கழியும் நாளை சிவநினைவாக மாற்றுதல்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 183

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஎண்பத்து மூன்றாவது படிக்கட்டில் (183) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

பாடல் 183 — யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை

கழியும் ஒவ்வொரு நாளையும் சிவநினைவாக மாற்றும் காலஞானம்

காலை யெழுந்தவர் நித்தலு நித்தலு
மாலை படுவதும் வாணாட் கழிவதுஞ்
சாலுமவ் வீசன் சலவிய னாகிலும்
ஏல நினைப்பவர்க் கின்பஞ்செய் தானே. (183)

183-ஆம் பாடல் இளமை நிலையாமையை மிக நெருக்கமான அனுபவத்திற்கு கொண்டு வருகிறது.

திருமூலர் இப்போது:

பல ஆண்டுகள்,
இளமை,
முதுமை

என்ற பெரிய கால அளவுகளைப் பேசவில்லை.

அவர்:

ஒரே நாளைப்

பார்க்கச் சொல்கிறார்.

காலை எழுகிறோம்.

மாலை படுக்கிறோம்.

மறுநாள் மீண்டும் எழுகிறோம்.

இந்தச் சுழற்சி தொடர்வதால்:

“வாழ்க்கை தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது”

என்று மனம் நினைக்கிறது.

ஆனால் திருமூலர் அதையே தலைகீழாக மாற்றுகிறார்:

ஒவ்வொரு நாள் தொடர்வது போலத் தோன்றினாலும், ஒவ்வொரு நாளும் வாழ்நாள் கழிகிறது.

இதுவே பாடலின் முதல் ஆழமான காலஞானம்.

“நித்தலும் நித்தலும்” — திரும்புவது நாளின் வடிவம்; நாள் அல்ல

ஒவ்வொரு காலையும்:

நேற்றைய காலை போலத் தோன்றலாம்.

ஒவ்வொரு மாலையும்:

நேற்றைய மாலை போலத் தோன்றலாம்.

ஆனால்:

நேற்று திரும்பவில்லை.

இதனால்:

சுழற்சி திரும்புகிறது; காலம் திரும்புவதில்லை.

இந்த வேறுபாட்டை உணராததால் மனிதன்:

இன்னும் நிறைய நாட்கள் இருக்கின்றன

என்று எண்ணுகிறான்.

திருமூலர் காட்டுவது:

இன்னொரு நாள் கிடைத்தது மட்டுமல்ல;

வாழ்நாளிலிருந்து இன்னொரு நாள் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

காலை எழுதல் — வாழ்நாள் மீண்டும் திறக்கப்படுதல்

காலை எழுவது சாதாரண நிகழ்வாகத் தோன்றுகிறது.

ஆனால் சாதகரின் பார்வையில்:

இன்னொரு நாள் கிடைத்துள்ளது.

அதாவது:

இன்னொரு வாய்ப்பு.

அந்த நாளில்:

சிவனை நினைக்கலாம்,
சாதனை செய்யலாம்,
தர்மமாக வாழலாம்,
ஞானத்தை வளர்க்கலாம்.

இதனால் காலை:

வெறும் உறக்கத்தின் முடிவு அல்ல;

அருளால் கிடைத்த புதிய சாதனை வாய்ப்பு.

மாலை படுதல் — ஒரு நாள் திரும்பாமல் சென்றுவிட்டது

மாலை:

சோர்வு முடியும் நேரம் மட்டும் அல்ல.

அது:

ஒரு நாளின் கணக்கெடுப்பு.

காலையில் கிடைத்த வாய்ப்பு:

எவ்வாறு பயன்படுத்தப்பட்டது?

இதுவே மாலையின் ஆன்மிகக் கேள்வி.

அதனால்:

காலை — வாய்ப்பு.
மாலை — கணக்கு.

இரண்டிற்கிடையில்:

வாழ்க்கை.

யோகப் பார்வை — காலத்தை நிறுத்த முடியாது; கவனத்தைத் திருப்ப முடியும்

யோகி:

காலத்தை நிறுத்த முயல்வதில்லை.

அவன்:

மனத்தின் திசையை மாற்றுகிறான்.

நாள்:

இயல்பாகச் செல்லும்.

ஆனால் மனம்:

சிதறலாகவும் செல்லலாம்;

அல்லது:

சிவநினைவில் நிலைபெறவும் முடியும்.

இதனால்:

காலத்தின் இயக்கம் நம் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை;
அந்தக் காலத்தில் மனம் எதை நோக்குகிறது என்பது சாதனைக்குரியது.

“சலவியன்” — காலநியதி ஏன் கடுமையாகத் தோன்றுகிறது?

காலம்:

யாருடைய வேண்டுகோளுக்காகவும் நின்றுவிடுவதில்லை.

இளமை:

பிடித்துக் கொள்ள முடியாது.

அன்பானவர்களோடு உள்ள காலமும்:

எல்லையுடையது.

இதனால் மனித பார்வையில்:

இந்த உலகநடப்பு கடுமையானதாகத் தோன்றலாம்.

இதற்குள் சலவியன் என்ற சொல்லின் உணர்வு புரியக்கூடும்.

ஆனால் இதனை:

சிவனுக்கு மனிதனைப் போன்ற கோபம் உண்டு

என்று எளிதாக்கக்கூடாது.

பாடலின் அடுத்த அடி உடனே:

“ஆகிலும்”

என்று அதைத் திருப்புகிறது.

இறைவனின் கடுமை அல்ல — மனிதனின் அனுபவக் கோணம்

காலம் கழிவது:

நமக்கு இழப்பாகத் தெரிகிறது.

ஆனால் அதே நிலையாமை:

பற்றை உடைக்கிறது,
முன்னுரிமையைத் தெளிவாக்குகிறது,
சாதனையை அவசரப்படுத்துகிறது,
இறையை நினைக்க வைக்கிறது.

எனவே:

நமக்குக் கடுமையாகத் தோன்றும் நிலையாமையே
விழிப்பின் வாயிலாகவும் அமையலாம்.

இதுவே சைவ ஆன்மிகப் பார்வையில் முக்கியமான மாற்றம்.

சைவசித்தாந்தப் பார்வை — அருள் காலத்தை நிறுத்துவதல்ல

சிவனருள்:

மனிதனுக்கு உடல் மாறாமையை அளிப்பது அல்ல.

காலத்தை நிறுத்துவது அல்ல.

மரணத்தை உலக அனுபவத்திலிருந்து நீக்குவது அல்ல.

அருள்:

உயிரை உண்மையை நோக்கி விழிப்பூட்டுகிறது.

அதனால்:

நிலையாமையைத் தவிர்ப்பது விட
நிலையாமையின் நடுவே பதியை உணர்வதே முக்கியம்.

இங்கு ஈசனை நினைத்தல்:

பசுவின் நோக்கம் பதியை நோக்கித் திரும்புதல்.

“ஏல நினைப்பவர்” — சிவநினைவு தற்செயலான நினைவு அல்ல

இறைவனை நினைத்தல்:

பிரச்சினை வந்தபோது மட்டும் நினைப்பது அல்ல.

பயம் வந்தபோது மட்டும் நினைப்பதும் அல்ல.

ஏல என்ற சொல்லின் திசையில்:

தகுந்த முறையில்,
ஒழுங்குடன்,
பொருந்தியவாறு

நினைக்க வேண்டும்.

இதனால்:

சிவநினைவு ஒரு மனச் சம்பவம் அல்ல; ஒரு வாழ்வியல் ஒழுங்கு.

182-ன் “விருப்பம்” 183-ல் “நினைவு” ஆகிறது

182:

“விரும்புவன் நானே.”

