பூரணத்தின் தேய்விலிருந்து திகைப்பின் நீக்கத்திற்கு

திருமூலர் படிக்கட்டு - 186

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஎண்பத்து ஆறாவது படிக்கட்டில் (186) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

பாடல் 186 — யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை

நிறைவு கூட தேய்கிறது; திகைப்பு தீராதால் பிறப்புச் சுழல் தொடர்கிறது

ஒன்றிய வீரெண் கலையுமு டன்றன
நின்றது கண்டு நினைக்கிலர் நீதர்கள்
கன்றிய காலன் கருக்குழி வைத்தபின்
சென்றதில் வீழ்வர் திகைப்பொழி யாரே. (186)

186-ஆம் பாடலில் திருமூலர் இளமை நிலையாமையை வெறும் வயது மாற்றமாக மட்டும் காட்டவில்லை. அவர் மிக வலுவான ஒரு இயற்கை உருவகத்தை முன்வைக்கிறார்:

பதினாறு கலைகளும் ஒன்றிய பூரண சந்திரன் கூட அப்படியே நிலைத்திருக்காது.

இதிலிருந்து அவர் மனித வாழ்வுக்கான ஒரு ஆழமான கேள்வியை எழுப்புகிறார்:

நிறைவடைந்ததுபோல் தோன்றும் ஒன்றுக்கே தேய்வு உண்டானால், இளமை மட்டும் எவ்வாறு நிரந்தரமாக இருக்கும்?

இதுவே இப்பாடலின் முதல் ஆன்மிகத் திருப்பம்.

1. “ஈரெண் கலை” — முழுமையின் உருவகம்

ஈரெண்:

இரண்டு எட்டு = பதினாறு.

இங்கு:

பதினாறு சந்திரக் கலைகள்.

அவை ஒன்றியபோது:

நிறைமதி.

பூரண சந்திரனை நாம் காணும்போது:

முழுமை,
அழகு,
நிரம்பல்

என்ற உணர்வு வருகிறது.

ஆனால் அந்த முழுமையே:

நிலையானது அல்ல.

இதனால்:

முழுமை தோன்றுவது ≠ முழுமை நிலைத்திருப்பது.

இதே உண்மை இளமைக்கும் பொருந்துகிறது.

2. இளமை — பௌர்ணமியைப் போன்ற ஒரு உச்சநிலை

இளமைக்காலத்தில் மனிதனுக்கு:

உடல் வலிமை,
பொறி ஆற்றல்,
ஈர்ப்பு,
மனத் தீவிரம்,
முயற்சி சக்தி

அதிகமாக இருக்கலாம்.

இந்த நிலையிலேயே மனிதன்:

“இதுவே நான்”
“இது நீடிக்கும்”
“எனக்கு இன்னும் காலம் அதிகம்”

என்று நினைக்கலாம்.

ஆனால் திருமூலர் சந்திரனை முன்னிறுத்துகிறார்:

பூரணமடைந்த சந்திரனே தேய்கிறது.

அதனால்:

இளமை உச்சம்
≠
நிரந்தர நிலை.

3. யோகப் பார்வை — நிலையாமையை கண்டு மனம் திரும்ப வேண்டும்

யோகத்தின் முதல் வேலை:

உலகை மறுப்பது அல்ல.

மாறாக:

உலகில் தொடர்ந்து தெரியும் நியதியைப் புரிந்து கொள்ளுதல்.

சந்திரன்:

வளர்கிறது.

பூரணமடைகிறது.

பின்னர்:

தேய்கிறது.

இந்தச் சுழற்சியை தினமும் காணும் மனிதன்:

தனது மனம், உடல், இளமை, ஆற்றல் ஆகியவற்றிற்கும் இதே நிலையாமை உள்ளது

என்று சிந்திக்க வேண்டும்.

இதுவே:

காணுதல் → மனனம் → உள்ளுணர்வு

என்ற யோக மாற்றம்.

4. “கண்டு நினைக்கிலர்” — பார்வை மட்டும் போதாது

இப்பாடலின் இதயம்:

கண்டு நினைக்கிலர்.

மனிதன்:

சந்திரன் தேய்வதைப் பார்க்கிறான்.

முதுமையைப் பார்க்கிறான்.

மரணத்தைப் பார்க்கிறான்.

ஆனால்:

அவற்றைத் தன் வாழ்க்கைக்குப் பொருத்திப் பார்க்கவில்லை.

அதனால்:

அனுபவம் ஞானமாக மாறவில்லை.

இதுவே ஆன்மிகத் திகைப்பு.

5. நிலையாமையை நினைப்பது மரணப் பயம் அல்ல

இப்பாடலை:

“மரணம் வரப்போகிறது, பயப்படு”

என்று வாசிப்பது குறுகிய விளக்கம்.

திருமூலரின் நோக்கம்:

நிலையாமையை அறிந்து வாழ்வின் திசையை மாற்று.

அதாவது:

தேய்வை உணர்ந்து
வீணாக்காதே.

முடிவை உணர்ந்து
ஒத்திவைக்காதே.

பிறப்புச் சுழலை உணர்ந்து
பந்தத்தைப் பெருக்காதே.

6. “காலன்” — வாழ்வின் கடைசி எல்லையை நினைவூட்டும் உருவகம்

காலன்:

மரணநியதியின் உருவகம்.

அவன்:

இளமைக்கு விதிவிலக்கு கொடுக்கவில்லை.

அழகுக்கு விதிவிலக்கு கொடுக்கவில்லை.

செல்வத்துக்கு விதிவிலக்கு கொடுக்கவில்லை.

அதிகாரத்துக்கு விதிவிலக்கு கொடுக்கவில்லை.

இதனால்:

நிலையாமையின் இறுதி உறுதி — மரணம்.

ஆனால் பாடல் மரணத்தில் முடிவதில்லை.

அதன் பின்:

கருக்குழி

வருகிறது.

7. “கருக்குழி” — மரணத்திற்குப் பின் தொடரும் வினைச் சுழல்

உங்கள் பாடவாசிப்பின் அடிப்படையில்:

கருக்குழி

மறுபிறப்பின் கருவழியைச் சுட்டுகிறது.

இதனால்:

மரணம்
→ முடிவு

என்று பாடல் கூறவில்லை.

மாறாக:

மரணம்
→ வினைத் தொடர்ச்சி
→ மறுபிறப்பு

என்ற சுற்றை காட்டுகிறது.

இதுவே சைவசித்தாந்தப் பார்வைக்கு மிக முக்கியமானது.

8. சைவசித்தாந்தப் பார்வை — உயிர் அழிவதில்லை; பந்தம் தொடரலாம்

சைவசித்தாந்தத்தில்:

உயிர் அநாதி.

அது:

உடலோடு தொடங்கி உடலோடு அழியும் ஒன்று அல்ல.

உடல்:

மாறுகிறது.

பிறப்பு:

மாறுகிறது.

பருவம்:

மாறுகிறது.

ஆனால் உயிர்:

வினை, மாயை, ஆணவம் ஆகிய பாசத் தொடர்புகளில் அனுபவித்து வருகிறது.

எனவே:

மரணம் தானாக விடுதலை அல்ல.

இதுவே 186-ன் முக்கியப் பின்னணி.

9. “திகைப்பு ஒழியார்” — மைய ஆன்மிக நோய்

பாடலின் இறுதி சொல்:

திகைப்பு.

இது:

சாதாரண குழப்பம் மட்டுமல்ல.

ஆழமாக:

என்ன நிரந்தரம்?
என்ன நிலையற்றது?
நான் யார்?
எதைப் பற்றிக் கொள்ள வேண்டும்?

என்பதில் உள்ள தவறான புரிதல்.

அது நீங்காத வரை:

பிறப்பு மாறலாம்.

உடல் மாறலாம்.

வயது மாறலாம்.

ஆனால்:

வாழ்க்கையின் அடிப்படை மயக்கம் தொடரும்.

10. யோகத்தில் “திகைப்பு” எப்படி குறைகிறது?

யோகத்தில்:

திகைப்பு குறைவது
கவனம், மனனம், தியானம், ஒழுக்கம்

மூலம்.

மனிதன்:

உலகத்தைப் பார்க்கும் பழக்கத்திலிருந்து
உலகின் நியதியைப் பார்க்கும் நிலைக்கு

மாற வேண்டும்.

அதாவது:

நிகழ்வை மட்டும் பார்க்காதே; அதின் சட்டத்தைப் பார்.

சந்திரனில்:

வளர்ச்சி + தேய்வு.

வாழ்க்கையில்:

பிறப்பு + முதிர்ச்சி + மரணம்.

இதனை உணர்ந்தால்:

பற்றின் வலிமை குறைய ஆரம்பிக்கும்.

11. ஆகமப் பார்வை — நிலையாமை நினைவு அனுஷ்டானமாக வேண்டும்

ஆகம மரபில்:

ஞானம் மனதில் மட்டும் இருக்கக்கூடாது.

அது:

பூஜை,
ஜபம்,
நியமம்,
தர்மம்,
குரு உபதேசம்

மூலம் வாழ்க்கையின் ஒழுங்காக மாற வேண்டும்.

நிலையாமையை அறிந்தவுடன்:

வழிபாடு நாளைக்கு அல்ல.

மனசுத்தி நாளைக்கு அல்ல.

ஒழுக்கம் நாளைக்கு அல்ல.

இதுவே:

அறிவை அனுஷ்டானமாக மாற்றுதல்.

