம், உறவு ஆகிய அனைத்திற்கும் அவற்றுக்குரிய எல்லையை நிர்ணயிக்கிறார்.

அந்த எல்லை தெளிந்த பின் அவர் சாதகரை வெறுமையில் நிறுத்துவதில்லை:

“அண்ணலை எண்ணும்.”

இதுவே அதிகாரத்தின் தீர்வு.

செல்வத்தை வைத்திரு; ஆனால் இறுதி சார்பாக வைத்திருக்காதே.
உடலைப் பேணி; ஆனால் நிரந்தர “நான்” என்று பற்றாதே.
குடும்பத்தை நேசி; ஆனால் பிரிவற்ற நிரந்தர ஆதாரமாக மாற்றாதே.
உலகில் பொறுப்புடன் வாழ்; ஆனால் மனத்தின் ஆழ்ந்த சார்பை சிவத்தில் நிலைநிறுத்து.

இதுவே செல்வம் நிலையாமையைப் பற்றிய திருமூலரின் உபதேசத்தை வெறும் துறவுச் செய்தியிலிருந்து சிவயோக ஞானமாக உயர்த்துகிறது.

ஞானச் சூத்திரம்

செல்வம்
↓
உடைமை
↓
பற்று
↓
வேட்கை
↓
உடல்–உயிர் பிரிவு
↓
ஒன்றும் உடன் வராமை
↓
அண்ணலை எண்ணுதல்
↓
சிவசார்பு

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

177-ல் திருமூலர் “எதையும் எடுத்துச் செல்ல முடியாது” என்ற மரண உண்மையை மட்டும் கூறவில்லை; எதுவும் உடன்வராத அந்த உண்மையை “அண்ணலை எண்ணும்” என்ற சிவசார்பாக மாற்றுகிறார். உயிர் உடலை விட்டுப் பிரியும் போது செல்வமும் உடலும் இறுதி ஆதாரமல்ல என்பது வெளிப்படுகிறது; ஆகவே வாழும் காலத்திலேயே உடலை சாதனக் கருவியாகவும், செல்வத்தை தர்மக் கருவியாகவும், உறவுகளை அன்பின் தளமாகவும் வைத்து, மனத்தின் இறுதி சார்பை சிவத்தில் நிலைநிறுத்துவதே இப்பாடலின் சிவயோக ஞானம்.

பாடல் 177 — தர்க்கக் கட்டமைப்பு

“எதுவும் உடன்வராது” என்பதிலிருந்து “அண்ணலை எண்ணு” என்பதற்கான இறுதி நகர்வு

உடம்பொ டுயிரிடை விட்டோடும் போது
வடும்பரி சொன்றில்லை யண்ணலை யெண்ணும்
விடும்பரி சாய்நின்ற மெய்நமன் றூதர்
சுடும்பரி சத்தையுஞ் சூழகி லாரே. (177)

177-ஆம் பாடல் தனிப் பாடலாக மட்டும் அல்லாமல், 169–177 முழு செல்வம் நிலையாமை அதிகாரத்தின் இறுதித் தீர்ப்பாக நிற்கிறது.

இதன் மையக் கேள்வி:

உயிர் உடலை விட்டுப் பிரியும் போது, எது உண்மையில் உடன்வருகிறது?

அதற்கான பதிலைத் திருமூலர்:

“அடும் பரிசு ஒன்றில்லை”

என்று தருகிறார்.

ஆனால் அவர் அங்கேயே நிற்கவில்லை.

அதன் உடனடியான ஆன்மிக முடிவு:

“அண்ணலை எண்ணும்.”

1. 176 → 177 : “வேட்கை ஏன் குறையவில்லை?” என்பதிலிருந்து இறுதி அளவுகோலுக்கு

176 கூறியது:

நிலையாமையைப் பார்த்தும் வேட்கை மிகுத்தது.

177:

அந்த வேட்கையை உடைக்கும் இறுதி சோதனையை முன்வைக்கிறது:

மரணத்தின் போது இதில் எது உன்னுடன் வருகிறது?

இதனால்:

176 — உளவியல் நோயறிதல்
177 — இறுதி உண்மைச் சோதனை

என்ற அமைப்பு உருவாகிறது.

2. முதல் அடி — உடல்–உயிர் தொடர்பே முதலில் உடைகிறது

உடம்பொடு உயிரிடை விட்டோடும் போது

செல்வம் நிலையாமை அதிகாரத்தின் கடைசி பாடல்:

செல்வத்திலிருந்து தொடங்கவில்லை.

அது:

உடல்–உயிர் தொடர்பிலிருந்து

தொடங்குகிறது.

ஏன்?

ஏனெனில் மனிதனின் எல்லா செல்வப் பயன்பாடும்:

“இந்த உடலுடன் நான் தொடர்ந்து வாழ்வேன்”

என்ற அடிப்படை முன்கருத்தின் மீது அமைந்துள்ளது.

