அன்பர்களே,
நீங்கள் திருமந்திரத்தின் ஒரு மந்திரத்திற்கான பொருளையும், அதன் யோக–ஆகம–தந்திர விளக்கத்தையும் வாசித்துள்ளீர்கள்.
ஆனால், உங்களிடம் ஒரு கேள்வி…
திருமந்திரத்தைப் பற்றி அறிந்தீர்களா?
அல்லது
திருமந்திரத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கிவிட்டீர்களா?
இவை இரண்டும் ஒன்றல்ல.
திருமூலர் அருளிய ஒவ்வொரு திருமந்திரமும், வெறும் பாடல் அல்ல; ஒரு வருட தவத்தின் அனுபவச் சுருக்கம். அந்த அனுபவத்தை வெறும் வாசிப்பால் மட்டுமே முழுமையாகப் பெற முடியாது. அறிவு வழியைக் காட்டும்; ஆனால் சாதனையே அந்த வழியில் நம்மை நடத்தும்.
அதனால்தான், எமது குருநாதர் அகஸ்திய குலபதி ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனன் அவர்கள், திருமந்திரத்தை வெறும் நூலாக அல்ல, வாழ்வாக மாற்றும் ஒரு தனித்துவமான சாதனை முறையாக திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையை வகுத்துத் தந்துள்ளார்.
இந்த எழுத்துச் சாதனை என்பது,
ஒரு புத்தகத்திலிருந்து இன்னொரு புத்தகத்திற்கு சொற்களை நகலெடுக்கும் செயல் அல்ல.
இது,
நாள்தோறும் ஒரே ஒரு மந்திரத்தை மட்டுமே எழுதும் இந்த ஒழுக்கம், மனத்தின் அவசரத்தைக் குறைத்து, பொறுமையையும், கவனத்தையும், உள்ளுணர்வையும் வளர்க்கிறது. காலப்போக்கில், திருமந்திரம் ஒரு நூலாக உங்கள் கையில் இருப்பதில்லை; அது உங்கள் சிந்தனையிலும், சொல்லிலும், செயலிலும் வெளிப்படத் தொடங்கும்.
திருமந்திரத்தைப் படித்தவர்கள் பலர் இருக்கலாம்.
திருமந்திரத்தை வாழ்ந்தவர்கள் சிலரே.
அந்த அரிய சாதகர்களின் வரிசையில் நீங்கள் இணைவதற்கான அழைப்பே திருமந்திர எழுத்துச் சாதனை.
நீங்களும் இந்த அருள் யாத்திரையில் இணைந்து,
ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு மந்திரம்,
ஒவ்வொரு மந்திரத்திலும் ஒரு புதிய விழிப்பு,
ஒவ்வொரு விழிப்பிலும் சிவத்தை நோக்கிய ஒரு புதிய படி எடுத்து வையுங்கள்.
வாருங்கள்!
திருமந்திரத்தை வெறும் வாசிப்பதிலிருந்து, அதை வாழும் ஆன்மிகப் பயணத்திற்கு ஒன்றாக முன்னேறுவோம்.
திருமந்திர அரண்மனை – உலகளாவிய திருமந்திர குருகுலம்
திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையில் இணைந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள், கீழ்வரும் விண்ணப்படிவத்தை நிரப்பி திருமந்திர அரண்மனை திருமூலர் குருகுலத்தில் இணையுங்கள்.
📝 விண்ணப்படிவம் →
திருமூலர் படிக்கட்டு - 179
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஎழுபத்தொன்பதாவது படிக்கட்டில் (179) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
ஆண்டு பலவுங் கழிந்தன வப்பனைப்
பூண்டுகொண் டாரும் புகுந்தறி வாரில்லை
நீண்டன காலங்க ளீண்டு கொடுக்கினுந்
தூண்டு விளக்கின் சுடரறி யார்களே. (179)
சந்தி பிரித்த வடிவம்
ஆண்டு பலவும் கழிந்தன; அப்பனைப்
பூண்டு கொண்டாரும் புகுந்து அறிவார் இல்லை;
நீண்டன காலங்கள் ஈண்டு கொடுக்கினும்,
தூண்டு விளக்கின் சுடர் அறிவார்களே?
பாடல் 179 — யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை
காலம் நீளுவதால் ஞானம் வராது; காலத்திற்கு சிவநோக்கு அளிக்க வேண்டும்
ஆண்டு பலவுங் கழிந்தன வப்பனைப்
பூண்டுகொண் டாரும் புகுந்தறி வாரில்லை
நீண்டன காலங்க ளீண்டு கொடுக்கினுந்
தூண்டு விளக்கின் சுடரறி யார்களே. (179)
178-ஆம் பாடலில் திருமூலர்:
காலம் நகர்வதை மனிதன் கண்டும் தேறவில்லை
என்று கூறினார்.
179-ல் அவர் அதைவிடக் கடுமையான கேள்விக்குச் செல்கிறார்:
காலம் நகர்கிறது என்று உணராதபடியே பல ஆண்டுகள் உண்மையில் கழிந்துவிட்டன; அவற்றில் நீ எதை அறிந்தாய்?
இதனால் இளமை நிலையாமை இப்போது உடல் பருவத்தைப் பற்றிய சிந்தனையிலிருந்து வாழ்நாளின் ஆன்மிகப் பயன்பாடு பற்றிய விசாரணையாக மாறுகிறது.
ஆண்டுகள் கூடுகின்றனவா, கழிகின்றனவா?
நாம் பொதுவாக:
“எனக்கு இன்னொரு வயது கூடியது”
என்று சொல்கிறோம்.
திருமூலர்:
“ஆண்டு பலவும் கழிந்தன”
என்கிறார்.
இரண்டு பார்வைகளுக்கும் ஆழமான வேறுபாடு உள்ளது.
ஒரு பார்வை:
வயதைச் சேர்க்கிறது.
மற்றொன்று:
வாழ்நாள் செலவாகிறது என்பதை உணர்த்துகிறது.
அதாவது:
வயது கூடுவது = வாழ்நாள் மீதமிருப்பது கூடுவது அல்ல.
ஆண்டுகள் அதிகரிக்கின்றன என்று தோன்றினாலும், வாழ்ந்துவிட்ட காலம் மீண்டும் நமக்கு கிடைப்பதில்லை.
இதுவே 179-ன் முதல் காலவியல் விழிப்பு.
“அப்பனைப் பூண்டு” — ஆன்மிகம் ஒரு விருப்பமா, வாழ்வின் நோக்கமா?
திருமூலர்:
அப்பனை நினைத்தவர்கள்
என்று மட்டும் கூறவில்லை.
அவர்:
“அப்பனைப் பூண்டு கொண்டார்”
என்று கூறுகிறார்.
பூண்டு கொள் என்பதில்:
ஏற்றுக்கொள்,
மேற்கொள்,
கடமையாகக் கொள்
என்ற வலிமை உள்ளது.
இதனால் இறைதேடல்:
நேரம் கிடைத்தால் செய்யப்படும் பொழுதுபோக்கு
அல்ல.
அது:
வாழ்க்கையின் மையப் பணியாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வேண்டியது.
சிவயோகியின் அடிப்படை மாற்றம் இதுவே:
“எனக்கும் ஆன்மிகத்தில் ஆர்வம் உள்ளது”
என்பதிலிருந்து:
“சிவனை அறிதல் என் வாழ்வின் பணிகளில் ஒன்று அல்ல; என் வாழ்வின் ஆழ்ந்த நோக்கம்”
என்ற நிலைக்கு நகர்தல்.