12. தந்திரப் பார்வை — வளர்ச்சி–நிறைவு–தேய்வு அனைத்தும் சக்தியின் இயக்கங்கள்

தந்திரப் பார்வையில்:

வளர்ச்சி
உச்சநிலை
தேய்வு

எல்லாம் சக்தியின் இயக்கங்கள்.

ஆனால் சாதகரின் பிழை:

சக்தியின் ஒரு நிலையையே நிரந்தரமாகப் பற்றிக் கொள்வது.

இளமை:

சக்தியின் ஒரு நிலையம்.

முதுமை:

வேறு நிலையம்.

மரணம்:

மாற்றத்தின் இன்னொரு எல்லை.

இதனால்:

சக்தியின் வடிவத்தில் பற்றாமல், அதன் வழியாக உண்மையை அறிய வேண்டும்.

ஆனால் இப்பாடலின் P02 பொருளில் குறிப்பிட்ட சக்கரம், நாடி, குண்டலினி அமைப்புகளை நேரடியாகச் சேர்க்க ஆதாரம் இல்லை.

13. சந்திரயோகத் தொடர்பு — எச்சரிக்கையான வாசிப்பு

இதே செய்யுள் திருமந்திரத்தின் சந்திரயோகப் பகுதியில் இடம்பெறுவது குறிப்பிடத்தக்கது.

இதனால்:

பதினாறு கலை
சந்திரன்
வளர்ச்சி–தேய்வு

என்ற தொடர்பு உறுதியாகிறது.

ஆனால்:

சந்திரயோகப் பகுதியில் உள்ள அனைத்து யோக மறைபொருள்களையும் இங்கு திணிக்க முடியாது.

இளமை நிலையாமை அதிகாரத்தில்:

சந்திரன் முதன்மையாக நிலையாமையின் சாட்சி.

14. 185 → 186 : “வாழ்க்கை எங்கே செல்கிறது?” என்பதிலிருந்து “மயக்கம் தீர்ந்ததா?” என

185 கேட்டது:

வாழ்க்கை விண்ணுறும் திசையிலா, வினையுறும் திசையிலா?

186 கேட்கிறது:

அந்த வினைத் தொடரை உருவாக்கும் திகைப்பு நீங்கியதா?

இதனால்:

திசை
→
காரணம்

என்ற ஆழம் வருகிறது.

வினையின் பின்னால்:

மயக்கம்.

மயக்கத்தின் பின்னால்:

நிலையற்றதை நிலையானது என்று கொள்ளும் பிழை.

15. 184–186 ஒரு தொடர்ச்சியாக

184:

பொறிகள் புறத்திற்குப் பறக்கின்றன.

185:

அவற்றின் செயல்கள் வாழ்க்கையின் கதியை நிர்ணயிக்கின்றன.

186:

அந்த வினைத் தொடரின் அடிப்படையில் உள்ள திகைப்பு நீங்காவிட்டால் மறுபிறப்பு தொடர்கிறது.

இதனால்:

பொறி ஓட்டம் → செயல் → வினை → பிறப்பு → மீண்டும் திகைப்பு

என்ற சுற்று தெரிகிறது.

இங்கு தான் சாதனை உடைக்க வேண்டிய புள்ளி:

திகைப்பு.

16. “நிறைவு” பற்றிய மிக முக்கியமான திருத்தம்

மனிதன் பொதுவாக:

இளமை வந்தால் நிறைவு,
செல்வம் வந்தால் நிறைவு,
பதவி வந்தால் நிறைவு,
உறவு அமைந்தால் நிறைவு

என்று எண்ணலாம்.

186 சந்திர உருவகத்தின் மூலம்:

நிறைவு தோன்றும் எந்த நிலையுமே நிலையான இறுதி அல்ல

என்று நினைவூட்டுகிறது.

எனவே:

வெளிப்புற பூரணத்தை
இறுதி ஆதாரமாக்க முடியாது.

17. சாதகரின் உண்மையான பூரணத்தேடல்

இங்கு கேள்வி:

பூரணமடையாதே

என்று அல்ல.

மாறாக:

நிலையற்ற பூரணத்தை நிரந்தர பூரணமாக தவறாக எண்ணாதே.

உடல் பூரணம்:

மாறும்.

சந்திர பூரணம்:

தேயும்.

உலக பூரணம்:

கலைகிறது.

ஆகவே சாதகர்:

புற நிறைவிலிருந்து
சிவசார்பு நோக்கிய உள் நிறைவிற்கு

நகர வேண்டும்.

18. திகைப்பிலிருந்து தெளிவிற்கு

இப்பாடலின் ஆன்மிக மாற்றம்:

சந்திரனைப் பார்க்கிறேன்
↓
அதன் தேய்வை அறிகிறேன்
↓
என் இளமையும் தேயும் என்பதை உணர்கிறேன்
↓
உடல் நிரந்தரமல்ல என்று தெளிகிறேன்
↓
மரணம் முடிவல்ல; வினை தொடரலாம் என்று உணர்கிறேன்
↓
பந்தத்தின் காரணம் என்ன என்று விசாரிக்கிறேன்
↓
திகைப்பைத் தளர்த்துகிறேன்
↓
இறைநோக்கு ஆழ்கிறது.

இதுவே 186-ன் யோக–ஆன்மிக இயக்கம்.

19. இப்பாடல் பயமா அல்லது விடுதலை நோக்கமா?

முதல் பார்வையில்:

காலன்,
கருக்குழி,
வீழ்தல்

எனும் சொற்கள் கடுமையாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால் திருமூலரின் நோக்கம்:

பயமுறுத்துவது அல்ல.

அவர்:

பிறப்பு–இறப்புச் சுற்றை சாதாரணமாக ஏற்றுக் கொண்டு மயக்கத்தில் வாழாதே

என்று விழிப்பூட்டுகிறார்.

நிலையாமை அறிவு:

வாழ்க்கையை மறுப்பதற்கு அல்ல.

வாழ்க்கையை விழிப்புடன் பயன்படுத்துவதற்கு.

20. 178–186 வரை ஆழமடையும் கட்டமைப்பு

178

காலம் நகர்கிறது.

179

ஆண்டுகள் தானாக ஞானமல்ல.

180

இளமைச் செயல் ஆற்றல் நிலைக்காது.

181

உலக ஈர்ப்பு நிலைக்காது.

182

விருப்பத்தை சிவனை நோக்கித் திருப்பு.

183

சிவவிருப்பத்தை நினைவாக்கு.

184

பொறிகளை ஒழுங்குபடுத்து.

185

வாழ்க்கையின் கதியை ஆராய்.

186

வினை–பிறப்பு சுழலைத் தொடர்ந்து நடத்தும் திகைப்பை நீக்கு.

இதனால்:

கால விழிப்பு → சாதனை → பொறி ஒழுக்கம் → கதி → பிறப்புச் சுழல் பற்றிய ஞானம்

என்ற ஆழமான முன்னேற்றம் உருவாகிறது.

ஒருங்கிணைந்த ஞானம்

186-ஆம் பாடலின் மையம்:

சந்திரன் தேய்கிறது

என்ற வானியல் உண்மை மட்டும் அல்ல.

அது:

நிறைவு கூட நிலையற்றது

என்பதை வெளிப்படுத்தும் ஆன்மிகச் சாட்சி.

மனிதன்:

இளமை,
உடல்,
அழகு,
வலிமை

இவற்றை பூரணமாகக் கருதலாம்.

ஆனால்:

அவை பூரண சந்திரனைப் போல தேயக்கூடியவை.

இதை உணராமல்:

வினைப்பற்றில் வாழ்ந்தால்,

மரணத்திற்குப் பின்:

பிறப்புச் சுற்று தொடரலாம்.

ஆகவே:

மயக்கம் நீங்க வேண்டும்.

ஞானச் சூத்திரம்

பதினாறு கலைகள்
↓
பூரண சந்திரன்
↓
தேய்வு
↓
நிலையாமைச் சாட்சி
↓
மனிதன் கண்டும் நினைக்காமை
↓
திகைப்பு
↓
வினைத் தொடர்ச்சி
↓
காலன்
↓
கருக்குழி / மறுபிறப்பு
↓
மீண்டும் பிறப்பு

சாதகரின் மாற்றம்:

காணுதல்
↓
நினைத்தல்
↓
நிலையாமைத் தெளிவு
↓
பற்று குறைதல்
↓
வினைச் சுத்திகரிப்பு
↓
சிவநினைவு
↓
பிறப்புச் சுழலைத் தாண்டும் பக்குவம்

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

186-ல் திருமூலர் பூரண சந்திரனை ஒரு பெரிய ஆன்மிகக் கண்ணாடியாக்குகிறார். பதினாறு கலைகளும் ஒன்றிய முழுமதியே தேய்ந்து மறைகிறது; இதைக் கண்டும் மனிதன் தன் இளமையும் உடல் வலிமையும் நிலையற்றவை என்று நினைக்கவில்லை. இந்த நினைவின்மையே திகைப்பு. அந்தத் திகைப்பு நீங்காதபோது வினைத் தொடர்ச்சி தீராது; உங்கள் கருக்குழி வாசிப்பின்படி மரணத்திற்குப் பின்னும் மறுபிறப்பின் கருவழி தொடர்கிறது. ஆகவே சந்திரனின் தேய்வை மரணப் பயமாக அல்ல, நிலையற்றதை நிரந்தரமாகப் பற்றிக் கொள்ளும் மயக்கத்திலிருந்து விழிப்பூட்டும் குரு உபதேசமாகக் காண வேண்டும். பூரணமாய் தோன்றுவது தேயலாம்; ஆனால் அந்த தேய்வை உணர்ந்து திகைப்பைத் தாண்டும் ஞானமே சாதகரை உயர்ந்த திசைக்கு அழைத்துச் செல்லும்.

