புறத்திற்குப் பறக்கும் பொறிகளை சிவநோக்கில் திருப்புதல்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 184

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஎண்பத்து நான்காவது படிக்கட்டில் (184) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

பாடல் 184 — யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை

புலன்களை நோக்கிப் பறக்கும் ஐம்பொறிகள் தளருமுன் அவற்றை சிவநோக்கில் ஒழுங்குபடுத்துதல்

பருவூசி யைந்துமோர் பையினுள் வாழும்
பருவூசி யைந்து பறக்கும் விருகம்
பருவூசி யைந்தும் பனித்தலைப் பட்டாற்
பருவூசிப் பையும் பறக்கின்ற வாறே. (184)

184-ஆம் பாடல் உடம்பை பை என்றும், அதனுள் இயங்கும் ஐம்பொறிகளை பரு ஊசி ஐந்து என்றும் உருவகிக்கிறது.

இந்த உருவகத்தின் நோக்கம் உடலை இழிவுபடுத்துவது அல்ல.

மாறாக:

இளமையில் வலிமையாகத் தோன்றும் உடலும், அதன் வழியாக உலகை அனுபவிக்கச் செய்கின்ற பொறிகளும் காலத்திற்கு உட்பட்டவை

என்பதை உணர்த்துவதாகும்.

1. 183 → 184 : காலம் கழிகிறது என்பதிலிருந்து கருவிகள் தளர்கின்றன என்பதற்கு

183 கூறியது:

நாள்தோறும் வாழ்நாள் கழிகிறது.

184:

அந்தக் கழிவு வெறும் எண்ணிக்கையில் மட்டும் இல்லை;
அது உடலின் செயற்பாட்டிலும் தெரிகிறது.

அதனால்:

காலக் கழிவு → உடல் மாற்றம் → பொறியாற்றல் மாற்றம்

என்ற அடுத்த கட்டத்திற்கு திருமூலர் செல்கிறார்.

இளமை நிலையாமை இப்போது:

“வயது அதிகரிக்கிறது”

என்ற பொதுவான உண்மையைத் தாண்டி,

உலகத்தை அனுபவிக்கிற கருவிகளின் ஆற்றலும் நிலையானதல்ல

என்பதைச் சுட்டுகிறது.

2. “பை” — உடல் ஒரு அனுபவக் கருவி

உடலைப் பை என்று கூறுவதால்:

உடல் அர்த்தமற்றது

என்று பொருள் கொள்ளக்கூடாது.

திருமந்திரத்தின் பரந்த பார்வையில் உடல்:

சாதனை நடைபெறும் கருவி,
இறைநினைவு மலரும் இடம்,
யோகத்திற்கு அடித்தளம்.

ஆனால் அதே நேரத்தில்:

அது நிரந்தரமல்ல.

இதனால் திருமூலரின் சமநிலை:

உடலைத் தெய்வீக சாதனைக் கருவியாக மதித்து பயன்படுத்து; ஆனால் அது என்றும் நிலைத்திருக்கும் என்று பற்றாதே.

இதுவே யோகப் பார்வையின் முதிர்ச்சி.

3. ஐம்பொறிகள் — உயிரல்ல; உயிரின் அனுபவ வாயில்கள்

கண் பார்க்கிறது என்று நாம் சொல்கிறோம்.

செவி கேட்கிறது என்று சொல்கிறோம்.

ஆனால் சைவ தத்துவப் பார்வையில்:

பொறிகளே அறிவின் இறுதி ஆதாரம் அல்ல.

அவை:

உயிருக்கு உலக அனுபவத்தைத் தரும் கருவிகள்.

இதனால்:

கண் ≠ உயிர்
செவி ≠ உயிர்
உடல் ≠ உயிர்.

உயிர்:

இக்கருவிகளின் வழியாக அனுபவிக்கிறது.

184-ன் உருவகம் இந்த வேறுபாட்டை நினைவூட்ட உதவுகிறது.

4. “பறக்கும் விருகம்” — பொறிகளின் வெளிநோக்கு இயக்கம்

ஐம்பொறிகளின் இயல்பு:

புறப்பொருள்களை நோக்கிச் செல்லுதல்.

கண்:

வடிவத்தைத் தேடுகிறது.

செவி:

ஒலியைத் தேடுகிறது.

நாக்கு:

சுவையைத் தேடுகிறது.

மூக்கு:

மணத்தைத் தேடுகிறது.

மெய்:

தொடு அனுபவத்தைத் தேடுகிறது.

இதனால் மனித மனம்:

புற உலகின் அனுபவங்களால் தொடர்ந்து இழுக்கப்படுகிறது.

திருமூலர் அவற்றை:

அடங்காமல் விரையும் மிருகங்களாக உருவகிக்கிறார்.

5. யோகத்தின் பிரச்சினை புலன்கள் இருப்பதல்ல

யோகத்தின் நோக்கம்:

கண்களை அழிப்பது அல்ல.

செவியை மூடுவது அல்ல.

உலக அனுபவத்தை வெறுப்பதும் அல்ல.

பிரச்சினை:

பொறிகள் நம்மை ஆளுகிறதா, அல்லது நாம் அவற்றை விழிப்புடன் பயன்படுத்துகிறோமா?

இதுவே முக்கியம்.

பொறிகள்:

கருவிகள்.

அவை:

எஜமானர்கள் ஆகக் கூடாது.

6. புலனடக்கம் என்பது புலனழிப்பு அல்ல

இந்தப் பாடலிலிருந்து இயல்பாக எழும் யோகப் புரிதல்:

புலனடக்கம்.

ஆனால் புலனடக்கம் என்றால்:

புலன்களைத் துன்புறுத்துதல் அல்ல.

மாறாக:

பொறி எதை நோக்க வேண்டும், எப்போது விலக வேண்டும் என்பதை மனம்–புத்தி வழியாக ஒழுங்குபடுத்தும் திறன்.

அதனால்:

பார்க்கலாம் — ஆனால் பற்றாமல்.

கேட்கலாம் — ஆனால் அடிமையாவாமல்.

அனுபவிக்கலாம் — ஆனால் அதையே வாழ்க்கையின் இறுதி நோக்கமாக்காமல்.

7. இளமையில் பொறிகளின் வேகம் அதிகம்

இளமை:

உடல் வலிமை மட்டுமல்ல.

அது:

உணர்வு தீவிரம்,
அனுபவத் தேடல்,
கவர்ச்சி,
சுவை,
ஓசை,
காட்சி

இவற்றின் மீது விரைவாகச் செல்லும் பருவமாகவும் இருக்கலாம்.

இதனால்:

பறக்கும் விருகம்

என்ற உருவகம் இளமை நிலையாமை அதிகாரத்துக்குள் மிகவும் பொருத்தமாகிறது.

இளமைப் பொறியாற்றல்:

வலிமை.

ஆனால் திசையற்றால்:

சிதறல்.

திசைபெற்றால்:

சாதனை.

8. பொறிச் சக்தியை அழிக்காமல் திருப்புதல்

யோகப் பார்வையில்:

கூர்ந்த கண்
→ திருமேனி தரிசனத்திற்கு.

கூர்ந்த செவி
→ மந்திரம், ஞான உபதேசம் கேட்பதற்கு.

நாக்கு
→ ஜபம், உண்மையான சொல், அளவான உணவிற்கு.

உடல் உணர்வு
→ ஆசனம், சேவை, ஒழுக்கத்திற்கு.

இதுவே:

பொறிச் சக்தியின் திசைமாற்றம்.

அதாவது:

புறநோக்கு மட்டும்
→
சிவநோக்குடன் கூடிய வாழ்வு.

9. “பனித்தல்” — பொறிகள் என்றும் ஒரே ஆற்றலில் இருக்காது

184-ன் மூன்றாம் அடி முக்கியமான திருப்பம்:

இப்போது வேகமாகப் பறக்கும் பொறிகளே
ஒருநாள் தளரலாம்.

கண்:

மாறலாம்.

கேள்வித் திறன்:

மாறலாம்.

சுவை, மணம், தொடு உணர்வு:

மாறலாம்.

இதுவே:

இளமையின் புலனாற்றல் நிரந்தரம் அல்ல

என்பதற்கான உடல் அனுபவச் சாட்சி.

10. இங்கு முதுமையை இழிவுபடுத்தவில்லை

பனித்தல் என்பதை:

முதுமை = பயனற்ற நிலை

என்று வாசிப்பது தவறு.

திருமூலரின் மையம்:

இப்போது உள்ள திறன் என்றும் இதேபடி இருக்கும் என்று எண்ணாதே.

முதுமையிலும்:

ஞானம்,
பக்தி,
தியானம்,
உள் ஆழம்

வளர முடியும்.

