ஞான அழைப்பு எழும் தருணத்தையே சிவசார்பாக மாற்றுதல்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 188

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஎண்பத்தெட்டாவது படிக்கட்டில் (188) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

பாடல் 188 — யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை

தோன்றிய அனைத்தும் மாறுகின்றன; ஞான அழைப்பு எழும் போதே இறைநோக்காக மாறுதல்

தழைக்கின்ற செந்தளிர்த் தண்மலர்க் கொம்பில்
இழைக்கின்ற தெல்லா மிறக்கின்ற கண்டும்
பிழைப்பின்றி யெம்பெரு மானடி யேத்தார்
அழைக்கின்ற போதறி யாரவர் தாமே. (188)

188-ஆம் பாடல் ஒரு புதிய ஆழத்திற்குள் நம்மை அழைத்துச் செல்கிறது.

முன்னைய இளமை நிலையாமை அதிகாரத்தில் திருமூலர்:

இளமை தேய்கிறது,
காலம் நகர்கிறது,
வாழ்நாள் அளவுடையது

என்று உணர்த்தினார்.

இங்கு பார்வை விரிகிறது:

தோன்றிய வடிவம் எதுவும் தோன்றியபடியே நிலைப்பதில்லை.

தளிர் மலராகிறது.

மலர் வாடுகிறது.

வளர்ச்சி:

அழிவுக்கு எதிரானது அல்ல.

அது:

மாற்றத்தின் ஒரு நிலை.

இயற்கை இதனை தினமும் காட்டினாலும், மனிதன் அதிலிருந்து ஆன்மிகத் தீர்மானத்தை எடுக்காமல் இருக்கிறான்.

அதுதான் இப்பாடலின் தொடக்கப் பிரச்சினை.

1. “உயிர் நிலையாமை” — உயிரே அழிகிறது என்று பொருள் கொள்ளக்கூடாது

இப்பாடல் பொதுவாக:

உயிர் நிலையாமை

என்ற அதிகாரத்தின் தொடக்கத்தில் வருகிறது.

இங்கு முதலில் ஒரு சைவசித்தாந்தத் தெளிவு அவசியம்.

சைவசித்தாந்தத்தில்:

உயிர் அநாதி.

அது:

உடலோடு புதிதாக உருவாகி,
உடல் அழியும்போது முற்றாக அழியும் பொருள் அல்ல.

எனவே:

உயிர் நிலையாமை

என்பதை:

உயிர் என்னும் பசு அழிந்துவிடுகிறது

என்று பொருள் கொள்ளக்கூடாது.

இங்கு நிலையற்றது:

உடலோடு கூடிய வாழ்க்கைநிலை,
அனுபவப் பருவம்,
ஆயுட்காலம்,
உருவங்களின் தொடர்ச்சி.

இதனைத் தெளிவாக வைத்தால்தான் அடுத்த விளக்கம் சைவசித்தாந்தத்திற்கு முரணின்றி அமையும்.

2. தளிரிலிருந்து தொடங்கும் திருமூலரின் உபதேசம்

திருமூலர் முதல் வரியிலேயே மரணத்தை முன்வைக்கவில்லை.

அவர் காட்டுவது:

தழைக்கின்ற செந்தளிர்.

அதாவது:

புதுமை,
வளர்ச்சி,
வளம்,
அழகு.

இதுவே பாடலின் நுண்ணிய தன்மை.

நிலையாமை என்பது:

இறுதியில் மட்டும் வரும் அழிவு

அல்ல.

அது:

தோற்றத்தின் முதல்கணத்திலிருந்தே செயல்படும் மாற்ற நியதி.

தளிர் தளிராக நிலைக்காது.

மலர் மலராக நிலைக்காது.

அதனால்:

வாழ்வது என்றதே மாறிக் கொண்டிருப்பது.

3. “தழைத்தல்” மற்றும் “இறத்தல்” — எதிர்சொற்கள் அல்ல

நாம் பொதுவாக:

வளர்ச்சி
மற்றும்
அழிவு

இரண்டையும் எதிர்மறையாகப் பார்க்கிறோம்.

ஆனால் இப்பாடலில் அவை:

ஒரே இயக்கத்தின் இரண்டு கட்டங்கள்.

தழைக்கிறது
↓
மலர்கிறது
↓
மாறுகிறது
↓
உதிர்கிறது.

இதனால்:

வளர்ச்சி என்பது நிலையாமையை வென்ற நிலை அல்ல.

மாறாக:

நிலையாமையின் ஒரு அழகிய கட்டம்.

இது மனித வாழ்க்கைக்கும் பொருந்துகிறது.

4. யோகப் பார்வை — மாற்றத்தைப் பார்க்கும் கண் உருவாக வேண்டும்

சாதாரண பார்வை:

“அழகான மலர்.”

யோகப் பார்வை:

“இந்த அழகு இப்போது இருக்கிறது; இது மாறும்.”

ஆனால் யோகி:

அதனால் அழகை மறுப்பதில்லை.

அவர்:

அதன் நிலையாமையை உணர்ந்தபடியே அனுபவிக்கிறார்.

இதுவே:

பற்றில்லாத அனுபவம்.

அழகு இருக்கட்டும்.

ஆனால்:

“இது என்றும் இப்படியே இருக்க வேண்டும்”

என்ற பிடிப்பு குறைய வேண்டும்.

5. “இழைக்கின்றது எல்லாம் இறக்கின்ற” — உருவாக்கம் உடனே மாற்றத்தின் கீழ்

பாடலின் இரண்டாம் அடியில்:

உருவாகின்ற அனைத்தும்
மாறுகின்றன.

இதிலிருந்து:

உலகம் பொய்யானது

என்று உடனே முடிவு செய்யக்கூடாது.

திருமூலர் சொல்லுவது:

உலக வடிவங்கள் நிலையற்றவை.

அதாவது:

நிலையற்றது ≠ இல்லாதது.

மாறுவது ≠ அர்த்தமற்றது.

இந்த வேறுபாடு மிகவும் முக்கியம்.

6. சைவசித்தாந்தப் பார்வை — மாயை என்பது வெறும் மாயத்தோற்றம் அல்ல

சைவசித்தாந்தத்தில்:

மாயை

என்பது:

இல்லாத ஒன்றின் பொய்த்தோற்றம் மட்டும் அல்ல.

உடல், உலகம், கருவிகள்:

அனுபவத்திற்கு உண்மையான நிலைகளில் செயல்படுகின்றன.

ஆனால்:

அவை நித்திய சுயாதாரமல்ல.

எனவே இப்பாடலின் இயற்கை உருவகம்:

உலகை மறுக்கச் சொல்லவில்லை.

மாறாக:

உலக வடிவங்களின் வரம்பை அறிந்து, அவற்றை இறுதி ஆதாரமாகப் பற்றாதே

என்று கற்பிக்கிறது.

7. “கண்டும்” — சான்று இல்லாததால் அறியாமை அல்ல

மனிதனின் பிரச்சினை:

சான்றுகள் இல்லை

என்பது அல்ல.

அவன்:

மலர் வாடுவதைப் பார்க்கிறான்.

மரம் உதிர்வதைப் பார்க்கிறான்.

உடல் முதிர்வதைப் பார்க்கிறான்.

பிறப்பு–மரணம் நிகழ்வதைப் பார்க்கிறான்.

ஆனால்:

அவை தன்னையும் பற்றிய உண்மை என்று ஏற்காமல் இருக்கலாம்.

இதுதான்:

கண்டும்

என்ற சொல்லின் ஆன்மிகச் சுமை.

8. 178-இன் “கண்டும் தேறார்” இங்கு மீண்டும் ஆழமடைகிறது

178:

சூரியன் மறைகிறது — கண்டும் தேறார்.

186:

சந்திரன் தேய்கிறது — கண்டு நினைக்கிலர்.

188:

தளிர், மலர் அனைத்தும் அழிகின்றன — கண்டும்...

இதனால் திருமூலர் தொடர்ந்து:

இயற்கையே ஆசான்

என்று காட்டுகிறார்.

ஆனால்:

இயற்கையின் பாடத்தை உள்மனத்திற்குள் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

9. பழைய உரை தரும் மிக முக்கியமான திருப்பம் — “அழைக்கின்ற போது”

இந்தப் பாடலை வெறும்:

“மரணம் எப்போது அழைக்கும் தெரியாது”

என்று வாசித்துவிட்டால் அதன் நுண்ணிய பழைய உரைமரபுச் செய்தி மறைந்து விடும்.

P01-ல் பார்த்தபடி பழைய உரை:

அழைப்பவர் ஞானாசிரியர்

என்று எடுத்துக்கொள்கிறது.

அதாவது:

வாழ்க்கையின் நிலையாமை பற்றி விழிப்பு எழும் போது,
குரு உண்மையை உணர்த்தி,
இறைவனது திருவடியை நாடுமாறு அழைக்கும் போது—

அந்த அழைப்பை:

உடனே ஏற்க வேண்டும்.

இங்கே பாடல்:

நிலையாமை → குரு → இறைசார்பு

என்ற ஆன்மிகப் பாதையைத் திறக்கிறது.

10. குருவின் பங்கு — நிலையாமையை பயமாக அல்ல, திசையாக மாற்றுதல்

மனிதன்:

மரணம் பற்றி நினைக்கலாம்.

அது:

பயம் தரலாம்.

மனச்சோர்வு தரலாம்.

உலகவெறுப்பு தரலாம்.

ஆனால் ஞானாசிரியரின் பங்கு:

அந்த உணர்வை சரியான திசைக்கு மாற்றுதல்.

அவர் சொல்லுவது:

“எல்லாம் அழிகிறது; ஆகவே எதுவும் அர்த்தமில்லை”

என்று அல்ல.

மாறாக:

“நிலையற்றதை அறிந்தாய்; இப்போது நிலையான இறைசார்பை நோக்கு.”

இதுவே குருவின் உபதேசப் பணி.

11. “பிழைப்பு” — மரணப் பிழை அல்ல; ஒத்திவைப்பின் பிழை

இப்பாடலில் மிகவும் ஆழமான சொல்:

பிழைப்பு.

பழைய உரையின் அடிப்படையில்:

ஞானாசிரியர் அழைக்கும் போது

உடனே ஏற்காமல்,

“பிறகு செய்வோம்”

என்று தள்ளுவது:

பிழை.

இதனால்:

இப்பாடலின் மறைந்த எதிரி:

ஒத்திவைப்பு.

12. ஆன்மிக உணர்வும் நிலையற்றதாகலாம்

இது இப்பாடலின் மிக நுண்ணிய உண்மை.

ஒரு தருணத்தில்:

மனம் மிகத் தெளிவாக இருக்கலாம்.

ஒரு மரணம்,
ஒரு நோய்,
ஒரு குரு உபதேசம்,
ஒரு நூல்,
ஒரு தியான அனுபவம்

மூலம்:

“வாழ்க்கையை மாற்ற வேண்டும்”

என்ற தீவிர உணர்வு எழலாம்.

ஆனால்:

அதைச் செயலில் மாற்றாமல் விட்டால்,

சில நாட்களில்:

அந்த உணர்வு மெலிந்து போகலாம்.

இதுதான் பழைய உரை கூறும்:

உணர்வு நிலையாமை

என்ற நுண்ணிய கோணம்.

13. நல்லுணர்வு வந்தால் அதையே சாதனையாக மாற்ற வேண்டும்

சாதகர்:

“எனக்கு ஒருநாள் தீவிரமாகச் சாதிக்க வேண்டும்”

என்று நினைப்பது போதாது.

அந்த நல்லுணர்வு வந்த தருணத்தில்:

நடைமுறை தொடங்க வேண்டும்.

ஜபம் தொடங்கு.

வழிபாட்டை ஒழுங்குபடுத்து.

கற்றலைத் தொடங்கு.

தவறான பழக்கத்தைத் திருத்து.

அதாவது:

உணர்வு → சங்கல்பம் → அனுஷ்டானம்.

14. யோகத்தின் நடைமுறை நெறி — விழிப்பு வந்தபோது மனதைத் திருப்பு

யோகத்தில்:

மனம் ஒரே நிலையில் நீடிப்பதில்லை.

அது:

எழுகிறது,
சிதறுகிறது,
மீண்டும் திரள்கிறது.