அதாவது:

சிவதிருவடியை விரும்புதல்.

183:

“நினைப்பவர்க்கு.”

விருப்பம் உண்மையானதாக இருந்தால்:

நினைவு தோன்றும்.

நினைவு உண்மையானதாக இருந்தால்:

அது நாள்தோறும் வாழ்வில் இடம் பெறும்.

இதனால்:

விருப்பம் → நினைவு → சாதனை

என்ற வளர்ச்சி உருவாகிறது.

ஆகமப் பார்வை — நினைவுக்கு வடிவம் தரும் அனுஷ்டானம்

இறைநினைவை:

தொடர்ந்து வைத்திருக்க மனித மனத்திற்கு வடிவம் தேவை.

அதற்காக ஆகம மரபு:

கால பூஜை,
ஜபம்,
அர்ச்சனை,
வணக்கம்,
நியமம்

போன்ற ஒழுங்குகளை வழங்குகிறது.

இதன் நோக்கம்:

இறைவன் குறிப்பிட்ட நேரத்தில்தான் இருக்கிறான்

என்பது அல்ல.

மாறாக:

காலத்தில் சிதறும் மனித மனத்தை கால ஒழுங்கின் மூலம் இறைநினைவில் நிலைநிறுத்துதல்.

காலை–மாலை: சாதனையின் இரண்டு வாயில்கள்

இந்தப் பாடலிலிருந்து ஒரு இயல்பான ஆகம–யோக அமைப்பு தெரிகிறது:

காலை

நாள் தொடங்கும்போது இறைநினைவு.

மாலை

நாள் முடியும் போது இறைநினைவு.

இதனால் ஒரு நாள்:

உலகச் செயல்களால் மட்டும் நிரம்பாமல்,

சிவநினைவால் இருபுறமும் சூழப்படுகிறது.

அதாவது:

நாள் சிவநினைவுக்குள் வாழப்படுகிறது.

தந்திரப் பார்வை — காலத்தை ஆன்மிக சக்தியாக மாற்றுதல்

தந்திர மரபில்:

காலம் எதிரி அல்ல.

அது:

சாதனையின் களம்.

அதே காலை:

கவனச்சிதறலின் தொடக்கமாக இருக்கலாம்.

அதே காலை:

ஜபத்தின் தொடக்கமாகவும் இருக்கலாம்.

அதே மாலை:

வெறும் சோர்வாக முடிவடையலாம்.

அல்லது:

மனனம், பூஜை, தியானம் மூலம் நிறைவடையலாம்.

இதனால்:

காலத்தை வெல்லுதல் என்பது காலத்தை நிறுத்துதல் அல்ல; காலத்தை சாதனையாக மாற்றுதல்.

“இன்பம் செய்தானே” — எந்த இன்பம்?

இங்கு:

சிவனை நினைத்தால் உலகத் துன்பங்கள் அனைத்தும் உடனே மறையும்

என்று எளிமைப்படுத்தக்கூடாது.

பாடலின் எதிரமைவு:

காலத்தின் கடுமையான கழிவு
↔
இறைநினைவின் இன்பம்.

இதனால்:

வெளி உலகம் தொடர்ந்து மாறினாலும்,

இறைநினைவிலிருந்து:

உள்ளார்ந்த அமைதி,
அருளுணர்வு,
சார்பு,
ஆன்மிக நிறைவு

உருவாகலாம்.

நிலையாமையின் தீர்வு காலத்தை நிறுத்துவதல்ல

இதுவே 183-ன் மிக ஆழமான உண்மை.

மனிதன் நிலையாமையை எதிர்கொள்ள:

இளமையை நீட்டிக்க முயலலாம்.

உடலைப் பாதுகாக்க முயலலாம்.

செல்வத்தைச் சேர்க்கலாம்.

ஆனால்:

காலம் இன்னும் செல்கிறது.

திருமூலரின் தீர்வு:

கழியும் காலத்தையே சிவநினைவின் காலமாக மாற்று.

அப்போது:

காலம் இன்னும் கழிகிறது;

ஆனால்:

அது வீணாகவில்லை.

ஒரு நாள் எப்போது ஆன்மிக நாளாகிறது?

அந்த நாளில்:

எவ்வளவு வேலை செய்தோம்?

என்பது மட்டும் அளவுகோல் அல்ல.

எவ்வளவு சம்பாதித்தோம்?

என்பதும் மட்டும் அல்ல.

சாதகருக்கான ஆழமான கேள்வி:

அந்த நாளில் இறைநினைவு இருந்ததா?

இதுவே 183-ன் வாழ்வியல் அளவுகோல்.

178–183 வரை உருவாகும் சாதனைப் பாதை

178

காலம் நகர்கிறது — தேறு.

179

காலம் மட்டும் ஞானமாகாது — சிவநோக்கு கொடு.

180

ஆற்றல் இருக்கும் போதே சாதி.

181

உலக அங்கீகாரத்தை நிரந்தர அடையாளமாக்காதே.

182

விருப்பத்தை சிவதிருவடியை நோக்கித் திருப்பு.

183

அந்த சிவவிருப்பத்தை நாள்தோறும் சிவநினைவாக நிலைநிறுத்து.

இதனால்:

கால விழிப்பு → நோக்கம் → செயல் → பற்றறிதல் → சிவவிருப்பு → சிவநினைவு

என்ற ஆழமான முன்னேற்றம் உருவாகிறது.

ஒருங்கிணைந்த ஞானம்

183-ஆம் பாடல்:

ஒவ்வொரு நாளும் நாம் மரணத்திற்கு நெருங்குகிறோம்

என்று பயமுறுத்துவதில்லை.

அது:

ஒவ்வொரு நாளும் நமக்குக் கிடைத்த வாழ்வு குறைகிறது; ஆகவே ஒவ்வொரு நாளும் இறைநினைவில் அர்த்தமடையட்டும்

என்று கூறுகிறது.

காலை எழுவது:

வாழ்வு இன்னும் திறந்திருப்பதற்கான அறிகுறி.

மாலை படுவது:

அந்த வாழ்விலிருந்து ஒரு நாள் திரும்பாமல் சென்றதற்கான அறிகுறி.

இரண்டிற்கிடையே:

சாதகரின் தேர்வு உள்ளது.

உலகச் சிதறலா?

அல்லது:

சிவநினைவா?

இதுவே இப்பாடலின் உள் விசாரணை.

ஞானச் சூத்திரம்

காலை
↓
வாழ்வு திறக்கிறது
↓
நாள் செல்கிறது
↓
மாலை
↓
ஒரு நாள் கழிகிறது
↓
வாழ்நாள் குறைகிறது
↓
நிலையாமை விழிப்பு
↓
சிவநினைவு
↓
அருளுணர்வு
↓
இன்பம்

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

183-ல் திருமூலர் காலத்தின் கொடுமையிலிருந்து தப்பிக்கும் வழியைச் சொல்லவில்லை; காலத்தை வீணாக்காமல் வாழும் வழியைச் சொல்கிறார். காலை எழுகிறோம், மாலை படுக்கிறோம்; “நித்தலும் நித்தலும்” இதே சுழற்சி நிகழ்கிறது. ஆனால் சுழற்சி மீள்கிறது என்பதால் காலமும் மீள்கிறது என்று எண்ணாதே — ஒவ்வொரு நாளும் வாழ்நாளின் ஒரு பகுதி திரும்பாமல் செல்கிறது. ஆகவே சிவனை ஒருநாள் விரும்புவது போதாது; அந்த விருப்பம் நாள்தோறும் நினைவாக நிலைபெற வேண்டும். கழியும் காலத்தை சிவநினைவாக மாற்றும்போது, நிலையாமையின் நடுவே ஈசன் அருளும் இன்பம் சாதகருக்கு வெளிப்படுகிறது.