அந்த உடல்–உயிர் தொடர்பே முடிவடைகிறது என்றால்:

செல்வ உரிமையின் நிரந்தரத்திற்கான அடித்தளமே உடைகிறது.

3. “உடம்பு” ↔ “உயிர்”

முதல் அடியின் மிக முக்கியமான மொழித் தர்க்கம்:

உடம்பு
≠
உயிர்

இரண்டும்:

தொடர்புற்றுள்ளன;

ஆனால்:

ஒன்றல்ல.

இந்த வேறுபாடு முழு அதிகாரத்தின் பெரிய ஞானத்திற்கு அடித்தளம்:

உடலுக்குரியது எல்லாம் உயிரின் நிரந்தர உடைமையாகாது.

4. “விட்டோடும்” — உறவு நிலைமாற்றம்

விட்டோடும் என்பது:

மெதுவான மாற்றம் அல்ல.

அது:

தொடர்பு முறிந்து உயிர் நீங்கும் நிலை.

இதனால்:

உடல்–உயிர் தொடர்பு
↓
பிரிவு

என்று மாற்றம் நிகழ்கிறது.

இந்தப் பிரிவு:

மனிதன் கட்டுப்படுத்தும் பொருளாதார முடிவு அல்ல.

அது:

வாழ்வின் அடிப்படை எல்லை.

5. இரண்டாம் அடி — செல்வம் நிலையாமையின் இறுதி தீர்ப்பு

அடும் பரிசு ஒன்றில்லை

இதுவே அதிகாரத்தின் மைய முடிவு.

முன் பாடல்களில்:

செல்வம் பிறரிடம் செல்லலாம்,
மாறலாம்,
கைவிடப்படலாம்

என்று கூறப்பட்டது.

இங்கு:

உயிரோடு உடன்செல்லும் உலகப் பொருள் ஒன்றுமில்லை

என்று இறுதி நிலை நிறுவப்படுகிறது.

இதனால்:

நிலையாமை பற்றிய முன்னைய எல்லா வாதங்களும்
மரண எல்லையில் உறுதிப்படுத்தப்படுகின்றன.

6. “என்னுடையது” ↔ “என்னுடன்”

171-ஆம் பாடலில்:

“என்னது”

என்ற உடைமைப் பற்றை திருமூலர் விசாரித்தார்.

177-ல் அந்த விசாரணை இன்னும் ஆழமாகிறது:

“என்னுடையது” என்று சொன்னதில் எது “என்னுடன்” வருகிறது?

இதன் தர்க்கத் தீர்ப்பு:

உடைமை ≠ உடன்வருதல்.

இதுவே முழு அதிகாரத்தின் மிக முக்கியமான கருத்துகளில் ஒன்று.

7. “அண்ணலை எண்ணும்” — எதிர்மறை முடிவு அல்ல

இங்கு பாடல் மிக முக்கியமான திருப்பத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

திருமூலர்:

ஒன்றும் உடன் வராது

என்று சொன்ன பின்:

வெறுமை,
விரக்தி,
உலக மறுப்பு

என முடிப்பதில்லை.

அவர் உடனே:

அண்ணலை எண்ணும்

என்று சொல்கிறார்.

இதனால்:

நிலையாமை → வெறுமை

அல்ல;

நிலையாமை → சிவசார்பு

என்று தர்க்கம் உயர்கிறது.

8. ஏன் “அண்ணல்” இங்கு வருகிறது?

அதிகாரம் முழுவதும் பொருட்களின் எல்லை நிரூபிக்கப்பட்டது.

அப்போது கேள்வி:

அவற்றைத் தாண்டி மனம் எதில் நிலைக்க வேண்டும்?

அதற்கான பதில்:

அண்ணல்.

இதனால்:

உலகச் செல்வம்
↔
சிவன் எனும் நிலையான ஆதாரம்

என்ற பெரிய எதிரிணை உருவாகிறது.

9. தொடக்கம் மற்றும் முடிவு ஒன்றை ஒன்று பிரதிபலிக்கின்றன

அதிகாரத்தின் ஆரம்பத்தில்:

“செல்வனைச் சேரின்”

என்று வந்தது.

இறுதியில்:

“அண்ணலை எண்ணும்”

என்று வருகிறது.

இதனால் அதிகாரம் ஒரு முழு வட்டத்தை அமைக்கிறது:

செல்வம்
↓
அதன் நிலையாமை
↓
பற்றின் உடைதல்
↓
வேட்கையின் வெளிப்பாடு
↓
ஒன்றும் உடன்வராமை
↓
செல்வன் / அண்ணல்

இது அதிகாரத்தின் மிகச் சிறந்த கட்டமைப்பு.

10. மூன்றாம் அடி — உடலின் நிலைமாற்றம்

விடும்பரிசாய் நின்ற மெய்

முதல் அடியில்:

உயிரோடு தொடர்புடைய உடல்.

மூன்றாம் அடியில்:

உயிரால் விட்டுச் செல்லப்பட்ட உடல்.

