மாறும் பருவங்களிலிருந்து மேன்மேலும் ஆழும் சிவவிருப்பத்திற்கு

திருமூலர் படிக்கட்டு - 182

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஎண்பத்திரண்டாவது படிக்கட்டில் (182) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

பாடல் 182 — யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை

மாறும் பருவங்களிலிருந்து அண்டம் கடந்த சிவதிருவடியை நோக்கி விருப்பத்தை மாற்றுதல்

பால னிளையன் விருத்த னெனநின்ற
ஞாலங் கடந்தண்ட மூடறுத் தானடி
காலங் கழிவன கண்டு மறிகிலார்
மேலுங் கிடந்து விரும்புவ னானே. (182)

181-ஆம் பாடலில் திருமூலர்:

“விரும்புவர் முன் என்னை”

என்று, இளமை உடலைச் சார்ந்த உலக விருப்பம் நிலையானதல்ல என்பதைச் சொன்னார்.

182-ஆம் பாடல் அதே விரும்பு என்ற வினையை எடுத்துக்கொண்டு அதன் திசையை முற்றிலும் மாற்றுகிறது:

“விரும்புவன் நானே.”

181-ல் கேள்வி:

யார் என்னை விரும்புகிறார்கள்?

182-ல் கேள்வி:

நான் எதை விரும்ப வேண்டும்?

இதுவே இப்பாடலின் ஆன்மிக இதயம்.

1. பாலன் → இளையன் → விருத்தன் : “நான்” என்று பற்றிய பருவங்கள் அனைத்தும் கடந்து செல்கின்றன

மனிதன்:

குழந்தையாக இருக்கிறான்,
இளைஞனாகிறான்,
முதியவனாகிறான்.

ஒவ்வொரு பருவத்திலும்:

“இதுவே நான்”

என்ற உணர்வு தோன்றலாம்.

ஆனால் சிறுவனின் உடல்:

இப்போது இல்லை.

இளைஞனின் உடலும்:

நிலைத்திருக்காது.

முதுமை உடலும்:

இறுதி நிரந்தர வடிவமல்ல.

இதனால் திருமூலர் மனிதனின் அடையாளத்தைப் பருவங்களிலிருந்து மெதுவாக விடுவிக்கிறார்.

பருவம் மாறுகிறது; ஆகவே பருவமே ‘நான்’ அல்ல.

2. காலம் ஒன்று; அதில் நாம் ஏற்றுக்கொள்ளும் பெயர்கள் பல

பாலன், இளையன், விருத்தன்:

மூன்று தனி உயிர்கள் அல்ல.

ஒரே உயிரை:

காலம் மூன்று வேறு நிலைகளில் வெளிப்படுத்துகிறது.

இதனால்:

“நான் குழந்தை”
“நான் இளைஞன்”
“நான் முதியவன்”

என்ற அடையாளங்கள் அனைத்தும்:

காலத்திற்குள் உண்மையானவை;

ஆனால்:

நிரந்தர உண்மைகள் அல்ல.

இதுவே நிலையாமையிலிருந்து ஆன்மிக விசாரணை தொடங்கும் இடம்.

3. “கண்டும் அறிகிலார்” — மாற்றத்தைப் பார்ப்பது போதாது

178-ல் திருமூலர்:

“விழக் கண்டும் தேறார்”

என்றார்.

182-ல்:

“கண்டும் அறிகிலார்.”

இரண்டிலும் ஒரே பிரச்சினை.

மனிதன்:

குழந்தை இளைஞனாகிறதைப் பார்க்கிறான்.
இளைஞன் முதியவனாகிறதைப் பார்க்கிறான்.
தன்னுடைய உடலிலும் அதையே அனுபவிக்கிறான்.

ஆனால்:

காட்சி இன்னும் ஞானமாகவில்லை.

அதாவது:

பார்க்கிறான்;
ஆனால் தன்னிடம் பொருத்திப் புரிந்துகொள்வதில்லை.

4. நிலையாமையை அறிவது என்றால் என்ன?

நிலையாமையை அறிதல்:

“எல்லாம் மாறுகிறது”

என்று சொல்லிக் கொள்வது மட்டும் அல்ல.

அது:

மாறும் ஒன்றில் நான் எவ்வளவு நிரந்தர ஆதாரம் தேடுகிறேன் என்பதை உணர்தல்.

இளமை:

மாறுகிறது.

உடல்:

மாறுகிறது.

உலக அங்கீகாரம்:

மாறுகிறது.

அப்போது சாதகரின் கேள்வி:

மாறாத சார்பு எது?

182 அதற்கான பதிலை நேரடியாகக் காட்டுகிறது:

ஞாலம் கடந்த அண்டம் ஊடறுத்தான் அடி.

5. மாறும் மனிதன் ↔ அண்டம் கடந்த சிவன்

இப்பாடலில் மிகப் பெரிய எதிரமைவு இதுவே.

ஒருபுறம்:

பாலன்
↓
இளையன்
↓
விருத்தன்

என்ற மாற்றம்.

மற்றொரு புறம்:

ஞாலம் கடந்த
அண்டம் ஊடறுத்த
சிவன்.

இதனால்:

காலத்திற்குட்பட்ட மனித வாழ்வு
மற்றும்
உலக–அண்ட வரம்புகளால் கட்டுப்படாத சிவநிலை

எதிரெதிராக வைக்கப்படுகின்றன.

இதன் நோக்கம் உலகத்தை மறுப்பது அல்ல.

மாறாக:

காலத்திற்குள் இருப்பதை காலத்தைத் தாண்டிய இறுதி ஆதாரமாகக் கொள்ளாதே

என்பது.

6. “ஞாலம் கடந்தான்” — சிவன் இன்னொரு உலகப் பொருள் அல்ல

சிவனை:

உலகத்தின் உள்ளே இருக்கும் இன்னொரு பொருளாக மட்டும் எண்ண முடியாது.

ஞாலம் கடந்தான் என்பது:

அவன் உலக வரையறைகளால் முழுமையாகக் கட்டுப்படாதவன்

என்ற உணர்வைத் தருகிறது.

அதேபோல்:

அண்டம் ஊடறுத்தான்

என்பது:

பிரபஞ்ச எல்லைகளுக்குள் அடைக்க முடியாத இறைமையைச் சுட்டுகிறது.

இதை:

சிவன் ஒரு இடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்திற்குச் சென்று அண்டத்தைப் பிளந்தார்

என்று இடவியல் பொருளில் மட்டும் கொள்ள வேண்டியதில்லை.

இங்கு மையம்:

சிவன் எல்லைப்படுத்தப்படாதவன்.

7. சைவசித்தாந்தப் பார்வை — பதி பசுவின் பருவங்களுக்கு உட்பட்டவன் அல்ல

சைவசித்தாந்தத்தில்:

பசு அனுபவிக்கிறது.

அது:

உடல்,
கரணம்,
உலகம்,
வினை

ஆகியவற்றோடு தொடர்புடைய அனுபவ நிலைகளில் செல்கிறது.

ஆனால் பதி:

இந்தப் பருவ மாற்றங்களுக்கு உட்பட்டவரல்ல.

அவன்:

பசுவின் போல் பாலன், இளையன், விருத்தன் என்று மாறுவதில்லை.

இதனால்:

பசுவின் அனுபவம் காலத்திற்குள்; பதியின் இறைமை அந்தக் காலவரையால் கட்டுப்படாதது.

அதனால் தான் மாறும் உயிர்:

மாறும் உலகில் இறுதி ஆதாரம் தேடாமல்,

பதியை நோக்க வேண்டும்.

8. “திருவடி” — எல்லை கடந்த இறைமையின் அணுகத்தக்க வடிவம்

பாடலில் முதலில்:

உலகம் கடந்தவன்,
அண்டம் ஊடறுத்தவன்

என்று மிகப் பெரிய இறைநிலை வர்ணிக்கப்படுகிறது.