ஆனால்:

ஒவ்வொரு பருவத்தின் உடல் திறன் வேறுபடலாம்.

எனவே:

முதுமையை அஞ்சாதே; தற்போதுள்ள ஆற்றலை வீணாக்காதே.

11. 180-ஆம் பாடலின் கருத்து 184-ல் உடலியல் உருவகம் பெறுகிறது

180:

இளமை தேய்ந்தபின் சில அரிய செயல்கள் கடினமாகலாம்.

184:

அதற்கான ஒரு காரணத்தை உருவகமாக காட்டுகிறது:

பொறிகளின் செயற்பாட்டு ஆற்றலும் மாறுகிறது.

இதனால்:

180 — செயலாற்றலின் எல்லை.

184 — உணர்வுக் கருவிகளின் எல்லை.

இரண்டின் முடிவு:

சாதனையை ஒத்திவைக்காதே.

12. சைவசித்தாந்தப் பார்வை — பொறி, புலன், உயிர் வேறுபாடு

சைவசித்தாந்தத்தின் அடிப்படை வேறுபாடுகளில்:

உயிர்
கருவி
அனுபவப் பொருள்

இவை ஒன்றல்ல.

கண்:

உருவத்தை அறிய உதவும் கருவி.

ஆனால்:

கண் தானே உயிரல்ல.

இதனால் பொறிகள் தளர்ந்தாலும்:

உயிரை அவற்றோடு முழுமையாக ஒன்றாக்கக் கூடாது.

இப்பாடல் இயல்பாகக் கேட்க வைக்கும் கேள்வி:

பார்க்கும் கருவி மாறும்போது, “நான்” முழுமையாக அழிந்துவிட்டேனா?

இந்தக் கேள்வியே உடல் அடையாளத்தைத் தாண்டிய ஆன்மிக விசாரணைக்கு வழி திறக்கிறது.

13. “பை பறத்தல்” — உடலும் இறுதி ஆதாரம் அல்ல

ஐம்பொறிகளைத் தாங்கும் உடலும்:

நிரந்தரமல்ல.

இதனால் பாடலின் இயக்கம்:

பொறிகள் நிலையற்றவை
↓
அவற்றைத் தாங்கும் உடலும் நிலையற்றது.

அப்படியானால்:

உயிரின் நிரந்தர நலனை உடலின் தற்போதைய வலிமை மட்டும் தீர்மானிக்க முடியாது.

இதுவே இறைசார்பிற்கான ஆழமான பின்னணியை உருவாக்குகிறது.

14. ஆகமப் பார்வை — பொறிகளை இறைநோக்கில் புனிதப்படுத்துதல்

ஆகம வழிபாட்டின் தனிச்சிறப்பு:

உடல் மற்றும் பொறிகளை மறுப்பதல்ல.

அவற்றை:

இறைநோக்குடன் இணைப்பது.

கண்:

தரிசனம்.

செவி:

மந்திரம், ஸ்தோத்திரம், உபதேசம்.

வாக்கு:

ஜபம்.

கைகள்:

பூஜை, சேவை.

இதனால்:

உடலின் கருவிகள் உலக அனுபவத்தின் வாயில்களாக மட்டுமல்லாமல், சிவசார்பின் கருவிகளாகவும் மாறுகின்றன.

15. தந்திரப் பார்வை — அனுபவ சக்தியை மாற்றுதல்

தந்திரப் பார்வையில்:

புலன்கள் எதிரிகள் அல்ல.

அவற்றின் வழியாக எழும் அனுபவ சக்தி:

கட்டுப்பாடற்ற ஆசையாக மாறலாம்.

அல்லது:

விழிப்புடன் உயர்த்தப்படலாம்.

இதனால்:

அழகைக் காணுதல்
→ பற்றாக மட்டுமல்ல; தெய்வீக அழகுணர்வாக.

ஒலியை கேட்பது
→ சிதறலாக மட்டுமல்ல; மந்திரநாதமாக.

உடல் உணர்வு
→ இன்பத் தேடலாக மட்டுமல்ல; சாதனை விழிப்பாக.

இவ்வாறு:

புலனனுபவத்தை மறுப்பதல்ல; அதன் அடிமைத்தனத்தைத் தாண்டுதல்

என்ற தாந்திரிகச் சார்பு உருவாகிறது.

ஆனால் இப்பாடலை குறிப்பிட்ட நாடி, சக்கரம், குண்டலினி அல்லது ஐந்து பிராணன்களுடன் அடையாளப்படுத்த நேரடி ஆதாரம் இல்லை.

16. பொறிகளை இளமையிலேயே பயிற்றுவிக்க வேண்டிய காரணம்

பொறிகள் வலிமையாக இருக்கும் போது:

அவை உலகத்தை நோக்கிப் பறக்கலாம்.

அதே காலத்தில்:

அவற்றை ஒழுங்குபடுத்தவும் முடியும்.

இதனால் இளமை:

அனுபவத்தின் பருவம் மட்டுமல்ல.

பொறிப்பயிற்சியின் பருவமும்.

ஒரு சாதகர்:

பார்க்க வேண்டியதைப் பார்க்க,
தவிர்க்க வேண்டியதைத் தவிர்க்க,
கேட்க வேண்டியதைத் தேர்ந்தெடுக்க,
பேச வேண்டியதை அளவிட

கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

17. பொறி ஒழுக்கம் மன ஒழுக்கமாகிறது

பொறிகள் புறத்திற்குச் செல்கின்றன.

அவற்றைத் தொடர்ந்து:

மனமும் செல்கிறது.

மனம் தொடர்ந்து சென்றால்:

ஆசை உருவாகலாம்.

ஆசை பற்றாகலாம்.

இதனால்:

பொறிகளின் ஒழுங்கு
→ மனத்தின் ஒழுங்கு
→ வாழ்வின் ஒழுங்கு.

இதுவே யோக சாதனையின் முக்கியமான நடைமுறை அடித்தளம்.

18. 181–184 வரை ஒரு ஆழமான தொடர்

181

உலகம் உடலை விரும்புவது நிலையற்றது.

182

விருப்பத்தை சிவனை நோக்கித் திருப்பு.

183

அந்த விருப்பத்தை நாள்தோறும் நினைவாக்கு.

184

உலகை நோக்கிப் பறக்கும் பொறிகளையும் அந்த இறைநோக்கிற்கு ஒழுங்குபடுத்து.

இதனால்:

உலக விருப்பம் → சிவவிருப்பு → சிவநினைவு → பொறி ஒழுங்கு

என்ற சாதனை வளர்ச்சி உருவாகிறது.

19. 178–184 வரை விரியும் முழு உளவியல்

178 முதல் திருமூலர் தொடர்ந்து மனிதனிடமிருந்து ஒன்றன்பின் ஒன்றாக தவறான நிரந்தர நம்பிக்கைகளை அகற்றுகிறார்:

காலம் நிற்காது.
ஆண்டுகள் தானாக ஞானமாகாது.
இளமைத் திறன் நிலைக்காது.
உலக அங்கீகாரம் நிலைக்காது.
பருவ அடையாளங்கள் நிலைக்காது.
ஒவ்வொரு நாளும் வாழ்நாள் கழிகிறது.
இப்போது — பொறிகளின் ஆற்றலும் நிலைக்காது.

இதனால் கேள்வி:

அப்படியானால் கிடைத்த ஆற்றலை எதற்குப் பயன்படுத்துவது?

பதில்:

சிவநோக்குடன் வாழ்வதற்கு.

20. பாடலின் ஆன்மிக மையம்

184-ன் நோக்கம்:

கண் ஒருநாள் மங்கும் என்று பயமுறுத்துவது அல்ல.

மாறாக:

கண் பார்க்கும் போது எதைப் பார்க்கிறது?

செவி கேட்கும் போது எதை கேட்கிறது?

பொறிகள் வலிமையாக இருக்கும் போது அவை எதற்குச் சேவை செய்கின்றன?

என்று கேட்கச் செய்வது.

இது மிகப் பெரிய மாற்றம்.

ஏனெனில்:

நிலையாமை உணர்வு
→ பொறுப்பான பயன்பாடு

என்ற சாதனை உருவாகிறது.

ஒருங்கிணைந்த ஞானம்

உடம்பாகிய பை:

நிலையானது அல்ல.

அதனுள் இயங்கும் ஐம்பொறிகளும்:

நிலையான ஆற்றல் கொண்டவை அல்ல.

இளமையில் அவை:

புலன்களை நோக்கிப் பறக்கின்றன.

காலத்தோடு:

அவற்றின் ஆற்றல் மாறுகிறது.

