எய்திய நாளை இறைநோக்குச் சாதனையாக மாற்றுதல்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 187

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஎண்பத்து ஏழாவது படிக்கட்டில் (187) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

பாடல் 187 — யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை

கிடைத்த இளமைக் காலத்தை இறைப்புகழும் நல்லறமும் நிறைந்த சாதனையாக மாற்றுதல்

எய்திய நாளி லிளமை கழியாமை
எய்திய நாளி லிசையினா லேத்துமின்
எய்திய நாளி லெறிவ தறியாமல்
எய்திய நாளி லிருந்துகண் டேனே. (187)

187-ஆம் பாடல் இளமை நிலையாமை அதிகாரத்தின் நிறைவு உபதேசம்.

178 முதல் திருமூலர் தொடர்ந்து:

காலம் நகர்கிறது,
ஆண்டுகள் கழிகின்றன,
இளமை தேய்கிறது,
உடல் ஈர்ப்பு மாறுகிறது,
பொறிகள் தளர்கின்றன,
வாழ்நாள் அளக்கப்படுகிறது,
பூரணமாகத் தோன்றுவதும் தேய்கிறது

என்று பல கோணங்களில் விழிப்பூட்டினார்.

187-ல் அவர் இனி விளக்குவதில்லை.

அவர் நேரடியாகக் கட்டளையிடுகிறார்:

ஏத்துமின்.

அதாவது:

நிலையாமையை அறிந்த பின், அதற்கேற்றவாறு வாழுங்கள்.

இதுவே முழு அதிகாரத்தின் சாதனை முடிவு.

1. “எய்திய நாள்” — வாழ்க்கை நமக்கு அளவில்லாமல் வழங்கப்படவில்லை

பழைய உரைமரபு எய்திய நாள் என்பதை:

வரையறுக்கப்பட்ட ஆயுள்

என்ற திசையில் விளக்குகிறது.

இதனால்:

வாழ்க்கை என்னுடைய நிரந்தரச் சொத்து அல்ல.

அது:

எனக்குக் கிடைத்த ஒரு காலவாய்ப்பு.

இதிலிருந்து ஆன்மிகமாக மிகப் பெரிய மாற்றம் வருகிறது:

“எனக்கு நேரம் இருக்கிறது”

என்பதிலிருந்து

“எனக்குக் கிடைத்த நேரத்தை எப்படிப் பயன்படுத்துகிறேன்?”

என்ற நிலைக்கு மனம் நகர வேண்டும்.

2. “இளமை கழியாமை” — சாதனைக்கு உகந்த காலத்தை ஒத்திவைக்காதே

திருமூலர்:

முதுமையைத் தாழ்த்திப் பேசவில்லை.

அதேபோல்:

இளமையை நிரந்தரமாக்கவும் சொல்லவில்லை.

அவர் கூறுவது:

இளமைக்குரிய செயல் ஆற்றல் இருக்கும்போதே உயர்ந்த செயலைத் தொடங்கு.

இளமை:

கற்றல் திறன்,
உடல் ஆற்றல்,
முயற்சி,
துணிவு,
நினைவாற்றல்

அதிகமாக இருக்கக்கூடிய பருவம்.

அந்த ஆற்றலை:

வெறும் அனுபவத்திற்காகச் செலவழிக்காமல்,

ஞானம்,
சேவை,
தர்மம்,
சாதனை,
இறைநினைவு

ஆக மாற்ற வேண்டும்.

3. யோகப் பார்வை — காலத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது; திசையைக் கட்டுப்படுத்தலாம்

யோகி:

காலத்தை நிறுத்த முடியாது.

உடல்:

மாறும்.

இளமை:

கழியும்.

ஆனால்:

மனத்தின் திசையை மாற்ற முடியும்.

இதுவே 187-ன் யோக மையம்.

காலம் என் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை;
ஆனால் காலத்தை எதற்குப் பயன்படுத்துகிறேன் என்பது என் சாதனையின் பொறுப்பு.

4. “இசையினால் ஏத்துமின்” — பக்தியும் அறமும் பிரியவில்லை

P01-ல் பார்த்தபடி பழைய உரை:

இசை

என்பதை வெறும் சங்கீதம் என்று மட்டும் அல்லாமல்,

புகழத்தக்க அறச்செயல்

என்ற திசையிலும் எடுத்துக்கொள்கிறது.

இதனால்:

இறைவனை ஏத்துதல்

என்பது:

வாயால் பாடுவது மட்டும் அல்ல.

அது:

வாழ்வால் புகழ்வதும் ஆகும்.

ஒரு மனிதன்:

உண்மையாக வாழ்கிறான்,
தர்மம் செய்கிறான்,
பிறருக்கு நன்மை செய்கிறான்,
மனத்தைக் கட்டுப்படுத்துகிறான்,
இறைவனை நினைக்கிறான்

என்றால்:

அவனுடைய வாழ்க்கையே இறைப்புகழாகிறது.

5. ஆகமப் பார்வை — இறைப்புகழ் வாழ்க்கை ஒழுங்காக வேண்டும்

ஆகம வழியில்:

இறைவனை ஏத்துதல்

என்பது:

பூஜை,
ஜபம்,
அர்ச்சனை,
நியமம்,
சேவை

மூலம் ஒழுங்குபடுத்தப்படுகிறது.

ஆனால் இவற்றின் உள்ளார்ந்த நோக்கம்:

நாளை இறைநோக்காக மாற்றுதல்.

அதனால்:

வழிபாடு வாழ்க்கையிலிருந்து பிரிந்த நிகழ்வு அல்ல.

மாறாக:

வாழ்க்கைக்கு திசை கொடுக்கும் ஒழுங்கு.

6. “ஏத்துமின்” — அறிவு செயலில் இறங்க வேண்டும்

முன் பாடல்களில் மனிதனின் குறை:

கண்டும் தேறாமை,
அறியாமை,
நினைக்காமை.

187-ல் அதற்கான எதிர் செயல்:

ஏத்துமின்.

இதனால்:

காணுதல்
→ நினைத்தல்
→ அறிதல்
→ செய்தல்

என்ற முழு ஆன்மிகச் சுற்று நிறைவு பெறுகிறது.

அறிவு:

செயலாக மாறாவிட்டால்

அது இன்னும் வாழ்வை மாற்றவில்லை.

7. தந்திரப் பார்வை — இளமைச் சக்தியை மாற்றுதல்

இளமை:

சக்தி.

அந்த சக்தி:

புலன்களில் சிதறலாம்.

அதே சக்தி:

மந்திரம்,
தியானம்,
சேவை,
உபாசனை,
குருபக்தி

என்ற வழிகளில் திசைபெறலாம்.

இதனால்:

இளமையை மறுப்பது தந்திரம் அல்ல;
இளமையின் சக்தியை உயர்ந்த திசைக்கு மாற்றுவதே சாதனை.

இங்கு குறிப்பிட்ட நாடி அல்லது சக்கர அமைப்பை மூலப் பாடலின் நேரடிப் பொருளாகச் சேர்க்க ஆதாரம் இல்லை.

8. “எறிவது அறியாமல்” — அழிவு நடக்கிறது, ஆனால் உணர்வு இல்லை

பழைய உரை எறிவது என்பதை:

அழிவது

என்று விளக்குகிறது.

இதனால்:

இளமை கழிகிறது.

வாழ்நாள் குறைகிறது.

ஆனால்:

மனிதன் அதை உணராமல் வாழ்கிறான்.

இதுவே முன் பாடல்களின் பெரிய மனிதப் பிரச்சினையின் இறுதி வடிவம்.

9. இளமை வீணாவது எப்படி?

இளமை வீணாவது:

சந்தோஷமாக வாழ்வதால் அல்ல.

குடும்பம் அமைப்பதால் அல்ல.

தொழில் செய்வதால் அல்ல.

அது வீணாகிறது:

திசையற்ற வாழ்வால்.

அதாவது:

நாட்கள் செல்கின்றன;
ஆனாலும் உள்ளம் வளரவில்லை.

அனுபவங்கள் அதிகரிக்கின்றன;
ஆனால் ஞானம் ஆழவில்லை.

செல்வம் பெருகுகிறது;
ஆனால் இறைநினைவு வளரவில்லை.

இதுவே:

பயனின்றிக் கழியும் இளமை.

10. சைவசித்தாந்தப் பார்வை — நல்லறமும் இறைநோக்கும்

சைவசித்தாந்தத்தில்:

உயிரின் பக்குவ வளர்ச்சிக்கு செயல் முக்கியம்.

ஆனால்:

எந்த செயலும் போதாது.

அறம், பக்தி, சிவபணி, ஞானநோக்கு ஆகியவை:

உயிரை அருளுக்குத் தகுந்த பக்குவத்திற்கு வழிநடத்துகின்றன.

எனவே:

இசையினால் ஏத்துமின்

என்பது:

உயிரின் வாழ்வை நல்லறம் மற்றும் இறைநோக்கில் அமைத்தல்

என்ற விரிந்த பொருளைத் தருகிறது.

11. “நல்லறம்” என்பது உலகைவிட்டு விலகுவது அல்ல

நல்லற வாழ்வு:

குடும்பத்திலும் இருக்கலாம்.

தொழிலிலும் இருக்கலாம்.

சமூகப் பணியிலும் இருக்கலாம்.

குருசேவையிலும் இருக்கலாம்.

தியானத்திலும் இருக்கலாம்.

