மண்ணாகும் உடலிலிருந்து உயிர்–உடல் விவேகத்திற்கு

திருமூலர் படிக்கட்டு - 190

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிதொண்ணூறாவது படிக்கட்டில் (190) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

பாடல் 190 — யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை

உயிர் உடலினுள் வாழ்கிறது; உடல் உயிரல்ல

மத்தளி யொன்றுள தாளமி ரண்டுள
அத்துள்ளே வாழு மரசரு மஞ்சுள்ள
அத்துள்ளே வாழு மரசன் புறப்பட்டான்
மத்தளி மண்ணாய் மயங்கிய வாறே. (190)

190-ஆம் பாடல் உயிர் நிலையாமை அதிகாரத்தின் தத்துவ விசாரணையை இன்னும் ஒரு படி ஆழப்படுத்துகிறது.

188 கூறியது:

உலகில் தோன்றும் வடிவங்கள் நிலைப்பதில்லை.

189 கூறியது:

உலகை அனுபவிக்க உதவும் பொறிக் கருவிகளும் நிரந்தரமல்ல.

190 இப்போது கேட்கிறது:

அந்தப் பொறிகளும் உடலும் இயங்குவதற்கு அடிப்படையாக உள்ள உயிர் உடலோடு ஒன்றா?

பாடலின் பதில் மிகத் தெளிவானது:

அரசன் புறப்படுகிறான்; மத்தளிதான் மண்ணாகிறது.

இதுவே இப்பாடலின் மையத் தத்துவ வேறுபாடு.

1. “மத்தளி” — உயிரோடு இயங்கும் உடற்கலம்

பாடலில் உடல் ஒரு:

மத்தளி

என்ற உருவகத்தில் காட்டப்படுகிறது.

மத்தளம் தனியாக இருந்தால்:

அது ஒரு பொருள்.

அது இசைக்கப்படும்போது:

ஓசை,
தாளம்,
இயக்கம்

பெறுகிறது.

அதேபோல் உடல்:

உயிருடன் இருக்கும்போது

காண்கிறது,
கேட்கிறது,
நடக்கிறது,
பேசுகிறது,
செயல்படுகிறது.

ஆனால்:

உயிர் பிரிந்த பின் அதே உடல் தன்னிச்சையாக அந்தச் செயல்களைத் தொடராது.

இதனால்:

உடலின் உயிர்ப்பும் உயிரின் சொரூபமும் ஒன்றல்ல.

2. உடல் மதிப்பற்றதா?

இல்லை.

இப்பாடலின் நோக்கம்:

“உடல் மண்; ஆகவே உடலை வெறுத்துவிடு”

என்று சொல்லுதல் அல்ல.

திருமந்திரத்தின் விரிந்த பார்வையில் உடல்:

சாதனைக்குரிய கருவி.

அது:

வழிபட,
ஜபிக்க,
கற்க,
சேவை செய்ய,
யோகம் பயில

உதவுகிறது.

ஆனால்:

புனிதமான கருவி என்பதால் அது அழியாதது ஆகிவிடாது.

இதுவே சரியான சமநிலை.

3. “தாளம் இரண்டு” — உயிர்ப்பின் தொடர்ச்சியான இயக்கம்

உங்கள் பாடத்தில்:

தாளம் இரண்டு

என்று வருகிறது.

பிற்கால விளக்க மரபுகளில் இதனை:

உள்ளிழுக்கும் மூச்சு
மற்றும்
வெளியேறும் மூச்சு

என்ற உயிர்ப்பின் இரு இயக்கங்களோடு இணைத்துள்ளனர்.

இதை மூலப்பாடலின் ஒரே கட்டாயப் பொருளாக நிறுவ முடியாவிட்டாலும், யோகப் பார்வையில் இது பொருத்தமான ஒரு விளக்க நயம்.

மூச்சு:

உயிரோடு கூடிய உடல்வாழ்வின் முக்கியமான இயக்கங்களில் ஒன்று.

அதனால்:

உடல் ஒரு இசைக்கருவி போலவும்,
மூச்சு அதன் தாள ஓட்டம் போலவும்

கற்பிக்கப்படுகிறது.

4. மூச்சு உயிரா?

இல்லை.

இங்கே மற்றொரு வேறுபாடு அவசியம்.

மூச்சு
≠
உயிர்.

மூச்சு:

உயிருள்ள உடலில் நடைபெறும் ஒரு முக்கிய உயிரியல் இயக்கம்.

ஆனால் சைவசித்தாந்த உயிர்:

வெறும் சுவாச இயக்கத்திற்கு சமமானது அல்ல.

எனவே:

மூச்சு நின்றது

உயிர் அழிந்தது

என்ற தத்துவ முடிவை எடுக்க முடியாது.

5. “அரசர் ஐவர்” — உடலின் அனுபவ வாயில்கள்

P01-ல் பார்த்தபடி:

ஐந்து அரசர்கள்

என்பதை ஐம்பொறிகளுக்கான உருவகமாக எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

அவை:

கண்,
செவி,
மூக்கு,
நா,
மெய்.

இவற்றின் வழியே உயிருக்கு:

உலக அனுபவங்கள் வருகின்றன.

இதனால் மத்தளியாகிய உடல்:

வெறும் மாமிச அமைப்பு அல்ல;

பல அனுபவ வாயில்களைக் கொண்ட சிக்கலான கருவி.

6. ஏன் பொறிகள் “அரசர்கள்”?

அவை உலக அனுபவத்தில் மிகப் பெரிய ஆற்றலைக் கொண்டவை.

கண்:

மனத்தை இழுக்கலாம்.

செவி:

மனநிலையை மாற்றலாம்.

சுவை:

விருப்பத்தை உருவாக்கலாம்.

தொடுதல்:

பற்றை உருவாக்கலாம்.

இதனால் அவை:

சாதாரணமான கருவிகளாக மட்டும் உணரப்படாமல், வாழ்க்கையின் பல அனுபவங்களை ஆளும் வலிமையான சக்திகளைப் போல உருவகிக்கப்படுகின்றன.

ஆனால்:

அவற்றுக்கும் மேலாக ஒரு மைய அரசன் இருக்கிறான்.

7. “அரசன்” — உயிர்

உங்கள் பாடத்தின் மிக முக்கியமான சொல்:

அரசன் புறப்பட்டான்.

P01-ல் நிறுவிய வாசிப்பின் படி:

அரசன் = உயிர்.

இது சைவசித்தாந்த ரீதியாகவும் முக்கியமானது.

உயிர்:

உடல் அல்ல.

உயிர்:

ஐம்பொறிகளும் அல்ல.

உயிர்:

மூச்சும் அல்ல.

இவை அனைத்தையும் சார்ந்து இப்பிறவியில் உலக அனுபவம் பெறும்:

அறிவுடைய பசு.

8. “அத்துள்ளே வாழும்” — உயிர் மற்றும் உடல் ஒன்றல்ல

பாடல்:

அரசன் மத்தளியே

என்று சொல்லவில்லை.

மாறாக:

அத்துள்ளே வாழும் அரசன்

என்று சொல்கிறது.

இதிலேயே:

உள்ளிருப்பவன்
மற்றும்
அவன் வாழும் இடம்

என்ற வேறுபாடு உருவாகிறது.

அதாவது:

உயிர்
≠
உடல்.

இந்த வேறுபாடே இப்பாடலின் தத்துவ முதுகெலும்பு.

9. யோகப் பார்வை — “நான் உடல்” என்ற அடையாளத்தின் சோதனை

மனிதன் இயல்பாக:

“நான் உயரமானவன்.”

“நான் அழகானவன்.”

“நான் முதுமையடைந்தேன்.”

என்று உடலின் பண்புகளை நான் என்பதோடு இணைக்கிறான்.

190 அந்த அடையாளத்தை விசாரிக்கிறது:

உடல் மண்ணாக முடியும்.

ஆனால் பாடலில் அரசன் மண்ணாகவில்லை.

அரசன் புறப்பட்டான்.

இதனால்:

உடலின் நிலைமாற்றம் உயிரின் சொரூபத்தை முழுவதும் வரையறுக்க முடியாது.

10. ஆனால் “நான் உடல் அல்ல” என்பது முழு ஞானமா?

இல்லை.

இது:

ஆரம்ப விவேகம்.

“நான் உடல் அல்ல” என்று அறிவது மட்டும்:

சிவஞானம் முழுமையடைந்தது

என்று பொருள் அல்ல.

சைவசித்தாந்தத்தில் உயிர் இன்னும்:

ஆணவம்,
வினை,
மாயை

என்ற பாசத் தொடர்புகளுக்கு உட்பட்டது.