“புகுந்தறிதல்” — வெளியில் அறிதல் அல்ல
ஒருவர் சிவனைப் பற்றி:
நூல்களில் படிக்கலாம்,
உரைகள் கேட்கலாம்,
பெயர்களை அறியலாம்,
பூஜை செய்யலாம்.
ஆனால் திருமூலர் பயன்படுத்தும் சொல்:
“புகுந்தறி.”
இதில்:
ஆழ்ந்து செல்
மற்றும்
அறி
என்ற இரண்டு இயக்கங்கள் உள்ளன.
இதனால்:
சிவனைப் பற்றிய தகவல்
மற்றும்
சிவனை நோக்கிய அனுபவ ஞான முயற்சி
இரண்டிற்கும் வேறுபாடு உருவாகிறது.
இறையைப் பற்றித் தெரிந்திருத்தல் ≠ இறையை அறிதல்.
இதுதான் 179-ன் ஆன்மிகக் கூர்மை.
காலத்தை விட நோக்கமே முக்கியம்
பாடலின் மூன்றாம் அடி மிக ஆழமான உண்மையை நிறுவுகிறது.
ஒரு மனிதன்:
“இப்போது முடியவில்லை; இன்னும் காலம் கிடைத்தால் சாதிப்பேன்”
என்று நினைக்கலாம்.
திருமூலர் அந்த நம்பிக்கையையே சோதிக்கிறார்.
ஏற்கனவே:
பல ஆண்டுகள் கிடைத்தன.
அவற்றில் இறைநோக்கு உருவாகவில்லை என்றால்:
மேலும் பத்து ஆண்டுகள் கிடைத்தால் தானாக உருவாகுமா?
அதனால்:
காலக் குறைவு மட்டுமே பிரச்சினையல்ல; திசையற்ற காலமே பிரச்சினை.
அதிக காலம் ≠ அதிக ஞானம்
இப்பாடலின் மிக முக்கியமான சமன்பாடு:
வாழ்நாள் நீளம் ≠ ஞானத்தின் ஆழம்.
ஒருவர்:
எண்பது ஆண்டுகள் வாழலாம்.
மற்றொருவர்:
குறைந்த ஆண்டுகள் வாழலாம்.
ஆன்மிகப் பார்வையில் கேள்வி:
எத்தனை ஆண்டுகள் கிடைத்தன?
என்பதல்ல.
மாறாக:
கிடைத்த ஆண்டுகள் எந்தத் திசையில் பயன்படுத்தப்பட்டன?
என்பது.
இதனால் திருமூலர்:
வாழ்நாளின் அளவிலிருந்து
வாழ்நாளின் தரத்திற்குச்
சிந்தனையை மாற்றுகிறார்.
சைவசித்தாந்தப் பார்வை — காலம் மட்டும் பாசத்தை நீக்காது
சைவசித்தாந்தத்தின் அடிப்படையில் உயிர்:
அநாதியாக ஆணவம் முதலிய மலங்களால் மறைக்கப்பட்ட அறிவுடையது.
காலம் செல்லுதல் மட்டும்:
அந்த மறைப்பை ஞானமாக மாற்றுவதில்லை.
வயதாகிவிட்டதால் மட்டும்:
ஆணவம் அழிவதில்லை.
முதுமை வந்ததால் மட்டும்:
சிவஞானம் தோன்றுவதில்லை.
இதனால்:
காலம் ஒரு வாய்ப்பு; ஞானத்தின் காரணம் அல்ல.
சிவநோக்கு, அருள், குரு உபதேசம், ஞானம், சாதனை ஆகியவற்றோடு காலம் இணைந்தால்தான் அது ஆன்மிகப் பயனுடையதாகிறது.
இளமை நிலையாமையின் புதிய திருப்பம்
178 சொல்லியது:
இளமை நகர்கிறது.
179 சொல்லுவது:
அந்த நகரும் காலத்தை என்ன செய்கிறாய்?
இதனால் அதிகாரம்:
நிலையாமையை அறிதல்
என்ற நிலையிலிருந்து:
நிலையற்ற காலத்தை எதற்காகப் பயன்படுத்த வேண்டும்?
என்ற நிலைக்குச் செல்கிறது.
அதன் பதில்:
அப்பனை அறிதல்.
“தூண்டு விளக்கின் சுடர்” — மறைந்தவன் அல்ல, காணாத மனம்
பாடலின் இறுதியில் சிவனை:
தூண்டு விளக்கின் சுடர்
என்று திருமூலர் காட்டுகிறார்.
இது மிகப் பொருத்தமான உருவகம்.
திரி நன்றாகத் தூண்டப்பட்ட விளக்கின் சுடர்:
தெளிவானது,
பிரகாசமானது,
காணத்தக்கது.
அப்படியானால் பிரச்சினை:
சுடர் இல்லாதது அல்ல.
பிரச்சினை:
அதை அறியும் மனநோக்கு இல்லாதது.
இங்கு 178-இன் விழியிலா மாந்தர் என்ற கருத்து மேலும் ஆழமாகிறது.
178:
வெளிப்படையான மாற்றத்தைப் பார்த்தும் தேறவில்லை.
179:
பேரொளி முன் இருந்தும் அதை அறியவில்லை.
இதனால் உண்மையான இருள்:
வெளியில் இல்லாமல்
உணர்வில் இருக்கிறது.
சிவன் “அப்பன்” என்றும் “சுடர்” என்றும்
பாடலின் தொடக்கமும் முடிவும் கவனிக்கத்தக்கவை.
முதல் பகுதியில்:
அப்பன்
இறுதியில்:
சுடர்
ஒரே சிவன் இரு வடிவங்களில் மொழியிடப்படுகிறார்.
அப்பன்
உயிருடனான உறவு.
சுடர்
அறிவை வெளிப்படுத்தும் பேரொளி.
இதனால் சிவனை:
வெறும் அப்பாற்பட்ட பரம்பொருளாக மட்டும் அல்ல,
உயிருக்கு நெருக்கமான ஆதாரமாகவும், அறியாமையை நீக்கும் ஒளியாகவும்
பாடல் அமைக்கிறது.
சிவயோகப் பார்வை — காலத்தை சாதனையாக மாற்றுதல்
சிவயோகத்தில்:
காலம் கழிவதை நிறுத்த முடியாது.
ஆனால்:
காலத்தின் பயன்பாட்டை மாற்ற முடியும்.
ஒரு மணி நேரம்:
சாதாரண காலமாக இருக்கலாம்.
அதே ஒரு மணி நேரம்:
ஜபம்,
தியானம்,
சாஸ்திரப் பயிற்சி,
குரு உபதேச மனனம்
ஆக மாறலாம்.
காலம் ஒன்றே.
ஆனால்:
அதன் திசை மாறுகிறது.
இதுவே 179-ன் சிவயோகப் பயன்பாடு.
ஆகமப் பார்வை — அனுஷ்டானமே காலத்திற்கு வடிவம் தருகிறது
ஆகம மரபில்:
பூஜை,
ஜபம்,
தியானம்,
நியமம்,
குரு வழிபாடு
காலத்திற்கு ஒழுங்கு தருகின்றன.
