காலத்தைப் பார்ப்பதிலிருந்து காலத்தைத் தேறுதல் வரை

திருமூலர் படிக்கட்டு - 178

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஎழுபத்தெட்டாவது படிக்கட்டில் (178) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

யோக–ஆகம–தந்திர–சைவத் தத்துவ ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

காலம் நகர்வதைப் பார்க்கிறோம்; நமது காலம் கடப்பதை உணருகிறோமா?

கிழக்கெழுந் தோடிய ஞாயிறு மேற்கே
விழக்கண்டுந் தேறார் விழியிலா மாந்தர்
குழக்கன்று மூத்தெரு தாய்ச்சில நாளில்
விழக்கண்டுந் தேறார் வியனுல கோரே. (178)

இளமை நிலையாமையின் முதல் பாடலிலேயே திருமூலர் ஒரு அடிப்படை மனித மயக்கத்தைத் தாக்குகிறார்:

மாற்றம் நம்மைச் சுற்றி நடக்கிறது என்பதை மனிதன் அறிவான்; ஆனால் அதே மாற்றம் தன்னுள் நடைபெறுகிறது என்பதை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்வதில்லை.

இதற்காக அவர் இரண்டு சாட்சிகளை முன்வைக்கிறார்:

வானில் நகரும் சூரியன்.
உடலில் நகரும் பருவம்.

இரண்டும் ஒரே உண்மையைச் சொல்கின்றன:

காலம் ஒருபோதும் நின்றதில்லை.

உதயம் என்பது அஸ்தமனத்திலிருந்து பிரிந்ததல்ல

கிழக்கில் உதித்த சூரியன் உதித்த இடத்திலேயே நிற்பதில்லை.

உதித்த அதே கணத்திலிருந்து:

மேற்கை நோக்கிய பயணம் தொடங்கிவிட்டது.

இதுவே இளமைக்கான மிக ஆழமான உருவகம்.

மனிதன் பொதுவாக நினைப்பது:

“இப்போது இளமையாக இருக்கிறேன்; ஒருநாள் முதுமை வரும்.”

ஆனால் திருமூலரின் உருவகம் அதைவிட ஆழமானது:

இளமை இருக்கும்போதே முதுமையை நோக்கிய பயணம் நடந்து கொண்டிருக்கிறது.

அதாவது:

இளமை போகப்போகும் ஒன்றல்ல;
போய்க்கொண்டிருக்கும் ஒன்று.

இதுவே இந்த அதிகாரத்தின் முதல் பெரிய விழிப்பு.

சூரியன் வெளிக்காலத்தை காட்டுகிறது; கன்று உடற்காலத்தை காட்டுகிறது

முதல் உருவகம்:

ஞாயிறு

நாளின் காலநகர்வை காட்டுகிறது.

இரண்டாவது உருவகம்:

குழக்கன்று

உயிரின் பருவநகர்வை காட்டுகிறது.

கன்று:

கன்றாகவே நிலைத்திருக்காது.

அது:

வளர்கிறது,
முதிர்கிறது,
எருதாகிறது.

இங்கு முக்கியமானது முதுமை மட்டும் அல்ல.

பருவம் ஒன்றும் நிலையான அடையாளமல்ல.

இளமை என்பது உயிரின் நிரந்தர இயல்பு அல்ல; உடல் அனுபவத்தின் ஒரு இடைக்காலப் பருவம்.

“விழக் கண்டும் தேறார்” — பாடலின் இதயம்

திருமூலர் மனிதனை:

பார்க்காதவன்

என்று குற்றம் சொல்லவில்லை.

அவர்:

பார்த்தும் புரியாதவன்

என்று சொல்கிறார்.

இதனால்:

காணுதல்
மற்றும்
தேறுதல்

என்ற இரண்டு அறிவுநிலைகள் வேறுபடுகின்றன.

காணுதல்

நிகழ்வைப் பார்ப்பது.

தேறுதல்

அந்த நிகழ்வின் நியதியைத் தன் வாழ்க்கையில் உணர்வது.

சூரியன் மறைவதை அனைவரும் காண்கிறோம்.

ஆனால்:

“என் வாழ்க்கையின் இன்னொரு நாளும் திரும்பாமல் சென்றது”

என்று உணர்கிறோமா?

முதியவரைக் காண்கிறோம்.

ஆனால்:

“என் இளமையும் அங்கேயே சென்று கொண்டிருக்கிறது”

என்று தேறுகிறோமா?

இதுவே திருமூலரின் கேள்வி.

“விழியிலா மாந்தர்” — உண்மையான குருட்டுத்தன்மை

கண்கள் இருந்தும்:

நிலையாமையைத் தன் வாழ்வோடு தொடர்புபடுத்த முடியாத நிலையே இங்கு விழியின்மை.

இதன் ஆழமான பொருள்:

மற்றவர்களின் மாற்றத்தைப் பார்க்கிறோம்; நம்முடைய மாற்றத்தை மறைக்கிறோம்.

மற்றவர்களின்:

முதுமை இயல்பாகத் தெரிகிறது.

நம்முடைய:

இளமை மட்டும் இன்னும் நீடிக்கும் போலத் தோன்றுகிறது.

இதுவே காலத்தைப் பற்றிய மாயை.

சைவசித்தாந்தப் பார்வை — பருவங்கள் மாறுகின்றன; உயிர் பருவமல்ல

குழந்தை உடல் மாறுகிறது.

இளமை உடல் மாறுகிறது.

முதுமை உடலும் மாறுகிறது.

எனவே:

உயிர் எந்த ஓர் உடல் பருவத்தாலும் முழுமையாக வரையறுக்கப்பட முடியாது.

சைவசித்தாந்தத்தின் பசு:

உடல் மாற்றங்களின் வழியாக அனுபவிக்கிறது;

ஆனால்:

அவற்றில் எதுவாகவும் சுருங்கிவிடுவதில்லை.

இதனால் இளமைக்குரிய அகந்தை:

“இந்த வலிமையே நான்”
“இந்த அழகே நான்”
“இந்த ஆற்றல் என்றும் என்னிடம் இருக்கும்”

என்ற நிலைகளிலிருந்து விடுபட வேண்டும்.

சிவயோகப் பார்வை — “பின்னர்” என்பதே கால மயக்கம்

178-ஆம் பாடலின் சிவயோக ஆழம் இங்கே வெளிப்படுகிறது.

ஒரு சாதகர்:

சாதனை தெரிந்திருக்கலாம்.
குரு கிடைத்திருக்கலாம்.
மந்திரம் பெற்றிருக்கலாம்.