பாடல் 186 — தர்க்கக் கட்டமைப்பு

நிறைவு தேய்வதைப் பார்த்தும் நினைக்காத மனத்திலிருந்து மறுபிறப்புச் சுழல் வரை

ஒன்றிய வீரெண் கலையுமு டன்றன
நின்றது கண்டு நினைக்கிலர் நீதர்கள்
கன்றிய காலன் கருக்குழி வைத்தபின்
சென்றதில் வீழ்வர் திகைப்பொழி யாரே. (186)

186-ஆம் பாடலின் மையத் தர்க்கம்:

பூரணநிலை கூட தேய்கிறது → மனிதன் அதை காண்கிறான் → ஆனால் தன் வாழ்விற்கு பொருத்திப் நினைக்கவில்லை → நிலையாமை ஞானம் உருவாகவில்லை → திகைப்பு தொடர்கிறது → வினைத் தொடர்ச்சி முடிவதில்லை → மரணம் வந்தபின் மறுபிறப்பும் தொடர்கிறது.

இதுவே இப்பாடலின் முழுத் தர்க்கச் சங்கிலி.

1. 185 → 186 : “வாழ்க்கை எங்கு செல்கிறது?” என்பதிலிருந்து “ஏன் அந்தச் சுழல் தொடர்கிறது?” என்பதற்கு

185 இரண்டு கதிகளை முன்வைத்தது:

விண்ணுறுதல்
மற்றும்
வினையுறுதல்.

அதாவது:

வாழ்க்கையின் திசை முக்கியம்.

186 அதற்கு அடுத்த கேள்வியை எழுப்புகிறது:

மனிதன் ஏன் மீண்டும் மீண்டும் வினைத்தொடரிலேயே சிக்குகிறான்?

பதில்:

கண்டும் நினைக்காத திகைப்பு.

இதனால்:

185 — கதியின் வேறுபாடு.
186 — அந்தக் கதியை உருவாக்கும் அடிப்படை அறியாமை.

2. முதல் அடி — முதலில் “பூரணநிலை” நிறுவப்படுகிறது

ஒன்றிய ஈரெண் கலை...

இங்கு பதினாறு சந்திரக் கலைகளும்:

ஒன்றியிருக்கின்றன.

இதனால்:

சந்திரன் பூரணமாகிறது.

திருமூலர் முதலில்:

குறைவு

என்று தொடங்கவில்லை.

அவர்:

நிறைவு

என்ற நிலையிலிருந்து தொடங்குகிறார்.

இது மிகவும் முக்கியம்.

ஏனெனில் பாடலின் தர்க்கம்:

குறைவானவை மட்டும் அழியும்

என்று அல்ல;

முழுமையாகத் தோன்றுபவையும் நிலையானவை அல்ல

என்று காட்ட வேண்டும்.

3. ஏன் சந்திரனின் பூரணநிலை?

மனிதன் பொதுவாக:

இளமை,
அழகு,
வலிமை,
திறமை

உச்சநிலையில் இருக்கும் போது:

“இது இப்போது முழுமையாக இருக்கிறது”

என்று எண்ணலாம்.

திருமூலர்:

பூரண சந்திரனை முன்னிறுத்துகிறார்.

ஏனெனில்:

அதைவிட வெளிப்படையான “நிறைவு” உருவகம் அரிது.

ஆனால்:

அந்தப் பூரணமும் தேய்கிறது.

எனவே:

பூரணம் → நிரந்தரம்

என்ற மனிதத் தவறான தர்க்கத்தை அவர் உடைக்கிறார்.

4. இரண்டாம் அடி — காட்சி மற்றும் சிந்தனை இரண்டாகப் பிரிகின்றன

நின்றது கண்டு நினைக்கிலர்

இங்கு இரண்டு செயல்கள்:

காணுதல்
மற்றும்
நினைத்தல்.

மனிதன்:

சந்திரனை காண்கிறான்.

ஆனால்:

அதன் நிலையாமையை தன் வாழ்க்கைக்கு பொருத்தி நினைப்பதில்லை.

இதனால்:

காட்சி இருக்கிறது; விளக்கம் இல்லை.

அல்லது:

அனுபவம் இருக்கிறது; ஞானம் இல்லை.

5. “கண்டு” → “நினைக்கிலர்” : பாடலின் தர்க்க மையம்

இந்த ஒரு எதிர்மறைத் தொடரே பாடலின் இதயம்:

கண்டு
ஆனால்
நினைக்கிலர்.

இது முன்பட்ட பாடல்களோடும் தொடர்புடையது:

178:

கண்டும் தேறார்.

182:

கண்டும் அறிகிலார்.

186:

கண்டு நினைக்கிலர்.

இதனால் திருமூலர் ஒரே மனிதப் பிழையை பல நிலைகளில் காட்டுகிறார்:

பார்க்கிறான்;
ஆனால்
மாற்றமடைவதில்லை.

6. சான்று இருக்கிறது — ஆனால் சுயவிசாரணை இல்லை

மனிதன்:

நிலா தேய்வதைப் பார்க்கிறான்.

முதுமையைப் பார்க்கிறான்.

மரணத்தைப் பார்க்கிறான்.

ஆனால்:

“என் இளமையும் இதே நியதிக்குள் இருக்கிறது”

என்று நினைப்பதில்லை.

இதனால்:

வெளிச்சான்று
→
உள் ஞானம்

என்ற மாற்றம் நடைபெறவில்லை.

இதுவே அடுத்த இரண்டு அடிகளுக்கான காரணம்.

7. மூன்றாம் அடி — திடீர் திருப்பம்: சந்திரனிலிருந்து காலனுக்கு

கன்றிய காலன்...

முதல் இரண்டு அடிகள்:

சந்திரனின் பூரணநிலை மற்றும் மனித அறியாமை.

மூன்றாம் அடி:

மரணநியதி.

இது திடீர் மாற்றம் போலத் தோன்றினாலும்:

தர்க்க ரீதியாக மிகச் சரியானது.

ஏனெனில்:

நிலையாமையை உணராத வாழ்க்கையின் இறுதி எல்லை
→
மரணம்.

இதனால்:

தேய்வு → மரணம்

என்ற இயற்கைத் தொடர்ச்சி ஏற்படுகிறது.

8. “காலன்” — நிலையாமையின் இறுதி தீர்ப்பு

சந்திரன்:

தேய்கிறது.

உடல்:

முதிர்கிறது.

இளமை:

மறைகிறது.

இவை அனைத்தின் பின்னர்:

மரணம்.

அதனால் காலன்:

புதிய கருத்து அல்ல.

முதல் இரண்டு அடிகளின்:

நிலையாமை நியதியின் இறுதி விளைவு.

9. “கருக்குழி” — தர்க்கத்தை மரணத்திற்கு அப்பால் நீட்டிக்கிறது

பாடல்:

மரணத்தில் முடிவதில்லை.

இதுவே மிக முக்கியமானது.

கருக்குழி என்ற உங்கள் வாசிப்பின்படி:

மறுபிறப்பு.

இதனால்:

இளமை நிலையாமை → மரணம் → மறுபிறப்பு

என்ற பெரிய வாழ்க்கைச் சுழல் உருவாகிறது.

அதனால் இப்பாடல்:

வெறும் முதுமைப் பாடல் அல்ல;

பிறப்பு–இறப்பு சுழலை நோக்கிய தத்துவப் பாடல்.

10. ஏன் “கருக்குழி” அவசியம்?

185-ல்:

வினையுறுவார்

என்று வந்தது.

186-ல்:

அதன் விளைவு வெளிப்படுகிறது.

வினை:

தொடர்ந்தால்

உயிர்:

மறுபிறப்பிற்குள் செல்கிறது.

இதனால்:

வினை → மறுபிறப்பு

என்ற தர்க்கப் பாலம் 185 மற்றும் 186 இடையே உருவாகிறது.

11. “வீழ்வர்” — வெறும் செல்லுதல் அல்ல

திருமூலர்:

“அதில் செல்வர்”

என்று சொல்லவில்லை.

“வீழ்வர்”

என்று சொல்கிறார்.

இந்தச் சொல்:

கட்டுப்பாடற்ற விழுதல்,
கீழ்ப்படிதல்,
மீண்டும் சுழலுக்குள் சிக்குதல்

என்ற உணர்வைத் தருகிறது.

இதனால்:

மறுபிறப்பு
வெறும் அடுத்த கட்டம் அல்ல;

திகைப்பு நீங்காததன் தொடர்ச்சி.

12. நான்காம் அடி — உண்மையான காரணம் இறுதியில் வெளிப்படுகிறது

திகைப்பு ஒழியாரே

இதுதான் பாடலின் உச்சம்.

பாடல் முடிவில் தான் திருமூலர்:

அடிப்படைப் பிரச்சினையைச் சொல்கிறார்.

அது:

காலன் அல்ல.

மரணம் அல்ல.

மறுபிறப்பும் அல்ல.

அது:

திகைப்பு.

13. திகைப்பு → வினை → பிறப்பு

186-ன் ஆழமான காரணத் தொடர்:

நிலையாமையை உணராமை
↓
தவறான பற்று
↓
செயல்
↓
வினை
↓
மரணம்
↓
மறுபிறப்பு
↓
திகைப்பு தொடர்ச்சி.