எனவே:

உடல்–உயிர் வேறுபாடு

முக்கியமானது;

ஆனால்:

அது விடுதலையின் முழுமையான முடிவு அல்ல.

11. மரணம் = விடுதலையா?

இந்தப் பாடலில்:

அரசன் உடலை விட்டு புறப்பட்டான்.

அதனால்:

அவன் சிவத்தோடு உடனே ஒன்றானான்

என்று பாடல் சொல்லவில்லை.

இது மிக முக்கியம்.

சைவசித்தாந்தப்படி:

உடல் இறப்பது மட்டும் பாசத்தை அழிப்பதில்லை.

உயிரின்:

வினை,
பக்குவம்,
மலநிலை,
அருள் தொடர்பு

முக்கியமானவை.

எனவே:

மரணம் ≠ தானாக நிகழும் முத்தி.

12. மரணத்தில் எது முடிகிறது?

இந்தப் பிறவிக்குரிய:

உடல் செயல்பாடு,
பொறி வழி உலக அனுபவம்,
இந்த உடலுடனான செயற்பாட்டு அமைப்பு

முடிவடைகிறது.

ஆனால்:

உயிரின் இருப்பே முற்றாக அழிகிறது

என்று இப்பாடல் சொல்லவில்லை.

மாறாக:

புறப்பட்டான்

என்ற சொல்லே அதன் வேறுபாட்டைத் தெரிவிக்கிறது.

13. “மண்ணாய் மயங்கியது” — உடலின் உண்மையான நிலை

உயிருடன் இருக்கும்போது:

உடல் மதிப்புடையது.

அது:

உறவு,
பெயர்,
பதவி,
அழகு,
ஆற்றல்

என்ற அடையாளங்களை ஏந்துகிறது.

ஆனால் உயிர் பிரிந்தவுடன்:

அதே உடல் தன்னிச்சையாக இவற்றில் எதையும் தாங்க முடியாது.

இதனால்:

உடலுக்கு நாம் வழங்கும் சமூக அடையாளங்களுக்கும் இயற்கை வரம்பு உள்ளது.

14. இதுவே உடலை இழிவுபடுத்துவதல்ல

உடல் இறுதியில் மண்ணோடு சேரும் என்பதால்:

உடல் அசுத்தமானது

என்று முடிவெடுக்க முடியாது.

மாறாக:

அது ஒரு காலவரையுள்ள புனித கருவி.

இதனால் திருமந்திரப் பார்வையின் சமநிலை:

உடலை வழிபட வேண்டிய இறுதி ஆதாரமாக்காதே;
உடலை அலட்சியம் செய்யவும் வேண்டாம்;
சாதனைக்குரிய கருவியாகப் பேணு.

15. ஆகமப் பார்வை — உடல் வழிபாட்டின் கருவி

ஆகம வாழ்வில் உடல்:

வணங்குகிறது.

கைகள்:

பூஜை செய்கின்றன.

கண்:

தரிசிக்கிறது.

செவி:

மந்திரம் கேட்கிறது.

நா:

மந்திரம் உச்சரிக்கிறது.

இதனால்:

இறைவழிபாடு கூட உடல்–பொறிகளின் வழியே வெளிப்படுகிறது.

190 நினைவூட்டுவது:

இந்த வாய்ப்பு நிரந்தரமல்ல.

எனவே:

உடல் இயங்கும் போதே வழிபாட்டை வாழ்வாக்கு.

16. யோகப் பார்வை — மூச்சின் மதிப்பு

தாளம் இரண்டு என்பதை மூச்சின் வரவு–போக்கோடு இணைக்கும் விளக்கத்தில்:

ஒவ்வொரு மூச்சும் உடல்வாழ்வின் ஓர் அலகாகத் தோன்றுகிறது.

இதனால் யோக சாதகருக்கு:

மூச்சைக் கவனித்தல்

ஒரு நிலையாமை நினைவாகவும் அமையலாம்.

மூச்சு வருகிறது.

மூச்சு செல்கிறது.

இதுபோல:

அனுபவங்களும் வருகின்றன; செல்கின்றன.

ஆனால் இதிலிருந்து:

குறிப்பிட்ட பிராணாயாமக் கிரமத்தை இந்தப் பாடல் நேரடியாகக் கட்டளையிடுகிறது

என்று சொல்லக்கூடாது.

17. தந்திரப் பார்வை — உடல் ஒரு சக்திக் கருவி

தந்திரத்தில்:

உடல் மறுக்கப்பட வேண்டிய பொருள் அல்ல.

அது:

சக்தி வெளிப்படும் சாதனக் களம்.

மூச்சு,
பொறி,
மனம்,
மந்திரம்

இவை அனைத்தும்:

சாதனையின் பகுதிகளாக மாற்றப்படலாம்.

190-ன் நிலையாமை நினைவூட்டுவது:

இந்த சக்திக் கருவி காலவரம்புடையது.

எனவே:

அது இருக்கும் போதே புனிதப்படுத்தப்பட வேண்டும்.

18. இங்கு நாடி–சக்கர விளக்கத்தைத் திணிக்க வேண்டாம்

தாளம் இரண்டு இருப்பதால்:

இடகலை–பிங்கலை

என்று கட்டாயமாக்க முடியாது.

அதேபோல்:

ஐந்து அரசர்கள் = ஐந்து பிராணவாயுக்கள்

என்றும் பாடல் நேரடியாகக் கூறவில்லை.

எனவே:

மூலப்பாடல் ஆதரிக்காத மறை குறியீடுகளைச் சேர்க்காமல்,

உடல்–மூச்சு–பொறி–உயிர் என்ற தெளிவான அமைப்பிலேயே இருக்க வேண்டும்.

19. உயிர் உடலை ஏன் பெறுகிறது?

சைவசித்தாந்தப் பார்வையில் உயிருக்கு:

வினைக்கேற்ப,

மாயையின் காரியங்களாக:

உடல்,
கருவி,
உலகம்

அனுபவத்திற்கு அமைகின்றன.

உடல்:

தண்டனை மட்டும் அல்ல.

அது:

அனுபவக் கருவி.

மேலும்:

பக்குவ வளர்ச்சிக்கும் ஒரு வாய்ப்பு.

இதனால் இந்த மத்தளி:

வெறும் அழியும் பொருள் அல்ல;

ஞானத்திற்கு பயன்படுத்த வேண்டிய அரிய சாதனக் களம்.

20. பிறப்பு–உடல்–அனுபவம்–பக்குவம்

உயிர் உடலைப் பெற்ற பின்:

உலக அனுபவம் பெறுகிறது.

அனுபவங்களின் வழியே:

வினைப் பலனை அனுபவிக்கிறது.

அதே வாழ்க்கையில்:

நல்லறம்,
பக்தி,
குரு உபதேசம்,
சாதனை

மூலம் பக்குவமும் பெறலாம்.

எனவே:

உடல் நிலையாமை ஞானம்

சாதனையை அவசரப்படுத்துகிறது;

உடல் வெறுப்பை அல்ல.

21. “அரசன்” ஏன் சிறந்த உருவகம்?

உயிர் உடலின் உள்ளே:

வெறும் பொருளாக இல்லை.

அது:

அனுபவம் பெறும் அறிவுள்ள மையம்.

எனவே:

அரசன்

என்ற உருவகம் தகுந்ததாகிறது.

ஆனால் சைவசித்தாந்த ரீதியாக:

உயிர் எல்லாம் வல்ல சுயாதீன பேரரசனும் அல்ல.

அது:

பாசத்தால் கட்டுண்ட பசு.

இதனால் உருவகத்தை:

அளவுக்கு மீறி விரிவாக்கக் கூடாது.

22. “அரசன் புறப்பட்டான்” — அடையாளங்களின் உடைப்பு

உயிர் புறப்பட்டதும்:

“இவர் மருத்துவர்,”
“இவர் பணக்காரர்,”
“இவர் அழகானவர்,”
“இவர் அதிகாரி”

என்ற உடல் சார்ந்த பல அடையாளங்களும் தங்கள் நடைமுறை வலிமையை இழக்கின்றன.

இதனால்:

பதவி, புகழ், அழகு, உடல் ஆற்றல்

ஆகியவற்றை:

இறுதி சுயஅடையாளமாகக் கொள்ள முடியாது.

23. மரண நினைவு அகந்தையைத் திருத்த வேண்டும்

190-ன் மரணப் படிமம்:

மனச்சோர்வு உருவாக்க வேண்டியது அல்ல.

அது:

அகந்தையின் அளவைச் சரிசெய்ய வேண்டும்.

என் உடல்:

எனது கட்டுப்பாட்டில் என்றென்றும் இருக்காது.

என் திறன்:

என்றும் இருக்காது.

என் பதவி:

உடலோடு நிலைக்காது.