அனுஷ்டானம் என்பது:
காலத்தை வெறும் நாட்களாகக் கழிய விடாமல்,
இறைநோக்கிய ஒழுங்காக மாற்றுவது.
எனவே:
சாதனைக்கு நேரம் கிடைக்க வேண்டும்
என்பதைவிட:
நேரத்திற்கு சாதனை வடிவம் கொடுக்க வேண்டும்.
தந்திரப் பார்வை — காலம் சக்தியாகிறது
தாந்திரிக வாழ்வில் காலம்:
வெறும் வெளிப்புற அளவீடு அல்ல;
சாதகனின்:
மனம்,
உயிர்சக்தி,
நோக்கம்,
மந்திரப் பயிற்சி
இவற்றுடன் இணைந்தால் சாதனையின் தளமாகிறது.
ஆனால் இப்பாடலை குறிப்பிட்ட சக்கரம், நாடி அல்லது குண்டலினியுடன் இணைக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.
இங்கு பாதுகாப்பான தாந்திரிக வாசிப்பு:
கிடைத்த காலத்தை சிதறிய சக்தியாக விடாமல், இறைநோக்கிய ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட சக்தியாக மாற்றுதல்.
முதுமை தானாக ஞானம் தராது
179 மிகவும் முக்கியமான ஒரு பொதுமயக்கத்தைக் களைக்கிறது:
“வயதாகும்போது இயல்பாக ஆன்மிகம் வரும்.”
திருமூலரின் வாதம் அதற்கு எதிராக நிற்கிறது.
ஏனெனில்:
ஆண்டுகள் பல கடந்தும்
புகுந்தறிவார் இல்லை.
அதனால்:
முதுமை = ஞானம்
என்பது தானாக உண்மையல்ல.
சரியான உறவு:
அனுபவம் + மனனம் + சாதனை + அருள்
→ ஞானப் பக்குவம்.
வயது மட்டும்:
கால அளவு.
ஆன்மிக வாழ்க்கையில் “ஒருநாள்” என்ற மயக்கம்
179-ன் மிகப் பெரிய சிவயோக எச்சரிக்கை:
“ஒருநாள் தீவிரமாக சாதிப்பேன்.”
ஏனெனில்:
நேற்றும் ஒருநாள் இருந்தது.
இன்றும் ஒருநாள்.
நாளையும் கிடைத்தால் அது மீண்டும் ஒருநாள்.
ஆனால்:
“ஒருநாள்” சாதனை ஆரம்பிக்காது; தீர்மானமே ஆரம்பிக்கிறது.
இதனால்:
காலம் வேண்டும்
என்ற சாதகரின் கோரிக்கையை:
நோக்கம் வேண்டும்
என்ற இடத்திற்கு திருமூலர் மாற்றுகிறார்.
178 → 179 — ஆழமான கருத்தோட்டம்
178:
காலம் செல்கிறது என்பதைத் தேறு.
179:
தேறிய பின் காலத்தை அப்பனை அறிய பயன்படுத்து.
இதனால்:
கால விழிப்பு
↓
வாழ்நாள் மதிப்பு
↓
ஆன்மிக நோக்கம்
↓
அப்பனைப் பூண்டு கொள்தல்
↓
புகுந்தறிதல்
↓
சிவசுடரை உணர்தல்
என்ற சாதனை இயக்கம் உருவாகிறது.
ஒருங்கிணைந்த ஞானம்
179-ஆம் பாடலில் திருமூலர் வாழ்நாள் குறுகியது என்று மட்டும் கூறவில்லை.
அவர் இன்னும் ஆழமாக:
வாழ்நாள் நீண்டிருந்தாலும், திசையில்லாத காலம் ஞானத்தை உருவாக்காது
என்று கூறுகிறார்.
ஆண்டுகள்:
தானாக ஞானமாக மாறுவதில்லை.
வயது:
தானாக பக்குவமாக மாறுவதில்லை.
அனுபவம்:
தானாக சிவஅறிவாக மாறுவதில்லை.
அவற்றை மாற்றுவது:
அப்பனை அறிய வேண்டும் என்ற நோக்கம், அதற்குள் புகும் முயற்சி, இறையை நோக்கிய சாதனை.
இதனால் இளமை நிலையாமையின் இரண்டாவது பாடம்:
காலம் குறைகிறது என்பதால் மட்டும் சாதி அல்ல; கிடைத்த காலத்தின் உண்மையான பயன் சிவஅறிவாக வேண்டும் என்பதால் சாதி.
ஞானச் சூத்திரம்
ஆண்டுகள் கிடைத்தன
↓
ஆண்டுகள் கழிந்தன
↓
காலம் மட்டும் ஞானம் தரவில்லை
↓
அப்பனைப் பூண்டு கொள்ளுதல்
↓
புகுந்தறியும் முயற்சி
↓
சிவசுடரை உணர்தல்
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
179-ல் திருமூலர் “வாழ்க்கை குறுகியது” என்று மட்டும் சொல்லவில்லை; “வாழ்க்கை நீண்டிருந்தாலும் அது எதற்காகப் பயன்படுத்தப்பட்டது?” என்று கேட்கிறார். காலம் மனிதனை முதிரச் செய்யலாம்; ஆனால் தானாக ஞானியாக்காது. ஆண்டுகளை சிவஅறிவாக மாற்றுவது காலத்தின் வேலை அல்ல — அப்பனை வாழ்வின் நோக்கமாகப் பூண்டு, அவனைப் புகுந்தறியும் சாதகரின் முயற்சியே அதனைச் செய்கிறது. ஆகவே நீண்ட வாழ்நாளை வேண்டுவதற்கு முன், கிடைத்த வாழ்நாளுக்கு சிவநோக்கு கொடுப்பதே இப்பாடலின் ஆழமான சிவயோக உபதேசம்.
பாடல் 179 — தர்க்கக் கட்டமைப்பு
காலம் கழிவதிலிருந்து காலத்தின் பயனை விசாரிக்கும் நிலைக்கு
ஆண்டு பலவுங் கழிந்தன வப்பனைப்
பூண்டுகொண் டாரும் புகுந்தறி வாரில்லை
நீண்டன காலங்க ளீண்டு கொடுக்கினுந்
தூண்டு விளக்கின் சுடரறி யார்களே. (179)
179-ஆம் பாடலின் மையத் தர்க்கம்:
காலம் கடந்தது → காலம் நீட்டிக்கப்படலாம் → ஆனால் நோக்கம் மாறாவிட்டால் ஞானம் வராது → ஆகவே காலத்தின் அளவை விட அதன் திசை முக்கியம்.
இதுவே 179-ன் முழு அமைப்பு.
1. 178 → 179 : “காலம் செல்கிறது” என்பதிலிருந்து “நீ என்ன செய்தாய்?” என்பதற்கு
178 கூறியது:
காலம் நகர்கிறது; இளமை நிலைக்காது.
179 அதற்குப் பிறகு கேட்கிறது:
அந்த நகர்ந்த காலத்தில் நீ எதை மேற்கொண்டாய்?
இதனால்:
178 — காலநகர்வை உணர்த்துகிறது.
179 — காலப்பயனை விசாரிக்கிறது.
அல்லது இன்னும் செறிவாக:
178: நேரம் செல்கிறது.
179: செல்கின்ற நேரம் எதற்காக செல்கிறது?
2. முதல் அடி — “ஆண்டு பலவும் கழிந்தன”
இது வெறும் காலக் குறிப்பல்ல.