எனவே திருமூலரின் மறைமுக அழைப்பு:

பொறிகள் வலிமையாக இருக்கும் காலத்திலேயே அவற்றை வெறும் அனுபவத் தேடலுக்கு விடாமல், ஞானம், தர்மம், சாதனை, சிவநினைவு ஆகியவற்றுக்கான கருவிகளாக மாற்று.

ஞானச் சூத்திரம்

உடம்பு
↓
ஐம்பொறிகள்
↓
புறப்புலன்களை நோக்கிய ஓட்டம்
↓
அனுபவ ஈர்ப்பு
↓
காலநகர்வு
↓
பொறியாற்றல் தளர்வு
↓
உடல் செயற்பாட்டின் நிலையாமை
↓
பொறிகளின் மதிப்பை உணர்தல்
↓
அவற்றை ஒழுங்குபடுத்துதல்
↓
சிவநோக்கில் பயன்படுத்துதல்

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

184-ல் திருமூலர் உடலை இழிவுபடுத்தவில்லை; அதன் கருவிகளின் நிலையாமையை வெளிப்படுத்துகிறார். உடம்பாகிய பைக்குள் இருக்கும் ஐம்பொறிகள் இளமையில் உலகப் புலன்களை நோக்கிப் பறக்கும் மிருகங்களைப் போல வலிமையாகச் செயல்படுகின்றன; ஆனால் அவற்றின் ஆற்றலும் காலத்திற்கு உட்பட்டது. ஆகவே புலன்களை அழிப்பது யோகம் அல்ல; அவை வலிமையாக இருக்கும் போதே அவற்றை ஒழுங்குபடுத்தி, உலக அனுபவத்தின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து ஞானம், தர்மம், இறைநினைவு, சிவசார்பு ஆகியவற்றின் கருவிகளாக மாற்றுவதே இப்பாடலின் யோக ஆகம தந்திர உபதேசம்.

184-ஆம் பாடலின் P03 — தர்க்கக் கட்டமைப்பு இங்கு 183-இன் “வாழ்நாள் நாள்தோறும் கழிகிறது” என்ற கால விழிப்பை அடுத்த படிக்கு எடுத்துச் செல்கிறது: காலம் கழிவதால் உடல் மட்டும் மாறுவதில்லை; உலகை அனுபவிக்கும் ஐம்பொறிகளின் ஆற்றலும் மாறுகிறது. இதனால் இப்பாடல் “நேரம் குறைகிறது” என்ற உண்மையை “செயலாற்றும் கருவிகளும் நிலையானவை அல்ல” என்ற உடலியல்–ஆன்மிக உண்மையாக விரிக்கிறது.

பாடல் 184 — தர்க்கக் கட்டமைப்பு

புறத்திற்குப் பறக்கும் பொறிகளிலிருந்து அவற்றைத் தாங்கும் உடலின் நிலையாமை வரை

பருவூசி யைந்துமோர் பையினுள் வாழும்
பருவூசி யைந்து பறக்கும் விருகம்
பருவூசி யைந்தும் பனித்தலைப் பட்டாற்
பருவூசிப் பையும் பறக்கின்ற வாறே. (184)

184-ஆம் பாடலின் மையத் தர்க்கம்:

உடம்பாகிய பைக்குள் ஐம்பொறிகள் இயங்குகின்றன → அவை புறப்புலன்களை நோக்கி வேகமாகச் செல்கின்றன → காலத்தோடு அவற்றின் ஆற்றல் தளர்கிறது → அவற்றைத் தாங்கிய உடலும் நிலையாக இருக்காது.

இதுவே பாடலின் முழுத் தர்க்க இயக்கம்.

1. 183 → 184 : “காலம் கழிகிறது” என்பதிலிருந்து “கருவிகள் தளர்கின்றன” என்பதற்கு

183 கூறியது:

நாள்தோறும் வாழ்நாள் கழிகிறது.

184 கேட்கிறது:

அந்தக் காலக் கழிவு உடலில் எவ்வாறு வெளிப்படுகிறது?

பதில்:

உடலின் அனுபவக் கருவிகளான ஐம்பொறிகளின் ஆற்றலும் மாறுகிறது.

இதனால்:

183 — காலத்தின் நிலையாமை.
184 — பொறி–உடல் செயற்பாட்டின் நிலையாமை.

என்ற முன்னேற்றம் உருவாகிறது.

2. முதல் அடி — முதலில் அமைப்பு நிறுவப்படுகிறது

பரு ஊசி ஐந்தும் ஓர் பையினுள் வாழும்

இங்கு திருமூலர் முதலில் ஒரு அமைப்பை உருவாக்குகிறார்:

பை
+
ஐந்து ஊசிகள்.

உருவகத்தில்:

பை = உடம்பு
ஐந்து பரு ஊசிகள் = ஐம்பொறிகள்

இதனால் முதல் அடி எந்த முடிவையும் இன்னும் சொல்லவில்லை.

அது வெறும்:

உடம்பிற்குள் செயல்படும் ஐம்பொறிகளின் அமைப்பை

நிறுவுகிறது.

இதுவே தர்க்கத்தின் அடித்தளம்.

3. ஏன் முதலில் “பை”, பின் “இயக்கம்”?

ஒரு தர்க்க வரிசையில் முதலில்:

எது எங்கே இருக்கிறது?

என்பதை நிறுவ வேண்டும்.

பின்னர்:

அது என்ன செய்கிறது?

என்பதைச் சொல்ல முடியும்.

திருமூலரும் அதைத்தான் செய்கிறார்.

முதல் அடி:

இடம்.

இரண்டாம் அடி:

இயக்கம்.

மூன்றாம் அடி:

தளர்ச்சி.

நான்காம் அடி:

முடிவு.

இதுவே பாடலின் நான்கு படிநிலை தர்க்கம்.

4. இரண்டாம் அடி — இருப்பிலிருந்து இயக்கத்திற்கு

பரு ஊசி ஐந்து பறக்கும் விருகம்

முதல் அடியில்:

பொறிகள் உடலுக்குள் உள்ளன.

இரண்டாம் அடியில்:

அவை அங்கே அமைதியாக இருப்பதில்லை.

அவை:

புறப்புலன்களை நோக்கி விரைகின்றன.

இதனால்:

உடலுக்குள் இருப்பது
↔
புறத்தை நோக்கிச் செல்லும் இயக்கம்

என்ற எதிரமைவு தோன்றுகிறது.

5. “பறக்கும்” — பொறிகளின் வேகத்தை நிறுவும் சொல்

பறக்கும் என்பது:

உடலிலிருந்து உண்மையில் பறந்து செல்லுதல் அல்ல.

அது:

புறப்பொருள் நோக்கிச் செல்லும் வேகம்.

கண்:

வடிவத்தை நாடுகிறது.

செவி:

ஒலியை நாடுகிறது.

நாக்கு:

சுவையை நாடுகிறது.

இதனால்:

பொறிகளின் இயல்பு வெளிநோக்கு.

இந்த வெளிநோக்கு:

இளமையில் அதிக வலிமையுடன் இருக்கலாம்.

அதனால் பறக்கும் என்ற சொல்லுக்கு தர்க்க ரீதியாக:

ஆற்றல் + வேகம் + வெளிநோக்கு

என்ற மூன்று அம்சங்கள் உள்ளன.

6. “விருகம்” — கட்டுப்படாத இயக்கத்தின் உருவகம்

பொறிகள்:

அமைதியான கருவிகள் மட்டுமல்ல.

அவை:

புலன்களை நோக்கி இழுக்கும் சக்தியும் உடையவை.

இதனால் அவை:

மிருகங்களைப் போல

உருவகப்படுத்தப்படுகின்றன.

இதன் நோக்கம்:

பொறிகளைத் தீயவை என்று கூறுவது அல்ல.

மாறாக:

ஒழுங்குபடுத்தப்படாத பொறிகள் மனத்தை இழுத்துச் செல்லும்

என்பதை உணர்த்துவது.

7. முதல் இரண்டு அடிகளின் தர்க்க முடிவு

இதுவரை:

உடல் உள்ளது.
அதனுள் ஐம்பொறிகள் உள்ளன.
அவை உலகை நோக்கிச் செல்கின்றன.

அதனால் இளமையில் மனிதனின் உணர்வு:

“என் கண் பார்க்கிறது.”
“என் செவி கேட்கிறது.”
“என் உடல் வலிமையாக இருக்கிறது.”

என்ற நம்பிக்கையில் நிலைபெறலாம்.

அடுத்த இரண்டு அடிகள்:

இந்த நம்பிக்கையை உடைக்கின்றன.