எனவே:

வாழும் காலத்தில் நான் எதற்குச் சேவை செய்கிறேன்?

என்ற கேள்வி எழ வேண்டும்.

24. மரணம் என்பது வாழ்வின் எதிரி மட்டும் அல்ல; ஒரு கண்ணாடி

மரணம் பற்றிய ஞானம்:

வாழ்வின் மதிப்பைக் காட்டுகிறது.

இன்று:

பார்க்க முடிகிறது.

கேட்க முடிகிறது.

நடக்க முடிகிறது.

சிந்திக்க முடிகிறது.

இறையை நினைக்க முடிகிறது.

இந்த உணர்வு:

நன்றியுணர்வை உருவாக்க வேண்டும்.

25. 189 → 190 : கருவியிலிருந்து கருவியைத் தாங்கும் உடலுக்கு

189:

பொறிகளின் செயற்பாடு நிற்கிறது.

190:

உயிரே உடலை விட்டு பிரிந்தபின் முழு உடற்கலமும் மண்ணிய நிலைக்குத் திரும்புகிறது.

இதனால்:

பொறி நிலையாமை
↓
உடல் நிலையாமை
↓
உயிர்–உடல் வேறுபாடு

என்ற தெளிவு ஏற்படுகிறது.

26. 188–190 மூன்று நிலைகள்

188

வெளியில் தோன்றிய வடிவங்கள் நிலைக்காது.

189

உலகை அறியும் பொறிகளும் நிலைக்காது.

190

அந்தப் பொறிகளைத் தாங்கும் உடலும், உயிர் பிரிந்தபின் தன்னிச்சையாக நிலைத்திருக்காது.

இதனால்:

உலகம் → பொறி → உடல் → உயிர்

என்ற விசாரணை மையம் நோக்கி நகர்கிறது.

27. “அப்படியானால் உயிர் யார்?” என்ற அடுத்த கேள்வி

190 ஒரு முக்கியமான தத்துவ வாயிலைத் திறக்கிறது.

உடல்:

உயிரல்ல.

பொறிகள்:

உயிரல்ல.

மூச்சும்:

உயிரின் முழு வரையறை அல்ல.

அப்படியானால்:

உயிர் யார்?

இந்தக் கேள்வியே உயிர் நிலையாமை அதிகாரத்தின் அடுத்தடுத்த பாடல்களுக்கு வாசகரைத் தயாரிக்கிறது.

28. உடலைப் பேணும் முறையே மாற வேண்டும்

உடலை:

“நானே”

என்று பற்றிப் பேணுவது ஒரு நிலை.

உடலை:

“எனக்குக் கிடைத்த சாதனக் கருவி”

என்று பேணுவது வேறு நிலை.

இரண்டாவது நிலை:

பற்றைக் குறைக்கிறது.

ஆனால்:

பொறுப்பை அதிகரிக்கிறது.

இதுவே:

பற்றின்றிப் பேணுதல்.

29. உயிர்–உடல் விவேகம் வாழ்வில் என்ன மாற்ற வேண்டும்?

இந்த விவேகம் உண்மையாக இருந்தால்:

உடல் அழகின் அகந்தை குறையும்.

உடல் குறைபாட்டின் தாழ்வு குறையும்.

முதுமைப் பயம் குறையும்.

உடல்நலப் பொறுப்பு அதிகரிக்கும்.

ஆன்மிக முன்னுரிமை தெளியும்.

இதுவே:

தத்துவம் வாழ்வாக மாறும் இடம்.

30. இறுதியில் பாடல் எதைச் சொல்கிறது?

ஒரு காலத்தில்:

மத்தளி ஓசையுடன் இருந்தது.

தாளம் நடந்தது.

ஐந்து அரசர்கள் செயல்பட்டனர்.

அரசன் அதனுள் வாழ்ந்தான்.

பிறகு:

அரசன் புறப்பட்டான்.

அதன்பின்:

மத்தளி மண்ணாய் மாறியது.

இதனால்:

உடலுக்கு உயிர் தரும் அடையாளங்களை உடலுக்கே சொந்தமான நிரந்தர இயல்புகள் என்று தவறாக எண்ணாதே.

ஒருங்கிணைந்த ஞானம்

190-ஆம் பாடல் உயிர்–உடல் வேறுபாட்டை மிக வலிமையான உருவகத்தில் உணர்த்துகிறது.

மத்தளியாகிய உடல்:

மூச்சியக்கம்,
பொறிச் செயல்பாடு,
உயிரின் இருப்பு

ஆகியவற்றால் உயிரோட்டமுடையதாகத் தோன்றுகிறது.

ஆனால்:

மைய அரசனாகிய உயிர் உடலை விட்டு புறப்பட்டவுடன்,

அதே உடல்:

மண்ணிய பொருட்கூறாகிறது.

இதனால்:

உயிர் உடல் அல்ல.

உடல் உயிரின் நிரந்தர வடிவமும் அல்ல.

உடல்:

இப்பிறவிக்குரிய அனுபவ–சாதனக் கருவி.

அதனால்:

அதை வெறுக்க வேண்டாம்.

அதையே நான் என்றும் கொள்ள வேண்டாம்.

அது இருக்கும் போதே சாதனைக்குப் பயன்படுத்து.

ஞானச் சூத்திரம்

மத்தளி
↓
உடற்கலம்
↓
தாள இயக்கம்
↓
ஐம்பொறிகளின் செயற்பாடு
↓
அரசனாகிய உயிர்
↓
உடல்வாழ்வு நிகழ்கிறது
↓
உயிர் புறப்படுகிறது
↓
பொறி–உடல் செயற்பாடு நிற்கிறது
↓
உடல் மண்ணிய பொருளாகிறது

சாதகரின் விவேகப் பாதை:

உடலைக் காண்
↓
அது கருவி என்று அறி
↓
பொறிகளை அறி
↓
அவையும் கருவிகள் என்று தேறு
↓
மூச்சையும் உயிருடன் ஒன்றாக்காதே
↓
உயிர்–உடல் வேறுபாட்டை உணர்
↓
உடலைப் பற்றின்றிப் பேணு
↓
அதை சாதனைக்குப் பயன்படுத்து
↓
சிவசார்பை ஆழப்படுத்து

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

190-ல் திருமூலர் உயிரோடு இயங்கும் உடலை மத்தளி என்ற உருவகத்தில் காட்டுகிறார். அதன் தாள இயக்கங்களும் ஐம்பொறிகளின் செயல்களும் உடல்வாழ்வை உயிரோட்டமுடையதாக வெளிப்படுத்தினாலும், அவற்றின் மைய அரசனாகிய உயிர் உடலை விட்டு புறப்பட்டவுடன் மத்தளியாகிய உடல் மண்ணிய பொருளாகிறது. இதனால் உயிர் உடலோடு அழிவதில்லை; மண்ணாகுவது உடல், புறப்படுவது உயிர் என்ற அடிப்படை விவேகம் நிறுவப்படுகிறது. யோகத்தில் இது “நான் உடல் அல்ல” என்ற விசாரணைக்கான வாயிலைத் திறக்கிறது; ஆகமத்தில் உடல் இருக்கும் போதே வழிபாடு மற்றும் சிவபணிக்குப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதை உணர்த்துகிறது; தந்திரத்தில் உடலை மறுப்பதல்ல, காலவரையுள்ள சக்திக் கருவியாகப் புனிதப்படுத்த வேண்டும் என்பதைத் தெரிவிக்கிறது. ஆகவே இப்பாடலின் மைய உபதேசம்: உடலை வெறுக்காதே; உடலையே ‘நான்’ என்று பற்றாதே; உயிர் தங்கியிருக்கும்போதே இந்த உடற்கலத்தை சிவநோக்கான சாதனையின் கருவியாக மாற்று.

பாடல் 190 — தர்க்கக் கட்டமைப்பு

உடற்கலத்தின் உயிர்ப்பிலிருந்து உயிர்–உடல் வேறுபாட்டை நிறுவும் தர்க்கம்

மத்தளி யொன்றுள தாளமி ரண்டுள
அத்துள்ளே வாழு மரசரு மஞ்சுள்ள
அத்துள்ளே வாழு மரசன் புறப்பட்டான்
மத்தளி மண்ணாய் மயங்கிய வாறே. (190)

190-ஆம் பாடலின் தர்க்கம் மிகவும் தெளிவான ஒரு இயக்கத்தில் அமைகிறது:

உடல் உள்ளது → அதில் உயிர்ப்புச் செயல்கள் நடைபெறுகின்றன → பொறிகள் செயல்படுகின்றன → உயிர் அதனுள் வாழ்கிறது → உயிர் புறப்படுகிறது → உடல் மண்ணிய நிலைக்குத் திரும்புகிறது

இதனால் இப்பாடல் வெறும் மரணக் காட்சியைச் சொல்லவில்லை; மாறாக:

உடல், பொறி, உயிர் மூன்றும் ஒன்றல்ல

என்ற தத்துவ வேறுபாட்டை படிப்படியாக நிறுவுகிறது.