இதனால்:

சாதனை என்பது:

உலகவாழ்விற்குப் பின் தொடங்கும் ஒன்று அல்ல.

அது:

உலகவாழ்க்கையை சரியான திசையில் நடத்தும் உள் ஒழுங்கு.

12. “இருந்து கண்டேனே” — திருமூலரின் சாட்சி

பாடலின் இறுதி அடி:

கண்டேனே.

இது மிக வலுவான முடிவு.

திருமூலர்:

கோட்பாடு கூறிவிட்டு நிற்கவில்லை.

மனிதர்கள்:

இளமை இருக்கும்போது அதன் மதிப்பை உணராமல்,

பின்னர்:

அது பயனின்றிக் கழிவதை

தாம் கண்டதாகச் சொல்கிறார்.

இதனால்:

இது ஒரு தத்துவக் கருத்து மட்டுமல்ல;

மனித வாழ்வின் மீண்டும் மீண்டும் நிகழும் உண்மை.

13. 186 → 187 : “திகைப்பு”க்கு நேரடி மருந்து

186:

திகைப்பு ஒழியார்.

187:

ஏத்துமின்.

இதனால்:

திகைப்பின் எதிர் நிலை
வெறும் அறிவு அல்ல.

அது:

ஒழுங்கான இறைநோக்கு செயல்.

அதாவது:

மயக்கம்
→
மனனம்
→
இறைநினைவு
→
நல்லறம்
→
சாதனை.

14. 183 → 187 : நினைவிலிருந்து வாழ்வாக

183:

இறைவனை நினை.

187:

இறைவனை ஏத்து.

இதனால்:

நினைவு → புகழ்ச்சி → செயல் → வாழ்க்கை

என்ற வளர்ச்சி.

இறைநினைவு:

மனதில் மட்டும் இருக்காமல்

வாழ்வின்:

சொல்,
செயல்,
அறம்,
ஒழுக்கம்

அனைத்திலும் வெளிப்பட வேண்டும்.

15. 178-ல் தொடங்கிய கேள்விக்கு 187 பதில் தருகிறது

178:

காலம் நகர்வதைப் பார்த்தும் மனிதன் தேறவில்லை.

187:

அதனால் என்ன செய்ய வேண்டும்?

பதில்:

இளமை கழியும் முன்பே இறைவனை ஏத்து.

இதனால்:

முழு அதிகாரத்தின் தொடக்கம்:

காலத்தை உணர்.

அதிகாரத்தின் முடிவு:

அந்தக் காலத்தை இறைநோக்காக மாற்று.

16. 178–187 முழு அதிகாரத்தின் உள் இயக்கம்

178

காலம் நகர்கிறது.

179

காலம் தானாக ஞானமாகாது.

180

இளமைச் செயல் ஆற்றல் நிலைக்காது.

181

உடல் அழகின் உலக அங்கீகாரம் மாறுகிறது.

182

விருப்பத்தை சிவனை நோக்கித் திருப்பு.

183

அந்த விருப்பத்தை நாள்தோறும் நினைவாக்கு.

184

புறப்புலன் ஓட்டத்தை ஒழுங்குபடுத்து.

185

வாழ்க்கையின் கதியை ஆராய்.

186

பிறப்புச் சுழலைத் தொடரும் திகைப்பை அறி.

187

கிடைத்த இளமைக்காலத்தையே நல்லறம் மற்றும் இறைப்புகழாக மாற்று.

இதனால்:

கால விழிப்பு → சிவவிருப்பு → சிவநினைவு → பொறி ஒழுக்கம் → கதி உணர்வு → திகைப்பு நீக்கம் → இறைநோக்குச் செயல்

என்ற நிறைவு ஏற்படுகிறது.

17. இளமை நிலையாமையின் இறுதி ஞானம்

இளமை நிலையாமை:

“இளமை போய்விடும்”

என்ற வருத்தம் அல்ல.

அது:

“இளமை போகும் முன் அதை எதற்காகப் பயன்படுத்துகிறாய்?”

என்ற கேள்வி.

இதுவே முழு அதிகாரத்தின் மையம்.

அதனால்:

இளமை மீது பற்று வேண்டாம்.

ஆனால்:

இளமையை அலட்சியம் செய்யவும் வேண்டாம்.

18. இளமை = ஆன்மிக மூலதனம்

செல்வத்திற்கு:

மதிப்பு உள்ளது.

ஆனால்:

மீண்டும் சம்பாதிக்கலாம்.

இளமைக்காலம்:

திரும்ப வராது.

இதனால்:

இளமை ஒரு:

கால மூலதனம்.

அதை:

புலனனுபவத்தில் மட்டும் செலவழிக்காமல்,

ஞானம்,
உடல் ஒழுக்கம்,
சேவை,
குருபக்தி,
இறைநினைவு

ஆக மாற்ற வேண்டும்.

19. “ஏத்துதல்” — வாயால் மட்டும் அல்ல, வாழ்வால்

187-ன் மிக ஆழமான சாதனை வாசிப்பு:

இறைவனைப் புகழ்வது:

பாடலால் மட்டுமல்ல.

ஒரு உண்மையான வாழ்க்கை:

இறைப்புகழ்.

ஒரு தர்மச் செயல்:

இறைப்புகழ்.

ஒரு கருணைச் செயல்:

இறைப்புகழ்.

ஒரு கட்டுப்படுத்தப்பட்ட புலன்:

இறைப்புகழ்.

ஒரு விழிப்பான நாள்:

இறைப்புகழ்.

இதனால்:

வாழ்க்கையே ஏத்துதலாக வேண்டும்.

20. இளமைக்குரிய சரியான சங்கல்பம்

187-ன் உணர்வை ஒரு சங்கல்பமாகச் சொன்னால்:

“இளமை நிலைக்காது என்பதை அறிந்து அதை வருந்துவதில்லை;
அது இருக்கும் காலத்தை நல்லறம், ஞானம், சேவை, சாதனை, சிவநினைவு ஆகியவற்றால் அர்த்தப்படுத்துவேன்.”

இதுவே:

நிலையாமையை வாழ்வாக மாற்றுதல்.

ஒருங்கிணைந்த ஞானம்

187-ஆம் பாடலில் திருமூலர்:

வாழ்நாள் அளவுடையது.

இளமை கழிகிறது.

அதை மனிதன் உணராமல் விடலாம்.

என்பதைச் சொல்கிறார்.

ஆனால் அவர் பாடலை எதிர்மறையாக முடிக்கவில்லை.

அவர்:

ஏத்துமின்

என்று சொல்கிறார்.

அதாவது:

கிடைத்த காலத்தைப் பயப்படாதே.

கிடைத்த காலத்தை வீணாக்காதே.

கிடைத்த காலத்தை இறைநோக்காக மாற்று.

இதுவே:

இளமை நிலையாமை அதிகாரத்தின் இறுதி ஆன்மிக நெறி.

ஞானச் சூத்திரம்

எய்திய நாள்
↓
வரையறுக்கப்பட்ட வாழ்நாள்
↓
இளமை இன்னும் இருக்கிறது
↓
அது கழியும்
↓
அதை உணர்
↓
ஒத்திவைப்பை நிறுத்து
↓
நல்லறம் செய்
↓
இறைவனை ஏத்து
↓
வாழ்க்கையை இறைநோக்காக்கு

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

187-ல் திருமூலர் இளமை நிலையாமையை வருத்தமாக முடிக்கவில்லை; செயல் அழைப்பாக முடிக்கிறார். மனிதனுக்குக் கிடைத்த வாழ்நாள் வரையறுக்கப்பட்டது; அந்த வாழ்நாளுக்குள் இளமை இன்னும் கழியாமல் இருக்கும்போதே அதை நல்லறம், இறைப்புகழ்ச்சி, சாதனை, சிவநினைவு ஆகியவற்றால் அர்த்தப்படுத்த வேண்டும். எறிவது அறியாமல் என்பது இளமையும் வாழ்நாளும் அழிந்து கழிவதை உணராமல் வாழும் மனித நிலையைக் காட்டுகிறது; ஏத்துமின் அதற்கான நேரடி பதில். ஆகவே இளமை நிலையற்றது என்பதால் அதை வெறுப்பது அல்ல; அது திரும்ப வராத கால வளம் என்பதால், அது இருக்கும் போதே வாழ்வையே இறைப்புகழாக மாற்றுவதே இந்த அதிகாரத்தின் இறுதி யோக ஆகம தந்திர உபதேசம்.

பாடல் 187 — தர்க்கக் கட்டமைப்பு

கால விழிப்பிலிருந்து இறைநோக்குச் செயலுக்கு

எய்திய நாளி லிளமை கழியாமை
எய்திய நாளி லிசையினா லேத்துமின்
எய்திய நாளி லெறிவ தறியாமல்
எய்திய நாளி லிருந்துகண் டேனே. (187)

187-ஆம் பாடல் இளமை நிலையாமை அதிகாரத்தின் நிறைவு பாடலாக இருப்பதால், இதன் தர்க்கப் பணி மிக முக்கியமானது.

178 முதல் 186 வரை திருமூலர்:

காலம் நகர்கிறது,
இளமை தேய்கிறது,
உடல்–பொறி ஆற்றல் மாறுகிறது,
வாழ்நாள் அளக்கப்படுகிறது,
பிறப்பு–வினைச் சுழல் தொடரலாம்

என்று நிலையாமையின் பல பரிமாணங்களை காட்டினார்.