இதனால்:

வெளிப்புற நிகழ்வு அல்ல
உள் அறியாமையே சுழலின் மூலக் காரணம்

என்று தர்க்கம் ஆழமடைகிறது.

14. முதலடியில் “நிறைவு”; இறுதியடியில் “திகைப்பு”

இது மிக நுண்ணிய கட்டமைப்பு.

பாடல் தொடங்குவது:

பூரண சந்திரன்.

முடிவது:

மனித திகைப்பு.

இதனால்:

வெளியில் ஒளி இருக்கிறது; உள்ளே தெளிவு இல்லை.

சந்திரன்:

முழுமையாகத் தெரிகிறது.

ஆனால் மனிதன்:

உண்மையை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை.

இதுவே கவிதையின் ஆழமான எதிரமைவு.

15. “நிறைவு” மற்றும் “வீழ்வு” என்ற இரண்டு முனைகள்

முதல் அடி:

பூரணம்.

நான்காம் அடி:

வீழ்வு.

இதன் நடுவில்:

நினைக்காமை.

இதனால்:

பூரணத்தைப் பார்த்தும் நிலையாமையை உணராத மனம்
இறுதியில் சுழலில் வீழ்கிறது.

இது மிகத் தெளிவான தர்க்க வளைவு.

16. 178-ன் சூரியன் → 186-ன் சந்திரன்

178:

சூரியன் உதித்து மறைகிறது.

186:

சந்திரன் வளர்ந்து தேய்கிறது.

இரு இயற்கைச் சாட்சிகளும்:

காலத்தின் நிலையாமையைப் பேசுகின்றன.

ஆனால் வேறுபாடு:

178

இயக்கம்.

186

நிறைவு–தேய்வு.

இதனால்:

காலம் ஓடுகிறது என்ற உண்மை
→
உச்சநிலையும் தேய்கிறது என்ற ஆழமான உண்மையாக வளர்கிறது.

17. 180-ன் இளமைத் தேய்வு இங்கு இயற்கைச் சட்டமாகிறது

180:

இளமை தேய்கிறது.

186:

தேய்வு என்பது இளமைக்கு மட்டும் அல்ல; இயற்கையின் பொதுநியதி.

சந்திரன் கூட:

அதற்கு உட்படுகிறது.

இதனால்:

இளமை தேய்வை தனிப்பட்ட துரதிர்ஷ்டம் என்று பார்க்காமல்,

பெரிய இயற்கை நியதியின் ஒரு பகுதி

என்று பார்க்க முடிகிறது.

18. 184–186 வரை ஒரு தெளிவான வளர்ச்சி

184:

பொறிகளின் ஆற்றல் நிலைக்காது.

185:

வாழ்க்கையின் கால அளவும் நிலைக்காது.

186:

பூரணமாய் தோன்றும் நிலையுமே நிலைக்காது.

இதனால்:

கருவி நிலையாமை → கால நிலையாமை → நிறைவு நிலையாமை

என்ற முன்னேற்றம்.

19. 185–186 : “வினை” என்ற சொல்லின் விரிவு

185:

வினையுறுவார்.

186:

மறுபிறப்பிற்குள் வீழ்வர்.

இதனால்:

185-ல் சொல்லப்பட்ட வினை

186-ல்:

வாழ்க்கை விளைவாக வெளிப்படுகிறது.

இது இரண்டு பாடல்களையும் மிக நெருக்கமாக இணைக்கிறது.

20. இப்பாடலில் நேரடி காரண–விளைவு

பூரண நிலா
↓
தேய்வின் சாட்சி
↓
மனிதன் கண்டு கொண்டிருக்கிறான்
↓
நினைக்கவில்லை
↓
நிலையாமை ஞானம் உருவாகவில்லை
↓
திகைப்பு நீங்கவில்லை
↓
வினை தொடர்கிறது
↓
காலன்
↓
கருக்குழி
↓
மீண்டும் பிறப்பு.

இதுவே பாடலின் முதன்மை தர்க்க வரைபடம்.

21. சாதகருக்கான எதிர் தர்க்கம்

திருமூலரின் மறைமுக சாதனைப் பாதை:

காணுதல்
↓
நினைத்தல்
↓
நிலையாமையை உணர்தல்
↓
பற்றின் தவறை அறிதல்
↓
வினையைக் கவனித்தல்
↓
இறைநோக்கு
↓
திகைப்பு குறைதல்
↓
பிறப்புச் சுழலைத் தாண்டத் தகுந்த பக்குவம்.

இதனால்:

பாடலின் நோக்கம் வெறும் எதிர்மறை எச்சரிக்கை அல்ல.

அது:

தெளிவிற்கான பாதையையும் மறைமுகமாகத் திறக்கிறது.

22. “கண்டு நினைக்கிலர்” என்பது ஏன் இவ்வளவு முக்கியம்?

ஏனெனில்:

இயற்கை எப்போதும் உபதேசிக்கிறது.

சூரியன்:

நிலையாமையைச் சொல்கிறது.

சந்திரன்:

நிலையாமையைச் சொல்கிறது.

உடல்:

நிலையாமையைச் சொல்கிறது.

முதுமை:

நிலையாமையைச் சொல்கிறது.

ஆனால்:

மனிதன் அதை தன்னிடம் பொருத்தாமல் விட்டால்

இயற்கையின் உபதேசம்:

ஞானமாக மாறாது.

இதுவே:

காட்சி → மனனம்

என்ற மாற்றத்தின் அவசியம்.

23. திகைப்பு என்பது தகவல் பற்றாக்குறை அல்ல

மனிதன்:

மரணம் உண்டு

என்று அறியலாம்.

சந்திரன் தேய்கிறது

என்றும் அறியலாம்.

ஆனால்:

அதைப் பொருத்தமான வாழ்க்கைத் தீர்மானமாக மாற்றாமல் இருக்கலாம்.

எனவே:

திகைப்பு

தகவல் இல்லாமை அல்ல.

அது:

உண்மை தெரிந்தும் அதை வாழ்வில் ஏற்காத உள்மயக்கம்.

24. பிறப்பு–இறப்பு சுழலின் மையத்தில் “நினைவு” உள்ளது

186-ல்:

நினைக்கிலர்.

இதுவே:

சுழல் தொடர்வதற்கான மனவியல் காரணம்.

இதற்கு எதிரான சாதனை:

நினைத்தல்.

அதாவது:

நிலையாமையை நினைத்தல்.

இறையை நினைத்தல்.

வாழ்க்கையின் திசையை நினைத்தல்.

இந்தப் புள்ளியில் 183-ன்:

நினைப்பவர்க்கு

என்ற சொல் நினைவிற்கு வருகிறது.

இதனால்:

183 — இறைநினைவு.

186 — நிலையாமை நினைவு.

இரண்டும்:

திகைப்பை உடைக்கும் நினைவின் இரு பரிமாணங்கள்.

25. 183 ↔ 186 : நினைவின் இரண்டு முகங்கள்

183:

ஈசனை நினை.

186:

நிலையாமையை நினை.

இவை முரண்படவில்லை.

மாறாக:

நிலையாமை நினைவு
→
இறைநினைவை ஆழப்படுத்துகிறது.

ஏனெனில்:

நிலையற்றதை உணர்ந்தால்
நிலையான சார்பைத் தேடுகிறோம்.

இதனால்:

நிலையாமை ஞானம் → சிவசார்பு

என்ற மறைமுகத் திசை வருகிறது.

26. 178–186 வரை தர்க்க வளர்ச்சி

178

காலம் நகர்கிறது என்பதைப் பார்.

179

ஆண்டு கழிவதால் ஞானம் வராது.

180

ஆற்றல் இருக்கும் போதே சாதனை செய்.

181

உலக அங்கீகாரம் நிலைக்காது.

182

விருப்பத்தை சிவனை நோக்கித் திருப்பு.

183

அந்த விருப்பத்தை தினசரி நினைவாக்கு.

184

பொறி ஓட்டத்தை ஒழுங்குபடுத்து.

185

வாழ்க்கையின் கதியை ஆராய்.

186

கதியை உருவாக்கும் அடிப்படைத் திகைப்பை உடை; இல்லையெனில் வினை–பிறப்பு சுழல் தொடரும்.

இதனால்:

கால விழிப்பு → சாதனை → பொறி ஒழுக்கம் → கதி → திகைப்பின் மூல காரணம்

என்ற ஆழமான தர்க்கப் பாதை உருவாகிறது.

27. நான்கு அடிகளின் தர்க்கப் பணி

முதல் அடி — பூரண நிலை

பதினாறு கலைகளும் ஒன்றிய நிறைவு.

இரண்டாம் அடி — அறியாமை

பார்த்தும் நினைக்காமை.

மூன்றாம் அடி — விளைவு

மரணநியதி மற்றும் மறுபிறப்பின் வாயில்.

நான்காம் அடி — மூலக் காரணம்

திகைப்பு நீங்காமை.

இதனால்:

பூரணம் → காணுதல் → நினைக்காமை → மரணம் → மறுபிறப்பு → திகைப்பு தொடர்ச்சி

என்ற வளைவு உருவாகிறது.