1. முதல் அடி — உயிரோட்டமுள்ள உடற்கலம் நிறுவப்படுகிறது

மத்தளி ஒன்றுள தாளம் இரண்டுள

முதலில்:

மத்தளி

என்ற உடற்கலம் முன்வைக்கப்படுகிறது.

அதன் உடனடி அடுத்தச் சொல்லாக:

தாளம் இரண்டு

வருகிறது.

இதனால் முதல் அடி:

வெறும் உடல் இருப்பை மட்டும் காட்டவில்லை;

இயங்கும் உடல்

என்ற நிலையைக் காட்டுகிறது.

அதாவது:

உடல் + இயக்கம்.

இப்பாடத்தின் முதல் தர்க்க நிலை இதுவே.

2. “தாளம் இரண்டு” — உடல் உயிரோடு இருப்பதற்கான இயக்கச் சின்னம்

பிற்கால உரைமரபில்:

உள்ளிழுக்கும் மூச்சு
மற்றும்
வெளியேறும் மூச்சு

என்ற வாசிப்பு கிடைக்கிறது.

அதை எடுத்துக்கொண்டால்:

உடல் உயிரோடு இருப்பதன் வெளிப்படையான இயக்க அடையாளம்

முதல் அடியிலேயே நிறுவப்படுகிறது.

இதனால்:

உடற்கலம் → உயிர்ப்பின் இயக்கம்

என்ற முதல் முன்னேற்றம் உருவாகிறது.

3. இரண்டாம் அடி — உடற்கலத்தின் உள்ளமைப்பு வெளிப்படுகிறது

அத்துள்ளே வாழும் அரசரும் அஞ்சுள்ள

முதல் அடியில்:

உடல்.

இரண்டாம் அடியில்:

உடலுக்குள் இயங்கும் ஐவர்.

இந்த ஐவர்:

ஐம்பொறிகள்

என்று எடுத்துக்கொள்ளப்படுகின்றனர்.

இதனால் தர்க்கம்:

உடல்
↓
பொறி அமைப்பு

என்று ஆழமடைகிறது.

4. உடல் மட்டும் போதாது; அனுபவத்திற்குப் பொறிகள் தேவை

ஒரு உயிருள்ள உடல்:

உலகத்தை அறிய

பொறிகளை சார்கிறது.

கண் இல்லாமல்:

உருவ அனுபவம் இல்லை.

செவி இல்லாமல்:

ஓசை அனுபவம் இல்லை.

இதனால்:

உடல் என்பது ஒரு பொது களம்;

பொறிகள் அந்தக் களத்தின் செயற்பாட்டு வாயில்கள்.

இதுவே இரண்டாம் அடியின் தர்க்கப் பணி.

5. “அரசர் ஐவர்” மற்றும் “அரசன் ஒருவன்”

இதுதான் பாடலின் மிக முக்கியமான அமைப்பியல் வேறுபாடு.

இரண்டாம் அடியில்:

அரசர் — ஐவர்

மூன்றாம் அடியில்:

அரசன் — ஒருவன்

இதனால்:

பல கருவிகள்
↔
ஒரு மைய உயிர்

என்ற வேறுபாடு தெளிவாகிறது.

இது வெறும் எண்ணியல் வேறுபாடு அல்ல; தத்துவ வேறுபாடு.

6. மூன்றாம் அடி — உயிர் தனித்த மையமாக நிறுவப்படுகிறது

அத்துள்ளே வாழும் அரசன் புறப்பட்டான்

இங்கு:

அரசன் உடலே

என்று சொல்லப்படவில்லை.

அவன்:

அத்துள்ளே வாழ்கிறான்.

அதாவது:

உடல் ஒன்று.

அதனுள் வாழும் உயிர் வேறு.

இதனால்:

உடல் ≠ உயிர்

என்ற அடிப்படைத் தர்க்கம் நேரடியாக நிறுவப்படுகிறது.

7. “வாழும்” என்ற சொல்லின் தர்க்கப் பணி

வாழும் என்ற சொல்:

தொடர்பை காட்டுகிறது.

ஆனால்:

அடையாள ஒற்றுமையை காட்டவில்லை.

உயிர்:

உடலில் வாழ்கிறது.

எனவே:

உயிர் உடலோடு தொடர்புடையது;

ஆனால்:

உடலே உயிர் அல்ல.

இந்த வேறுபாடே மூன்றாம் அடியின் ஆழம்.

8. “புறப்பட்டான்” — பாடலின் தீர்மானிக்கும் இயக்கச் சொல்

பாடலின் திருப்புமுனை:

புறப்பட்டான்

இதுவரை:

அனைத்தும் உடலுக்குள் இயங்கிக் கொண்டிருந்தது.

இப்போது:

உயிர் புறப்படுகிறது.

இதனால்:

உயிர் உடலுக்குள் இருந்து உடலை விட்டு வெளியேறக்கூடியதாக காட்டப்படுகிறது.

இதுவே:

உடல்–உயிர் வேறுபாட்டின் மிக வலிமையான மொழிச் சாட்சி.

9. “அழிந்தான்” அல்ல — “புறப்பட்டான்”

இங்கு கவனிக்க வேண்டிய மிக முக்கியமான தர்க்க வேறுபாடு:

பாடல்:

அரசன் அழிந்தான்

என்று சொல்லவில்லை.

அது:

அரசன் புறப்பட்டான்

என்று சொல்கிறது.

எனவே:

உயிரின் முழு அழிவு

என்ற முடிவுக்கு பாடல் வழியளிக்கவில்லை.

மாறாக:

இடத் தொடர்பு மாறுகிறது; உயிரின் இருப்பு மறுக்கப்படவில்லை.

10. நான்காம் அடி — எது மண்ணாகிறது?

மத்தளி மண்ணாய் மயங்கியவாறே

மண்ணாகுவது:

அரசன் அல்ல.

மண்ணாகுவது:

மத்தளி.

இதனால்:

உயிர்
↔
உடல்

வேறுபாடு இறுதி அடியில் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.

11. மூன்றாம்–நான்காம் அடிகளின் காரண–விளைவு

பாடலின் முக்கியத் தர்க்கச் சங்கிலி:

அரசன் புறப்பட்டான்
↓
மத்தளி மண்ணாய் மயங்கியது

இதனால்:

உடலின் உயிர்ப்புச் செயல்பாடு உயிரின் உடனிருப்பை சார்ந்திருந்தது

என்ற உருவகத் தர்க்கம் கிடைக்கிறது.

12. இந்தப் பாடல் எதை நிரூபிக்கவில்லை?

பாடல்:

உயிர் எங்கே செல்கிறது?

என்று சொல்லவில்லை.

மரணத்திற்குப் பின் உடனே என்ன நிகழ்கிறது?

என்றும் விளக்கவில்லை.

உயிர் உடலை விட்டவுடன் முத்தி அடைகிறது

என்றும் கூறவில்லை.

எனவே:

இந்த ஒரு பாடலிலிருந்து அதன் எல்லைக்கு அப்பாற்பட்ட தத்துவ முடிவுகளைச் சேர்க்கக்கூடாது.

13. மரணம் = உயிர் அழிவு என்ற எண்ணத்தை பாடல் ஏன் தடுக்கிறது?

தர்க்கம் எளிது:

உயிர் உடல் என்றால்,

உடல் மண்ணாகும் போது:

உயிரும் மண்ணாக வேண்டும்.

ஆனால் பாடல்:

உயிரை புறப்பட்டான்

என்று வேறுபடுத்துகிறது.

எனவே:

மண்ணாகும் உடல் ≠ புறப்படும் உயிர்.

இதுவே இப்பாடலின் மையத் தத்துவ முடிவு.

14. 189 → 190 தர்க்க வளர்ச்சி

189-ல்:

ஐம்பொறிகள் காவலை விட்டன.

அதனால்:

பொறிகள் நிரந்தரமல்ல

என்ற விவேகம் வந்தது.

190-ல்:

உயிரே உடலை விட்டு புறப்படுகிறது.

அதனால்:

உடலும் உயிரல்ல

என்ற அடுத்த விவேகம் வருகிறது.

இதனால்:

பொறி ≠ உயிர்
↓
உடல் ≠ உயிர்

என்ற இரு நிலைகள் தொடர்ச்சியாக நிறுவப்படுகின்றன.

15. 188 → 189 → 190 : அதிகாரத்தின் உள்ள்நோக்கியப் பயணம்

188

வெளியில் தோன்றும் வடிவங்கள் மாறுகின்றன.