அதனால்:

தெளிவு கிடைக்கும் தருணத்தை அலட்சியம் செய்யக்கூடாது.

சாதகர்:

மனம் சுத்தமாக இருக்கும் தருணத்தில்

உயர்ந்த சங்கல்பத்தை உறுதிப்படுத்த வேண்டும்.

இதுவே இப்பாடலின் யோகப் பயன்பாடு.

15. “எம்பெருமான் அடி” — நிலையற்ற வடிவங்களிலிருந்து சிவசார்புக்கு

இயற்கை:

மாறுகிறது.

உடல்:

மாறுகிறது.

உணர்வு:

மாறுகிறது.

அப்போது பாடல் எங்கே நிறுத்துகிறது?

எம்பெருமான் அடி.

இதுவே மைய மாற்றம்:

மாறும் உலகில் இருந்து ஓடுதல் அல்ல;

மாறும் உலகில் வாழ்ந்தபடியே
மாறாத ஆதாரத்தை நோக்கிச் சார்தல்.

16. “திருவடி” — வெறும் உருவ வணக்கம் அல்ல

சைவ மரபில்:

இறைவனது திருவடி

என்பது:

சரணாகதி,
அருள் சார்பு,
இறைவனிடம் தன்னை அமைத்தல்

என்ற ஆழமான குறியீடு.

எனவே:

எம்பெருமான் அடி ஏத்துதல்

என்பது:

பாடல் பாடுவது மட்டும் அல்ல.

அது:

வாழ்க்கைத் திசையை சிவசார்பில் நிறுவுதல்.

17. சைவசித்தாந்தப் பார்வை — பசு தன்னால் மட்டும் பாசத்தைத் தாண்டாது

உயிருக்கு:

அறிவு உள்ளது.

ஆனால்:

ஆணவ மறைப்பு உள்ளது.

வினை:

அனுபவத் தொடரை உருவாக்குகிறது.

மாயை:

உடல்–கருவி–உலக அனுபவத்தை அளிக்கிறது.

இதனால்:

வெறும் இயற்கை மாற்றத்தைப் பார்ப்பதால் மட்டும் முழு விடுதலை வராது.

தேவை:

ஞானம்,
குரு உபதேசம்,
சிவஅருள்.

இங்கு ஞானாசிரியரின் அழைப்பு வருவது:

சைவசித்தாந்த ரீதியாக ஆழமான பொருத்தம் கொண்டது.

18. குரு அழைப்பு எதற்கு?

குரு:

தன்னை நோக்கி அழைப்பதற்காக அல்ல.

அவர்:

எம்பெருமான் அடி

நோக்கி அழைக்கிறார்.

இதுவே முக்கியமான குருபரம்பரை நெறி.

உண்மையான ஞானாசிரியரின் பணி:

சாதகரை தன்னிடம் கட்டுவது அல்ல;

இறைசார்பிற்குத் திருப்புவது.

19. ஆகமப் பார்வை — அழைப்பை அனுஷ்டானமாக்குதல்

குரு உபதேசம் கிடைத்த பின்:

“அறிந்துவிட்டேன்”

என்று நிற்கக் கூடாது.

ஆகம நெறி:

உபதேசம்
↓
நியமம்
↓
பூஜை
↓
ஜபம்
↓
சேவை
↓
இறைநினைவு.

அதாவது:

அழைப்பை ஒழுங்கான வாழ்வாக மாற்றுதல்.

20. தந்திரப் பார்வை — எழுந்த சக்தியை சிதற விடாதே

தந்திரப் பார்வையில்:

தீவிர ஆன்மிக உணர்வு

ஒரு சக்தி எழுச்சியாகக் காணப்படலாம்.

ஆனால்:

அந்த சக்தி திசைபெற வேண்டும்.

அது:

ஆசை,
உணர்ச்சி,
உலகப் பிரவேசம்

மூலம் மீண்டும் சிதறலாம்.

அல்லது:

மந்திரம்,
தியானம்,
உபாசனை,
குருநெறி

மூலம் ஒருங்குபடுத்தப்படலாம்.

இப்பாடலில் குறிப்பிட்ட சக்கரம் அல்லது நாடி அமைப்பு நேரடியாக இல்லை; எனவே அவற்றைத் திணிக்காமல்:

எழுந்த நல்லுணர்வைச் சாதனையாக மாற்றுதல்

என்பதே பாதுகாப்பான தந்திரப் பொருள்.

21. “அழைக்கின்ற போது” — உள் அழைப்பும் குரு அழைப்பும்

பழைய உரையில்:

ஞானாசிரியரின் அழைப்பு

முதன்மை.

ஆனால் அதன் ஆன்மிக உள்பொருளில்:

உள்ளத்தில் எழும் தர்ம உணர்வு,
சிவநினைவு,
சாதனை வேண்டுதல்

இவற்றையும்:

குரு உபதேசம் உயிரில் எதிரொலிக்கும் தருணங்கள்

என்று புரிந்துகொள்ளலாம்.

இது:

மூலச்சொற்பொருள் அல்ல;

P02-க்குரிய ஆன்மிக விரிவாக்கம்.

22. ஏன் “இப்போது” முக்கியம்?

ஒரு நற்சங்கல்பம்:

நாளைக்கு அதே தீவிரத்தில் இருக்குமா?

உறுதி இல்லை.

உடல்:

நாளைக்கு அதே நிலையில் இருக்குமா?

உறுதி இல்லை.

வாழ்நாள்:

நாளை இருக்குமா?

உறுதி இல்லை.

எனவே:

ஞான அழைப்பை ஏற்க வேண்டிய சரியான நேரம் — அது எழும் நேரம்.

23. 187 → 188 : “இப்போது செய்” என்பதன் இன்னும் ஆழமான வடிவம்

187:

இளமை கழியும் முன் ஏத்துங்கள்.

188:

ஏத்த வேண்டும் என்ற உணர்வே எழும்போது அதைப் பின்னர் என்று தள்ளாதீர்கள்.

இதனால்:

187:

காலத்தின் நிலையாமை.

188:

உணர்வின் நிலையாமை.

என்ற ஆழமடைதல்.

24. இளமை நிலையாமையிலிருந்து உயிர் நிலையாமைக்கு உள்ள பாலம்

187 வரை:

“உனக்கு இருக்கும் இளமை குறுகியது.”

188:

“உனக்கு இருக்கும் உயிர்வாழ்வு itself உறுதியானதல்ல.”

ஆனால் அதைவிட ஆழமாக:

“உனக்குள் எழும் நல்லுணர்வும் நிரந்தரமாக இருக்காது.”

இதனால் மூன்று நிலையாமைகள்:

உடல் பருவம்
உயிர்வாழ் காலம்
மன உணர்வு

என்று விரிகின்றன.

25. மலர் உவமை மற்றும் சாதகரின் மனம்

தளிர்:

தோன்றுகிறது.

மலர்:

மலர்கிறது.

பின்னர்:

வாடுகிறது.

அதேபோல் ஆன்மிக உணர்வு:

எழுகிறது.

தீவிரமாகிறது.

செயலில் மாற்றப்படாவிட்டால் மெலிகிறது.

இதனால் பழைய உரையாசிரியரின் வாசிப்பு:

வெறும் அழகிய உவமை அல்ல;

மிகத் துல்லியமான ஆன்மிக உளவியல்.

26. “பின்னர்” என்ற உளவியல்

மனிதன்:

உண்மையைப் புரிந்துகொண்ட உடனேயே பழைய பழக்கத்திற்குத் திரும்பலாம்.

அப்போது மனம் கூறும்:

“இப்போது வேண்டாம்.”

“சிறிது காலம் கழித்து.”

“பொறுப்புகள் முடிந்த பின்.”

இதுவே:

நல்லுணர்வை மெதுவாகக் கொல்லும் ஒத்திவைப்பு.

188-ன் பழைய உரை இதனை:

பிழைப்பு

என்று சுட்டுகிறது.

27. நிலையாமை அறிவின் சரியான விளைவு

நிலையாமையை உணர்ந்தால்:

உலகவெறுப்பு வர வேண்டியதில்லை.

மாறாக:

முன்னுரிமை தெளிய வேண்டும்.

அன்பு உண்மையடைய வேண்டும்.

சாதனை ஆழ வேண்டும்.

குருவழி உறுதியாக வேண்டும்.

இறைசார்பு வளர வேண்டும்.

அதுவே:

நிலையாமை ஞானத்தின் ஆரோக்கியமான விளைவு.

28. இப்பாடலின் மூன்று குருக்கள்

இப்பாடலை ஆழமாகப் பார்த்தால் மூன்று உபதேச நிலைகள் தெரிகின்றன.

இயற்கை

தளிரும் மலரும் மாறுகின்றன.

ஞானாசிரியர்

அந்த உண்மையை விளக்கி அழைக்கிறார்.

இறைவன்

இறுதிச் சார்பாக திருவடியில் நிற்கிறான்.

இதனால்:

இயற்கைச் சாட்சி → குரு விளக்கம் → சிவசார்பு

என்ற அழகான ஆன்மிக அமைப்பு உருவாகிறது.

29. “கண்டு” மட்டும் போதாததற்கு இதுவே காரணம்

இயற்கையை:

அனைவரும் பார்க்கிறார்கள்.

ஆனால்:

அனைவரும் ஞானம் பெறுவதில்லை.

ஏன்?

காட்சி:

விளக்கப்பட வேண்டும்.

விளக்கம்:

மனனம் செய்யப்பட வேண்டும்.

மனனம்:

அனுஷ்டானமாக வேண்டும்.

இதனால்:

காட்சி → குரு → ஞானம் → சாதனை

என்ற நெறி உருவாகிறது.

30. சைவப் பாதையில் இதன் பொருள்

சைவ வழியில்:

நிலையாமையை உணர்தல்

முதல் விழிப்பு.

அடுத்து:

பாசத்தின் இயல்பை உணர்தல்.

அடுத்து:

பதி சார்பு.

அடுத்து:

குரு உபதேசம் மற்றும் அருள்.

188 இவற்றை முழு தத்துவச் சொல்லாக்கமாக விவரிக்கவில்லை.

ஆனால் அதன் உள் இயக்கம்:

நிலையாமை → குரு அழைப்பு → எம்பெருமான் திருவடி

என்று அமைந்துள்ளது.

31. உயிர் நிலையாமையின் நோக்கம் மரணத்தை நினைவூட்டுவது மட்டும் அல்ல

இந்த அதிகாரத்தை:

மரணத்தைக் குறித்து தொடர்ந்து பயப்படச் செய்யும் பகுதி

என்று வாசிக்கக்கூடாது.

அதன் நோக்கம்:

உயிருடன் இருக்கும் நேரத்தின் மதிப்பை உணர்த்துதல்.

மேலும் இப்பாடலின் பழைய உரைப்படி:

கிடைத்த நல்லுணர்வின் மதிப்பையும் உணர்த்துதல்.

32. சாதகருக்கான மையக் கேள்வி

188 நமக்குக் கேட்க வைக்கும் மிக முக்கியமான கேள்வி:

என்னை உயர்ந்த திசைக்கு அழைக்கும் உணர்வு எழும் போது நான் உடனே பதிலளிக்கிறேனா, அல்லது “பின்னர்” என்று தள்ளுகிறேனா?

இந்தக் கேள்வியே:

பாடலின் சாதனை இதயம்.

33. 188-ன் இரண்டு நிலையாமைகள்

வெளிப்புற நிலையாமை

தளிர், மலர், உருவம் மாறுகின்றன.

உள்நிலை நிலையாமை

எழும் நல்லுணர்வும் நிலைக்காமல் போகலாம்.

இதனால்:

வெளியில் மாற்றம்; உள்ளிலும் மாற்றம்.

சாதனை:

இதன் நடுவே நிலையான திசையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறது.

34. நிலையான திசை எது?

பாடல் தானே பதில் தருகிறது:

எம்பெருமான் அடி.

அதாவது:

மாறும் அனுபவங்களுக்குள்

மாறாத இறைசார்பை வளர்த்தல்.

உடல் மாறட்டும்.

வாழ்நிலை மாறட்டும்.

மனநிலை மாறட்டும்.