இதனால்:

உயிருள்ள உடல்
↓
உயிரற்ற மெய்

என்ற மிகத் தெளிவான நிலைமாற்றம் காட்டப்படுகிறது.

11. உடல் நிரந்தர “நான்” அல்ல

இந்த மாற்றம்:

உடலை இழிவுபடுத்துவதற்காக அல்ல.

அது:

உடலை நிரந்தர அடையாளமாகக் கொள்ளும் மயக்கத்தை உடைக்கிறது.

உயிரோடு இருக்கும் போது:

உடல் அரிய கருவி.

உயிர் நீங்கிய பின்:

அதன் நிலை வேறாகிறது.

எனவே:

கருவி முக்கியம்; ஆனால் கருவியே நான் அல்ல.

12. “நமன் தூதர்” — மரணத்தின் எல்லை

மரபுவழி மொழியில்:

நமன் தூதர் = மரண அதிகாரத்தின் பிரதிநிதிகள்.

இந்தப் படிமம் பாடலில் செய்யும் தர்க்கப் பணி:

உயிரை நோக்கிய மரண நிகழ்வு
மற்றும்
உயிரற்ற உடலை விட்டுவிடுதல்

என்ற வேறுபாட்டைக் காட்டுவது.

இதனால்:

உடலும் உயிரும் ஒரே நிலை அல்ல

என்பது மேலும் வலுவடைகிறது.

13. “சுடும்பரிசு” — உடலின் இறுதி எல்லை

உயிரால் விட்டுச் செல்லப்பட்ட உடல்
↓
தகனம் செய்யப்படும் உடல்.

இதனால்:

மனிதன் வாழ்நாள் முழுவதும் காக்கும் உடலின் உடலியல் பயணத்திற்கும் ஒரு இறுதி எல்லை உள்ளது.

இந்த உண்மை:

உடலை வெறுக்கச் சொல்லவில்லை.

மாறாக:

உடல் இருக்கும் காலத்தை அர்த்தமுள்ளதாகப் பயன்படுத்தச் செய்கிறது.

14. “அடும் – விடும் – சுடும்” — பாடலின் மூவடி தர்க்கம்

இந்த மூன்று வினை இயக்கங்களே 177-ன் கவிதை–தர்க்க மையம்:

அடும்?

எது உடன் சேர்ந்து வருகிறது?

விடும்

உடலையே உயிர் விட்டு செல்கிறது.

சுடும்

அந்த உடல் பின்னர் தகனம் செய்யப்படுகிறது.

இதன் முடிவு:

உடலே உடன்வராதபோது செல்வம் எப்படி இறுதி ஆதாரமாகும்?

15. 169–177 முழு அதிகாரத்தின் தர்க்க வளர்ச்சி

169

செல்வம் பிறரிடம் செல்லலாம்.

170

செல்வத்தின் நிலை மாறுகிறது.

171

“என்னுடையது” என்ற பற்றை விசாரி.

172

“நான் ஈட்டியது” என்பதும் நிரந்தர உரிமையல்ல.

173

செல்வப்பற்றைக் களை.

174

செல்வத்தையும் உடலையும் பேறாகப் பற்றினால் அது பந்தம்.

175

குடும்பத்திற்காக என்ற காரணத்திற்கும் ஒரு அளவு உண்டு.

176

இவற்றின் பின்னால் வேட்கை செயல்படுகிறது; நிலையாமையைப் பார்த்தும் அது குறையவில்லை.

177

இறுதியில் உடலே விடப்படுகிறது; செல்வம் ஒன்றும் உடன் வராது; ஆகவே அண்ணலை எண்ணு.

இதனால் 177:

அதிகாரத்தின் இறுதி தீர்வு.

முழுத் தர்க்க வரைபடம்

உடல்–உயிர் தொடர்பு
↓
தொடர்பு முறிவு
↓
உயிர் பிரிவு
↓
உலகப் பொருள் ஒன்றும் உடன்வராமை
↓
உடைமை பற்றின் இறுதி உடைதல்
↓
உடலே விடப்பட்ட மெய்யாகுதல்
↓
தகனம்
↓
உலக ஆதாரங்களின் எல்லை தெளிதல்
↓
அண்ணலை எண்ணுதல்
↓
சிவசார்பு

அதிகாரத்தின் பெரிய தர்க்கம்

முழு அதிகாரத்தையும் ஒரு வரியில் சுருக்கினால்:

“என்னுடையது” என்று பற்றிய செல்வத்தில் ஒன்றும் “என்னுடன்” வராது; உடலே உடன் வராதபோது, நிலையற்ற உடைமைகளை இறுதி ஆதாரமாக்காமல் அண்ணலைச் சார வேண்டும்.

இதுவே 169–177 அதிகாரத்தின் இறுதித் தர்க்கம்.