இங்கு திருமூலர்:
வயது கூடியது
என்று சொல்லவில்லை.
அவர்:
ஆண்டுகள் கழிந்தன
என்று சொல்கிறார்.
இந்த மொழி:
சேர்க்கை உணர்வை
செலவு உணர்வாக
மாற்றுகிறது.
அதனால் முதல் தர்க்கம்:
வாழ்நாள் ஒரு சேர்க்கை அல்ல; தொடர்ந்து செலவாகும் வளம்.
3. “கழிந்தன” — திரும்பாத தன்மையின் வினை
கழிந்தன என்ற ஒரு சொல்:
காலத்தின் மீளாமையைத் தர்க்க ரீதியாக நிறுவுகிறது.
கழிந்தது:
மீண்டும் நிகழ்காலமாக வராது.
இதனால்:
காலம் அளவிடப்படும் ஒன்றாக மட்டும் அல்ல;
இழப்புக்குட்படும் வளமாகவும்
மாறுகிறது.
4. இரண்டாம் அடி — காலம் இருந்தும் இறைநோக்கம் உருவாகவில்லை
அப்பனைப் பூண்டுகொண்டாரும் புகுந்தறிவாரில்லை
இங்கு முதல் அடியின் விளைவு வருகிறது.
பல ஆண்டுகள் கிடைத்தன.
ஆனால்:
சிவனை அறிதலை வாழ்வின் பணியாக ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.
இதனால்:
காலம் இருப்பது ≠ நோக்கம் இருப்பது.
இது 179-ன் முதல் பெரிய பிரித்தறிதல்.
5. “பூண்டு கொள்” → “புகுந்தறி” : இரு நிலை அமைப்பு
திருமூலர் இரண்டு படிகளை வைக்கிறார்:
பூண்டு கொள்
ஒரு நோக்கை ஏற்றுக்கொள்.
புகுந்தறி
அதற்குள் ஆழ்ந்து சென்று அறி.
இதனால் தர்க்கம்:
தீர்மானம் → முயற்சி → அறிவு
என்று நகர்கிறது.
இதுவே ஆன்மிக முன்னேற்றத்தின் அமைப்பு.
காலம் மட்டும்:
இந்த மூன்று படிகளையும் தானாக உருவாக்காது.
6. ஆன்மிக ஆர்வம் போதாது
ஒருவர்:
இறைவன் இருக்கிறான் என்று நம்பலாம்.
அவரைப் பற்றி:
படிக்கலாம்.
ஆனால்:
வாழ்க்கையின் மைய நோக்கமாக ஏற்காமல்
ஆழ்ந்து அறிய முயலாமல் இருந்தால்
அது:
தகவல் மட்டுமே.
இதனால்:
அறிதல் முன் மேற்கொள்ளல் தேவை.
இதுவே பூண்டு கொள் மற்றும் புகுந்தறி இணைப்பின் தர்க்கம்.
7. மூன்றாம் அடி — “மேலும் காலம் கிடைத்தால்?” என்ற மனித வாதத்துக்குப் பதில்
மனிதன் இங்கே ஒரு எதிர்வாதம் சொல்லலாம்:
“இப்போது நேரம் போய்விட்டது; இன்னும் காலம் கிடைத்தால் முயல்கிறேன்.”
திருமூலர் மூன்றாம் அடியில் அதையே சோதிக்கிறார்:
காலம் மேலும் கொடுக்கப்பட்டாலும்?
இதன் தர்க்க வலி:
பிரச்சினை காலக் குறைவு என்றால், கூடுதல் காலம் தீர்வாக இருக்க வேண்டும்.
ஆனால் பாடல் சொல்வது:
கூடுதல் காலமும் போதாது.
ஏன்?
நோக்கம் மாறாவிட்டால்.
8. அதனால் முக்கியமான சமன்பாடு
அதிக நேரம் ≠ அதிக ஞானம்.
இது 179-ன் மிக முக்கியமான தர்க்க முடிவு.
ஒரு மனிதனுக்கு:
நீண்ட வாழ்நாள் இருக்கலாம்.
ஆனால்:
சிவநோக்கு இல்லையெனில்
அந்த நீளம்:
ஆன்மிக ஆழமாக மாறாது.
இதனால்:
வாழ்நாள் நீளம்
மற்றும்
வாழ்நாள் அர்த்தம்
இரண்டும் வேறுபடுத்தப்படுகின்றன.
9. “காலம்” மற்றும் “ஞானம்” இடையே தானியங்கும் உறவு இல்லை
பாடல் மறைமுகமாக உடைக்கும் தவறான நம்பிக்கை:
வயது அதிகம்
= அனுபவம் அதிகம்
= ஞானம் அதிகம்.
திருமூலர் இந்தத் தொடர் கட்டாயமல்ல என்று காட்டுகிறார்.
சரியான அமைப்பு:
காலம்
→ பக்குவம்.
இதில்:
காலம் மட்டும் இருந்தால் போதாது.
10. நான்காம் அடி — தீர்வு “சுடர்”
பாடலின் இறுதியில்:
தூண்டு விளக்கின் சுடர்
என்ற உருவகம் வருகிறது.
முன் அடிகளில்:
காலம்
முயற்சி
அறிதல்
பற்றி பேசப்பட்டது.
இறுதியில்:
அறிய வேண்டியது யார்?
என்ற கேள்விக்கு பதில்:
சுடர்.
இதனால் தர்க்கம் வெளிப்புற காலத்திலிருந்து:
உள்ளார்ந்த இறைஅறிவின் இலக்கை நோக்கி
மாற்றப்படுகிறது.
11. “அப்பன்” → “சுடர்” : ஒரே இறைவனின் இரண்டு தர்க்கப் பணிகள்
பாடலின் தொடக்கத்தில்:
அப்பன்
முடிவில்:
சுடர்
இரண்டு சொற்களும் ஒரே சிவனைச் சுட்டினாலும், அவற்றின் தர்க்கப் பணி வேறுபட்டது.
அப்பன்
தொடர்பின் மொழி.
சுடர்
அறிவின் மொழி.
இதனால்:
அவனை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும்
மற்றும்
அவனை அறிய வேண்டும்
என்ற இரு இயக்கங்களும் ஒரே பாடலில் இணைகின்றன.
12. “சுடர்” ஏன் முக்கியமான முடிப்பு?
மனிதன் அறியவில்லை.
ஆனால்:
அறிய வேண்டியது மறைந்ததா?
தூண்டு விளக்கின் சுடர் என்ற உவமை:
இல்லை
என்று சொல்கிறது.
சுடர்:
பிரகாசிக்கிறது.
அதனால் பிரச்சினை:
ஒளி இல்லாமை அல்ல;
அதை அறியும் நோக்கமின்மை.
இதனால் 178-ன்:
விழியிலா மாந்தர்
என்ற கருத்து 179-ல்:
சுடர் இருந்தும் அறியாதவர்
என்று ஆழமாகிறது.
13. 178 மற்றும் 179 — இரு வகை அறியாமை
178
மாற்றத்தைப் பார்த்தும் அதன் பொருளைத் தேறவில்லை.
179
காலம் கடந்தும் சிவனை அறிய முயலவில்லை.
இதனால்:
கண்டறியாமை
↓
முயற்சியின்மை
↓
இறைஅறிவின்மை
என்ற தொடர் உருவாகிறது.