187-ல் அவர் இறுதி கேள்விக்குப் பதில் தருகிறார்:

“இவை அனைத்தையும் அறிந்த பின் மனிதன் என்ன செய்ய வேண்டும்?”

பதில்:

ஏத்துமின்.

இதுவே இப்பாடலின் மையத் தர்க்கம்.

1. 186 → 187 : “திகைப்பு”க்கு எதிரான செயல்

186 முடிந்தது:

திகைப்பு ஒழியாரே.

அதாவது:

மனிதன் நிலையாமையை கண்டும் நினைக்கவில்லை;
அதனால் திகைப்பு தொடர்கிறது.

187 உடனடியாக:

இசையினால் ஏத்துமின்

என்று கட்டளையிடுகிறது.

இதனால்:

திகைப்பு → நினைவு → இறைநோக்குச் செயல்

என்ற மாற்றம் உருவாகிறது.

186 பிரச்சினையைச் சொன்னது.

187 தீர்வைச் சொல்கிறது.

2. முதல் அடி — “கால எல்லை” முதலில் நிறுவப்படுகிறது

எய்திய நாளில் இளமை கழியாமை

இந்த அடி முதலில்:

செயலைச் சொல்லவில்லை.

அது:

காலத்தை வரையறுக்கிறது.

அதாவது:

இப்போது செயல் செய்யக்கூடிய காலம் இன்னும் இருக்கிறது.

ஆனால் அது:

நிலையான காலம் அல்ல.

எனவே:

வாய்ப்பு
+
வரம்பு

இரண்டும் ஒரே அடியில் வருகிறது.

3. “இளமை கழியாமை” — செயல் எப்போது?

திருமூலர்:

“ஒருநாள் செய்”

என்று சொல்லவில்லை.

அவர்:

“இளமை கழியாமை”

என்று நேரத்தைத் துல்லியப்படுத்துகிறார்.

அதாவது:

செயல் ஆற்றல் இருக்கும் போது,
மன உறுதி இருக்கும் போது,
வாய்ப்பு இருக்கும் போது,

செயல் தொடங்க வேண்டும்.

இதனால்:

கால உணர்வு → உடனடி செயல்

என்ற தர்க்கம் உருவாகிறது.

4. இரண்டாம் அடி — முழுப் பாடலின் கட்டளை மையம்

எய்திய நாளில் இசையினால் ஏத்துமின்

இந்த அடி:

முழுப் பாடலின் செயற்பாட்டு மையம்.

முதல் அடி கேட்டது:

எப்போது?

இரண்டாம் அடி பதில் தருகிறது:

என்ன செய்ய வேண்டும்?

பதில்:

ஏத்துமின்.

இதனால்:

கால விழிப்பு
→
இறைப்புகழ் / நல்லறச் செயல்

என்ற மாற்றம்.

5. “ஏத்துமின்” ஏன் இவ்வளவு முக்கியம்?

178–186 வரை பெரும்பாலும்:

உணர்த்தல்,
எச்சரித்தல்,
விழிப்பூட்டல்

நடந்தது.

187-ல் மட்டும்:

தெளிவான கட்டளை.

இதனால்:

அறிவு → செயல்

என்ற முடிவு வருகிறது.

அதாவது:

நிலையாமையைப் புரிந்துகொள்வது மட்டும் போதாது.

அதன்படி வாழ வேண்டும்.

6. மூன்றாம் அடி — மனிதனின் தோல்வி மீண்டும் காட்டப்படுகிறது

எய்திய நாளில் எறிவது அறியாமல்

இங்கு:

வாய்ப்பு இருந்தும்

மனிதன்:

காலமும் இளமையும் அழிகிறது என்பதை உணரவில்லை.

இதனால்:

முதல் இரண்டு அடிகளில் தரப்பட்ட சரியான பாதைக்கு எதிராக

மூன்றாம் அடி:

தவறான மனிதநிலையை காட்டுகிறது.

அதாவது:

வாய்ப்பு இருந்தும் விழிப்பு இல்லை.

7. “அறியாமல்” — முழு அதிகாரத்தின் மீண்டும் வரும் மனிதப் பிரச்சினை

178:

தேறார்.

182:

அறிகிலார்.

185:

அறிகிலார்.

186:

நினைக்கிலர்.

187:

அறியாமல்.

இதனால்:

அதிகாரத்தின் மையத் தடை:

நிலையாமையை அறியாமை.

அதற்கு எதிரான இறுதி மருந்து:

ஏத்துமின்.

8. நான்காம் அடி — ஆசிரியர் சாட்சியாகிறார்

எய்திய நாளில் இருந்துகண்டேனே

இங்கே திருமூலர்:

உபதேசகர்

என்ற நிலையைத் தாண்டி:

சாட்சியாளராக நிற்கிறார்.

அவர்:

மனிதர்கள் இளமையைப் பயனின்றிக் கழிப்பதை

“கண்டேனே”

என்று சொல்கிறார்.

இதனால்:

பாடலின் தர்க்கம் கோட்பாட்டிலிருந்து அனுபவச் சாட்சிக்கு நகர்கிறது.

9. நான்கு அடிகளின் தர்க்கப் பணி

முதல் அடி

கால வாய்ப்பு உள்ளது.

இரண்டாம் அடி

அந்த வாய்ப்பில் செய்ய வேண்டியது என்ன?

மூன்றாம் அடி

மனிதன் செய்யும் தவறு என்ன?

நான்காம் அடி

அந்தத் தவறை திருமூலர் தாம் கண்டதாகச் சாட்சி தருகிறார்.

இதனால்:

வாய்ப்பு → கட்டளை → தவறு → சாட்சி

என்ற முழுமையான அமைப்பு.

10. “எய்திய நாளில்” நான்கு முறை வருவதன் தர்க்கப் பணி

ஒரே சொற்றொடர்:

நான்கு தடவை.

இது வெறும் அலங்காரம் அல்ல.

ஒவ்வொரு அடியிலும்:

கால அழுத்தம் அதிகரிக்கிறது.

முதல் முறை:

இன்னும் நேரம் இருக்கிறது.

இரண்டாம் முறை:

அதைச் செயலில் பயன்படுத்து.

மூன்றாம் முறை:

அது அழிகிறது என்பதை உணர்.

நான்காம் முறை:

மனிதர்கள் அதை இழப்பதை நான் கண்டேன்.

இதனால்:

கிடைத்த நாள் → பயன்படுத்த வேண்டிய நாள் → அழியும் நாள் → சாட்சியாய் மாறிய நாள்

என்ற வலுவான முன்னேற்றம்.

11. “இசையினால்” ↔ “எறிவது” — இரண்டு வாழ்க்கைத் திசைகள்

பாடலில் மறைந்திருக்கும் முக்கிய எதிரமைவு:

இசையினால் ஏத்துதல்
↔
அறியாமல் அழிய விடுதல்

இதனால்:

காலம் தானாக நல்லதோ கெட்டதோ அல்ல.

அதை:

எதற்காக பயன்படுத்துகிறோம்

என்பதே முக்கியம்.

இதுவே:

செயற்பாட்டு தர்க்கம்.

12. “இளமை இருக்கிறது” என்பது “நேரம் நிறைய இருக்கிறது” அல்ல

முதல் அடி:

இளமை இன்னும் உள்ளது.

மூன்றாம் அடி:

அது அழிகிறது.

இரண்டுக்கும் நடுவில்:

ஏத்துமின்.

இதனால்:

இளமை

நிரந்தர உடைமை

அல்ல.

மாறாக:

செயல் செய்ய வேண்டிய இடைக்கால வாய்ப்பு.

13. 178 → 187 : அதிகாரம் தொடங்கிய இடமும் முடியும் இடமும்

178:

சூரியன் நகர்வதைப் பார்த்தும் மனிதன் தேறவில்லை.

187:

வாழ்நாள் கழிவதற்கு முன் இறைவனை ஏத்துங்கள்.

இதனால்:

அதிகாரத்தின் தொடக்கம்:

காலத்தைப் பார்.

அதிகாரத்தின் முடிவு:

காலத்தைப் பயன்படுத்து.

இது மிகத் தெளிவான கட்டமைப்பு.

14. 179 → 187 : “ஆண்டுகள் கழிகின்றன” என்பதற்கான இறுதி பதில்

179:

ஆண்டு பலவும் கழிந்தன.

ஆனால்:

ஞானம் தானாக வரவில்லை.

187:

அதனால் ஆண்டுகளை வெறும் எண்ணாதே.

அவற்றை இறைப்புகழ் மற்றும் நல்லறமாக மாற்று.

இதனால்:

காலத்தின் நீளம்
→
காலத்தின் தரம்

என்ற மாற்றம்.

15. 180 → 187 : இளமைச் சக்தியின் நிறைவு

180:

இளமை தேய்கிறது.

187:

அதனால்:

அது தேய்வதற்கு முன்பே செய்.

இதனால்:

180-ன் எச்சரிக்கை
→
187-ன் செயல் கட்டளை.

16. 181 → 187 : உலக அங்கீகாரத்திலிருந்து இறைப்புகழுக்கு

181:

உலக ஈர்ப்பு மாறுகிறது.

187:

உலகம் உன்னைப் புகழ்வதை எதிர்பார்ப்பதை விட

நீ இறைவனைப் புகழும் வாழ்க்கையை வாழ்.

இதனால்:

விரும்பப்படுதல் → ஏத்துதல்

என்ற ஆழமான மாற்றம்.