8. மூன்றாம் அடி — இயக்கத்துக்கு எதிராக தளர்ச்சி

பரு ஊசி ஐந்தும் பனித்தலைப் பட்டால்

இங்கே பாடல் திரும்புகிறது.

முன்பு:

பறக்கின்றன.

இப்போது:

தளர்கின்றன.

இதுவே மிக முக்கியமான எதிரமைவு:

பறத்தல் ↔ பனித்தல்

அதாவது:

ஆற்றல்
↔
தளர்ச்சி.

இளமை:

முடிவில்லாத வலிமை அல்ல.

பொறிகளின் வேகம்:

நிரந்தரமல்ல.

9. ஏன் அதே “பரு ஊசி ஐந்து” மூன்றாம் அடியிலும் மீண்டும் வருகிறது?

திருமூலர் புதிய பொருளை அறிமுகப்படுத்தவில்லை.

அதே பொறிகள்:

முதலில் வலிமையாக இருந்தன.

அதே பொறிகள்:

பின்னர் தளர்கின்றன.

இதனால்:

மாறியது கருவியின் அடையாளம் அல்ல;
அதன் செயற்பாட்டு நிலை.

இதுவே நிலையாமையின் துல்லியமான வடிவம்.

10. “இப்போது வலிமை” → “எப்போதும் வலிமை” அல்ல

இளமையின் பொதுவான மயக்கம்:

இப்போது பார்க்க முடிகிறது.
கேட்க முடிகிறது.
ஓட முடிகிறது.
அனுபவிக்க முடிகிறது.

அதனால்:

இது இயல்பாக என்றும் இருக்கும்

என்ற மறைநம்பிக்கை உருவாகலாம்.

184 அதை உடைக்கிறது:

தற்போதைய திறன் நிரந்தர உரிமை அல்ல.

11. நான்காம் அடி — பொறியிலிருந்து உடலுக்குச் செல்லும் முடிவு

பரு ஊசிப் பையும் பறக்கின்றவாறே

இங்கு முக்கியமான தர்க்க முன்னேற்றம்:

மூன்றாம் அடி:

பொறிகள் தளர்கின்றன.

நான்காம் அடி:

அவற்றைத் தாங்கும் பையும் நிலைநிற்காது.

இதனால்:

கருவி நிலையாமை → கருவிகளைத் தாங்கும் உடல் நிலையாமை

என்ற காரண–விளைவு அமைப்பு உருவாகிறது.

12. “பறக்கும்” இரண்டாம் மற்றும் நான்காம் அடிகளில் ஏன்?

இரண்டாம் அடியில்:

பொறிகள் பறக்கின்றன.

நான்காம் அடியில்:

பையும் பறக்கிறது.

இந்த மீளுரை மிகவும் ஆழமானது.

முதலில்:

பொறிகள் உலகை நோக்கிப் பறக்கின்றன.

இறுதியில்:

அவற்றைத் தாங்கிய உடலே நிலையின்றி போகிறது.

இதனால்:

உலகத்தைப் பிடிக்க ஓடும் கருவிகளும் நிலைக்காது; அவற்றின் உடல் அடித்தளமும் நிலைக்காது.

இதுவே உருவகத்தின் முழு வட்டம்.

13. “பை” என்ற உருவகத்தின் தர்க்கப் பணி

உடம்பை:

மலை, கோட்டை, வைரம்

என்று கூறவில்லை.

பை

என்று கூறுகிறார்.

ஏன்?

ஏனெனில் பை:

தாங்கும் பொருள்.

அதன் மதிப்பு:

அது தாங்கும் பொருட்களோடு தொடர்புடையது.

இதனால்:

உடம்பு அனுபவத்தின் தாங்கி.

ஆனால்:

அது இறுதி நிலையான ஆதாரம் அல்ல.

இதனை உடல் இழிவாகப் படிக்காமல்:

தாங்கும் கருவி என்ற நிலையற்ற செயல்பாட்டு உருவகம்

என்று வாசிக்க வேண்டும்.

14. உடல் ≠ உயிர் என்ற கேள்விக்கான தர்க்கத் தொடக்கம்

பாடல் நேரடியாக:

“உயிர் உடலைத் தாண்டியது”

என்று சொல்லவில்லை.

ஆனால்:

உடலும்
பொறிகளும்

மாறுகின்றன என்று நிறுவுவதால்,

ஒரு இயல்பான ஆன்மிகக் கேள்வி எழுகிறது:

இவற்றை அனுபவிக்கும் உயிர் இவற்றோடு முழுமையாக ஒன்றா?

இதுவே அடுத்த நிலை தத்துவ விசாரணைக்கு வாயில்.

ஆனால் P03 நிலையில் இதை:

பாடல் உருவாக்கும் தர்க்கத் திறப்பு

என்ற அளவிலேயே வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

15. 180 → 184 : செயலாற்றல் பற்றிய நீண்ட தொடர்ச்சி

180 கூறியது:

இளமை தேய்ந்த பின் சில செயல்கள் கடினமாகலாம்.

184 அதை:

பொறிகளின் தளர்ச்சி என்ற உடலியல் உருவகத்துடன் விரிக்கிறது.

இதனால்:

180 — மொத்த செயல் ஆற்றல்.

184 — குறிப்பாக அனுபவக் கருவிகளின் ஆற்றல்.

இரண்டின் பொதுமுடிவு:

தற்போதைய திறனை நிரந்தரமாக எண்ணாதே.

16. 181–184 மனவியல் முன்னேற்றம்

181

பிறர் உடலை விரும்புகிறார்கள் — அது மாறும்.

182

உன் விருப்பத்தை சிவனை நோக்கித் திருப்பு.

183

அந்த விருப்பத்தை நாள்தோறும் நினைவாக்கு.

184

உலகை நோக்கிப் பறக்கும் பொறிகளையும் ஒழுங்குபடுத்து.

இதனால்:

வெளிப்புற அங்கீகாரம் → உள் விருப்பம் → நினைவு → பொறி ஒழுங்கு

என்ற ஆழமான மனப் பயிற்சி உருவாகிறது.

17. ஏன் 184 இங்கே வருகிறது?

183-ல்:

தினசரி சிவநினைவு

என்ற சாதனைத் திசை வந்தது.

அதைச் செயலாக்கும்போது ஒரு பெரிய தடையாக இருப்பது:

புறத்தை நோக்கிப் பறக்கும் பொறிகள்.

எனவே அடுத்த பாடல்:

மனத்தைச் சிதறச் செய்கின்ற பொறிகளின் இயல்பை

எடுத்துக் காட்டுவது இயல்பானது.

இதனால் 184:

183-ன் சாதனைத் தேவைக்கு உடனான உடல்–மன விளக்கமாக நிற்கிறது.

18. புலனடக்கத்தின் தர்க்க அடித்தளம்

பாடல்:

“பொறிகளை அடக்கு”

என்று நேரடியாகக் கூறவில்லை.

ஆனால் அதன் தர்க்கம்:

அவை பறக்கின்றன
↓
அவற்றின் ஆற்றல் நிலையற்றது
↓
அவை நம்மை நிரந்தரமாகப் பாதுகாக்க முடியாது

என்பதைக் காட்டுகிறது.

இதிலிருந்து:

அவற்றின் அடிமையாக இருப்பது அறிவான நிலை அல்ல

என்ற முடிவு இயல்பாக வருகிறது.

19. நிலையாமை அறிவு பயன்பாட்டை மாற்ற வேண்டும்

184-ஐ வெறும்:

“கண் ஒருநாள் மங்கும்”

என்ற உடல் உண்மையாக வாசிப்பது போதாது.

அதன் தர்க்கப் பயன்:

தற்போது உள்ள ஆற்றலை எப்படி பயன்படுத்துகிறோம்?

என்ற கேள்வியை எழுப்புவது.

அதனால்:

பார்க்கும் ஆற்றல்
→ என்ன பார்க்கிறது?

கேட்கும் ஆற்றல்
→ என்ன கேட்கிறது?

வாக்காற்றல்
→ எதைச் சொல்கிறது?

இதுவே தர்க்கம் சாதனையாக மாறும் இடம்.

20. நான்கு அடிகளின் தர்க்கப் பணி

முதல் அடி — அமைப்பு

உடம்பாகிய பைக்குள் ஐம்பொறிகள்.

இரண்டாம் அடி — இயக்கம்

அவை புறப்புலன்களை நோக்கிப் பறக்கின்றன.

மூன்றாம் அடி — மாற்றம்

அவற்றின் ஆற்றல் தளர்கிறது.

நான்காம் அடி — இறுதி நிலையாமை

அவற்றைத் தாங்கும் உடலும் நிலைத்திருக்காது.

இதனால்:

அமைப்பு → இயக்கம் → தளர்ச்சி → கலைவு

என்ற மிகத் தெளிவான தர்க்க வரிசை உருவாகிறது.