14. இளமை நிலையாமை அதிகாரத்தில் 179-ன் இடம்
178 அதிகாரத்தின் முதல் அடித்தளம்:
காலம் நகர்கிறது.
179 இரண்டாவது அடித்தளம்:
நகரும் காலத்தை நோக்கமுடன் பயன்படுத்த வேண்டும்.
இதனால் இளமை நிலையாமை:
உடல் மாற்றத்தைப் பற்றி மட்டும் பேசும் அதிகாரமாக இல்லாமல்,
வாழ்நாளைச் சிவநோக்கி பயன்படுத்த வேண்டிய அதிகாரமாக
மாறுகிறது.
15. நான்கு அடிகளின் தர்க்கப்பணி
முதல் அடி — கடந்த உண்மை
ஆண்டுகள் ஏற்கனவே கழிந்தன.
இரண்டாம் அடி — பயன்படுத்தப்படாத வாய்ப்பு
சிவனை அறிதலை வாழ்வின் கடமையாக மேற்கொள்ளவில்லை.
மூன்றாம் அடி — எதிர்வாதம் மறுப்பு
மேலும் காலம் கிடைத்தாலும் காலம் மட்டும் மாற்றத்தை உருவாக்காது.
நான்காம் அடி — இறுதி இலக்கு
பேரொளியாகிய சிவனை அறிதலே காலத்தின் ஆன்மிகப் பயன்.
முழுத் தர்க்க வரைபடம்
ஆண்டுகள் கிடைத்தன
↓
ஆண்டுகள் கழிந்தன
↓
காலம் தானாக ஞானமாகவில்லை
↓
அப்பனைப் பூண்டு கொள்ளவில்லை
↓
புகுந்தறியும் முயற்சி இல்லை
↓
மேலும் காலம் கிடைத்தாலும் நிலை மாறாது
↓
காலத்தின் அளவு தீர்வு அல்ல
↓
காலத்தின் திசைதான் தீர்வு
↓
சுடரை அறிதல்
178 → 179 → அடுத்த கட்டம்
178:
காலத்தைப் பார்.
179:
காலத்தின் பயனை விசாரி.
இதிலிருந்து அடுத்த இயல்பான முன்னேற்றம்:
காலத்தை எவ்வாறு வாழ வேண்டும்?
என்ற நிலைக்கு அதிகாரம் நகரத் தயாராகிறது.
தர்க்க இடம்
179-ஆம் பாடல் இளமை நிலையாமை அதிகாரத்தில் ஒரு மிக முக்கியமான மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது. 178 காலம் நகர்கிறது என்பதை கண்கூடாக நிறுவியபின், 179 “நகர்ந்த காலத்தில் என்ன சாதிக்கப்பட்டது?” என்று கேட்கிறது. பல ஆண்டுகள் கழிவது தானாக ஞானத்தை உருவாக்காது; மேலும் காலம் கிடைத்தாலும் நோக்கம் மாறாவிட்டால் அதுவும் பயனற்றதாகலாம். எனவே திருமூலர் வாழ்நாளின் அளவைப் பற்றி அல்ல, அதன் திசையைப் பற்றி விசாரிக்கிறார். அப்பனைப் பூண்டு என்பதில் நோக்கம், புகுந்தறி என்பதில் முயற்சி, தூண்டு விளக்கின் சுடர் என்பதில் அறிய வேண்டிய இறுதி இலக்கு நிறுவப்படுகிறது. இதனால் 179-ன் தர்க்க முடிவு: காலம் நீளுவது முக்கியமல்ல; காலம் சிவஅறிவை நோக்கி அமைக்கப்படுகிறதா என்பதே முக்கியம்.
நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி
178 “காலம் செல்கிறது” என்று காட்டியது; 179 “அந்தக் காலம் எதற்காக செல்கிறது?” என்று கேட்கிறது. ஆண்டுகள் கழிவது இயற்கை; அவை ஞானமாக மாறுவது இயற்கையாக நடக்காது. காலத்தை நோக்கம், முயற்சி, சிவஅறிதல் ஆகியவற்றுடன் இணைத்தால்தான் அது ஆன்மிகப் பயனாகிறது. எனவே 179-ன் மையத் தர்க்கம்: நீண்ட வாழ்நாளை விட, சிவநோக்குடைய வாழ்நாளே மதிப்புடையது.
பாடல் 179 — சாதனை வாழ்வியல்
காலம் கிடைப்பதல்ல முக்கியம்; காலத்திற்கு சிவநோக்கு கொடுப்பதே முக்கியம்
ஆண்டு பலவுங் கழிந்தன வப்பனைப்
பூண்டுகொண் டாரும் புகுந்தறி வாரில்லை
நீண்டன காலங்க ளீண்டு கொடுக்கினுந்
தூண்டு விளக்கின் சுடரறி யார்களே. (179)
179-ஆம் பாடலின் நடைமுறை உபதேசம்:
“எனக்கு இன்னும் நேரம் வேண்டும்” என்று சொல்லுவதற்கு முன், “எனக்குக் கிடைத்த நேரத்தை நான் எதற்காகப் பயன்படுத்தினேன்?” என்று கேள்.
இதுவே இப்பாடலின் சாதனைச் சோதனை.
1. வயது கூடுகிறது என்று மட்டும் நினைக்காதே; காலம் கழிகிறது என்று உணர்
நாம் பொதுவாக:
“எனக்கு இன்னொரு வயது கூடியது”
என்று சொல்கிறோம்.
ஆனால் சாதகரின் பார்வை:
“என் வாழ்நாளிலிருந்து இன்னொரு ஆண்டு கழிந்தது.”
இந்த மாற்றம் மனச்சோர்வை உருவாக்க அல்ல.
அது:
முன்னுரிமையைத் திருத்த.
ஒவ்வொரு பிறந்தநாளும்:
வயதின் கொண்டாட்டம் மட்டும் அல்ல;
வாழ்நாள் பயன்பாட்டின் மதிப்பீடும் ஆக வேண்டும்.
2. “நேரம் இல்லை” என்பதற்கு முன் “நோக்கம் தெளிவா?” என்று கேள்
சாதனையைத் தவிர்க்க மனிதன் அடிக்கடி சொல்லக்கூடிய காரணம்:
“நேரம் இல்லை.”
ஆனால் 179 கேட்கிறது:
பல ஆண்டுகள் இருந்தன; அவை எதற்காகச் சென்றன?
இதனால்:
நேரக் குறைவு எல்லா நேரமும் உண்மையான பிரச்சினை அல்ல.
பல வேளைகளில்:
நோக்கக் குறைவு, முன்னுரிமைக் குழப்பம், ஒழுங்கின்மை
தான் காரணமாக இருக்கலாம்.
3. ஆன்மிக ஆர்வத்தை வாழ்வின் ஒழுங்காக மாற்று
அப்பனைப் பூண்டு கொள் என்ற சொல்:
ஆர்வத்தை விட அதிகமானது.
ஒருவர்:
ஆன்மிகக் கட்டுரைகள் படிக்கலாம்,
உரைகள் கேட்கலாம்,
கோயில்களுக்கு செல்லலாம்.
ஆனால் அவை:
வாழ்க்கையின் மையத்துக்கு வராமல் இருக்கலாம்.
எனவே சாதகர்:
“ஆன்மிகத்தில் எனக்கு ஆர்வம் உள்ளது”
என்பதைத் தாண்டி:
“என் நாளில் இறைநோக்கிற்கு உறுதியான இடம் உண்டு”
என்ற நிலைக்குச் செல்ல வேண்டும்.