189

அவற்றை அனுபவிக்கும் பொறிகளும் மாறுகின்றன.

190

அந்தப் பொறிகளைத் தாங்கும் உடலும் உயிரின் இருப்பைச் சார்ந்தது; உயிர் புறப்பட்டபின் மண்ணாகிறது.

இதனால்:

வெளியுலகம் → பொறிகள் → உடல் → உயிர்

என்ற படிப்படியான உள்நோக்கம் உருவாகிறது.

16. “மத்தளி” முதல் “மண்” வரை — முழு நிலையாமை வளைவு

முதல் வரியில்:

மத்தளி — இயங்கும் அமைப்பு.

கடைசி வரியில்:

மண் — உயிரற்ற பொருட்கூறு.

இதனால் பாடலின் ஆரம்பமும் முடிவும் நேரடியாக எதிரெதிராக நிற்கின்றன:

உயிர்ப்புடைய உடற்கலம்
↔
மண்ணிய உடல்

இந்த வளைவே பாடலின் முழு தர்க்கச் சுற்று.

17. “தாளம்” → “அரசர்” → “அரசன்” என்ற அடுக்குமுறை

பாடலின் உள்ளமைப்பு:

இயக்கம்
↓
கருவிகள்
↓
மைய உயிர்

என்ற முறையில் ஆழமடைகிறது.

அதாவது:

வெளிப்பட்ட உயிர்ப்புச் செயல்
↓
அதற்குரிய அனுபவ வாயில்கள்
↓
அவற்றிலிருந்து வேறான உயிர்

என்ற தத்துவச் சுருக்கம்.

18. உடலின் செயற்பாட்டுக்கும் உயிரின் இருப்புக்கும் உள்ள வேறுபாடு

உடல்:

தாளமிடுகிறது.

பொறிகள்:

செயல்படுகின்றன.

ஆனால்:

உயிர் புறப்பட்டபின் இவை தன்னிச்சையாகத் தொடரவில்லை.

இதனால்:

உடலின் செயல்பாடு

மற்றும்:

உயிரின் இருப்பு

ஒன்றே அல்ல.

இந்த வேறுபாடு:

உடலியல் இயக்கத்திலிருந்து உயிர்தத்துவத்தைப் பிரிக்க உதவுகிறது.

19. “நான் உடல்” என்ற அடையாளம் ஏன் போதாது?

உடல்:

மாற்றத்திற்குட்படுகிறது.

ஒருநாள் மண்ணாகிறது.

ஆனால்:

பாடலின் அரசன் உடலின் முடிவோடு ஒன்றாக்கப்படவில்லை.

எனவே:

“நான் = உடல்”

என்ற முழு அடையாளம் தர்க்க ரீதியாகப் போதாது.

அடுத்த கேள்வி:

அப்படியானால் நான் யார்?

இதுவே பாடல் திறக்கும் ஞானவாசல்.

20. ஆனால் “நான் உடல் அல்ல” என்றால் மட்டும் போதுமா?

இல்லை.

பாடலின் தர்க்கம்:

வேறுபாட்டை நிறுவுகிறது.

ஆனால்:

உயிரின் முழுமையான சொரூபத்தை வரையறுப்பதில்லை.

எனவே:

“உடல் அல்ல” என்பது ஆரம்ப விவேகம்.

அடுத்து:

உயிரின் தன்மை,
பாச உறவு,
வினை,
சிவசார்பு

ஆகியவை தொடர்ந்த விசாரணைக்கு வர வேண்டும்.

21. உயிர் நிலையாமை அதிகாரத்தில் இந்தப் பாடலின் இடம்

இந்த அதிகாரத்தில் 190-ன் பணி:

மரணம் பற்றி பயமுறுத்துவது அல்ல.

அது:

உயிர்–உடல் கலப்பைத் திருத்துகிறது.

அதாவது:

“உடல் அழிகிறது; ஆகவே நானும் முற்றிலும் அழிகிறேன்”

என்ற எண்ணத்திலிருந்து:

“உடல் ஒரு கருவி; உயிர் அதிலிருந்து வேறானது”

என்ற தத்துவ தெளிவுக்கு நகர்த்துகிறது.

22. இதிலிருந்து எழும் அடுத்த இயல்பான கேள்வி

உடல்:

உயிரல்ல.

பொறிகள்:

உயிரல்ல.

மூச்சின் இயக்கமும்:

உயிரின் முழுச் சொரூபம் அல்ல.

அப்படியானால்:

உயிரின் தன்மை என்ன?

இந்தக் கேள்வியே அடுத்தடுத்த பாடல்களுக்கான தத்துவத் தொடரைத் திறக்கிறது.

23. சைவசித்தாந்தத் தர்க்கத் தொடர்ச்சி

இப்பாடலின் அடிப்படையில் பாதுகாப்பாகச் சொல்லக்கூடியது:

உடல் = கருவி.

பொறிகள் = கருவிகள்.

உயிர் = அவற்றைப் பயன்படுத்தும் அறிவுடைய பசு.

ஆனால்:

உயிர் முழு சுயாதீன பரம்பொருள்

என்று சொல்ல முடியாது.

அது:

சிவனைச் சார்ந்த பசு.

இதனால்:

உடலிலிருந்து வேறுபட்டது
≠
சிவனோடு ஒன்றே

என்ற முக்கிய வேறுபாடும் காக்கப்படுகிறது.

24. மரணத்தில் உடல்–பொறி அடையாளம் கலைகிறது

மனிதன் வாழும் போது:

பெயர்,
உருவம்,
தொழில்,
பதவி,
உடல் அழகு

மூலம் தன்னை வரையறுக்கலாம்.

ஆனால்:

உயிர் புறப்பட்டவுடன் இவை அனைத்தும் உடற்கலத்தோடு தொடர்புடைய அடையாளங்களாகத் தெரிகின்றன.

இதனால்:

நிலையற்ற அடையாளம் ≠ உயிரின் இறுதி அடையாளம்.

25. 190-ன் தத்துவத் திருப்பம்

189 வரை:

கருவிகள் நிலையற்றவை.

190:

கருவிகளைத் தாங்கும் உடலே உயிரால் தாங்கப்படுகிறது.

இதனால்:

“எது மாறுகிறது?” என்ற கேள்வி

இப்போது:

“எது மாறாத சார்பைத் தேடுகிறது?”

என்ற ஆழத்திற்கு நகரத் தொடங்குகிறது.

முழுத் தர்க்க வரைபடம்

மத்தளி
↓
உடற்கலம்
↓
தாளம் இரண்டு
↓
உயிர்ப்பின் தொடர்ச்சியான இயக்கம்
↓
அரசர் ஐவர்
↓
ஐம்பொறிகள் / அனுபவக் கருவிகள்
↓
அரசன் ஒருவன்
↓
உயிர்
↓
அரசன் புறப்படுதல்
↓
உயிர்–உடல் பிரிவு
↓
மத்தளி மண்ணாகுதல்
↓
உடல் நிலையற்றது
↓
உயிர் உடலல்ல

189 → 190 தர்க்கப் பாலம்

189:
பொறிகள் காவலை விடுகின்றன; ஆகவே பொறிகளே உயிரல்ல.

190:
உயிர் உடலை விட்டு புறப்படுகிறது; ஆகவே உடலும் உயிரல்ல.

இதனால்:

கருவி–உயிர் வேறுபாடு
↓
உடல்–உயிர் வேறுபாடு

என்ற படிநிலை உருவாகிறது.