முழுத் தர்க்க வரைபடம்

உடம்பாகிய பை
↓
அதனுள் ஐம்பொறிகள்
↓
புறப்புலன்களை நோக்கிய வேகம்
↓
அனுபவத் தேடல்
↓
காலநகர்வு
↓
பொறியாற்றல் தளர்ச்சி
↓
உடல் செயற்பாட்டின் தளர்ச்சி
↓
உடல்–பொறி மீது நிரந்தர நம்பிக்கை உடைதல்
↓
தற்போதைய ஆற்றலை விழிப்புடன் பயன்படுத்த வேண்டிய அவசியம்

183 → 184 தர்க்கப் பாலம்

183:
வாழ்நாள் நாள்தோறும் கழிகிறது.

184:
அந்தக் கழிவோடு உலகை அனுபவிக்கிற பொறிகளின் ஆற்றலும் மாறுகிறது.

அதனால்:

கால விழிப்பு → கருவி விழிப்பு

என்ற முன்னேற்றம்.

183 கேட்கிறது:

உன் நாள் எங்கே செல்கிறது?

184 கேட்கிறது:

உன் பொறிகள் எங்கே செல்கின்றன?

இதுவே இரு பாடல்களுக்கிடையிலான மிக ஆழமான இணைப்பு.

178–184 வரை தர்க்க வளர்ச்சி

178

காலம் நகர்கிறது.

179

காலம் தானாக ஞானமாகாது.

180

உடல் செயல் ஆற்றல் நிலைக்காது.

181

உடலைச் சார்ந்த உலக அங்கீகாரம் நிலைக்காது.

182

விருப்பத்தை சிவனை நோக்கித் திருப்பு.

183

அந்த விருப்பத்தை நாள்தோறும் நினைவாக்கு.

184

புறத்தை நோக்கிப் பறக்கும் பொறிகளையும் விழிப்பில் கொண்டு வா; அவற்றின் ஆற்றலும் நிலைக்காது.

இதனால்:

காலம் → ஆற்றல் → அங்கீகாரம் → விருப்பு → நினைவு → பொறி ஒழுங்கு

என்ற ஆழமான சாதனைத் தொடர் உருவாகிறது.

தர்க்க இடம்

184-ஆம் பாடல் இளமை நிலையாமை அதிகாரத்தில் காலத்தின் நிலையாமையை உடலின் ஐம்பொறி செயற்பாட்டோடு இணைக்கும் இடத்தில் நிற்கிறது. 183-ல் நாள்தோறும் வாழ்நாள் குறைகிறது என்று காட்டிய திருமூலர், 184-ல் அந்தக் காலக் கழிவு உலகை அனுபவிக்கச் செய்கின்ற பொறிகளின் ஆற்றலிலும் வெளிப்படுகிறது என்று காட்டுகிறார். முதலில் உடம்பாகிய பைக்குள் ஐம்பொறிகள் இருப்பதை நிறுவி, பின்னர் அவை புறப்புலன்களை நோக்கிப் பறப்பதைச் சுட்டி, அதன் பின் அவை தளர்வதையும் இறுதியில் அவற்றைத் தாங்கும் உடலே நிலைத்திருக்காததையும் காட்டுகிறார். இதனால் தற்போதைய உடல்–பொறி வலிமையை நிரந்தரமானதாகக் கொள்ளாமல், அவை செயலாற்றும் போதே அவற்றைப் பொருத்தமான திசையில் பயன்படுத்த வேண்டிய அவசியம் உருவாகிறது.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி

184-ன் தர்க்கம்: இளமையில் பொறிகள் உலகை நோக்கிப் பறக்கின்றன; காலம் சென்றபின் அவற்றின் ஆற்றலே தளர்கிறது; பின்னர் அவற்றைத் தாங்கிய உடலும் நிலைத்திருக்காது. ஆகவே உலக அனுபவத்தைப் பிடிக்க ஓடும் பொறிகளை நிரந்தர ஆதாரங்களாக எண்ணாமல், அவை வலிமையாக இருக்கும் காலத்திலேயே அவற்றை விழிப்புடன் ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும். 183 “உன் நாள் எங்கே செல்கிறது?” என்று கேட்ட இடத்தில், 184 “உன் பொறிகள் எங்கே செல்கின்றன?” என்று கேட்கிறது.

பாடல் 184 — சாதனை வாழ்வியல்

புலன்களின் அடிமையாக அல்ல — அவற்றின் விழிப்பான பயனாளராக வாழுதல்

பருவூசி யைந்துமோர் பையினுள் வாழும்
பருவூசி யைந்து பறக்கும் விருகம்
பருவூசி யைந்தும் பனித்தலைப் பட்டாற்
பருவூசிப் பையும் பறக்கின்ற வாறே. (184)

184-ஆம் பாடலின் நடைமுறை உபதேசம்:

உடலும் பொறிகளும் நிரந்தரமல்ல; ஆகவே அவை வலிமையாக இருக்கும் காலத்திலேயே அவற்றை ஒழுங்குபடுத்தி, அர்த்தமுள்ள வாழ்வுக்கும் சாதனைக்கும் பயன்படுத்த வேண்டும்.

இதன் நோக்கம்:

புலன்களை அழித்தல் அல்ல;
புலன்களால் இழுக்கப்படாத விழிப்பை வளர்த்தல்.

1. முதலில் கேட்க வேண்டிய கேள்வி — “என் பொறிகள் எங்கே செல்கின்றன?”

ஒரு நாள் முழுவதும்:

என் கண்கள் என்னைக் காண வைத்தன?
என் செவிகள் என்னைக் கேட்க வைத்தன?
என் நாக்கு என்ன பேச வைத்தது?
என் சுவை உணர்வு என்னைக் கட்டுப்படுத்தியதா?
என் உடல் இன்பத் தேடலுக்குள் மட்டும் சென்றதா?

இவை அனைத்தும்:

பொறி ஓட்டத்தைப் பார்க்கும் சுயவிசாரணை.

2. கண் — பார்ப்பதற்கான கருவி; சிதறுவதற்கான கதவு அல்ல

கண்:

காட்சியை நாடுகிறது.

இன்றைய வாழ்க்கையில்:

கைப்பேசி,
காணொளி,
விளம்பரம்,
சமூக ஊடகம்

என்ற முடிவில்லா காட்சி ஓட்டம் உள்ளது.

சாதனை:

கண்களை மூடிக்கொள்வது மட்டும் அல்ல.

அது:

எதைப் பார்க்க வேண்டும், எதைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்பதைத் தேர்ந்தெடுக்கக் கற்றுக்கொள்வது.

3. செவி — ஓசையைத் தேர்ந்தெடு

செவி:

எதை கேட்டாலும் மனத்தில் தாக்கம் ஏற்படும்.

அதனால்:

வதந்தி,
கோப மொழி,
தேவையற்ற சச்சரவு,
மனதைச் சிதைக்கும் ஒலி

இவற்றைத் தொடர்ந்து கேட்பது மனத்தையும் மாற்றும்.

மாற்றாக:

ஞானம்,
உபதேசம்,
மந்திரம்,
நல்ல உரையாடல்

இவற்றை கேட்பது மனத்தை உயர்த்தும்.

செவி எதைக் கேட்கிறது என்பதே மனம் எதனால் நிரம்புகிறது என்பதையும் தீர்மானிக்கிறது.

4. நாக்கு — சுவைக்கும், பேசும் இரட்டை வாசல்

நாக்கு:

உணவு சுவைக்கும் கருவி மட்டும் அல்ல.

அது:

வார்த்தையையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

எனவே இரு சாதனைகள்:

உணவில் அளவு
மற்றும்
வாக்கில் அளவு.

சாதகர் கேட்க வேண்டும்:

நான் தேவைக்கு உண்கிறேனா, ஆசைக்கு உண்கிறேனா?

நான் உண்மையைப் பேசுகிறேனா, வெறும் எதிர்வினையைப் பேசுகிறேனா?

5. உடல் உணர்வு — அனுபவத்தின் அடிமை அல்ல, விழிப்பின் கருவி

மெய்ப்பொறி:

இன்பம், வலி, வெப்பம், குளிர்ச்சி

போன்றவற்றை அனுபவிக்கச் செய்கிறது.

இவற்றின் பின்னால் தொடர்ந்து ஓடினால்:

மனம் வசதியின் அடிமையாகலாம்.

எனவே:

சற்றே சிரமம் வந்தாலே சாதனையை விட்டுவிடாத மனப்பக்குவம்

வளர வேண்டும்.

இதுவே:

பொறிச் சுதந்திரம்.