முழுத் தர்க்க வரைபடம்

பதினாறு கலைகளின் பூரணம்
↓
தேய்வதற்குரிய இயற்கைச் சட்டம்
↓
மனிதன் அதைக் காண்கிறான்
↓
ஆனால் தன்னிடம் பொருத்தி நினைக்கவில்லை
↓
நிலையாமை ஞானம் தோன்றவில்லை
↓
பற்று மற்றும் வினை தொடர்கிறது
↓
மரணம்
↓
கருக்குழி / மறுபிறப்பு
↓
திகைப்பு தொடர்கிறது

சாதகரின் எதிர் பாதை:

காணுதல்
↓
நினைத்தல்
↓
தேறுதல்
↓
பற்றின் திருத்தம்
↓
வினை ஒழுக்கம்
↓
சிவநினைவு
↓
திகைப்பு குறைதல்
↓
பிறப்புச் சுழலைத் தாண்டும் பக்குவம்

185 → 186 தர்க்கப் பாலம்

185:
வாழ்க்கை விண்ணுறும் திசையிலா, வினையுறும் திசையிலா?

186:
வினையுறும் சுழல் தொடர்வதற்குக் காரணமான திகைப்பு நீங்கியதா?

இதனால்:

கதி → காரணம்

என்ற முன்னேற்றம் உருவாகிறது.

185:

வெளிப்படும் வாழ்க்கைத் திசையைப் பார்க்கிறது.

186:

அதன் பின்னுள்ள உள்மயக்கத்தைப் பார்க்கிறது.

தர்க்க இடம்

186-ஆம் பாடல் இளமை நிலையாமை அதிகாரத்தில் வெளிப்புற நிலையாமையிலிருந்து பிறப்பு–இறப்புச் சுழலின் உள் காரணத்தை நோக்கிச் செல்லும் முக்கிய இடத்தில் நிற்கிறது. பதினாறு கலைகளுடன் பூரணமாகத் தோன்றும் சந்திரனே தேய்வதை மனிதன் கண்டும், அதன் நியதியைத் தனது இளமை மற்றும் வாழ்க்கைக்கு பொருத்தி நினைக்காதபோது நிலையாமை ஞானம் மலரவில்லை. அந்த நினைவின்மை திகைப்பு ஆகிறது; திகைப்பு பற்று மற்றும் வினைத் தொடரைத் தாங்குகிறது; வினைத் தொடரின் விளைவாக மரணம் முடிவாகாமல் மறுபிறப்பு தொடர்கிறது. எனவே இந்தப் பாடலின் உண்மையான எதிரி காலன் அல்ல; திகைப்பு ஒழியாமை. இயற்கையின் நிலையாமைச் சான்றைக் காண்பதைத் தாண்டி, அதை நினைத்து, தேறி, வாழ்க்கைத் திசையை மாற்ற வேண்டும் என்பதே இப்பாடலின் தர்க்கப் பணி.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி

186-ன் தர்க்கம்: பூரண சந்திரனே தேய்கிறது; மனிதன் அதை காண்கிறான்; ஆனால் தன்னிடம் பொருத்தி நினைக்கவில்லை. நினைக்காமை திகைப்பைத் தாங்குகிறது; திகைப்பு வினையைத் தொடர்கிறது; வினை மறுபிறப்பைத் தொடர்கிறது. ஆகவே பிறப்புச் சுழலின் ஆழமான பிரச்சினை மரணம் அல்ல — நிலையற்றதை நிலையானது என்று பற்றிக்கொள்ளச் செய்யும் திகைப்பு. 185 “உன் வாழ்க்கை எந்தக் கதியை நோக்குகிறது?” என்று கேட்டது; 186 “அந்தக் கதியை உருவாக்கும் மயக்கம் நீங்கியதா?” என்று கேட்கிறது.

பாடல் 186 — சாதனை வாழ்வியல்

நிறைவு நிலையற்றது என்பதை உணர்ந்து, திகைப்பைத் தெளிவாக மாற்றி வாழ்தல்

ஒன்றிய வீரெண் கலையுமு டன்றன
நின்றது கண்டு நினைக்கிலர் நீதர்கள்
கன்றிய காலன் கருக்குழி வைத்தபின்
சென்றதில் வீழ்வர் திகைப்பொழி யாரே. (186)

186-ஆம் பாடலின் நடைமுறை உபதேசம்:

நிலையாமையை மீண்டும் மீண்டும் பார்த்தும் வாழ்க்கையை மாற்றாமல் இருப்பதே உண்மையான திகைப்பு.

பூரண சந்திரன்:

நிறைகிறது,
தேய்கிறது,
மறைகிறது.

மனித வாழ்க்கையும்:

வளர்கிறது,
உச்சத்தை அடைகிறது,
மாறுகிறது.

எனவே சாதகரின் பணி:

மாற்றத்தைப் பார்த்து அஞ்சுவது அல்ல;

மாற்றத்திலிருந்து ஞானம் பெறுவது.

1. “கண்டு நினைக்கிலர்” — தினசரி வாழ்க்கையின் பெரிய குறை

நாம் பலவற்றைப் பார்க்கிறோம்:

முதுமை,
நோய்,
உறவுகளின் மாற்றம்,
செல்வத்தின் ஏற்றத்தாழ்வு,
மரணம்.

ஆனால் அவை:

சில நிமிட உணர்ச்சியாக மட்டும் இருந்து,

பிறகு மீண்டும் பழைய வாழ்க்கை முறைக்கு திரும்பலாம்.

186 கேட்கும் நடைமுறை கேள்வி:

நான் காணும் நிலையாமை என் வாழ்க்கைத் தீர்மானங்களை உண்மையில் மாற்றுகிறதா?

2. அறிவு மற்றும் மனனம் இரண்டையும் வேறுபடுத்து

ஒரு உண்மையை:

தெரிந்திருப்பது

மற்றும்

அதைப் பற்றி ஆழமாக நினைத்து வாழ்வை மாற்றுவது

ஒன்றல்ல.

எடுத்துக்காட்டு:

“உடல் நிலையானதல்ல”

என்பது ஒரு தகவல்.

ஆனால்:

“அதனால் இந்த உடலை எந்த உயர்ந்த நோக்கத்திற்கு பயன்படுத்த வேண்டும்?”

என்று கேட்பது:

மனனம்.

தகவலை மனனமாக மாற்று; மனனத்தை வாழ்வாக மாற்று.

3. பூரண நிலை வந்ததும் பற்றிக்கொள்ளாதே

மனிதன் பல நேரங்களில்:

“இப்போது வாழ்க்கை சரியாகிவிட்டது”

என்று நினைக்கலாம்.

தொழில் உயர்வு கிடைத்திருக்கலாம்.

குடும்பம் அமைந்திருக்கலாம்.

செல்வம் பெருகியிருக்கலாம்.

உடல் வலிமையாக இருக்கலாம்.

ஆனால் 186 நினைவூட்டுவது:

பூரண சந்திரனுக்கே தேய்வு உண்டு.

இதனால்:

நல்ல நிலைகளை அனுபவிக்காதே

என்று அல்ல.

மாறாக:

அவற்றை நிரந்தர ஆதாரமாக மாற்றாதே.

4. இன்பத்தை அனுபவி — ஆனால் அதில் அடையாளத்தை இழக்காதே

வாழ்க்கையில்:

அழகு,
வெற்றி,
அன்பு,
செல்வம்,
புகழ்

வரலாம்.

இவை:

அர்த்தமற்றவை அல்ல.

ஆனால்:

நிலையற்றவை.

எனவே:

அனுபவம் இருக்கட்டும்; அடிமைத்தனம் வேண்டாம்.

இது நிலையாமை ஞானத்தின் ஆரோக்கியமான வடிவம்.

5. “எல்லாம் மாறுகிறது” என்ற உணர்வு மனச்சோர்வாக மாறக்கூடாது

நிலையாமையை உணர்ந்த பின் சிலருக்கு:

“அப்படியானால் எதற்காக முயற்சி?”

என்ற மனநிலை வரலாம்.

அது 186-ன் நோக்கம் அல்ல.

சரியான மாற்றம்:

நிலையற்றது
→
அர்த்தமற்றது

அல்ல.

மாறாக:

நிலையற்றது
→
கவனமாகப் பயன்படுத்த வேண்டியது.

6. உடல் வலிமை இருக்கும் போது அதைப் பயனாக்கு

உடல்:

இன்று வலிமையாக இருக்கலாம்.

இது:

நிரந்தர வாக்குறுதி அல்ல.

அதனால்:

உடலை வீணாக்காமல் பேணு.

உடலால் சேவை செய்.

சாதனை செய்.

பயணம் செய்ய வேண்டிய இடத்துக்கு செல்.

கற்றுக்கொள்ள வேண்டியதை கற்று கொள்.

செய்யக்கூடியதை காலம் இருக்கும் போதே செய்.

7. உறவுகளில் 186-ன் பயன்பாடு

உறவுகளும்:

மாறுகின்றன.

பெற்றோர்:

முதிர்கிறார்கள்.

குழந்தைகள்:

வளர்கிறார்கள்.

நண்பர்கள்:

விலகலாம்.

அதனால்:

அன்பை ஒத்திவைக்காதே.

நன்றியை ஒத்திவைக்காதே.

மன்னிப்பை ஒத்திவைக்காதே.

நிலையாமை உணர்வு:

உறவுகளை மறுக்காமல்,

அவற்றை மேலும் உண்மையாக்க வேண்டும்.

8. தொழிலில் “பூரண நிலை” என்ற மயக்கத்தை உடைத்தல்

ஒருவர் நினைக்கலாம்:

“இந்தப் பதவி கிடைத்தால் நான் நிறைவு.”

பிறகு:

அடுத்த பதவி.

அடுத்ததாக:

இன்னொரு இலக்கு.

186 கேட்கிறது:

எந்த வெளிப்புற நிலையும் உன் இறுதி பூரணமா?