ஆனால்:

சிவநோக்கு ஆழட்டும்.

35. 178–188 வரை பெரிய ஆன்மிக இயக்கம்

178

காலம் நகர்வதை உணர்.

179

காலம் தானாக ஞானமல்ல.

180

இளமை ஆற்றல் தேய்கிறது.

181

உலக அங்கீகாரம் மாறுகிறது.

182

சிவனை விரும்பு.

183

சிவனை நினை.

184

பொறிகளை ஒழுங்குபடுத்து.

185

வாழ்க்கைக் கதியை ஆராய்.

186

திகைப்பின் வேரை அறி.

187

இளமை இருக்கும்போதே இறைவனை ஏத்து.

188

ஞான அழைப்பு எழும் போதே அதைச் சாதனையாக மாற்று; ஒத்திவைக்காதே.

இதனால்:

கால விழிப்பு → சிவவிருப்பு → நினைவு → ஒழுக்கம் → கதி → திகைப்பு நீக்கம் → செயல் → உடனடி குருவழிப் பதில்

என்ற ஆழமான முன்னேற்றம் உருவாகிறது.

ஒருங்கிணைந்த ஞானம்

188-ஆம் பாடலில் திருமூலர் தளிரையும் மலரையும் கொண்டு:

தோன்றிய வடிவம் நிலைக்காது

என்பதை முதலில் காட்டுகிறார்.

ஆனால் அவர் அங்கே நிற்கவில்லை.

பழைய உரைமரபின் வாசிப்பின்படி:

அந்த நிலையாமை உண்மையை ஞானாசிரியர் உணர்த்தி, எம்பெருமானது திருவடியை நாட அழைக்கும் போது

மனிதன்:

“பின்னர்”

என்று தள்ளக்கூடாது.

ஏனெனில்:

உலக வடிவம் நிலையற்றது.

உடல்வாழ்வு நிலையற்றது.

எழுந்த நல்லுணர்வும் நிலையற்றதாகலாம்.

எனவே:

விழிப்பு எழும் தருணமே சாதனைத் தருணம்.

ஞானச் சூத்திரம்

தளிர் தோன்றுகிறது
↓
மலர் மலர்கிறது
↓
உருவம் மாறுகிறது
↓
அழிவு நிகழ்கிறது
↓
மனிதன் காண்கிறான்
↓
ஞானாசிரியர் உண்மையை உணர்த்துகிறார்
↓
எம்பெருமான் திருவடியை அழைக்கிறார்
↓
உடனே ஏற்க வேண்டிய தருணம்
↓
ஒத்திவைத்தல் = பிழைப்பு

சாதகரின் சரியான இயக்கம்:

காட்சி
↓
குரு உபதேசம்
↓
உள்ளுணர்வு
↓
உடனடி சங்கல்பம்
↓
அனுஷ்டானம்
↓
சிவசார்பு

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

188-ல் திருமூலர் தளிரும் மலரும் தோன்றி, வளர்ந்து, மாறி, அழிவதை இயற்கைச் சாட்சியாக நிறுத்துகிறார். ஆனால் பாடலின் ஆழமான ஆன்மிகத் திருப்பம் அழைக்கின்ற போது என்பதில் உள்ளது. பழைய உரைமரபின்படி அழைப்பவர் ஞானாசிரியர்; நிலையாமையின் உண்மையை உணர்த்தி எம்பெருமானது திருவடியை நாடுமாறு அவர் அழைக்கிறார். அத்தகைய ஞான அழைப்பு எழும் போது “பின்னர் முயல்வோம்” என்று தள்ளுவது தான் பிழைப்பு. ஆகவே இப்பாடல் உயிர்வாழ்வு நிலையற்றது என்பதை மட்டும் கூறவில்லை; நிலையாமையை உணர்ந்த நல்லுணர்வே கூட நிலைத்திருக்காது என்பதால், விழிப்பு எழும் தருணத்தையே குருவழி அனுஷ்டானமாகவும் சிவசார்பாகவும் மாற்ற வேண்டும் என்று கற்பிக்கிறது. மாறும் உலகைக் கண்டு அஞ்சுவது சாதனை அல்ல; அதன் நிலையாமையை உணர்ந்து, எழுந்த ஞான அழைப்பிற்கு உடனே பதிலளித்து, எம்பெருமானது திருவடியை நிலையான சார்பாக ஏற்றுக்கொள்வதே இப்பாடலின் யோக ஆகம தந்திர உபதேசம்.

பாடல் 188 — தர்க்கக் கட்டமைப்பு

இயற்கையின் நிலையாமையிலிருந்து குருவின் அழைப்பை உடனே ஏற்கும் நிலைக்கு

தழைக்கின்ற செந்தளிர்த் தண்மலர்க் கொம்பில்
இழைக்கின்ற தெல்லா மிறக்கின்ற கண்டும்
பிழைப்பின்றி யெம்பெரு மானடி யேத்தார்
அழைக்கின்ற போதறி யாரவர் தாமே. (188)

188-ஆம் பாடலின் மையத் தர்க்கம்:

தோன்றியது மாறுகிறது → மனிதன் அதை காண்கிறான் → ஆனால் அதன் நிலையாமை நியதியை ஆழமாக உணரவில்லை → ஞானாசிரியர் இறைநோக்காக அழைக்கிறார் → அந்த அழைப்பை உடனே ஏற்காமல் ஒத்திவைப்பது பிழை → ஆகவே நிலையாமை உணர்வு எழும் தருணமே சாதனைத் தருணம்.

இதுவே இப்பாடலின் முழு தர்க்கச் சங்கிலி.

1. 187 → 188 : “இப்போது செய்” என்பதிலிருந்து “அழைப்பு வந்தபோதே செய்” என்பதற்கு

187 கூறியது:

இளமை கழியும் முன்பே இறைவனை ஏத்துங்கள்.

188 அதை இன்னும் நுண்ணிய நிலையில் எடுத்துச் செல்கிறது:

ஞான உணர்வு எழும் தருணத்தையே தவறவிடாதீர்கள்.

அதாவது:

187:

காலத்தை ஒத்திவைக்காதே.

188:

விழிப்புணர்வையே ஒத்திவைக்காதே.

இதனால்:

கால ஒத்திவைப்பு → ஆன்மிக ஒத்திவைப்பு

என்ற ஆழமடைதல் ஏற்படுகிறது.

2. முதல் அடி — வாழ்க்கையின் அழகை முதலில் நிறுவுகிறது

தழைக்கின்ற செந்தளிர்த் தண்மலர்க் கொம்பில்

திருமூலர் இங்கு:

அழிவு

என்று தொடங்கவில்லை.

அவர் முதலில்:

செந்தளிர்,
தண் மலர்,
தழைப்பு

என்ற செழுமையான காட்சியை உருவாக்குகிறார்.

இதன் தர்க்கப் பணி:

நிலையாமை அழிவில் மட்டும் இல்லை; வளர்ச்சியிலேயே தொடங்குகிறது.

3. ஏன் முதலில் “தழைக்கின்ற” என்று சொல்கிறார்?

ஏனெனில் மனிதனின் ஒரு மறைமுக நம்பிக்கை:

வளர்கிற ஒன்று நிலைக்கும்.

அழகான ஒன்று காப்பாற்றப்படும்.

இளமையான ஒன்று இன்னும் நீடிக்கும்.

திருமூலர் இதை உடைக்க:

முழு செழிப்பிலேயே நிலையாமையின் விதை இருக்கிறது

என்று காட்டுகிறார்.

இதனால்:

வளர்ச்சி ≠ நிலைத்தன்மை.

4. இரண்டாம் அடி — முழு காட்சியை நிலையாமை நியதியாக மாற்றுகிறது

இழைக்கின்ற தெல்லாம் இறக்கின்ற கண்டும்

முதல் அடியில்:

தோற்றம்.

இரண்டாம் அடியில்:

அதன் முடிவு.

அதனால்:

தோற்றம் → மாற்றம் → அழிவு

என்ற இயற்கைச் சுற்று முழுமை பெறுகிறது.

5. “எல்லாம்” — பாடலின் பரப்பை விரிக்கிறது

திருமூலர்:

ஒரு மலர்

என்று சொல்லவில்லை.

எல்லாம்

என்று சொல்கிறார்.

இதனால்:

இந்த நிலையாமை தனிப்பட்ட சம்பவம் அல்ல;

தோன்றும் வடிவங்களின் பொதுநியதி

என்று தர்க்கம் விரிகிறது.

6. “கண்டும்” — வெளிச்சான்று ஏற்கனவே உள்ளது

மனிதன்:

உண்மையைத் தேடி எங்கோ செல்ல வேண்டியதில்லை.

அவன் முன்னிலேயே:

தளிர் வளர்கிறது,
மலர் மலர்கிறது,
மலர் வாடுகிறது.

அதனால்:

பிரச்சினை சான்று இல்லாமை அல்ல.

சான்றிலிருந்து ஞான முடிவுக்கு வராமை.

7. 178, 186, 188 — “கண்டும்” என்ற மீளும் தர்க்கம்

178:

சூரியனை கண்டும் தேறார்.

186:

சந்திரனை கண்டு நினைக்கிலர்.

188:

தளிர்–மலர் அழிவைக் கண்டும்...

இதனால்:

இயற்கை தொடர்ந்து ஒரே பாடம் கற்பிக்கிறது.

மாறுவது:

சான்று மட்டும்.

மாறாதது:

மனிதனின் அறியாமை.

8. முதல் இரண்டு அடிகளின் தர்க்க முடிவு

முதல் இரண்டு அடிகள் மட்டும் பார்த்தால்:

தோன்றும் அழகு நிலையானது அல்ல.

இது ஒரு நிலையாமை உபதேசமாக முடிந்திருக்கலாம்.

ஆனால் பாடல் அங்கே முடிவதில்லை.

மூன்றாம்–நான்காம் அடிகள்:

“இந்த உண்மையை அறிந்த பிறகு மனிதன் என்ன செய்ய வேண்டும்?”

என்ற கேள்விக்கு நகர்கின்றன.

9. மூன்றாம் அடி — இயற்கையிலிருந்து இறைசார்புக்கு திடீர் திருப்பம்

பிழைப்பின்றி எம்பெருமான் அடி ஏத்தார்

இதுவரை:

செடி, தளிர், மலர்.

இப்போது:

எம்பெருமான் திருவடி.

இதனால்:

நிலையாமை அறிவு → இறைசார்பு

என்ற முக்கிய மாற்றம் உருவாகிறது.

10. ஏன் நேரடியாக “எம்பெருமான் அடி”?

பாடலின் தர்க்கம்:

அனைத்தும் நிலையற்றது
↓
ஆகவே எதுவும் அர்த்தமற்றது

என்று செல்லவில்லை.

மாறாக:

அனைத்தும் நிலையற்றது
↓
ஆகவே நிலையான சார்பை நாடு.

இதனால்:

நிலையாமை
→
வெறுமை

அல்ல.

நிலையாமை
→
சார்பு திருத்தம்.

11. “பிழைப்பு” — தர்க்கத்தின் மனிதத் தவறு

P01-ல் பார்த்தபடி:

பிழைப்பு

இங்கு:

வாழ்வாதாரம்

அல்ல.

அது:

பிழை, வழு.

பழைய உரைமரபின் அடிப்படையில்:

ஞான அழைப்பு வந்தபோது உடனே ஏற்காமல் ஒத்திவைப்பதே பிழை.

இதனால்:

நிலையாமையை அறியாமை
மட்டுமல்ல,

அறிந்தபின்பும் செயல் செய்யாதிருப்பது

மேலும் பெரிய பிழையாகிறது.

12. நான்காம் அடி — “அழைக்கின்ற போது” தர்க்கத்தின் உச்சம்

அழைக்கின்ற போது அறியார் அவர் தாமே

இதில்தான் பாடலின் ஆழமான இயக்கம் முழுமை பெறுகிறது.

பழைய உரைமரபின் வாசிப்பில்:

ஞானாசிரியர் அழைக்கிறார்.

எங்கே?

எம்பெருமான் திருவடிக்கே.

இதனால்:

இயற்கைச் சாட்சி → குரு விளக்கம் → இறைசார்பு

என்ற மூன்று படிகள் உருவாகின்றன.