ஆனால்:

“இன்னும் நேரம் இருக்கிறது; பின்னர் தீவிரமாகச் செய்வேன்”

என்று நினைக்கலாம்.

சூரிய உருவகம் அதற்கு எதிரானது:

உதயம் நடந்துவிட்டால் அஸ்தமனப் பயணமும் தொடங்கிவிட்டது.

அதனால்:

ஆன்மிக வாழ்க்கையின் பெரிய தடைகளில் ஒன்று அறியாமை மட்டும் அல்ல;

ஒத்திவைப்பு.

இளமை — நுகர்ச்சிக்கான உரிமை அல்ல, சாதனைக்கான சக்தி

இளமைக்குரிய:

உடல் வலிமை,
மனத் தீவிரம்,
நினைவாற்றல்,
கற்றல் திறன்,
முயற்சி சக்தி

எல்லாம் நிலையற்ற வளங்கள்.

அவை:

குவித்து வைக்க முடியாதவை.

அதனால் சிவயோகி இளமையை:

பற்ற வேண்டிய ஒன்றாக அல்ல;

சாதனையாக மாற்ற வேண்டிய சக்தியாக

பார்க்க வேண்டும்.

உடல் வலிமை → தவம்
மனத் தீவிரம் → தியானம்
நினைவாற்றல் → ஞானக் கற்றல்
செயல் ஆற்றல் → சேவை
உயிர்சக்தி → சிவநோக்கு

இதுவே சரியான மாற்றம்.

தந்திரப் பார்வை — இளமைச் சக்தியின் திசைதான் முக்கியம்

இளமை தன்னிச்சையாக பந்தமோ விடுதலையோ அல்ல.

அது:

சக்தி.

அந்த சக்தி:

இன்பவேட்கை,
போட்டி,
அகந்தை,
அளவில்லாத அனுபவ ஆசை

என்ற திசையில் பாயலாம்.

அதே சக்தி:

மந்திரம்,
தியானம்,
ஞானம்,
குருபக்தி,
சேவை

என்ற திசையிலும் பாயலாம்.

எனவே:

சக்தியை மறுப்பது அல்ல; திசையை நிர்ணயிப்பதே சாதனை.

177-இலிருந்து 178-க்கு வரும் ஆழமான மாற்றம்

177 கூறியது:

“அண்ணலை எண்ணும்.”

178 அதன் அடுத்த கேள்வியை எழுப்புகிறது:

“எப்போது?”

பதில் பாடலின் உருவகத்திலேயே உள்ளது:

சூரியன் காத்திருக்கவில்லை.
உடல் காத்திருக்கவில்லை.
காலம் காத்திருக்கவில்லை.

எனவே:

சிவநினைவும் சாதனையும் “பின்னர்” அல்ல.

இதனால்:

செல்வம் நிலையாமை
சார்பைத் திருத்தியது.

இளமை நிலையாமை:

கால உணர்வைத் திருத்துகிறது.

ஒருங்கிணைந்த ஞானம்

178-ஆம் பாடலின் மையம் முதுமை பற்றிய பயமல்ல.

அது:

காலத்தின் மௌன இயக்கத்தை உணருதல்.

சூரியன் உதிக்கிறது — நகர்கிறது — மறைகிறது.

கன்று பிறக்கிறது — வளர்கிறது — முதிர்கிறது.

மனிதனும்:

பிறக்கிறான் — இளமையை அடைகிறான் — முதிர்கிறான்.

இந்த உண்மையை எல்லோரும் பார்க்கிறார்கள்.

ஆனால் சிவயோகி செய்ய வேண்டியது:

காட்சியை ஞானமாக மாற்றுதல்.

அதாவது:

“காலம் செல்கிறது”

என்று மட்டும் அல்ல;

“எனக்குக் கிடைத்த சாதனைக்காலம் இப்போதே குறைந்து கொண்டிருக்கிறது”

என்று உணருதல்.

அந்த உணர்வு வந்தவுடன்:

“ஒருநாள் சாதிப்பேன்”

என்பது:

“இன்றே சாதிக்க வேண்டும்”

என்று மாறுகிறது.

இதுவே தேறுதல்.

ஞானச் சூத்திரம்

காணுதல்
↓
காலத்தின் இயக்கத்தை உணர்தல்
↓
“என் காலமும் நகர்கிறது” என்ற தெளிவு
↓
“பின்னர்” என்ற மயக்கம் உடைதல்
↓
இளமைச் சக்தியை சாதனையாக மாற்றுதல்
↓
இப்போதே சிவநினைவு

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

178-ல் திருமூலர் முதுமை வரும் என்று பயமுறுத்தவில்லை; இளமை ஏற்கனவே நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது என்று விழிப்பூட்டுகிறார். கிழக்கில் உதித்த சூரியன் அஸ்தமனத்தை நோக்கி உடனே பயணிப்பதுபோல், இளமை தோன்றிய கணத்திலிருந்தே அதன் கடத்தலும் தொடங்கிவிடுகிறது. இதனை கண்களால் காண்பது போதாது; “என் காலமும் இப்போதே கடக்கிறது” என்று தேறி, திரும்ப வராத இளமைச் சக்தியை சிவசாதனையாக மாற்றுவதே இந்தப் பாடலின் ஆழமான சிவயோக உபதேசம்.

பாடல் 178 — தர்க்கக் கட்டமைப்பு

காணும் மாற்றத்திலிருந்து தன் காலநகர்வை உணரும் ஞானத்திற்கு

கிழக்கெழுந் தோடிய ஞாயிறு மேற்கே
விழக்கண்டுந் தேறார் விழியிலா மாந்தர்
குழக்கன்று மூத்தெரு தாய்ச்சில நாளில்
விழக்கண்டுந் தேறார் வியனுல கோரே. (178)

178-ஆம் பாடலின் தர்க்க மையம்:

மாற்றத்தைப் பார்க்கிறாய் → அதன் நியதியை அறிகிறாய் → ஆனால் அதை உன்னிடம் பொருத்தவில்லை → ஆகவே இன்னும் தேறவில்லை.

இதனால் இப்பாடல் இளமை நிலையாமையைப் பற்றிய தகவலை வழங்குவதில்லை; மனிதனின் காலப்புரிதலில் உள்ள குறையை முதலில் வெளிப்படுத்துகிறது.

1. 177 → 178 : “எதைச் சார வேண்டும்?” என்பதிலிருந்து “எப்போது?” என்பதற்கு

செல்வம் நிலையாமையின் இறுதியில் 177 கூறியது:

“அண்ணலை எண்ணும்.”

அதாவது:

நிலையற்ற பொருளை இறுதி ஆதாரமாக்காமல் சிவனை நோக்கு.