தர்க்க இடம்

190-ஆம் பாடல் உயிர் நிலையாமை அதிகாரத்தின் உள்ள்நோக்கிய விசாரணையைத் தீர்மானமாக ஆழப்படுத்துகிறது. 189-ல் ஐம்பொறிகளின் செயற்பாடு நிலையற்றது என்று நிறுவிய திருமூலர், 190-ல் அவற்றைத் தாங்கும் உடற்கலத்தையும் உயிரிலிருந்து வேறுபடுத்துகிறார். முதல் அடியில் உயிரோட்டமுள்ள உடல் நிறுவப்படுகிறது; இரண்டாம் அடியில் அதன் அனுபவக் கருவிகளான ஐவர் காட்டப்படுகின்றனர்; மூன்றாம் அடியில் அவர்களிலிருந்து வேறான ஒருமை அரசனாகிய உயிர் தனித்த மையமாக வெளிப்படுகிறது; இறுதியில் அந்த அரசன் புறப்பட்டதும் மத்தளியாகிய உடல் மண்ணிய நிலைக்குத் திரும்புகிறது. இதனால் அரசன் புறப்பட்டான் மற்றும் மத்தளி மண்ணாய் என்ற இரு சொற்றொடர்களின் எதிரமைவு, உயிர் மற்றும் உடல் ஒன்றல்ல என்ற மையத் தத்துவத்தை நிறுவுகிறது. பாடல் உயிரின் அழிவைச் சொல்லவில்லை; உடலின் நிலையாமையையும் உயிர்–உடல் வேறுபாட்டையும் காட்டுகிறது. இதுவே அடுத்த கட்டமாக “அப்படியானால் உயிரின் இயல்பு என்ன?” என்ற ஆழமான விசாரணைக்கான வாசலைத் திறக்கிறது.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி

189 “பொறிகளே உயிரல்ல” என்று கருவியைப் பிரித்தது; 190 “உடலே உயிரல்ல” என்று இன்னும் ஆழமாகிறது. மத்தளியாகிய உடல் தாளத்துடனும் ஐந்து பொறிகளுடனும் இயங்கினாலும், அதன் மைய அரசனாகிய உயிர் புறப்பட்டவுடன் உடல் மண்ணிய நிலைக்குத் திரும்புகிறது. ஆகவே இப்பாடலின் மையத் தர்க்கம்: மண்ணாகுவது உடல்; புறப்படுவது உயிர். இந்த வேறுபாடே உயிர் நிலையாமை அதிகாரத்தின் அடுத்த தத்துவப் படிக்கட்டாகும்.

பாடல் 190 — சாதனை வாழ்வியல்

உடலை “நான்” என்று பற்றாமல், அது இருக்கும் காலத்திலேயே அர்த்தமுள்ளதாகப் பயன்படுத்துதல்

மத்தளி யொன்றுள தாளமி ரண்டுள
அத்துள்ளே வாழு மரசரு மஞ்சுள்ள
அத்துள்ளே வாழு மரசன் புறப்பட்டான்
மத்தளி மண்ணாய் மயங்கிய வாறே. (190)

190-ஆம் பாடலின் வாழ்வியல் மையம்:

உடல் எனக்குக் கிடைத்த அரிய கருவி; ஆனால் அது நானல்ல.
அது இருக்கும் காலத்திலேயே அதைச் சரியான பயனுக்கு மாற்ற வேண்டும்.

இப்பாடலை மரணப் பயமாக அல்ல, வாழ்வின் முன்னுரிமைகளைத் திருத்தும் ஞானமாக அணுக வேண்டும்.

1. “என் உடல்” என்று நான் சொல்கிறேன் — அப்படியானால் “நான்” யார்?

நாம் இயல்பாக:

என் கை,
என் கண்,
என் உடல்

என்று சொல்கிறோம்.

இந்த மொழியிலேயே ஒரு சுயவிசாரணை இருக்கிறது.

“என் உடல்” என்று சொல்பவன் யார்?

190-ல்:

உடல் ஒன்று,
அதனுள் வாழும் அரசன் வேறு

என்ற உருவகம் வருகிறது.

எனவே தினசரி வாழ்க்கையில்:

உடலைத் தன்னாகப் பற்றாமல், தன்னுக்குக் கிடைத்த கருவியாகப் பார்க்கத் தொடங்கு.

2. உடலை வெறுக்க வேண்டாம்

“உடல் மண்ணாகும்” என்ற உண்மையை:

உடல் அர்த்தமற்றது

என்று புரிந்துகொள்ளக்கூடாது.

மாறாக:

அது இருப்பது வரை மிகப் பெரும் சாதன வாய்ப்பு.

அதனால்:

உடலை அலட்சியம் செய்யாதே.
உடலைத் துன்புறுத்தாதே.
உடலை அதிக இன்பத்தின் பொருளாக மட்டும் மாற்றாதே.

சரியான நிலை:

பற்றின்றிப் பேணுதல்.

3. உடல்நலம் ஆன்மிகத்திற்கு எதிரி அல்ல

சிலருக்கு:

“ஆன்மிகம் என்றால் உடலைப் பொருட்படுத்தக்கூடாது”

என்ற தவறான எண்ணம் இருக்கலாம்.

ஆனால்:

நோயற்ற உடல்,
ஒழுங்கான உணவு,
போதிய உறக்கம்,
தேவையான இயக்கம்,
மருத்துவப் பராமரிப்பு

இவை அனைத்தும் சாதனைக்குரிய ஆதாரம்.

உடலைப் பேணுவது:

உடல் பற்றால் அல்ல;

சாதனக் கருவியைப் பேணும் பொறுப்பால்.

4. மூச்சு — வாழ்வின் அமைதியான நினைவூட்டல்

தாளம் இரண்டு என்பதை உள்ளிழுக்கும்–வெளியேறும் மூச்சோடு இணைத்து வாசிக்கும் விளக்கம் ஒரு நல்ல வாழ்வியல் பயிற்சியைத் தருகிறது.

தினமும் சில நொடிகள்:

மூச்சு வருவது,
மூச்சு செல்லுவது

கவனிக்கலாம்.

அப்போது மனதில்:

“இந்த மூச்சும் எனது நிரந்தர சொத்து அல்ல”

என்ற உணர்வு எழட்டும்.

அது பயத்தை அல்ல:

நன்றியுணர்வை உருவாக்க வேண்டும்.

5. ஒவ்வொரு மூச்சும் ஒரு வாய்ப்பு

ஒரு மூச்சு இருக்கும் வரை:

நான் திருத்திக் கொள்ள முடியும்.

மன்னிக்க முடியும்.

நன்றி சொல்ல முடியும்.

இறையை நினைக்க முடியும்.

நல்லதைச் செய்ய முடியும்.

இதனால்:

மூச்சு = வாழ்வின் மறைந்த கால அளவுகோல்

என்ற பாவனை உருவாகலாம்.

இது பாடலின் நேரடி கட்டளை அல்ல; அதன் வாழ்வியல் பயன்பாடு.

6. ஐம்பொறிகள் — வாழ்வின் வாயில்கள்

பாடலின் ஐந்து அரசர்களை ஐம்பொறிகளாக எடுத்துக்கொண்டால்:

வாழ்க்கை எவ்வளவு பொறிகளால் வடிவமைக்கப்படுகிறது

என்பது தெளிவாகிறது.

நாம் பார்க்குவது:

மனத்தில் தடம் விடுகிறது.

நாம் கேட்பது:

சிந்தனையை மாற்றுகிறது.

நாம் பேசுவது:

உறவுகளை உருவாக்கவும் காயப்படுத்தவும் முடியும்.

எனவே:

பொறி ஒழுக்கம் என்பது ஆன்மிக ஒழுக்கத்தின் ஒரு பகுதி.

7. “என்ன பார்க்கிறேன்?” என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும்

கண்:

வெறும் பார்க்கும் கருவி அல்ல.

இன்றைய வாழ்க்கையில் அது:

திரை,
விளம்பரம்,
சமூக ஊடகம்,
படம்,
காட்சி

மூலம் தொடர்ந்து உந்தப்படுகிறது.

தினசரி கேள்வி:

என் கண் என்னைப் பலவீனப்படுத்துகிறதா, அல்லது தெளிவாக்குகிறதா?

8. “என்ன கேட்கிறேன்?” என்பதும் அதே அளவு முக்கியம்

செவி:

தேவையற்ற வதந்தி,
சண்டை,
பயமூட்டும் செய்தி,
காலத்தை வீணாக்கும் உரையாடல்

மட்டும் ஏற்றுக்கொண்டால்,

மனம் அதன் நிறத்தைப் பெறும்.

எனவே:

நல்ல உபதேசம்,
ஞான உரை,
மந்திரம்,
அமைதி

இவற்றுக்கும் இடம் கொடு.

9. “என்ன பேசுகிறேன்?” என்பது சாதனை

நா:

இறையைப் புகழவும் முடியும்.

பிறரைத் துன்புறுத்தவும் முடியும்.

அதனால்:

தினசரி சொல் ஒழுக்கம் ஒரு சாதனை.

மூன்று கேள்விகள்:

இது உண்மையா?
இது தேவையா?
இது நன்மை தருமா?

இதுவே:

பொறியைப் புனிதப்படுத்தும் நடைமுறை.

10. உடல் ஆற்றல் இருக்கும் காலத்தை வீணாக்காதே

ஒருநாள்:

உடல் ஆற்றல் குறையலாம்.

இயக்கம் மாறலாம்.

பொறி திறன் குறையலாம்.

அதனால் இன்று:

கற்றுக்கொள்.

சேவை செய்.

பயிற்சி செய்.

உடலைப் பயனுள்ள செயலில் ஈடுபடுத்து.

“பின்னர் செய்வேன்” என்பது உடல் நிலையாமைக்கு ஏற்ற வாழ்க்கை முறை அல்ல.