பாடல் 183 — தர்க்கக் கட்டமைப்பு

நாளின் சுழற்சியிலிருந்து வாழ்நாள் கழிவையும், அதிலிருந்து சிவநினைவையும் நிறுவும் தர்க்கம்

காலை யெழுந்தவர் நித்தலு நித்தலு
மாலை படுவதும் வாணாட் கழிவதுஞ்
சாலுமவ் வீசன் சலவிய னாகிலும்
ஏல நினைப்பவர்க் கின்பஞ்செய் தானே. (183)

183-ஆம் பாடலின் மையத் தர்க்கம்:

காலை எழுகிறோம் → மாலை படுக்கிறோம் → இது நாள்தோறும் நிகழ்கிறது → ஒவ்வொரு நாளும் வாழ்நாள் கழிகிறது → இதுவே நிலையாமையை அறியப் போதுமான சான்று → காலநடப்பு கடுமையாகத் தோன்றினாலும் → ஈசனைத் தகுந்த முறையில் நினைப்பவர்க்கு இன்பம் உண்டு.

இதுவே பாடலின் முழு தர்க்க இயக்கம்.

1. 182 → 183 : “விரும்புதல்” நினைவாக மாறுகிறது

182 முடிந்தது:

“மேலும் கிடந்து விரும்புவன் நானே.”

183 முடிகிறது:

“ஏல நினைப்பவர்க்கு இன்பம் செய்தானே.”

இதனால்:

விருப்பு → நினைவு

என்ற அடுத்த சாதனைப் படி உருவாகிறது.

182-ல்:

மனத்தின் திசை சிவனை நோக்கித் திரும்பியது.

183-ல்:

அந்தத் திசை நாள்தோறும் தொடர வேண்டியது.

இதுவே இரண்டு பாடல்களுக்கிடையிலான முக்கியத் தர்க்கப் பாலம்.

2. முதல் அடி — வாழ்க்கையின் மிகச் சாதாரண நிகழ்வே சான்றாகிறது

காலை எழுந்தவர் நித்தலும் நித்தலும்

திருமூலர் இங்கு:

அரிதான மரணம்,
பெரிய அழிவு,
அதிசய நிகழ்வு

எதையும் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.

அவர்:

மனிதனின் அன்றாட வாழ்க்கையை எடுத்துக்கொள்கிறார்.

காலை எழுவது:

யாருக்கும் புதுமையான அனுபவமல்ல.

ஆனால் அதில்தான் தர்க்கத்தின் வலிமை உள்ளது:

நிலையாமையை அறிய விசேஷமான சான்று தேவையில்லை; அன்றாட வாழ்க்கையே போதும்.

3. “நித்தலும் நித்தலும்” — மீளுரையின் தர்க்கப் பணி

இந்த இருமுறைச் சொல்:

மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்வதை

வலுப்படுத்துகிறது.

ஆனால் இங்கு ஒரு நுண்ணிய முரண்பாடு உள்ளது:

நிகழ்வின் வடிவம் மீள்கிறது;
காலம் மீளவில்லை.

ஒவ்வொரு காலையும்:

புதிய காலை.

ஒவ்வொரு மாலையும்:

புதிய மாலை.

எனவே:

சுழற்சி மீள்கிறது; வாழ்நாள் மீளுவதில்லை.

இதுவே பாடலின் காலத் தர்க்கத்தில் மிக முக்கியமான புள்ளி.

4. இரண்டாம் அடி — நாள் முடிவை ஆயுள் குறைவாக மாற்றுதல்

மாலை படுவதும் வாணாள் கழிவதும்

இங்கு இரண்டு நிகழ்வுகள் இணைக்கப்படுகின்றன:

வெளிப்புறம்

மாலை வந்தது; மனிதன் படுக்கிறான்.

உள்நிலை உண்மை

வாழ்நாளின் ஒரு பகுதி கழிந்தது.

இதனால் திருமூலர்:

“ஒரு நாள் முடிந்தது”

என்ற சாதாரண எண்ணத்தை:

“என் வாழ்நாளில் ஒரு நாள் குறைந்தது”

என்ற விழிப்பாக மாற்றுகிறார்.

5. நாளின் முடிவு = ஆயுளின் குறைவு

இது இப்பாடலின் முக்கிய காரண–விளைவு அமைப்பு:

காலை
↓
நாள்
↓
மாலை
↓
நாள் முடிவு
↓
வாழ்நாள் குறைவு.

அதனால்:

நாள் என்பது வாழ்நாளிலிருந்து தனி ஒன்று அல்ல.

நாள் தான் வாழ்நாளின் அலகு.

6. 179-ஆம் பாடலின் “ஆண்டு பலவும்” இங்கு நுண்ணிய அளவிற்கு வருகிறது

179:

ஆண்டு பலவும் கழிந்தன

என்று பெரிய அளவில் காலத்தை அளந்தது.

183:

அதையே ஒரு நாளின் அளவுக்கு கொண்டு வருகிறது.

அதனால்:

179 — ஆண்டுகள் கழிகின்றன.
183 — ஆண்டுகள் எப்படி கழிகின்றன?
நாள்தோறும்.

இதனால் கால உணர்வு மேலும் நெருக்கமானதாகிறது.

7. 178-இன் சூரியச் சுழற்சி → 183-இன் மனிதச் சுழற்சி

178:

சூரியன் கிழக்கில் எழுந்து மேற்கில் மறைகிறது.

183:

மனிதன் காலையில் எழுந்து மாலையில் படுக்கிறான்.

இதில் தர்க்க முன்னேற்றம்:

முதலில் இயற்கையைப் பார்.

பிறகு:

உன் வாழ்க்கையைப் பார்.

அதாவது:

வெளிப்புற காலநியதி → உள்நிலை வாழ்நாள் அனுபவம்.

8. “சாலும்” — இதற்கு மேலும் சான்று வேண்டுமா?

மூன்றாம் அடியின் தொடக்கம்:

சாலும்

என்பது மிகவும் வலிமையான திருப்பம்.

இதன் உணர்வு:

இதுவே போதும்.

எதற்கு?

காலம் கழிகிறது என்பதை உணர.

மனிதன் தினமும்:

காலை எழுகிறான்,
மாலை படுக்கிறான்,
வயது அதிகரிக்கிறது.

இத்தனைக்கும் பிறகும்:

இன்னும் தனியாக நிலையாமைச் சான்று தேட வேண்டுமா?

என்ற மறைமுகக் கேள்வி இதில் உள்ளது.

9. “ஈசன் சலவியன்” — ஏன் இந்த இடத்தில்?

இங்கு திருமூலர் திடீரென:

காலத்திலிருந்து ஈசனை நோக்கிச் செல்கிறார்.

ஏன்?

ஏனெனில்:

காலம் தன்னிச்சையாக ஓடும் பொருளாக மட்டும் காட்டப்படவில்லை.

அது:

இறைநியதிக்குள் நடைபெறும் உலக அனுபவம்.

காலம்:

யாருக்கும் நிற்காது.

அதனால் அது:

கடுமையாகத் தோன்றுகிறது.

இதையே:

சலவியன்

என்ற சொல் வெளிப்படுத்துகிறது.

10. ஆனால் “ஆகிலும்” தர்க்கத்தை மாற்றுகிறது

சலவியன் ஆகிலும்

இங்கு:

ஆகிலும்

என்பதே கருத்துத் திருப்பத்தின் மையம்.

