நிலையற்ற பொறிகளிலிருந்து உயிர்–கருவி விவேகத்திற்கு

திருமூலர் படிக்கட்டு - 189

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஎண்பத்தொன்பதாவது படிக்கட்டில் (189) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

பாடல் 189 — யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை

உயிர் நிலைக்கிறது; உயிரின் உலக அனுபவத்தை நடத்தும் கருவிகள் நிலைப்பதில்லை

ஐவர்க் கொருசெய் விளைந்து கிடந்தது
ஐவரு மச்செய்யைக் காத்து வருவர்கள்
ஐவர்க்கு நாயக னோலை வருதலால்
ஐவரு மச்செய்யைக் காவல்விட்டாரே. (189)

189-ஆம் பாடல் உயிர் நிலையாமை அதிகாரத்தின் தத்துவ அடித்தளத்தை இன்னும் நுணுக்கமாக்குகிறது.

188-ல் திருமூலர்:

தளிரும் மலரும் தோன்றி மாறுகின்றன

என்று வெளிப்புற இயற்கையைச் சாட்சியாகக் காட்டினார்.

189-ல் அவர் பார்வையை மனிதனுக்குள் திருப்புகிறார்:

நாம் உலகத்தை அனுபவிக்க உதவும் கருவிகளே ஒருநாள் தங்கள் செயல்பாட்டை நிறுத்திவிடுகின்றன.

இதனால் இப்பாடல்:

“உயிர் அழிகிறது”

என்று சொல்லவில்லை.

மாறாக:

“உயிருக்கு உலக அனுபவத்தை அளித்து வந்த பொறி–கருவிகளின் செயலாற்றல் நிரந்தரமல்ல”

என்று உணர்த்துகிறது.

1. “ஒரு செய்” — வாழ்வு ஒரு அனுபவக் களம்

பாடலில் முதலில் வருகிறது:

ஒரு செய்

அதாவது:

ஒரு வயல்.

பழைய சிறப்புரை இதனை:

உயிர்

என்ற உருவகத்தில் எடுத்துக்கொள்கிறது.

வயலில்:

விதை,
வளர்ச்சி,
விளைவு

நிகழ்வதைப் போல,

உயிரின் உலக அனுபவத்திலும்:

காணுதல்,
கேட்குதல்,
மணத்தல்,
சுவைத்தல்,
தொடுதல்

எனப் பல அனுபவங்கள் நிகழ்கின்றன.

இதனால் உயிர்:

அனுபவம் நிகழும் மையம்.

பொறிகள்:

அதற்குரிய கருவிகள்.

2. “ஐவர்” — உயிரல்ல; உயிரின் அறிவுக் கருவிகள்

பழைய சிறப்புரையின் முதன்மை வாசிப்பில்:

ஐவர் = ஐம்பொறிகள்.

இங்கு மிக முக்கியமான சைவத் தத்துவ வேறுபாடு உள்ளது.

கண்:

உயிர் அல்ல.

செவி:

உயிர் அல்ல.

மூக்கு, நா, மெய்:

உயிர் அல்ல.

அவை:

உயிர் உலகத்தை அறியப் பயன்படுத்தும் கருவிகள்.

இதனால்:

கருவி ≠ கருவியைப் பயன்படுத்தும் உயிர்.

இந்த வேறுபாடு இப்பாடலின் தத்துவ இதயம்.

3. கருவி செயல்படுகிறது என்பதால் அது சுயாதீன அறிவாளர் அல்ல

கண் பார்க்கிறது என்று நாம் சொல்கிறோம்.

ஆனால்:

கண் தனியே “அறியாது”.

செவி கேட்கிறது என்று சொல்கிறோம்.

ஆனால்:

செவி தனியே “அனுபவிக்காது”.

பொறிகள்:

தகவலை ஏந்தும் கருவிகள்.

அனுபவத்தின் உரிமையாளர்:

உயிர்.

இதனால் திருமூலரின் வயல் உவமை:

ஐம்பொறிகளின் செயலையும்
உயிரின் நிலையும்

ஒன்றாக்காமல் வேறுபடுத்த உதவுகிறது.

4. “விளைந்து கிடந்தது” — அனுபவம் தொடர்ந்து நிகழ்கிறது

பழைய சிறப்புரை:

விளைதல் = உணர்வு நிகழப்பெறுதல்

என்று விளக்குகிறது.

இதனால்:

வாழ்க்கை என்பது உயிர் இருப்பது மட்டும் அல்ல;

உயிருக்கு தொடர்ச்சியாக அனுபவங்கள் நிகழும் நிலை.

கண் வழியாக:

உருவம்.

செவி வழியாக:

ஓசை.

மூக்கு வழியாக:

மணம்.

நா வழியாக:

சுவை.

மெய் வழியாக:

ஊறு.

இந்த அனுபவத் தொகுப்பே:

மனிதனுடைய உலகவாழ்வின் பெரிய பகுதியை அமைக்கிறது.

5. யோகப் பார்வை — “நான்” மற்றும் “என் கருவிகள்”

இப்பாடல் யோக சாதகருக்கு மிக முக்கியமான ஒரு விவேகத்தைத் தருகிறது:

“நான் என் கண் அல்ல.”

“நான் என் செவி அல்ல.”

“நான் என் உடல் உணர்வு அல்ல.”

ஏனெனில்:

இவை அனைத்தும் ஒருநாள் தங்கள் செயலாற்றலை இழக்கின்றன.

ஆனால் அவற்றின் செயலின்மையை:

உயிரின் சொரூப அழிவாக

திருமூலர் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.

இதனால்:

கருவியைத் தன்னாகக் கொள்ளும் அடையாள மயக்கம்

மெதுவாக உடைக்கப்படுகிறது.

6. இதுவே சாட்சி உணர்விற்கான அடித்தளம்

யோகத்தில்:

பொறிகளால் அறியப்படும் அனுபவம்

மற்றும்

அந்த அனுபவத்தை உணரும் உயிர்

இரண்டையும் வேறுபடுத்திப் பார்க்கும் திறன் முக்கியம்.

எடுத்துக்காட்டாக:

“எனக்குக் காட்சி வருகிறது”

என்பது ஒன்று.

“நானே காட்சி”

என்பது வேறு.

அதேபோல்:

“எனக்கு வலி வருகிறது”

என்பது ஒன்று.

“வலியே நான்”

என்பது வேறு.

189 இந்த வேறுபாட்டிற்கு ஒரு ஆரம்ப விவேகத்தை வழங்குகிறது.

7. “காத்து வருவர்கள்” — பொறிகள் எதிரிகள் அல்ல

இப்பாடலில் ஐம்பொறிகள்:

கொள்ளையர்கள்

என்று வரவில்லை.

அவை:

காவலர்கள்.

இது மிகவும் முக்கியமானது.

இதனால்:

சைவ யோகத்தில் பொறிகள் தாமாகத் தீயவை

என்று சொல்ல முடியாது.

அவை:

உயிரின் உலக அனுபவத்திற்குத் தேவையான கருவிகள்.

பிரச்சினை:

பொறிகள் இருப்பதில் அல்ல.

பிரச்சினை ஏற்படுவது:

உயிர் அவற்றையே தன்னுடைய முழு அடையாளமாகக் கொண்டால்.

8. புலனடக்கம் என்பதன் ஆழமான பொருள்

இந்தப் பாடல் நேரடியாகப் புலனடக்கத்தைப் போதிக்கவில்லை.

ஆனால் யோகப் பயன்பாட்டில் இது ஒரு முக்கியமான விவேகத்தைத் தருகிறது:

பொறிகள் கருவிகள் என்றால்,

அவற்றை:

பயன்படுத்த வேண்டும்;

அவற்றால்:

ஆளப்படக் கூடாது.

இதனால்:

புலனடக்கம் = பொறிகளை அழித்தல் அல்ல; அவற்றின் உரிய இடத்தை அறிதல்.

9. “நாயகன்” — பொறிகளுக்கு மேலான ஒழுங்கு

மூன்றாம் அடியில்:

ஐவர்க்கு நாயகன்

என்று வருகிறது.

பழைய சிறப்புரை:

நாயகன் = சிவன்

என்று விளக்குகிறது.

இதனால்:

பொறிகள் சுயாதீனமாக இயங்கும் இறுதி அதிகாரங்கள் அல்ல.

அவற்றின் செயலுக்கும்:

ஒரு மேலான ஒழுங்கு,
ஒரு எல்லை,
ஒரு நியதி

உள்ளது.

இதுவே பாடலின் சைவத் தத்துவ திருப்பம்.

10. சிவன் “உயிரை அழிப்பவன்” என்று இங்கு பொருள் கொள்ளக்கூடாது

நாயகனிடமிருந்து ஓலை வந்ததும்:

ஐவர் காவல் விடுகின்றனர்.

இதனை:

சிவன் உயிரை அழிக்கிறான்

என்று புரிந்துகொள்வது கருத்துப்பிழை.

பழைய சிறப்புரையே:

காவல் விட்டார் என்ற அளவில் மட்டும் கொள்ள வேண்டும்

என்று எச்சரிக்கிறது.

அதாவது:

பொறிகளின் செயற்பாடு அடங்குகிறது.

உயிர்:

அழிவதில்லை.

11. “ஓலை” — வாழ்க்கையின் செயல்பாட்டிற்கு எல்லை உண்டு

ஓலை:

ஆணை.

உரைமரபில்:

நியதித் தத்துவத்தின் செயற்பாட்டோடும் தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது.

இதன் ஆன்மிகப் பொருள்:

தற்போதைய உடல்–பொறி அமைப்பு அளவில்லாமல் தொடர்ந்து இயங்காது.

ஒரு நேரத்தில்:

அதன் செயல்பாட்டு எல்லை வருகிறது.

இதனால்:

மனித வாழ்வு முழுமையாக நம் தனிப்பட்ட கட்டுப்பாட்டில் இல்லை.