தர்க்க இடம்

177-ஆம் பாடல் செல்வம் நிலையாமை அதிகாரத்தின் முடிவுப் பாடலாக, இதுவரை திருமூலர் நிறுவிய அனைத்து வாதங்களையும் மரணத்தின் இறுதி அளவுகோலில் ஒன்றிணைக்கிறது. உடல்–உயிர் தொடர்பே முடிகிறது; அப்போது உலகப் பொருள் ஒன்றும் உயிருடன் செல்லாது. உயிரால் விடப்பட்ட உடலே பின்னர் தகனத்திற்குரியதாகிறது. எனவே செல்வம், உடல், உறவு ஆகியவை உலக வாழ்வில் மதிப்பும் பயன்பாடும் உடையவை என்றாலும், அவை உயிரின் இறுதி சார்பாக முடியாது. இதற்குப் பதிலாக அண்ணலை எண்ணும் என்று திருமூலர் அதிகாரத்தை நிறைவு செய்கிறார். இதனால் செல்வம் நிலையாமை வெறும் “எல்லாம் அழியும்” என்ற மறுப்பு அல்ல; நிலையற்ற ஆதாரங்களிலிருந்து மனத்தைப் பிரித்து நிலையான சிவசார்பில் நிறுவும் ஆன்மிகத் தர்க்கமாக முடிகிறது.

தர்க்கச் சூத்திரம்

என்னுடையது
↓
ஆனால் என்னுடன் வருமா?
↓
இல்லை
↓
உடலே விடப்படுகிறது
↓
செல்வம் இறுதி ஆதாரம் அல்ல
↓
அண்ணலை எண்ணு

176 → 177 ஒரே வரியில்

176 — “நிலையாமையைப் பார்த்தும் வேட்கை குறையவில்லை.”
↓
177 — “அந்த வேட்கைக்கு இறுதி சோதனை இதோ: உடலே உயிருடன் வராது; உலகப் பொருள் ஒன்றும் உடன்வராது; ஆகவே நிலையற்றவற்றை இறுதி சார்பாக்காமல் அண்ணலை எண்ணு.”

நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி

177-ல் திருமூலர் செல்வம் நிலையற்றது என்ற வாதத்தை மரணத்தின் முன் நிறுத்தி முடிக்கிறார்: உடலும் உயிரும் பிரிகின்றன; உடைமையில் ஒன்றும் உயிரோடு வருவதில்லை; உயிரால் விடப்பட்ட உடலே பின்னர் சுடப்படும். ஆனால் இந்த உண்மை வெறுமையில் முடிவதில்லை — அண்ணலை எண்ணும் என்ற ஒரே திருப்பத்தில், செல்வ நிலையாமை முழுவதும் சிவசார்பின் தர்க்கமாக நிறைவு பெறுகிறது.

பாடல் 177 — சாதனை வாழ்வியல்

உடன்வராதவற்றைச் சரியாகப் பயன்படுத்தி, உடன்நிற்கும் சிவசார்பை வளர்த்தல்

உடம்பொ டுயிரிடை விட்டோடும் போது
வடும்பரி சொன்றில்லை யண்ணலை யெண்ணும்
விடும்பரி சாய்நின்ற மெய்நமன் றூதர்
சுடும்பரி சத்தையுஞ் சூழகி லாரே. (177)

177-ஆம் பாடலின் வாழ்வியல் உபதேசம்:

உடன் எடுத்துச் செல்ல முடியாதவற்றைச் சேர்ப்பதில் மட்டும் வாழ்க்கையைச் செலவிடாதே; அவை இருக்கும் காலத்திலேயே அவற்றை அர்த்தமுள்ளதாக்கி, மனத்தின் இறுதி சார்பை சிவத்தில் வளர்த்து கொள்.

1. “என்னுடையது” என்பதிலிருந்து “என்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளது” என்ற மனநிலைக்கு

வீடு, நிலம், பணம், பதவி, பொருள் ஆகியவற்றை நாம்:

“என்னுடையது”

என்று கூறுகிறோம்.

உலக வாழ்க்கைக்கு அது இயல்பான மொழி.

ஆனால் உள்ளார்ந்த சாதனையில்:

“இது இப்போது என்னிடம் உள்ளது”

என்ற தெளிவு வேண்டும்.

இந்தச் சிறிய மாற்றம்:

உரிமை அகந்தையை குறைத்து,
பொறுப்புணர்வை அதிகரிக்கிறது.

2. செல்வத்தின் மதிப்பை “எவ்வளவு வைத்தேன்?” என்பதால் மட்டும் அளக்காதே

177 நமக்கு கேட்கச் செய்கிறது:

இறுதியில் எடுத்துச் செல்ல முடியாத செல்வம், இப்போது என்ன நன்மை செய்கிறது?

அதனால்:

சேமிப்பு இருக்கட்டும்,
முதலீடு இருக்கட்டும்,
சொத்து இருக்கட்டும்.

ஆனால் அவற்றின் மதிப்பீடு:

“எவ்வளவு?”

என்பதோடு மட்டும் முடிவடையாமல்,

“எதற்காக?”

என்ற கேள்வியிலும் இருக்க வேண்டும்.