இதற்கு முன்:

காலம் கழிகிறது;
வாழ்நாள் குறைகிறது;
ஈசன் கடுமையானவன் போலத் தோன்றுகிறான்.

ஆனால்:

ஆகிலும்...

அதன் பின்:

இன்பம்.

இதனால்:

வெளியில் காணும் கடுமை
↔
இறைநினைவில் கிடைக்கும் இன்பம்

என்ற எதிரமைவு உருவாகிறது.

11. “சலவியன்” ↔ “இன்பம் செய்தான்”

இதுவே பாடலின் பெரிய எதிர்மறை அமைப்பு:

சலவி
↔
இன்பம்

ஒரே ஈசன்:

நினையாதவர்க்கு கடுமையான காலநடப்பாகத் தோன்றலாம்;

ஆனால்:

நினைப்பவர்க்கு இன்பம் செய்கிறான்.

இதன் தர்க்கப் பொருள்:

பிரச்சினை காலத்தின் இயக்கத்தில் மட்டும் இல்லை; மனிதனின் இறைநினைவு இல்லாமையிலும் உள்ளது.

12. “ஏல நினைப்பவர்” — தீர்வு வெறும் பயமல்ல

மனிதன்:

வாழ்நாள் குறைகிறது

என்று அறிந்தவுடன் பயப்படலாம்.

ஆனால் திருமூலர்:

பயப்படு

என்று சொல்லவில்லை.

அவர்:

நினை

என்று சொல்கிறார்.

இதனால்:

நிலையாமை அறிவு
→ பயம்

என்று முடிவதில்லை.

அது:

நிலையாமை அறிவு
→ இறைநினைவு

என்று நகர்கிறது.

13. “நினைவு” ஏன் இங்கு தர்க்க ரீதியாக அவசியம்?

ஏனெனில்:

காலம் தொடர்ந்து கழிகிறது.

அதனால்:

இறைநினைவும் தொடர்ச்சியானதாக இருக்க வேண்டும்.

ஒருமுறை:

“சிவனை நினைத்தேன்”

என்று சொல்வது மட்டும் போதாது.

நித்தலும் நித்தலும் என்ற கால அமைப்புக்கு எதிர் அமைப்பு:

தொடர்ந்த நினைவு.

இதனால்:

காலத்தின் தொடர்ச்சி
↔
சாதனையின் தொடர்ச்சி

என்ற நுண்ணிய ஒழுங்கு உருவாகிறது.

14. ஒரு நாள் மீள்கிறது போலத் தோன்றுகிறது; வாய்ப்பு குறைகிறது

இதுதான் மனித மயக்கத்தின் மையம்.

ஒவ்வொரு நாளும்:

“நாளையும் இருக்கிறது”

என்று தோன்றுகிறது.

ஆனால்:

ஒவ்வொரு “நாளையும்”
வாழ்நாளின் மீதியைச் சுருக்கிக்கொண்டே வருகிறது.

இதனால்:

ஒத்திவைப்பின் தர்க்கம் உடைகிறது.

15. இப்பாடல் “இப்போது” என்ற சொல்லைச் சொல்லாமல் “இப்போது” என்பதை நிறுவுகிறது

பாடலில்:

“இப்போது சிவனை நினை”

என்று நேரடியாக இல்லை.

ஆனால்:

காலை எழுகிறாய்;
மாலை படுக்கிறாய்;
வாழ்நாள் குறைகிறது

என்று சொல்லும்போது,

மறைமுக முடிவு:

நினைக்க வேண்டிய நேரம் இப்போது.

இதுவே தர்க்கத்தின் நடைமுறை முடிவு.

16. இன்பம் காலம் நிற்பதால் கிடைப்பதில்லை

பாடலின் இறுதியில்:

இன்பம்

வருகிறது.

ஆனால்:

வாழ்நாள் கழிவது நிற்கவில்லை.

இதுவே முக்கியம்.

அதனால்:

இன்பத்தின் காரணம்
காலம் நிறுத்தப்பட்டதல்ல.

மாறாக:

காலம் கழிந்தாலும் இறைநினைவில் மனம் வேறு மையம் பெறுகிறது.

17. நிலையாமை → நினைவு → இன்பம்

183-ன் மிகச் சுருக்கமான தர்க்கம்:

காலம் கழிகிறது
↓
அதைக் காண வேண்டும்
↓
அதிலிருந்து விழிப்பு வர வேண்டும்
↓
ஈசனை நினைக்க வேண்டும்
↓
அந்த நினைவு இன்பத்துக்குக் காரணமாகிறது.

இதனால்:

நிலையாமை

எதிர்மறையான தத்துவ முடிவாக இல்லை.

அது:

இறைநினைவிற்கு உந்துதல்.

18. 182 மற்றும் 183 இணைந்து தரும் இரண்டு நிலைகள்

182:

விருப்பத்தின் திசையைத் திருத்து.

183:

திருத்திய விருப்பத்தை நினைவாக நிலைநிறுத்து.

அதாவது:

நான் சிவனை விரும்புகிறேன்
↓
அதனால் நான் சிவனை நினைக்கிறேன்
↓
அந்த நினைவு தொடர்ச்சியாகிறது.

இதுவே மனத்தின் சாதனை வளர்ச்சி.

19. 178–183 வரை தர்க்க முன்னேற்றம்

178

காலம் நகர்வதைப் பார்.

179

ஆண்டுகள் சென்றும் ஞானம் தானாக வராது.

180

செயல் ஆற்றல் இருக்கும் போதே சாதனை செய்.

181

பிறர் விருப்பத்தை நிரந்தர அடையாளமாகக் கொள்ளாதே.

182

உன் விருப்பத்தை சிவனை நோக்கித் திருப்பு.

183

அந்த விருப்பத்தை நாள்தோறும் சிவநினைவாக நிலைநிறுத்து.

இதனால்:

கால விழிப்பு → நோக்கம் → செயல் → அடையாள சுத்திகரிப்பு → விருப்ப சுத்திகரிப்பு → நினைவின் தொடர்ச்சி

என்ற கட்டமைப்பு உருவாகிறது.

20. பாடலின் நான்கு அடிகளின் தர்க்கப்பணி

முதல் அடி — அன்றாடச் சுழற்சி

காலை எழுதல், நாள்தோறும்.

இரண்டாம் அடி — மறைந்திருக்கும் உண்மை

மாலை படுதல் என்பது வாழ்நாள் குறைதல்.

மூன்றாம் அடி — உணர்த்தும் முடிவு

இதுவே போதுமான சான்று; காலநடப்பு கடுமையாகத் தோன்றலாம்.

நான்காம் அடி — ஆன்மிகத் தீர்வு

ஈசனைத் தகுந்த முறையில் நினைப்பவர்க்கு இன்பம்.

முழுத் தர்க்க வரைபடம்

காலை எழுதல்
↓
நித்தலும்
↓
மாலை படுதல்
↓
மற்றொரு நாள் முடிவு
↓
வாழ்நாள் குறைவு
↓
நிலையாமைக்கு இதுவே போதுமான சான்று
↓
காலநடப்பு கடுமையாகத் தோன்றுதல்
↓
ஈசனைத் தகுந்த முறையில் நினைத்தல்
↓
இறைநினைவின் இன்பம்

182 → 183 தர்க்கப் பாலம்

182:
“நான் எதை விரும்ப வேண்டும்?”
— சிவதிருவடி.

183:
“அந்த விருப்பத்தை எவ்வாறு வாழ்வாக்க வேண்டும்?”
— நாள்தோறும் இறைநினைவாக.