12. நியதி — “விதி” என்ற எளிய கருத்துக்கு மட்டும் சமமல்ல

இங்கு நியதி என்பதை:

“எதுவும் முன்கூட்டியே எழுதப்பட்டுவிட்டது; மனித முயற்சிக்கு இடமில்லை”

என்று புரிந்துகொள்ளக் கூடாது.

தந்திர–சைவ மரபுகளில் நியதி:

அனுபவம் குறிப்பிட்ட ஒழுங்கிலும் வரம்பிலும் நிகழும் தத்துவக் கட்டுப்பாட்டை

சுட்டும் கருத்தாகும்.

எனவே:

ஓலை வந்தது

என்பது:

மனிதனின் உடல்–பொறி செயல்பாட்டிற்கும் வரம்பு உண்டு

என்ற தத்துவ உணர்வைத் தருகிறது.

13. ஆகமப் பார்வை — உடல் மற்றும் பொறிகள் சிவபணிக்குரிய கருவிகள்

உடல்:

நிலையற்றது.

பொறிகள்:

நிலையற்றவை.

ஆனால் அதனால் அவை:

மதிப்பற்றவை

ஆகிவிடுவதில்லை.

ஆகம நெறியில்:

கண் — தரிசிக்கலாம்.

செவி — மந்திரம் கேட்கலாம்.

நா — நாமத்தைப் புகழலாம்.

மெய் — வணங்கலாம்.

மூக்கு — பூஜை மணத்தை அனுபவிக்கலாம்.

இதனால்:

நிலையற்ற பொறிகளை நிலையற்ற இன்பங்களுக்கு மட்டும் செலவிடாமல், இறைநோக்குச் சாதனையின் கருவிகளாக மாற்றுதல்

ஆகம வாழ்வின் முக்கிய நோக்கமாகிறது.

14. “காவல் இருக்கும்போதே” என்ற மறைமுக உபதேசம்

பாடலின் நான்காம் அடி:

ஒருநாள் காவல் முடியும்

என்று காட்டுகிறது.

இதிலிருந்து வரும் ஆன்மிகப் புலனுணர்வு:

பொறிகள் நன்றாக இயங்கும் போது அவற்றைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

கண் பார்க்கும் போது:

ஞானத்தை வாசி.

செவி கேட்கும் போது:

உபதேசம் கேள்.

நா இயங்கும் போது:

இறையைப் போற்று.

உடல் இயங்கும் போது:

சேவை செய்.

இதுவே:

நிலையாமை உணர்வைச் செயலில் மாற்றுவது.

15. தந்திரப் பார்வை — கருவிகளை நிராகரிப்பதல்ல, புனிதப்படுத்துதல்

தந்திர மரபு பொதுவாக:

உடலை எதிரியாகக் காணாது.

பொறிகளையும்:

முற்றிலும் அழிக்க வேண்டிய தடைகள்

என்று மட்டும் காணாது.

மாறாக:

அனுபவ சக்திகளைச் சுத்தப்படுத்தி உயர்ந்த திசைக்கு மாற்றுதல்

முக்கியம்.

189-ஐ அந்த அடிப்படையில் வாசித்தால்:

பொறிச் சக்தி அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

அது என்றும் இருக்காது.

ஆகவே அது இருக்கும் போதே சாதனையின் திசைக்குக் கொண்டு செல்ல வேண்டும்.

16. இங்கு சக்கரம்–நாடி வாசிப்பு தேவையில்லை

இப்பாடலில்:

நாடி,
சக்கரம்,
குண்டலினி,
பிராணவாயுக்கள்

என்பவற்றுக்கு நேரடி குறிப்பு இல்லை.

எனவே:

ஐவர் = ஐந்து பிராணன்

அல்லது:

ஐவர் = ஐந்து சக்கரங்கள்

என்று திணிப்பது ஆதாரமற்றது.

பழைய சிறப்புரையின்:

ஐம்பொறிகள்

என்ற வாசிப்பே இங்கு பாதுகாப்பானது.

17. சைவசித்தாந்தப் பார்வை — பசு கருவிகளிலிருந்து வேறானது

சைவசித்தாந்தத்தில் உயிர்:

அறிவுடைய பசு.

ஆனால் அதன் அறிவு:

ஆணவமலத்தால் மறைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

மாயை வழியாக:

உடல்,
கரணங்கள்,
பொறிகள்

கிடைக்கின்றன.

இவை வழியாக உயிர்:

உலகத்தை அனுபவிக்கிறது.

189-ன் உவமை:

உயிர் மற்றும் அதன் கருவிகள் ஒன்றல்ல

என்பதைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது.

18. கருவி இல்லாமல் உயிர் இல்லை என்று சொல்ல முடியாது

இப்பாடலின் மிக முக்கியமான தத்துவ விளைவு இதுவே.

ஐம்பொறிகளின் செயல் முடிவுற்றால்:

உயிரும் அழிந்துவிட்டது

என்று முடிவு செய்ய முடியாது.

ஏனெனில்:

பொறிகள் = கருவிகள்.

உயிர் = அவற்றைப் பயன்படுத்தும் அறிவுள்ள பசு.

இதனால்:

கருவியின் முடிவு ≠ உயிரின் முடிவு.

19. இதுவே “உயிர் நிலையாமை” அதிகாரத் தலைப்பை புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது

அதிகாரத்தின் பெயரைப் பார்த்து:

உயிரே நிலையற்றது

என்று எண்ணுவதற்கு 189 நேரடியாகத் தடையாகிறது.

பாடல் காட்டுவது:

உயிருக்கு கிடைத்த உலக அனுபவ அமைப்பு முடிவுறுகிறது.

அதாவது:

இந்த உடல்,
இந்தப் பொறிகள்,
இந்த அனுபவச் சூழல்

நிலையானதல்ல.

20. இறப்பு — அனுபவக் கருவிகளின் ஒரு நிலைமாற்றம்

இப்பாடலின் மொழியைப் பின்பற்றினால்:

“வயல் அழிந்தது”

என்று சொல்லப்படவில்லை.

“ஐவர் காவல் விட்டனர்”

என்று சொல்லப்படுகிறது.

இது மிக நுண்ணிய வேறுபாடு.

இதனால்:

மரணம்

என்பது:

உயிரின் இல்லாமை

என்று அல்ல;

தற்போதைய உடல்–பொறி அனுபவ அமைப்பின் செயல்பாடு நிறைவுறும் நிலை

என்ற சைவ வாசிப்பிற்குத் தளம் கிடைக்கிறது.

21. “நான் பார்க்கிறேன்” என்பதற்குப் பின்னால் யார்?

189 சாதகரிடம் ஒரு ஆழமான கேள்வியை எழுப்புகிறது:

கண் பார்க்கிறது என்றால், அந்தக் காட்சியை அறிபவன் யார்?

செவி கேட்கிறது என்றால், அந்த ஓசையை அனுபவிப்பவன் யார்?

உடல் மாறினால், “என் உடல் மாறுகிறது” என்று உணர்பவன் யார்?

இந்த விசாரணை:

பொறி
→ மனம்
→ உயிர்

என்ற உள்நோக்கத்தைத் திறக்கிறது.

இது இப்பாடலின் நேரடி சொற்பொருள் அல்ல; அதன் யோக–தத்துவ விளைவாக புரிந்துகொள்ள வேண்டியது.

22. பொறிகளால் வரும் உலகம் முழு உண்மை அனுபவத்தின் எல்லையா?

மனிதன் உலகை பெரும்பாலும்:

ஐம்பொறிகள் வழியே அறிகிறான்.

அதனால்:

பொறிகளுக்குப் புலப்படாதது இல்லை

என்று நினைப்பது எளிது.

ஆனால் 189:

பொறிகளே நிலையற்ற கருவிகள்

என்று காட்டுகிறது.

இதனால்:

பொறி அனுபவத்தை இறுதி உண்மை அளவுகோலாகக் கொள்ள முடியாது

என்ற ஞானவிசாரணைக்கு வாயில் திறக்கிறது.

23. 188 → 189 : வெளிப்புற நிலையாமையிலிருந்து உள் கருவி நிலையாமைக்கு

188:

தளிர், மலர் — வெளியில் மாற்றம்.

189:

பொறிகள் — நமக்குள்ளே மாற்றம்.

இதனால்:

“உலகம் மாறுகிறது”

என்ற அறிவு:

“உலகத்தை அறியும் என் கருவிகளும் மாறுகின்றன”

என்ற ஆழமான உணர்வாகிறது.

இது உயிர் நிலையாமை அதிகாரத்தின் மிகச் சரியான முன்னேற்றம்.

24. 187–189 தொடர்ச்சியைப் பார்த்தால்

187:

கிடைத்த காலத்தை இறைநோக்காக மாற்று.

188:

ஞான அழைப்பை ஒத்திவைக்காதே.

189:

அந்த அழைப்பை ஏற்க உதவும் பொறிக் கருவிகளே என்றும் உன்னுடன் இருக்காது.

இதனால் சாதனை அவசரம் படிப்படியாக ஆழமடைகிறது:

காலம் குறுகியது
↓
விழிப்புத் தருணம் குறுகியது
↓
செயலாற்றும் கருவிகளும் வரையறுக்கப்பட்டவை.

25. இப்பாடலின் முக்கியமான வைராக்கியம்

189 உருவாக்க வேண்டிய வைராக்கியம்:

கண்களை வெறுப்பது அல்ல.

உடலை வெறுப்பது அல்ல.

உலக அனுபவத்தை மறுப்பதும் அல்ல.

அது:

இந்த கருவிகள் நிரந்தரமாக என்னுடைய கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் என்ற மயக்கத்தை விடுதல்.

இதுவே விவேகத்துடன் கூடிய வைராக்கியம்.

26. “எனது திறன்” என்ற அகந்தைக்கும் இது ஒரு திருத்தம்

மனிதன் சொல்லலாம்:

நான் பார்க்கிறேன்.