ஆனால் அதற்குப் பின் இயல்பாக எழும் கேள்வி:

அண்ணலை எப்போது எண்ணுவது?

மனித மனம்:

“பின்னர்.”

என்று ஒத்திவைக்கலாம்.

178 அந்த பின்னர் என்ற காலமயக்கத்தை உடைக்கிறது.

சூரியன் காத்திருக்கவில்லை.

உடலின் பருவமாற்றமும் காத்திருக்கவில்லை.

எனவே:

177 — சார்பைத் திருத்துகிறது.
178 — கால உணர்வைத் திருத்துகிறது.

2. ஏன் இளமை நிலையாமை அதிகாரம் சூரியனால் தொடங்குகிறது?

திருமூலர் இளமையை நேரடியாகச் சொல்லவில்லை.

முதலில்:

ஞாயிறு

என்ற அனைவருக்கும் பொதுவான காலச் சாட்சியை வைக்கிறார்.

இதன் தர்க்க நன்மை:

மனிதன் தனது வயது குறித்து வாதிடலாம்;
ஆனால் சூரியனின் தினசரி நகர்வை மறுக்க முடியாது.

அதனால்:

தனிப்பட்ட அனுபவத்திற்கு முன் பொதுவான இயற்கை நியதி

நிறுவப்படுகிறது.

முதலில்:

காலம் நகர்கிறது.

பிறகே:

அதே காலம் உடலையும் நகர்த்துகிறது.

3. முதல் அடி — தொடக்கம் நின்றுவிடுவதில்லை

கிழக்கெழுந்து ஓடிய ஞாயிறு மேற்கே விழ

இதன் அமைப்பு:

எழுதல் → ஓடுதல் → விழுதல்

இந்த மூன்று வினைகளும் ஒரே இயக்கத்தை உருவாக்குகின்றன.

எழுதல்

தொடக்கம்.

ஓடுதல்

இடைவிடாத காலநகர்வு.

விழுதல்

அந்தப் பருவத்தின் முடிவு.

இதன் ஆழமான தர்க்கம்:

தொடக்கம் வந்தவுடன் நகர்வும் தொடங்குகிறது; நகர்வு தொடங்கியவுடன் முடிவும் அதன் பாதைக்குள் உள்ளது.

எனவே:

உதயம்
மற்றும்
அஸ்தமனம்

இரண்டு தொடர்பில்லாத நிகழ்வுகள் அல்ல.

அதே ஓட்டத்தின் இரண்டு எல்லைகள்.

4. இதுவே இளமைக்குப் பொருந்தும் மறை அமைப்பு

மனிதன் நினைப்பது:

பிறப்பு ஒன்று.
இளமை ஒன்று.
முதுமை பின்னர் வரும் ஒன்று.

ஆனால் திருமூலரின் முதல் உருவகம்:

இவை தனித்தனியாக நிற்கவில்லை

என்று காட்டுகிறது.

பிறப்பு தொடங்கியதும்:

வளர்ச்சி தொடங்குகிறது.

இளமை வந்ததும்:

அதன் கடத்தலும் தொடங்குகிறது.

இதனால்:

இளமை என்பது முதுமைக்கு எதிரான நிலை அல்ல; முதுமையை நோக்கிச் செல்லும் பருவம்.

5. இரண்டாம் அடி — பிரச்சினை சான்றின்மையல்ல

விழக் கண்டும் தேறார்

மனிதனிடம் சான்று இல்லை என்று திருமூலர் கூறவில்லை.

மாறாக:

கண்டிருக்கிறான்.

இதனால் பிரச்சினை:

அறியாமை என்ற தகவல் பற்றாக்குறை அல்ல.

அது:

அறிந்த உண்மையை தன் வாழ்வின் அளவுகோலாக ஏற்காத நிலை.

இதுவே கண்டு மற்றும் தேறு இடையிலான வேறுபாடு.

6. “கண்டு” ↔ “தேறு” — பாடலின் அறிவுத் தர்க்கம்

கண்டு

நிகழ்வை உணர்வுப்புலனால் அறிதல்.

தேறு

அதன் நியதியை உள்ளார்ந்து தெளிந்து, அதற்கேற்ப தன் வாழ்வை மறுமதிப்பீடு செய்தல்.

இதனால்:

காட்சி → அறிவு

தானாக நடைபெறுவதில்லை.

இடையில்:

பகுத்துணர்வு

தேவை.

அதனால்:

சூரிய அஸ்தமனத்தைப் பார்ப்பது
≠
கால நிலையாமையைத் தேறுதல்.

7. “விழியிலா மாந்தர்” — திட்டமிட்ட முரண்பாடு

இங்கு திருமூலர் மிகவும் கூர்மையான சொல் அமைப்பைப் பயன்படுத்துகிறார்:

கண்டும्
ஆனால்
விழியிலா

அவர்கள் உடல்கண் இல்லாதவர்கள் அல்ல.

அவர்கள்:

பார்த்திருக்கிறார்கள்.

எனவே விழியிலா என்பது:

ஞானப் பார்வையின்மை.

இதன் தர்க்கம்:

கண் இருப்பது போதாது;
கண்ணால் காண்பது போதாது;
கண்டதில் நியதியை உணர வேண்டும்.

8. மூன்றாம் அடி — இயற்கைக் காலத்திலிருந்து உடற்காலத்திற்கு

முதல் இரண்டு அடிகள்:

வெளியில் காலம் நகர்வதை

காட்டின.

மூன்றாம் அடி:

குழக்கன்று மூத்து எருதாய்

என்று உடல் பருவமாற்றத்தை முன்வைக்கிறது.

இதனால் தர்க்கம்:

வானில் தெரியும் காலம்
↓
உடலில் செயல்படும் காலம்

என்று நெருங்குகிறது.

இப்போது சூரியனைப் பார்த்த மனிதன்:

“அது இயற்கை நிகழ்வு”

என்று விலக முடியாது.

கன்று:

உயிருள்ள உடலின் மாற்றத்தையே காட்டுகிறது.

9. “கன்று” ↔ “எருது” — பெயரே மாறுகிறது

கன்று வளரும்போது:

ஒரே உடல் தொடர்கிறது;

ஆனால் அதன்:

வடிவம்,
திறன்,
பருவம்,
பெயர்

மாறுகின்றன.

கன்று:

எருது

ஆகிறது.

இதன் தர்க்கப் பயன்:

ஒரு பருவத்தின் பெயரே நிரந்தரமல்ல.

அதேபோல்:

குழந்தை,
இளைஞன்,
முதியவர்

என்பவை உயிரின் நிரந்தர அடையாளங்கள் அல்ல.