ஆனால் உடனே:

அடி

என்று வருகிறது.

இது மிகவும் அழகான சைவ அமைப்பு.

அண்டத்தைத் தாண்டிய இறைவன்:

சாதகருக்கு அணுக முடியாத தொலைதூரக் கருத்தாக மட்டும் இல்லை.

அவனது:

திருவடி

சாதகரின்:

வணக்கம்,
சார்பு,
சேவை,
பக்தி

ஆகியவற்றின் மையமாகிறது.

அதாவது:

பரந்து நிற்கும் பரம்பொருள் → அணுகத்தக்க திருவடி.

9. “கிடந்து” — திருவடியில் நிலைபெறுதல்

கிடந்து என்பதை வெறும் உடல் நிலையில் படுத்திருத்தல் என்று கொள்ள வேண்டியதில்லை.

இங்கு அது:

அவன் திருவடியைச் சார்ந்து,
அவன் பணியில் நிலைத்து,
அவனை விட்டு மனம் விலகாத நிலை

என்ற பக்தி–சாதனைப் பொருளை உடையது.

இதனால்:

நிலையற்ற பருவங்களைப் பார்த்த சாதகர்

வெறும்:

“எல்லாம் நிலையற்றது”

என்று நிற்பதில்லை.

அவர்:

எதில் நிலைபெற வேண்டும்?

என்ற கேள்விக்கு பதில் பெறுகிறார்.

சிவதிருவடியில்.

10. நிலையாமை ஞானத்தின் நோக்கம் விரக்தி அல்ல — திசைமாற்றம்

திருமூலரின் நிலையாமை உபதேசம்:

வாழ்க்கையை வெறுக்கச் சொல்லுவதில்லை.

உடலை வெறுக்கச் சொல்லுவதில்லை.

இளமையை மறுக்கச் சொல்லுவதில்லை.

அதன் நோக்கம்:

விருப்பத்தின் திசையைத் திருத்துதல்.

181:

உலகம் என்னை விரும்பியது.

182:

நான் சிவனை விரும்புகிறேன்.

இதுவே நிலையாமை ஞானத்தின் பயன்.

11. “விரும்புவன் நானே” — ஞானம் விருப்பத்தை மாற்ற வேண்டும்

ஒருவர்:

நிலையாமை பற்றிய நூறு நூல்களைப் படித்திருக்கலாம்.

ஆனால் மனம் இன்னும்:

உடல்,
புகழ்,
அங்கீகாரம்,
இளமை

இவற்றையே இறுதி ஆதாரமாக விரும்பினால்,

நிலையாமை அறிவு:

இன்னும் வாழ்க்கையை மாற்றவில்லை.

182-ன் சோதனை:

நீ என்ன அறிந்தாய்? என்பதற்கு அடுத்ததாக, இப்போது எதை விரும்புகிறாய்?

உண்மையான ஞானம்:

விருப்பத்தின் அமைப்பையே மாற்ற வேண்டும்.

12. யோகப் பார்வை — சிதறும் விருப்பத்தை ஒருமுகப்படுத்துதல்

யோக மனம்:

பல திசைகளில் ஓடுகிறது.

அது:

இன்பம்,
உடல்,
புகழ்,
உறவு,
சாதனை,
அங்கீகாரம்

என்று பல பொருட்களைத் தொடர்ந்து விரும்பலாம்.

182-ல்:

அந்த விருப்ப ஆற்றல் அழிக்கப்படவில்லை.

அதன் திசை:

சிவதிருவடியை நோக்கி ஒருமுகப்படுத்தப்படுகிறது.

இதுவே முக்கியம்:

விருப்பமற்ற கல்லாகுதல் அல்ல;

விருப்பத்தை உயர்த்துதல்.

13. “விரும்பு” என்பது தடையா, சாதனையா?

விருப்பம் தன்னிச்சையாக:

பந்தம் அல்ல.

அது எதை நோக்குகிறது என்பதே முக்கியம்.

மாறும் ஒன்றில்:

நிரந்தர நிறைவு தேடும் விருப்பம்

பற்றாக முடியும்.

அதே விருப்பம்:

சிவத்தை நோக்கி திரும்பும்போது

பக்தியாகிறது.

இதனால்:

விருப்பம் → பற்று

என்ற ஒரு திசையும்,

விருப்பம் → பக்தி

என்ற இன்னொரு திசையும் உள்ளன.

182 இரண்டாவதைக் காட்டுகிறது.

14. ஆகமப் பார்வை — திருவடியை விரும்புதல் செயலில் வெளிப்பட வேண்டும்

ஆகம மரபில் இறைசார்பு:

உள்ளுணர்வு மட்டும் அல்ல.

அது:

பூஜை,
வணக்கம்,
ஜபம்,
சேவை,
நியமம்,
குரு வழிபாடு

போன்ற ஒழுங்குகளாக வெளிப்படுகிறது.

அடி மேலும் கிடந்து விரும்புவன் என்ற நிலை:

இறைவனது திருவடிச் சார்பை வாழ்வின் தொடர்ச்சியான ஒழுங்காக்கும் மனநிலைக்கு ஏற்றதாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

அதாவது:

பக்தி → அனுஷ்டானம் → நிலைபெற்ற இறைசார்பு.

15. தந்திரப் பார்வை — காமனை அழிப்பதல்ல; காமனையின் திசையை மாற்றுதல்

தந்திரப் பார்வையில் மனித விருப்பம்:

வெறும் எதிரியாகக் கருதப்பட வேண்டியதல்ல.

அது:

சக்தி.

181-ல் அந்த சக்தி:

உடலின் மீது உலக ஈர்ப்பாக வெளிப்பட்டது.

182-ல்:

அதே விரும்பு என்ற இயக்கம் இறைநோக்காக மாற்றப்படுகிறது.

இதனால் தாந்திரிகத் திசையில் இதனை:

விருப்ப சக்தியின் உருமாற்றம்

என்று புரிந்துகொள்ளலாம்.

ஆனால் இதை குறிப்பிட்ட சக்கரம், நாடி, குண்டலினி இயக்கமாகச் சொல்லப் பாடலில் நேரடி ஆதாரம் இல்லை.

16. காலம் கழிகிறது — ஆனால் விருப்பமும் பழக்கமும் வளர்கின்றன

மேலும் என்பது இங்கு முக்கியமானது.

திருமூலர்:

ஒருமுறை சிவனை விரும்பினேன்

என்று சொல்லவில்லை.

மேலும் மேலும் விரும்புவன்

என்ற உணர்வு இதில் உள்ளது.

இளமை:

குறையலாம்.

உடல்:

முதிரலாம்.

ஆனால்:

சிவவிருப்பு குறையாமல் ஆழமடைய முடியும்.

இதுவே இளமை நிலையாமையின் மிக உயர்ந்த மாற்றம்.

17. வயது அதிகரிக்கும்போது என்ன குறைய வேண்டும்? என்ன அதிகரிக்க வேண்டும்?

இந்தப் பாடலில் ஒரு மறைமுக எதிரமைவு உள்ளது.

காலத்தோடு:

இளமை குறைகிறது.

ஆனால் சாதகரிடம்:

சிவவிருப்பு அதிகரிக்க வேண்டும்.

அதனால்:

உடல் பருவம் தேயட்டும்; இறைநோக்கு தேயக்கூடாது.

இது 182-ன் மிகச் செறிவான சாதனை உண்மை.

18. 181 → 182 — “விரும்பப்படுதல்” முதல் “விரும்புதல்” வரை

181:

பிறரின் விருப்பத்தின் பொருளாக நான் இருந்தேன்.

182:

எனது விருப்பத்தின் திசையை நான் தேர்ந்தெடுக்கிறேன்.

இதுவே ஆன்மிக சுதந்திரத்தின் தொடக்கம்.

உலகம் என்னை எவ்வாறு பார்க்கிறது?

என்ற கேள்வி:

வெளிப்புறத்தைச் சார்ந்தது.