இதனால்:

விருப்பம் → நினைவு → அனுபவம்

என்ற முன்னேற்றம் உருவாகிறது.

தர்க்க இடம்

183-ஆம் பாடல் இளமை நிலையாமை அதிகாரத்தில் ‘காலம் கழிகிறது’ என்ற பெரிய உண்மையை தினசரி அனுபவத்திற்குள் கொண்டுவரும் இடத்தில் நிற்கிறது. 182-ல் விருப்பத்தின் திசை சிவனை நோக்கித் திருப்பப்பட்டபின், 183 அந்த விருப்பம் நாள்தோறும் நினைவாக நிலைபெற வேண்டும் என்று காட்டுகிறது. காலை எழுதல், மாலை படுதல் போன்ற சாதாரண நிகழ்வுகள் கூட வாழ்நாள் குறைவதற்கான போதுமான சான்றுகளாகின்றன. ஆகவே காலத்தின் கடுமையை நோக்கி பயப்படுவது அல்ல தீர்வு; கழியும் காலத்தையே ஈசன் நினைவாக மாற்றுவது தீர்வு.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி

183-ன் தர்க்கம்: நாள் மீண்டும் வருகிறது போலத் தோன்றுகிறது; ஆனால் வாழ்நாள் மீண்டும் வருவதில்லை. ஒவ்வொரு காலையும் ஒரு வாய்ப்பு; ஒவ்வொரு மாலையும் ஒரு நாள் குறைந்ததற்கான சாட்சி. எனவே 182-ல் சிவனை நோக்கித் திரும்பிய விருப்பம், 183-ல் “நித்தலும் நித்தலும்” சிவனை நினைக்கும் தொடர்ச்சியான சாதனையாக மாற வேண்டும்; அங்கேயே காலத்தின் நிலையாமை இறைநினைவின் இன்பமாக மாற்றப்படுகிறது.

பாடல் 183 — சாதனை வாழ்வியல்

கழியும் நாளை இறைநினைவால் அர்த்தமுள்ள நாளாக மாற்றுதல்

காலை யெழுந்தவர் நித்தலு நித்தலு
மாலை படுவதும் வாணாட் கழிவதுஞ்
சாலுமவ் வீசன் சலவிய னாகிலும்
ஏல நினைப்பவர்க் கின்பஞ்செய் தானே. (183)

183-ஆம் பாடலின் நடைமுறை உபதேசம் மிக எளிமையானது:

ஒரு நாள் கழிந்தது என்று மட்டும் நினைக்காதே; உன் வாழ்நாளில் ஒரு நாள் கழிந்தது என்று விழித்திரு.

ஆனால் இந்த விழிப்பு பயத்தை உருவாக்குவதற்கல்ல. அது:

“இன்றைய நாளை நான் எப்படிப் பயன்படுத்தினேன்?”

என்ற சாதனைப் பொறுப்பை உருவாக்க வேண்டும்.

1. காலை எழுதல் — இன்னொரு நாள் கிடைத்தது என்ற விழிப்பு

காலை கண் விழித்தவுடன்:

வேலை,
தொலைபேசி,
செய்தி,
பொறுப்புகள்

என்று மனம் ஓடுவதற்கு முன் ஒரு கணம்:

“இன்று எனக்குக் கிடைத்த இன்னொரு வாழ்நாள் பகுதி”

என்று நினைவுபடுத்திக் கொள்ளலாம்.

இதனால்:

காலை எழுதல்
→
சாதாரண பழக்கம்

என்பதிலிருந்து:

வாழ்வு மீண்டும் திறக்கப்பட்டிருக்கிறது என்ற நன்றியுணர்வு

ஆக மாறுகிறது.

2. நாளை “கழிக்காதே” — வாழ்

பலர்:

“இன்றைய நாளை somehow கடத்திவிட்டேன்”

என்று வாழ்கிறார்கள்.

183-ன் பார்வையில்:

கடத்தப்பட்ட நாள்

திரும்பப் பெற முடியாத வாழ்நாள் பகுதி.

எனவே கேள்வி:

இன்று நான் நேரத்தை நிரப்பினேனா, அல்லது வாழ்க்கையை வாழ்ந்தேனா?

3. மாலை — தூங்குவதற்கு முன் நாள் கணக்கு

மாலை என்பது:

உடல் ஓய்வதற்கான நேரம் மட்டும் அல்ல.

அது:

தினசரி சுயவிசாரணைக்கான இயற்கை வாய்ப்பு.

தூங்குவதற்கு முன் கேட்கலாம்:

• இன்று என்ன செய்தேன்?
• என்ன வீணானது?
• யாருக்காவது நன்மை செய்தேனா?
• என் மனம் எதிலே அதிகம் தங்கியது?
• சிவநினைவு இன்று இருந்ததா?

இது குற்ற உணர்வை உருவாக்குவதற்கல்ல.

நாளைச் செம்மைப்படுத்துவதற்காக.

4. “நித்தலும் நித்தலும்” — சிறிய தினசரி ஒழுக்கமே பெரிய சாதனையை உருவாக்கும்

ஒருநாள் மிகுந்த தீவிரமாக சாதித்து:

அடுத்த பல நாட்கள் ஒன்றும் செய்யாமல் இருப்பதைவிட,

நாள்தோறும்:

சிறிய அளவிலாவது தொடர்ந்து செய்வது ஆழமான மாற்றத்தை உருவாக்கும்.

அதனால்:

தீவிரத்தை விட தொடர்ச்சி முக்கியம்.

183-ன் நித்தலும் நித்தலும் இதை நடைமுறையில் நினைவுபடுத்துகிறது.

5. சாதனையை “நேரம் இருந்தால்” செய்யாதே

மனிதன் அடிக்கடி:

“இன்று வேலை அதிகம்”
“பின்னர் செய்வேன்”
“வார இறுதியில் செய்வேன்”

என்று ஒத்திவைக்கிறான்.

ஆனால்:

வாழ்நாள் ஒத்திவைப்பதில்லை.

எனவே:

சாதனை மீதியுள்ள நேரத்தில் செய்யப்படும் செயல் அல்ல; நேரத்திற்கு திசை கொடுக்கும் செயல்.

6. காலை–மாலை இரண்டு நிலையான சாதனைப் புள்ளிகள்

183-ஐ வாழ்வில் மிகவும் எளிதாகப் பயன்படுத்தலாம்:

காலை

குறுகிய இறைநினைவு, ஜபம், வாசிப்பு அல்லது அமைதியான சங்கல்பம்.

மாலை

நாள் மனனம், நன்றி, ஜபம் அல்லது தியானம்.

இதனால்:

நாள் முழுவதும் எப்படிச் சென்றாலும்,

அதன் தொடக்கமும் முடிவும்:

இறைநினைவோடு இணைக்கப்படுகின்றன.

7. “நினைப்பது” என்பது மனதில் பெயரை மட்டும் கூறுவது அல்ல

சிவனை நினைப்பது:

“சிவா” என்று ஒரு முறை சொல்லுவதில் மட்டும் முடிவதில்லை.

இறைநினைவு வாழ்க்கையில்:

முடிவு எடுக்கும் விதம்,
பேசும் விதம்,
சம்பாதிக்கும் விதம்,
உறவை நடத்தும் விதம்,
தவறு செய்தால் திருத்தும் விதம்

என வெளிப்பட வேண்டும்.

அதனால்:

நினைவு செயலில் தெரிந்தால் தான் அது வாழ்வியல் நினைவு.