இதனால் தொழிலில்:

வளர்ச்சி தேவையில்லை

என்று அல்ல.

மாறாக:

வெற்றி ≠ இறுதி அடையாளம்.

9. செல்வத்தில் திகைப்பு எப்படி உருவாகிறது?

செல்வம்:

பாதுகாப்பு தரலாம்.

ஆனால் மனம்:

“இன்னும் கொஞ்சம் சேர்த்தால் முழுமை”

என்று தொடர்ந்து ஓடலாம்.

அது:

முடிவில்லாத பூரணத் தேடல்.

186 நினைவூட்டுவது:

பூரணமாகத் தோன்றும் நிலையும் மாறலாம்.

எனவே:

செல்வத்தைப் பயன்படுத்து; பூரணத்தை அதிலிருந்து எதிர்பார்க்காதே.

10. சமூக ஊடகம் — பூரண தோற்றங்களின் உலகம்

இன்றைய உலகில்:

மற்றவர்களின் வெற்றி,
அழகு,
உறவு,
பயணம்,
செல்வம்

எல்லாம் பூரணமாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால்:

அவை வாழ்க்கையின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட காட்சிகள்.

186-ன் பயன்பாடு:

தோற்றத்தின் பூரணத்தை உண்மையான நிரந்தர நிலையாகக் கொள்ளாதே.

இது பொறாமையையும் குறைக்கலாம்.

11. “திகைப்பு” — என்னுடைய வாழ்வில் அது எங்கே இருக்கிறது?

திகைப்பு வெளிப்படும் சில வடிவங்கள்:

நிலையற்றதை நிரந்தரமாகப் பற்றுதல்,

மாற்றம் வராது என்று நினைத்தல்,

உடல் என்றும் இதேபோல இருக்கும் என்று எண்ணுதல்,

பிறர் அங்கீகாரம் தான் மதிப்பு என்று நம்புதல்,

செல்வம் தான் பாதுகாப்பின் முழுமை என்று எண்ணுதல்.

எனவே சாதகர் கேட்க வேண்டும்:

நான் எந்த நிலையற்ற ஒன்றை நிரந்தரமானது போல நடத்துகிறேன்?

12. “காலன்” நினைவு — பயத்திற்கு அல்ல, முன்னுரிமைக்கு

மரணம் பற்றிய நினைவு:

பயமுறுத்துவதற்காக அல்ல.

அது:

வாழ்க்கையின் முக்கியமானவற்றை பிரித்தறிய உதவ வேண்டும்.

கேள்வி:

இன்னும் ஒரு வருடமே இருக்கிறது என்று தெரிந்தால் நான் எதை மாற்றுவேன்?

அதிலுள்ள உண்மையானவற்றை:

இன்று வாழ்க்கைக்குள் கொண்டு வரலாம்.

இது:

மரணப் பயம் அல்ல.

முன்னுரிமை ஞானம்.

13. “கருக்குழி” — பழக்கங்களின் தீவிரத்தை உணர்த்தும் நினைவு

பாடலின் மறுபிறப்புச் சூழலில்:

வினைத் தொடர்ச்சி முக்கியம்.

நடைமுறையில்:

ஒவ்வொரு செயலும் பழக்கமாகிறது.

பழக்கம்:

மனத்தை வடிவமைக்கிறது.

மனம்:

வாழ்க்கைத் திசையை வடிவமைக்கிறது.

எனவே:

சிறிய செயலை சிறியது என்று அலட்சியம் செய்யாதே.

அது:

வினைத் திசையை வலுப்படுத்தலாம்.

14. பிறப்புச் சுழலைப் பற்றிய நினைவு தற்போதைய வாழ்க்கையைச் சீர்படுத்த வேண்டும்

மறுபிறப்பு பற்றிய சிந்தனை:

அடுத்த பிறப்பு என்ன?

என்ற ஆர்வமாக மட்டும் இருக்கக்கூடாது.

முக்கியமான கேள்வி:

இந்தப் பிறப்பிலேயே என்ன மாற வேண்டும்?

எந்தப் பற்றை குறைக்க வேண்டும்?

எந்த நல்ல குணத்தை வளர்க்க வேண்டும்?

எந்த வினைத் தொடரை நிறுத்த வேண்டும்?

இதுவே பாடலின் நடைமுறைப் பயன்.

15. காலை “பூரண மயக்கம்” ஆய்வு

காலை ஒருமுறை கேட்கலாம்:

இன்று நான் எதிலிருந்து நிறைவை எதிர்பார்க்கிறேன்?

பணமா?

புகழா?

பிறர் பாராட்டா?

உடல் அழகா?

பின்னர் நினைக்கவும்:

இவை மதிப்புள்ளவை இருக்கலாம்; ஆனால் நிரந்தர பூரணமல்ல.

16. மாலை “கண்டு நினைத்தேனா?” சுயவிசாரணை

மாலை மூன்று கேள்விகள்:

இன்று என்ன மாற்றத்தை நான் கண்டேன்?

அது என்ன உண்மையை எனக்கு கற்றுக் கொடுத்தது?

அந்த உண்மை என் நாளைய வாழ்வை எப்படி மாற்ற வேண்டும்?

இது:

கண்டு நினைக்கிலர்

என்ற நிலையைத் திருப்பும் எளிய பயிற்சி.

17. மாதந்தோறும் ஒரு நிலையாமை ஆய்வு

மாத முடிவில் எழுதலாம்:

இந்த மாதம் மாறியது என்ன?

உடல்
உறவு
தொழில்
மனநிலை
ஆசைகள்

என்ன கற்றேன்?

நான் எதைப் பற்றிக் கொண்டிருந்தேன்?

என்ன திருத்த வேண்டும்?

ஒரு பற்றைத் தளர்த்தல்
ஒரு நல்ல பழக்கத்தை வலுப்படுத்தல்.

இதனால்:

மாற்றம்
→
ஞானமாகிறது.

18. திகைப்பை குறைக்கும் மூன்று சாதனைகள்

மனனம்

நிலையாமையை நினைத்தல்.

நியமம்

நல்ல செயலை தொடர்ச்சியாக செய்தல்.

இறைநினைவு

மாற்றத்தின் நடுவே மாறாத ஆதாரத்தை நினைத்தல்.

இதனால்:

திகைப்பு மெதுவாகத் தெளிவாக மாறும்.

19. ஆன்மிக அனுபவத்தைத் தேடுவதற்கு முன் திகைப்பை ஆராய்

சாதகர் சில சமயம்:

பெரிய அனுபவம்,
தரிசனம்,
சக்தி அனுபவம்

தேடலாம்.

ஆனால் 186 கேட்கும் அடிப்படை கேள்வி:

என் வாழ்க்கை மயக்கம் குறைந்ததா?

அகந்தை குறைகிறதா?

பற்று குறைகிறதா?

விவேகம் அதிகரிக்கிறதா?

இவை இல்லாமல்:

அனுபவம் மட்டும் ஆழ்ந்த சாதனைக்கு அளவுகோல் அல்ல.

20. நிலையாமை ஞானம் முடிவெடுக்கும் முறையை மாற்ற வேண்டும்

ஒரு முடிவு முன் கேட்கலாம்:

இது தற்கால இன்பமா?

அல்லது நீண்டகால நலமா?

இது பற்றைப் பெருக்குமா?

தெளிவைப் பெருக்குமா?

இதை நான் ஐந்து ஆண்டுகள் கழித்து எப்படி பார்ப்பேன்?

இது:

திகைப்பிலிருந்து விவேகத்திற்கு நகரும் நடைமுறை.

21. முதுமையைப் பார்த்தால் பயப்படாதே — கற்றுக்கொள்

முதியவரை காணும்போது:

“எனக்கும் இதுதான்”

என்று பயப்பட வேண்டியதில்லை.

மாறாக:

என்னிடம் உள்ள இன்றைய ஆற்றலை எப்படிச் சரியாகப் பயன்படுத்துவது?

என்று கேள்.

இதுவே:

பார்த்ததை ஞானமாக மாற்றுவது.

22. மரணச் செய்தியை வெறும் உணர்ச்சியாக விடாதே

ஒருவரின் மரணம் குறித்து அறிந்தபோது:

சில மணி நேரம் உணர்ச்சி ஏற்படலாம்.

பின்:

பழைய வாழ்க்கை தொடரலாம்.

186-ன் பயன்பாடு:

அந்தச் செய்தியை தற்கால துயரமாக மட்டும் விடாமல்,

வாழ்க்கை முன்னுரிமையை மறுபரிசீலிக்கும் வாய்ப்பாக மாற்றுதல்.

23. குழந்தைகள் மற்றும் இளைஞர்களுக்கு இதை பயமாக கற்பிக்கக்கூடாது

இளமை நிலையாமையை:

“நீயும் ஒருநாள் இறப்பாய்”

என்று பயமுறுத்தும் வகையில் சொல்லக்கூடாது.

மாறாக:

உனக்கு இப்போது உள்ள ஆற்றல் அரிய வாய்ப்பு; அதை அர்த்தமுள்ள ஒன்றாக மாற்று

என்று சொல்ல வேண்டும்.

அதுவே திருமூலரின் நோக்கத்தோடு நெருக்கமான நடைமுறை.

24. சாதகரின் “திகைப்பு கணக்கு”

வாரத்துக்கு ஒருமுறை கேட்கலாம்:

நான் எதில் அளவுக்கு மீறிப் பற்றிக்கொள்கிறேன்?

எதை இழக்கப் பயப்படுகிறேன்?