நான் எதை நேசிக்கிறேன்?

என்ற கேள்வி:

உள்ளார்ந்த திசையை நிர்ணயிக்கிறது.

இதனால்:

உலக மதிப்பீட்டிலிருந்து
சாதகரின் உள் தேர்வுக்கு

பாடல் நகர்கிறது.

19. 178–182 வரை வளர்ந்து வரும் ஞானப் பாதை

178

காலம் நகர்கிறது — அதைத் தேறு.

179

காலம் மட்டும் ஞானமாகாது — அதற்கு சிவநோக்கு கொடு.

180

செயல் ஆற்றல் இருக்கும் போதே சாதி.

181

உடல் அழகையும் உலக அங்கீகாரத்தையும் நிரந்தர மதிப்பாகக் கொள்ளாதே.

182

மாறும் பருவங்களைக் கண்டு, விருப்பத்தை அண்டம் கடந்த சிவதிருவடியை நோக்கித் திருப்பு.

இதனால் அதிகாரம்:

கால விழிப்பு → சாதனை → பற்றறிதல் → விருப்பத்தின் பரிசுத்தம்

என்ற ஆழமான பாதையில் நகர்கிறது.

20. ஒருங்கிணைந்த ஞானம்

182-ஆம் பாடலில் திருமூலர்:

முதுமையை நினைத்து பயப்படச் சொல்லவில்லை.

அவர் கேட்பது:

பாலனாக இருந்தாய்; இளையனானாய்; விருத்தனாகப் போகிறாய் — இதையெல்லாம் பார்த்த பின்னும் உன் விருப்பம் இன்னும் எதை நோக்குகிறது?

இதுவே பாடலின் மைய விசாரணை.

காலம்:

உடலை மாற்றுகிறது.

ஞானம்:

விருப்பத்தை மாற்ற வேண்டும்.

உலகம்:

ஒருநாள் நம்மை விரும்பலாம்.

பின்னர்:

மறந்துவிடலாம்.

ஆனால் சாதகர் செய்ய வேண்டியது:

உலகம் தன்னை எவ்வளவு விரும்புகிறது என்பதை அளவிடுவது அல்ல.

தான் சிவனை எவ்வளவு ஆழமாக விரும்புகிறான் என்பதை வளர்த்தல்.

ஞானச் சூத்திரம்

பாலன்
↓
இளையன்
↓
விருத்தன்
↓
காலம் கழிதல்
↓
நிலையாமையை அறிதல்
↓
உலக விருப்பத்தின் எல்லை உணர்தல்
↓
விருப்பத்தின் திசைமாற்றம்
↓
ஞாலம் கடந்தவன்
↓
அண்டம் ஊடறுத்தவன்
↓
திருவடிச் சார்பு
↓
மேலும் மேலும் சிவவிருப்பு

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

182-ல் திருமூலர் காலம் கழிகிறது என்று மட்டும் சொல்லவில்லை; காலம் கழிவதை உணர்ந்த மனிதனின் விருப்பமே மாற வேண்டும் என்று சொல்கிறார். பாலன்–இளையன்–விருத்தன் என உடல் பருவங்கள் மாறுகின்றன; 181-ல் நம்மை விரும்பிய உலகத்தின் பார்வையும் மாறுகிறது. ஆகவே ஞானத்தின் பதில் உலகத்தை வெறுப்பது அல்ல — விருப்பத்தின் திசையை மாற்றுவது. “என்னை யார் விரும்புகிறார்கள்?” என்ற கேள்வியிலிருந்து “நான் எதை விரும்புகிறேன்?” என்ற கேள்விக்குச் சென்று, ஞாலத்தையும் அண்டத்தையும் கடந்த சிவனது திருவடியில் நிலைத்து, அவனை மேன்மேலும் விரும்புவதே இப்பாடலின் யோக ஆகம தந்திர உபதேசம்.

பாடல் 182 — தர்க்கக் கட்டமைப்பு

மாறும் பருவங்களிலிருந்து மாறாத இறைநோக்கிற்கு

பால னிளையன் விருத்த னெனநின்ற
ஞாலங் கடந்தண்ட மூடறுத் தானடி
காலங் கழிவன கண்டு மறிகிலார்
மேலுங் கிடந்து விரும்புவ னானே. (182)

182-ஆம் பாடலின் மையத் தர்க்கம்:

பாலன் → இளையன் → விருத்தன் என பருவங்கள் மாறுகின்றன → காலம் கழிகிறது → உலகர் இதைக் கண்டும் உணரவில்லை → ஆகவே மாறும் பருவங்களில் இறுதி ஆதாரம் தேடாமல் → ஞாலம் கடந்த அண்டம் ஊடறுத்த சிவதிருவடியைச் சார்ந்து → அதையே மேன்மேலும் விரும்ப வேண்டும்.

இதுவே பாடலின் முழுத் தர்க்க அமைப்பு.

1. 181 → 182 : “என்னை விரும்பினர்” என்பதிலிருந்து “நான் எதை விரும்புவேன்?” என்பதற்கு

181:

விரும்புவர் முன் என்னை

என்று தொடங்கியது.

182:

விரும்புவன் நானே

என்று முடிகிறது.

இதுவே இரண்டு பாடல்களையும் இணைக்கும் மிக முக்கியமான சொற்பாலம்.

181-ல்:

பிறரின் விருப்பத்தின் பொருளாக நான் இருந்தேன்.

182-ல்:

என் விருப்பத்தின் திசையை நான் தேர்ந்தெடுக்கிறேன்.

இதனால்:

விரும்பப்படுதல் → விரும்ப வேண்டியதைத் தேர்ந்தெடுத்தல்

என்ற ஆன்மிக வளர்ச்சி ஏற்படுகிறது.

2. முதல் அடி — ஒரே மனிதன், மூன்று பருவங்கள்

பாலன் இளையன் விருத்தன் என நின்ற

இந்த அடியின் தர்க்கம்:

மனிதன் ஒன்றே.

ஆனால்:

பெயர்கள் மாறுகின்றன.

பாலன்

குழந்தைப் பருவம்.

இளையன்

இளமைப் பருவம்.

விருத்தன்

முதுமைப் பருவம்.

இதனால்:

ஒரே வாழ்க்கை → பல பருவ அடையாளங்கள்

என்ற உண்மை நிறுவப்படுகிறது.

3. பருவப் பெயர்கள் ஏன் முக்கியம்?

ஒவ்வொரு பருவத்திலும் மனிதன்:

“இதுவே நான்”

என்று நினைக்கலாம்.

ஆனால்:

பாலன் என்ற அடையாளம் மறைகிறது.
இளையன் என்ற அடையாளம் மறைகிறது.
விருத்தன் என்ற நிலையும் நிலைத்திருக்காது.

இதனால் முதல் அடியே ஒரு முடிவைத் தயாரிக்கிறது:

பருவம் நிரந்தரமான ‘நான்’ ஆக முடியாது.

4. இரண்டாம் அடி — சிறிய மனித காலத்துக்கு எதிராக பேரளவு இறைநிலை

ஞாலம் கடந்து அண்டம் ஊடறுத்தான் அடி

முதல் அடி:

மனித வாழ்வின் குறுகிய பருவங்களைக் காட்டியது.

இரண்டாம் அடி:

உலகையும் அண்டத்தையும் கடந்த இறைமையை நிறுத்துகிறது.

இதனால் மிகப் பெரிய எதிரமைவு உருவாகிறது:

காலத்திற்குள் மாறும் மனிதன்
↔
உலக–அண்ட எல்லைகளால் கட்டுப்படாத சிவன்

இதுவே பாடலின் தத்துவத் தர்க்க மையம்.

5. ஏன் “ஞாலம்” மற்றும் “அண்டம்”?

திருமூலர்:

“சிவன் பெரியவன்”

என்று மட்டும் சொல்லவில்லை.

அவர் அளவைக் கட்டமைக்கிறார்:

மனிதன்
↓
உலகம்
↓
அண்டம்
↓
அதையும் கடந்த சிவன்.