6. புலனடக்கம் = அழுத்தம் அல்ல

புலன்களை ஒழுங்குபடுத்துதல்:

ஆசையை வெறுப்பது அல்ல.

உலகத்தை வெறுப்பது அல்ல.

உடலைத் தண்டிப்பதும் அல்ல.

அதன் பொருள்:

எது அளவுக்கு?
எப்போது?
எதற்காக?

என்ற விழிப்புடன் அனுபவித்தல்.

7. “பறக்கும் விருகம்” — மனம் பின்தொடர வேண்டுமா?

ஒரு காட்சி:

கண் பார்க்கிறது.

உடனே:

மனம் அதைத் தொடர்கிறது.

அதிலிருந்து:

விருப்பு,
ஆசை,
பற்று

உருவாகலாம்.

இதனால் சாதனை:

பொறி எழுச்சிக்கும்
மன எதிர்வினைக்கும்

இடையில் ஒரு விழிப்பான இடைவெளியை உருவாக்க வேண்டும்.

பார்த்தவுடன் பின்தொடராதே.
கேட்டவுடன் நம்பாதே.
விரும்பியவுடன் செயலில் இறங்காதே.

8. இளமைப் பொறியாற்றலை வீணாக்காதே

இளமையில்:

பார்வை,
கேள்வி,
உடல் வலிமை,
செயல்திறன்

உயர்ந்திருக்கலாம்.

இதனால்:

உலக அனுபவத்தை அதிகப்படுத்துவது மட்டுமே இளமையின் நோக்கம் அல்ல.

அதே பொறிகள்:

கற்றல்,
சாதனை,
சேவை,
கலை,
தியானம்

என உயர்ந்த நோக்கங்களுக்கும் பயன்படலாம்.

பொறியாற்றல் ஒரு வளம்; வெறும் இன்ப நுகர்வுக்கான கருவி அல்ல.

9. உடல் நலம் — பற்றல்ல, பொறுப்பு

பாடல் உடலின் நிலையாமையைச் சொல்வதால்:

உடலைப் புறக்கணிக்க வேண்டும்

என்ற முடிவு தவறு.

மாறாக:

பொறிகள் தளரக்கூடியவை என்பதால்

அவற்றை:

பாதுகாப்பாக,
சீராக,
பொறுப்புடன்

பேண வேண்டும்.

உடல்பற்று அல்ல — உடற்பொறுப்பு.

10. தொழில்வாழ்க்கையில் பொறி ஒழுக்கம்

வேலைநேரத்தில்:

அறிவிப்புகள்,
செய்திகள்,
கைப்பேசி,
சிதறல்கள்

மனம் எப்போதும் வேறு இடத்துக்கு செல்லச் செய்கின்றன.

184-ன் நவீன பயன்பாடு:

ஒரு செயலில் இருக்கும்போது, அதற்கே பொறிகளைத் திரட்டுதல்.

இதுவே:

கவனம்.

கவனம்:

யோகத்தின் நடைமுறை வடிவங்களில் ஒன்று.

11. சமூக ஊடகங்கள் — “பறக்கும் பொறிகளின்” நவீன களம்

சமூக ஊடகங்கள்:

கண்,
செவி,
மனம்

மூன்றையும் ஒரே நேரத்தில் இழுக்கின்றன.

அதனால் சாதகர் தன்னிடம் கேட்க வேண்டும்:

நான் இதைப் பயன்படுத்துகிறேனா?

அல்லது:

இது என்னைப் பயன்படுத்துகிறதா?

இதுதான் 184-ன் மிகவும் நவீனமான கேள்வி.

12. குடும்பத்தில் புலனடக்கம்

புலனடக்கம் தனிமையில் மட்டும் பயிற்சி செய்யப்படுவதில்லை.

குடும்பத்தில்:

கோபமாகக் கேட்கப்பட்ட வார்த்தைக்கு உடனே பதில் சொல்லாமல் இருக்குதல்,

மற்றவரை ஒப்பிட்டு பார்க்காமல் இருக்குதல்,

உணர்ச்சியை உடனே செயலில் மாற்றாமல் இருக்குதல்

இவையும்:

புலனடக்கத்தின் வாழ்வியல் வடிவங்கள்.

13. கல்வியில் 184

மாணவரின் கண்:

படிப்பில் இருக்கலாம்.

அல்லது:

தொடர்ந்து சிதறலில் இருக்கலாம்.

செவி:

பாடத்தில் இருக்கலாம்.

அல்லது:

பின்னணி கவனச்சிதறலில் இருக்கலாம்.

இதனால்:

பொறிகளின் திசை தான் கற்றலின் தரத்தை தீர்மானிக்கிறது.

14. சாதனையில் ஐம்பொறிகளை எதிரியாகக் காணாதே

கண்:

திருமேனி தரிசிக்கலாம்.

செவி:

மந்திரம் கேட்கலாம்.

நாக்கு:

ஜபிக்கலாம்.

கை:

பூஜை செய்யலாம்.

உடல்:

ஆசனத்தில் நிலைத்திருக்கலாம்.

இதனால்:

அதே பொறிகள் பந்தத்தின் வாயிலாகவும், சாதனையின் வாயிலாகவும் அமையலாம்.

திசைதான் வேறுபாடு.

15. “பனித்தல்” நினைவூட்டுவது — திறன் நிரந்தரமல்ல

இன்று:

எளிதாகப் பார்க்க முடிகிறது.

எளிதாகக் கேட்க முடிகிறது.

நீண்ட நேரம் படிக்க முடிகிறது.

பயணம் செய்ய முடிகிறது.

இவை:

நிரந்தர உரிமைகள் அல்ல.

இதனால்:

இப்போது செய்யக்கூடிய நல்லதை இப்போது செய்.

இது பயமல்ல.

நன்றியுணர்வுடன் பயன்பாடு.

16. முதுமையை எதிரியாக்காதே

பொறிகள் தளர்வது:

தோல்வி அல்ல.

அது:

ஒரு பருவ மாற்றம்.

சாதனை:

உடல் வலிமை குறைந்தால் முடிவதில்லை.

அது:

வடிவம் மாறலாம்.

வெளி செயல் குறைந்தால்:

உள் நினைவு அதிகரிக்கலாம்.

இதனால்:

சாதனை வயதோடு அழியாமல், வடிவம் மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும்.

17. தினசரி “பொறி கணக்கு”

மாலை நேரத்தில் ஐந்து கேள்விகள்:

இன்று என் கண் அதிகம் எதைத் தேடியது?

என் செவி எதனால் நிரம்பியது?

என் நாக்கு எதைப் பேசிக் கொண்டிருந்தது?

என் உடல் எதைத் தொடர்ந்து விரும்பியது?

இவை அனைத்தும் என் மனத்தை எங்கே கொண்டு சென்றன?

இந்தப் பயிற்சி:

பொறி விழிப்பை வளர்க்கும்.

18. ஒரு நாளில் ஒரு “புலன் நோன்பு”

இது பாடலின் நேரடி கட்டளை அல்ல; அதன் வாழ்வியல் பயன்பாடாக மேற்கொள்ளலாம்.

எடுத்துக்காட்டாக:

தேவையற்ற திரைநேரத்தை ஒரு காலப்பகுதி நிறுத்துதல்,

தேவையற்ற பேச்சைக் குறைத்தல்,

சுவைத் தேடலை ஒரு உணவில் எளிமைப்படுத்துதல்,

சத்தமற்ற சிறு நேரம் வைத்துக்கொள்ளுதல்.

இதன் நோக்கம்:

தன்னைத் தண்டிக்க அல்ல.

பொறிகளின் மீது தேர்வு அதிகாரத்தை மீண்டும் பெற.

19. “எனக்கு பிடித்தது” என்பதிலிருந்து “எனக்கு ஏற்றது” என்பதற்கு

பொறிகள் கேட்பது:

எனக்கு இது பிடிக்கிறதா?

ஞானம் கேட்பது:

இது எனக்கு ஏற்றதா?

இந்த மாற்றமே:

இன்ப அடிமைத்தனத்திலிருந்து
விழிப்பான வாழ்விற்கு

நம்மை நகர்த்துகிறது.

20. 183 → 184 நடைமுறைப் பாலம்

183 கேட்டது:

உன் நாள் எங்கே செல்கிறது?

184 கேட்கிறது:

உன் பொறிகள் எங்கே செல்கின்றன?

இவை இரண்டையும் சேர்த்தால்:

நாள் வீணாகிறது

என்பதற்கான காரணங்களில் ஒன்று:

கட்டுப்பாடற்ற புலன் ஓட்டம்.

எனவே:

காலத்தை காக்க விரும்பினால்
கவனத்தையும் பொறிகளையும் காக்க வேண்டும்.