அவை:

காலத்திற்குரிய உடல் நிலைகள்.

10. “சில நாளில்” — காலத்தின் அனுபவ முரண்பாடு

இளமை இருக்கும் போது:

காலம் நீண்டதாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால் பின்னோக்கிப் பார்த்தால்:

முழு பருவமே “சில நாளில்” கடந்தது போலத் தெரியும்.

இதனால் பாடலின் மறை எச்சரிக்கை:

காலம் மெதுவாகச் செல்கிறது என்று மனம் உணரலாம்; ஆனால் அது நின்றுவிடவில்லை.

இது இளமைக்கு உரிய:

“இன்னும் நிறைய நேரம் இருக்கிறது”

என்ற மயக்கத்தை உடைக்கும் தர்க்கம்.

11. நான்காம் அடி — இரண்டாவது சான்றுக்குப் பின்னும் அதே முடிவு

மீண்டும்:

விழக் கண்டும் தேறார்

என்று திருமூலர் கூறுகிறார்.

இது மிக முக்கியம்.

முதல் சான்று:

சூரியன்.

இரண்டாவது சான்று:

உயிரின் உடல்.

இரண்டு தனித்த சாட்சிகள் கிடைத்தும்:

முடிவு ஒன்றே — தேறார்.

இதனால்:

சான்றுகள் அதிகரிக்கின்றன; ஞானம் அதிகரிக்கவில்லை

என்ற மனித முரண்பாடு வெளிப்படுகிறது.

12. ஏன் “விழக் கண்டும் தேறார்” இருமுறை?

இந்த மறுபடிதல் பாடலின் தர்க்கத்தை மூடுகிறது.

முதல் முறை

இயற்கையின் நிலையாமையைப் பார்த்தும் தேறவில்லை.

இரண்டாவது முறை

உயிரின் நிலையாமையைப் பார்த்தும் தேறவில்லை.

இதனால்:

வெளியுலகச் சான்று
+
உயிரியல் சான்று

இரண்டும் சேர்ந்து மனிதனுக்கு எதிராக சாட்சியமளிக்கின்றன.

13. 178-ன் மிக முக்கியமான மாற்றம் — “முதுமை வரும்” அல்ல

பாடல் சொல்லும் ஆழமான உண்மை:

முதுமை பின்னர் வரும்

என்பது மட்டுமல்ல.

மாறாக:

முதுமையை நோக்கிய நகர்வு இளமையிலேயே நடைபெறுகிறது.

இதுவே அதிகாரத்தின் அடித்தளக் கருத்து.

சூரியன்:

மாலை வந்த பிறகுதான் மேற்கே செல்லத் தொடங்குவதில்லை.

அதேபோல்:

உடலும் முதுமை வந்த பிறகுதான் மாறத் தொடங்குவதில்லை.

எனவே:

இளமை என்பது மாற்றமற்ற இடைநிறுத்தம் அல்ல; தொடர்ச்சியான கால இயக்கத்தின் ஒரு பகுதி.

14. அதிகாரத்தின் முதல் பாடலாக 178 செய்யும் பணி

178 இன்னும்:

என்ன சாதனை செய்ய வேண்டும்

என்று விரிவாகச் சொல்லவில்லை.

அது முதலில்:

கால உணர்வைத் திருத்துகிறது.

இதுவே அடுத்த பாடல்களுக்கு தேவையான அடித்தளம்.

மனிதன்:

“எனக்கு இன்னும் நேரம் இருக்கிறது”

என்று நம்பிக்கொண்டிருக்கும்வரை,

சாதனையின் அவசரம் புரியாது.

எனவே திருமூலர் முதலில்:

நேரம் உன் கட்டுப்பாட்டில் நிற்கவில்லை

என்பதை நிறுவுகிறார்.

15. செல்வம் நிலையாமையோடு உள்ள கட்டமைப்பு ஒற்றுமை

முன் அதிகாரத்தில்:

செல்வம் நிலைக்கிறது போலத் தோன்றியது.

திருமூலர்:

அது மாறுகிறது

என்று காட்டினார்.

இங்கு:

இளமை நிலைக்கிறது போலத் தோன்றுகிறது.

திருமூலர்:

அது நகர்கிறது

என்று காட்டுகிறார்.

அதனால்:

செல்வம் நிலையாமை — உடைமையின் மாயை
இளமை நிலையாமை — காலத்தின் மாயை

என்ற தொடர்பு உருவாகிறது.

16. நான்கு அடிகளின் தர்க்கப்பணி

முதல் அடி — பொதுச் சட்டம்

காலம் நகர்கிறது: உதயம் அஸ்தமனத்தை நோக்கிச் செல்கிறது.

இரண்டாம் அடி — அறிவுக் குறை

இதைக் கண்டும் மனிதன் அதன் பொருளைத் தேறுவதில்லை.

மூன்றாம் அடி — உடலுக்கான சான்று

இளம் உயிர் சில காலத்தில் முதிர்ந்த பருவமாகிறது.

நான்காம் அடி — மனித முரண்பாடு

இதையும் கண்டும் தனக்குரிய காலநகர்வை உலகர் உணருவதில்லை.

முழுத் தர்க்க வரைபடம்

சூரிய உதயம்
↓
நகர்வு
↓
அஸ்தமனம்
↓
கண்கூடான காலநியதி
↓
கன்றின் வளர்ச்சி
↓
பருவமாற்றம்
↓
உடலுக்குள் செயல்படும் அதே காலநியதி
↓
இரண்டு சான்றுகளும் கிடைக்கின்றன
↓
ஆனால் மனிதன் தன்னிடம் பொருத்துவதில்லை
↓
கண்டு — தேறாமை
↓
“இன்னும் காலம் இருக்கிறது” என்ற மயக்கம்

ஞானத்தில்:

காணுதல்
↓
தேறுதல்
↓
“என் காலமும் இப்போதே நகர்கிறது”
↓
ஒத்திவைப்பு உடைதல்
↓
சாதனை அவசரம்

177 → 178 தர்க்கப் பாலம்

177 — “உலகப் பொருள் ஒன்றும் உடன்வராது; அண்ணலை எண்ணு.”
↓
178 — “அண்ணலை எண்ணுவதை ‘பின்னர்’ என்று தள்ளாதே; உதித்த சூரியனும், இளங்கன்றும் ஏற்கனவே தங்கள் அடுத்த நிலையை நோக்கி நகர்கின்றன. உன் இளமையும் அப்படியே இப்போதே நகர்கிறது.”