17. 182 → 187 : சிவவிருப்பு செயலில் இறங்குகிறது

182:

சிவனை விரும்பு.

187:

சிவனை ஏத்து.

இதனால்:

விருப்பம் → செயல்

என்ற வளர்ச்சி.

18. 183 → 187 : நினைவு புகழ்ச்சியாகிறது

183:

இறைவனை நினை.

187:

இறைவனை ஏத்து.

இதனால்:

நினைவு → சொல் → செயல் → வாழ்க்கை

என்ற விரிவு.

இறைநினைவு:

உள்ளத்தில் மட்டும் நிலைக்காமல்

வாழ்வில் வெளிப்பட வேண்டும்.

19. 184 → 187 : பொறி ஒழுக்கம் ஏன்?

184:

பொறிகளை ஒழுங்குபடுத்து.

எதற்காக?

187 பதில்:

அவற்றை இறைநோக்குச் செயலுக்குப் பயன்படுத்து.

கண்:

காணட்டும்.

செவி:

கேட்கட்டும்.

நா:

ஏத்தட்டும்.

உடல்:

நல்லறம் செய்யட்டும்.

இதனால்:

பொறி ஒழுக்கம்
→
இறைநோக்கு.

20. 185 → 187 : வாழ்க்கைக் கதி எவ்வாறு உயர்கிறது?

185:

விண்ணுறுமா?
வினையுறுமா?

187:

உயர்ந்த கதியை நோக்க:

கிடைத்த காலத்தை நல்லறம் மற்றும் இறைப்புகழாக மாற்று.

இதனால்:

கதி கேள்வி → செயல் பதில்.

21. 186 → 187 : திகைப்பிலிருந்து ஏத்துதலுக்கு

186:

திகைப்பு ஒழியவில்லை.

187:

இறைவனை ஏத்து.

இங்கு:

திகைப்பை வெறும் சிந்தனையால் மட்டும் அல்ல,

நல்லறச் செயல் + இறைநினைவு + இறைப்புகழ்

மூலம் மாற்ற வேண்டும்.

இதனால்:

அறிவு
→
அனுஷ்டானம்.

22. 178–187 முழு அதிகாரத் தர்க்கம்

178

காலம் நகர்கிறது.

179

ஆண்டுகள் தாமாக ஞானம் தராது.

180

இளமைச் சக்தி தேய்கிறது.

181

உலக ஈர்ப்பும் மாறுகிறது.

182

விருப்பத்தை சிவனை நோக்கித் திருப்பு.

183

சிவனை தினமும் நினை.

184

பொறிகளை ஒழுங்குபடுத்து.

185

வாழ்க்கையின் கதியை உணர்.

186

திகைப்பு வினை–பிறப்புச் சுழலைத் தொடரச் செய்கிறது.

187

அதனால் கிடைத்த காலத்தை இறைப்புகழும் நல்லறமுமாக மாற்று.

இதனால் அதிகாரத்தின் முழுச் சூத்திரம்:

கால விழிப்பு → நிலையாமை அறிவு → சிவவிருப்பு → சிவநினைவு → பொறி ஒழுக்கம் → கதி விழிப்பு → திகைப்பு நீக்கம் → இறைநோக்குச் செயல்

23. இவ்வதிகாரம் “மரணம்” சொல்லி முடிவதில்லை

இது மிக முக்கியம்.

திருமூலர் அதிகாரத்தை:

முதுமை,
அழிவு,
மரணம்

என்று இருண்ட உணர்வில் முடிக்கவில்லை.

அவர்:

ஏத்துமின்

என்று முடிக்கிறார்.

இதனால்:

நிலையாமையின் இறுதி விளைவு:

பயம் அல்ல.

சாதனை.

24. இளமை நிலையாமையின் முழுத் தர்க்க முடிவு

இளமை நிலையற்றது.

அதனால்:

அதை வெறுக்க வேண்டாம்.

அதை:

வீணாக்கவும் வேண்டாம்.

சரியான முடிவு:

அது இருக்கும் போதே உயர்ந்த செயலில் பயன்படுத்து.

இதுவே:

நிலையாமை ஞானத்தின் நேர்மறை முடிவு.

முழுத் தர்க்க வரைபடம்

எய்திய நாள்
↓
வாழ்நாள் வரையறுக்கப்பட்டது
↓
இளமை இன்னும் இருக்கிறது
↓
அது கழியும்
↓
அதை உணர்
↓
ஏத்துமின்
↓
நல்லறம் + இறைப்புகழ்
↓
காலம் அர்த்தமடைகிறது
↓
வாழ்க்கை இறைநோக்காகிறது

மறுபுறம்:

கிடைத்த நாள்
↓
அழிவை அறியாமை
↓
ஒத்திவைப்பு
↓
இளமை பயனின்றிக் கழிதல்
↓
“கண்டேனே” — திருமூலரின் எச்சரிக்கைச் சாட்சி

தர்க்க இடம்

187-ஆம் பாடல் இளமை நிலையாமை அதிகாரத்தின் முழு தர்க்கத்தையும் செயலில் நிறைவு செய்கிறது. 178 முதல் 186 வரை காலம் நகர்வது, இளமை தேய்வது, பொறியாற்றல் மாறுவது, வாழ்நாள் அளக்கப்படுவது, வினை மற்றும் மறுபிறப்புச் சுழல் தொடர்வது ஆகியவற்றை பல உருவகங்களால் விளக்கிய திருமூலர், இறுதியில் “அப்படியானால் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்ற கேள்விக்கு ஏத்துமின் என்று நேரடியாகப் பதில் தருகிறார். எய்திய நாளில் என்ற நான்கு முறை மீளும் காலச்சொல், வாழ்நாள் வரையறுக்கப்பட்டது என்பதைக் மனத்தில் பதிக்கிறது; இளமை கழியாமை வாய்ப்பைக் காட்டுகிறது; இசையினால் ஏத்துமின் சரியான செயலைக் காட்டுகிறது; எறிவது அறியாமல் மனித அறியாமையைச் சுட்டுகிறது; கண்டேனே அந்தத் தவறின் வாழ்வியல் விளைவுக்கு திருமூலரின் சாட்சியை வழங்குகிறது. ஆகவே இந்த அதிகாரம் “இளமை போய்விடும்” என்ற வருத்தத்தில் அல்ல, “இளமை இருக்கும் போதே வாழ்வை இறைநோக்காக மாற்று” என்ற செயல் உபதேசத்தில் நிறைவடைகிறது.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி

187-ன் தர்க்கம்: காலம் அளவுடையது; இளமை அதைவிடவும் குறுகியது; ஆகவே நிலையாமையைப் பார்த்து வருந்தாதே — காலத்தை இறைப்புகழும் நல்லறமும் நிறைந்த வாழ்வாக மாற்று. 178 “காலம் நகர்கிறது என்பதை உணர்” என்று தொடங்கியது; 187 “அந்தக் காலம் கழியும் முன்பே இறைவனை ஏத்து” என்று முடிக்கிறது. இதனால் இளமை நிலையாமையின் இறுதி ஞானம் பயமல்ல — விழிப்பான செயல்.

பாடல் 187 — சாதனை வாழ்வியல்

இளமை இருக்கும்போதே வாழ்வை இறைநோக்காக மாற்றுதல்

எய்திய நாளி லிளமை கழியாமை
எய்திய நாளி லிசையினா லேத்துமின்
எய்திய நாளி லெறிவ தறியாமல்
எய்திய நாளி லிருந்துகண் டேனே. (187)

187-ஆம் பாடலின் நடைமுறை உபதேசம் மிகவும் நேரடி:

காலம் இருக்கிறது என்று நினைத்து ஒத்திவைக்காதே; கிடைத்த காலத்தையே அர்த்தமுள்ள வாழ்வாக மாற்று.

இளமை நிலையற்றது என்பதால்:

அதை வெறுக்க வேண்டாம்.

மாறாக:

அது இருக்கும் போதே சரியான திசையில் பயன்படுத்த வேண்டும்.

1. “இளமை இருக்கிறது” என்பது “நேரம் அளவில்லாமல் இருக்கிறது” என்பதல்ல

நாம் பொதுவாக:

“இன்னும் வயது இருக்கிறது.”
“பின்னர் பார்ப்போம்.”
“ஓய்வு பெற்ற பின் சாதனை செய்வோம்.”

என்று நினைக்கலாம்.

187 இதையே உடைக்கிறது.

இளமை இருக்கும் காலமே செயல் செய்ய வேண்டிய காலம்.

ஏனெனில்:

உடல் ஆற்றல்,
நினைவாற்றல்,
கற்றல் திறன்,
முயற்சி,
துணிவு

இவை எல்லாம் ஒரே அளவில் என்றும் இருக்காது.

2. “பின்னர்” என்ற சொல்லை கவனியுங்கள்

சாதகரின் வாழ்க்கையில் மிகப் பெரிய தடைகளில் ஒன்று:

அறியாமை மட்டும் அல்ல;

ஒத்திவைப்பு.

“பின்னர்”:

ஒருநாள்
இன்னும் சிறிது நேரம் கழித்து
பொறுப்புகள் முடிந்த பின்

என்று தொடர்ந்து நகரலாம்.

187-ன் பதில்:

எய்திய நாளிலேயே ஏத்துமின்.

அதாவது:

கிடைத்த காலத்திலேயே தொடங்கு.