11. இளமையிலும் முதுமையிலும் இந்தப் பாடல் ஒரேபடி பொருந்தும்

இளம் வயதில்:

உடல் ஆற்றலை வீணாக்காதே.

முதுமையில்:

உடல் குறைந்தது என்று தன்னை மதிப்பிழக்கச் செய்யாதே.

ஏனெனில்:

உடல் ஆற்றல் தான் ஆன்மிகப் பெறுமதியின் அளவு அல்ல.

சாதனை:

வயதிற்கேற்ற வடிவம் மாறலாம்;

ஆனால் இறைநோக்கு தொடரலாம்.

12. உடல் அழகு = உயிரின் மதிப்பு அல்ல

உடல்:

அழகாக இருக்கலாம்.

நோயுற்றிருக்கலாம்.

முதிர்ந்திருக்கலாம்.

வலிமையாக இருக்கலாம்.

இவை:

உடலின் நிலைகள்.

அவை:

உயிரின் ஆன்மிக மதிப்பை தீர்மானிக்காது.

இதனால்:

உடல் பெருமை மற்றும் உடல் தாழ்வு

இரண்டையும் குறைக்க முடியும்.

13. நோய் வந்தால் என்ன பாவனை?

நோய் வந்தவுடன்:

“என் சாதனை தோல்வியடைந்தது”

என்று எண்ண வேண்டாம்.

190:

உடல் நிலையற்றது

என்பதை முன்னரே உணர்த்துகிறது.

எனவே நோயின் போது:

சிகிச்சை செய்,
உடலைப் பேணு,
பொறுமை கற்று,
உள்ளார்ந்த இறைநினைவை ஆழப்படுத்து.

14. குடும்ப வாழ்வில் இந்தப் பாடல் என்ன சொல்கிறது?

உடல் நிலையற்றது என்பதை உணர்ந்தவன்:

குடும்பத்தை விட்டுவிட வேண்டியதில்லை.

மாறாக:

அன்பைத் தாமதிக்காதே.

மன்னிப்பைத் தாமதிக்காதே.

நன்றியைச் சொல்லத் தாமதிக்காதே.

அருகிலிருப்பவருடன் முழுமையாக இரு.

ஏனெனில்:

உடலோடு கூடிய சந்திப்புகளுக்கும் காலவரம்பு உண்டு.

15. “நான் வேலை” என்ற அடையாளத்தைத் திருத்து

தொழில் வாழ்க்கையில் பலர்:

பதவி,
தொழில்,
வருமானம்

மூலமே தங்களை வரையறுக்கிறார்கள்.

190 நினைவூட்டுவது:

இவை அனைத்தும் உடல்–கால சார்ந்த அடையாளங்கள்.

எனவே:

தொழிலைச் சிறப்பாகச் செய்;

ஆனால்:

தொழிலையே முழு சுயமாகக் கொள்ளாதே.

16. செல்வத்தின் மீதும் இதே விவேகம்

உடல் மண்ணாகும்போது:

செல்வம் உடன் வராது.

அதனால்:

செல்வத்தை நிராகரிக்க வேண்டாம்;

அதன் இடத்தைத் தெளிவாக்க வேண்டும்.

அது:

குடும்ப பாதுகாப்பு,
சேவை,
அறம்,
கல்வி,
சமூக நன்மை

இவற்றுக்கு பயன்படட்டும்.

17. உடலைச் சுற்றிய அகந்தையைப் பாருங்கள்

“எனக்கு வலிமையான உடல்.”

“நான் அழகானவன்.”

“எனக்கு நல்ல தோற்றம்.”

இவை எல்லாம்:

மாறக்கூடிய உடல் பண்புகள்.

190-ன் கேள்வி:

மத்தளி மண்ணானபின் இவை எங்கே?

இதன் நோக்கம் தாழ்வு அல்ல;

அகந்தையின் அளவைச் சரிசெய்தல்.

18. சமூக ஊடக அடையாளத்துக்கும் இது பொருந்தும்

இன்றைய உலகில்:

உடல் உருவம்

• புகைப்படம்
• வெளிப்புற அங்கீகாரம்

மிகப் பெரிய அடையாளமாக மாறுகிறது.

190 நினைவூட்டுவது:

படம் நிலைக்கலாம்; உடல் மாறும்.

எனவே:

வெளிப்புற உருவத்தைப் பராமரிப்பது தவறு அல்ல;

ஆனால்:

அதையே முழு சுய மதிப்பாக மாற்றாதே.

19. இறப்புச் சிந்தனை வாழ்க்கையைச் சுருக்கக்கூடாது

மரணத்தை நினைப்பதால்:

“எதற்கும் அர்த்தமில்லை”

என்ற நிலைக்கு செல்லக்கூடாது.

சரியான முடிவு:

அதனால்தான் அர்த்தமுள்ளதைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்.

நிலையாமை:

வெறுமைக்கு அழைப்பு அல்ல;

முன்னுரிமைத் தெளிவுக்கு அழைப்பு.

20. மரணம் குறித்து ஆரோக்கியமான தியானம்

ஒரு அமைதியான நேரத்தில் கேட்டுக்கொள்ளலாம்:

என் உடல் நிரந்தரமல்ல என்பதை உண்மையில் ஏற்றுக்கொண்டால், இன்று நான் எதை மாற்றுவேன்?

யாரிடம் மன்னிப்பு கேட்பேன்?

எந்த வேலையைத் தொடங்குவேன்?

எந்த தேவையற்ற பற்றை விடுவேன்?

எந்த சாதனையை இனி ஒத்திவைக்க மாட்டேன்?

இதுவே:

மரண நினைவைக் களங்கமில்லா வாழ்க்கைத் தெளிவாக மாற்றும் பயிற்சி.

21. குரு உபதேசத்தை உடலோடு வாழும் போதே செயல்படுத்து

188:

ஞான அழைப்பை ஒத்திவைக்காதே

என்று உணர்த்தியது.

190:

அந்த உபதேசத்தை வாழ்ந்து காட்ட உதவும் உடல்கருவியே நிரந்தரமல்ல

என்று மேலும் ஆழப்படுத்துகிறது.

எனவே:

உபதேசத்தை சேமிப்பது அல்ல;

அனுஷ்டானமாக மாற்றுதல்.

22. உடல் இருக்கும்போதே செய்யக்கூடியவை

உடல் இருக்கும் போது:

வணங்க முடியும்.

தியானிக்க முடியும்.

உழைக்க முடியும்.

சேவை செய்ய முடியும்.

கற்க முடியும்.

திருத்திக்கொள்ள முடியும்.

இதனால்:

உடல்வாழ்வு ஒரு அரிய சாதனை வாய்ப்பு.

23. “நான் உடல் அல்ல” — ஆனால் “இந்த உடல் எனது பொறுப்பு”

இரண்டு உண்மைகளையும் சேர்த்து வைத்திருக்க வேண்டும்:

நான் உடல் அல்ல.

அதே நேரத்தில்:

இந்த உடல் எனக்குக் கிடைத்த பொறுப்பு.

முதல் உண்மை:

பற்றைக் குறைக்கும்.

இரண்டாவது:

அலட்சியத்தைத் தடுக்கிறது.

இதுவே சமநிலை.

24. உடலைக் கட்டுப்படுத்துவது அல்ல; ஒத்துழைக்கும் கருவியாக்குவது

சாதனையில்:

உடலை எதிரியாக்க வேண்டாம்.

அதனை:

ஒழுங்கான நேரம்,
நல்ல உணவு,
முறையான உறக்கம்,
அமைதியான ஆசனம்,
தொடர்ச்சியான சாதனை

மூலம் ஒத்துழைக்கும் கருவியாக மாற்ற வேண்டும்.

25. “அரசன் புறப்படுவதற்கு முன்” என்ன செய்ய வேண்டும்?

இந்தக் கேள்வி பாடலின் வாழ்வியல் இதயம்.

அரசன் புறப்படும் நேரம் எப்போது என்று நமக்குத் தெரியாது.

ஆகவே:

அதற்கு முன் வாழ வேண்டும்.

அதாவது:

அன்புடன்,
விழிப்புடன்,
பொறுப்புடன்,
சாதனையுடன்.

26. தினசரி சுயபரிசோதனை

இரவு மூன்று கேள்விகள்:

இன்று என் உடலை நான் எதற்குப் பயன்படுத்தினேன்?

இன்று என் பொறிகள் என்னை ஆட்கொண்டனவா, அல்லது நான் அவற்றை வழிநடத்தினேனா?

இன்று என் உடல் சிவநோக்கான எந்தச் செயலில் பயன்படுத்தப்பட்டது?

இந்த மூன்று கேள்விகளே 190-ஐ வாழ்வில் கொண்டு வர உதவும்.