தினசரி சாதனை நடைமுறை

காலை

ஒரு நிமிடம்:

“இன்று என் பொறிகள் என்னை இழுத்துச் செல்லாமல், நான் அவற்றை விழிப்புடன் பயன்படுத்துவேன்.”

நாளின் நடுவில்

சிலமுறை:

என் கண் எங்கே?
என் செவி எங்கே?
என் மனம் எங்கே?

என்று கவனிக்கவும்.

மாலை

ஐம்பொறி கணக்கு செய்யவும்.

இரவு

தேவையற்ற அனுபவங்களை விடுத்து
இறைநினைவில் நாளை முடிக்கவும்.

சாதனை மாற்றம்

ஐம்பொறிகள்
↓
புறப்புலன் ஓட்டம்
↓
கவனச் சிதறல்
↓
விருப்பம் / பழக்கம் / பற்று
↓
விழிப்பு
↓
தேர்வு
↓
பொறி ஒழுக்கம்
↓
மன ஒழுக்கம்
↓
சாதனை நோக்கு
↓
சிவநினைவு

சாதனைச் சூத்திரம்

பொறிகளை வெறுக்காதே — அவற்றை விழிப்புடன் பயன்படுத்து.
புலன்களை அழிக்காதே — அவற்றின் அடிமைத்தனத்தைத் தாண்டு.
பார்க்க முடிகிறது என்பதால் அனைத்தையும் பார்க்க வேண்டியதில்லை.
கேட்க முடிகிறது என்பதால் அனைத்தையும் கேட்க வேண்டியதில்லை.
விரும்புகிறேன் என்பதால் அனைத்தையும் அனுபவிக்க வேண்டியதில்லை.
பொறிகள் வலிமையாக இருக்கும் போதே அவற்றை ஞானம், தர்மம், சாதனை, சிவநினைவு ஆகியவற்றின் கருவிகளாக மாற்று.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

184-ன் சாதனை வாழ்வியல், புலன்களை எதிரிகளாகக் கருதுவது அல்ல; அவை நம்மை எங்கே இழுத்துச் செல்கின்றன என்பதை அறிந்து அவற்றின் திசையைத் திருத்துவது. இளமையில் புறப்புலன்களை நோக்கிப் பறக்கும் ஐம்பொறிகளின் ஆற்றலும் ஒருநாள் தளரலாம்; அவற்றைத் தாங்கும் உடலும் நிலையானதல்ல. ஆகவே “எவ்வளவு அனுபவிக்க முடியும்?” என்பது சாதகரின் முக்கியக் கேள்வி அல்ல; “என்னிடம் உள்ள இந்தப் பொறியாற்றலை எதற்குப் பயன்படுத்துகிறேன்?” என்பதே முக்கியம். பொறிகளை உலக அனுபவத்தின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து மீட்டு, ஞானம், தர்மம், சேவை, இறைநினைவு ஆகியவற்றின் கருவிகளாக மாற்றுவதே இப்பாடலின் சாதனை வாழ்வியல்.

பாடல் 184 — ஒரே பார்வையில் முழுச் சாரம்

புறத்திற்குப் பறக்கும் பொறிகளிலிருந்து விழிப்புடன் வழிநடத்தப்படும் சாதனைக்கருவிகளுக்கு

பருவூசி யைந்துமோர் பையினுள் வாழும்
பருவூசி யைந்து பறக்கும் விருகம்
பருவூசி யைந்தும் பனித்தலைப் பட்டாற்
பருவூசிப் பையும் பறக்கின்ற வாறே. (184)

184-ஆம் பாடலில் திருமூலர் இளமை நிலையாமையை உடல் தோற்றம் அல்லது வயது மாற்றம் என்ற அளவில் மட்டும் பேசவில்லை. அவர் உடலின் ஐம்பொறி செயற்பாட்டையே முன்வைக்கிறார்.

உடம்பு:

ஒரு பை.

அதனுள்:

ஐந்து பரு ஊசிகள்.

அவை:

கண், செவி, மூக்கு, நாக்கு, மெய் ஆகிய ஐம்பொறிகள்.

இளமையில் அவை:

புறப்புலன்களை நோக்கிப் பறக்கும் மிருகங்களைப் போல வேகமாகச் செயல்படுகின்றன.

ஆனால்:

அவற்றின் ஆற்றலும் நிரந்தரமல்ல.

இதுவே இப்பாடலின் முதல் மைய உண்மை.

1. உடம்பு ஒரு கருவி — நிரந்தர அடையாளம் அல்ல

பை என்ற உருவகம் உடலை இழிவுபடுத்துவதற்கல்ல.

அது:

பொறிகளைத் தாங்கும் ஒரு செயற்பாட்டு அமைப்பு

என்பதைச் சுட்டுகிறது.

இதனால்:

உடலை மதிக்க வேண்டும்.

ஆனால்:

உடலையே இறுதி “நான்” என்று கொள்ளக்கூடாது.

சுருக்கமாக:

உடலை வெறுக்காதே; உடலில் நிரந்தரத்தைத் தேடாதே.

2. ஐம்பொறிகள் உலகை அனுபவிக்கச் செய்கின்றன

மனிதன் உலகை அறிகிறான்:

கண் வழி,
செவி வழி,
மூக்கு வழி,
நாக்கு வழி,
மெய் வழி.

ஆனால்:

பொறிகளே உயிரல்ல.

அவை:

உயிரின் அனுபவ வாயில்கள்.

இதனால்:

பொறியின் வலிமை

உயிரின் முழு உண்மை

என்று கொள்ள முடியாது.

3. “பறக்கும் விருகம்” — புறநோக்கின் வேகம்

இளமையில்:

காட்சி ஈர்க்கிறது.
ஓசை ஈர்க்கிறது.
சுவை ஈர்க்கிறது.
மணம் ஈர்க்கிறது.
தொடு அனுபவம் ஈர்க்கிறது.

பொறிகள்:

புறத்தை நோக்கி ஓடுகின்றன.

இதனால்:

அனுபவ தேடல்
→ விருப்பம்
→ பற்று

என்ற தொடர்ச்சி உருவாகலாம்.

184 இந்த வெளிநோக்கு இயக்கத்தைப் பார்க்கச் செய்கிறது.

4. பிரச்சினை பொறிகள் அல்ல — அவற்றின் கட்டுப்பாடற்ற ஓட்டம்

கண்:

தீயது அல்ல.

செவி:

தீயது அல்ல.

உடல் உணர்வு:

தீயது அல்ல.

ஆனால்:

அவை மனத்தை இழுத்துச் செல்லும் போது

சாதகர்:

தன் உள் திசையை இழக்கலாம்.

எனவே:

பொறிகள் எதிரிகள் அல்ல; பயிற்சி பெற வேண்டிய கருவிகள்.

5. புலனடக்கம் என்பது புலனழிப்பு அல்ல

இப்பாடலின் ஆன்மிகச் சாரத்தை தவறாகப் புரிந்துகொள்ளக் கூடாது.

புலனடக்கம்:

பார்க்காதிருத்தல் அல்ல.

கேட்காதிருத்தல் அல்ல.

சுவைக்காதிருத்தல் அல்ல.

அது:

பார்க்கும்போது பற்றாமல்,
கேட்கும்போது அடிமையாவாமல்,
அனுபவிக்கும்போது தன்னை இழக்காமல் இருப்பது.

இதுவே விழிப்பான புலனியல்.

6. “பனித்தல்” — இளமையின் வலிமையும் நிரந்தரமல்ல

இப்போது:

கண் தெளிவாக இருக்கலாம்.

செவி கூர்மையாக இருக்கலாம்.

உடல் வேகமாகச் செயல்படலாம்.

ஆனால்:

காலத்தோடு இவை மாறலாம்.

இதனால்:

தற்போதைய திறன் நிரந்தர உரிமை அல்ல.

இதுவே இளமை நிலையாமையின் உடல் சார்ந்த ஆழமான உண்மை.

7. முதுமை ஒரு தண்டனை அல்ல

பொறிகள் தளர்வதை:

வாழ்க்கையின் தோல்வி

என்று பார்க்கக்கூடாது.

அது:

இயற்கையான பருவ மாற்றம்.

முதுமையில்:

வெளிப்புற செயல் குறையலாம்.

ஆனால்:

உள் நினைவு,
ஞானம்,
பக்தி,
தியானம்

ஆழமடையலாம்.

எனவே:

பொறியாற்றல் குறைதல் ≠ ஆன்மிக மதிப்பு குறைதல்.

8. 180-ஆம் பாடலின் கருத்து இங்கு மேலும் தெளிவாகிறது

180:

இளமை தேய்ந்தபின் சில செயல்கள் கடினமாகலாம்.