தர்க்க இடம்

178-ஆம் பாடல் இளமை நிலையாமை அதிகாரத்தின் அடிப்படை முன்வாதத்தை நிறுவுகிறது. திருமூலர் முதலில் சூரியனின் உதயம்–நகர்வு–அஸ்தமனம் மூலம் காலம் இடைவிடாமல் நகர்கிறது என்பதை பொதுச் சட்டமாகக் காட்டுகிறார்; பின்னர் கன்றின் வளர்ச்சி மூலம் அதே காலநியதி உயிருள்ள உடலுக்குள்ளும் செயல்படுகிறது என்பதை நிரூபிக்கிறார். ஆனால் பாடலின் உண்மையான குறி சூரியனோ கன்றோ அல்ல — இவ்விரண்டையும் கண்டும் மனிதன் தன்னுடைய இளமையும் இப்போதே கடந்து கொண்டிருக்கிறது என்று தேறாத நிலையேயாகும். எனவே இப்பாடல் “முதுமை ஒருநாள் வரும்” என்று எச்சரிப்பதற்குப் பதிலாக, “இளமை இப்போதே நகர்கிறது” என்ற கால விழிப்பை நிறுவுகிறது. இந்த விழிப்பே அடுத்த பாடல்களில் சாதனையை ஒத்திவைக்காமல் வாழ வேண்டிய அவசியத்திற்கான தர்க்க அடித்தளமாகிறது.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி

178-ன் தர்க்கம் மிகத் துல்லியம்: சூரியன் காலம் நகர்கிறது என்பதை காட்டுகிறது; கன்று அந்தக் காலம் உடலை மாற்றுகிறது என்பதை காட்டுகிறது; விழக் கண்டும் தேறார் என்ற மறுபடிதல், மனிதனின் பிரச்சினை சான்றின்மையல்ல — அந்த நியதியைத் தன்னிடம் பொருத்தாமை என்பதை காட்டுகிறது. ஆகவே இளமை நிலையாமையின் முதல் ஞானம் “முதுமை வரும்” என்பதல்ல; “என் இளமையும் இப்போதே கடந்து கொண்டிருக்கிறது” என்று தேறுவதுதான்.

பாடல் 178 — சாதனை வாழ்வியல்

இளமை போகிறது என்று வருந்தாதே; அது இருக்கும் போதே சாதனையாக மாற்று

கிழக்கெழுந் தோடிய ஞாயிறு மேற்கே
விழக்கண்டுந் தேறார் விழியிலா மாந்தர்
குழக்கன்று மூத்தெரு தாய்ச்சில நாளில்
விழக்கண்டுந் தேறார் வியனுல கோரே. (178)

178-ஆம் பாடலின் நடைமுறை உபதேசம்:

காலம் செல்கிறது என்பதை அறிந்திருப்பது போதாது; அது உன் வாழ்க்கையின் முன்னுரிமைகளை மாற்ற வேண்டும்.

இதுவே காணுதல் முதல் தேறுதல் நோக்கிய மாற்றம்.

1. ஒவ்வொரு நாளும் திரும்ப வராதது

சூரியன் தினமும்:

உதிக்கிறது,
நகர்கிறது,
மறைகிறது.

இதனை ஒரு சாதகர் வெறும் இயற்கைக் காட்சியாக மட்டும் பார்க்கக் கூடாது.

ஒவ்வொரு மாலையும்:

என் வாழ்வின் ஒரு நாளும் திரும்பாமல் முடிந்தது

என்ற விழிப்பு எழ வேண்டும்.

இந்த நினைவு:

மனச்சோர்வுக்காக அல்ல;
நேரத்தின் மதிப்பை உணர்வதற்காக.

2. “பின்னர்” என்ற சொல்லைச் சோதிக்க வேண்டும்

சாதனையில் மனிதன் அடிக்கடி சொல்லக்கூடிய சொல்:

“பின்னர்.”

பின்னர்:

ஜபம் செய்வேன்.
தியானம் செய்வேன்.
நூல் படிப்பேன்.
உடலை ஒழுங்குபடுத்துவேன்.
குரு உபதேசத்தைப் பின்பற்றுவேன்.

178 கேட்கிறது:

அந்தப் பின்னர்வரை காலம் நின்றிருக்கிறதா?

ஆகவே சாதகரின் முதல் நடைமுறை:

“பின்னர்” என்று தொடர்ந்து ஒத்திவைக்கும் ஒரு சாதனையைத் தேர்ந்தெடுத்து, அதை இன்றே தொடங்கு.

3. இளமையை காலமாக மட்டும் பார்க்காதே; சக்தியாகப் பார்

இளமை:

வயது மட்டும் அல்ல.

அது:

உடல் வலிமை,
நினைவாற்றல்,
கற்றல் வேகம்,
முயற்சி ஆற்றல்,
மனத் தீவிரம்

ஆகியவை ஒன்றாகக் கிடைக்கும் பருவம்.

எனவே:

இளமைச் சக்தி எங்கு செல்கிறது?

என்பதே சாதகரின் கேள்வி.

அது:

நுகர்வு,
போட்டி,
புகழ்,
தேவையற்ற அலைச்சல்

என்ற திசையிலா?

அல்லது:

சாதனை,
ஞானக் கற்றல்,
சேவை,
உடல் ஒழுக்கம்,
இறைநினைவு

என்ற திசையிலா?

4. உடல் வலிமை இருக்கும் போதே ஒழுக்கத்தை உருவாக்கு

உடல்:

எப்போதும் ஒரே சக்தியில் இருக்காது.

எனவே:

தூக்கம்,
உணவு,
உடற்பயிற்சி,
ஆசனம்,
மூச்சுப்பயிற்சி

போன்ற உடல் ஒழுக்கங்களை:

“பின்னர்”

என்று தள்ளாமல் இப்போதே அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

இது உடற்பற்று அல்ல.

உடலை சாதனைக்குத் தகுந்த கருவியாக வைத்திருக்கும் பொறுப்பு.

5. நினைவாற்றல் இருக்கும் போதே ஞானத்தைச் சேமி

இளமைக்குரிய கற்றல் திறன்:

பெரும் செல்வம்.

அதை வெறும் தொழில் அறிவுக்காக மட்டுமே பயன்படுத்தாமல்:

சாஸ்திரம்,
திருமுறை,
திருமந்திரம்,
குரு உபதேசம்

ஆகியவற்றை ஆழமாகக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

ஏனெனில்:

செல்வத்தை மீண்டும் சேர்க்கலாம்; தவறவிட்ட கற்றல் ஆண்டுகளை எளிதில் மீட்டெடுக்க முடியாது.

6. நேரத்தை எதில் செலவிடுகிறோம் என்பதை கவனிக்க வேண்டும்

178-ன் மிக நவீனமான பயன்பாடு:

நேரச் செலவினைக் கவனித்தல்.