8. வேலை வாழ்க்கையில் 183

ஒரு நாள் முழுவதும் வேலை செய்துவிட்டு:

“நான் மிகவும் பிஸியாக இருந்தேன்”

என்று சொல்லலாம்.

ஆனால் ஆழமான கேள்வி:

என் வாழ்நாளின் இந்த நாளை இந்த வேலைக்கு செலவிடுவது உண்மையில் மதிப்புடையதா?

இதனால்:

வேலை மறுக்கப்படுவதில்லை.

மாறாக:

வேலைக்கு அளவு கிடைக்கிறது.

9. பணம் சம்பாதிப்பதற்காக நாளை முழுவதும் இழக்காதே

செல்வம் தேவை.

பொறுப்பும் தேவை.

ஆனால்:

வருமானம் பெருகும்போது வாழ்நாள் குறைகிறது

என்பதையும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

எனவே:

பணம் சம்பாதி; ஆனால் வாழ்க்கையை முழுவதும் பணமாக மாற்றாதே.

இது முன் வந்த செல்வம் நிலையாமை அதிகாரத்தோடும் ஆழமாக இணைகிறது.

10. குடும்ப வாழ்க்கையில் 183

பெற்றோர்:

நாள்தோறும் முதிர்கிறார்கள்.

குழந்தைகள்:

நாள்தோறும் வளர்கிறார்கள்.

துணையுடன் இருக்கும் காலமும்:

நாள்தோறும் குறைகிறது.

இதனை உணர்ந்தால்:

அன்பை ஒத்திவைக்க முடியாது.

மன்னிப்பையும் ஒத்திவைக்க முடியாது.

நேரம் கொடுப்பதையும் ஒத்திவைக்க முடியாது.

நிலையாமை உணர்வு:

உறவுகளை விட்டு விலகச் சொல்லவில்லை.

மாறாக:

உறவுகளை முழு விழிப்புடன் வாழச் சொல்கிறது.

11. “ஒருநாள் பேசுவேன்” என்ற மனப்பான்மையை மாற்று

நாம் பலமுறை:

நன்றி பின்னர் சொல்வேன்,
மன்னிப்பு பின்னர் கேட்பேன்,
அன்பை பின்னர் வெளிப்படுத்துவேன்

என்று நினைக்கிறோம்.

183:

ஒவ்வொரு நாளும் வாழ்நாள் குறைகிறது

என்று நினைவூட்டுவதால்,

சரியானதை:

சரியான நேரத்தில் செய்யும் விழிப்பை

உருவாக்குகிறது.

12. உடல்நலத்தில் 183

உடல்:

நாள்தோறும் காலத்தின் கீழ் மாறுகிறது.

எனவே:

“பின்னர் உடல்நலத்தை கவனிப்பேன்”

என்பது அறிவான அணுகுமுறை அல்ல.

சாதகரின் நிலை:

உடலை வழிபடுவது அல்ல.

ஆனால்:

சாதனைக்கான கருவியாக உடலைப் பொறுப்புடன் பேணுதல்.

13. சமூக ஊடகங்களில் காலம் எங்கே செல்கிறது?

183-ன் அடிப்படையில் ஒரு நேர்மையான சோதனை:

இன்று எத்தனை நேரம் என் கைப்பேசியில் கழிந்தது?

அந்த நேரத்தில் என்ன பெற்றேன்?

என் கவனம் யாருடைய வாழ்க்கையில் இருந்தது?

என் வாழ்க்கையில் எவ்வளவு இருந்தது?

இதனால்:

வாணாள் கழிவதும்

என்ற வரி நவீன காலத்தில் மிக ஆழமான கேள்வியாகிறது.

14. நேர மேலாண்மை மட்டும் போதாது — உயிர் மேலாண்மை தேவை

நேர மேலாண்மை:

வேலைகளைச் சரியாகச் செய்வதற்குப் பயன்படும்.

ஆனால் 183 அதைவிட ஆழமானது.

அது கேட்கிறது:

நான் என் வாழ்நாளை எதற்காகப் பயன்படுத்துகிறேன்?

இதனால்:

நேர மேலாண்மை
→
முன்னுரிமை மேலாண்மை
→
வாழ்வின் நோக்கம்

என்று ஆழப்பட வேண்டும்.

15. “சலவியன்” என்று வாழ்க்கையை குற்றம்சாட்டாதே

சில நேரங்களில்:

“காலம் மிகவும் கடுமையானது”
“வாழ்க்கை என்னை விட்டுவிட்டது”
“ஏன் இவ்வளவு சீக்கிரம் எல்லாம் மாறுகிறது?”

என்று தோன்றலாம்.

ஆனால் 183:

குற்றம்சாட்டுவதிலிருந்து நினைவிற்கு

மனத்தை மாற்றுகிறது.

அதாவது:

“ஏன் காலம் செல்கிறது?” என்பதற்குப் பதிலாக, “செல்லும் காலத்தில் நான் என்ன செய்கிறேன்?” என்று கேள்.

16. “ஏல நினை” — நினைவுக்கும் தரம் வேண்டும்

இறைநினைவு:

வெறும் எண்ணிக்கை அல்ல.

அதற்கு:

கவனம்,
அன்பு,
ஒழுக்கம்,
உள்ளார்ந்த இருப்பு

தேவை.

எனவே:

அதிக நேரம் இல்லாவிட்டாலும்
விழிப்புடன் நினைத்தல்

முக்கியம்.

17. இன்பத்தை தள்ளிப்போடாதே; அதன் மூலத்தை மாற்று

மனிதன்:

ஓய்வு கிடைத்தால் இன்பம்,
பணம் அதிகமானால் இன்பம்,
பிரச்சினை தீர்ந்தால் இன்பம்

என்று எதிர்காலத்தில் இன்பத்தை வைத்திருக்கிறான்.

183:

சிவநினைவின் இன்பம் இப்போதும் சாத்தியம்

என்று உணர்த்துகிறது.

அதனால்:

இன்பத்தை எதிர்காலச் சூழ்நிலைக்கு ஒப்படைக்காமல், மனத்தின் இறைநோக்கில் தேடு.

18. நாள் தோல்வியடைந்தாலும் இரவு திருத்தத்திற்கு வாய்ப்பு

ஒரு நாள்:

கோபம்,
கவலை,
தவறு,
சிதறல்

நிறைந்திருக்கலாம்.

மாலை:

தன்னைத் தண்டிக்க வேண்டிய நேரமல்ல.

அது:

பார்க்க,
ஏற்க,
திருத்த,
மறுநாளுக்குச் சங்கல்பிக்க

ஒரு வாய்ப்பு.

இதனால்:

மாலை என்பது முடிவு மட்டுமல்ல; திருத்தத்தின் வாசலும்.

19. முதுமையை எதிர்பார்க்காமல் இன்று தொடங்கு

183 இளமை நிலையாமை அதிகாரத்தில் வருவதால் அதன் முக்கியமான நடைமுறை:

இறைநினைவை முதுமைக்குத் தள்ளாதே.

“ஓய்வு பெற்ற பின்”,
“பிள்ளைகள் வளர்ந்த பின்”,
“வேலை முடிந்த பின்”

என்ற ஒத்திவைப்பை:

நித்தலும் நித்தலும்

உடைக்கிறது.

ஏனெனில்:

வாழ்நாள் இப்போதே கழிகிறது.

20. ஒரு நாள் முழுமையாக வாழப்பட்டதற்கான மூன்று அளவுகள்

மாலை நேரத்தில் மூன்று கேள்விகள் போதும்:

இன்று நான் உண்மையாக வாழ்ந்தேனா?
இன்று நான் நன்மை செய்தேனா?
இன்று நான் ஈசனை நினைத்தேனா?