13. இயற்கை மட்டும் ஏன் போதவில்லை?

இயற்கை:

சான்றைக் காட்டுகிறது.

ஆனால்:

அந்தச் சான்றின் ஆன்மிகப் பொருளைத் திருத்தமாகப் புரிந்துகொள்ள மனிதனுக்கு வழிகாட்டல் தேவைப்படலாம்.

அதனால்:

குரு.

இதுவே:

காட்சி → விளக்கம் → திசை

என்ற தர்க்கம்.

14. குருவின் பங்கு — மரணத்தை நினைவூட்டுவது அல்ல, திசை கொடுப்பது

ஞானாசிரியர்:

“எல்லாம் அழிகிறது”

என்று மட்டும் கூறுவதில்லை.

அவர்:

“எம்பெருமான் அடி ஏத்து”

என்று திசை தருகிறார்.

இதனால்:

குரு

பயத்தை அதிகரிப்பவர் அல்ல.

குரு

நிலையாமை அறிவை இறைசார்பாக மாற்றுபவர்.

15. “அழைப்பு” தர்க்க ரீதியாக ஏன் அவசியம்?

மனிதன்:

உண்மையை புரிந்துகொள்ளலாம்.

ஆனால்:

பழைய பழக்கம் தொடரலாம்.

எனவே:

அறிவு மட்டும் போதாது.

ஒரு:

அழைப்பு,
தீர்மானம்,
செயல் தொடக்கம்

தேவை.

அந்த இடத்தையே:

அழைக்கின்ற போது

குறிக்கிறது.

16. “அப்போது” என்பதே மிக முக்கியம்

பாடல்:

“அழைத்த பிறகு ஒருநாள் ஏற்று”

என்று சொல்லவில்லை.

அழைக்கின்ற போது

என்று சொல்கிறது.

இதனால்:

விழிப்பு எழும் தருணமும்
செயலாக்க வேண்டிய தருணமும்

ஒன்றாக இணைக்கப்படுகின்றன.

17. 187-ன் “எய்திய நாளில்” ↔ 188-ன் “அழைக்கின்ற போது”

187:

கிடைத்த நாள்.

188:

கிடைத்த தருணம்.

இதனால்:

நாள் → போது

என்ற காலச்சுருக்கம் வருகிறது.

முன்பு:

“வாழ்நாளை ஒத்திவைக்காதே.”

இப்போது:

“விழிப்புத் தருணத்தையே ஒத்திவைக்காதே.”

18. “பின்னர்” என்ற சொல்லில்லாதபோதும் அதன் முழு நிழல்

பாடலில்:

பின்னர்

என்ற சொல் இல்லை.

ஆனால் பழைய உரையின் மைய விளக்கம்:

“பிறகு முயல்வோம்”

என்று தள்ளுதல்.

இதனால் பாடலின் மறைந்த எதிரி:

ஒத்திவைப்பு.

இந்த ஒத்திவைப்பு:

காலத்தை மட்டுமல்ல;

ஆன்மிக உணர்வையும் வீணாக்குகிறது.

19. வெளிப்புற நிலையாமை → உள்நிலை நிலையாமை

தளிர்:

மாறுகிறது.

மலர்:

மாறுகிறது.

உடல்:

மாறுகிறது.

ஆனால் பாடலின் ஆழமான திருப்பம்:

நல்லுணர்வும் மாறலாம்.

அதனால்:

உலக வடிவங்களின் நிலையாமை → மன உணர்வின் நிலையாமை

என்ற தர்க்க விரிவு வருகிறது.

20. எழுந்த நல்லுணர்வு ஏன் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்?

ஒரு தருணத்தில்:

இறைநினைவு வலுவாக இருக்கலாம்.

சாதனை செய்ய வேண்டும் என்ற தீவிரம் வரலாம்.

குரு உபதேசம் மனதைத் தொடலாம்.

ஆனால்:

செயல் தொடங்காவிட்டால்

அந்த தீவிரம் மெலியலாம்.

இதனால்:

விழிப்பு → உடனடி அனுஷ்டானம்

என்றது பாடலின் நடைமுறைத் தர்க்கம்.

21. “செந்தளிர்” மற்றும் “ஞான உணர்வு” இடையிலான உரைநுட்ப பாலம்

பழைய உரைமரபின் விரிவில்:

தளிர் புதிதாகத் தோன்றுவது போல

நல்லுணர்வும் உயிரில் தோன்றலாம்.

அது:

பேணப்பட்டால் மலரும்.

பேணப்படாவிட்டால்:

வாடலாம்.

இது நேரடிச் சொற்பொருள் அல்ல.

ஆனால்:

பாடலின் உள்மனப் பொருளை விளக்கும் உரைநுட்ப விரிவாக்கம்.

22. 188-ன் நான்கு அடிகளின் தர்க்கப் பணி

முதல் அடி — தோற்றம்

அழகான வளர்ச்சி.

இரண்டாம் அடி — நிலையாமை

உருவான அனைத்தும் மாறுகின்றன.

மூன்றாம் அடி — சரியான திசை

எம்பெருமான் திருவடி.

நான்காம் அடி — தீர்மான தருணம்

அழைப்பு வந்தபோது உடனே அறிந்து ஏற்க வேண்டும்.

இதனால்:

தோற்றம் → அழிவு → சார்பு → பதில்

என்ற முழுமையான தர்க்க அமைப்பு உருவாகிறது.

23. “கண்டும்” ↔ “அறியார்” — பாடலின் பெரிய எதிரமைவு

இரண்டாம் அடி:

கண்டும்.

நான்காம் அடி:

அறியார்.

இதனால்:

பார்வை இருக்கிறது; புரிதல் இல்லை.

இதே திருமூலரின் நிலையாமைப் பாடல்களில் தொடர்ந்து வரும் மனிதப் பிரச்சினை.

24. “இறக்கின்ற” ↔ “அடி ஏத்துதல்”

ஒருபுறம்:

உருவங்கள் இறக்கின்றன.

மற்றொரு புறம்:

இறைவனது திருவடி.

இதனால்:

மாறுவது ↔ சாரவேண்டியது

என்ற எதிரமைவு.

திருமூலர்:

அழியும் உலகை வெறுக்கச் சொல்லவில்லை.

அதை:

இறுதி சார்பாகக் கொள்ளாதே

என்று கூறுகிறார்.

25. 187–188 : இரண்டு கட்டளைகளின் தொடர்ச்சி

187:

ஏத்துமின்.

188:

அழைக்கின்ற போது அறி.

இதனால்:

187 — செயல்.

188 — செயலுக்கான தருண விழிப்பு.

அதாவது:

என்ன செய்ய வேண்டும்?
→ ஏத்து.

எப்போது செய்ய வேண்டும்?
→ அழைப்பு எழும் போதே.

26. உயிர் நிலையாமை அதிகாரத்தின் முதல் தர்க்கப் பணி

இளமை நிலையாமை அதிகாரம் முடிந்த பின் உடனடியாக:

“மரணம் வரும்”

என்று கடுமையான பயச் செய்தியுடன் திருமூலர் தொடங்கவில்லை.

அவர்:

இயற்கையின் மென்மையான தளிர்–மலர் உருவகத்திலிருந்து தொடங்குகிறார்.

பின்னர்:

குருவின் அழைப்பை முன்வைக்கிறார்.

இதனால் புதிய அதிகாரத்தின் முதல் பாடலே:

நிலையாமை → விழிப்பு → குரு → இறைசார்பு

என்ற கட்டமைப்பை அமைக்கிறது.

27. 178 → 188 : இயற்கை குருவாகத் தொடர்ந்து நிற்கிறது

178:

சூரியன்.

186:

சந்திரன்.

188:

தளிர் மற்றும் மலர்.

மூன்றும்:

இயற்கையின் வேறு முகங்கள்.

ஆனால் ஒரே உபதேசம்:

வடிவம் நிலைக்காது.

28. ஆனால் 188-ல் புதிதாக என்ன வருகிறது?

முன்பே:

இயற்கைச் சாட்சி இருந்தது.

புதியது:

ஞானாசிரியரின் அழைப்பு.

இதனால்:

இயற்கை → ஞானம்

என்ற பாலத்தில்:

குரு

தெளிவாக நுழைகிறார்.

29. குரு → சிவன் என்ற திசை

பாடலில் பழைய உரைமரபின் அடிப்படையில்:

குரு அழைக்கிறார்.

ஆனால்:

தன்னிடம் அல்ல.

அவர் அழைப்பது:

எம்பெருமான் அடி.

இதனால் சரியான குரு தர்க்கம்:

குரு
↓
சிவன்.

அல்லாமல்:

குரு
↓
தனிப்பட்ட பற்றாக்கம்

என்பதல்ல.

30. 188-ன் காரண–விளைவு அமைப்பு

உருவங்கள் தோன்றுகின்றன
↓
அவை நிலைக்காமல் மாறுகின்றன
↓
மனிதன் அதை காண்கிறான்
↓
ஆனால் ஆழமாக உணரவில்லை
↓
ஞானாசிரியர் விளக்குகிறார்
↓
இறைநோக்காக அழைக்கிறார்
↓
உடனே ஏற்க வேண்டிய தருணம்
↓
ஒத்திவைத்தால் பிழை.

இதுவே பாடலின் முதன்மை தர்க்கப் பாதை.

31. சாதகரின் எதிர் பாதை

சாதகர் செய்ய வேண்டியது:

காணுதல்
↓
மனனம்
↓
நிலையாமை உணர்வு
↓
குரு உபதேசம்
↓
சங்கல்பம்
↓
உடனடி அனுஷ்டானம்
↓
சிவசார்பு.

இதுவே:

பாடலின் மறைமுக சாதனை வரைபடம்.

32. 188-ன் ஆழமான தர்க்க முடிவு

இப்பாடலில்:

மரணம் எப்போது வரும்?

என்பதே இறுதி கேள்வி அல்ல.

அதைவிட ஆழமான கேள்வி:

ஞானம் அழைக்கும் போது நான் பதிலளிக்கிறேனா?

ஏனெனில்:

மரணம் நிலையற்றதின் எல்லை.

ஆனால்:

ஆன்மிக ஒத்திவைப்பு வாழ்க்கையிலேயே தொடங்கும் பிழை.

33. முழுத் தர்க்க வரைபடம்

தளிர்
↓
மலர்
↓
தழைப்பு
↓
மாற்றம்
↓
அழிவு
↓
இயற்கைச் சாட்சி
↓
மனிதன் காண்கிறான்
↓
ஆனால் அறியவில்லை
↓
ஞானாசிரியர் அழைக்கிறார்
↓
எம்பெருமான் திருவடி
↓
உடனடி பதில் தேவை
↓
ஒத்திவைப்பு = பிழை

34. 187 → 188 தர்க்கப் பாலம்

187:
கிடைத்த நாளை இறைநோக்காக மாற்று.

188:
அந்த இறைநோக்கு எழும் தருணத்தையே தள்ளிப் போடாதே.

இதனால்:

கால வாய்ப்பு → ஞான வாய்ப்பு

என்ற முன்னேற்றம்.

187:

நாளின் மதிப்பு.

188:

தருணத்தின் மதிப்பு.

35. புதிய அதிகாரத்தின் தர்க்க இடம்

188 புதிய அதிகாரத்தின் தொடக்கத்தில் ஒரு அடிப்படை நெறியை நிறுவுகிறது:

உயிருடன் இருப்பது மட்டுமே போதாது.

உயிருள்ள காலத்தில் விழிப்பு எழும்போது அதற்குப் பதில் தர வேண்டும்.

இதனால்:

உயிர் நிலையாமை → சாதனை அவசரம்

என்ற முதல் தர்க்க அடித்தளம் உருவாகிறது.