இதன் தர்க்கம்:

காலத்திற்குள் மிகச் சிறிய பருவ அடையாளங்களில் சிக்கிய மனிதன், தனது இறுதி ஆதாரத்தை அந்தச் சிறு அடையாளங்களுக்குள் தேடக்கூடாது.

6. “அடி” — எல்லை கடந்த இறைவன் ஏன் திருவடியாக இறங்குகிறார்?

இரண்டாம் அடியில் முதலில்:

ஞாலம் கடந்தவன்
அண்டம் ஊடறுத்தவன்

என்று பேரளவு இறைமை வருகிறது.

ஆனால் முடிவில்:

அடி

என்று வருகிறது.

இதனால்:

அணுக முடியாத பரப்பளவு
↓
அணுகத்தக்க இறைசார்பு

என்ற மாற்றம் உருவாகிறது.

அதாவது:

அண்டம் கடந்தவன் என்றாலும், சாதகருக்கு அவன் திருவடி சாரக்கூடியது.

7. மூன்றாம் அடி — “கண்டும் அறிகிலார்”

காலம் கழிவன கண்டும் அறிகிலார்

இதுவே பாடலின் விமர்சனக் கட்டம்.

மக்கள்:

பருவம் மாறுவதைக் காண்கிறார்கள்.

அவர்கள்:

தங்கள் குழந்தைப் பருவம் கடந்ததை அறிவார்கள்.

இளமை கடந்துகொண்டிருப்பதையும் காண்கிறார்கள்.

முதுமையைப் பிறரிடம் காண்கிறார்கள்.

ஆனால்:

காட்சி ஞானமாக மாறவில்லை.

இதனால்:

காணுதல்
≠
அறிதல்.

8. 178-ன் “கண்டும் தேறார்” இங்கு மீண்டும் வருகிறது

178:

விழக் கண்டும் தேறார்

182:

கண்டும் அறிகிலார்

இதனால் அதிகாரத்தின் அடித்தளப் பிரச்சினை தொடர்கிறது:

சான்று இல்லாததல்ல.

சான்று தன்னிடம் பொருத்தப்படாதது.

178-ல்:

சூரியன், கன்று.

182-ல்:

தன் வாழ்க்கைப் பருவங்களே சான்று.

இதனால் சான்று இப்போது இன்னும் நெருக்கமாகிறது.

9. “காலம் கழிவன” — பருவங்கள் வருவதல்ல, போவதும் கூட

மனிதன் பொதுவாக:

குழந்தை → இளைஞன் → முதியவன்

என்று வளர்ச்சி மொழியில் நினைக்கிறான்.

திருமூலர்:

காலம் கழிவன

என்று சொல்கிறார்.

இதனால்:

வளர்ச்சி
மற்றும்
கழிதல்

இரண்டும் ஒரே நிகழ்வின் இரு பக்கங்களாகின்றன.

இளமை வந்தது
= குழந்தைப் பருவம் கழிந்தது.

முதுமை வந்தது
= இளமை கழிந்தது.

இதுவே காலத்தின் தர்க்கம்.

10. நான்காம் அடி — “அறிகிலார்” என்பதற்கு எதிராக “விரும்புவன் நானே”

மூன்றாம் அடியில்:

அவர்கள் அறிகிலார்.

நான்காம் அடியில்:

நான் விரும்புவன்.

இதனால் இரண்டு மனித நிலைகள் உருவாகின்றன.

ஒன்று

நிலையாமையைப் பார்த்தும் மாற்றமில்லாதவர்.

இரண்டு

நிலையாமையை அறிந்து விருப்பத்தின் திசையை மாற்றுபவர்.

இதுவே பாடலின் மைய எதிரமைவு.

11. ஞானத்தின் உண்மையான சான்று — விருப்ப மாற்றம்

திருமூலரின் தர்க்கத்தில்:

நிலையாமையை அறிந்தேன்

என்று சொல்லுவது மட்டும் போதாது.

அந்த அறிவு:

எதை விரும்புகிறோம் என்பதை மாற்ற வேண்டும்.

இதனால்:

அறிவு → விருப்ப மாற்றம்

என்ற தர்க்கம் உருவாகிறது.

இது மிகவும் முக்கியமானது.

12. “மேலும்” — இறைவிருப்பு நிலைத்திருக்க வேண்டுமல்ல; வளர வேண்டும்

மேலும்:

தொடர்ந்து
இன்னும்
மேன்மேலும்.

இதனால்:

சிவனை ஒருமுறை விரும்புவது

போதாது.

இறைவிருப்பு ஆழமடைய வேண்டும்.

இது பருவ இயக்கத்திற்கு எதிரான இயக்கம்:

உடல் பருவம் குறைகிறது.

ஆனால்:

சிவவிருப்பு பெருக வேண்டும்.

13. இளமை குறைகிறது ↔ இறைவிருப்பு அதிகரிக்கிறது

இதுவே 182-ன் மிக அழகான உள் எதிரமைவு.

காலத்தின் இயக்கம்

பாலன்
↓
இளையன்
↓
விருத்தன்

சாதகரின் இயக்கம்

இறைநோக்கு
↓
திருவடிச் சார்பு
↓
மேலும் மேலும் விருப்பம்

இதனால்:

உடல் தேயலாம்; பக்தி தேய வேண்டியதில்லை.

14. 181 மற்றும் 182-இன் “விருப்பு” எதிரமைவு

181:

உலகம் என்னை விரும்பியது.

அந்த விருப்பு:

மாறிவிட்டது.

182:

நான் சிவனை விரும்புகிறேன்.

இந்த விருப்பம்:

வளர்க்கப்பட வேண்டியது.

இதனால்:

மாறும் உலக விருப்பு
↔
வளர வேண்டிய இறை விருப்பு

என்ற மிகத் தெளிவான அமைப்பு உருவாகிறது.

15. உலக விருப்பம் ஏன் நிலையற்றது?

ஏனெனில் அது சார்ந்திருப்பது:

உடல்,
இளமை,
அழகு,
காலம்.

இவை அனைத்தும்:

மாறுகின்றன.

ஆனால் 182-ல் விருப்பம் திருப்பப்படுவது:

ஞாலம் கடந்த
அண்டம் ஊடறுத்த

சிவனை நோக்கி.

இதனால்:

மாறும் ஒன்றைச் சார்ந்த விருப்பத்திலிருந்து, மாறும் உலக எல்லைகளைக் கடந்த இறைநோக்கிற்கு

மனம் மாற்றப்படுகிறது.

16. நிலையாமை → பற்றின்மை → சிவசார்பு

182-ன் உள் தர்க்கம்:

பருவம் மாறுகிறது
↓
அது காணப்படுகிறது
↓
அதிலிருந்து நிலையாமை அறிய வேண்டும்
↓
மாறும் பருவத்தில் இறுதி அடையாளம் வைக்கக்கூடாது
↓
விருப்பத்தை மாற்ற வேண்டும்
↓
சிவதிருவடியில் நிலைபெற வேண்டும்.

இதனால்:

நிலையாமை அறிவு

வெறும் எதிர்மறை முடிவாக அல்லாமல்:

சிவசார்பாக முடிகிறது.

17. “கிடந்து” — விருப்பத்திற்கு நிலை தேவை

விரும்புவன் என்பதற்கு முன்:

கிடந்து

வருவது முக்கியம்.

அது:

திடீர் உணர்ச்சி அல்ல.

ஒரு நிலைத்த சார்பு.

அதாவது:

திருவடியில் நிலைபெற்று → அங்கிருந்து விருப்பம் ஆழமடைகிறது.

இதனால்:

விருப்பம்
+
நிலைபெறுதல்

இணைக்கப்படுகின்றன.

18. 178–182 தர்க்க வளர்ச்சி

178

காலம் நகர்கிறது — அதைத் தேறு.