நான் கேட்கிறேன்.

நான் செய்கிறேன்.

ஆனால்:

இந்த திறன்கள் அனைத்தும் ஒரு காலத்திற்கு வழங்கப்பட்ட கருவிச் செயல்பாடுகள்.

அவை:

நிரந்தர தனிச்சொத்து அல்ல.

இதனால்:

திறன்
→ நன்றி.

ஆற்றல்
→ பொறுப்பு.

பொறி
→ சாதனைக் கருவி.

என்ற மாற்றம் உருவாக வேண்டும்.

27. பொறிச் சக்தி இருக்கும் காலமே அரிய காலம்

ஒரு மனிதனுக்கு:

பார்வை,
கேள்வி,
பேச்சு,
இயக்கம்

நன்றாக இருக்கும் போது,

அவை:

சாதாரணமாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால் 189:

அவை இயல்பாகவே என்றும் தொடரும் உரிமைகள் அல்ல

என்பதை நினைவூட்டுகிறது.

இதனால்:

கிடைத்த செயலாற்றலை அருள்வாய்ப்பாகக் காணும் விழிப்பு

உருவாகிறது.

28. நன்றியுணர்வு — நிலையாமை ஞானத்தின் ஒரு பலன்

நிலையாமையை உணர்ந்தவன்:

பயப்பட வேண்டியதில்லை.

அவன்:

நன்றி உணர வேண்டும்.

“இன்று பார்க்க முடிகிறது.”

“இன்று கேட்க முடிகிறது.”

“இன்று இறையைப் புகழ முடிகிறது.”

“இன்று சேவை செய்ய உடல் இருக்கிறது.”

இந்த உணர்வு:

சாதனையை உயிரோட்டமுள்ளதாக மாற்றுகிறது.

29. 189-ன் ஆன்மிக எதிர்மறை மயக்கம்

பாடல் உடைக்கும் மயக்கம்:

“என்னுடைய பொறிகளும் ஆற்றல்களும் என்றும் எனக்குக் கிடைக்கும்.”

இல்லை.

அவை:

காத்து வருகின்றன.

ஒருநாள்:

காவல் விடுகின்றன.

இதனால்:

கிடைத்த கருவியை கிடைத்த காலத்திலேயே உயர்ந்த பயனுக்கு உட்படுத்து.

30. இப்பாடலின் மூன்று தத்துவ அடுக்குகள்

ஒன்று — மனித அனுபவ அமைப்பு

ஐம்பொறிகள் வழி உலக அனுபவம்.

இரண்டு — நிலையாமை

பொறிகளின் செயற்பாடு நிரந்தரமல்ல.

மூன்று — இறைநியதி

அவற்றின் செயலுக்கும் ஒரு மேலான வரம்பு உள்ளது.

இதனால்:

கருவி → காலவரம்பு → சிவசார்பு

என்ற ஆழமான அமைப்பு உருவாகிறது.

31. பாடலின் ஆன்மிகச் செய்தியை ஒரு கேள்வியாக்கினால்

என் கண், செவி, நா, உடல் ஆகியவை ஒருநாள் தங்கள் “காவலை” நிறுத்தும் என்றால், அவை இன்னும் செயல்படும் இன்றைய நாளில் நான் அவற்றை எதற்குப் பயன்படுத்துகிறேன்?

இதுவே 189-ன் சாதனை நோக்கான மையக் கேள்வி.

32. உயிரை அறிதலுக்கான முதல் படி — உயிரல்லாததை வேறுபடுத்துதல்

“உயிர் என்றால் என்ன?” என்ற கேள்விக்குத் திருமூலர் உடனே அப்ஸ்ட்ராக்ட் வரையறை தரவில்லை.

மாறாக:

உயிருக்கு உதவும் கருவிகளை காட்டுகிறார்.

பின்னர்:

அவை ஒருநாள் செயலிழக்கின்றன

என்று காட்டுகிறார்.

இதனால்:

உயிரை அறிய, முதலில் உயிரல்லாத கருவிகளை வேறுபடுத்திக் கற்க வேண்டும்.

இது மிக ஆழமான தத்துவ முறையாகும்.

33. 189 — பயமல்ல, அடையாளத் தெளிவு

இப்பாடலை:

“ஒருநாள் உன் கண்கள் வேலை செய்யாது; பயப்படு”

என்று வாசிப்பது அதன் ஆழத்தை குறைக்கும்.

சரியான வாசிப்பு:

“கண் உன்னுடைய கருவி; நீ கண் அல்ல.”

“பொறிகள் உன் அனுபவக் கருவிகள்; அவற்றின் செயல்பாடு உன் உயிரின் முழு இருப்பல்ல.”

இதுவே:

நிலையாமையிலிருந்து அடையாளத் தெளிவிற்கு செல்லும் பாதை.

ஒருங்கிணைந்த ஞானம்

189-ஆம் பாடல் ஒரு வயலை ஐந்து பேர் காத்து வருவதை உருவகமாகக் கொண்டு, உயிரின் உலக அனுபவத்தை நடத்தும் கருவிகள் பற்றிய ஆழமான உண்மையை எடுத்துரைக்கிறது.

பழைய சிறப்புரையின் வாசிப்பில்:

ஐவர் — ஐம்பொறிகள்.

செய் — உயிர்.

விளைதல் — உணர்வு நிகழ்தல்.

நாயகன் — சிவன்.

ஓலை — ஆணை / நியதியின் செயல்.

காவல் விடுதல் — பொறிகளின் ஆற்றல் அடங்குதல்.

இதனால்:

பொறிகள் இயங்குகின்றன என்பதால் அவை உயிரல்ல.

பொறிகள் அடங்குகின்றன என்பதால் உயிர் அழிவதுமில்லை.

மாறாக:

உயிருக்கு உலகை அனுபவிக்கக் கிடைத்த இந்தக் கருவி அமைப்பு காலவரம்புடையது.

அதனால்:

அவற்றைத் தன்னுடைய நிரந்தர அடையாளமாகப் பற்றாமல்,

அவை இயங்கும் காலத்திலேயே நல்லறம், ஞானம், வழிபாடு, சேவை, சாதனை ஆகியவற்றின் கருவிகளாகப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

ஞானச் சூத்திரம்

உயிர்
↓
ஐம்பொறிகள் வழி அனுபவம்
↓
உலக அறிவு நிகழ்கிறது
↓
பொறிகள் ஒரு காலம் செயல்படுகின்றன
↓
அவற்றின் செயலுக்கு வரம்பு உண்டு
↓
நாயகனின் ஆணை / நியதி
↓
பொறிச் செயலாற்றல் அடங்குகிறது

சாதகரின் உள் பாதை:

பொறிகளை அறி
↓
அவை கருவிகள் என்று தேறு
↓
அவற்றையே “நான்” என்று கொள்ளாதே
↓
அவற்றால் ஆளப்படாதே
↓
அவற்றை இறைநோக்காகப் பயன்படுத்து
↓
உயிரின் தன்மையை விசாரி
↓
சிவசார்பை ஆழப்படுத்து

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

189-ல் திருமூலர் உயிரின் அழிவை அல்ல, உயிரின் உலக அனுபவத்தை நடத்தும் கருவிகளின் நிலையாமையைப் பேசுகிறார். பழைய சிறப்புரையில் ஐவர் ஐம்பொறிகள்; அவை உயிராகிய வயலில் உணர்வுகளை நிகழ்த்திக் காத்து வருகின்றன. நாயகனாகிய சிவனது ஆணை அல்லது நியதியின் எல்லை வந்தபோது அவற்றின் செயலாற்றல் அடங்குகிறது. இதனால் காவல் விட்டார் என்பது உயிர் அழிந்தது என்று அல்ல; உயிருக்கு உலக அனுபவத்தை அளித்த பொறிக் கருவிகள் செயலிழந்தன என்பதே. யோகத்தில் இது “நான் என் பொறிகள் அல்ல” என்ற விவேகத்தைத் தருகிறது; ஆகமத்தில் அவை இயங்கும் போதே வழிபாடு மற்றும் சிவபணிக்குப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதை உணர்த்துகிறது; தந்திரப் பார்வையில் அவற்றை அழிப்பதல்ல, புனிதமான திசைக்குத் திருப்ப வேண்டும் என்பதைத் தெரிவிக்கிறது. ஆகவே இப்பாடலின் மைய உபதேசம்: கருவிகள் நிலைக்காது; அவற்றை நிரந்தர அடையாளமாகப் பற்றாதே, அவை இருக்கும் காலத்திலேயே சிவநோக்கான சாதனைக் கருவிகளாக மாற்று.

பாடல் 189 — தர்க்கக் கட்டமைப்பு

அனுபவக் கருவிகளின் செயல்பாட்டிலிருந்து அவற்றின் வரம்பை உணர்த்தும் அமைப்பு

ஐவர்க் கொருசெய் விளைந்து கிடந்தது
ஐவரு மச்செய்யைக் காத்து வருவர்கள்
ஐவர்க்கு நாயக னோலை வருதலால்
ஐவரு மச்செய்யைக் காவல்விட்டாரே. (189)

189-ஆம் பாடலின் தர்க்க அமைப்பு மிகச் செறிவானது. ஒரு வயலை ஐந்து பேர் காத்து வருவது போன்ற எளிய உருவகத்தின் வழியாக, உயிர்–பொறி உறவையும், பொறிகளின் செயல்பாடு நிரந்தரமல்ல என்பதையும் படிப்படியாக வெளிப்படுத்துகிறது.

பாடலின் இயக்கம்:

களம் → காவலர்கள் → மேலான நாயகன் → ஆணை → காவல் முடிவு

என்ற வரிசையில் நகர்கிறது.

1. முதல் அடி — களமும் காவலர்களும் நிறுவப்படுகின்றனர்

ஐவர்க்கொரு செய் விளைந்து கிடந்தது

முதலில்:

ஒரு செய் — வயல்

மற்றும்:

அதனுடன் தொடர்புடைய ஐவர்

நிறுவப்படுகின்றனர்.