தர்க்க இடம்

188-ஆம் பாடல் இளமை நிலையாமையிலிருந்து உயிர் நிலையாமைக்குச் செல்லும் முக்கியப் பாலமாக நிற்கிறது. செந்தளிர், மலர் போன்ற அழகிய உருவங்கள் தோன்றி வளர்ந்தாலும் அவை தோன்றிய நிலையிலேயே நிலைக்காமல் மாறி அழிவதை முதலில் இயற்கைச் சாட்சியாகக் காட்டுகிறது. ஆனால் பாடலின் நோக்கம் “எல்லாம் அழிகிறது” என்று முடிவதல்ல. பழைய உரைமரபின் அடிப்படையில் ஞானாசிரியர் இந்த நிலையாமை உண்மையை உணர்த்தி எம்பெருமான் அடி நோக்கி அழைக்கிறார்; அந்த அழைப்பை உடனே ஏற்காமல் “பின்னர்” என்று தள்ளுவது தான் பிழைப்பு. இதனால் 188 வெளிப்புற வடிவங்களின் நிலையாமையை உள்நிலை ஆன்மிக வாய்ப்பின் நிலையாமையோடு இணைக்கிறது. 187 “கிடைத்த நாளை வீணாக்காதே” என்றது; 188 “கிடைத்த ஞானத் தருணத்தையே வீணாக்காதே” என்று இன்னும் ஆழமாகிறது.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி

188-ன் தர்க்கம்: தளிரும் மலரும் மாறுகின்றன; மனிதன் அதை காண்கிறான்; ஆனால் நிலையாமை உண்மையைத் தன் வாழ்வின் தீர்மானமாக மாற்றுவதில்லை. அதனால் ஞானாசிரியரின் அழைப்பு அவசியமாகிறது. அந்த அழைப்பு எம்பெருமான் அடி நோக்கியது; அதை “பின்னர்” என்று தள்ளுவதுதான் பிழை. ஆகவே இப்பாடலின் மையம் “அனைத்தும் அழிகிறது” என்பதில் அல்ல — “நிலையாமையை உணர்ந்த தருணமே இறைநோக்காகத் திரும்ப வேண்டிய தருணம்” என்பதில் உள்ளது.

பாடல் 188 — சாதனை வாழ்வியல்

நல்லுணர்வு எழும் தருணத்தையே சாதனையாக மாற்றுதல்

தழைக்கின்ற செந்தளிர்த் தண்மலர்க் கொம்பில்
இழைக்கின்ற தெல்லா மிறக்கின்ற கண்டும்
பிழைப்பின்றி யெம்பெரு மானடி யேத்தார்
அழைக்கின்ற போதறி யாரவர் தாமே. (188)

188-ஆம் பாடலின் சாதனை வாழ்வியல், வெறும் “எல்லாம் நிலையற்றது” என்ற சிந்தனையில் நின்றுவிடுவதில்லை. அது இன்னும் நேரடியாகக் கேட்கிறது:

உண்மை உன்னைத் தொடும் தருணத்தில் நீ என்ன செய்கிறாய்?

பழைய உரைமரபின் அடிப்படையில் அழைக்கின்ற போது என்பது ஞானாசிரியரின் அழைப்பைச் சுட்டுகிறது. ஆகவே இப்பாடலின் நடைமுறை மையம்:

குருவின் உபதேசம் மனதில் உண்மையாகப் பதியும் தருணத்தை “பின்னர்” என்று தள்ளாதே; அந்த விழிப்பை உடனே சாதனையாக மாற்று.

1. இயற்கையைப் பார்க்கும் பழக்கத்தை ஞானமாக மாற்று

தளிர்:

தோன்றுகிறது.

மலர்:

மலர்கிறது.

பின்னர்:

வாடுகிறது.

இந்த மாற்றத்தை நாம் தினமும் காண்கிறோம்.

ஆனால் சாதகர் கேட்க வேண்டியது:

“இதிலிருந்து என் வாழ்க்கைக்கான பாடம் என்ன?”

இயற்கையை ரசிப்பது மட்டும் போதாது.

அதை:

சுயவிசாரணைக்கான கண்ணாடியாகவும் காண வேண்டும்.

2. நிலையாமையை நினைப்பது மனச்சோர்விற்காக அல்ல

“எல்லாம் ஒருநாள் அழியும்” என்ற எண்ணம் தவறாகப் பயன்படுத்தப்பட்டால்:

மனச்சோர்வு,
வாழ்க்கை வெறுப்பு,
முயற்சியின்மை

வரலாம்.

அது இப்பாடலின் நோக்கம் அல்ல.

சரியான புரிதல்:

நிலையற்றது என்பதால் கவனமாக வாழ வேண்டும்.

குறுகியது என்பதால் அர்த்தமுள்ளதாக மாற்ற வேண்டும்.

3. நல்லுணர்வு எழும் தருணத்தைப் பதிவு செய்

சில நேரங்களில்:

ஒரு குரு உபதேசம்,
ஒரு நூல் வாசிப்பு,
ஒரு வழிபாடு,
ஒருவரின் மரணம்,
ஒரு நோய்,
ஒரு ஆழமான அனுபவம்

மனதில் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தலாம்.

அந்தத் தருணத்தில்:

“நான் மாற வேண்டும்”

என்ற தெளிவு வரும்.

188-ன் நடைமுறை:

அந்த உணர்வை மனதில் மட்டும் வைக்காதே.

அதை எழுதிவை.

ஒரு முடிவு எடு.

ஒரு செயலாக மாற்று.

4. “பின்னர்” என்று சொல்வதற்கு முன் நில்

பழைய உரையின் அடிப்படையில் இப்பாடலின் முக்கியமான பிழை:

“பின்பு முயல்வோம்”

என்று தள்ளுவது.

எனவே சாதகர் தன்னுள் பின்னர் என்ற சொல் எழும்போது கேட்கலாம்:

இது உண்மையில் சரியான தாமதமா?

அல்லது:

நான் பழைய வசதிக்குள் மீண்டும் செல்வதற்கான காரணமா?

இதுவே ஒத்திவைப்பை அறியும் முதல் பயிற்சி.

5. ஒரு ஞான அழைப்புக்கு ஒரு நடைமுறைப் பதில்

குரு கூறும் ஒரு உபதேசம் உங்களை ஆழமாகத் தொட்டால்:

அதற்குரிய ஒரு செயலை அன்றே தொடங்குங்கள்.

எடுத்துக்காட்டாக:

தினசரி ஜபம் தொடங்க வேண்டும் என்ற உணர்வு வந்தால் — முதல் நாளைத் தொடங்கு.

நூல் படிக்க வேண்டும் என்ற உணர்வு வந்தால் — முதல் பகுதியை வாசி.

தவறான பழக்கத்தை நிறுத்த வேண்டும் என்று உணர்ந்தால் — முதல் தடையை அமை.

ஒருவரிடம் மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும் என்று தெளிந்தால் — உரிய நேரத்தில் செயல்படு.

அதாவது:

உணர்வு → செயல்

என்ற இடைவெளியை குறை.

6. குரு உபதேசத்தை சேகரிக்காதே — செயல்படுத்து

ஒரு சாதகர்:

பல மந்திரங்கள்,
பல உபதேசங்கள்,
பல நூல்கள்,
பல வகுப்புகள்

பெற்றிருக்கலாம்.

ஆனால் கேள்வி:

எத்தனை உபதேசங்கள் வாழ்க்கை முறையாக மாறின?

குருவழியின் அளவுகோல்:

எவ்வளவு கேட்டேன்?

என்பது மட்டும் அல்ல.

எவ்வளவு வாழ்ந்தேன்?

என்பதுதான்.

7. உணர்ச்சியை அனுஷ்டானத்துடன் குழப்பாதே

ஒரு ஆன்மிக நிகழ்வில்:

கண்ணீர் வரலாம்.

உடல் சிலிர்க்கலாம்.

ஆழமான பக்தி எழலாம்.

இவை மதிப்புள்ள அனுபவங்களாக இருக்கலாம்.

ஆனால்:

அவையே நிலையான மாற்றம் அல்ல.

அடுத்த நாள்:

ஜபம் தொடருகிறதா?

ஒழுக்கம் மேம்படுகிறதா?

நடத்தையில் மாற்றம் வருகிறதா?

இதுதான் முக்கியம்.

உணர்ச்சி எழுச்சி சாதனையின் தொடக்கம் ஆகலாம்; அனுஷ்டானமே அதை நிலைநிறுத்தும்.

8. ஆன்மிகத் தீவிரம் வந்தபோது மிகப் பெரிய உறுதிமொழி தேவையில்லை

சிலர்:

ஒரு தீவிர உணர்வில் மிகப் பெரிய சங்கல்பம் எடுப்பார்கள்.

பின்னர்:

அதை காப்பாற்ற முடியாமல் விடுவார்கள்.

அதனால் நடைமுறை:

சிறியதாகத் தொடங்கு.

ஆனால் தொடர்ச்சியாகச் செய்.

உதாரணமாக:

தினமும் குறைந்த அளவு ஜபம்,
சில நிமிட தியானம்,
ஒரு பக்கம் ஞான வாசிப்பு.

இது:

எழுந்த உணர்வை வேரூன்றச் செய்யும்.

9. பிழைப்பு — தவறான செயல் மட்டும் அல்ல; செய்ய வேண்டியதைச் செய்யாதிருப்பதும்

நாம் பொதுவாக:

தவறு செய்தேன்

என்பதைச் செயலில் மட்டும் பார்க்கிறோம்.

188 நுண்ணிய கேள்வியை எழுப்புகிறது:

செய்ய வேண்டிய நேரத்தில் நான் செய்யாமல் விட்டது என்ன?

சில வாழ்க்கைப் பிழைகள்:

தீய செயலில் மட்டும் இல்லை.

அவை:

நல்ல செயலைத் தொடர்ந்து ஒத்திவைப்பதிலும் இருக்கலாம்.

10. குடும்ப வாழ்க்கையில் “அழைக்கின்ற போது”

உங்கள் குடும்பத்தில் ஒருவருக்கு:

உங்களது நேரம் தேவைப்படும் தருணம் வரும்.

குழந்தை:

பேச அழைக்கலாம்.

முதிய பெற்றோர்:

அருகில் இருக்க விரும்பலாம்.

துணை:

உங்கள் கவனத்தை நாடலாம்.

அந்த அழைப்புகள் அனைத்தையும் ஆன்மிகக் குரு அழைப்புடன் சமமாக்க முடியாது.

ஆனால் இப்பாடலின் வாழ்வியல் பயன்பாடாக:

உண்மையான பொறுப்பு அழைக்கும் தருணத்தை தொடர்ந்து தள்ளிவைக்காதே.

11. அன்பின் செயலை ஒத்திவைக்காதே

தளிரும் மலரும் நிலைக்காதது போல:

உறவுகளின் சூழலும் நிலைத்திருக்காது.

எனவே:

நன்றி சொல்ல வேண்டுமா? சொல்.

மன்னிப்பு கேட்க வேண்டுமா? கேள்.

ஒருவருடன் நேரம் செலவிட வேண்டுமா? செலவிடு.

இதுவே:

நிலையாமை ஞானம் உறவுகளை ஆழப்படுத்தும் விதம்.

12. உடல்நலத்தில் அழைப்பு வந்தால் கேள்

உடல்:

சோர்வு,
வலி,
தூக்கமின்மை,
மன அழுத்தம்

மூலம் எச்சரிக்கை தரலாம்.

அதை:

தொடர்ந்து புறக்கணிக்காமல்

உரிய பராமரிப்பை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

இது பாடலின் நேரடிப் பொருள் அல்ல; வாழ்வியல் பயன்பாடு.

ஆனால் அடிப்படை நெறி ஒன்றே:

எச்சரிக்கை வந்தபோது கேள்.

13. தொழிலில் உள்ளுணர்வு வந்தால் பரிசீலனை செய்

ஒரு பணிமுறை:

அறமற்றது

என்று மனம் தெளிவாக உணரலாம்.

ஒரு தொழில்:

உடல்–மனத்தை முற்றிலும் சிதைக்கிறது

என்று தெரிந்திருக்கலாம்.

ஒரு முடிவு:

பிறருக்கு அநீதி செய்கிறது

என்று அறிவிருக்கலாம்.

அந்தத் தெளிவை:

பதவி, பயம், பணம்

மூலம் தொடர்ந்து அடக்காதே.

தெளிவு வந்தால் தர்மத்தை ஆராய்.

14. செல்வத்தில் “இன்னும் கொஞ்சம் பிறகு” என்ற சுழல்

மனிதன் நினைக்கலாம்:

இன்னும் கொஞ்சம் சம்பாதித்த பிறகு தர்மம் செய்வேன்.