179

காலம் தானாக ஞானமாகாது — அதற்கு சிவநோக்கு கொடு.

180

செயல் ஆற்றல் இருக்கும் போதே நந்தியை ஓர்ந்து கொள்.

181

உடலையும் உலக அங்கீகாரத்தையும் நிரந்தர மதிப்பாகக் கொள்ளாதே.

182

மாறும் பருவங்களைக் கண்டு, விருப்பத்தை அண்டம் கடந்த சிவதிருவடியை நோக்கித் திருப்பு.

இதனால்:

கால விழிப்பு → நோக்கம் → செயல் → அடையாள சுத்திகரிப்பு → விருப்ப சுத்திகரிப்பு

என்ற வளர்ச்சி உருவாகிறது.

19. பாடலின் நான்கு அடிகளின் தர்க்கப்பணி

முதல் அடி — மாறும் மனித நிலை

பாலன், இளையன், விருத்தன்.

இரண்டாம் அடி — மாறாத இறைநோக்கு

ஞாலம் கடந்த அண்டம் ஊடறுத்த சிவதிருவடி.

மூன்றாம் அடி — உலகரின் குறை

காலம் கழிவதைப் பார்த்தும் உணராமை.

நான்காம் அடி — சாதகரின் பதில்

திருவடியில் நிலைத்து, மேன்மேலும் அதை விரும்புதல்.

முழுத் தர்க்க வரைபடம்

பாலன்
↓
இளையன்
↓
விருத்தன்
↓
காலம் கழிகிறது
↓
இதனை மக்கள் காண்கிறார்கள்
↓
ஆனால் அறியவில்லை
↓
மாறும் பருவங்களில் இறுதி ஆதாரம் இல்லை
↓
ஞாலம் கடந்தவன்
↓
அண்டம் ஊடறுத்தவன்
↓
அவனது திருவடி
↓
அதில் நிலைபெறுதல்
↓
மேலும் மேலும் விரும்புதல்

181 → 182 தர்க்கப் பாலம்

181:
உலகம் என்னை விரும்பியது; அந்த விருப்பம் நிலைக்கவில்லை.

182:
ஆகவே உலகம் என்னை விரும்புகிறதா என்பதில் அடையாளம் அமைக்காமல், நான் எதை விரும்ப வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிக்க வேண்டும்.

அந்தத் தேர்வு:

சிவதிருவடி.

இதனால்:

விரும்பப்படுவதிலிருந்து → விரும்ப வேண்டியதை அறிதல்

என்ற ஆன்மிக முதிர்ச்சி ஏற்படுகிறது.

தர்க்க இடம்

182-ஆம் பாடல் இளமை நிலையாமை அதிகாரத்தில் மிகவும் முக்கியமான திசைமாற்றப் பாடலாக நிற்கிறது. 178–181 வரை காலம், உடல், செயல் ஆற்றல், உலக அங்கீகாரம் ஆகிய அனைத்தும் மாறுகின்றன என்பதை திருமூலர் நிறுவுகிறார். 182-ல் அந்த நிலையாமை அறிவின் பயன் என்ன என்பதைக் காட்டுகிறார்: பாலன்–இளையன்–விருத்தன் என மாறும் பருவங்களைப் பார்த்தும் அறியாமல் இருப்பதை விட, ஞாலத்தையும் அண்டத்தையும் கடந்த சிவனது திருவடியில் நிலைத்து, அதையே மேன்மேலும் விரும்ப வேண்டும். இவ்வாறு நிலையாமை அறிவு பற்றின்மையில் மட்டும் முடிவதில்லை; விருப்பத்தின் திசையை உலகிலிருந்து சிவத்தை நோக்கித் திருப்புவதில் நிறைவடைகிறது.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி

182-ன் தர்க்கம்: காலம் உடலை மாற்றுகிறது; ஞானம் விருப்பத்தை மாற்ற வேண்டும். பாலன், இளையன், விருத்தன் என பருவங்கள் கழிவதைப் பார்த்தும் அறியாத உலகருக்கு எதிராக, திருமூலர் “விரும்புவன் நானே” என்று தன் விருப்பத்தை ஞாலத்தையும் அண்டத்தையும் கடந்த சிவதிருவடியில் நிலைநிறுத்துகிறார். 181-ல் “என்னை யார் விரும்புகிறார்கள்?” என்ற நிலையற்ற கேள்வி இருந்த இடத்தில், 182 “நான் எதை விரும்ப வேண்டும்?” என்ற ஞானக் கேள்வியாக மாறுகிறது.

பாடல் 182 — சாதனை வாழ்வியல்

மாறும் பருவங்களில் மாறாத இறைநோக்கை நிலைநிறுத்துதல்

பால னிளையன் விருத்த னெனநின்ற
ஞாலங் கடந்தண்ட மூடறுத் தானடி
காலங் கழிவன கண்டு மறிகிலார்
மேலுங் கிடந்து விரும்புவ னானே. (182)

182-ஆம் பாடலின் நடைமுறை உபதேசம்:

காலம் உடலை மாற்றுவது தவிர்க்க முடியாதது; ஆனால் காலம் செல்லும்போது விருப்பத்தின் திசையை சிவத்தை நோக்கி மாற்றுவது சாதகரின் பொறுப்பு.

1. ஒவ்வொரு பருவத்தையும் “இதுவே நான்” என்று பற்றாதே

குழந்தையாக இருந்தபோது:

அந்த உடல் நானாகத் தோன்றியது.

இளமையில்:

இந்த வலிமை நானாகத் தோன்றலாம்.

முதுமையில்:

வேறு ஒரு உடல் நிலை வருகிறது.

இதனால் தினசரி நினைவூட்டல்:

நான் ஒரு பருவம் அல்ல; பருவங்கள் வழியாக அனுபவிக்கும் உயிர்.

இந்த விழிப்பு:

வயது பற்றிய அகந்தையையும்
வயது பற்றிய தாழ்வையும்

இரண்டையும் குறைக்க உதவும்.

2. வயது மாறும்போது அடையாளத்தை புதுப்பித்துக் கொள்ளாதே — ஆழப்படுத்து

பலர்:

“நான் இளைஞன்”
“நான் முதியவன்”

என்று பருவ அடையாளத்தோடு தங்களை முடித்துக்கொள்கிறார்கள்.

சாதகரின் நடைமுறை:

வயது மாறட்டும்;
உடல் மாறட்டும்;

ஆனால்:

சிவநோக்கு ஆழமடையட்டும்.

3. “கண்டும் அறிகிலார்” — அனுபவத்தை ஞானமாக மாற்று

வாழ்க்கையில்:

பிறந்தநாள் வருகிறது,
குழந்தைகள் வளர்கிறார்கள்,
தலைமுடி மாறுகிறது,
உடல் ஆற்றல் மாறுகிறது.

இவை அனைத்தும்:

காலத்தின் பாடங்கள்.

ஆனால் அவை:

புகைப்பட நினைவுகளாக மட்டும் இருக்கக் கூடாது.

ஒவ்வொரு மாற்றமும்:

“என் காலமும் கழிகிறது”

என்ற ஞானமாக மாற வேண்டும்.

4. ஆண்டுக்கு ஒருமுறை பருவச் சுயவிசாரணை செய்யுங்கள்

பிறந்தநாள் அல்லது ஆண்டிறுதியில் கேட்கலாம்:

இந்த ஆண்டு என் உடல் எப்படி மாறியது?
என் மனம் எப்படி மாறியது?
என் ஆசைகள் எப்படி மாறின?
என் சாதனை வளர்ந்ததா?
என் சிவவிருப்பு அதிகரித்ததா?

இதனால்:

வயது கணக்கிடுவது
→
வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்வதாக

மாறுகிறது.

5. “என்னை யார் விரும்புகிறார்கள்?” என்ற கேள்வியை மெதுவாக விடு

181-ல் உலக விருப்பத்தின் நிலையாமை காட்டப்பட்டது.