இந்த மூன்றும் இருந்தால்:

நாள் வெறும் கழிந்ததாக இல்லை.

அது அர்த்தமடைந்துள்ளது.

தினசரி நடைமுறை

காலை

“இன்று கிடைத்த நாளை வீணாக்காமல் வாழ்வேன்; இறைநினைவை மறக்கமாட்டேன்.”

நாளின் நடுவில்

ஒரு சில கணங்கள்:

செயலை நிறுத்தி
மனம் எங்கே இருக்கிறது என்று பாருங்கள்.

மாலை

இன்று நடந்ததை அமைதியாகப் பாருங்கள்.

உறங்குமுன்

நன்றி, திருத்தம், இறைநினைவு.

இதுவே 183-ஐ வாழ்க்கையில் இறக்குவதற்கான எளிய வடிவம்.

சாதனை மாற்றம்

காலை எழுதல்
↓
நாள் கிடைத்தது என்ற நன்றி
↓
விழிப்புடன் செயல்படுதல்
↓
நாள்தோறும் சிவநினைவு
↓
மாலை சுயவிசாரணை
↓
வாழ்நாள் கழிவை உணர்தல்
↓
ஒத்திவைப்பைக் குறைத்தல்
↓
இறைசார்பை ஆழப்படுத்துதல்
↓
உள் இன்பம்

சாதனைச் சூத்திரம்

காலை எழுந்ததை சாதாரணமாக எண்ணாதே — இன்னொரு நாள் கிடைத்துள்ளது.
மாலை படுப்பதை சாதாரணமாக எண்ணாதே — வாழ்நாளில் ஒரு நாள் சென்றுள்ளது.
காலம் செல்கிறது என்று பயப்படாதே — அது செல்லும் முன் விழித்திரு.
சாதனையை நாளைக்கு அனுப்பாதே — நாள்தோறும் வாழ்வில் நிலைநிறுத்து.
நேரத்தை நிரப்பாதே — இறைநினைவால் அர்த்தப்படுத்து.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

183-ன் சாதனை வாழ்வியல், வாழ்நாள் குறைகிறது என்ற பயத்தில் வாழ்வது அல்ல; ஒவ்வொரு நாளையும் விழிப்புடன் பயன்படுத்துவது. காலை எழுதல் இன்னொரு வாய்ப்பு; மாலை படுதல் அந்த வாய்ப்பிலிருந்து ஒரு நாள் கழிந்ததற்கான சாட்சி. ஆகவே “எப்போது சாதிப்பேன்?” என்று எதிர்காலத்தைக் காத்திருக்காமல், நித்தலும் நித்தலும் சிவநினைவை வாழ்வில் நிலைநிறுத்த வேண்டும். காலத்தை நிறுத்த முடியாது; ஆனால் கழியும் காலத்தை தர்மம், அன்பு, சாதனை, இறைநினைவு ஆகியவற்றால் அர்த்தமுள்ள வாழ்வாக மாற்ற முடியும்.

பாடல் 183 — ஒரே பார்வையில் முழுச் சாரம்

நாள்தோறும் கழியும் வாழ்நாளை சிவநினைவின் இன்பமாக மாற்றுதல்

காலை யெழுந்தவர் நித்தலு நித்தலு
மாலை படுவதும் வாணாட் கழிவதுஞ்
சாலுமவ் வீசன் சலவிய னாகிலும்
ஏல நினைப்பவர்க் கின்பஞ்செய் தானே. (183)

183-ஆம் பாடலில் திருமூலர் நிலையாமையை மிக எளிய அன்றாட அனுபவத்திற்குள் கொண்டு வருகிறார்:

காலை எழுகிறோம்.
மாலை படுக்கிறோம்.
மறுநாள் மீண்டும் எழுகிறோம்.

இந்தச் சுழற்சி வாழ்க்கை தொடர்கிறது என்ற உணர்வைத் தரலாம்.

ஆனால் உண்மையில்:

ஒவ்வொரு நாளும் வாழ்நாளின் ஒரு பகுதி திரும்பாமல் கழிகிறது.

இதுவே இப்பாடலின் முதல் ஞானம்.

அதன் அடுத்த ஞானம்:

கழியும் காலத்தை அஞ்ச வேண்டியதில்லை; அதை சிவநினைவால் அர்த்தமுள்ள காலமாக மாற்ற வேண்டும்.

1. “நித்தலும் நித்தலும்” — வாழ்க்கை எவ்வாறு கழிகிறது?

வாழ்நாள்:

ஒரே தடவையில் மறைவதில்லை.

அது:

நாள்தோறும்,
மெதுவாக,
கவனிக்கப்படாமல்

கழிகிறது.

அதனால்:

நிலையாமை எதிர்கால நிகழ்வு அல்ல; இன்றே நடைபெறும் நிகழ்வு.

2. காலை–மாலை: ஒரு நாளின் எல்லை மட்டுமல்ல

காலை:

நாள் தொடங்குகிறது.

மாலை:

நாள் முடிகிறது.

ஆனால் திருமூலர் அதற்குள் இன்னொரு உண்மையை காட்டுகிறார்:

**ஒரு நாள் முடிகிறது

வாழ்நாளின் ஒரு நாள் முடிகிறது.**

இதனால்:

நேர உணர்வு
→
ஆயுள் உணர்வாக

மாறுகிறது.

3. “நாள் மீண்டும் வருகிறது” என்பது ஒரு தோற்றம்

மறுநாள்:

மீண்டும் காலை வருகிறது.

இதனால்:

“நாள்கள் திரும்பிக் கொண்டே இருக்கின்றன”

என்று தோன்றலாம்.

ஆனால்:

நேற்றைய நாள் திரும்பவில்லை.

எனவே:

திரும்புவது நாளின் வடிவம்; கடந்த காலம் அல்ல.

இதுவே ஒத்திவைப்பை உடைக்கும் காலஞானம்.

4. “வாணாள் கழிவதும்” — காலம் எதற்காகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது?

ஒரு நாள் கழிகிறது என்றால்:

வாழ்நாள் குறைகிறது.

அதனால் முக்கியமான கேள்வி:

இந்தக் குறையும் வாழ்நாளை நான் எதற்காகப் பயன்படுத்துகிறேன்?

இது வெறும் நேர மேலாண்மை அல்ல.

இது:

வாழ்க்கையின் நோக்கம் பற்றிய கேள்வி.

5. 182-இன் “விரும்புதல்” 183-இல் “நினைத்தல்” ஆகிறது

182:

“விரும்புவன் நானே.”

183:

“நினைப்பவர்க்கு.”

இதனால்:

சிவனை விரும்புதல்
↓
சிவனை நினைத்தல்
↓
நினைவை வாழ்வில் நிலைநிறுத்துதல்

என்ற ஆன்மிக முன்னேற்றம் உருவாகிறது.

உண்மையான விருப்பு:

நினைவாக மாற வேண்டும்.

உண்மையான நினைவு:

தொடர்ச்சியாக வேண்டும்.

6. “ஏல நினைப்பவர்” — நினைவுக்கும் ஒழுங்கு வேண்டும்

திருமூலர்:

நினைப்பவர்

என்று மட்டும் சொல்லவில்லை.

ஏல நினைப்பவர்

என்று சொல்கிறார்.

அதாவது:

தகுந்த முறையில்,
பொருத்தமாக,
மனஒழுக்கத்துடன்

இறையை நினைத்தல்.

இதனால்:

சிவநினைவு தற்செயலான எண்ணம் அல்ல; வாழ்வின் திசை.