3. காலத்தை நிரப்பாதே — அர்த்தப்படுத்து

ஒரு நாள் முழுவதும்:

வேலை,
செய்தி,
சமூக ஊடகம்,
சந்திப்பு,
பொழுதுபோக்கு

என்று நிரம்பியிருக்கலாம்.

ஆனால் கேள்வி:

அந்த நாள் அர்த்தமடைந்ததா?

187 நமக்குக் கற்றுக்கொடுப்பது:

காலத்தைப் பிஸியாக்குவது
≠
காலத்தைப் புனிதப்படுத்துவது.

4. “இசையினால் ஏத்துமின்” — வாழ்க்கையே புகழ்ச்சியாகட்டும்

இறைவனை ஏத்துவது:

வாயால் பாடுவது மட்டுமல்ல.

அது:

நல்லறம்,
உண்மை,
பொறுப்பு,
சேவை,
கருணை,
இறைநினைவு

மூலமும் நிகழலாம்.

எனவே சாதகர் கேட்க வேண்டும்:

என் நாள் இறைப்புகழைச் சொல்கிறதா?

5. காலை எழுந்தவுடன் ஒரே கேள்வி

காலை:

“இன்று என்ன செய்ய வேண்டும்?”

என்பதுடன் சேர்த்து:

“இன்றைய நாளை எப்படிப் பயனுள்ளதாக்குவேன்?”

என்று கேட்கலாம்.

ஒரு சிறு சங்கல்பம்:

“இன்று கிடைத்த காலத்தை உண்மை, நல்லறம், சேவை, சாதனை, இறைநினைவு ஆகியவற்றில் ஒன்றையாவது ஆழப்படுத்தப் பயன்படுத்துவேன்.”

6. ஒரு நாளுக்கு ஒரு இறைநோக்குச் செயல்

ஒவ்வொரு நாளும் குறைந்தது ஒன்று:

ஜபம்,
தியானம்,
நூல் வாசிப்பு,
தர்மச் செயல்,
சேவை,
குருவழி பயிற்சி,
கோயில் வழிபாடு

என்று செய்வது:

“ஏத்துமின்” என்பதற்கான வாழ்வியல் வடிவமாகலாம்.

இது பாடலின் நேரடி கட்டளை அல்ல; அதன் உணர்வை நவீன வாழ்க்கையில் செயல்படுத்தும் நடைமுறை.

7. உடல் வலிமை இருக்கும்போது உடலைச் சாதனையின் கருவியாக்கு

இளமையில்:

உடல் சக்தி அதிகமாக இருக்கலாம்.

அதை:

தூக்கமின்மை,
அளவில்லாத பொழுதுபோக்கு,
போதை,
ஒழுங்கற்ற உணவு

மூலம் வீணாக்க வேண்டாம்.

மாறாக:

ஒழுங்கான உறக்கம்,
உணவு,
உடற்பயிற்சி,
ஆசனம்,
சேவை

மூலம் பேணுங்கள்.

உடல் பற்றல்ல; பொறுப்பு.

8. கற்றல் திறனை வீணாக்காதே

இளமையின் பெரிய வளம்:

கற்றல் திறன்.

அதனால்:

வேலைக்குத் தேவையான கல்வி மட்டும் அல்ல;

வாழ்க்கைக்குத் தேவையான ஞானத்தையும் கற்றுக்கொள்.

ஒரு சாதகர்:

நூல்,
சாஸ்திரம்,
மொழி,
மந்திரப் பொருள்,
தத்துவம்

போன்றவற்றில் அடிப்படை அமைக்கலாம்.

9. தொழில் வளர்ச்சி மட்டும் வாழ்க்கை வளர்ச்சி அல்ல

இளமைக்காலத்தில் மனிதன்:

தொழில்,
வருமானம்,
பதவி

மீது அதிக கவனம் செலுத்துவது இயல்பு.

அவை தேவையானவை.

ஆனால்:

முழு இளமையையும் தொழிலுக்காக மட்டும் செலவிட்டுவிட்டு

பின்னர்:

உள்ளம் வெறுமையாக இருப்பது

வாழ்க்கை வெற்றி அல்ல.

எனவே:

தொழில் வளரட்டும்; ஆன்மிக உள்ளமும் வளரட்டும்.

10. செல்வத்தை உருவாக்கு; ஆனால் காலத்தை அதற்காக முழுவதும் விற்றுவிடாதே

செல்வம்:

குடும்ப பாதுகாப்புக்கு தேவை.

ஆனால்:

பணம் திரும்பப் பெறலாம்.

கழிந்த இளமை:

திரும்ப வராது.

எனவே:

செல்வம் சம்பாதிக்கும் போது வாழ்க்கையை இழக்காதே.

இந்த உணர்வு 187-ன் கால விழிப்புடன் நெருக்கமானது.

11. குடும்பத்தைச் சாதனைக்கு எதிராகப் பார்க்காதே

“குடும்பப் பொறுப்புகள் உள்ளதால் சாதனை முடியவில்லை”

என்று நினைக்கலாம்.

ஆனால்:

குடும்ப அன்பு,
பெற்றோர் சேவை,
குழந்தைகளை நல்வழிப்படுத்துதல்,
துணைக்கு ஆதரவாக இருப்பது

எல்லாம்:

அற வாழ்வின் பகுதிகளாக இருக்கலாம்.

முக்கியம்:

அவற்றை விழிப்புடன் வாழ்வது.

12. அன்பை நாளைக்கு ஒத்திவைக்காதே

187-ன் கால உணர்வு உறவுகளுக்கும் பொருந்துகிறது.

சொல்ல வேண்டிய நன்றி — இன்று சொல்லுங்கள்.

கேட்க வேண்டிய மன்னிப்பு — இன்று கேளுங்கள்.

பெற்றோருடன் இருக்க வேண்டிய நேரம் — இன்று கொடுங்கள்.

குழந்தைகளைக் கேட்க வேண்டிய நேரம் — இன்று கொடுங்கள்.

ஏனெனில்:

உறவுகளுக்கும் எய்திய நாள் உள்ளது.

13. சமூக ஊடகத்தில் இளமை கழியாமை

இன்றைய காலத்தில்:

தினமும் சிறிது நேரம்

என்று தொடங்கும் திரைநேரம்:

ஆண்டுகளில் மிகப் பெரிய காலமாக மாறலாம்.

அதனால் வாரம் ஒருமுறை கேளுங்கள்:

நான் சாதனத்தைக் பயன்படுத்துகிறேனா, அல்லது சாதனம் என் வாழ்நாளைப் பயன்படுத்துகிறதா?

இந்த ஒரு கேள்வியே:

கால ஒழுக்கத்தை வளர்க்கலாம்.

14. ஒரு வாரத்தைக் கணக்கிடும் போது மணிநேரம் மட்டும் கணக்கிடாதே

வார முடிவில் கேளுங்கள்:

நான் எத்தனை மணி வேலை செய்தேன்?

என்பதை மட்டும் அல்ல;

நான் எத்தனை மணி கற்றேன்?

எவ்வளவு நேரம் குடும்பத்துடன் இருந்தேன்?

எவ்வளவு நேரம் உடல்நலத்திற்கு கொடுத்தேன்?

எவ்வளவு நேரம் அமைதியாக இருந்தேன்?

எவ்வளவு நேரம் இறைநினைவில் இருந்தேன்?

இது:

எய்திய நாள் என்ற உணர்வை நடைமுறையாக்கும் வழி.

15. “எறிவது அறியாமல்” — நேரம் எங்கே மறைகிறது என்பதை கவனி

வாழ்க்கை பல நேரங்களில் பெரிய தவறால் மட்டும் வீணாகாது.

அது:

சிறு சிறு கவனச்சிதறல்களால்

கழிந்துவிடலாம்.

தேவையற்ற உரையாடல்,
முடிவில்லாத இணைய உலாவல்,
நோக்கமற்ற பொழுதுபோக்கு,
பழைய சண்டைகளை மீண்டும் நினைத்தல்.

சாதனை:

ஒவ்வொரு நிமிடத்தையும் கட்டுப்படுத்துவது அல்ல.

ஆனால்:

எங்கே காலம் வழிகிறது என்பதை அறிதல்.

16. ஓய்வு வீணான காலம் அல்ல

இந்தப் பாடலைக் கொண்டு:

எப்போதும் வேலை செய்

என்று கூறக்கூடாது.

ஓய்வு:

உடல்–மனத்திற்கு அவசியம்.

ஆனால் வேறுபாடு:

விழிப்பான ஓய்வு
மற்றும்
நோக்கமற்ற காலக் கழிப்பு.

உடலை மீளச் செய்யும் ஓய்வு:

காலத்தை வீணாக்குவது அல்ல.

17. ஆன்மிக வாழ்க்கையை ஓய்வு பெற்ற பின் தொடங்காதே

சாதனை:

முதுமைக்கான வேலை அல்ல.

இளமையில் உருவாகும்:

ஜப ஒழுங்கு,
தியான பழக்கம்,
நூல் வாசிப்பு,
உணவு ஒழுக்கம்,
சுயவிசாரணை

பின்னர் மிகப் பெரிய ஆதாரமாக இருக்கலாம்.

எனவே:

இளமையில் அடித்தளம் அமை; வயது வளரும்போது அதை ஆழப்படுத்து.

18. முதுமையில் இருப்பவருக்கு இந்தப் பாடல் என்ன சொல்கிறது?

மிக முக்கியம்:

187 இளைஞர்களுக்கே மட்டும் அல்ல.