பழைய சிறப்புரையின் வாசிப்பில்:

ஐவர் = ஐம்பொறிகள்
செய் = உயிர்

என்று கொள்ளப்படுகிறது.

இதனால் முதல் அடியின் தர்க்கப் பணி:

யார் செயல்படுகிறார்கள்? எதில் செயல்படுகிறார்கள்?

என்பதைக் காட்டுவது.

2. “விளைந்து கிடந்தது” — வெறும் இருப்பு அல்ல, அனுபவம் நிகழும் நிலை

விளைந்து கிடந்தது என்ற சொற்றொடர்:

உயிர் வெறும் இருப்பாக மட்டுமல்லாமல்,
பொறிகள் வழியாக அனுபவம் நிகழும் களமாக இருப்பதைச் சுட்டுகிறது.

இதனால்:

உலக அனுபவம் நிகழும் அமைப்பு

என்ற முதல் தர்க்கச் சங்கிலி உருவாகிறது.

3. இரண்டாம் அடி — ஐவரின் செயல்பாடு

ஐவரும் அச்செய்யைக் காத்து வருவர்கள்

முதல் அடியில்:

ஐவர் இருப்பது

சொல்லப்பட்டது.

இரண்டாம் அடியில்:

அவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள்?

என்பது கூறப்படுகிறது.

அவர்கள்:

காத்து வருகின்றனர்.

இதனால்:

அமைப்பு
→
செயல்பாடு

என்ற முன்னேற்றம்.

பொறிகள் வெறும் உடல் உறுப்புகள் அல்ல; உயிரின் உலக அனுபவம் நிகழ உதவும் செயற்பாட்டு கருவிகள்.

4. “காத்து வருவர்கள்” — தொடர்ச்சியைச் சுட்டும் சொல்

காத்து வருதல் என்பது:

ஒருமுறை நிகழும் செயல் அல்ல.

அது:

தொடர்ச்சியான செயற்பாடு.

இதனால்:

வாழ்க்கை இருக்கும் காலத்தில் பொறிகள் தொடர்ந்து தத்தம் பணியைச் செய்கின்றன

என்ற உணர்வு உருவாகிறது.

அதாவது:

காணுதல்,
கேட்குதல்,
மணத்தல்,
சுவைத்தல்,
தொடுதல்

என்ற அனுபவம்:

தொடர்ச்சியாக நிகழ்கிறது.

5. முதல் இரண்டு அடிகளும் மட்டும் இருந்தால் என்ன?

முதல் இரண்டு அடிகள் மட்டும் இருந்தால்:

ஒரு செயற்பாட்டுச் சூழல்

மட்டுமே கிடைக்கும்.

அதாவது:

உயிர் இருக்கிறது;
ஐம்பொறிகள் செயல்படுகின்றன.

ஆனால்:

அவை எவ்வளவு காலம் செயல்படும்?

அவை சுயாதீனமா?

என்ற கேள்விகள் இன்னும் திறந்தே இருக்கும்.

மூன்றாம் அடி இதற்கு விடை தருகிறது.

6. மூன்றாம் அடி — “நாயகன்” மூலம் மேலான ஒழுங்கு வெளிப்படுகிறது

ஐவர்க்கு நாயகன் ஓலை வருதலால்

இங்கு திடீர் திருப்பம் நிகழ்கிறது.

இதுவரை:

ஐவர்கள் காத்து வருகின்றனர்.

அவர்கள் சுயாதீனமாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால் இப்போது:

ஐவர்க்கு நாயகன்

என்று கூறப்படுகிறது.

இதன் தர்க்கப் பணி:

பொறிகள் இறுதி அதிகாரமல்ல.

அவற்றின் செயல்பாடும்:

மேலான ஒரு நியதிக்குள் உள்ளது.

7. “நாயகன்” — பாடலின் அதிகார மையம்

பழைய சிறப்புரையில்:

நாயகன் = சிவன்.

இதனால்:

பொறிகள்
→ உயிருக்கு உதவுகின்றன

ஆனால்:

அவை தன்னிச்சையாக எல்லையில்லாமல் இயங்குபவை அல்ல.

அவற்றின் செயலுக்கும்:

ஒரு தொடக்கம்,
ஒரு காலம்,
ஒரு முடிவு

உள்ளது.

இதனால்:

கருவி → சார்பு → நியதி

என்ற ஆழமான தர்க்கம் உருவாகிறது.

8. “ஓலை” — மாற்றத்தைத் தொடங்கும் காரணம்

மூன்றாம் அடியின் முக்கியச் சொல்:

ஓலை

நேரடி வயல் உருவகத்தில்:

நாயகனிடமிருந்து வரும் ஆணை.

உரைமரபில்:

ஆணை / நியதியின் செயற்பாடு.

இதனால் பாடலின் முதல் இரண்டு அடிகளில் இருந்த:

இயல்பான தொடர்ச்சி

மூன்றாம் அடியில்:

முடிவை நோக்கிய மாற்றம்

பெறுகிறது.

அதாவது:

காவல் தொடர்கிறது
↓
ஆணை வருகிறது

இதுவே அடுத்த அடிக்கான காரணம்.

9. “வருதலால்” — காரண–விளைவு அமைப்பின் முக்கிய இணைப்பு

வருதலால் என்ற சொல்:

மிக முக்கியமான காரணவியல் இணைப்பு.

ஓலை வந்ததால்
↓
காவல் முடிகிறது.

இதனால்:

நான்காம் அடி தற்செயலான நிகழ்வு அல்ல.

அது:

மூன்றாம் அடியின் விளைவு.

இதுவே பாடலின் தர்க்கத்தை மிகத் தெளிவாக்குகிறது.

10. நான்காம் அடி — ஆரம்பத்தின் எதிர்மறை நிறைவு

ஐவரும் அச்செய்யைக் காவல்விட்டாரே

இரண்டாம் அடியில்:

காத்து வருவர்கள்

நான்காம் அடியில்:

காவல்விட்டார்

இதுவே பாடலின் மிகத் தெளிவான எதிரமைவு.

காத்தல்
↔
காவல் விடுதல்

இதனால்:

செயற்பாடு
→
செயலடக்கம்

என்ற முழுச் சுற்று நிறைவு பெறுகிறது.

11. பாடலின் நான்கு அடிகளின் பணி

முதல் அடி — அமைப்பு

உயிர்–பொறி தொடர்பு நிறுவப்படுகிறது.

இரண்டாம் அடி — செயல்பாடு

பொறிகள் தொடர்ந்து அனுபவத்தை நடத்துகின்றன.

மூன்றாம் அடி — மேலான கட்டுப்பாடு

அவற்றிற்கும் நாயகன், நியதி உள்ளதென காட்டுகிறது.

நான்காம் அடி — முடிவுறும் செயற்பாடு

பொறிகளின் காவல் நிற்கிறது.

இதனால்:

அமைப்பு → செயல் → கட்டுப்பாடு → முடிவு

என்ற நான்கு படிகள் உருவாகின்றன.

12. “ஐவர்” நான்கு அடிகளிலும் தர்க்க மையமாக இருப்பது

முதல் அடியில்:

ஐவருக்குரிய களம்.

இரண்டாம் அடியில்:

ஐவரின் செயல்.

மூன்றாம் அடியில்:

ஐவருக்கு மேலான நாயகன்.

நான்காம் அடியில்:

ஐவரின் செயல் முடிவு.

இதனால்:

பாடலின் மையம் உயிரின் அழிவு அல்ல;

ஐம்பொறிகளின் சார்பு மற்றும் வரம்பு.

13. 188 → 189 : வெளியில் மாறுவது, உள்ளிலும் மாறுகிறது

188:

தளிர், மலர் ஆகியவை மாறுகின்றன.

189:

உலகத்தை அனுபவிக்க உதவும் பொறிகளும் தங்கள் செயல்பாட்டை நிறுத்துகின்றன.

இதனால்:

வெளிப்புற வடிவ நிலையாமை → உள்அனுபவக் கருவிகளின் நிலையாமை

என்ற முன்னேற்றம்.

இது உயிர் நிலையாமை அதிகாரத்தின் தர்க்கத்தை ஆழப்படுத்துகிறது.

14. 188-ல் “கண்டும்”; 189-ல் “காத்து வருவர்கள்”

188:

நிலையாமையை வெளியில் காண்கிறோம்.

189:

இப்போது அந்தக் காணும் கருவிகளின் நிலையாமையே ஆராயப்படுகிறது.

இது மிக நுண்ணிய தொடர்ச்சி:

முதலில்:

“நீ காண்பவை மாறுகின்றன.”

பின்னர்:

“அவற்றைக் காணும் உன் கருவிகளும் மாறுகின்றன.”

15. “நான்” என்ற அடையாளத்தின் மீது பாடல் எழுப்பும் கேள்வி

பொறிகள்:

செயல்படுகின்றன.

பின்னர்:

செயலிழக்கின்றன.

எனவே:

“நான் என் கண்”
“நான் என் செவி”
“நான் என் உடல் உணர்வு”

என்ற அடையாளம் நிலைக்க முடியாது.

இதனால் பாடலின் ஆழமான தர்க்க விளைவு:

கருவி மாறுமானால், கருவியே நான் அல்ல.

இது உயிர்–கருவி வேறுபாட்டுக்கான அடித்தளம்.

16. “காவல் விட்டார்” ஏன் “உயிர் அழிந்தது” என்று கொள்ளக் கூடாது?

பாடல் நேரடியாக:

உயிர் போனது

என்று சொல்லவில்லை.

காவல் விட்டார்

என்று சொல்கிறது.

இதனால் தர்க்க ரீதியாக:

மாற்றம் நிகழ்வது ஐவரின் செயலில்.

அதாவது:

பொறிச் செயல்பாடு.