7. “சலவியன்” மற்றும் “இன்பம் செய்தான்” — பாடலின் பெரிய எதிரமைவு

ஒருபுறம்:

காலம் யாருக்காகவும் நின்றுவிடுவதில்லை.

இதனால் ஈசன்:

கடுமையானவன் போலத் தோன்றலாம்.

மற்றொரு புறம்:

அவனை நினைப்பவர்க்கு இன்பம் செய்கிறான்.

இதனால்:

அதே உலகநடப்பு — நினைவில்லாத மனத்திற்கு கடுமை; இறைநினைவுள்ள மனத்திற்கு விழிப்பு மற்றும் இன்பம்.

இது பாடலின் ஆழமான திருப்பம்.

8. இறைஅருள் காலத்தை நிறுத்துவதல்ல

சிவனை நினைத்தால்:

வயது நிற்காது.
நாள் நிற்காது.
உடல் மாறாமல் போகாது.

அதனால்:

அருள் என்பது காலத்தை நிறுத்துவது அல்ல.

மாறாக:

காலத்தின் நிலையாமையைத் தாண்டிய உள்ளார்ந்த சார்பை அளிப்பது.

இதனால்:

வெளியில் மாற்றம் தொடர்ந்தாலும்
உள்ளத்தில் சிவநினைவு ஆழமடைய முடியும்.

9. யோகப் பார்வை — சிதறும் நாளை ஒருமுகப்படுத்துதல்

ஒரு நாள்:

பல சிந்தனைகள்,
பொறுப்புகள்,
கவலைகள்,
ஆசைகள்

என்று சிதறலாம்.

183-ன் யோகப் பயிற்சி:

நாளை நிறுத்துவது அல்ல.

நாளுக்குள் சிவநினைவின் மையத்தை உருவாக்குதல்.

இதனால்:

நேரத்தின் சிதறல்
→
மனத்தின் ஒருமுகம்.

10. ஆகமப் பார்வை — நினைவை ஒழுங்காக வாழ்வாக்குதல்

நாள்தோறும் இறைநினைவு நிலைத்திருக்க:

பூஜை,
ஜபம்,
வணக்கம்,
நியமம்,
குரு வழிகாட்டல்

போன்ற ஒழுங்குகள் நினைவிற்கு வடிவம் தருகின்றன.

இதனால்:

இறைநினைவு → அனுஷ்டானம் → நிலைத்த சார்பு

என்ற வளர்ச்சி ஏற்படுகிறது.

11. தந்திரப் பார்வை — காலத்தை சாதனையாக மாற்றுதல்

காலம்:

எதிரி அல்ல.

அதை:

வீணாக்கலாம்.

அல்லது:

சாதனையாக மாற்றலாம்.

காலை:

நினைவின் தொடக்கம்.

மாலை:

மனனத்தின் நிறைவு.

இதனால்:

காலத்தை வெல்வது என்பது காலத்தை நிறுத்துவது அல்ல; காலத்தை உணர்வுடன் பயன்படுத்துவது.

12. “இன்பம்” எங்கே இருக்கிறது?

இன்பம்:

நாள் நீளுவதில் இல்லை.

இளமை நிலைப்பதில் இல்லை.

உலகச் சூழ்நிலை முழுவதும் நமக்கு ஏற்றதாக மாறுவதிலும் இல்லை.

பாடலின் திசை:

சிவனைத் தகுந்த முறையில் நினைக்கும் உள்ளத்தில்தான் இன்பம்.

இதனால்:

வெளிப்புற நிலையாமைக்கு எதிரான உள் ஆதாரம் உருவாகிறது.

13. வாழ்நாளை எண்ணுவது மட்டும் போதாது

வயது:

எத்தனை ஆண்டுகள்?

என்று கணக்கிடலாம்.

ஆனால் திருமூலர் கேட்க வைக்கும் ஆழமான கேள்வி:

அந்த ஆண்டுகள் எதற்காக வாழப்பட்டன?

மேலும்:

இன்று எதற்காக வாழப்பட்டது?

இதுவே பாடலின் வாழ்வியல் மையம்.

14. 178–183 வரை முழுத் தொடர்ச்சி

178

காலம் நகர்கிறது — அதைத் தேறு.

179

காலம் தானாக ஞானமாகாது — அதற்கு சிவநோக்கு கொடு.

180

செயல் ஆற்றல் இருக்கும் போதே சாதனை செய்.

181

உலக அங்கீகாரம் நிரந்தரமல்ல.

182

விருப்பத்தை சிவனை நோக்கித் திருப்பு.

183

அந்த சிவவிருப்பத்தை நாள்தோறும் நினைவாக நிலைநிறுத்து.

இதனால்:

கால விழிப்பு → நோக்கம் → செயல் → அடையாளத் தெளிவு → சிவவிருப்பு → சிவநினைவு

என்ற தெளிவான ஆன்மிக முன்னேற்றம் உருவாகிறது.

15. இப்பாடலின் ஆழமான மையம்

183:

“வாழ்நாள் குறைகிறது”

என்று மட்டும் சொல்லவில்லை.

அது:

வாழ்நாள் குறையும் விதத்தை தினசரி வாழ்விலேயே காணச் செய்கிறது.

மேலும்:

“காலம் கொடியது”

என்று மட்டும் சொல்லவில்லை.

அது:

கழியும் காலத்தின் நடுவே இறைநினைவால் இன்பத்தை அடையலாம்

என்று சொல்கிறது.

இதனால் நிலையாமை:

பயமாக முடிவதில்லை.

அது:

நினைவாக மாறுகிறது.

16. ஒரே பார்வையில்

காலை எழுதல்

இன்னொரு நாள் திறப்பு.

மாலை படுதல்

ஒரு நாள் முடிவு.

ஒரு நாள் முடிவு

வாழ்நாளின் ஒரு பகுதி கழிவு.

வாழ்நாள் கழிவு

நிலையாமை விழிப்பு.

நிலையாமை விழிப்பு

ஒத்திவைப்பை உடைத்தல்.

ஒத்திவைப்பு உடைதல்

சிவநினைவை நாள்தோறும் நிலைநிறுத்துதல்.

சிவநினைவு

இறைஇன்பத்தின் வாயில்.

ஞானச் சூத்திரம்

நித்தலும் காலை
↓
நித்தலும் மாலை
↓
ஒரு நாள் கழிகிறது
↓
வாழ்நாள் கழிகிறது
↓
நிலையாமை விழிப்பு
↓
சிவனை நினைத்தல்
↓
நினைவின் தொடர்ச்சி
↓
சிவசார்பு
↓
இன்பம்

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

183-ல் திருமூலர் நாள்தோறும் காலை எழுந்து மாலை படுக்கும் சாதாரண மனித வாழ்க்கைக்குள் மறைந்திருக்கும் பெரிய காலஞானத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்: நாட்கள் மீண்டும் வருவது போலத் தோன்றினாலும், வாழ்நாள் மீண்டும் வருவதில்லை. ஆகவே வாழ்நாள் குறைகிறது என்று அஞ்சுவது அல்ல ஞானம்; கழியும் ஒவ்வொரு நாளையும் சிவநினைவால் அர்த்தமுள்ள நாளாக மாற்றுவதுதான் ஞானம். 182-ல் சிவனை நோக்கிய விருப்பு, 183-ல் நாள்தோறும் தொடரும் சிவநினைவாக முதிர்கிறது; அந்த நினைவில்தான் காலத்தின் நிலையாமை இறைஇன்பத்தின் வாயிலாக மாறுகிறது.

திருச்சிற்றம்பலம்.