ஏற்கனவே இளமை கடந்தவருக்கு:

“உன் வாய்ப்பு முடிந்துவிட்டது”

என்று திருமூலரின் ஞானத்தைப் பயன்படுத்தக்கூடாது.

அவருக்கான நடைமுறை:

இப்போது கிடைத்த நாளும் எய்திய நாளே.

எனவே:

கடந்த இளமைக்காக வருந்தாமல்,

தற்போதைய காலத்தை உயர்ந்த திசையில் பயன்படுத்த வேண்டும்.

19. கடந்த காலத்தை நினைத்து குற்ற உணர்வில் விழாதே

“எவ்வளவு காலம் வீணாக்கிவிட்டேன்!”

என்று உணரலாம்.

ஆனால்:

குற்ற உணர்வில் மேலும் காலம் வீணாக்குவது தீர்வு அல்ல.

187-ன் உயிருள்ள வாசிப்பு:

இன்னும் கிடைத்திருக்கிற நாளை ஏத்துதலாக மாற்று.

20. நல்லறத்திற்கு காலம் ஒதுக்கு

“நல்லது செய்ய வேண்டும்”

என்ற எண்ணம் மட்டும் போதாது.

அதற்கும்:

நேரம் ஒதுக்க வேண்டும்.

உதாரணமாக:

வாரந்தோறும் ஒரு சேவை,
மாதந்தோறும் ஒரு தர்மப் பணி,
தினமும் ஒரு நல்ல செயல்

என்று ஒழுங்குபடுத்தலாம்.

அப்போது:

நற்செயல் ஆசையாக அல்ல;

வாழ்க்கை முறையாகிறது.

21. குரு–சாதகர் வாழ்வில் “ஏத்துமின்”

குருவிடம் கற்றல்:

தகவல் சேகரிப்பதற்கல்ல.

ஒவ்வொரு உபதேசமும்:

வாழ்க்கையில் ஒரு மாற்றமாக வேண்டும்.

சாதகர் வாரம் ஒருமுறை கேட்கலாம்:

நான் கற்றதில் என்ன நடைமுறைக்கு வந்தது?

எந்த ஒரு பழக்கம் மாறியது?

எந்த ஒரு சாதனை உறுதியானது?

இதுதான்:

காலத்தை குருவழி வாழ்க்கையாக மாற்றுதல்.

22. சாதனையின் அளவு அல்ல — தொடர்ச்சி முக்கியம்

ஒரே நாளில்:

பல மணி நேரம் சாதனை செய்து

பிறகு:

பல நாட்கள் ஒன்றும் செய்யாமல் இருப்பதை விட,

தினசரி:

சிறு அளவு

தொடர்ச்சியாக இருப்பது பல நேரங்களில் பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

187-ன் கால உணர்வு:

நாளை புனிதப்படுத்து.

23. தினமும் மூன்று வகைச் செயல்

ஒவ்வொரு நாளும் மூன்று சிறு அம்சங்களை அமைக்கலாம்:

உடலுக்காக

ஒரு ஒழுக்கமான செயல்.

உலகப் பொறுப்பிற்காக

ஒரு பயனுள்ள செயல்.

உயிரின் உயர்விற்காக

ஒரு சாதனை.

இதனால்:

வாழ்க்கையின் மூன்று நிலைகளும் சமநிலை பெறும்.

24. பெரிய ஆன்மிக அனுபவத்திற்காக காத்திருக்காதே

சிலர்:

ஒரு பெரிய தரிசனம்,
சக்தி அனுபவம்,
உள் மாற்றம்

வரும் வரை காத்திருக்கலாம்.

187 அதற்கு மாறான வழியைத் தருகிறது:

முதலில் வாழ்வை ஒழுங்குபடுத்து; அனுபவம் வந்தால் வரட்டும்.

25. “இறைவனை ஏத்துதல்” அன்றாடச் செயல்களில் எப்படி?

உண்மை பேசுவது — ஏத்துதல்.

கொடுத்த வாக்கைக் காப்பது — ஏத்துதல்.

பசியார்ந்தவருக்கு உணவு கொடுப்பது — ஏத்துதல்.

பெற்றோரைக் கவனித்தல் — ஏத்துதல்.

மனத்தை ஒழுங்குபடுத்துதல் — ஏத்துதல்.

பூஜை செய்வது — ஏத்துதல்.

ஜபம் செய்வது — ஏத்துதல்.

அதாவது:

இறைப்புகழ் பாடலிலும் இருக்கலாம்; வாழ்விலும் இருக்க வேண்டும்.

26. காலை–மாலை இரண்டு கேள்விகள்

காலை

“இன்று கிடைத்த நாளில் என்னை உயர்த்தும் ஒரு செயல் எது?”

மாலை

“இன்றைய நாள் வெறும் கழிந்ததா, அல்லது அர்த்தமடைந்ததா?”

இரண்டு கேள்விகளே 187-ஐ தினசரி சாதனையாக மாற்ற முடியும்.

27. வாராந்திர “எய்திய நாள்” ஆய்வு

வார முடிவில் நான்கு கேள்விகள்:

என் உடலுக்கு நான் என்ன செய்தேன்?

என் குடும்பத்திற்கு என்ன செய்தேன்?

என் கடமைக்கு என்ன செய்தேன்?

என் ஆன்மிக உயர்வுக்கு என்ன செய்தேன்?

இதில் நான்காவது எப்போதும் வெறுமையாக இருந்தால்:

வாழ்க்கைத் திசையை திருத்த வேண்டும்.

28. இளமைக்கு உரிய ஐந்து முதலீடுகள்

இப்பாடலின் உணர்வின் அடிப்படையில் இளமைக்காலத்தில் வளர்க்க வேண்டிய ஐந்து வளங்கள்:

உடல் ஒழுக்கம்
அறிவுக் கற்றல்
நல்ல உறவுகள்
தர்மப் பழக்கம்
ஆன்மிக சாதனை

இவை:

வயது செல்லச் செல்ல பலன் தரும் ஆழமான முதலீடுகள்.

29. வெற்றியின் புதிய அளவுகோல்

ஒரு நாள் வெற்றிகரமானதா என்பதை:

எவ்வளவு பணம் சம்பாதித்தேன்?

என்பதனால் மட்டும் அளக்காதே.

இதையும் கேள்:

நான் இன்று சிறிது நல்ல மனிதனானேனா?

மனம் சிறிது தெளிந்ததா?

யாருக்காவது நன்மை செய்தேனா?

இறையை நினைத்தேனா?

இதுவே:

187-ன் வாழ்வியல் வெற்றி.

30. இளமை நிலையாமையின் இறுதி நடைமுறை

முழு அதிகாரத்தையும் வாழ்க்கையில் ஒரு வாக்கியமாக மாற்றினால்:

காலம் செல்கிறது என்பதைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்காதே; காலம் இருக்கும் போதே சரியானதைச் செய்.

இதுவே 187-ன் உச்ச நடைமுறை.

தினசரி நடைமுறை

காலை

இன்று கிடைத்த காலம் நிரந்தரமல்ல என்பதை நினை.

உடல்

ஆற்றலைப் பாதுகாத்து பயனுள்ள செயலில் பயன்படுத்து.

வேலை

வெற்றி மட்டுமல்ல, நேர்மையும் தரமும்.

குடும்பம்

அன்பை ஒத்திவைக்காதே.

சமூக வாழ்வு

ஒருவருக்காவது நன்மை செய்.

சாதனை

தினசரி குறைந்தபட்ச ஒழுங்கை காப்பாற்று.

இரவு

“இன்றைய நாள் கழிந்ததா, அல்லது இறைநோக்காக மாறியதா?” என்று கேள்.

சாதனை மாற்ற வரைபடம்

எய்திய நாள்
↓
காலத்தின் அருமை உணர்தல்
↓
ஒத்திவைப்பு குறைதல்
↓
முன்னுரிமை தெளிவு
↓
உடல்–மனம்–பொறி ஒழுக்கம்
↓
நல்லறச் செயல்
↓
இறைநினைவு
↓
வாழ்க்கையே ஏத்துதலாகுதல்

சாதனைச் சூத்திரம்

இளமை நிலைக்காது — அதனால் அதை அலட்சியம் செய்யாதே.
காலம் திரும்பாது — அதனால் ஒத்திவைக்காதே.
வாழ்க்கையைப் பிஸியாக்காதே — அர்த்தப்படுத்து.
செல்வம் சம்பாதி — ஆனால் காலத்தை முழுவதும் விற்றுவிடாதே.
குடும்பத்தை நேசி — அன்பை நாளைக்கு தள்ளாதே.
சாதனையை ஓய்வுக்காலத்திற்காக வைக்காதே — இன்று தொடங்கு.
கடந்ததை வருந்தாதே — கிடைத்த நாளை ஏத்துதலாக மாற்று.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

187-ன் சாதனை வாழ்வியல் “இளமை போய்விடும்” என்ற கவலையில் வாழச் சொல்லுவதல்ல; இளமை இருக்கும் காலத்தை விழிப்புடன் பயன்படுத்தச் சொல்கிறது. எய்திய நாளில் என்பது நமக்குக் கிடைத்த காலம் அளவுடையது என்பதை நினைவூட்டுகிறது; ஏத்துமின் அந்த உணர்வைச் செயலாக மாற்றுகிறது. குடும்பம், தொழில், செல்வம், கல்வி, உடல்நலம் ஆகியவற்றைத் துறப்பதல்ல இந்தப் பாடலின் சாதனை; அவை அனைத்திற்கும் நடுவே நல்லறம், இறைநினைவு, சேவை, ஒழுக்கம் ஆகியவற்றிற்கு இடம் கொடுத்து, வாழ்க்கையையே இறைப்புகழாக மாற்றுவதுதான். கடந்த காலம் வீணானதாகத் தோன்றினாலும் அதில் சிக்காதே; இப்போது கிடைத்த நாளும் எய்திய நாளே. அந்த நாளை வெறும் கழியும் நாளாக விடாமல், அர்த்தமுள்ள சாதனை நாளாக மாற்றுவதே 187-ன் வாழ்வியல் உபதேசம்.