எனவே:

செயற்பாடு முடிவுறுகிறது ≠ உயிர் அழிகிறது.

இதுவே இப்பாடலின் சைவசித்தாந்தப் பாதுகாப்பு.

17. உயிர் நிலையாமை அதிகாரத்தில் இது ஏன் இரண்டாவது பாடலாக முக்கியம்?

188:

வெளிப்புற உருவங்களின் நிலையாமை.

189:

அனுபவக் கருவிகளின் நிலையாமை.

இதனால் அதிகாரம் படிப்படியாக:

உலகம்
↓
உடல்–பொறி அமைப்பு
↓
உயிர்–கருவி வேறுபாடு

என்ற ஆழத்திற்கு நகர்கிறது.

அதாவது:

“என்ன சுற்றி மாறுகிறது?”

என்பதிலிருந்து:

“என்னுள் என்ன மாறுகிறது?”

என்ற விசாரணைக்கு மாறுகிறது.

18. இப்பாடலின் மூன்று முக்கிய எதிரமைவுகள்

ஒன்று

விளைந்து கிடந்தது
↔
காவல் விட்டார்

அனுபவம் நிகழ்கிறது ↔ அனுபவக் கருவிகள் அடங்குகின்றன.

இரண்டு

காத்து வருவர்கள்
↔
காவல் விட்டார்

தொடர்ச்சியான செயல் ↔ செயல் நிறைவு.

மூன்று

ஐவர்
↔
நாயகன்

கருவிகள் ↔ அவற்றுக்கு மேலான ஒழுங்கு.

இந்த மூன்று எதிரமைவுகளே பாடலின் தர்க்க முதுகெலும்பு.

19. யோகப் பாதைக்கு கிடைக்கும் தர்க்க முடிவு

பொறிகள்:

கருவிகள்.

அவை:

நிரந்தரமல்ல.

எனவே:

அவற்றையே “நான்” என்று கொள்ள முடியாது.

அடுத்து இயல்பாக வரும் யோகக் கேள்வி:

“அவற்றின் வழியாக அனுபவிப்பவன் யார்?”

இதுவே:

பொறி
↓
மனம்
↓
உயிர்

என்ற உள்நோக்கத் தேடலுக்கான வாயில்.

20. ஆகமப் பாதைக்கு கிடைக்கும் தர்க்க முடிவு

பொறிகள்:

ஒரு காலத்திற்கு மட்டுமே செயல்படுகின்றன.

எனவே:

அவை இயங்கும் காலத்திலேயே

அவற்றை:

தரிசனம்,
இறைப்புகழ்,
மந்திரம்,
சேவை

என்ற இறைநோக்கில் பயன்படுத்த வேண்டும்.

அதாவது:

நிலையாமை → பொறுப்பான பயன்பாடு.

21. தந்திரப் பார்வைக்கு கிடைக்கும் தர்க்க முடிவு

கருவிகளின் சக்தியை:

அழித்தல்

இப்பாடலின் நோக்கம் அல்ல.

மாறாக:

அவற்றின் வரம்பை அறிதல்.

இதனால்:

சக்தியை மறுப்பது அல்ல;

அதை இறைநோக்கில் அமைத்தல்.

எனவே:

கருவி நிலையற்றது → கருவிச் சக்தி புனிதப்படுத்தப்பட வேண்டும்

என்ற தர்க்கம் பெறப்படுகிறது.

22. இப்பாடல் சாதகரை எதற்குத் தயாரிக்கிறது?

189 உடனே முழு உயிர்தத்துவத்தை விளக்கவில்லை.

அது முதலில்:

கருவிகள் உயிரல்ல

என்பதை உணர்த்துகிறது.

இதுவே அடுத்தடுத்த பாடல்களில்:

உடல்,
உயிர்,
மரணம்,
அனுபவம்

ஆகியவற்றை வேறுபடுத்திப் புரிந்துகொள்ளும் அடித்தளம்.

முழுத் தர்க்க வரைபடம்

ஒரு செய்
↓
ஐவர்
↓
விளைவு / அனுபவம் நிகழ்தல்
↓
ஐவர் காத்து வருதல்
↓
தொடர்ச்சியான பொறிச் செயல்பாடு
↓
ஐவர்க்கு மேலான நாயகன்
↓
ஓலை / ஆணை / நியதி
↓
காவல் விடுதல்
↓
பொறிச் செயலாற்றல் அடங்குதல்
↓
கருவி முடிவு ≠ உயிர் முடிவு

188 → 189 தர்க்கப் பாலம்

188:
நீ பார்க்கும் உலக வடிவங்கள் நிலையானவை அல்ல.

189:
அந்த உலகத்தைப் பார்க்கும் உன் பொறிக் கருவிகளும் நிலையானவை அல்ல.

இதனால் உயிர் நிலையாமை அதிகாரம்:

வெளிப்புற நிலையாமையிலிருந்து
உயிர்–கருவி வேறுபாட்டை நோக்கி

முன்னேறுகிறது.

தர்க்க இடம்

189-ஆம் பாடல் உயிர் நிலையாமை அதிகாரத்தின் தொடக்கத்தில் மிக முக்கியமான தத்துவப் பணியைச் செய்கிறது. 188 வெளிப்புற இயற்கை வடிவங்களின் நிலையாமையை காட்டிய பின், 189 உலகத்தை அனுபவிக்க உதவும் ஐம்பொறிகளின் செயற்பாடும் நிரந்தரமல்ல என்பதை வயல்–காவல் உவமையின் வழியாக வெளிப்படுத்துகிறது. முதல் அடியில் களம் மற்றும் ஐவர் நிறுவப்படுகின்றனர்; இரண்டாம் அடியில் அவர்கள் தொடர்ச்சியாகக் காத்து செயல்படுகின்றனர்; மூன்றாம் அடியில் அவர்கள் சுயாதீனர்கள் அல்ல, நாயகனுடைய ஆணைக்கும் நியதிக்கும் உட்பட்டவர்கள் என்று காட்டப்படுகிறது; நான்காம் அடியில் அவர்களின் காவல் முடிவுறுகிறது. இதனால் பாடல் உயிரின் அழிவைச் சொல்லாமல், உயிருக்கு உலக அனுபவத்தை வழங்கும் கருவிகளின் செயற்பாட்டு வரம்பைச் சுட்டுகிறது. அதன் ஆழமான தர்க்க முடிவு: பொறிகள் மாறுகின்றன; ஆகவே பொறிகளே உயிர் அல்ல. இந்த வேறுபாடே உயிரின் இயல்பைத் தொடர்ந்து விசாரிக்கத் தேவையான அடுத்த தத்துவ வாசலைத் திறக்கிறது.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி

188 “நீ காணும் உலகம் மாறுகிறது” என்று சொன்னது; 189 “அதை காணும் உன் கருவிகளும் மாறுகின்றன” என்று இன்னும் ஆழமாகிறது. ஐம்பொறிகள் உயிரின் அனுபவத்தை நடத்தும் காவலர்கள்; அவை நாயகனின் நியதிக்குள் ஒரு காலம் செயல்பட்டு பின்னர் காவலை விடுகின்றன. ஆகவே இப்பாடலின் மையத் தர்க்கம் மரணம் பற்றியது மட்டும் அல்ல — “கருவி நிலையற்றது; கருவியே நான் அல்ல” என்ற உயிர்–பொறி விவேகத்தை நிறுவுவதே.

பாடல் 189 — சாதனை வாழ்வியல்

கருவிகள் இருக்கும் காலத்திலேயே அவற்றை உயர்ந்த பயனுக்கு மாற்றுதல்

ஐவர்க் கொருசெய் விளைந்து கிடந்தது
ஐவரு மச்செய்யைக் காத்து வருவர்கள்
ஐவர்க்கு நாயக னோலை வருதலால்
ஐவரு மச்செய்யைக் காவல்விட்டாரே. (189)

189-ஆம் பாடலின் வாழ்வியல் மையம் மிகவும் எளிமையானது:

நமக்குக் கிடைத்துள்ள பொறி–கருவிகள் நிரந்தரமல்ல; அவை இயங்கும் காலத்திலேயே அவற்றைச் சரியான திசையில் பயன்படுத்த வேண்டும்.

இது மரணத்தை அஞ்சச் சொல்லும் உபதேசமல்ல.

மாறாக:

பார்க்க முடியும் போது என்ன பார்க்கிறேன்?
கேட்க முடியும் போது என்ன கேட்கிறேன்?
பேச முடியும் போது என்ன பேசுகிறேன்?
உடல் இயங்கும் போது என்ன செய்கிறேன்?

என்ற விழிப்பை உருவாக்குகிறது.

1. “எனக்குக் கிடைத்துள்ளவை இயல்பானவை” என்ற அலட்சியத்தைத் திருத்து

நாம் தினமும்:

பார்க்கிறோம்,
கேட்கிறோம்,
பேசுகிறோம்,
நடக்கிறோம்,
தொடுகிறோம்.

இதனால் இவை:

என்றும் இருக்கும் இயல்பான உரிமைகள்

என்று எண்ணிவிடலாம்.

189 நினைவூட்டுவது:

இவை அனைத்தும் ஒரு காலத்திற்கு வழங்கப்பட்ட செயற்பாட்டு கருவிகள்.

இதனால் முதல் சாதனை:

நன்றியுணர்வு.

2. கண் — பார்க்கும் திறனை வீணாக்காதே

கண் இருக்கும்போது:

தேவையற்ற காட்சிகளை மட்டும் சேகரிக்க வேண்டாம்.

அதை:

நூல் வாசிப்புக்கு,
தரிசனத்திற்கு,
இயற்கையை உணர்வதற்கு,
அறிவைப் பெறுவதற்கு

பயன்படுத்தலாம்.

தினசரி கேள்வி:

என் கண் இன்று என்னை உயர்த்தியதைப் பார்த்ததா, அல்லது வெறும் கவனச்சிதறலுக்கே பயன்படுத்தப்பட்டதா?