182 அதன் தீர்வைத் தருகிறது.

சாதகர்:

“யார் என்னைப் பாராட்டுகிறார்கள்?”
“யார் என்னை விரும்புகிறார்கள்?”

என்ற கேள்விகளிலிருந்து:

“நான் எதை உண்மையாக விரும்புகிறேன்?”

என்ற கேள்விக்குச் செல்ல வேண்டும்.

இதுவே:

வெளிப்புற அங்கீகாரத்திலிருந்து உள் திசை நோக்கி நகர்தல்.

6. விருப்பத்தின் பட்டியலை ஆய்வு செய்

ஒரு நேர்மையான சாதனைப் பயிற்சி:

நான் இப்போது அதிகம் விரும்புவது என்ன?

அதைக் எழுதிப் பார்க்கலாம்:

செல்வமா?
புகழா?
உடல் அழகா?
அங்கீகாரமா?
உறவா?
பதவியா?
ஞானமா?
இறைநினைவா?

இது குற்றம் காண்பதற்காக அல்ல.

மனத்தின் உண்மையான திசையைப் பார்க்க.

7. “விரும்பு” என்பதைக் களைவதல்ல — உயர்த்து

சாதனை:

எல்லா விருப்பத்தையும் அழித்தல்

என்று மட்டும் புரிந்துகொள்ளக் கூடாது.

182 காட்டுவது:

விருப்பத்தின் பொருளை மாற்றுதல்.

உலகம் மட்டுமே:

மனத்தின் இறுதி இலக்காக இருக்காமல்,

அதே விருப்ப ஆற்றல்:

சிவனை நோக்கி உயர வேண்டும்.

8. தினசரி சிவநோக்கை உறுதி செய்

விரும்புவன் நானே என்பது:

உணர்ச்சி வசப்பட்ட ஒருநாள் பக்தி அல்ல.

அதை தினசரி வாழ்வில்:

ஜபம்,
தியானம்,
திருமந்திர வாசிப்பு,
குரு உபதேச மனனம்,
சேவை

மூலம் வேரூன்றச் செய்ய வேண்டும்.

கொள்கை:

விருப்பம் ஆழமடைய வேண்டுமெனில் ஒழுக்கமும் தொடர்ச்சியும் தேவை.

9. “கிடந்து” — ஒரு ஆன்மிக நிலைத்தன்மையை வளர்த்து

திருவடியை விரும்புவது:

ஒரு நாள் தீவிரம்,
மறுநாள் மறதி

ஆக இருக்கக் கூடாது.

கிடந்து எனும் உணர்வு:

நிலைத்து இரு
தொடர்ந்து செய்
அசையாமல் சார்ந்து இரு

என்ற வாழ்க்கை ஒழுங்கை நினைவூட்டுகிறது.

இதனால்:

ஆன்மிக வாழ்க்கையில் நிலைத்தன்மை, தீவிரத்தை விட பலமுறை முக்கியமானது.

10. வயது அதிகரிக்கும்போது சாதனையும் முதிர வேண்டும்

இளமையில்:

வேகம் அதிகமாக இருக்கலாம்.

முதுமையில்:

ஆழம் அதிகரிக்கலாம்.

எனவே:

வயது அதிகரிப்பது சாதனைக்கான குறை அல்ல.

அதற்கேற்ற வடிவம் மாற வேண்டும்.

இளமை — தீவிரம்.
முதிர்ச்சி — நிலை.
முதுமை — உள்ளார்ந்த ஆழம்.

இதுவே இயல்பான வளர்ச்சி.

11. “உடல் குறைகிறது” என்ற எண்ணத்தை “பக்தி அதிகரிக்கட்டும்” என்று மாற்று

காலத்தோடு:

சில உடல் திறன்கள் குறையலாம்.

அதை:

இழப்பு உணர்வாக மட்டும் பார்க்காமல்,

உள் ஆழத்தை வளர்க்கும் அழைப்பாக

பார்க்கலாம்.

இதனால்:

உடல் ஆற்றல் குறைகிறது
↔
இறைநோக்கு ஆழமடைகிறது

என்ற சமநிலை உருவாகும்.

12. குடும்ப வாழ்க்கையில் பருவ உணர்வு

குழந்தைகள்:

வளர்கிறார்கள்.

பெற்றோர்:

முதிர்கிறார்கள்.

துணை:

மாறுகிறார்.

நாமும்:

மாறுகிறோம்.

இதனை உணர்ந்தவர்:

உறவுகளை அலட்சியம் செய்யமாட்டார்.

மாறாக:

ஒவ்வொரு பருவத்தையும் நன்றியுடன் வாழ்வார்.

நிலையாமை:

அன்பை குறைப்பதில்லை.

அது:

அன்பை விழிப்பாக்குகிறது.

13. தொழிலும் பதவியும் பருவ அடையாளங்கள் என்பதை நினைவில் கொள்

ஒரு வயதில்:

மாணவர்.

பின்னர்:

ஊழியர்.

பின்னர்:

தலைவர்.

பின்னர்:

ஓய்வு பெற்றவர்.

இவையும்:

பாலன்–இளையன்–விருத்தன் போல மாறும் அடையாளங்கள்.

எனவே:

பதவி என் நிரந்தர நான் அல்ல.

இதனால்:

பதவியில் தாழ்மை,
மாற்றத்தில் அமைதி

உருவாகும்.

14. சமூக ஊடக அடையாளமும் இதே விதிக்குட்பட்டது

ஒரு காலத்தில்:

அதிக கவனம்.

பின்னர்:

குறைந்த கவனம்.

ஒரு காலத்தில்:

புகழ்.

பின்னர்:

மறதி.

இதனால்:

இணைய உலக அங்கீகாரமும்
பருவம் போன்றே மாறும்.

சாதகரின் கேள்வி:

“என்னை எத்தனை பேர் பார்க்கிறார்கள்?”

அல்ல;

“என் மனம் எதை நோக்கிக் கிடக்கிறது?”

15. “ஞாலம் கடந்தான்” — தினசரி பிரச்சினைகளை அளவிற்குள் வைக்க உதவும்

ஒரு சிறிய இழப்பு:

முழு வாழ்க்கையை மூடிவிடும் அளவு பெரிதாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால்:

ஞாலத்தையும் அண்டத்தையும் கடந்த இறைநோக்கு

மனத்திற்கு பெரிய பரப்பைத் தருகிறது.

இதனால்:

சிறிய பிரச்சினைகள்
சிறியதாகவே பார்க்கப்படலாம்.

இது ஓட்டமல்ல.

அளவறிதல்.

16. தினசரி திருவடிச் சார்பு

ஒரு எளிய சாதனை:

காலை:

“இன்று என் மனம் எதை விரும்ப வேண்டும்?”

என்று கேள்.

இரவு:

“இன்று என் விருப்பம் எதில்தான் அதிகம் தங்கியது?”

என்று பாருங்கள்.

இந்த இரு கேள்விகளும்:

விருப்பத்தை விழிப்புடன் வழிநடத்த உதவும்.

17. பருவ மாற்றத்தை எதிர்க்காமல் ஏற்க கற்றுக்கொள்

சாதகர்:

இளமையைப் பிடித்து நிற்க வேண்டியதில்லை.

முதுமையை:

எதிரியாகப் பார்க்கவும் வேண்டியதில்லை.

ஒவ்வொரு பருவமும்:

ஒரு அனுபவநிலை.

ஆனால்:

எந்தப் பருவமும் இறுதி ஆதாரம் அல்ல.

இதனால்:

ஏற்றுக்கொள்வதும் பற்றின்மையும் ஒன்றாக வளர்கின்றன.

18. விருப்பத்தின் தரத்தை உயர்த்து

சாதகர் தன் விருப்பத்தை படிப்படியாக மாற்றலாம்:

அனுபவத்தை விரும்புதல்
↓
அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கையை விரும்புதல்
↓
ஞானத்தை விரும்புதல்
↓
குரு வழியை விரும்புதல்
↓
சிவசார்பை விரும்புதல்.