3. செல்வத்தை வாழும் காலத்திலேயே அர்த்தமுள்ளதாக்கு

செல்வம்:

குடும்பப் பாதுகாப்பு,
கல்வி,
சுகாதாரம்,
தர்மம்,
சேவை,
ஆன்மிகப் பணி

ஆகியவற்றிற்கு பயன்பட்டால் அதன் வாழ்வியல் அர்த்தம் அதிகரிக்கிறது.

இதனால்:

உடன் வராத செல்வமும், வாழும் காலத்தில் உயர்ந்த பயன்பாட்டால் அர்த்தமடையலாம்.

4. உடலை நிரந்தர “நான்” என்று அல்ல, பொறுப்பாகப் பார்

உடல்:

ஒருநாள் விடப்படும்.

அதனால்:

அதை அலட்சியம் செய்

என்பது பொருள் அல்ல.

மாறாக:

சத்தான உணவு,
உடற்பயிற்சி,
ஓய்வு,
சிகிச்சை,
ஒழுக்கம்

மூலம் அதைப் பேண வேண்டும்.

ஏனெனில்:

நிலையற்றது என்பதால் உடல் மதிப்பற்றது அல்ல; காலவரம்புடைய அரிய சாதனக் கருவி.

5. “மரணம் வரும் போது நினைப்பேன்” என்று சாதனையை ஒத்திவைக்காதே

அண்ணலை எண்ணும் என்ற உபதேசம்:

இறுதி நொடிக்கான அறிவுரை மட்டும் அல்ல.

மனம்:

தினமும் எதை நினைக்கிறது,
எதைப் பற்றுகிறது,
எதில் பாதுகாப்பு தேடுகிறது

அதே திசையில் பழகுகிறது.

எனவே:

இறைநினைவு,
மந்திரம்,
தியானம்,
குரு உபதேசம்

இவை:

இன்றே பயிற்சி செய்ய வேண்டியவை.

6. ஒவ்வொரு நாளும் “இது இன்று முடிந்தால்?” என்ற கேள்வியை மெதுவாக கேள்

இது மரணப் பயத்தை வளர்க்க அல்ல.

முன்னுரிமைத் தெளிவுக்காக:

“இன்று என் வாழ்க்கை முடிந்தால், நான் தீர்க்காமல் விட்ட முக்கியமானது என்ன?”
“யாரிடம் அன்பு சொல்லவில்லை?”
“எந்த தர்மத்தை தொடர்ந்து ஒத்திவைக்கிறேன்?”
“என் நேரம் உண்மையில் முக்கியமானவற்றிற்கு செல்கிறதா?”

என்று கேட்கலாம்.

இதுவே:

மரண நினைவு → வாழ்க்கைத் தெளிவு.

7. தீர்க்க வேண்டிய பொருள் விஷயங்களை உயிரோடு இருக்கும்போதே தெளிவுபடுத்து

177-ன் நவீன பயன்பாட்டில்:

சொத்து ஆவணங்கள்,
குடும்பப் பொறுப்புகள்,
வாரிசு திட்டம்,
கடன்கள்,
முக்கிய நிதி பதிவுகள்

தெளிவாக இருக்க வேண்டும்.

ஏன்?

உடன் எடுத்துச் செல்ல முடியாத செல்வம்:

நம்மைப் பின்தொடரும் சிக்கலாக அல்ல;
நமக்குப் பிறகும் ஒழுங்காகப் பயன்படும் பொறுப்பாக

இருக்க வேண்டும்.

8. உறவுகளைப் பணத்தால் மட்டும் பாதுகாக்க முடியாது

செல்வம் குடும்பத்திற்கு உதவும்.

ஆனால்:

அன்பு,
நம்பிக்கை,
நேரம்,
மரியாதை,
மன்னிப்பு

இவற்றை பணம் மாற்ற முடியாது.

177 நமக்கு நினைவூட்டுவது:

உடமைகள் அனைத்திற்கும் எல்லை உண்டு.

எனவே:

உறவுகளைச் செல்வத்தால் அல்ல; இருப்பால் பேணி.

9. பயத்தால் குவிக்கிறாயா என்று பாருங்கள்

சிலர் சேர்ப்பது:

தேவைக்காக அல்ல;
இழப்புப் பயத்தால்.

அறிகுறிகள்:

எவ்வளவு இருந்தாலும் போதவில்லை,
குறையுமோ என்ற நிரந்தர அச்சம்,
பயன்படுத்தத் தயக்கம்,
பகிர முடியாமை.

அப்போது செல்வம்:

பாதுகாப்பு தரும் கருவியிலிருந்து
பயத்தைப் பாதுகாக்கும் கட்டாக

மாறலாம்.

10. வாழ்வின் நான்கு வளங்களையும் சமப்படுத்து

ஒருவர் செல்வந்தராக இருக்கலாம்; ஆனால் மற்ற வளங்கள் வறியிருக்கலாம்.

ஆகவே சுயசோதனை:

பணவளம் எப்படி?
உடல்வளம் எப்படி?
உறவுவளம் எப்படி?
ஆன்மிக வளம் எப்படி?