எந்த வெளிப்புற நிலையை என் அடையாளமாக்கியுள்ளேன்?

அது மாறினால் நான் முற்றிலும் உடைந்துவிடுவேனா?

இந்தக் கேள்விகள்:

திகைப்பின் இடத்தை வெளிச்சமிடும்.

25. “நிறைவு” என்ற சொல்லை மறுவரையறை செய்

உலகப் பார்வையில் நிறைவு:

எல்லாம் கிடைத்த நிலை.

சாதனையில் நிறைவு:

எல்லாவற்றையும் பற்றாமல் பயன்படுத்தும் தெளிவு.

இதுவே பெரிய மாற்றம்.

எல்லாம் எனக்குக் கிடைப்பது பூரணம் அல்ல; கிடைத்த அனைத்தையும் சரியான இடத்தில் வைத்திருப்பதே பக்குவம்.

26. 185 → 186 வாழ்வியல் முன்னேற்றம்

185:

உன் வாழ்க்கை எந்த திசையில் செல்கிறது?

186:

அந்தத் திசையைத் தவறச் செய்யும் திகைப்பு எது?

185:

கதி.

186:

கதியின் உள்காரணம்.

இதனால்:

வெளிப்புற வாழ்க்கைத் திட்டம்
→
உள் தெளிவு

என்ற முன்னேற்றம்.

27. 183–186 வரை சாதனை வளர்ச்சி

183

நாளை இறைநினைவால் அர்த்தப்படுத்து.

184

பொறிகளை ஒழுங்குபடுத்து.

185

வாழ்க்கைத் திசையைத் தெளிவுபடுத்து.

186

அந்தத் திசையைத் தடுக்கும் திகைப்பை அறிந்து குறை.

இதனால்:

நினைவு → ஒழுக்கம் → திசை → தெளிவு

என்ற நடைமுறை சாதனை வடிவம் உருவாகிறது.

தினசரி சாதனை நடைமுறை

காலை

“இன்று நான் காண்பதை உண்மையாக மனனம் செய்வேன்; நிலையற்றதை நிரந்தரமாகப் பற்றமாட்டேன்.”

நாளின் நடுவில்

ஒரு மாற்றத்தை கவனிக்கும் போது:

“இதிலிருந்து என்ன கற்க வேண்டும்?”

என்று கேள்.

மாலை

இன்று நான் எதை நிரந்தரமானது போலப் பற்றினேன்?

என்ன மாற்றம் எனக்கு உண்மையை நினைவூட்டியது?

இரவு

இறைநினைவில் நாளை முடித்து, அடுத்த நாளை மேலும் தெளிவாக வாழ சங்கல்பம் கொள்ளு.

சாதனை மாற்ற வரைபடம்

காட்சி
↓
மனனம்
↓
நிலையாமை உணர்வு
↓
பற்று ஆராய்ச்சி
↓
திகைப்பு குறைதல்
↓
வினை விழிப்பு
↓
ஒழுக்கமான செயல்
↓
இறைநினைவு
↓
ஆன்மிகப் பக்குவம்

சாதனைச் சூத்திரம்

மாற்றத்தைப் பார்க்காதவன் அறியாதவன்; மாற்றத்தைப் பார்த்தும் நினைக்காதவன் திகைப்பில் இருப்பவன்.
பூரணமாகத் தோன்றுவது நிலையானது அல்ல.
நிலையற்றதை நிரந்தர ஆதாரமாகப் பற்றாதே.
மரணத்தை நினைத்து பயப்படாதே — முன்னுரிமையைத் திருத்து.
மறுபிறப்பைப் பற்றி ஆர்வப்படுவதற்கு முன், இப்பிறப்பில் வினையின் திசையை திருத்து.
காண்பதை மனனம் செய்; மனனத்தை வாழ்வாக மாற்று.
திகைப்பைத் தீர்ப்பதே சாதனையின் முக்கிய அறிகுறி.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

186-ன் சாதனை வாழ்வியல், சந்திரன் தேய்கிறது என்பதைப் பார்த்து மரணப் பயத்தில் வாழ்வது அல்ல; மாற்றத்தைக் காணும் ஒவ்வொரு தருணத்தையும் ஞானமாக மாற்றுவது. பூரணமாகத் தோன்றும் நிலையும் மாறலாம் என்பதால் உடல், இளமை, செல்வம், புகழ், உறவு எதையும் நிரந்தர ஆதாரமாகப் பற்றாமல், அவற்றை நன்றியுடனும் பொறுப்புடனும் பயன்படுத்த வேண்டும். கண்டு நினைக்கிலர் என்பது மனிதனின் முக்கியத் தவறு; பார்த்த உண்மை வாழ்க்கைத் தீர்மானமாக மாறவில்லை. அந்த நினைவின்மையே திகைப்பு ஆகி, பற்று–வினை–பிறப்பு தொடரைத் தாங்குகிறது. ஆகவே சாதகர் செய்ய வேண்டியது மரணத்தை அஞ்சுவது அல்ல; திகைப்பை ஆராய்ந்து, நிலையாமை ஞானத்தை மனனம், ஒழுக்கம், வினை விழிப்பு, இறைநினைவு ஆகியவற்றின் வழியாக வாழ்வில் நிலைநிறுத்துவது.

பாடல் 186 — ஒரே பார்வையில் முழுச் சாரம்

பூரணமாய் தோன்றுவதும் தேய்கிறது; திகைப்பு நீங்காவிட்டால் சுழல் தொடர்கிறது

ஒன்றிய வீரெண் கலையுமு டன்றன
நின்றது கண்டு நினைக்கிலர் நீதர்கள்
கன்றிய காலன் கருக்குழி வைத்தபின்
சென்றதில் வீழ்வர் திகைப்பொழி யாரே. (186)

186-ஆம் பாடலில் திருமூலர் இளமை நிலையாமையை மிக ஆழமான ஒரு நிலைக்கு எடுத்துச் செல்கிறார்.

இங்கு அவர்:

“இளமை தேய்கிறது”

என்று மட்டும் சொல்லவில்லை.

அதற்கு இயற்கையிலேயே ஒரு பெரிய சாட்சியை முன்வைக்கிறார்:

பதினாறு கலைகளும் ஒன்றிய பூரண சந்திரன்.

அந்த முழுமதி கூட:

வளர்ச்சி அடைந்தபின்
அதே நிறைவில் நிலைத்திருக்காது.

அது:

தேய்கிறது.

இதிலிருந்து பாடலின் மைய ஞானம்:

பூரணமாகத் தோன்றுவது நிரந்தரமானது அல்ல.

1. பதினாறு கலைகளின் பூரணம் — இளமையின் உருவகம்

பௌர்ணமி:

நிறைவு.

இளமை:

உடல் வலிமை,
அழகு,
பொறியாற்றல்,
முயற்சிச் சக்தி

ஆகியவற்றின் நிறைவு போலத் தோன்றலாம்.

ஆனால்:

பூரண சந்திரன் தேய்வதுபோல்
இளமையின் நிறைவும் நிலையாகாது.

இதனால்:

உச்சநிலை வந்ததனால் அது அழியாத நிலை ஆகிவிடாது.

2. “கண்டு நினைக்கிலர்” — இப்பாடலின் இதயம்

மனிதன்:

நிலா தேய்வதைப் பார்க்கிறான்.

முதுமையைப் பார்க்கிறான்.

மரணத்தைப் பார்க்கிறான்.

ஆனால்:

அந்த உண்மையை தன்னுடைய வாழ்க்கைக்குப் பொருத்தி நினைப்பதில்லை.

இதுவே:

காணுதல்
மற்றும்
ஞானமாக உணர்தல்

இரண்டிற்கிடையிலான இடைவெளி.

3. இயற்கை கற்பிக்கிறது; மனம் கற்க மறுக்கிறது

சூரியன்:

உதித்து மறைகிறது.

சந்திரன்:

வளர்ந்து தேய்கிறது.

உடல்:

வளர்ந்து முதிர்கிறது.

இவை அனைத்தும்:

நிலையாமையின் தினசரி உபதேசங்கள்.

ஆனால் மனிதன்:

அதனை தனக்கான குரு உபதேசமாக ஏற்காவிட்டால்,

காட்சி:

ஞானமாக மாறாது.

4. “பூரணம்” என்ற மயக்கம் உடைகிறது

மனிதன் பொதுவாக:

“இதைக் கிடைத்தால் நான் முழுமை அடைவேன்”

என்று நினைக்கிறான்.

அது:

செல்வமாக இருக்கலாம்.

உறவாக இருக்கலாம்.

பதவியாக இருக்கலாம்.

உடல் அழகாக இருக்கலாம்.

சமூக அங்கீகாரமாக இருக்கலாம்.

186 காட்டுவது:

வெளியில் கிடைக்கும் பூரணநிலை கூட காலத்திற்கு உட்பட்டது.

எனவே:

வெளிப்புற நிறைவு
≠
நிரந்தர நிறைவு.

5. “காலன்” — நிலையாமையின் இறுதி எல்லை

சந்திரன் தேய்வது:

ஒரு உருவகம்.

உடல் முதிர்வது:

ஒரு அனுபவம்.

காலன்:

அதன் இறுதி எல்லையை நினைவூட்டுகிறான்.

அதாவது:

உடல் வாழ்வு முடிவுடையது.

ஆனால் திருமூலர் அங்கேயே நிற்கவில்லை.

6. “கருக்குழி” — மரணம் முடிவு அல்ல

உங்கள் பாடவாசிப்பின்படி:

கருக்குழி

மறுபிறப்பின் வாயிலைச் சுட்டுகிறது.