இதுவே:

விருப்பத்தின் பரிணாமம்.

19. வாழ்க்கை குறையும்போது அன்பு குறைய வேண்டியதில்லை

182-ன் மிக அழகான நடைமுறைப் பாடம்:

காலம் குறைகிறது.

ஆனால்:

சிவவிருப்பு குறைய வேண்டியதில்லை.

மாறாக:

அது மேன்மேலும் வளரலாம்.

இதனால்:

வயது அதிகரிப்பு

பக்தி ஆழப்படுத்தும் வாய்ப்பு.

தினசரி சுயவிசாரணை

இன்று நான் எந்த பருவ அடையாளத்தில் மிகையாக பற்றிக்கொண்டேன்?

காலம் கழிகிறது என்பதை நான் உண்மையில் உணர்ந்தேனா?

என்னை யார் விரும்புகிறார்கள் என்ற கேள்வி இன்று என்னை ஆட்கொண்டதா?

நான் எதை அதிகமாக விரும்பினேன்?

என் சிவவிருப்பு நேற்றைவிட இன்று ஆழமானதா?

சாதனை மாற்றம்

பாலன்
↓
இளையன்
↓
விருத்தன்
↓
காலம் கழிவதை உணர்தல்
↓
பருவ அடையாளத்தில் பற்றின்மை
↓
உலக அங்கீகாரத்திலிருந்து விலகுதல்
↓
விருப்பத்தை ஆய்வு செய்தல்
↓
திருவடிச் சார்பு
↓
மேலும் மேலும் சிவவிருப்பு

சாதனைச் சூத்திரம்

பருவத்தை வாழ் — பருவமாகவே உன்னை வரையறுக்காதே.
காலம் கழிவதைப் பார் — பயப்படாதே; விழி.
உலகம் உன்னை விரும்புகிறதா என்று அளவிடாதே — நீ எதை விரும்புகிறாய் என்று பார்.
விருப்பத்தை அழிக்காதே — சிவத்தை நோக்கி உயர்த்து.
உடல் தேயட்டும் — சிவவிருப்பு தேயாதிருக்கட்டும்.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

182-ன் சாதனை வாழ்வியல், வயது மாறுவதை எதிர்ப்பது அல்ல; வயது மாறும்போது விருப்பத்தின் திசையையும் பரிசுத்தப்படுத்துவது. பாலன், இளையன், விருத்தன் என பருவங்கள் மாறுகின்றன; உலகம் நம்மை விரும்பும் விதமும் மாறுகிறது. ஆனால் சாதகர் “என்னை யார் விரும்புகிறார்கள்?” என்ற நிலையற்ற கேள்வியிலிருந்து “நான் எதை மேன்மேலும் விரும்புகிறேன்?” என்ற ஞானக் கேள்விக்குச் செல்ல வேண்டும். காலம் உடலை மாற்றட்டும்; நாம் திருவடியில் நிலைத்து சிவவிருப்பத்தை மேன்மேலும் வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.

பாடல் 182 — ஒரே பார்வையில் முழுச் சாரம்

மாறும் பருவங்களிலிருந்து மேன்மேலும் ஆழும் சிவவிருப்பத்திற்கு

பால னிளையன் விருத்த னெனநின்ற
ஞாலங் கடந்தண்ட மூடறுத் தானடி
காலங் கழிவன கண்டு மறிகிலார்
மேலுங் கிடந்து விரும்புவ னானே. (182)

182-ஆம் பாடலில் திருமூலர் இளமை நிலையாமையை வெறும் உடல் மாற்றமாக மட்டும் காட்டுவதில்லை. அவர் மனித வாழ்வின் முழுப் பருவ வரிசையையும் முன்வைத்து:

பாலன் → இளையன் → விருத்தன்

என அனைத்தும் காலத்திற்குள் மாறுகின்றன என்பதைச் சொல்கிறார்.

ஆனால் பாடலின் உண்மையான ஆழம் இதற்குப் பின் வருகிறது:

காலம் உடலை மாற்றும்போது, ஞானம் நமது விருப்பத்தின் திசையை மாற்ற வேண்டும்.

இதுவே இப்பாடலின் மையச் செய்தி.

1. பாலன் — இளையன் — விருத்தன் : பருவம் எதுவும் நிலையான “நான்” அல்ல

ஒரே மனிதன்:

குழந்தையாக இருக்கிறான்,
இளைஞனாகிறான்,
முதியவனாகிறான்.

ஒவ்வொரு பருவத்திலும் உடல் மாறுகிறது.

அதனுடன்:

பெயர்,
தோற்றம்,
திறன்,
சமூகப் பங்கு

மாறுகின்றன.

எனவே:

பருவம் உண்மையான அனுபவம்; ஆனால் நிரந்தர அடையாளம் அல்ல.

2. “காலம் கழிவன” — வளர்ச்சியும் கழிதலும் ஒரே நிகழ்வு

குழந்தை:

இளைஞனாகிறது.

அதை நாம்:

வளர்ச்சி

என்று சொல்கிறோம்.

ஆனால் அதே நிகழ்வு:

குழந்தைப் பருவம் கடந்துவிட்டது

என்பதையும் குறிக்கிறது.

அதேபோல்:

முதுமை வருகிறது

இளமை கழிகிறது.

இதனால் திருமூலர் காட்டுவது:

வருவது ஒன்றின் தோற்றம்; கழிவது இன்னொன்றின் முடிவு.

இதுவே காலத்தின் இரு முகங்கள்.

3. “கண்டும் அறிகிலார்” — அனுபவம் இருந்தும் ஞானம் இல்லாமை

மனிதன்:

குழந்தைகள் வளர்வதைப் பார்க்கிறான்.
இளைஞர்கள் முதிர்வதைப் பார்க்கிறான்.
தன் உடலிலும் அதையே அனுபவிக்கிறான்.

ஆனால்:

கால நியதியை தன் வாழ்வின் இறுதி உண்மையாகப் புரிந்து கொள்ளாமல் இருக்கலாம்.

அதனால்:

காணுதல்
≠
அறிதல்.

இதுவே 178-இலிருந்து தொடர்ந்து வரும் முக்கியமான உபதேசம்.

4. மாறும் மனிதன் — எல்லை கடந்த சிவன்

பாடலில் மிகப் பெரிய எதிரமைவு:

பாலன் → இளையன் → விருத்தன்

என்ற மாறும் மனித வாழ்வு,

எதிராக:

ஞாலம் கடந்த, அண்டம் ஊடறுத்த சிவன்.

இதனால்:

காலத்திற்குட்பட்ட மனிதன்
மற்றும்
உலக–அண்ட எல்லைகளால் கட்டுப்படாத இறைநிலை

எதிரெதிராக நிறுத்தப்படுகின்றன.

சாதகருக்கான முடிவு:

மாறும் ஒன்றில் இறுதி சார்பை அமைக்காதே.

5. “அடி” — பரம்பொருள் சாதகருக்கு அணுகத்தக்கதாகிறது

சிவன்:

ஞாலம் கடந்தவன்.

அண்டம் ஊடறுத்தவன்.

ஆனால் பாடல்:

அவனது அடி

என்று சொல்கிறது.

இதனால்:

அண்ட எல்லைகளைக் கடந்த இறைமை
சாதகருக்கு தொலைதூரமான கருத்தாக மட்டும் இல்லை.

அது:

வணங்கத்தக்க,
சாரத்தக்க,
சேவிக்கத்தக்க
திருவடியாக

நெருங்குகிறது.

6. 181 → 182 : “விரும்புவர் என்னை” முதல் “விரும்புவன் நானே” வரை

181-ல்:

உலகம் என்னை விரும்பியது.

அந்த விருப்பம்:

மாறிவிட்டது.

182-ல்:

நான் எதை விரும்புகிறேன்?

என்ற கேள்வி முன்வருகிறது.