4. “புகுந்தறிதல்” — மேலோட்டத்தைத் தாண்டு
சாதனை வாழ்வில் மிகப் பெரிய அபாயம்:
மேலோட்டமான அறிதல்.
நூலைப் படித்தல் மட்டும் போதாது.
மந்திரத்தை அறிதல் மட்டும் போதாது.
குருவின் உபதேசத்தை கேட்டல் மட்டும் போதாது.
அவற்றில்:
புகுந்து,
மனனம் செய்து,
நடைமுறையில் வைத்து,
அனுபவத்தில் சோதித்தல்
தேவை.
இதுவே:
தகவலிலிருந்து ஞானத்திற்குச் செல்லும் நடைமுறை.
5. தினசரி குறைந்தபட்ச இறைநேரம் இருக்க வேண்டும்
“நேரம் கிடைத்தால் சாதிப்பேன்” என்ற முறைக்கு மாற்றாக:
தினசரி நிரந்தர நேரம் வேண்டும்.
அது:
ஜபம்,
தியானம்,
திருமந்திரப் பயிற்சி,
மௌனம்,
குரு உபதேச மனனம்
எதுவாக இருந்தாலும்:
தொடர்ச்சி
முக்கியம்.
கொள்கை:
நேரம் மீந்தால் சாதனை அல்ல;
சாதனைக்குப் பிறகு மற்றவை.
6. நீண்ட சாதனை நேரம் விட நிலையான சாதனை நேரம் முக்கியம்
ஒரு நாள்:
இரண்டு மணி நேரம் செய்து,
அடுத்த பத்து நாட்கள்:
ஒன்றுமில்லாமல் இருப்பதைவிட,
தினமும்:
சிறிய அளவு நிலையான சாதனை
மேன்மை.
ஏனெனில்:
பூண்டு கொள்
என்பது தொடர்ச்சியான ஏற்றுக்கொள்ளலைக் குறிக்கிறது.
அதனால்:
தீவிரம் மட்டும் அல்ல; நிலைத்தன்மையும் சாதனை.
7. “மேலும் காலம் கிடைத்தால் செய்வேன்” என்ற மயக்கத்தை உடை
ஒருவர் நினைக்கலாம்:
பணி குறைந்த பின்,
பிள்ளைகள் வளர்ந்த பின்,
ஓய்வு பெற்ற பின்,
பொறுப்புகள் குறைந்த பின்
சாதிப்பேன்.
179-ன் கேள்வி:
ஏற்கனவே சென்ற ஆண்டுகள் இதே வாக்குறுதியில்தானா சென்றன?
அப்படியானால்:
மேலும் காலம் கிடைத்தாலும் பழைய முறை தொடரலாம்.
எனவே மாற்ற வேண்டியது:
காலத்தின் அளவு அல்ல;
வாழ்க்கையின் ஒழுங்கு.
8. நேரம் தானாக ஞானமாக மாறாது
வயது:
தானாக ஞானம் தராது.
அனுபவம்:
தானாக பக்குவம் தராது.
துன்பம்:
தானாக விவேகம் தராது.
அவை அனைத்தும்:
மனனம் செய்யப்பட வேண்டும்.
அதனால் ஒரு சாதகர் ஒவ்வொரு முக்கிய அனுபவத்திற்குப் பின் கேட்கலாம்:
“இதிலிருந்து என்ன கற்றேன்?”
“என் பற்றில் என்ன மாறியது?”
“என் இறைநோக்கில் என்ன ஆழமானது?”
இதுவே:
அனுபவத்தை ஞானமாக மாற்றும் செயல்.
9. வருட மதிப்பீடு செய்யுங்கள்
179-ன் நவீன நடைமுறைப் பயன்பாடாக:
ஒவ்வொரு ஆண்டின் முடிவிலும் அல்லது பிறந்தநாளிலும்:
என்ன கற்றேன்?
என்ன சாதித்தேன்?
எதைத் தொடர்ந்து ஒத்திவைத்தேன்?
என் ஜபம் வளர்ந்ததா?
என் மனம் தெளிந்ததா?
என் வாழ்க்கை சிவநோக்கிற்கு நெருக்கமானதா?
என்று சுயமதிப்பீடு செய்யலாம்.
இதனால்:
ஆண்டுகள் வெறும் எண்ணாக இல்லாமல்
ஆன்மிக அளவுகோலாக
மாறுகின்றன.
10. “அப்பனைப் பூண்டு” — ஒரு தனிப்பட்ட சங்கல்பம் தேவை
ஒவ்வொரு சாதகருக்கும் தெளிவான சங்கல்பம் இருக்க வேண்டும்.
உதாரணமாக:
“என் வாழ்க்கையில் சிவநினைவை தினசரி மையமாக வைத்திருப்பேன்.”
அல்லது:
“எனக்குக் கிடைத்த காலத்தை குரு உபதேசம், சாதனை, ஞானக் கற்றல் ஆகியவற்றில் ஒழுங்காகப் பயன்படுத்துவேன்.”
சங்கல்பம்:
நேரத்தை திசையற்ற ஓட்டமாக விடாமல்
நோக்கமுள்ள பயணமாக மாற்றுகிறது.
11. “சுடர்” — வாழ்க்கையின் உள்ளார்ந்த திசைகாட்டி
தூண்டு விளக்கின் சுடர் என்பதைக் சாதனை வாழ்வில்:
தெளிவு
என்று நினைவூட்டலாகப் பயன்படுத்தலாம்.
ஒரு முடிவு எடுக்கும் முன்:
“இது என் மனத்தை இருளாக்குகிறதா, தெளிவாக்குகிறதா?”
“இது என்னை சிவநோக்கிற்கு நெருக்கமாக்குகிறதா, விலக்குகிறதா?”
என்று கேட்கலாம்.
இதனால்:
சுடர்
ஒரு கருத்து அல்ல;
வாழ்க்கைத் தேர்வுகளுக்கான உள்ளார்ந்த அளவுகோல்
ஆகிறது.
12. தொழில், குடும்பம், சாதனை — ஒன்றை ஒன்று எதிரியாக்க வேண்டாம்
179-ன் பொருள்:
எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு சாதனை செய்
என்று அல்ல.
மாறாக:
வாழ்வின் எந்தப் பகுதியும் சிவநோக்கிலிருந்து முற்றிலும் பிரிந்து போகாதிருக்க வேண்டும்.
தொழில்:
தர்மமாக இருக்கட்டும்.
குடும்பம்:
அன்பின் சாதனையாக இருக்கட்டும்.
செல்வம்:
பொறுப்பின் கருவியாக இருக்கட்டும்.
நேரம்:
இறைநோக்கிய ஒழுங்காக இருக்கட்டும்.
13. சமூக ஊடகம் மற்றும் நேரச் சிதறலை கவனிக்க வேண்டும்
179-ன் மிகத் தெளிவான நவீன பயன்பாடு:
கவனச் சிதறல்.
நாம் நேரத்தை:
இழப்பதில்லை மட்டும்;
சிதறடிக்கிறோம்.
சிறு நேரத் துண்டுகள்:
தொடர்ந்து திரை, தகவல், செய்திகள், ஒப்பீடு
என்ற திசையில் போனால்,
ஆண்டுகள்:
தெரியாமல் கழிகின்றன.