இன்னும் நிலைபெற்ற பிறகு சாதனை செய்வேன்.

ஆனால்:

அந்த “இன்னும் கொஞ்சம்” முடிவில்லாமல் நகரலாம்.

188-ன் வாழ்வியல்:

உன்னிடம் உள்ள அளவிலேயே சரியான தொடக்கத்தை அமை.

15. கல்வியில் ஆர்வம் தோன்றியபோது பயன்படுத்திக்கொள்

ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்துகொள்ள:

ஆழமான ஆர்வம் எழும் தருணங்கள் உண்டு.

அந்த நேரத்தை:

தொடர்ச்சியான கற்றலாக மாற்றாமல் விட்டால்

ஆர்வம் குறையலாம்.

எனவே:

படிப்பதற்குரிய அட்டவணை அமை.

குறிப்பெடு.

ஆசிரியரிடம் கேள்.

கற்றதை நடைமுறைக்கு கொண்டு வா.

இது:

நல்லுணர்வை கற்றல் ஒழுங்காக மாற்றுதல்.

16. சமூக ஊடகம் நல்லுணர்வை எவ்வாறு கரைக்கிறது?

ஒரு ஆழமான நூல் வாசித்ததும்:

மனம் அமைதியாக இருக்கலாம்.

அடுத்த நொடி:

முடிவில்லாத திரைச்சுழல்

அந்த உணர்வை சிதறடிக்கலாம்.

எனவே ஒரு ஆன்மிக அனுபவம் அல்லது குரு உபதேசத்தின் பின்:

சில நேரம் அமைதியாக இரு.

குறிப்பெடு.

உடனே பிற கவனச்சிதறலுக்குள் செல்லாதே.

இதனால்:

உணர்வு மனத்தில் ஆழமாக பதியும்.

17. குரு உபதேசத்தின் பின் “மூன்று படி” நடைமுறை

ஒவ்வொரு முக்கிய உபதேசத்திற்குப் பிறகும்:

ஒன்று — நான் என்ன புரிந்துகொண்டேன்?

ஒரு வாக்கியத்தில் எழுதுங்கள்.

இரண்டு — என்ன மாற்ற வேண்டும்?

ஒரு தெளிவான மாற்றத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கவும்.

மூன்று — முதல் செயல் என்ன?

அன்றே செய்யக்கூடிய ஒன்றைச் செய்யுங்கள்.

இதுவே:

கேட்டல் → புரிதல் → அனுஷ்டானம்.

18. காலை சாதனை — “இன்று எந்த அழைப்பைக் கேட்க வேண்டும்?”

காலை கேட்கலாம்:

இன்று என் தர்மம் என்னைக் எதற்கு அழைக்கிறது?

என் குரு உபதேசத்தில் இன்று வாழ வேண்டியது எது?

என் உடல்–மனம் எதைச் சீர்செய்யச் சொல்கிறது?

இதனால்:

நாள் வெறும் பணிப்பட்டியலாகாமல்,

விழிப்பான வாழ்க்கையாகிறது.

19. மாலை சாதனை — “எதை நான் பின்னர் என்று தள்ளினேன்?”

மாலையில் கேளுங்கள்:

இன்று செய்ய வேண்டிய நல்ல செயலை ஒத்திவைத்தேனா?

ஒரு உண்மையை அறிந்தும் செயல்படவில்லையா?

குரு உபதேசத்திற்கு முரணான பழக்கத்தைத் தொடர்ந்து செய்தேனா?

நல்லுணர்வு வந்தும் கவனச்சிதறலில் அதை இழந்தேனா?

இந்த சுயவிசாரணை:

குற்ற உணர்விற்காக அல்ல;

அடுத்த நாள் தெளிவிற்காக.

20. நல்லுணர்வை பாதுகாக்கும் சூழல் உருவாக்கு

ஒரு விதை வளர:

மண்,
நீர்,
ஒளி

தேவை.

அதேபோல் நல்ல ஆன்மிக உணர்வு வளர:

நல்ல நட்பு,
குரு தொடர்பு,
நூல் வாசிப்பு,
ஒழுங்கான நேரம்,
அமைதியான இடம்

உதவும்.

உணர்வு மட்டும் போதாது; அதற்குரிய சூழலும் வேண்டும்.

21. ஆன்மிக உற்சாகம் குறைந்துவிட்டால் “அருள் போய்விட்டது” என்று உடனே முடிவெடுக்காதே

ஒரு நாள்:

தீவிர பக்தி.

மற்றொரு நாள்:

சாதாரண மனநிலை.

இது மனித மனத்தின் இயல்பு.

அதனால்:

உணர்ச்சி குறைந்தவுடன் சாதனையை நிறுத்திவிடாதே.

அதற்காகத்தான்:

நியமம்.

உணர்வு தொடங்கச் செய்யலாம்; ஒழுக்கம் தொடரச் செய்யும்.

22. சாதனையின் மதிப்பு உணர்ச்சியில் அல்ல, மாற்றத்தில்

ஒரு சாதனை உண்மையாகப் பயனளிக்கிறதா என்பதை:

எத்தனை அனுபவங்கள் வந்தன?

என்று மட்டும் அளக்காதே.

கேள்:

கோபம் குறைகிறதா?

அகந்தை குறைகிறதா?

பற்று சீராகிறதா?

பொறுப்பு அதிகரிக்கிறதா?

இறைநினைவு இயல்பாகிறதா?

இதுவே:

“எம்பெருமான் அடி” நோக்கி நகரும் வாழ்வின் அறிகுறிகள்.

23. குருவைச் சார்தல் = தனிச்சிந்தனையை இழத்தல் அல்ல

ஞானாசிரியரின் அழைப்பு என்ற கருத்தை:

குரு சொல்வதெல்லாம் சிந்திக்காமல் பின்பற்றுதல்

என்று புரிந்துகொள்ளக்கூடாது.

உண்மையான குருவழி:

சாஸ்திரம்,
அறம்,
விவேகம்,
சாதகரின் பக்குவம்

இவற்றோடு இணைந்த வழிகாட்டல்.

மேலும்:

இப்பாடலின் பழைய உரையில் குரு அழைப்பது தன்னிடம் அல்ல; எம்பெருமான் திருவடிக்கே.

இதுவே மிக முக்கியமான அளவுகோல்.

24. குரு அழைப்புக்கும் மனித அழுத்தத்திற்கும் வேறுபாடு அறி

ஆன்மிக வழிகாட்டல்:

பயமுறுத்தி கட்டுப்படுத்துவது அல்ல.

குற்ற உணர்வால் அடிமைப்படுத்துவது அல்ல.

தனிப்பட்ட அதிகாரத்திற்காகப் பற்ற வைப்பதும் அல்ல.

சரியான வழிகாட்டல்:

தெளிவை வளர்க்க வேண்டும்.

தர்மத்தை உறுதிப்படுத்த வேண்டும்.

இறைநோக்கை ஆழப்படுத்த வேண்டும்.

இதுவே:

எம்பெருமான் அடி என்ற திசையின் வாழ்வியல் அடையாளம்.

25. 188-ன் “அவசரம்” பதற்றம் அல்ல

“இப்போதே செய்” என்றால்:

எல்லா முடிவையும் வேகமாக எடு

என்று பொருள் அல்ல.

மாறாக:

உண்மையான விழிப்பை அலட்சியம் செய்யாதே.

சில விஷயங்களுக்கு:

சிந்தனை,
ஆலோசனை,
தயாரிப்பு

தேவைப்படும்.

ஆனால்:

தெளிவான நல்லதை முடிவில்லாமல் ஒத்திவைப்பது வேறு.

இந்த வேறுபாடு அவசியம்.

26. பெரிய வாழ்க்கை மாற்றத்திற்கு முன் ஒரு சிறிய உறுதி

ஒரு உபதேசம் வாழ்க்கையை மாற்ற வேண்டும் என்று உணர்ந்தால்:

உடனே அனைத்தையும் புரட்ட வேண்டியதில்லை.

முதலில்:

ஒரு தினசரி நேரம்,
ஒரு நல்ல பழக்கம்,
ஒரு தவறை நிறுத்தல்,
ஒரு நூலைத் தொடங்குதல்

என்று சிறிய வேரை அமைக்கலாம்.

விழிப்பை நிலைநிறுத்த சிறு செயல் போதும்; ஆனால் செயல் அவசியம்.

27. உயிர் நிலையாமையின் சரியான வாழ்வியல் விளைவு

உயிர் நிலையற்றது என்பதால்:

அவசரமாக எல்லாவற்றையும் அனுபவிக்க வேண்டும்

என்பது முடிவு அல்ல.

அதேபோல்:

உலகத்தை விட்டு ஓட வேண்டும்

என்பதும் முடிவு அல்ல.

சரியான முடிவு:

முன்னுரிமைகளைத் தெளிவுபடுத்து.

தேவையற்றவற்றை குறை.

நல்லதை ஒத்திவைக்காதே.

இறைநோக்கை ஆழப்படுத்து.

28. 187 → 188 வாழ்வியல் வளர்ச்சி

187:

கிடைத்த நாளை வீணாக்காதே.

188:

கிடைத்த ஞானத் தருணத்தையும் வீணாக்காதே.

இதனால்:

நாள் ஒழுக்கம்
→
தருண ஒழுக்கம்.

ஒரு சாதகரின் வாழ்க்கையில் இரண்டும் தேவை.

29. இந்தப் பாடலுக்கான தினசரி சிறு பயிற்சி

ஒரு குறிப்பேட்டில் இரவு இரண்டு வரிகள்:

இன்று என்ன உண்மை என்னைத் தொட்டது?

அதற்கு நான் என்ன செயலில் பதிலளித்தேன்?

இரண்டாவது வரி வெறுமையாக இருந்தால்:

மறுநாளில் அதைச் செயலாக்குங்கள்.

இது 188-ஐ மிக எளிதாக வாழ்வாக்கும் வழி.

30. வாராந்திர குரு உபதேச ஆய்வு

வாரம் ஒருமுறை:

இந்த வாரம் என்ன உபதேசம் எனக்கு முக்கியமாகத் தோன்றியது?

அதில் என்ன புரிந்தேன்?

என்ன நடைமுறைப்படுத்தினேன்?

என்னைத் தடுத்தது என்ன?

அடுத்த வாரத்தில் ஒரு திருத்தம் என்ன?

இது:

உபதேசத்தை நினைவிலிருந்து வாழ்க்கைக்கு நகர்த்தும்.

31. “தளிர்” போல நல்ல பழக்கத்தைப் பேணு

புதிய சாதனை:

முதலில் மிகவும் மென்மையானது.

அதை:

மிக அதிக இலக்குகள்,
ஒழுங்கற்ற அட்டவணை,
அளவுக்கு மீறிய உறுதி

மூலம் உடைத்துவிடாதே.

தளிரைப் போல:

பாதுகாத்து வளர்க்க வேண்டும்.

இது பாடலின் நேரடிப் பொருள் அல்ல; அதன் இயற்கை உருவகத்திலிருந்து பெறப்படும் நடைமுறைப் பயன்பாடு.

32. “மலர்” போல சாதனை மலர்ந்தாலும் பற்றாதே

ஒரு கட்டத்தில்:

ஜபம் நன்றாகச் செல்லலாம்.

தியானம் ஆழமாகலாம்.

பக்தி அதிகரிக்கலாம்.

அதையும்:

“நான் பெரிய சாதகர்”

என்ற அகந்தையாக மாற்றாதே.

ஏனெனில்:

மலரும் நிலையற்றது.

சாதனையின் நோக்கம்:

அனுபவத்தைச் சேகரிப்பது அல்ல;

பக்குவத்தை வளர்த்தல்.

33. வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு அழைப்பையும் ஒரே அளவில் ஏற்க வேண்டியதில்லை

மனம்:

பல ஆசைகளால் அழைக்கப்படும்.

உலகம்:

பல வாய்ப்புகளால் அழைக்கும்.

குரு:

உயர்ந்த திசைக்கு அழைக்கலாம்.

எனவே:

அழைப்பு வந்தது என்பதற்காக மட்டும் பின்பற்ற வேண்டாம்; அதன் திசையை அறி.

188-ன் பழைய உரையின் அளவுகோல்:

எம்பெருமான் அடி.