பதில்:

சிவதிருவடி.

இதுவே இளமை நிலையாமை அதிகாரத்தின் மிக அழகான மனமாற்றங்களில் ஒன்று.

7. விரும்பப்படுவது நிலையற்றது; விரும்ப வேண்டியதைத் தேர்ந்தெடுப்பது சாதனை

உலகம்:

இன்று விரும்பலாம்.

நாளை:

மறந்துவிடலாம்.

ஆனால் சாதகர்:

தனது விருப்பத்தின் திசையைத் தேர்ந்தெடுக்க முடியும்.

இதனால்:

விரும்பப்படுதல் — வெளிப்புற அனுபவம்.
விரும்புதல் — உள்ளார்ந்த தேர்வு.

182 இரண்டாவதையே முக்கியப்படுத்துகிறது.

8. சைவசித்தாந்தப் பார்வை — பசுவின் பருவங்கள் மாறினாலும் பதிசார்பு மாற வேண்டியதில்லை

பசு:

உடல் மற்றும் கரணங்களின் வழியாக அனுபவிக்கிறது.

அதனால்:

பருவ மாற்றங்களுக்குள் செல்கிறது.

ஆனால் பதி:

பசுவைப் போல உடல் பருவங்களுக்கு உட்பட்டவன் அல்ல.

இதனால்:

பருவ மாற்றங்களைத் தாண்டி நிலைபெற வேண்டிய சார்பு — பதிசார்பு.

9. வயது அதிகரிக்கும்போது எது குறைய வேண்டும்? எது அதிகரிக்க வேண்டும்?

காலத்தோடு:

உடல் வலிமை மாறலாம்.

இளமை குறையலாம்.

ஆனால்:

சிவவிருப்பு குறைய வேண்டியதில்லை.

மாறாக:

அது மேலும் மேலும் ஆழமடைய வேண்டும்.

இதனால் பாடலின் ஆழமான எதிரமைவு:

பருவம் குறைகிறது; இறைவிருப்பு பெருக வேண்டும்.

10. “மேலும் கிடந்து விரும்புவன்” — ஒரு கணத்தின் பக்தி அல்ல

இங்கு:

மேலும்

என்பது வளர்ச்சியைச் சுட்டுகிறது.

கிடந்து

என்பது நிலைத்தன்மையைச் சுட்டுகிறது.

விரும்புவன்

என்பது உள்ளார்ந்த இறைநோக்கைச் சுட்டுகிறது.

இதனால்:

சிவபக்தி ஒரு திடீர் உணர்ச்சி அல்ல.

அது:

திருவடியில் நிலைத்து, மேன்மேலும் ஆழப்பட வேண்டிய வாழ்நிலை.

11. யோகப் பார்வை — சிதறும் விருப்பத்தை ஒருமுகப்படுத்துதல்

மனம்:

பலவற்றை விரும்புகிறது.

அதனால் அது:

பல திசைகளில் சிதறுகிறது.

182-ன் சாதனை:

விருப்பத்தை அழிப்பது அல்ல.

மாறாக:

அதன் திசையை சிவத்தை நோக்கி ஒருமுகப்படுத்துதல்.

இதுவே:

விருப்பத்தின் பரிசுத்தம்.

12. ஆகமப் பார்வை — திருவடிச் சார்பு அனுஷ்டானமாக வேண்டும்

சிவதிருவடியை விரும்புதல்:

மன உணர்வாக மட்டும் இருந்தால் போதாது.

அது:

பூஜை,
ஜபம்,
வணக்கம்,
சேவை,
குரு வழிபாடு,
நியமம்

போன்ற ஒழுங்குகளில் வெளிப்பட வேண்டும்.

இதனால்:

விருப்பம் → பக்தி → அனுஷ்டானம் → நிலைத்த சார்பு

என்ற வளர்ச்சி நிகழ்கிறது.

13. தந்திரப் பார்வை — விருப்ப சக்தியின் உருமாற்றம்

181-ல்:

விருப்பம் உடல் ஈர்ப்பில் வெளிப்பட்டது.

182-ல்:

அதே விருப்ப ஆற்றல் சிவத்தை நோக்கித் திருப்பப்படுகிறது.

இதனால்:

ஆசையை அழிப்பது அல்ல; அதன் திசையை உயர்த்துவது

என்ற ஆழமான சாதனைத் தத்துவம் வெளிப்படுகிறது.

14. 178–182 வரை வளர்ந்து வரும் முழுத் தொடர்ச்சி

178

காலம் நகர்கிறது — அதைத் தேறு.

179

காலம் தானாக ஞானமாகாது — அதற்கு சிவநோக்கு கொடு.

180

செயல் ஆற்றல் இருக்கும் போதே சாதனை செய்.

181

உடலழகையும் உலக அங்கீகாரத்தையும் நிரந்தர மதிப்பாகக் கொள்ளாதே.

182

மாறும் பருவங்களைக் கண்டு, விருப்பத்தை அண்டம் கடந்த சிவதிருவடியை நோக்கித் திருப்பு.

இதனால்:

கால விழிப்பு → நோக்கம் → செயல் → அடையாள சுத்திகரிப்பு → விருப்ப சுத்திகரிப்பு

என்ற உள் பயணம் உருவாகிறது.

15. முழுத் தர்க்கச் சாரம்

பாலன்
↓
இளையன்
↓
விருத்தன்
↓
பருவங்கள் கழிகின்றன
↓
கண்டும் அறியாத உலகர்
↓
மாறும் பருவங்களில் நிரந்தர ஆதாரம் இல்லை
↓
ஞாலம் கடந்தவன்
↓
அண்டம் ஊடறுத்தவன்
↓
அவனது திருவடி
↓
அதில் நிலைபெறுதல்
↓
மேலும் மேலும் விரும்புதல்

ஒரே பார்வையில்

182-ஆம் பாடல்:

முதுமையைப் பயமுறுத்துவதில்லை.

அது:

பருவங்கள் அனைத்தும் கடந்து செல்கின்றன என்பதை உணர்த்துகிறது.

பாடல்:

உலகத்தை வெறுக்கச் சொல்லவில்லை.

அது:

உலகத்திற்குள் மாறுபவற்றை இறுதி ஆதாரமாகக் கொள்ளாதே

என்று சொல்கிறது.

பாடல்:

விருப்பத்தை அழிக்கச் சொல்லவில்லை.

அது:

விருப்பத்தின் திசையை மாற்று

என்று சொல்கிறது.

இதுவே:

“என்னை யார் விரும்புகிறார்கள்?”

என்ற நிலையற்ற கேள்வியிலிருந்து:

“நான் எதை மேன்மேலும் விரும்ப வேண்டும்?”

என்ற சாதகரின் கேள்விக்குச் செல்லும் ஞான மாற்றம்.

ஞானச் சூத்திரம்

பருவம்
↓
மாற்றம்
↓
காலக் கழிவு
↓
நிலையாமை விழிப்பு
↓
உலக விருப்பத்தின் எல்லை
↓
விருப்பத்தின் திசைமாற்றம்
↓
திருவடிச் சார்பு
↓
மேலும் மேலும் சிவவிருப்பு

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

182-ல் திருமூலர் “பாலன், இளையன், விருத்தன்” என்று மனிதனின் மாறும் பருவங்களை மட்டும் பட்டியலிடவில்லை; அவற்றைக் கண்டு உணர்ந்தவனின் விருப்பமே மாற வேண்டும் என்று சொல்கிறார். 181-ல் “என்னை விரும்பினர்” என்ற உலக அங்கீகாரத்தின் நிலையாமை வெளிப்பட்ட இடத்தில், 182-ல் “விரும்புவன் நானே” என்று சாதகர் தன் விருப்பத்தின் பொறுப்பை ஏற்கிறார். காலம் உடலை மாற்றுகிறது; ஞானம் விருப்பத்தின் திசையை மாற்ற வேண்டும்.

திருச்சிற்றம்பலம்.