ஒரு சாதகர் தினமும் தன்னிடம் கேட்கலாம்:

எவ்வளவு நேரம் தேவையான செயல்களுக்கு?
எவ்வளவு நேரம் தேவையற்ற திரைநேரத்திற்கு?
எவ்வளவு நேரம் கவலையிலும் ஒப்பீட்டிலும்?
எவ்வளவு நேரம் சாதனைக்கு?

இளமை இழப்பது:

வயது கூடுவதால் மட்டும் அல்ல;

அர்த்தமற்ற நேரச்செலவாலும்.

7. ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு “மாறாத சாதனை நேரம்” வேண்டும்

பெரிய சாதனைத் திட்டங்களைவிட:

தினசரி நிலைத்த ஒழுக்கம் முக்கியம்.

எனவே குறைந்தபட்சம்:

ஒரு நிர்ணயிக்கப்பட்ட நேரம்
ஜபம்,
தியானம்,
பாடநூல் வாசிப்பு,
மௌனம்

எதற்காவது ஒதுக்கப்பட வேண்டும்.

அதன் மையக் கொள்கை:

காலம் என்னிடம் வந்தால் சாதிப்பேன் அல்ல;
காலத்தில் நான் இடம் உருவாக்குவேன்.

8. சூரிய அஸ்தமனத்தை ஒரு தினசரி நினைவாக மாற்றலாம்

இது பாடலிலிருந்து பெறப்படும் நடைமுறைப் பயன்பாடு.

சூரியன் மறையும் போது:

“இன்று நான் எதை அர்த்தமுள்ளதாகச் செய்தேன்?”
“எதை ஒத்திவைத்தேன்?”
“என் மனம் எதற்காகச் செலவானது?”
“சிவநினைவு இன்று எவ்வளவு இருந்தது?”

என்று ஒரு நிமிடம் சுயபரிசோதனை செய்யலாம்.

இதனால்:

இயற்கைக் காட்சி
→
தினசரி ஞானப் பயிற்சி

ஆகிறது.

9. வயது கூடுவதைக் குறையாக அல்ல, நினைவூட்டலாகப் பார்

முடி நரைத்தல்,
உடல் மாற்றம்,
சோர்வு அதிகரித்தல்

இவற்றை:

இழப்பு

என்று மட்டும் பார்க்க வேண்டியதில்லை.

அவை:

காலம் உண்மையாக நகர்கிறது

என்ற நினைவூட்டல்கள்.

இதனால்:

முதுமையை அஞ்ச வேண்டியதில்லை;
அறியாமல் முதுமையை அடைவதைத்தான் தவிர்க்க வேண்டும்.

10. குடும்பத்துடனும் இந்த விழிப்பு தேவை

குழந்தைகள் வளர்கிறார்கள்.

பெற்றோர் முதிர்கிறார்கள்.

நாமும் மாறுகிறோம்.

இதனால்:

“பிறகு பேசலாம்”,
“பிறகு நேரம் செலவிடலாம்”,
“பிறகு நன்றி சொல்லலாம்”

என்று உறவுகளையும் ஒத்திவைக்கக் கூடாது.

இளமை நிலையாமை:

சாதனைக்கான நினைவூட்டல் மட்டுமல்ல;

அன்பையும் காலத்திற்குள் வாழச் சொல்லும் நினைவூட்டல்.

11. தொழில் மற்றும் புகழ் எல்லாவற்றையும் விழுங்கக் கூடாது

இளமைக்காலத்தில்:

தொழில் வளர்ச்சி,
பதவி,
வருமானம்

முக்கியமானவை.

ஆனால் அவை:

முழு இளமையையும் விழுங்கிவிட்டால்

ஒருநாள்:

சாதிக்க நேரமில்லை,
குடும்பத்தோடு வாழ நேரமில்லை,
உடலைப் பேண நேரமில்லை

என்ற நிலை வரலாம்.

எனவே:

வாழ்க்கையை அமைக்கும்போது வாழ்க்கையையே இழக்காதே.

12. செல்வம் சேர்ப்பதற்காக இளமையை முழுவதும் செலவிடாதே

செல்வம் நிலையாமையின் பின் இளமை நிலையாமை வருவதன் நடைமுறை அர்த்தம் இதுவும் ஆகும்.

பணம்:

மீண்டும் ஈட்டலாம்.

ஆனால்:

கடந்த ஆண்டுகளை வாங்க முடியாது.

எனவே:

செல்வம் சேர்க்க வேண்டும்.

ஆனால்:

செல்வத்திற்காக காலத்தை முழுவதும் விற்கக் கூடாது.

13. சாதனையை வயதோடு இணைக்காதே

சிலர்:

“இப்போது இளைஞன்; ஆன்மிகம் பின்னர்.”

என்று நினைக்கலாம்.

178 இந்த மனப்போக்கை நேரடியாகச் சோதிக்கிறது.

ஏனெனில்:

சாதனை முதுமைக்குரிய செயல் அல்ல.

சிவயோகத்திற்கு:

உடல் ஆற்றலும்,
மனத் தீவிரமும்,
ஒழுக்கமும்

தேவை.

எனவே:

சாதனைக்கு சரியான வயது — விழிப்பு வந்த வயது.

தினசரி சுயவிசாரணை

178-ஐ வாழ்வில் கொண்டுவர ஒரு சாதகர் தினமும் நான்கு கேள்விகளைத் தன்னிடம் கேட்கலாம்:

இன்று என் நேரம் எதற்காகச் சென்றது?

நான் தொடர்ந்து “பின்னர்” என்று தள்ளுவது எது?

என் இளமைச் சக்தி எந்தத் திசையில் செல்கிறது?

இன்று நான் சிவநினைவிற்கு உண்மையான இடம் கொடுத்தேனா?