ஒரே வளத்தை பெருக்கி மற்ற அனைத்தையும் இழப்பது:

முழுமையான வாழ்வு அல்ல.

11. “அண்ணலை எண்ணும்” — தினசரி நடைமுறை

இதை எளிய சாதனையாக மாற்றலாம்:

காலை:

“இன்றைய உடலும் நேரமும் வளமும் இறைநோக்கில் அர்த்தமடையட்டும்.”

பெரிய முடிவுக்கு முன்:

ஒரு நிமிடம் அமைதி.

இரவு:

“இன்று நான் என்ன பற்றினேன்? எதை அர்ப்பணமாக மாற்றினேன்?”

இந்தப் பயிற்சி:

மனத்தின் இறுதி சார்பை மெதுவாக மாற்றுகிறது.

12. பொருளிலிருந்து அர்ப்பணத்திற்குச் செல்

செல்வத்தை:

“என்னுடையது”

என்று மட்டுமே வைத்தால் பற்று அதிகரிக்கலாம்.

அதை:

“இதன் மூலம் என்ன நல்லது நடைபெறலாம்?”

என்று பார்த்தால் அது அர்ப்பணமாகிறது.

இதனால்:

உரிமை → பொறுப்பு
குவிப்பு → பயன்பாடு
பயம் → நம்பிக்கை
பற்று → அர்ப்பணம்

என்ற மாற்றம் நிகழ்கிறது.

13. உடல் இருக்கும் காலத்திலேயே சாதி

உயிர் நீங்கிய பின்:

உடல் சாதிக்காது.

அதனால்:

“பிறகு செய்வேன்”
“ஓய்வு பெற்ற பின் சாதிப்பேன்”
“பணம் போதுமான பின் இறைநினைவு”

என்று தொடர்ந்து ஒத்திவைக்க வேண்டாம்.

177-ன் மிக நேரடியான அழைப்பு:

உயிரோடு இருக்கும் போதே அண்ணலை எண்ணு.

சாதனை வாழ்வியல் சாரம்

177-ஆம் பாடல்:

“எதுவும் உடன் வராது”

என்று வாழ்க்கையை அர்த்தமற்றதாக்கவில்லை.

அதற்கு மாறாக:

உடன் வராதவற்றைச் சரியாகப் பயன்படுத்து; உடனிருக்கும் காலத்தை வீணாக்காதே; மனத்தின் இறுதி சார்பை சிவத்தில் வளர்த்து கொள்

என்று சொல்கிறது.

செல்வம்:

பொறுப்பின் கருவி.

உடல்:

சாதனையின் கருவி.

உறவுகள்:

அன்பின் தளம்.

ஆனால்:

இறுதி சார்பு — சிவன்.

சாதனைச் சூத்திரம்

உடைமை உணர்வு
↓
நிலையாமை நினைவு
↓
பொறுப்பு உணர்வு
↓
செல்வத்தின் தர்மப் பயன்பாடு
↓
உடல்–உறவு மதிப்பு
↓
பற்றின் தளர்வு
↓
தினசரி இறைநினைவு
↓
சிவசார்பு

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

177-ன் சாதனை “எதுவும் உடன் வராது” என்று உலகத்தை நிராகரிப்பது அல்ல; எதுவும் உடன் வராது என்பதால் அவை இருக்கும் காலத்திலேயே அவற்றை அர்த்தமுள்ளதாக்குவது. உடலை சாதனக் கருவியாகப் பேணி, செல்வத்தை தர்மக் கருவியாகப் பயன்படுத்தி, உறவுகளை அன்புடன் வாழ்ந்து, நாளைக்கு ஒத்திவைக்காமல் இன்றே அண்ணலை எண்ணும் மனப்பயிற்சியை வளர்ப்பதே இப்பாடலின் சாதனை வாழ்வியல்.

பாடல் 177 — ஒரே பார்வையில் முழுச் சாரம்

உடன்வராத செல்வத்திலிருந்து நிலையான சிவசார்பிற்கு

உடம்பொ டுயிரிடை விட்டோடும் போது
வடும்பரி சொன்றில்லை யண்ணலை யெண்ணும்
விடும்பரி சாய்நின்ற மெய்நமன் றூதர்
சுடும்பரி சத்தையுஞ் சூழகி லாரே. (177)

177-ஆம் பாடல் செல்வம் நிலையாமை அதிகாரத்தின் இறுதிப் பாடலாக, இதுவரை திருமூலர் நிறுவிய எல்லா உண்மைகளையும் ஒரே இறுதி அளவுகோலில் நிறுத்துகிறது:

உயிர் உடலைவிட்டு நீங்கும் போது எது உண்மையில் உடன்வருகிறது?

உரைமரபின் அடும்பரிசு என்ற வாசிப்பை எடுத்தால் பதில் தெளிவாகிறது:

ஒன்றும் உடன்வருவதில்லை.

ஆனால் இப்பாடல் அதில் முடிவதில்லை.