அதாவது:

உண்மை, அறம், தெளிவு, இறைநோக்கு நோக்கி அழைக்கும் அழைப்பே இங்கு முக்கியம்.

34. சாதகரின் மூன்று சோதனைகள்

ஒரு ஆன்மிக அழைப்பு உண்மையானதா என்று தன்னிடம் கேட்கலாம்:

ஒன்று

இது என்னை அதிக அறமுள்ளவராக்குகிறதா?

இரண்டு

இது என் அகந்தையை ஊட்டுகிறதா, குறைக்கிறதா?

மூன்று

இது என்னை இறைநோக்கு மற்றும் பொறுப்புள்ள வாழ்க்கைக்கு அழைக்கிறதா?

இந்தச் சோதனை:

உணர்ச்சி மற்றும் ஞான அழைப்பை வேறுபடுத்த உதவும்.

35. தினசரி சாதனை நடைமுறை

காலை

இன்று உண்மையான நல்ல அழைப்பு வந்தால் அதை கவனிப்பேன்.

குரு உபதேசத்தின் போது

ஒரு முக்கிய கருத்தை எழுதிக் கொள்.

உடனே

அதற்கான ஒரு சிறிய செயலைத் தீர்மானி.

நாளில்

ஒத்திவைப்பு தோன்றும் போது அதை கவனி.

இரவு

இன்று தெரிந்த உண்மையில் ஒன்றையாவது வாழ்ந்தேனா என்று கேள்.

சாதனை மாற்ற வரைபடம்

இயற்கைச் சாட்சி
↓
நிலையாமை உணர்வு
↓
குரு உபதேசம்
↓
நல்லுணர்வு
↓
“பின்னர்” என்ற சோதனை
↓
உடனடி சிறு செயல்
↓
தொடர்ச்சியான அனுஷ்டானம்
↓
நல்ல பழக்கம்
↓
சிவசார்பு

சாதனைச் சூத்திரம்

கண்ட உண்மையை மறந்துவிடாதே.
எழுந்த நல்லுணர்வை வெறும் உணர்ச்சியாக விடாதே.
குரு உபதேசத்தை சேகரிக்காதே — வாழ்வாக்கு.
“பின்னர்” என்ற ஒத்திவைப்பை ஆராய்.
பெரிய மாற்றத்திற்காகக் காத்திருக்காதே — முதல் சிறு செயலை இன்று தொடங்கு.
உணர்வு குறைந்தாலும் நியமத்தை காப்பாற்று.
குரு அழைப்பு இறுதியில் எம்பெருமான் திருவடியை நோக்க வேண்டும்.
நிலையாமையைப் பார்த்து அஞ்சாதே — விழிப்பைச் செயலாக்கு.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

188-ன் சாதனை வாழ்வியல், தளிரும் மலரும் அழிவதைப் பார்த்து வாழ்க்கையை வெறுப்பது அல்ல; அவை மாறுவதைப் போல நம்முள் எழும் நல்ல ஆன்மிக உணர்வும் செயலாக்கப்படாவிட்டால் மெலிந்து போகலாம் என்பதை உணர்வது. பழைய உரைமரபின்படி ஞானாசிரியர் எம்பெருமான் அடி நோக்கி அழைக்கும் போது “பின்னர் முயல்வோம்” என்று தள்ளுவது தான் பிழைப்பு. எனவே குரு உபதேசம் மனதை உண்மையாகத் தொடும் தருணத்தில், அதை வெறும் உணர்ச்சியாகவோ நினைவாகவோ வைத்திருக்காமல், ஒரு தெளிவான சங்கல்பமாகவும் உடனடி சிறு செயலாகவும் தொடர்ச்சியான அனுஷ்டானமாகவும் மாற்ற வேண்டும். நிலையாமை அறிவின் சரியான பலன் பயம் அல்ல; நல்லதை ஒத்திவைக்காத விழிப்பு.

பாடல் 188 — ஒரே பார்வையில் முழுச் சாரம்

நிலையாமையைப் பார்த்து அஞ்சுவது அல்ல; ஞான அழைப்பு எழும் தருணத்தையே சிவசார்பாக மாற்றுதல்

தழைக்கின்ற செந்தளிர்த் தண்மலர்க் கொம்பில்
இழைக்கின்ற தெல்லா மிறக்கின்ற கண்டும்
பிழைப்பின்றி யெம்பெரு மானடி யேத்தார்
அழைக்கின்ற போதறி யாரவர் தாமே. (188)

188-ஆம் பாடல் உயிர் நிலையாமை என்ற புதிய பரப்பிற்குள் நம்மை அழைத்துச் செல்லும் முக்கியமான பாடல்.

இங்கு திருமூலர் முதலில்:

தழைக்கும் தளிரை,
மலரும் மலரை,
அவை மாறி அழிவதை

இயற்கைச் சாட்சியாக நிறுத்துகிறார்.

ஆனால் பாடல் அங்கே முடிவதில்லை.

பழைய உரைமரபின் நுண்ணிய வாசிப்பின்படி:

இயற்கையின் நிலையாமையை உணர்த்தி,
ஞானாசிரியர் எம்பெருமானது திருவடியை நாடுமாறு அழைக்கும் போது,

அந்த அழைப்பை:

“பின்னர்” என்று தள்ளாமல்
உடனே ஏற்க வேண்டும்.

இதுவே இப்பாடலின் மைய ஞானம்.

1. தழைப்பு — நிலையாமைக்கு எதிரானது அல்ல

முதல் அடி:

தழைக்கின்ற செந்தளிர்

என்று தொடங்குகிறது.

தழைப்பு:

வளர்ச்சி.

மலர்ச்சி:

செழிப்பு.

ஆனால் இவை:

நிலைத்தன்மையின் அடையாளங்கள் அல்ல.

அதனால்:

வளர்ச்சி என்பது அழிவை வென்ற நிலை அல்ல; மாற்றத்தின் ஒரு கட்டம்.

2. மலர் — அழகின் நிலையாமை

தண் மலர்:

இனிமை,
அழகு,
இன்பம்

நிறைந்த உருவகம்.

ஆனால்:

அது மலர்ந்தபடியே நிலைக்காது.

இதனால்:

அழகானது என்பதால் அழியாதது ஆகிவிடாது.

இது மனித வாழ்க்கைக்கும் பொருந்துகிறது.

3. “இழைக்கின்றது எல்லாம் இறக்கின்ற” — பாடலின் பொதுநியதி

இங்கு எல்லாம் முக்கியம்.

திருமூலர்:

ஒரு குறிப்பிட்ட மலரை மட்டும் சொல்லவில்லை.

அவர்:

தோன்றும் வடிவங்களின் பொதுநியதியைச் சொல்கிறார்.

அதாவது:

உருவானது மாறும்.

வளர்ந்தது அதே வடிவில் நிலைக்காது.

இதுவே நிலையாமையின் அடிப்படை.

4. நிலையாமை = இல்லாமை அல்ல

இங்கு ஒரு முக்கியமான தத்துவத் தெளிவு அவசியம்.

மாறுவது

இல்லாதது

அல்ல.

நிலையற்றது

அர்த்தமற்றது

அல்ல.

மலர்:

உண்மையாக மலர்கிறது.

ஆனால்:

நிரந்தரமாக மலர்ந்தபடி நிலைக்காது.

இதுவே உலக வடிவங்களின் இயல்பு.

5. சைவசித்தாந்தப் பார்வை — உயிர் அழிவதில்லை

இந்த அதிகாரம்:

உயிர் நிலையாமை

என்று அழைக்கப்பட்டாலும்,

சைவசித்தாந்தத்தில்:

உயிர் அநாதி.

அது:

உடலோடு தோன்றி உடலோடு அழிவதில்லை.

எனவே இப்பாடலின் நிலையாமை:

உயிரின் சொரூப அழிவு

அல்ல.

மாறாக:

உடலோடு கூடிய வாழ்நிலை, காலம், உருவம், அனுபவ அமைப்புகள் அனைத்தும் மாற்றத்திற்குட்பட்டவை.

6. “கண்டும்” — இயற்கை ஏற்கனவே கற்பிக்கிறது

தளிர் மாறுவதை:

நாம் காண்கிறோம்.

மலர் வாடுவதை:

காண்கிறோம்.

உடல் முதிர்வதை:

காண்கிறோம்.

இதனால்:

நிலையாமைக்கான சான்று வெளியே தேவைப்படுவதில்லை.

பிரச்சினை:

காண்பது ஞானமாக மாறாதது.

7. 178, 186, 188 — ஒரே மனிதப் பிழை

178:

கண்டும் தேறார்.

186:

கண்டு நினைக்கிலர்.

188:

கண்டும்...

இவ்வாறு திருமூலர் மீண்டும் மீண்டும் காட்டுவது:

மனிதனுக்கு பார்வை இருக்கிறது.

ஆனால்:

பார்வை
→
மனனம்
→
மாற்றம்

என்ற உள் இயக்கம் நடைபெறவில்லை.

8. 188-ல் புதிதாக வருவது — குருவின் அழைப்பு

இந்தப் பாடலின் மிக முக்கியமான புதிய அம்சம்:

ஞானாசிரியரின் அழைப்பு.

பழைய உரைமரபின்படி:

அழைப்பவர் குரு.

அவர் அழைப்பது:

எம்பெருமான் அடி.

இதனால்:

இயற்கைச் சாட்சி
→
குரு விளக்கம்
→
சிவசார்பு

என்ற ஆன்மிக அமைப்பு உருவாகிறது.

9. இயற்கை சான்றை குரு ஞானமாக மாற்றுகிறார்

இயற்கை காட்டுவது:

மாற்றம்.

குரு உணர்த்துவது:

அதன் பொருள்.

அவர்:

“மலர் வாடுகிறது”

என்று மட்டும் சொல்லவில்லை.

அவர்:

“நீயும் நிலையற்ற வாழ்நிலையில் இருக்கிறாய்; எனவே இறைசார்பை இப்போது உணர்”

என்ற திசையைத் தருகிறார்.

இதுவே குருவின் பணி.

10. குரு தன்னிடம் அல்ல — எம்பெருமான் திருவடிக்கே அழைக்கிறார்

இது இப்பாடலின் மிக முக்கியமான சைவ நெறி.

பழைய உரைமரபின் அடிப்படையில்:

ஞானாசிரியர்
↓
எம்பெருமான் அடி.

அதாவது:

குருவின் இறுதி திசை சிவன்.

இதனால்:

உண்மையான குரு வழிகாட்டல்
தனிப்பட்ட பற்றை வளர்ப்பதற்கல்ல;

இறைசார்பை வளர்ப்பதற்கே.

11. “பிழைப்பு” — வாழ்வாதாரம் அல்ல, ஆன்மிக வழு

பிழைப்பு என்பதை:

வாழ்க்கை நடத்துதல்

என்று கொள்ளக்கூடாது.

இங்கு:

பிழை,
வழு.

பழைய உரையின் அடிப்படையில்:

அழைப்பு வந்தபோது உடனே ஏற்காமல்,

“பின்னர் முயல்வோம்”

என்று தள்ளுவது:

பிழைப்பு.

இதனால்:

ஒத்திவைப்பு = ஆன்மிக வழு

என்ற நுண்ணிய கருத்து உருவாகிறது.

12. 188-ன் மறைந்த எதிரி — “பின்னர்”

பாடலில்:

பின்னர்

என்ற சொல் நேரடியாக இல்லை.

ஆனால் உரைமரபில் அதுவே முக்கியமான மனிதப் பிழை.

நாம் நினைக்கலாம்:

பிறகு சாதிப்பேன்.

பின்னர் திருந்துவேன்.

ஒரு நாள் இறையை நாடுவேன்.

188 கேட்கிறது:

உண்மை உன்னைத் தொட்ட தருணத்தையே ஏன் தள்ள வேண்டும்?

13. நல்லுணர்வும் நிலையற்றதாகலாம்

இப்பாடலின் மிகவும் நுண்ணிய ஆன்மிகப் பொருள்:

வெளிப்புற உருவங்கள் மட்டும் நிலையற்றவை அல்ல.