184:

ஏன் என்பதை உடல் உருவகத்தில் காட்டுகிறது.

பொறிகள்:

தளரலாம்.

உடல்:

செயற்பாட்டை மாற்றலாம்.

இதனால்:

செய்யக்கூடிய நல்லதை ஒத்திவைக்காதே.

9. 183 → 184 : நாளின் ஒழுக்கத்திலிருந்து பொறி ஒழுக்கத்திற்கு

183:

“உன் நாள் எங்கே செல்கிறது?”

என்று கேட்டது.

184:

“உன் பொறிகள் எங்கே செல்கின்றன?”

என்று கேட்கிறது.

இவை இரண்டும் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையவை.

ஏனெனில்:

பொறிகள் எங்கு செல்கின்றனவோ
கவனம் அங்கே செல்கிறது.

கவனம் எங்கு செல்கின்றதோ:

நேரமும் அங்கே செல்கிறது.

அதனால்:

காலத்தை காக்க வேண்டுமெனில் கவனத்தையும் பொறிகளையும் காக்க வேண்டும்.

10. யோகப் பார்வை — பொறியிலிருந்து மனத்திற்கு

பொறி:

ஒரு பொருளைத் தொடுகிறது.

மனம்:

அதைத் தொடர்கிறது.

அதிலிருந்து:

விருப்பம்.

பின்னர்:

பற்றுதல்.

இதனால் யோகியின் பணி:

பொறி எழுச்சிக்கும்
மனப் பற்றுக்கும்

இடையில் விழிப்பை வளர்த்தல்.

இதுவே:

புலனடக்கம் → மனஒழுக்கம்.

11. ஆகமப் பார்வை — பொறிகளை இறைநோக்கில் மாற்றுதல்

ஐம்பொறிகளை:

மறுக்காமல்,

அவற்றை:

இறைநோக்கில் பயன்படுத்தலாம்.

கண்:

தரிசனத்திற்கு.

செவி:

மந்திரம், உபதேசம், திருமுறை கேட்பதற்கு.

நாக்கு:

ஜபம், உண்மையான சொல், அளவான உணவிற்கு.

மெய்:

பூஜை, சேவை, ஆசனம், ஒழுக்கத்திற்கு.

இதனால்:

உலக அனுபவக் கருவி → சிவசாதனைக்கருவி

என்ற மாற்றம் உருவாகிறது.

12. தந்திரப் பார்வை — அனுபவ சக்தியின் திசைமாற்றம்

தந்திரப் பார்வையில்:

புலனனுபவம் முழுமையாக மறுக்கப்படுவதில்லை.

மாறாக:

அதில் விழிப்பு கொண்டு வரப்படுகிறது.

அழகு:

பற்றாக மாறலாம்.

அதே அழகு:

தெய்வீக அழகுணர்வாகவும் மாறலாம்.

ஒலி:

சிதறலாக இருக்கலாம்.

அதே ஒலி:

மந்திரநாதமாக மாறலாம்.

இதனால்:

அனுபவத்தை அழிப்பது அல்ல; அனுபவத்தில் கட்டுண்டிருக்கும் நிலையைத் தாண்டுதல்.

13. உடலைப் பாதுகாப்பதும் சாதனை

உடல் நிலையற்றது என்பதால்:

அதை அலட்சியம் செய்ய வேண்டியதில்லை.

மாறாக:

அது வரையறுக்கப்பட்ட கருவி என்பதால்
இன்னும் பொறுப்புடன் பேண வேண்டும்.

இதுவே:

உடற்பற்று அல்ல — உடற்பொறுப்பு.

14. இளமை வலிமையின் உண்மையான பயன்பாடு

இளமை:

அதிகம் பார்க்க,
அதிகம் கேட்க,
அதிகம் சுவைக்க

மட்டும் அல்ல.

அதே வலிமை:

அதிகம் கற்க,
ஆழமாக சாதிக்க,
சேவை செய்ய,
ஒழுக்கம் வளர்க்க

பயன்படலாம்.

இதனால்:

இளமைப் பொறியாற்றல் ஒரு பொறுப்பு.

15. 181–184 வரை உள் வளர்ச்சி

181

பிறர் உன்னை விரும்புவது நிலையற்றது.

182

உன் விருப்பத்தை சிவனை நோக்கித் திருப்பு.

183

அந்த விருப்பத்தை நாள்தோறும் சிவநினைவாக நிலைநிறுத்து.

184

அந்த நினைவைக் கலைக்கும் புறப்புலன் ஓட்டத்தையும் ஒழுங்குபடுத்து.

இதனால்:

வெளி அங்கீகாரம் → உள் விருப்பு → நினைவு → பொறி ஒழுக்கம்

என்ற சாதனைப் பாதை உருவாகிறது.

16. 178–184 வரை முழு தொடர்ச்சி

178

காலம் நகர்கிறது.

179

ஆண்டுகள் கழிவது மட்டும் ஞானமல்ல.

180

செயல் ஆற்றல் நிலைக்காது.

181

உடலைச் சார்ந்த உலக அங்கீகாரம் நிலைக்காது.

182

விருப்பத்தை சிவனை நோக்கித் திருப்பு.

183

அந்த விருப்பத்தை நாள்தோறும் நினைவாக்கு.

184

உலகை நோக்கிப் பறக்கும் பொறிகளின் ஆற்றலும் நிலைக்காது; அவற்றை விழிப்புடன் வழிநடத்து.

இதனால்:

கால விழிப்பு → செயல் விழிப்பு → அடையாள விழிப்பு → விருப்ப சுத்திகரிப்பு → நினைவு → பொறி ஒழுக்கம்

என்ற ஆழமான வளர்ச்சி பெறுகிறது.

17. உடல் நிலையற்றது என்பதால் உடலை விட்டு ஓட வேண்டுமா?

இல்லை.

மாறாக:

உடல் இருக்கும் போதே
அதை சரியாகப் பயன்படுத்து.

கண் இருக்கும் போது:

ஞானத்தைப் பார்.

செவி இருக்கும் போது:

உபதேசத்தை கேள்.

நாக்கு இருக்கும் போது:

உண்மையைப் பேசு, ஜபி.

உடல் ஆற்றல் இருக்கும் போது:

சேவை செய், சாதனை செய்.

இதுவே 184-ன் வாழ்வியல் ஆழம்.

ஒரே பார்வையில்

உடம்பு
↓
ஐம்பொறிகளைத் தாங்குகிறது

ஐம்பொறிகள்
↓
புறப்புலன்களை நோக்கிப் பறக்கின்றன

இளமை
↓
அதிக பொறியாற்றல்

காலம்
↓
பொறியாற்றல் தளர்கிறது

உடல்
↓
அதுவும் நிலையானதல்ல

விழிப்பு
↓
பொறிகளை ஒழுங்குபடுத்து

சாதனை
↓
பொறிகளை சிவநோக்கில் பயன்படுத்து

ஞானச் சூத்திரம்

பொறிகள் உள்ளன — அவை நீ அல்ல.
புலன்கள் ஈர்க்கின்றன — அவற்றின் அடிமையாக வேண்டியதில்லை.
இளமை வலிமை உள்ளது — அது நிலைக்காது.
உடல் நிலையற்றது — அதனால் அதைப் பொறுப்புடன் பயன்படுத்து.
பொறிகளை அடக்குவது அழிப்பதல்ல — திசை கொடுப்பது.
உலகை நோக்கிப் பறக்கும் பொறிகளை சிவநோக்கில் திருப்புவதே சாதனை.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

184-ல் திருமூலர் ஐம்பொறிகளை எதிரிகளாகவும் உடலை அர்த்தமற்ற பையாகவும் காட்டுவதில்லை. அவர் சுட்டுவது அவற்றின் நிலையாமை. இளமையில் புறப்புலன்களை நோக்கிப் பறக்கும் பொறிகளின் ஆற்றலும் காலத்தோடு தளர்கிறது; அவற்றைத் தாங்கும் உடலும் நிலையானதல்ல. ஆகவே “எவ்வளவு அனுபவிக்க முடியும்?” என்பதல்ல முக்கியம்; “என்னிடம் உள்ள இந்தப் பொறியாற்றலை எதற்குப் பயன்படுத்துகிறேன்?” என்பதே முக்கியம். உடல்–பொறி வலிமை இருக்கும் போதே அவற்றை ஞானம், தர்மம், சேவை, இறைநினைவு, சிவசார்பு ஆகியவற்றின் கருவிகளாக மாற்றுவதே இப்பாடலின் முழுச் சாரம்.

திருச்சிற்றம்பலம்.