எனவே:
நேரம் சேமிப்பதற்கு முன் கவனத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும்.
14. “எனக்கு நேரம் வேண்டும்” என்பதிலிருந்து “நான் நேரம் ஒதுக்குகிறேன்” என்பதற்கு
சாதகரின் மொழி மாற வேண்டும்.
“சாதனைக்கு நேரம் கிடைக்கவில்லை”
என்பதிலிருந்து:
“சாதனைக்கு நான் நேரம் ஒதுக்கவில்லை”
என்று நேர்மையாகப் பார்க்க வேண்டும்.
இந்த மாற்றம்:
குற்ற உணர்வுக்காக அல்ல;
பொறுப்புணர்வுக்காக.
15. காலத்தை அளவிடாதே மட்டும் — அர்த்தப்படுத்து
கடிகாரம்:
எவ்வளவு நேரம் சென்றது என்பதைச் சொல்கிறது.
ஆனால் சாதனை:
அந்த நேரம் எதற்காகச் சென்றது என்பதை நிர்ணயிக்கிறது.
இதனால் 179-ன் நடைமுறை சாரம்:
காலத்தை கணக்கிடுவது வாழ்க்கை அல்ல; காலத்திற்கு அர்த்தம் கொடுப்பதே வாழ்க்கை.
தினசரி சுயவிசாரணை
ஒரு சாதகர் நாள் முடிவில் கேட்கலாம்:
இன்று என் நேரத்தின் சிறந்த பகுதி எதற்காகச் சென்றது?
நான் இன்று அப்பனை நோக்கி ஒரு படி நகர்ந்தேனா?
நான் அறிந்ததை ஆழ்ந்து வாழ்ந்தேனா, அல்லது தகவலாக மட்டும் வைத்தேனா?
நான் தொடர்ந்து ஒத்திவைக்கும் ஆன்மிகப் பணி எது?
இன்று என் மனத்தில் சுடர் அதிகரித்ததா, சிதறல் அதிகரித்ததா?
சாதனை மாற்றம்
காலம் கிடைத்தது
↓
காலம் கழிகிறது
↓
நேரத்தின் பயன்பாட்டை ஆய்வு செய்தல்
↓
அப்பனை வாழ்வின் நோக்கமாக ஏற்றுக்கொள்ளுதல்
↓
புகுந்தறியும் ஆழ்ந்த முயற்சி
↓
தினசரி ஒழுங்கு
↓
அனுபவத்தை ஞானமாக மாற்றுதல்
↓
சிவசுடரை நோக்கிய வாழ்க்கை
சாதனைச் சூத்திரம்
நேரம் வேண்டும் என்று காத்திருக்காதே — நேரம் ஒதுக்கு.
ஆர்வமாக மட்டும் இருக்காதே — பூண்டு கொள்.
தகவலை மட்டும் சேகரிக்காதே — புகுந்தறி.
வயது கூடுவதை மட்டும் கவனிக்காதே — ஞானம் ஆழமாவதைப் பார்.
காலம் நீளட்டும் என்று வேண்டுவதற்கு முன் — கிடைத்த காலத்திற்கு சிவநோக்கு கொடு.
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
179-ன் சாதனை “எனக்கு இன்னும் எத்தனை ஆண்டுகள் இருக்கின்றன?” என்று கணக்கிடுவது அல்ல; “எனக்குக் கிடைத்த ஆண்டுகள் என்னை எதற்காக மாற்றின?” என்று விசாரிப்பது. காலம் தானாக சாதனையாக மாறாது; அதை அப்பனை நோக்கி ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும். ஆர்வத்தை உறுதியாக மாற்றி, உறுதியை ஆழ்ந்த முயற்சியாக மாற்றி, முயற்சியை சிவஅறிவை நோக்கிய வாழ்வாக மாற்றுவதே இந்தப் பாடலின் சாதனை வாழ்வியல்.
பாடல் 179 — ஒரே பார்வையில் முழுச் சாரம்
காலத்தின் நீளத்திலிருந்து, காலத்தின் சிவநோக்கை நோக்கி
ஆண்டு பலவுங் கழிந்தன வப்பனைப்
பூண்டுகொண் டாரும் புகுந்தறி வாரில்லை
நீண்டன காலங்க ளீண்டு கொடுக்கினுந்
தூண்டு விளக்கின் சுடரறி யார்களே. (179)
179-ஆம் பாடலில் திருமூலர் இளமை நிலையாமையை வெறும் உடல் பருவ மாற்றமாகப் பார்க்கவில்லை. அவர் கேட்பது இன்னும் ஆழமானது:
பல ஆண்டுகள் வாழ்ந்தாய் — ஆனால் அந்த ஆண்டுகள் எதை நோக்கிச் சென்றன?
இதனால் பாடலின் மையம்:
வாழ்நாள் எவ்வளவு நீண்டது?
என்பதிலிருந்து
வாழ்நாள் எதற்காகப் பயன்படுத்தப்பட்டது?
என்ற கேள்விக்குச் செல்கிறது.
1. “ஆண்டு பலவும் கழிந்தன” — வயது சேரவில்லை; காலம் சென்றது
மனிதன் வழக்கமாக:
“எனக்கு இன்னொரு வயது கூடியது”
என்று நினைக்கிறான்.
திருமூலர்:
“ஆண்டு பலவும் கழிந்தன”
என்று சொல்கிறார்.
இதன் மூலம் பார்வை மாறுகிறது:
வயது — சேர்க்கை அல்ல;
வாழ்நாள் — செலவாகும் வளம்.
எனவே:
வயது அதிகரிப்பது வாழ்நாள் மீதமிருப்பது அதிகரிப்பதல்ல.
2. காலம் கிடைப்பது போதாது
ஒருவருக்கு:
நீண்ட வாழ்நாள் கிடைக்கலாம்.
ஆனால்:
நீண்ட வாழ்நாள் தானாக ஞானமாக மாறாது.
இதுவே பாடலின் மிக முக்கியமான உண்மை.
காலம் ஒரு வாய்ப்பு; ஞானம் அல்ல.
காலம்:
திசையற்றுப் போகலாம்.
அதே காலம்:
சாதனை,
ஞானம்,
இறைநினைவு
என்ற திசையில் அமைக்கப்படலாம்.
அதனால்:
காலத்தின் அளவை விட
காலத்தின் திசை முக்கியம்.
3. “அப்பனைப் பூண்டு” — இறைநோக்கை வாழ்வின் கடமையாக ஏற்றுக்கொள்
பூண்டு கொள் என்பது:
சாதாரண ஆர்வம் அல்ல.
அது:
மேற்கொள்,
உறுதியாக ஏற்று,
வாழ்வின் கடமையாகக் கொள்
என்ற வலிமை உடையது.
இதனால்:
சிவனைப் பற்றிய ஆர்வம் மட்டும் போதாது.
அதை:
வாழ்க்கையின் நோக்கமாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
4. “புகுந்தறி” — தகவலைத் தாண்டி அனுபவ ஞானத்திற்குச் செல்
ஒருவர்:
சிவனைப் பற்றி கேட்கலாம்,
படிக்கலாம்,
உரைகளை அறிந்திருக்கலாம்.
ஆனால்:
புகுந்தறிதல்
வேறு.
அது:
ஆழ்ந்து சென்று,
மனனம் செய்து,
சாதனையில் கொண்டு வந்து,
அனுபவத்தில் தெளிவுறுதல்.