பாடல் 187 — ஒரே பார்வையில் முழுச் சாரம்

கிடைத்த நாளை வெறும் காலமாக அல்ல, இறைநோக்குச் சாதனையாக மாற்றுதல்

எய்திய நாளி லிளமை கழியாமை
எய்திய நாளி லிசையினா லேத்துமின்
எய்திய நாளி லெறிவ தறியாமல்
எய்திய நாளி லிருந்துகண் டேனே. (187)

187-ஆம் பாடல் இளமை நிலையாமை அதிகாரத்தின் நிறைவு உபதேசம்.

இதுவரை திருமூலர்:

காலம் நகர்கிறது,
ஆண்டுகள் கழிகின்றன,
இளமை தேய்கிறது,
உடல் அழகு மாறுகிறது,
பொறிகள் தளர்கின்றன,
வாழ்நாள் அளக்கப்படுகிறது,
பூரணமாகத் தோன்றுவதும் தேய்கிறது

என்று பல உருவகங்களால் மனிதனை விழிப்பூட்டினார்.

187-ல் இவை அனைத்திற்கும் ஒரு செயல் முடிவைத் தருகிறார்:

ஏத்துமின்.

அதாவது:

நிலையாமையை அறிந்து வருந்தாதே;
கிடைத்த காலத்தை இறைநோக்காக மாற்று.

1. “எய்திய நாள்” — வாழ்க்கை அளவுடைய வாய்ப்பு

இப்பாடலின் நான்கு அடிகளிலும்:

எய்திய நாளில்

என்ற சொற்றொடர் மீண்டும் வருகிறது.

இதனால் பாடலின் முதன்மை உணர்வு:

வாழ்நாள் அளவில்லாதது அல்ல.

அது:

நமக்குக் கிடைத்த,
வரையறுக்கப்பட்ட,
பயன்படுத்த வேண்டிய காலம்.

அதனால்:

காலம் சொத்து அல்ல; பொறுப்பு.

2. இளமை — இருப்பதால் நிலையானது அல்ல

முதல் அடி:

இளமை கழியாமை

என்று சொல்கிறது.

இதன் மையம்:

இளமை இருக்கிறது என்பதல்ல.

அது இன்னும் கழிந்து விடவில்லை என்பதே.

இதனால்:

இருப்பது ≠ நிலைப்பது.

இளமை:

தற்போது கிடைத்திருக்கும் வாய்ப்பு.

அது:

நிரந்தர உரிமை அல்ல.

3. “இசையினால் ஏத்துமின்” — அதிகாரத்தின் இறுதி செயல்

187-ன் மைய வினைச்சொல்:

ஏத்துமின்.

இதுவரை திருமூலர்:

பார்,
உணர்,
நினை,
தேறு

என்று விழிப்பூட்டினார்.

இப்போது:

செய்

என்று அழைக்கிறார்.

இதனால்:

நிலையாமை அறிவு
→
இறைநோக்குச் செயல்

என்று அதிகாரம் நிறைவு பெறுகிறது.

4. இறைவனை ஏத்துதல் — வாயால் மட்டும் அல்ல

பழைய உரைமரபின் அடிப்படையில்:

இசை

என்பது வெறும் இசைப்பாடல் மட்டும் அல்ல.

அது:

புகழத்தக்க அறச்செயல்,
இறைப்புகழ்ச்சி

என்ற விரிந்த பொருளையும் கொண்டுள்ளது.

எனவே:

இறைவனை ஏத்துதல் = வாழ்வையே இறைப்புகழாக மாற்றுதல்.

5. நல்லறமும் இறைநினைவும் ஒன்றிணைகின்றன

ஒரு சாதகர்:

இறைவனைப் புகழலாம்.

ஆனால்:

வாழ்க்கையில் அறமின்றி நடந்தால்

அந்தப் புகழ்ச்சி முழுமையடையாது.

இதனால் 187:

சொல்
மற்றும்
செயல்

இரண்டையும் இணைக்கிறது.

அதாவது:

வாயால் ஏத்து; வாழ்வாலும் ஏத்து.

6. “எறிவது அறியாமல்” — இளமை எப்படிக் கழிகிறது?

P01-இல் பழைய உரை:

எறிவது = அழிவது

என்று விளக்கியது.

இதனால்:

இளமை அழிகிறது.

வாழ்நாள் கழிகிறது.

ஆனால்:

மனிதன் அதை உணராமல் இருக்கலாம்.

இதுவே முழு அதிகாரத்தின் மீண்டும் வரும் மனிதப் பிரச்சினை.

7. அறியாமையின் இறுதி வடிவம் — காலம் இருக்கிறது என்று நினைப்பது

மனிதன்:

மரணம் உண்டு

என்று அறிவான்.

முதுமை வரும்

என்றும் அறிவான்.

ஆனால்:

“இப்போது அவசரம் இல்லை”

என்று வாழலாம்.

இதுவே:

நிலையாமையை அறிவதாக இருந்தும்
அதை வாழ்வில் ஏற்காத நிலை.

187 அதை உடைக்கிறது:

இப்போது கிடைத்த காலத்திலேயே செய்.

8. “இருந்து கண்டேனே” — சாட்சியாக நிற்கும் திருமூலர்

இறுதி அடி:

கண்டேனே.

இந்தச் சொல் பாடலுக்கு பெரிய வலிமை தருகிறது.

திருமூலர்:

கற்பனையான மனிதனைப் பற்றி பேசவில்லை.

அவர்:

இளமை நல்லறத்திற்கும் இறைநினைவிற்கும் பயன்படாமல் கழிவதைத் தாம் கண்டதாகக் கூறுகிறார்.

இதனால்:

இது வெறும் தத்துவச் சிந்தனை அல்ல;

மீண்டும் மீண்டும் நிகழும் மனித வாழ்வின் சாட்சி.

9. 186 → 187 : திகைப்புக்கு எதிரான பதில்

186:

திகைப்பு ஒழியார்.

187:

ஏத்துமின்.

இதனால்:

திகைப்பின் தீர்வு:

மேலும் தகவல் சேகரிப்பது மட்டும் அல்ல.

மாறாக:

நல்லறம் + இறைநினைவு + இறைப்புகழ் + அனுஷ்டானம்.

10. 185 → 187 : வாழ்க்கைக் கதிக்கு செயல் தேவை

185 கேட்டது:

விண்ணுறுவாரா?
வினையுறுவாரா?

187 பதில் தருகிறது:

வாழ்க்கையை உயர்ந்த கதிக்கு திசைதிருப்ப வேண்டுமெனில்

கிடைத்த காலத்தை:

நல்லறம்,
இறைப்புகழ்,
சாதனை

என்ற திசையில் பயன்படுத்த வேண்டும்.

இதனால்:

கதி → செயல்

என்ற இணைப்பு.

11. 184 → 187 : பொறிகளை எதற்குப் பயன்படுத்துவது?

184:

பொறிகள் புறத்திற்குப் பறக்கின்றன.

187:

அவற்றை இறைநோக்கில் பயன்படுத்து.

கண்:

தரிசிக்கட்டும்.

செவி:

இறைப்புகழைக் கேட்கட்டும்.

நா:

ஏத்தட்டும்.

உடல்:

நல்லறச் செயல் செய்யட்டும்.

இதனால்:

பொறி ஒழுக்கத்தின் முடிவு வெறும் கட்டுப்பாடு அல்ல; இறைநோக்குப் பயன்பாடு.

12. 183 → 187 : நினைவு வாழ்வாகிறது

183:

இறைவனை நினை.

187:

இறைவனை ஏத்து.

இதனால்:

நினைவு
→
புகழ்ச்சி
→
நற்செயல்
→
வாழ்க்கை.

இறைநினைவு:

மனத்தில் மட்டும் இருக்க வேண்டியதல்ல.

அது:

வாழ்க்கையின் வடிவமாக வேண்டும்.

13. 182 → 187 : விருப்பத்தின் நிறைவு

182:

சிவனை விரும்பு.

187:

அந்த விருப்பத்தை செயலில் வெளிப்படுத்து.

இதனால்:

சிவவிருப்பு → சிவநினைவு → சிவப்புகழ் → சிவநோக்கான வாழ்வு

என்ற முன்னேற்றம்.

14. 181 → 187 : பிறர் புகழிலிருந்து இறைப்புகழுக்கு

181:

பிறர் விருப்பமும் உடல் ஈர்ப்பும் மாறுகின்றன.

187:

மனிதன் பிறர் தன்னைப் புகழ வேண்டும் என்று வாழாமல்,

தான் இறைவனைப் புகழும் வாழ்க்கையை வாழ வேண்டும்.