3. செவி — என்ன கேட்கிறேன் என்பது மனத்தை வடிவமைக்கும்

செவி:

ஒலியை மட்டும் ஏற்றுக் கொள்ளும் கருவி அல்ல.

நாம் தொடர்ந்து கேட்பவை:

மனத்தின் உள்ளடக்கமாக மாறுகின்றன.

எனவே:

சண்டை,
வதந்தி,
தேவையற்ற கலக்கம்

மட்டும் அல்லாமல்,

உபதேசம்,
நற்சிந்தனை,
மந்திரம்,
ஞான உரை

கேட்க இடம் கொடு.

4. நா — இரட்டை பொறுப்பு

நா:

சுவைக்கும் கருவி.

அதே நேரத்தில்:

பேசும் கருவி.

எனவே இரண்டு ஒழுக்கங்கள்:

உணவு ஒழுக்கம்
மற்றும்
சொல் ஒழுக்கம்.

கேள்வி:

என் நா என் உடலைப் பேணுகிறதா?
என் சொல் பிறரைப் பேணுகிறதா?

5. மெய் — இன்பம் அனுபவிப்பதற்கே அல்ல

உடல்:

வசதியை அனுபவிக்க மட்டுமே கிடைத்ததல்ல.

அதை:

உழைப்பு,
சேவை,
பூஜை,
யோகம்,
உதவி

ஆகியவற்றிலும் பயன்படுத்தலாம்.

இதனால்:

உடல் இருப்பது ஒரு வசதி மட்டும் அல்ல; ஒரு பொறுப்பு.

6. பொறிகளை அடக்குவது அல்ல, உரிய இடத்தில் வைப்பது

இந்தப் பாடலைத் தவறாகப் புரிந்து:

பொறிகளைப் பயன்படுத்தாதே

என்று கொள்ளக்கூடாது.

பாடலின் ஆழமான பயன்பாடு:

பொறிகள் கருவிகள்; அவை தலைவர்கள் அல்ல.

அதனால்:

அவற்றை மறுப்பதும் வேண்டாம்;
அவற்றால் ஆளப்படுவதும் வேண்டாம்.

7. “எனக்கு பிடித்தது” என்பதிலிருந்து “எனக்கு ஏற்றது” என்பதற்கு

பொறிகள் பெரும்பாலும்:

“எனக்கு பிடிக்கும்”

என்று பதிலளிக்கின்றன.

சாதகர் கேட்க வேண்டியது:

“இது எனக்கு ஏற்றதா?”

இந்த மாற்றமே:

புலன்சார்ந்த உடனடி விருப்பத்திலிருந்து
விவேகமுள்ள தேர்வுக்கு

மாற்றுகிறது.

8. உடல்நலத்தைச் சாதனையின் அடித்தளமாகப் பேணு

189-ன் உவமை:

பொறிகள் ஒருநாள் காவலை விடலாம்

என்று நினைவூட்டுகிறது.

இதனால்:

உடலை அலட்சியம் செய்ய வேண்டாம்.

உறக்கம்,
உணவு,
உடற்பயிற்சி,
மருத்துவ கவனம்

இவை:

உடல் பற்றல்ல;

கருவியைப் பேணும் பொறுப்பு.

9. உடல் நன்றாக இருக்கும் காலமே தயாரிப்பு காலம்

பலர் உடல்நலம் பாதிக்கப்பட்ட பின்னரே:

உடல் முக்கியம்

என்று உணர்கிறார்கள்.

189 சொல்லும் வாழ்வியல்:

கருவி செயல்படும் காலத்திலேயே அதைச் செம்மைப்படுத்து.

அதேபோல்:

ஆன்மிக ஒழுக்கமும் உடல்நலம் நன்றாக இருக்கும் காலத்திலேயே வேரூன்ற வேண்டும்.

10. குடும்பத்தில் பொறிகளின் ஒழுக்கம்

குடும்ப முரண்பாடுகளில்:

பார்த்ததும் பதில் சொல்லுதல்,
கேட்டதும் கோபப்படுதல்

அடிக்கடி நிகழலாம்.

ஒரு சிறு இடைவெளி:

பொறி → மனம் → பதில்

இவற்றுக்கு இடையில் விழிப்பை உருவாக்கும்.

அதாவது:

கேட்டதெல்லாம் பதிலாக மாற வேண்டியதில்லை.

11. குழந்தைகளுக்குக் கற்பிக்க வேண்டிய அடிப்படை

குழந்தைகளிடம்:

“போனைப் பார்க்காதே”

என்று மட்டும் சொல்லாமல்,

“உன் கண் எதைப் பார்க்கிறது?
அது உன் மனத்தில் என்ன வைக்கிறது?”

என்று கற்றுக்கொடுக்கலாம்.

இது:

கட்டுப்பாட்டை விட விழிப்பை வளர்க்கும்.

12. கல்வியில் பொறிகள் முதலீடு

கற்றல்:

கண்,
செவி,
நினைவு,
மன கவனம்

எல்லாம் இணைந்த செயல்.

எனவே:

இளம் வயதில் நல்ல ஆசிரியர்களைக் கேட்பது,
நல்ல நூல்களை வாசிப்பது,
குறிப்பெடுப்பது

பின்னர் பெரும் பலன் தரும்.

கருவிகள் செயல்படும் காலத்தை அறிவு முதலீடாக மாற்று.

13. தொழிலில் திறன் = நிரந்தர அடையாளம் அல்ல

ஒருவர்:

பார்வை திறன்,
பேச்சுத் திறன்,
நினைவாற்றல்,
உடல் ஆற்றல்

மூலம் வெற்றி பெறலாம்.

ஆனால் அவை:

என்றும் அதேபடி இருக்கும் என்று நினைக்கக்கூடாது.

இதனால்:

திறனில் அகந்தை குறைய வேண்டும்.

மாற்றாக:

திறனைப் பொறுப்புடன் பயன்படுத்து.

14. “நான் என் திறன்” என்ற மயக்கத்தைப் பாருங்கள்

ஒருவரின் அடையாளம்:

“நான் நல்ல பேச்சாளர்”

“நான் அழகானவன்”

“நான் வலிமையானவன்”

என்று மட்டும் இருந்தால்,

அந்தத் திறன் மாறும்போது:

அடையாள நெருக்கடி வரும்.

189 தரும் விவேகம்:

திறன் எனக்குக் கிடைத்த கருவி; அது நான் அல்ல.

15. சமூக ஊடக வாழ்க்கையில் 189 மிகவும் பொருத்தமானது

இன்றைய உலகில்:

கண் மற்றும் செவி

மிக அதிகமாக:

திரை மற்றும் ஒலி உள்ளடக்கங்களால் நிரம்புகின்றன.

எனவே தினசரி கேளுங்கள்:

நான் உள்ளடக்கத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கிறேனா, அல்லது உள்ளடக்கம் என்னைத் தேர்ந்தெடுக்கிறதா?

இதுவே நவீன பொறி ஒழுக்கம்.

16. “கவனம்” என்பது உயிர்காலத்தின் ஒரு வடிவம்

எங்கு கவனம் செல்கிறது:

அங்கு வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி செல்கிறது.

எனவே:

பொறிகளை எங்கு செலுத்துகிறோம்

என்பது:

காலத்தை எங்கு செலவிடுகிறோம்

என்பதோடு நேரடியாக இணைகிறது.

இதனால் 187–189 தொடரில்:

கால ஒழுக்கம்
→ கவன ஒழுக்கம்
→ பொறி ஒழுக்கம்

என்ற இயல்பான வளர்ச்சி தெரிகிறது.

17. குரு உபதேசத்தை “கேள்வி அனுபவம்” ஆக மட்டும் விடாதே

செவியால் உபதேசம் கேட்பது:

முதல் படி.

அடுத்து:

மனனம்.

பின்னர்:

நடைமுறை.

இல்லையெனில்:

குருவின் சொல் செவியைத் தொட்டு சென்றுவிடும்;

வாழ்க்கையைத் தொடாது.

அதனால்:

கேட்ட உபதேசத்தை வாழ்வில் ஒரு மாற்றமாக்க வேண்டும்.

18. தரிசனம் = பார்க்கும் அனுபவம் மட்டும் அல்ல

கோயிலுக்குச் செல்வது:

பார்க்க மட்டும் அல்ல.

கண்:

தரிசிக்கிறது.

மனம்:

நிலைபெற வேண்டும்.

உள்ளம்:

இறைநினைவில் திரும்ப வேண்டும்.

இதனால்:

பொறி அனுபவம்
→ ஆன்மிக உள்ளுணர்வு

என்ற மாற்றம் நிகழ வேண்டும்.

19. “ஓலை வரும்” என்று பயப்பட வேண்டாம்

பாடலில்:

நாயகனின் ஓலை

என்ற உருவகம் உள்ளது.

இதனை:

எப்போது மரணம் வரும்?

என்ற பயத்தில் வாழ்வதற்காகப் பயன்படுத்தக்கூடாது.

சரியான வாழ்வியல்:

எப்போது கருவிகள் நிற்கும் என்பதை நான் அறியேன்; ஆகவே அவை இயங்கும் காலத்தைப் பயனுள்ளதாக மாற்றுவேன்.

20. மரண சிந்தனை → நன்றியுணர்வு

மரணம் பற்றி நினைக்கும் போது:

பயம்

மட்டுமே வருமானால் அந்த நினைவு முழுமையடையவில்லை.

அதற்கு பதிலாக:

“இன்று நான் பார்க்கிறேன்.”
“இன்று நான் கேட்கிறேன்.”
“இன்று நான் நடக்கிறேன்.”
“இன்று நான் சாதிக்க முடிகிறது.”

என்ற நன்றியுணர்வு எழ வேண்டும்.