அந்த உண்மையின் ஆன்மிகத் தீர்வு:

அண்ணலை எண்ணும்.

உடலே உடன்வராத போது செல்வம் எவ்வாறு இறுதி ஆதாரமாகும்?

மனிதன் வாழ்நாளில்:

உடலைப் பேணுகிறான்,
செல்வம் சேர்க்கிறான்,
குடும்பம் அமைக்கிறான்,
உடைமைகளைப் பெருக்குகிறான்.

ஆனால் இறுதியில்:

உடலுக்கும் உயிருக்கும் இருந்த தொடர்பே முடிகிறது.

உடலே உயிருடன் தொடரவில்லை என்றால்:

உடலுக்காகச் சேர்க்கப்பட்ட செல்வம் எவ்வாறு உயிரின் நிரந்தர ஆதாரமாக முடியும்?

இதுவே 177-ன் அடிப்படைத் தர்க்கம்.

“என்னுடையது” என்பதன் இறுதி சோதனை

171-ல் திருமூலர்:

“என்னது”

என்ற பற்றை விசாரித்தார்.

177-ல் அதன் இறுதி சோதனை வருகிறது:

“என்னுடையது” என்று கூறியதில் எது “என்னுடன்” வருகிறது?

இதன் பதில்:

ஒன்றுமில்லை.

இதனால் அதிகாரத்தின் மிக முக்கியமான உண்மை:

உடைமை ≠ உடன்வருதல்

என்று நிறுவப்படுகிறது.

செல்வம் பயனற்றதல்ல; இறுதி ஆதாரம் அல்ல

இந்தப் பாடலை:

“எதுவும் உடன் வராது; ஆகவே உலக வாழ்க்கை தேவையில்லை”

என்று வாசிப்பது தவறு.

செல்வம்:

குடும்பத்தைப் பாதுகாக்கலாம்,
கல்வி தரலாம்,
சிகிச்சை தரலாம்,
தர்மத்திற்கு உதவலாம்,
இறைப்பணிக்கு வளமாகலாம்.

ஆனால்:

உலகப் பயன்பாடு இருப்பது ≠ ஆன்மாவின் இறுதி ஆதாரம்

என்பதே திருமூலரின் வேறுபாடு.

“விடும்பரிசாய் நின்ற மெய்” — உடலின் உண்மையான இடம்

உயிருடன் இருக்கும் வரை உடல்:

அனுபவக் கருவி,
சாதனக் கருவி,
அரிய வாய்ப்பு.

உயிர் நீங்கிய பின்:

அதே உடல் தனியே விடப்படுகிறது.

இதனால்:

உடல் நிலையற்றது என்பதால் அர்த்தமற்றது அல்ல;
நிலையற்றதால் விழிப்புடன் பயன்படுத்தப்பட வேண்டியது.

உடற்பற்று அல்ல, உடற்பொறுப்பு

திருமூலரின் பார்வை:

உடலை வெறுக்கச் சொல்லவில்லை.

மாறாக:

உடலைப் பேணி,
அது இருக்கும் காலத்தைச் சாதனைக்கு பயன்படுத்து.

தவிர்க்க வேண்டியது:

உடல் = நிரந்தர நான்

என்ற மயக்கம்.

சரியான நிலை:

உடல் = அரிய ஆனால் காலவரம்புடைய கருவி.

“நமன் தூதர்” — இறுதி எல்லையின் உருவகம்

நமன் தூதர் இங்கு மரணத்தின் தவிர்க்க முடியாத அதிகாரத்தைச் சுட்டும் மரபுப் படிமம்.

இதன் பணி:

பயமுறுத்துதல் அல்ல.

மாறாக:

உடல், செல்வம், உறவு, அதிகாரம்

எதுவும் மரண எல்லையைத் தாண்டி உயிரின் நிரந்தர சார்பாக இருக்க முடியாது என்பதைத் தெளிவாக்குவது.

“சுடும்பரிசு” — உடலைப் பற்றிய இறுதி மாயை உடைதல்

உயிர் நீங்கிய உடல்:

தகனத்திற்குரியதாகிறது.

இந்தக் காட்சி:

உடலை அவமதிப்பதற்காக அல்ல.

மாறாக:

“இந்த உடலே நான்” என்ற அடையாளத்தை உடைக்கிறது.

இதனால்:

உயிரோடு இருக்கும் போது உடலைப் பயன்படுத்து;
உயிரற்ற உடலில் நிரந்தரத்தைக் காணாதே.

“அண்ணலை எண்ணும்” — முழு அதிகாரத்தின் தீர்வுச் சொல்

இப்பாடலின் உண்மையான மையம் மரணம் அல்ல.

அது:

அண்ணல்.

திருமூலர்:

ஒன்றும் உடன் வராது

என்று கூறியதும் உடனே:

அண்ணலை எண்ணு

என்று திசைதிருப்புகிறார்.

இதனால்:

நிலையாமை → வெறுமை

என்று முடிவதில்லை.