இதனால்:

உலக அங்கீகாரம்
→
இறைநோக்கு

என்ற ஆழமான மாற்றம்.

15. 180 → 187 : இளமைச் சக்தி எதற்காக?

180:

இளமை தேய்கிறது.

187:

தேய்வதற்கு முன்பே அதை பயன்படுத்து.

இதனால்:

இளமைக்குரிய:

உடல் ஆற்றல்,
மனத் தீவிரம்,
கற்றல் திறன்,
முயற்சிச் சக்தி

எல்லாம்:

சாதனைக்குரிய வளங்களாக மாறுகின்றன.

16. 179 → 187 : ஆண்டுகள் தானாக ஞானமல்ல

179:

ஆண்டு பல கழிந்தாலும் இறைஅறிவு தானாக மலராது.

187:

அதனால்:

கிடைத்த ஆண்டுகளையே நல்லறமும் இறைப்புகழுமாக மாற்ற வேண்டும்.

இதனால்:

வயது அதிகரித்தல் ≠ ஆன்மிக வளர்ச்சி.

தேவை:

விழிப்பான செயல்.

17. 178 → 187 : அதிகாரத்தின் தொடக்கம் மற்றும் முடிவு

178:

காலம் நகர்கிறது என்பதைப் பார்.

187:

அந்தக் காலம் கழியும் முன் இறைவனை ஏத்து.

இதனால் முழு அதிகாரம்:

காலத்தைப் பார்ப்பது
முதல்
காலத்தை இறைநோக்காக மாற்றுவது

வரை செல்கிறது.

18. இளமை நிலையாமையின் முழு ஞானம்

இளமை நிலையற்றது என்பதால்:

இளமையை வெறுக்க வேண்டாம்.

முதுமையை அஞ்ச வேண்டாம்.

வாழ்க்கையை அர்த்தமற்றது என்று சொல்ல வேண்டாம்.

மாறாக:

இளமை திரும்ப வராத கால வளம் என்பதால் அதைப் பொறுப்புடன் பயன்படுத்த வேண்டும்.

19. நிலையாமை ≠ அர்த்தமின்மை

இது முழு அதிகாரத்தின் மிக முக்கியமான புரிதல்.

நிலையற்றது
≠
மதிப்பற்றது.

ஒரு மலர்:

வாடும்.

அதனால்:

அது அழகற்றது அல்ல.

இளமை:

கழியும்.

அதனால்:

அது பயனற்றது அல்ல.

மாறாக:

அதன் நிலையாமையே அதன் மதிப்பை உணரச் செய்கிறது.

20. இளமை — அனுபவிக்க வேண்டிய பருவம் மட்டும் அல்ல

இளமை:

அனுபவம்,
கல்வி,
குடும்பம்,
தொழில்

எல்லாவற்றிற்கும் இடமளிக்கலாம்.

ஆனால்:

அவற்றுடன் சேர்ந்து

நல்லறம்,
ஞானம்,
சாதனை,
இறைநினைவு

வளர வேண்டும்.

இதுவே:

இளமையின் சமநிலையான பயன்பாடு.

21. “பின்னர்” என்ற மயக்கத்தின் முடிவு

178 முதல் 187 வரை திரும்பத் திரும்ப உடைக்கப்படும் ஒரு மயக்கம்:

“பின்னர் செய்வேன்.”

187 அதை இறுதியாக முடிக்கிறது:

எய்திய நாளில் ஏத்துமின்.

அதாவது:

சரியான நாள்:

இன்று கிடைத்த நாள்.

22. ஏற்கனவே இளமை கடந்தவருக்கான பாடம்

187-ஐ:

இளைஞர்களுக்கான பாடமாக மட்டும் குறுக்கக்கூடாது.

ஏற்கனவே இளமை கடந்தவர்:

கடந்த காலத்திற்காக குற்ற உணர்வில் இருக்க வேண்டியதில்லை.

ஏனெனில்:

இப்போது கிடைத்த நாளும் “எய்திய நாளே.”

எனவே:

மீதியுள்ள காலத்தை இறைநோக்காக மாற்றுவது தான் சரியான பதில்.

23. முழு அதிகாரத்தின் உள் பரிணாமம்

178 — கால விழிப்பு

காலம் நகர்கிறது.

179 — காலத்தின் தரம்

ஆண்டுகள் தானாக ஞானமல்ல.

180 — ஆற்றல் விழிப்பு

இளமைச் சக்தி தேய்கிறது.

181 — அடையாள விழிப்பு

உலக அங்கீகாரம் மாறுகிறது.

182 — விருப்பத் திருப்பம்

சிவனை விரும்பு.

183 — நினைவின் ஒழுங்கு

சிவனை நாள்தோறும் நினை.

184 — பொறி ஒழுக்கம்

புறநோக்கிப் பறக்கும் பொறிகளை ஒழுங்குபடுத்து.

185 — வாழ்க்கைக் கதி

விண்ணுறுமா, வினையுறுமா என்று ஆராய்.

186 — திகைப்பின் வேர்

நிலையாமையைப் பார்த்தும் நினைக்காத மயக்கத்தை நீக்கு.

187 — செயல் நிறைவு

கிடைத்த இளமைக் காலத்தை நல்லறமும் இறைப்புகழுமாக மாற்று.

24. இளமை நிலையாமை அதிகாரத்தின் மொத்தச் சூத்திரம்

காலம் நகர்கிறது
↓
இளமை தேய்கிறது
↓
உலக அங்கீகாரம் மாறுகிறது
↓
பொறிகளும் உடலும் நிலையானவை அல்ல
↓
வாழ்நாள் அளவுடையது
↓
வினை வாழ்க்கைக் கதியை வடிவமைக்கிறது
↓
திகைப்பு பிறப்புச் சுழலைத் தொடரச் செய்கிறது
↓
எனவே இப்போதே விழி
↓
இறைவனை நினை
↓
பொறிகளை ஒழுங்குபடுத்து
↓
நல்லறம் செய்
↓
இறைவனை ஏத்து
↓
வாழ்க்கையையே சாதனையாக மாற்று

25. ஒரே பார்வையில் 187

எய்திய நாள்
→ கிடைத்த வாழ்நாள்.

இளமை கழியாமை
→ இன்னும் உள்ள செயல் வாய்ப்பு.

இசையினால்
→ புகழத்தக்க நல்லறம் / இறைப்புகழ்.

ஏத்துமின்
→ நேரடி செயல் கட்டளை.

எறிவது அறியாமல்
→ காலமும் இளமையும் அழிகின்றன என்பதை உணராமை.

கண்டேனே
→ மனிதர்கள் அவ்வாறு இளமையை வீணாக்குவதைத் திருமூலர் கண்ட சாட்சி.

26. வாழ்வியல் முடிவு

187-ன் நடைமுறைச் செய்தி:

உடலைப் பேணு.

அறிவை வளர்த்து.

குடும்பத்தை நேசி.

தொழிலை நேர்மையாகச் செய்.

செல்வத்தைப் பொறுப்புடன் பயன்படுத்து.

சமூகத்திற்கு நன்மை செய்.

இறைவனை நினை.

சாதனையை ஒத்திவைக்காதே.

இதனால்:

உலகவாழ்க்கையும் ஆன்மிக வாழ்க்கையும் இரண்டு எதிர்திசைகள் அல்ல.

உலகவாழ்க்கையே சரியான திசையில் வாழப்பட்டால் சாதனையாக முடியும்.

ஞானச் சூத்திரம்

எய்திய நாள் அளவுடையது.
இளமை திரும்ப வராத கால வளம்.
அறிவு செயலில் மாற வேண்டும்.
இறைநினைவு வாழ்வில் வெளிப்பட வேண்டும்.
நல்லறமும் இறைப்புகழும் பிரியாதவை.
காலத்தை வெறும் கழிக்காதே — அர்த்தப்படுத்து.
இளமையைப் பற்றாதே — பயன்படுத்துக.
முதுமையை அஞ்சாதே — இன்றைய வாய்ப்பை வீணாக்காதே.
“பின்னர்” என்று ஒத்திவைக்காதே — இப்போது கிடைத்த நாளே சாதனை நாள்.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

187-ல் திருமூலர் இளமை நிலையாமை அதிகாரத்தை ஒரு மிகத் தெளிவான செயல் உபதேசத்துடன் நிறைவு செய்கிறார். எய்திய நாளில் என்ற நான்கு முறை மீளும் காலச்சொல், மனிதனுக்குக் கிடைத்த வாழ்நாள் வரையறுக்கப்பட்டது என்பதை வலியுறுத்துகிறது. இளமை கழியாமை இன்னும் உள்ள வாய்ப்பைக் காட்டுகிறது; இசையினால் ஏத்துமின் அந்த வாய்ப்பை நல்லறமும் இறைப்புகழுமாக மாற்றச் சொல்கிறது; எறிவது அறியாமல் இளமையும் வாழ்நாளும் கழிவதை உணராத மனிதப் பிழையைச் சுட்டுகிறது; கண்டேனே அதைத் திருமூலரின் வாழ்வியல் சாட்சியாக நிறைவு செய்கிறது. ஆகவே இந்த அதிகாரத்தின் இறுதி ஞானம் “இளமை போய்விடும்” என்ற பயமல்ல; “இளமை இருக்கும் போதே வாழ்வை அர்த்தமுள்ள இறைநோக்குச் சாதனையாக மாற்று” என்ற விழிப்பான அழைப்பு.

திருச்சிற்றம்பலம்.