சாதனை மாற்றம்

178 தரும் நடைமுறை மாற்றம்:

காலத்தைப் பார்க்குதல்
↓
காலம் என்னுள் நகர்வதை உணர்தல்
↓
ஒத்திவைப்பைக் கண்டறிதல்
↓
நேரத்தை மறுசீரமைத்தல்
↓
இளமைச் சக்தியை ஒழுங்குபடுத்தல்
↓
தினசரி சாதனை
↓
சிவநினைவு

சாதனைச் சூத்திரம்

இளமையைப் பற்றாதே — பயன்படுத்து.
நேரத்தை எண்ணாதே — அர்த்தமுள்ளதாக மாற்று.
முதுமையை அஞ்சாதே — ஒத்திவைப்பை அஞ்சு.
காலம் நின்றபின் சாதிக்க முயலாதே — காலம் இருக்கும்போதே சாதி.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

178-ன் சாதனை “இளமை போய்விடும்” என்று வருந்துவது அல்ல; “இளமை இப்போதே நகர்கிறது” என்று தேறி வாழ்வின் முன்னுரிமையை மாற்றுவது. ஒவ்வொரு அஸ்தமனமும் ஒரு நாள் குறைந்ததைக் காட்டுகிறது; ஒவ்வொரு உடல் மாற்றமும் காலம் நின்றதில்லை என்று நினைவூட்டுகிறது. ஆகவே திரும்ப வராத இளமைச் சக்தியை நுகர்வில் மட்டும் கரைக்காமல், உடல் ஒழுக்கம், ஞானக் கற்றல், அன்பு, சேவை, சிவசாதனை ஆகியவற்றில் முதலீடு செய்வதே இந்தப் பாடலின் சாதனை வாழ்வியல்.

பாடல் 178 — ஒரே பார்வையில் முழுச் சாரம்

காலம் நகர்வதைப் பார்ப்பதிலிருந்து, தனது காலம் கடப்பதை உணரும் சிவயோக விழிப்பிற்கு

கிழக்கெழுந் தோடிய ஞாயிறு மேற்கே
விழக்கண்டுந் தேறார் விழியிலா மாந்தர்
குழக்கன்று மூத்தெரு தாய்ச்சில நாளில்
விழக்கண்டுந் தேறார் வியனுல கோரே. (178)

178-ஆம் பாடல் இளமை நிலையாமை அதிகாரத்தின் முதல் பெரிய விழிப்பை நிறுவுகிறது.

திருமூலர் நேரடியாக:

“இளமை நிலையற்றது”

என்று கூறுவதில்லை.

அவர் இரண்டு கண்கூடான சாட்சிகளை முன்வைக்கிறார்:

உதித்து மறையும் சூரியன்
கன்றிலிருந்து முதிரும் உயிர்

இந்த இரண்டையும் பார்த்தும் மனிதன் தன் வாழ்க்கையின் காலநியதியை உணரவில்லை என்பதே பாடலின் மையம்.

1. சூரியன் — காலத்தின் வெளிப்புறச் சாட்சி

கிழக்கில் உதித்த சூரியன்:

உதித்த இடத்திலேயே நிற்பதில்லை.

அது:

நகர்கிறது,
மேற்கை அடைகிறது,
மறைகிறது.

இதனால் திருமூலர் நிறுவும் முதல் உண்மை:

தொடக்கம் வந்தவுடன் காலநகர்வும் தொடங்கிவிடுகிறது.

அதாவது:

உதயம்
மற்றும்
அஸ்தமனம்

இரண்டு வேறு உண்மைகள் அல்ல.

அவை:

ஒரே பயணத்தின் தொடக்கமும் முடிவும்.

இதுவே இளமைக்கும் பொருந்துகிறது.

2. கன்று — உடலுக்குள் செயல்படும் காலத்தின் சாட்சி

இளங்கன்று:

கன்றாகவே நிலைத்திருக்காது.

அது:

வளர்கிறது,
முதிர்கிறது,
எருதாகிறது.

இதனால்:

பருவம் ஒன்றும் நிரந்தரமல்ல.

குழந்தை நிலை போகிறது.

இளமை நிலை போகிறது.

முதிர்ச்சி வருகிறது.

எனவே:

இளமை உயிரின் நிரந்தர இயல்பு அல்ல;
உடல் அனுபவத்தின் ஒரு கடந்து செல்லும் பருவம்.

3. “விழக் கண்டும் தேறார்” — பாடலின் மையச் சோதனை

திருமூலரின் குற்றச்சாட்டு:

மனிதன் பார்க்கவில்லை

என்பதல்ல.

அவன்:

பார்த்தும் தேறவில்லை.

இதுவே பாடலின் ஆழம்.

காணுதல்

நிகழ்வைப் பார்ப்பது.

தேறுதல்

அந்த நிகழ்வின் நியதியை தன் வாழ்க்கைக்குப் பொருத்தி உணர்வது.

சூரியன் மறைவதைப் பார்க்கிறோம்.

முதியவரைக் காண்கிறோம்.

குழந்தை வளர்வதைக் காண்கிறோம்.

ஆனால்:

“என் காலமும் இப்போதே நகர்கிறது”

என்று உணர்ந்தோமா?

இதுவே திருமூலரின் கேள்வி.

4. “விழியிலா மாந்தர்” — உண்மையைத் தன்னிடம் பொருத்தாத பார்வையின்மை

விழியிலா என்பது உடற்கண் இல்லாமை அல்ல.

அவர்கள்:

பார்த்திருக்கிறார்கள்.

ஆனால்:

பார்த்த உண்மையை தமக்குச் சேர்ந்த உண்மையாக ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.

இதனால் உண்மையான பார்வையின்மை:

மற்றவர்களின் நிலையாமையைப் பார்த்தும், தன்னையே அதிலிருந்து விலக்கிக் கொள்வது.

மற்றவர்களின் முதுமை இயல்பாகத் தெரிகிறது.

தன்னுடைய இளமை மட்டும் இன்னும் நீடிக்கும் போலத் தோன்றுகிறது.

இதுவே காலமயக்கம்.

5. இளமை போகப்போகும் ஒன்றல்ல — இப்போதே போய்க்கொண்டிருக்கிறது

178-ஆம் பாடலின் மிக முக்கியமான உண்மை இதுவே.

மனிதன் பொதுவாக நினைப்பது:

“ஒருநாள் முதுமை வரும்.”

திருமூலரின் உருவகம் சொல்வது:

“முதுமையை நோக்கிய பயணம் ஏற்கனவே தொடங்கிவிட்டது.”

சூரியன்:

மாலை வந்த பின்தான் மேற்கே செல்லத் தொடங்குவதில்லை.

அதேபோல்:

உடலும் முதுமை வந்த பிறகுதான் மாறத் தொடங்குவதில்லை.

எனவே:

இளமை என்பது நிலையான இடைநிறுத்தம் அல்ல; கால ஓட்டத்தின் ஒரு பகுதி.

6. சைவ ஞானத்தில் — பருவம் மாறுகிறது; உயிர் பருவமல்ல

குழந்தை உடல்:

மாறுகிறது.

இளமை உடல்:

மாறுகிறது.

முதுமை உடலும்:

மாறுகிறது.

இதனால்:

உயிர் எந்த ஒரு உடல் பருவத்தாலும் முழுமையாக வரையறுக்கப்படாது.