21. நோய் அல்லது முதுமையை ஆன்மிகத் தோல்வி என்று கொள்ளாதே

ஒரு பொறியின் ஆற்றல் குறைந்தால்:

சாதகர் தோல்வியடைந்தார்

என்று அர்த்தமில்லை.

189 கூறுவது:

கருவிகள் வரம்புடையவை.

அதனால்:

உடல் மாற்றம் இயற்கை.

சாதனையின் மதிப்பு:

கருவியின் முழுமையில் மட்டும் அல்ல;

உள்ளத்தின் திசையில் உள்ளது.

22. பொறி குறைந்தாலும் இறைநோக்கு குறைய வேண்டியதில்லை

கண் பலவீனமாகலாம்.

செவி குறையலாம்.

உடல் மந்தமாகலாம்.

ஆனால்:

நினைவு,
சரணாகதி,
உள்ளார்ந்த பக்தி

ஆழமடையலாம்.

இதனால்:

கருவி தேய்வது ≠ ஆன்மிகத் தேய்வு.

23. ஐம்பொறி ஆய்வு — தினசரி சிறு சாதனை

இரவு ஐந்து கேள்விகள்:

கண்

இன்று என்னைப் பார்த்தவை என்னை உயர்த்தினவா?

செவி

இன்று கேட்டவை என்னைத் தெளிவாக்கினவா?

நா

இன்று பேசியவை நன்மை செய்தனவா?

மூக்கு

நான் விழிப்புடன் இருந்தேனா, அல்லது வெறும் இயந்திர வாழ்விலா?

மெய்

என் உடல் இன்று நல்ல செயலில் பயன்படுத்தப்பட்டதா?

இது பாடலின் நேரடிக் கட்டளை அல்ல; அதன் வாழ்வியல் பயன்பாடு.

24. வாரத்திற்கு ஒரு “பொறி நோன்பு”

வாரத்தில் ஒரு குறுகிய நேரம்:

திரை இல்லாமல்,
தேவையற்ற ஒலி இல்லாமல்,
தேவையற்ற உரையாடல் இல்லாமல்

அமைதியில் இருக்கலாம்.

இதன் நோக்கம்:

பொறிகளை தண்டிப்பது அல்ல.

மாறாக:

நான் பொறிகளின் அடிமையா என்பதைப் பார்க்குதல்.

25. செயல்படும் கருவிகளைப் பயன்படுத்தாமல் விடுவதும் ஒரு இழப்பு

சிலர்:

பார்க்க முடியும்; படிப்பதில்லை.

கேட்க முடியும்; கற்றுக்கொள்வதில்லை.

பேச முடியும்; நல்லதைச் சொல்லுவதில்லை.

உடல் இருக்கிறது; சேவை செய்வதில்லை.

189 இவ்வாறான வாழ்வை மறைமுகமாகச் சோதிக்கிறது:

காவல் இருக்கிறது; ஆனால் விளைவு என்ன?

26. கிடைத்த திறனை சேவையாக மாற்று

உங்களுக்கு:

நல்ல குரல் இருந்தால் — கற்பிக்கலாம்.

நல்ல பார்வை இருந்தால் — வாசித்து பகிரலாம்.

உடல் ஆற்றல் இருந்தால் — சேவை செய்யலாம்.

திறமை இருந்தால் — பிறரை உயர்த்தலாம்.

அதாவது:

திறமை
→ சேவை.

இதுவே கருவியின் உயர்ந்த பயன்பாடு.

27. “என் உடல்” என்று சொல்வது ஒரு பெரிய சுயவிசாரணை வாயில்

நாம் இயல்பாக:

என் கண்
என் கை
என் உடல்

என்று சொல்கிறோம்.

அப்படியானால்:

“என்” என்று சொல்வவன் யார்?

இந்தக் கேள்வியை மெதுவாக மனனம் செய்யலாம்.

189 இதற்கான தத்துவ வாயிலைத் திறக்கிறது.

28. ஆனால் “நான் உடல் அல்ல” என்பதால் உடலை அலட்சியம் செய்யக்கூடாது

இது மிக முக்கியம்.

நான் கருவி அல்ல

என்பது:

கருவி மதிப்பற்றது

என்று பொருள் அல்ல.

மாறாக:

அது எனக்குக் கிடைத்த பொறுப்பு.

எனவே:

பற்றின்றிப் பேணுதல்

சரியான நிலை.

29. உடலுடன் உறவு — உரிமையல்ல, பொறுப்பு

இந்தப் பாடலின் வாழ்வியல் மொழியில்:

உடல் எனக்கு வழங்கப்பட்ட களம்.

பொறிகள் கருவிகள்.

இதனால்:

அவற்றை அழிக்க உரிமை இல்லை.

அவற்றை வீணாக்கவும் உரிமை இல்லை.

அவற்றைச் செம்மையாகப் பயன்படுத்தும் பொறுப்பு உள்ளது.

30. 188 → 189 வாழ்வியல் வளர்ச்சி

188:

ஞான அழைப்பை ஒத்திவைக்காதே.

189:

அதைச் செயல்படுத்த உதவும் கருவிகளையே வீணாக்காதே.

இதனால்:

விழிப்பு
→ கருவி பயன்பாடு

என்ற முன்னேற்றம்.

31. இப்பாடலின் மைய வாழ்வியல் கேள்வி

ஒரே கேள்வியில் 189-ஐ வாழ்வாக்கினால்:

ஒருநாள் தங்கள் காவலை நிறுத்தப்போகும் இந்த ஐம்பொறிகள் இன்னும் இயங்கிக் கொண்டிருக்கும்போது, நான் அவற்றை எதற்காகப் பயன்படுத்துகிறேன்?

இந்தக் கேள்வியே:

பொறி ஒழுக்கம்,
நன்றியுணர்வு,
சாதனை விழிப்பு

மூன்றையும் ஒன்றிணைக்கிறது.

தினசரி நடைமுறை

காலை

“இன்று கிடைத்த உடல்–பொறி ஆற்றலை வீணாக்கமாட்டேன்.”

கண்

உயர்த்தும் ஒன்றையாவது வாசி அல்லது தரிசி.

செவி

ஞானம் அல்லது நல்ல உபதேசம் கேள்.

நா

ஒரு நல்ல சொல்லைச் சொல்; தேவையற்ற காயப்படுத்தும் சொல்லைத் தவிர்.

உடல்

ஒரு பயனுள்ள செயல் அல்லது சேவை செய்.

இரவு

“இன்று என் பொறிகள் என்னை வழிநடத்தினவா, அல்லது நான் அவற்றை வழிநடத்தினேனா?”

சாதனை மாற்ற வரைபடம்

ஐம்பொறிகள் உள்ளன
↓
அவை அனுபவக் கருவிகள்
↓
அவை நிரந்தரமல்ல
↓
அவற்றையே “நான்” என்று கொள்ளாதே
↓
அவற்றை அலட்சியம் செய்யாதே
↓
ஒழுங்குபடுத்து
↓
நல்லறம், ஞானம், சேவை, சாதனைக்கு பயன்படுத்து
↓
நன்றியுணர்வு வளர்த்து
↓
உயிரின் தன்மையை விசாரி
↓
சிவசார்பை ஆழப்படுத்து

சாதனைச் சூத்திரம்

பொறிகள் கருவிகள் — அவை நீ அல்ல.
கருவிகளை வெறுக்காதே — பேணு.
அவற்றால் ஆளப்படாதே — அவற்றை வழிநடத்து.
அவை என்றும் இருக்கும் என்று எண்ணாதே.
கண் இருக்கும் போது ஞானத்தைப் பார்.
செவி இருக்கும் போது உண்மையை கேள்.
நா இருக்கும் போது நல்லதைப் பேசு, இறையை ஏத்து.
உடல் இருக்கும் போது சேவை செய்.
கருவி தேய்ந்தாலும் இறைநோக்கு தேய வேண்டியதில்லை.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

189-ன் சாதனை வாழ்வியல், ஒருநாள் கண், செவி, நா, மெய் போன்ற பொறிகளின் செயற்பாடு அடங்கும் என்பதைக் கண்டு பயப்படச் சொல்லுவதல்ல. அவை இன்னும் இயங்கிக் கொண்டிருக்கும்போதே அவற்றின் மதிப்பை உணரச் சொல்கிறது. பொறிகள் உயிரல்ல; அவை உயிரின் அனுபவக் கருவிகள். ஆகவே அவற்றை நிரந்தர அடையாளமாகப் பற்றவும் கூடாது, அலட்சியமாக வீணாக்கவும் கூடாது. அவை இருக்கும் காலத்தில் ஞானம், வழிபாடு, சேவை, நல்லறம் மற்றும் சாதனை ஆகியவற்றின் கருவிகளாக மாற்ற வேண்டும். கருவி நிலையற்றது என்பதை உணர்ந்தவனின் சரியான பதில் பயம் அல்ல — நன்றியுணர்வும் பொறுப்பான பயன்பாடும்.

பாடல் 189 — ஒரே பார்வையில் முழுச் சாரம்

பொறிகள் உயிரல்ல; அவை உயிரின் அனுபவக் கருவிகள்

ஐவர்க் கொருசெய் விளைந்து கிடந்தது
ஐவரு மச்செய்யைக் காத்து வருவர்கள்
ஐவர்க்கு நாயக னோலை வருதலால்
ஐவரு மச்செய்யைக் காவல்விட்டாரே. (189)

189-ஆம் பாடல் உயிர் நிலையாமை அதிகாரத்தில் மிக முக்கியமான ஒரு வேறுபாட்டை நிறுவுகிறது:

உயிர் வேறு; உயிருக்கு உலகை அனுபவிக்க உதவும் கருவிகள் வேறு.

பாடல் ஒரு வயலை ஐவர் காத்து வருவது போன்ற எளிய உருவகத்தின் வழியாக இந்த நுண்ணிய உண்மையை எடுத்துரைக்கிறது.

1. வயலும் ஐவரும்

செய் என்பதன் நேரடிப் பொருள்:

வயல்.