இதனால்:
இறையைப் பற்றிய அறிவு ≠ இறைஅறிவு.
5. மேலும் காலம் கிடைத்தாலும்?
மனிதன் அடிக்கடி:
“இன்னும் சிறிது நேரம் கிடைத்தால் செய்வேன்”
என்று நினைக்கிறான்.
திருமூலர் இங்கே அதையே சோதிக்கிறார்.
ஏற்கனவே:
பல ஆண்டுகள் கிடைத்தன.
அவை சிவநோக்கில் அமைக்கப்படவில்லை என்றால்:
மேலும் ஆண்டுகள் கிடைத்தாலும் தானாக மாற்றம் வராது.
இதனால்:
பிரச்சினை காலக் குறைவு மட்டும் அல்ல; நோக்கக் குறைவு.
6. நீண்ட வாழ்நாள் ≠ ஆழமான வாழ்நாள்
179-ன் முக்கியமான வேறுபாடு:
வாழ்நாள் நீளம்
மற்றும்
வாழ்நாள் ஆழம்
இரண்டிற்கும்.
ஒருவர்:
நீண்ட நாள் வாழலாம்.
ஆனால்:
திசையின்றி.
மற்றொருவர்:
குறைந்த காலத்திலேயே விழிப்புடனும் சாதனையுடனும் வாழலாம்.
எனவே:
எத்தனை ஆண்டுகள் வாழ்ந்தாய் என்பது விட, எவ்வளவு விழிப்புடன் வாழ்ந்தாய் என்பதே முக்கியம்.
7. “தூண்டு விளக்கின் சுடர்” — அறிய வேண்டிய இலக்கு
பாடலின் இறுதியில் திருமூலர் சிவனை:
தூண்டு விளக்கின் சுடர்
என்று காட்டுகிறார்.
இதன் பொருள்:
ஒளி மறைந்ததல்ல.
அதை நோக்கும் விழிப்பு மங்கியது.
இதனால்:
சுடர் இருக்கிறது;
ஆனால் அறியப்படவில்லை.
முன் பாடலின்:
விழியிலா மாந்தர்
இங்கு:
சுடரறியார்
என்று மேலும் ஆழப்படுகிறது.
8. “அப்பன்” முதல் “சுடர்” வரை
பாடலின் தொடக்கத்தில்:
அப்பன்
முடிவில்:
சுடர்
இரண்டு சொற்களும் சிவனைச் சுட்டுகின்றன.
ஆனால்:
அப்பன் — உறவு.
சுடர் — அறிவு.
இதனால்:
சிவன் அணுக வேண்டிய ஆதாரமும்
அறிய வேண்டிய பேரொளியும் ஆகிறார்.
9. சைவசித்தாந்தப் பார்வை — காலம் மட்டும் மலத்தை நீக்காது
உயிர்:
காலம் சென்றதால் மட்டும் பக்குவமடைவதில்லை.
வயது:
ஆணவத்தை தானாக அகற்றாது.
அனுபவம்:
தானாக ஞானமாக மாறாது.
அதனால்:
சாதனை,
மனனம்,
குரு வழிகாட்டல்,
அருள்
இவற்றோடு காலம் இணைந்தால்தான் ஆன்மிகப் பயன் பிறக்கிறது.
10. இளமை நிலையாமையின் இரண்டாவது பெரிய விழிப்பு
178:
இளமை நகர்கிறது.
179:
அந்த நகரும் காலத்தை சிவநோக்கில் பயன்படுத்து.
இதனால்:
நிலையாமை அறிவு
↓
கால விழிப்பு
↓
வாழ்வின் நோக்கம்
↓
சிவஅறிதல்
என்ற மாற்றம் தொடங்குகிறது.
11. “நேரம் கிடைத்தால் சாதிப்பேன்” என்பதின் உடைதல்
179-ன் நடைமுறைப் பொருள்:
சாதனைக்கு நேரம் கிடைப்பதற்காக காத்திருக்காதே.
மாறாக:
நேரத்திற்கு சாதனை வடிவம் கொடு.
இதுவே:
பொழுதைக் கழிப்பதிலிருந்து
காலத்தைப் புனிதமாக்குவதற்கான மாற்றம்.
12. 178 → 179 முழுத் தொடர்ச்சி
178
காலம் நகர்கிறது; அதைத் தேறு.
179
காலம் கழிகிறது; அதை நோக்கமுடன் பயன்படுத்து.
இதனால்:
காணுதல்
↓
தேறுதல்
↓
பூண்டு கொள்தல்
↓
புகுந்தறிதல்
என்ற மிக அழகான முன்னேற்றம் உருவாகிறது.
13. பாடலின் முழுத் தர்க்கச் சாரம்
ஆண்டுகள் கிடைத்தன
↓
ஆண்டுகள் கழிந்தன
↓
காலம் தானாக ஞானமாகவில்லை
↓
சிவனை நோக்கமாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்
↓
ஆழ்ந்து அறிய முயல வேண்டும்
↓
மேலும் காலம் கிடைத்தாலும் நோக்கம் இல்லையெனில் பயன் இல்லை
↓
காலத்தின் அளவை விட திசை முக்கியம்
↓
சிவசுடரை அறிதலே வாழ்நாளின் ஆன்மிகப் பயன்
ஒரே பார்வையில்
179-ஆம் பாடலின் மையச் செய்தி:
காலம் போதாமல் மனிதன் ஞானம் பெறுவதில்லை என்பது அல்ல; கிடைத்த காலத்திற்கு ஞானநோக்கம் தரப்படாததுதான் பிரச்சினை.
திருமூலர்:
நீண்ட ஆயுளை மறுப்பதில்லை.
ஆனால்:
நீண்ட ஆயுளை விட அர்த்தமுள்ள ஆயுளை முக்கியப்படுத்துகிறார்.
அவர்:
வயதை மறுப்பதில்லை.
ஆனால்:
வயதை ஞானமாக்கச் சொல்கிறார்.
அவர்:
காலத்தை அஞ்சச் சொல்லவில்லை.
மாறாக:
காலத்தை விழிப்புடன் பயன்படுத்தச் சொல்கிறார்.
ஞானச் சூத்திரம்
காலம்
↓
கழிதல்
↓
விழிப்பு
↓
நோக்கம்
↓
அப்பனைப் பூண்டு கொள்தல்
↓
புகுந்தறிதல்
↓
சிவசுடரை உணர்தல்
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
179-ல் திருமூலர் வாழ்நாள் குறுகியது என்பதை விட ஒரு ஆழமான உண்மையைச் சொல்கிறார்: வாழ்நாள் நீண்டிருந்தாலும், சிவனை அறிதலை வாழ்வின் நோக்கமாக ஏற்றுக்கொள்ளாவிட்டால் காலம் தானாக ஞானமாக மாறாது. ஆண்டுகள் முதுமையைத் தரலாம்; ஆனால் சிவஅறிவைத் தருவது நோக்கம், முயற்சி, சாதனை. ஆகவே “எனக்கு இன்னும் எவ்வளவு காலம் கிடைக்கும்?” என்பதற்குப் பதிலாக “எனக்குக் கிடைத்த காலத்தை நான் எதற்காகப் பயன்படுத்துகிறேன்?” என்பதே சாதகரின் உண்மையான கேள்வி.
திருச்சிற்றம்பலம்.