சைவசித்தாந்தப் பார்வையில்:

உயிர் அநாதியான பசு;

அது:

உடல் பருவங்களின் வழியாக அனுபவிக்கிறது.

ஆனால்:

அவற்றில் எதுவாகவும் சுருங்கிவிடுவதில்லை.

இதனால்:

“என் இளமையே நான்”
“என் வலிமையே நான்”
“என் அழகே நான்”

என்ற அடையாளங்கள் தளர வேண்டும்.

7. இளமை — பற்ற வேண்டிய நிலை அல்ல, பயன்படுத்த வேண்டிய சக்தி

திருமூலரின் உபதேசம்:

இளமையை வெறுக்காதே.

அதேநேரம்:

அதில் நிரந்தரத்தையும் காணாதே.

இளமைக்குரிய:

உடல் வலிமை,
நினைவாற்றல்,
கற்றல் திறன்,
முயற்சி சக்தி,
மனத் தீவிரம்

எல்லாம்:

காலவரம்புடைய வளங்கள்.

எனவே:

இளமையைப் பாதுகாக்க முடியாது;
ஆனால் அதன் சக்தியை அர்த்தமுள்ளதாக்க முடியும்.

8. சிவயோகப் பார்வை — “பின்னர்” என்ற மயக்கத்தின் உடைதல்

ஒரு சாதகர்:

குருவைப் பெற்றிருக்கலாம்.
உபதேசம் பெற்றிருக்கலாம்.
சாதனை முறை தெரிந்திருக்கலாம்.

ஆனால்:

“பின்னர் தீவிரமாகச் செய்வேன்”

என்று நினைக்கலாம்.

178 அதையே உடைக்கிறது.

ஏனெனில்:

சூரியன் காத்திருக்கவில்லை.
உடல் காத்திருக்கவில்லை.
காலம் காத்திருக்கவில்லை.

இதனால்:

அறியாமை மட்டும் சாதனையின் தடையல்ல; ஒத்திவைப்பும் தடையாகும்.

9. இளமைச் சக்தியின் மாற்றம்

178-ன் சாதனைத் திசை:

உடல் வலிமை → தவம்
மனத் தீவிரம் → தியானம்
நினைவாற்றல் → ஞானக் கற்றல்
செயல் ஆற்றல் → சேவை
உயிர்சக்தி → சிவநோக்கு

இதுவே இளமை நிலையாமையை:

வருத்தமாக அல்ல,
சாதனையாக

மாற்றுகிறது.

10. முதுமை பற்றிய பயமல்ல; காலம் பற்றிய விழிப்பு

178-ஆம் பாடலை:

“வயதாகிவிடுவாய்”

என்ற பயமுறுத்தலாக வாசிக்கக் கூடாது.

அதன் உண்மையான திசை:

“காலம் நின்றதில்லை.”

இதனால்:

முதுமையை அஞ்ச வேண்டியதில்லை.

மாறாக:

இளமை வீணாகிவிடுவதைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

11. 177 → 178 — மிக முக்கியமான அதிகாரப் பாலம்

177-ல் திருமூலர்:

“அண்ணலை எண்ணும்”

என்று கூறினார்.

178 அதற்கான காலவியல் பதிலைத் தருகிறது:

இப்போதே.

இதனால்:

செல்வம் நிலையாமை
எதைச் சார வேண்டும்?
→ அண்ணலை.

இளமை நிலையாமை

எப்போது சார வேண்டும்?
→ இப்போதே.

இதுவே இரண்டு அதிகாரங்களின் மிக ஆழமான தொடர்ச்சி.

12. பாடலின் முழுத் தர்க்கம்

சூரியன் உதிக்கிறது
↓
நகர்கிறது
↓
மறைகிறது
↓
காலம் நிற்காது

அதேபோல்:

கன்று பிறக்கிறது
↓
வளர்கிறது
↓
முதிர்கிறது
↓
உடல் பருவம் நிலைக்காது

இதைக் கண்ட மனிதன்:

காண்கிறான்
ஆனால்
தேறவில்லை

ஞானம் வரும்போது:

“என் காலமும் நகர்கிறது”
↓
“பின்னர்” என்ற மயக்கம் உடைகிறது
↓
இளமைச் சக்தி மறுசீரமைக்கப்படுகிறது
↓
சாதனை இப்போதே தொடங்குகிறது

13. 178-ஆம் பாடலின் முழு ஞானம்

இந்தப் பாடல்:

இளமை நிலையற்றது

என்று மட்டும் கூறவில்லை.

அதைவிட ஆழமாக:

மனிதன் காலத்தை வெளியில் பார்க்கிறான்; ஆனால் தன்னுள் அது செயல்படுவதை உணர்வதில்லை

என்று கூறுகிறது.

சூரியன்:

வெளிக்காலத்தை காட்டுகிறது.

கன்று:

உடற்காலத்தை காட்டுகிறது.

விழக் கண்டும் தேறார்:

மனிதனின் உள்ளறிவு குறையை வெளிப்படுத்துகிறது.

இதனால்:

காட்சி → தேறுதல் → முன்னுரிமை மாற்றம் → சாதனை

என்ற முழு ஆன்மிக இயக்கம் உருவாகிறது.

ஒரே பார்வையில்

காலம் நகர்கிறது.
உடல் மாறுகிறது.
பருவம் கடக்கிறது.
இளமை நிலைக்காது.
இதை நாம் தினமும் காண்கிறோம்.
ஆனால் தன்னிடம் பொருத்தி உணர்வதே ஞானம்.

அந்த ஞானம் வந்தால்:

“பின்னர்”

என்பது குறையும்.

“இன்று”

என்பதன் மதிப்பு பெருகும்.

அதுவே:

இளமை நிலையாமையின் முதல் சிவயோக விழிப்பு.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

178-ல் திருமூலர் “முதுமை வரும்” என்று எச்சரிப்பதில்லை; “இளமை ஏற்கனவே நகர்கிறது” என்று விழிப்பூட்டுகிறார். உதித்த சூரியன் அஸ்தமனத்தை நோக்கிச் செல்கிறது; இளங்கன்று முதிர்ச்சியை நோக்கிச் செல்கிறது; அதுபோல நமது இளமையும் இப்போதே காலத்தின் ஓட்டத்தில் கடந்து கொண்டிருக்கிறது. இதனைப் பார்ப்பது மட்டும் போதாது; தன் வாழ்க்கையின் உண்மையாகத் தேறி, ‘பின்னர்’ என்ற ஒத்திவைப்பை விட்டுத் திரும்ப வராத இளமைச் சக்தியை சிவசாதனையாக மாற்றுவதே இப்பாடலின் முழு ஞானம்.

திருச்சிற்றம்பலம்.