பழைய சிறப்புரையில்:

ஐவர் — ஐம்பொறிகள்
செய் — உயிர்
விளைதல் — உணர்வு நிகழ்தல்

என்று விளக்கப்படுகிறது.

இதனால்:

கண், செவி, மூக்கு, நா, மெய் ஆகிய பொறிகள் வழியாக உயிருக்கு உலக அனுபவம் நிகழ்கிறது.

அதாவது:

பொறிகள் அனுபவத்தை நடத்தும் கருவிகள்; அவையே உயிரல்ல.

2. “காத்து வருவர்கள்” — பொறிகள் எதிரிகள் அல்ல

திருமூலர் ஐம்பொறிகளை:

தீயவை
அல்லது
அழிக்க வேண்டியவை

என்று காட்டவில்லை.

அவை:

காவலர்கள்.

அதாவது:

உயிரின் உலக அனுபவத்திற்கு தேவையான கருவிகள்.

எனவே:

புலனடக்கம் என்பது பொறிகளை அழிப்பது அல்ல;

அவற்றின் உரிய இடத்தை அறிந்து, அவற்றைத் திசைநடத்துதல்.

3. “நாயகன்” — பொறிகள் சுயாதீனமல்ல

பழைய சிறப்புரையில்:

நாயகன் = சிவன்.

இதனால் ஐம்பொறிகள்:

தனித்த சுயாதீன சக்திகள் அல்ல.

அவற்றின் செயற்பாடும்:

ஒரு வரம்புக்கும்,
ஒரு நியதிக்கும்

உட்பட்டது.

இதுவே மனித அகந்தைக்கு ஒரு திருத்தம்:

“என் திறன்கள் என்றும் என் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும்”

என்று கருத முடியாது.

4. “ஓலை” — செயல்பாட்டின் எல்லை

ஓலை:

ஆணை.

உரைமரபில் அது:

நியதியின் செயற்பாட்டோடு தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது.

இதன் மையப் பொருள்:

தற்போதைய உடல்–பொறி அமைப்பு முடிவில்லாமல் இயங்காது.

ஒரு கட்டத்தில்:

அதன் செயலாற்றல் நிற்கும்.

5. “காவல் விட்டார்” — உயிர் அழிந்தது அல்ல

இதுவே இப்பாடலின் மிக முக்கியமான தத்துவத் தெளிவு.

பாடல்:

உயிர் அழிந்தது

என்று சொல்லவில்லை.

அது:

ஐவர் காவல் விட்டனர்

என்று சொல்கிறது.

பழைய சிறப்புரையின் அடிப்படையில்:

பொறிகளின் ஆற்றல் அடங்கியது

என்பதே பாதுகாப்பான பொருள்.

அதனால்:

பொறிச் செயல் முடிவு ≠ உயிரின் முடிவு.

6. உயிர் நிலையாமை அதிகாரத்தில் இதன் முக்கியத்துவம்

“உயிர் நிலையாமை” என்பதை:

உயிரே அழிவது

என்று புரிந்துகொள்ளக் கூடாது.

189 அதற்கே ஒரு முக்கியமான தத்துவ அடித்தளத்தைத் தருகிறது.

நிலையற்றது:

உடல்,
பொறிகள்,
அவற்றின் செயற்பாடு,
இப்பிறவிக்குரிய அனுபவ அமைப்பு.

உயிர்:

அவற்றிலிருந்து வேறான அறிவுள்ள பசு.

இதனால்:

கருவி மாறுகிறது; கருவியைப் பயன்படுத்தும் உயிரை அதனுடன் ஒன்றாக்க முடியாது.

7. யோகப் பார்வை — “நான்” மற்றும் “என் கருவிகள்”

இந்தப் பாடலிலிருந்து எழும் முக்கியமான யோக விசாரணை:

என் கண் மாறுகிறது — ஆகவே கண் நான் அல்ல.

என் செவி மாறுகிறது — ஆகவே செவி நான் அல்ல.

என் உடல் உணர்வுகள் மாறுகின்றன — அவையும் நான் அல்ல.

இதனால்:

“நான் என் பொறிகள் அல்ல”

என்ற விவேகம் உருவாகிறது.

இது உயிரின் தன்மையை மேலும் விசாரிக்க வேண்டிய அடுத்த வாசலைத் திறக்கிறது.

8. ஆகமப் பார்வை — பொறிகளைப் புனிதமாக பயன்படுத்து

பொறிகள் நிலையற்றவை என்பதால்:

அவற்றை வீணாக்க வேண்டாம்.

கண்:

தரிசிக்கட்டும்.

செவி:

மந்திரம், உபதேசம் கேட்கட்டும்.

நா:

இறையை ஏத்தட்டும்.

மெய்:

சேவையிலும் வணக்கத்திலும் ஈடுபடட்டும்.

இதனால்:

நிலையற்ற கருவிகள் → இறைநோக்கான கருவிகள்

என்ற மாற்றம் நிகழ்கிறது.

9. தந்திரப் பார்வை — சக்தியை அழிப்பதல்ல, திசை கொடுத்தல்

தந்திர நோக்கில்:

பொறிச் சக்தி மறுக்கப்பட வேண்டியது அல்ல.

அது:

சுத்தப்படுத்தப்பட்டு,
ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டு,
உயர்ந்த நோக்கில் செலுத்தப்பட வேண்டும்.

இப்பாடலில் குறிப்பிட்ட சக்கரம், நாடி, குண்டலினி வாசிப்பு நேரடியாக இல்லை.

எனவே:

கருவிச் சக்தியை இறைநோக்காக்குதல்

என்ற அளவிலேயே தந்திரப் பொருள் பாதுகாப்பாக இருக்க வேண்டும்.

10. 188 → 189 : வெளிப்புறத்திலிருந்து உள்நிலைக்கு

188 கூறியது:

நீ பார்க்கும் தளிரும் மலரும் மாறுகின்றன.

189 கூறுகிறது:

அவற்றைப் பார்க்கும் உன் கருவிகளும் மாறுகின்றன.

இதனால்:

வெளிப்புற நிலையாமை
→
அனுபவக் கருவிகளின் நிலையாமை

என்ற ஆழமான முன்னேற்றம் ஏற்படுகிறது.

11. இப்பாடல் உடைக்கும் மூன்று மயக்கங்கள்

ஒன்று

“என் பொறிகள் என்றும் செயல்படும்.”

இல்லை.

இரண்டு

“என் பொறிகளே நான்.”

இல்லை.

மூன்று

“கருவிகள் நிலையற்றவை என்பதால் அவை மதிப்பற்றவை.”

அதுவும் இல்லை.

சரியான புரிதல்:

கருவிகள் நிலையற்றவை; அதனால் அவை இருக்கும் காலத்திலேயே பொறுப்புடன் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்.

12. வாழ்வியல் சாரம்

189 சாதகரிடம் கேட்கும் மையக் கேள்வி:

ஒருநாள் காவலை நிறுத்தப்போகும் இந்த ஐம்பொறிகள் இன்னும் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கும்போது, நான் அவற்றை எதற்காகப் பயன்படுத்துகிறேன்?

இதன் நடைமுறை:

பார்க்கும் திறன் — ஞானத்திற்கு.
கேட்கும் திறன் — உபதேசத்திற்கு.
பேசும் திறன் — நல்ல சொல் மற்றும் இறைப்புகழுக்கு.
உடல் — சேவை மற்றும் சாதனைக்கு.

இதுவே:

நிலையாமை அறிவை நன்றியுணர்வாகவும் பொறுப்பாகவும் மாற்றுதல்.

13. ஒரே பார்வையில்

ஒரு செய்
→ அனுபவக் களம்.

ஐவர்
→ பழைய சிறப்புரையில் ஐம்பொறிகள்.

விளைந்து கிடந்தது
→ உணர்வு நிகழும் நிலை.

காத்து வருவர்கள்
→ பொறிகளின் தொடர்ச்சியான செயற்பாடு.

நாயகன்
→ சிவன்.

ஓலை
→ ஆணை / நியதியின் செயல்.

காவல் விட்டார்
→ பொறிகளின் செயலாற்றல் அடங்குதல்.

இதன் மையம்:

உயிரின் அழிவு அல்ல; உயிருக்கு உலக அனுபவத்தை அளிக்கும் கருவிகளின் நிலையாமை.

ஞானச் சூத்திரம்

பொறிகள் கருவிகள் — உயிரல்ல.
கருவிகள் செயல்படுகின்றன — ஆனால் நிரந்தரமல்ல.
கருவி அடங்குகிறது — உயிர் அதனால் அழிவதில்லை.
பொறிகளை வெறுக்காதே; அவற்றையே “நான்” என்றும் கொள்ளாதே.
அவை இருக்கும் காலத்திலேயே ஞானம், நல்லறம், சேவை, சாதனை ஆகியவற்றுக்குப் பயன்படுத்து.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

188 “நீ காணும் உலக வடிவங்கள் மாறுகின்றன” என்று உணர்த்தியது; 189 “அவற்றைக் காணும் உன் பொறிகளும் நிரந்தரமல்ல” என்று இன்னும் ஆழமாகிறது. பழைய சிறப்புரையில் ஐம்பொறிகள் உயிராகிய களத்தில் அனுபவத்தை நிகழ்த்தும் காவலர்களாகக் காட்டப்படுகின்றன; நாயகனது ஆணை வந்தபோது அவற்றின் செயற்பாடு அடங்குகிறது. இதனால் உயிர் அழிவதில்லை; உயிரின் அனுபவக் கருவிகளே நிலையற்றவை என்ற விவேகம் நிறுவப்படுகிறது. ஆகவே இப்பாடலின் மைய உபதேசம்: கருவியை உயிராக நினைக்காதே; கருவியை வீணாக்காதே; அது இருக்கும் காலத்திலேயே சிவநோக்கான சாதனையின் கருவியாக மாற்று.

திருச்சிற்றம்பலம்.