நம்முள் எழும்:

நல்லுணர்வு,
பக்தி,
வைராக்கியம்,
சாதனை விருப்பம்

இவையும்:

செயலாக்கப்படாவிட்டால் மெலிந்து போகலாம்.

அதனால்:

விழிப்பு எழும் போது அதைச் சாதனையாக மாற்ற வேண்டும்.

14. தளிர் உருவகத்தின் உள்பொருள்

ஒரு நல்லுணர்வு:

தளிரைப் போல முதலில் மென்மையானது.

அது:

நியமம்,
அனுஷ்டானம்,
மனனம்

மூலம் பேணப்பட்டால்:

வளரலாம்.

பேணப்படாவிட்டால்:

வாடலாம்.

இது நேரடி சொற்பொருள் அல்ல;

உரைமரபின் ஆன்மிக விரிவின் அடிப்படையில் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய உளவியல் உவமை.

15. “அழைக்கின்ற போது” — காலத்தை விட நுண்ணிய தருணம்

187:

எய்திய நாளில்

என்று நாளின் மதிப்பைச் சொன்னது.

188:

அழைக்கின்ற போது

என்று தருணத்தின் மதிப்பைச் சொல்கிறது.

இதனால்:

நாள் → தருணம்

என்ற ஆழம் வருகிறது.

அதாவது:

வாழ்க்கை முழுதையும் ஒத்திவைக்காதே.

அதையும் தாண்டி:

விழிப்பு எழும் தருணத்தையே ஒத்திவைக்காதே.

16. 187 → 188 — கால வாய்ப்பிலிருந்து ஞான வாய்ப்புக்கு

187:

கிடைத்த நாளை நல்லறமும் இறைப்புகழுமாக மாற்று.

188:

கிடைத்த ஞான அழைப்பையும் உடனே வாழ்வாக்கு.

இதனால்:

கால வாய்ப்பு → ஞான வாய்ப்பு

என்ற முன்னேற்றம்.

17. யோகப் பார்வை — காட்சியை மனனமாக மாற்றுதல்

யோகத்தில்:

காண்பது மட்டும் போதாது.

தேவை:

மனனம்.

தளிர் மாறுகிறது.

அதிலிருந்து:

“என் உடலும் மாறுகிறது.”

அடுத்து:

“என் பற்றுகள் எதன் மீது?”

பின்:

“என் வாழ்க்கையின் இறுதி திசை என்ன?”

என்ற விசாரணை.

இதுவே:

காட்சி → மனனம் → சுயவிசாரணை.

18. யோகத்தின் அடுத்த படி — மனனத்தைச் செயலாக்குதல்

மனனம் மட்டும் இருந்தால்:

அது நல்ல சிந்தனையாக முடிந்து விடலாம்.

அதனால்:

சங்கல்பம்.

பின்னர்:

அனுஷ்டானம்.

இதனால்:

காட்சி → மனனம் → சங்கல்பம் → சாதனை

என்ற நடைமுறை உருவாகிறது.

19. ஆகமப் பார்வை — உபதேசம் ஒழுங்காக மாற வேண்டும்

குரு உபதேசம்:

கேட்ட அறிவாக மட்டும் இருக்கக்கூடாது.

அது:

பூஜை,
ஜபம்,
நியமம்,
சிவபணி,
தர்மம்

என்ற வாழ்வொழுங்காக மாற வேண்டும்.

அதனால்:

ஞான அழைப்பு → அனுஷ்டான ஒழுங்கு.

20. தந்திரப் பார்வை — எழுந்த சக்திக்கு திசை கொடுத்தல்

ஆன்மிகத் தீவிரம்:

ஒரு சக்தி.

அது:

சரியான திசை பெறாமல் இருந்தால் சிதறலாம்.

அதே சக்தி:

மந்திரம்,
தியானம்,
உபாசனை,
குருநெறி

மூலம் ஒருங்குபடுத்தப்படலாம்.

எனவே:

எழுந்த சக்தியை அடக்காதே; திசை கொடு.

21. திகைப்பிலிருந்து அழைப்பிற்கு

186:

திகைப்பு ஒழியார்.

187:

ஏத்துமின்.

188:

அழைக்கின்ற போது அறி.

இதனால்:

மயக்கம் → இறைநினைவு → செயல் → குருவழிப் பதில்

என்ற தொடர் உருவாகிறது.

22. “எம்பெருமான் அடி” — மாறும் அனைத்திற்குள்ளும் சார்பின் திருத்தம்

மலர் மாறுகிறது.

உடல் மாறுகிறது.

உறவுகள் மாறுகின்றன.

மனநிலையும் மாறுகிறது.

ஆனால் பாடல்:

மாறும் அனைத்திலிருந்தும் ஓடு

என்று சொல்லவில்லை.

அது:

சார்பை திருத்து

என்று சொல்கிறது.

அந்த இறுதி சார்பு:

எம்பெருமான் திருவடி.

23. நிலையாமையின் சரியான பலன்

நிலையாமையை உணர்ந்தால்:

பயம் வரக்கூடாது.

மாறாக:

தெளிவு வர வேண்டும்.

முன்னுரிமை தெளிய வேண்டும்.

பற்று குறைய வேண்டும்.

குருவழி உறுதி பெற வேண்டும்.

சிவசார்பு ஆழ வேண்டும்.

இதுவே:

நிலையாமை ஞானத்தின் சரியான பலன்.

24. வாழ்க்கையை வெறுக்காமல், நேரத்தை வீணாக்காமல்

188-ன் சமநிலை:

உலகத்தை வெறுக்க வேண்டாம்.

உலகத்தை இறுதி ஆதாரமாகவும் கொள்ள வேண்டாம்.

நல்ல உணர்வை மதிக்க வேண்டும்.

அதைத் தள்ளிப்போடக் கூடாது.

இதுவே:

பற்றும் புறக்கணிப்பும் இல்லாத நடுநிலை.

25. குரு அழைப்பின் உண்மையான அளவுகோல்

ஒரு வழிகாட்டல்:

அதிக அகந்தை,
அதிக பயம்,
அதிக தனிப்பட்ட கட்டுப்பாடு

உருவாக்கினால் அது ஞான வளர்ச்சி அல்ல.

இந்தப் பாடலின் திசை:

எம்பெருமான் அடி.

எனவே உண்மையான குரு அழைப்பு:

அறத்தை வளர்க்கும்.

தெளிவை வளர்க்கும்.

பொறுப்பை வளர்க்கும்.

இறைசார்பை ஆழப்படுத்தும்.

26. உயிர் நிலையாமை — மரணப் பயமல்ல

இந்த அதிகாரத்தின் தொடக்கப்பாடல்:

மரணத்தை மிரட்டலாக நிறுத்தவில்லை.

அதற்கு பதிலாக:

தளிர்,
மலர்,
குரு அழைப்பு,
இறைசார்பு

என்று அமைக்கிறது.

இதனால்:

உயிர் நிலையாமை அறிவு = சாதனை அவசரம்

என்றே வாசிக்க வேண்டும்.

27. வாழ்வியல் பயன்பாடு

ஒரு உண்மை மனதைத் தொட்டால்:

அதை எழுதுங்கள்.

ஒரு உபதேசம் தெளிவைத் தந்தால்:

அதற்குரிய ஒரு செயலைத் தொடங்குங்கள்.

ஒரு தவறு தெளிவாகத் தெரிந்தால்:

திருத்தத்தைத் தொடங்குங்கள்.

ஒரு நல்ல பழக்கம் அவசியம் என்று உணர்ந்தால்:

அதற்கான முதல் சிறு அடியை இன்று எடுங்கள்.

இதுவே:

அழைக்கின்ற போது அறிதல்

என்ற நடைமுறை.

28. 188-ன் இரண்டு நிலையாமைகள்

வெளிப்புற நிலையாமை

தளிர், மலர், உருவம்.

உள்நிலை நிலையாமை

நல்லுணர்வு, ஆன்மிகத் தீவிரம்.

இதனால்:

வெளிப்புறம் மாறுகிறது.

உள்ளமும் மாறுகிறது.

அதன் நடுவே:

சிவசார்பு நிலையான திசையாக நிறுவப்பட வேண்டும்.

29. 178–188 வரை வளர்ந்துள்ள பெரிய உள் பாதை

178

காலம் நகர்கிறது.

179

காலம் தானாக ஞானமல்ல.

180

இளமைச் சக்தி தேய்கிறது.

181

உலக அங்கீகாரம் மாறுகிறது.

182

சிவனை விரும்பு.

183

சிவனை நினை.

184

பொறிகளை ஒழுங்குபடுத்து.

185

வாழ்க்கைக் கதியை ஆராய்.

186

திகைப்பின் வேரை அறி.

187

கிடைத்த நாளை இறைநோக்காக்கு.

188

கிடைத்த ஞானத் தருணத்தை உடனே சாதனையாக்கு.

இதனால்:

கால விழிப்பு → சிவவிருப்பு → சிவநினைவு → பொறி ஒழுக்கம் → கதி → திகைப்பு நீக்கம் → நல்லறச் செயல் → குருவழிப் பதில் → சிவசார்பு

என்ற பரிணாமம் உருவாகிறது.

30. ஒரே பார்வையில் 188

செந்தளிர்
→ தோற்றம்.

தண் மலர்
→ வளர்ச்சி மற்றும் அழகு.

இழைக்கின்றது எல்லாம்
→ உருவாகும் அனைத்தும்.

இறக்கின்ற
→ அதே வடிவில் நில்லாத மாற்றம்.

கண்டும்
→ இயற்கைச் சான்று.

பிழைப்பு
→ அழைப்பைத் தள்ளிப் போடும் வழு.

எம்பெருமான் அடி
→ நிலையான இறைசார்பு.

அழைக்கின்ற போது
→ பழைய உரைப்படி ஞானாசிரியரின் அழைப்பு.

அறியார்
→ அழைப்பின் மதிப்பை உடனே உணராமை.

31. முழு ஞானச் சூத்திரம்

தோற்றம்
↓
வளர்ச்சி
↓
மாற்றம்
↓
அழிவு
↓
காட்சி
↓
மனனம் தேவை
↓
குரு உபதேசம்
↓
ஞான அழைப்பு
↓
உடனடி சங்கல்பம்
↓
அனுஷ்டானம்
↓
எம்பெருமான் திருவடி
↓
சிவசார்பு

ஞானச் சூத்திரம்

தோன்றியது மாறும்.
மாறுவது அர்த்தமற்றது அல்ல.
காண்பது மட்டும் ஞானமல்ல; மனனம் அவசியம்.
மனனம் மட்டும் போதாது; செயல் அவசியம்.
நல்லுணர்வும் ஒத்திவைக்கப்பட்டால் மெலியலாம்.
குரு அழைப்பு தன்னிடம் அல்ல — எம்பெருமான் திருவடிக்கே வழிநடத்த வேண்டும்.
“பின்னர்” என்ற ஒத்திவைப்பே பல ஆன்மிக வாய்ப்புகளை வீணாக்குகிறது.
விழிப்பு எழும் தருணமே சாதனை தொடங்க வேண்டிய தருணம்.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

188-ல் திருமூலர் செந்தளிரும் மலரும் தோன்றி வளர்ந்து பின்னர் மாறி அழிவதை இயற்கையின் நிலையாமைச் சாட்சியாக நிறுத்துகிறார். ஆனால் இப்பாடலின் ஆழமான செய்தி “எல்லாம் அழிகிறது” என்பதில் முடிவதில்லை. பழைய உரைமரபின்படி ஞானாசிரியர் இந்த உண்மையை உணர்த்தி எம்பெருமான் அடி நோக்கி அழைக்கிறார்; அந்த அழைப்பை உடனே ஏற்காமல் “பின்னர்” என்று தள்ளுவது தான் பிழைப்பு. இதனால் வெளிப்புற உருவங்களின் நிலையாமையோடு, உள்ளத்தில் எழும் நல்லுணர்வின் நிலையாமையும் இணைகிறது. ஆகவே நிலையாமையை உணர்ந்து பயப்படுவது அல்ல சாதனை; அந்த விழிப்பு எழும் தருணத்தையே சங்கல்பமாகவும் அனுஷ்டானமாகவும் சிவசார்பாகவும் மாற்றுவதே இப்பாடலின் முழுச் சாரம்.

திருச்சிற்றம்பலம்.