இதனால்:

மரணம்
↓
முடிவு

அல்ல.

மாறாக:

மரணம்
↓
வினைத் தொடர்ச்சி
↓
மறுபிறப்பு

என்ற அமைப்பு வருகிறது.

இதுவே 185-ன்:

வினையுறுவார்

என்ற சொல்லின் தொடர்ச்சியாகும்.

7. உண்மையான பிரச்சினை காலன் அல்ல — திகைப்பு

பாடலின் கடைசி சொல்:

திகைப்பு.

இதுவே முக்கியம்.

திருமூலரின் தர்க்கத்தில்:

பிரச்சினை மரணம் மட்டும் அல்ல.

பிரச்சினை மறுபிறப்பு மட்டும் அல்ல.

அதன் அடியில்:

நிலையற்றதை நிலையானது போலப் பற்றிக்கொள்ளும் மயக்கம்.

இதுவே திகைப்பு.

8. திகைப்பு எவ்வாறு சுழலைத் தொடரச் செய்கிறது?

நிலையாமையை உணராமை
↓
பற்று
↓
விருப்பு
↓
செயல்
↓
வினை
↓
மரணம்
↓
மறுபிறப்பு
↓
மீண்டும் அறியாமை

இதுவே:

திகைப்பு நீங்காத பிறப்புச் சுழல்.

9. சைவசித்தாந்தப் பார்வை

சைவசித்தாந்தத்தில்:

உயிர் அநாதி.

அது:

உடலோடு உருவாக்கப்பட்டதும் அல்ல,
உடல் அழிந்தவுடன் அழியும் ஒன்றும் அல்ல.

ஆனால்:

ஆணவம், வினை, மாயை ஆகிய பாசத் தொடர்புகளால்

அனுபவச் சுற்றுக்குள் உள்ளது.

இதனால்:

மரணம் தானாக விடுதலை அல்ல.

தேவை:

பாசத்தின் ஆட்சியைத் தளர்த்தும் ஞானப் பக்குவம்.

10. யோகப் பார்வை — காண்பதை மனனமாக மாற்றுதல்

யோகம்:

உலகை மறுப்பதல்ல.

அது:

உலகின் நியதியை விழிப்புடன் காண்பது.

சந்திரனின் தேய்வு:

தியானப் பொருளாகிறது.

அதில் இருந்து:

“இது மாறுகிறது.”

பின்:

“என் உடலும் மாறுகிறது.”

பின்:

“என் பற்றுகள் எதனை நோக்கி இருக்கின்றன?”

என்ற உள் விசாரணை எழுகிறது.

இதுவே:

காட்சி → மனனம் → தெளிவு

என்ற யோக இயக்கம்.

11. ஆகமப் பார்வை — ஞானம் அனுஷ்டானமாக வேண்டும்

நிலையாமை தெரிந்தால்:

வழிபாடு நாளைக்கு அல்ல.

ஜபம் நாளைக்கு அல்ல.

மனசுத்தி நாளைக்கு அல்ல.

தர்மம் நாளைக்கு அல்ல.

இதனால்:

நிலையாமை அறிவு → ஒழுங்கான சாதனை

என்ற மாற்றம் அவசியம்.

12. தந்திரப் பார்வை — சக்தியின் நிலைகளைப் பற்றாமல் அறிதல்

வளர்ச்சி:

சக்தியின் ஒரு நிலை.

பூரணம்:

இன்னொரு நிலை.

தேய்வு:

இன்னொரு நிலை.

இளமை:

சக்தி.

முதுமை:

வேறு சக்திநிலை.

இதனால்:

ஒரு வடிவத்தை நிரந்தரமாகப் பற்றாமல்,

மாற்றத்தின் வழியாக உண்மையை உணர வேண்டும்.

13. 183–186 வரை நினைவின் வளர்ச்சி

183

ஈசனை நினை.

184

பொறிகளை ஒழுங்குபடுத்து.

185

வாழ்க்கையின் திசையை ஆராய்.

186

நிலையாமையை நினைத்து திகைப்பை நீக்கு.

இதனால்:

இறைநினைவு + நிலையாமை நினைவு

இரண்டும் ஒரே சாதனை நோக்கில் சந்திக்கின்றன.

14. 185 → 186 : கதி முதல் காரணம் வரை

185 கேட்டது:

வாழ்க்கை விண்ணுறுமா, வினையுறுமா?

186 கேட்கிறது:

வினையுறச் செய்கின்ற மயக்கம் நீங்கியதா?

இதனால்:

கதி → வினை → திகைப்பு

என்ற உள்நோக்கம் வருகிறது.

15. 178–186 வரை முழுத் தொடர்ச்சி

178

காலம் நகர்கிறது.

179

ஆண்டு கழிவதால் ஞானம் வராது.

180

செயல் ஆற்றல் நிலைக்காது.

181

உலக ஈர்ப்பு நிலைக்காது.

182

விருப்பத்தை சிவனை நோக்கித் திருப்பு.

183

அந்த விருப்பத்தை நினைவாக நிலைநிறுத்து.

184

பொறிகளை ஒழுங்குபடுத்து.

185

வாழ்க்கையின் கதியை ஆராய்.

186

பிறப்பு–வினைச் சுழலைத் தொடரச் செய்யும் திகைப்பை நீக்கு.

இதனால்:

கால விழிப்பு → செயல் விழிப்பு → அடையாளத் தெளிவு → சிவவிருப்பு → சிவநினைவு → பொறி ஒழுக்கம் → வாழ்க்கைக் கதி → திகைப்பின் வேரறிதல்

என்ற ஆழமான வளர்ச்சி உருவாகிறது.

16. வாழ்வியல் சாரம்

186-ன் நடைமுறை கேள்விகள்:

நான் எந்த நிலையற்ற ஒன்றை நிரந்தர ஆதாரமாகப் பற்றிக்கொண்டிருக்கிறேன்?

நான் பார்க்கும் மாற்றங்கள் என் வாழ்க்கையை மாற்றுகிறதா?

என் பற்றுகள் என் வினையை அதிகரிக்கிறதா?

என் சாதனை என் திகைப்பை உண்மையில் குறைக்கிறதா?

இவை:

இப்பாடலை வாழ்வாக்கும் கேள்விகள்.

17. நிலையாமை உணர்வு என்ன செய்ய வேண்டும்?

அது:

பயத்தை வளர்க்கக்கூடாது.

மாறாக:

பற்று குறைக்க வேண்டும்.

நன்றியுணர்வு அதிகரிக்க வேண்டும்.

ஒத்திவைப்பு குறைய வேண்டும்.

சாதனை ஆழ வேண்டும்.

இறைநினைவு நிலைபெற வேண்டும்.

இதுவே:

நிலையாமை அறிவின் சரியான விளைவு.

ஒரே பார்வையில்

பதினாறு கலைகள்
↓
பூரண சந்திரன்
↓
தேய்வு
↓
நிலையாமையின் வெளிச்சான்று
↓
மனிதன் கண்டு நினைக்காமை
↓
திகைப்பு
↓
பற்று
↓
வினை
↓
காலன்
↓
கருக்குழி / மறுபிறப்பு

சாதகரின் எதிர்பாதை:

காணுதல்
↓
நினைத்தல்
↓
தேறுதல்
↓
நிலையாமைத் தெளிவு
↓
பற்று குறைதல்
↓
வினை விழிப்பு
↓
சிவநினைவு
↓
திகைப்பு குறைதல்
↓
விடுதலைக்குரிய பக்குவம்

ஞானச் சூத்திரம்

பூரணமாய் தோன்றுவது நிரந்தரமல்ல.
காண்பது மட்டும் ஞானமல்ல — நினைத்து தேற வேண்டும்.
நிலையற்றதை நிரந்தர ஆதாரமாகப் பற்றுவதே திகைப்பு.
திகைப்பு வினையைத் தொடர்கிறது.
வினை பிறப்பைத் தொடர்கிறது.
மரணம் பிரச்சினையின் முடிவு அல்ல; மயக்கம் நீங்காமையே பிரச்சினை.
நிலையாமையை நினை; இறையை நினை; திகைப்பைத் தெளிவாக மாற்று.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

186-ல் திருமூலர் பூரண சந்திரனை நிலையாமையின் பெரிய கண்ணாடியாக நிறுத்துகிறார். பதினாறு கலைகளும் ஒன்றிய முழுமதியே தேய்கிறது; இதைக் கண்டும் மனிதன் தன் இளமை, உடல், செல்வம், புகழ், உலக நிறைவு ஆகியவையும் அதே நிலையாமை நியதிக்குள் உள்ளவை என்று நினைக்கவில்லை. இந்த கண்டு நினைக்காமையே திகைப்பின் அடிப்படை. திகைப்பு பற்று மற்றும் வினையைத் தொடரச் செய்கிறது; உங்கள் கருக்குழி வாசிப்பின்படி அது மரணத்திற்குப் பின்னும் மறுபிறப்பின் தொடர்ச்சியாகிறது. ஆகவே இப்பாடலின் நோக்கம் மரணப் பயமல்ல; நிலையற்றதை நிரந்தரமாகப் பற்றும் மயக்கத்தை உடைத்து, காண்பதை மனனமாகவும், மனனத்தை ஞானமாகவும், ஞானத்தை சிவநினைவு மற்றும் வினைச் சுத்திகரிப்பாகவும் மாற்றுவதே.

திருச்சிற்றம்பலம்.