மாறாக:

நிலையாமை → விவேகம் → சிவநினைவு → சிவசார்பு

என்று உயர்கிறது.

“செல்வம்” முதல் “செல்வன்” வரை

செல்வம் நிலையாமை அதிகாரத்தின் தொடக்கமும் முடிவும் கவனிக்கத்தக்கது.

169:

“செல்வனைச் சேரின்”

177:

“அண்ணலை எண்ணும்”

இதனால் அதிகாரம் ஒரு முழு வட்டத்தை அமைக்கிறது:

உலகச் செல்வம்
↓
அதன் நிலையாமை
↓
உடைமைப் பற்று
↓
குவிப்பு
↓
வேட்கை
↓
பிரிவு
↓
ஒன்றும் உடன்வராமை
↓
செல்வன் / அண்ணல்

இதுவே அதிகாரத்தின் ஆழமான கட்டமைப்பு.

169–177 — முழு அதிகாரத்தின் ஒரே பார்வை

169

செல்வம் பிறரிடம் செல்லலாம்.

170

செல்வத்தின் நிலை மாறும்.

171

“என்னுடையது” என்ற பற்றை விசாரி.

172

“நான் ஈட்டியது” என்பதும் நிரந்தர உரிமையல்ல.

173

செல்வப்பற்றைக் களை.

174

செல்வத்தையும் உடலையும் நிலையான பேறு என்று பற்றினால் அது பந்தமாகிறது.

175

குடும்பத்திற்காக என்ற காரணத்திற்கும் அளவு வேண்டும்.

176

இவற்றின் பின்னால் வேட்கை செயல்படுகிறது; நிலையாமையைப் பார்த்தும் அது குறையலாம் என்றில்லை.

177

இறுதியில் உடலே விட்டுச் செல்லப்படுகிறது; உலகச் செல்வம் ஒன்றும் உடன்வராது; ஆகவே அண்ணலை எண்ணு.

மொத்த ஞானச் சாரம்

177-ஆம் பாடல் செல்வம் நிலையாமை அதிகாரத்தை ஒரு எதிர்மறைச் செய்தியால் முடிப்பதில்லை.

அது:

செல்வம் போகும்,
உடல் போகும்,
உறவுகள் பிரியும்

என்று மட்டும் கூறவில்லை.

அதற்குப் பதிலாக:

எதுவும் உடன்வராததால், வாழும் காலத்தில் அவற்றைச் சரியாகப் பயன்படுத்து; இறுதி சார்பை சிவத்தில் வை

என்று சொல்லுகிறது.

இதனால்:

செல்வம் — தர்மக் கருவி
உடல் — சாதனக் கருவி
குடும்பம் — அன்பின் தளம்
வாழ்க்கை — இறைநோக்கிய வாய்ப்பு
சிவன் — இறுதி சார்பு

என்ற சரியான வரிசை உருவாகிறது.

செல்வம் நிலையாமை அதிகாரத்தின் இறுதி ஞானம்

இந்த அதிகாரத்தின் முழுச் செய்தியை ஒரே வரியில் சொன்னால்:

செல்வத்தை வைத்திருக்காதே என்பதல்ல; செல்வத்தை இறுதி பாதுகாப்பாக வைத்திருக்காதே.

அதையும் மீறி:

செல்வத்தைப் பயன்படுத்து; செல்வப்பற்றை விடு; வேட்கையை அறி; உறவுகளை அன்போடு பேணி; உடலை சாதனைக்கு பயன்படுத்து; இறுதியில் மனத்தை அண்ணலில் நிலைநிறுத்து.

இதுவே 169–177 முழுத் தொடரின் சிவயோகப் பாதை.

ஞானச் சூத்திரம்

செல்வம்
↓
உடைமை
↓
பற்று
↓
வேட்கை
↓
நிலையாமை உணர்வு
↓
உடல்–உயிர் பிரிவு
↓
ஒன்றும் உடன்வராமை
↓
சார்புமாற்றம்
↓
அண்ணலை எண்ணுதல்
↓
சிவசார்பு

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

177-ல் திருமூலர் “எதுவும் உடன் வராது” என்ற உண்மையில் நிறுத்தவில்லை; அதை “அண்ணலை எண்ணும்” என்ற இறைநோக்கிய திருப்பமாக மாற்றுகிறார். உடலே உயிருடன் தொடராதபோது செல்வம் இறுதி ஆதாரம் அல்ல; அதனால் செல்வத்தைத் துறக்க வேண்டியது அல்ல, அதன் மீது வைத்திருக்கும் இறுதி சார்பைத் துறக்க வேண்டும். உடலை சாதனக் கருவியாகவும், செல்வத்தை தர்மக் கருவியாகவும், உறவுகளை அன்பின் தளமாகவும் வைத்துக் கொண்டு, மனத்தின் இறுதி சார்பை சிவத்தில் நிலைநிறுத்துவதே இப்பாடலின் முழு சிவயோக ஞானம்.

திருச்சிற்றம்பலம்.