27. வாராந்திர “உடல்–வாழ்வு ஆய்வு”

வாரம் ஒருமுறை:

உடல்நலம் எப்படி?

தூக்கம் போதுமா?

உணவு ஒழுங்கா?

பொறி பயன்பாடு அதிகமா?

திரை நேரம் தேவைக்குமேல் உள்ளதா?

சேவை உள்ளதா?

சாதனை தொடர்ச்சியா?

என்று பார்க்கலாம்.

இதுவே:

உடலைச் சாதனக் கருவியாகப் பேணும் நடைமுறை.

28. உடல் குறைபாடு உள்ளவர்களுக்கான மிக முக்கியமான தெளிவு

190-ஐ:

“உடல் வலிமை உள்ளவரே ஆன்மிகமாக முன்னேற முடியும்”

என்று வாசிக்கக்கூடாது.

இல்லை.

உடல் திறன்கள் மாறலாம்.

ஆனால்:

பக்தி,
சரணாகதி,
ஞான விசாரணை,
அன்பு

உடல் திறனோடு நேரடியாக அளவிடப்படுவதில்லை.

29. இறுதியில் கேட்க வேண்டிய கேள்வி

இந்த உடல் ஒருநாள் மண்ணாகும் என்பதை உண்மையாக ஏற்றுக்கொண்டால், நான் இன்று எதற்காக வாழ்வேன்?

இந்தக் கேள்வி:

பயத்தை உருவாக்குவதற்கல்ல;

வாழ்க்கையின் மையத்தைத் திருத்துவதற்காக.

30. 189 → 190 வாழ்வியல் வளர்ச்சி

189:

பொறிகளை வீணாக்காதே.

190:

அவற்றைத் தாங்கும் உடலையே வீணாக்காதே.

189:

கருவிகள் நிரந்தரமல்ல.

190:

கருவிக் களமான உடலும் நிரந்தரமல்ல.

இதனால்:

பொறி ஒழுக்கம்
↓
உடல் விழிப்பு
↓
உயிர்–உடல் விவேகம்
↓
சாதனை முன்னுரிமை

என்ற முன்னேற்றம்.

சாதனை மாற்ற வரைபடம்

உடல் உள்ளது
↓
பொறிகள் செயல்படுகின்றன
↓
மூச்சு நகர்கிறது
↓
உயிர் உடலோடு அனுபவிக்கிறது
↓
இவை நிரந்தரமல்ல
↓
உடலை “நான்” என்று பற்றாதே
↓
அதை அலட்சியம் செய்யாதே
↓
பேணு
↓
நல்லறத்திற்கு பயன்படுத்து
↓
சேவைக்கு பயன்படுத்து
↓
சாதனைக்கு பயன்படுத்து
↓
சிவசார்பை ஆழப்படுத்து

சாதனைச் சூத்திரம்

உடல் நீ அல்ல — ஆனால் அது உன் பொறுப்பு.
உடல் மண்ணாகும் — அதனால் அதை இழிவாக நினைக்காதே.
உடல் நிலையற்றது — அதனால் அதை வீணாக்காதே.
மூச்சு இருக்கும் போது விழித்திரு.
பொறிகள் இயங்கும் போது ஞானத்தைத் தேடு.
உடல் ஆற்றல் இருக்கும் போது சேவை செய்.
அரசன் புறப்படும் முன் வாழ்வை சிவநோக்காக மாற்று.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

190-ன் சாதனை வாழ்வியல் மரணத்தைப் பயப்படச் சொல்லுவதல்ல; உடலைப் பற்றிய நம் உறவைச் சரிசெய்யச் சொல்கிறது. இந்த உடல் நிரந்தரமான “நான்” அல்ல; அதேவேளை அது மதிப்பற்ற மண்ணும் அல்ல. உயிர் தங்கியிருக்கும் காலத்தில் அது ஞானம், அன்பு, அறம், சேவை, வழிபாடு மற்றும் சாதனை நிகழும் அரிய கருவி. ஆகவே உடலை அகந்தையுடன் பற்றாதே; அலட்சியமாக வீணாக்காதே; பொறுப்புடன் பேணி, உயிர் அதனுள் தங்கியிருக்கும்போதே அதை சிவநோக்கான வாழ்வாக மாற்று.

பாடல் 190 — ஒரே பார்வையில் முழுச் சாரம்

உடல் உயிரல்ல; உயிர் தங்கியிருக்கும் வரையிலே உடல் சாதனைக் கருவி

மத்தளி யொன்றுள தாளமி ரண்டுள
அத்துள்ளே வாழு மரசரு மஞ்சுள்ள
அத்துள்ளே வாழு மரசன் புறப்பட்டான்
மத்தளி மண்ணாய் மயங்கிய வாறே. (190)

190-ஆம் பாடல் உயிர் நிலையாமை அதிகாரத்தில் மிகத் தீர்மானமான ஒரு தத்துவ வேறுபாட்டை நிறுவுகிறது:

உடல் ஒன்று; அதனுள் வாழும் உயிர் வேறு.

முன்னைய பாடலில் ஐம்பொறிகள் உயிரல்ல என்பது தெளிவானது. இப்பாடல் அதைவிட ஆழமாக:

உடலும் உயிரல்ல

என்று காட்டுகிறது.

1. மத்தளி — உயிரோட்டமுள்ள உடற்கலம்

மத்தளி என்ற உருவகம் உடலைச் சுட்டுகிறது.

உயிர் உடலோடு இருக்கும் போது:

மூச்சு இயங்குகிறது,
பொறிகள் செயல்படுகின்றன,
உலக அனுபவம் நிகழ்கிறது.

அதனால் உடல்:

வெறும் பொருள் அல்ல;

உயிரின் அனுபவமும் சாதனையும் நிகழும் களம்.

ஆனால்:

அது நிரந்தரமானது அல்ல.

2. தாளம் இரண்டு — உயிர்ப்பின் இயக்கம்

தாளம் இரண்டு என்பதற்கு பிற்கால விளக்கங்களில்:

உள்ளிழுக்கும் மூச்சு,
வெளியேறும் மூச்சு

என்ற வாசிப்பு தரப்படுகிறது.

இதன் மைய நயம்:

உடல்வாழ்வு இயக்கமுள்ள ஒன்று.

மூச்சு:

வந்து செல்கிறது.

அதுபோலவே:

உடல் நிலையும் தொடர்ச்சியான மாற்றத்திலே இருக்கிறது.

3. அரசர் ஐவர் — அனுபவக் கருவிகள்

உடலினுள் உள்ள ஐந்து அரசர்கள்:

ஐம்பொறிகளுக்கான உருவகம்.

அவை:

உயிருக்கு உலகத்தைத் திறந்து கொடுக்கும் அனுபவ வாயில்கள்.

இதனால்:

உடல் மட்டும் அல்ல;
பொறிகளும் கருவிகள்.

4. அரசன் — உயிர்

இப்பாடலின் முக்கியமான திருப்பம்:

அத்துள்ளே வாழும் அரசன்

என்பது.

அரசன்:

உடலே அல்ல.

அவன்:

உடலினுள் வாழ்கிறான்.

இதுவே:

உயிர்
≠
உடல்

என்ற அடிப்படை வேறுபாட்டை நிறுவுகிறது.

5. “புறப்பட்டான்” — அழிந்தான் அல்ல

பாடலின் மிக முக்கியமான சொல்:

புறப்பட்டான்

அரசன்:

அழிந்தான்

என்று சொல்லப்படவில்லை.

அவன்:

உடலை விட்டு நீங்கினான்.

இதனால்:

உயிரின் இருப்பு உடலின் அழிவோடு ஒன்றாக்கப்படவில்லை.

6. மண்ணாகுவது உடல்

அரசன் புறப்பட்டபின்:

மத்தளி மண்ணாய் மயங்குகிறது.

இதனால்:

மண்ணாகுவது உடல்.

புறப்படுவது உயிர்.

இந்த இரு இயக்கங்களின் வேறுபாடே இப்பாடலின் மையத் தத்துவம்.

7. உயிர் நிலையாமை என்ற தலைப்பை இப்பாடல் எவ்வாறு தெளிவாக்குகிறது?

இங்கு:

உயிரின் சொரூப அழிவு

பேசப்படவில்லை.

மாறாக:

உயிர் உடலோடு கூடிய இந்தப் பிறவி அனுபவத்தின் நிலையாமை

தெளிவாகிறது.

அதனால்:

உடல்வாழ்வு நிலையற்றது; உயிர் அதனுடன் ஒன்றல்ல.

8. யோகப் பார்வை — “நான் உடல்” என்ற அடையாளத்தைத் தளர்த்துதல்

இந்தப் பாடலிலிருந்து எழும் யோக விவேகம்:

உடல் மாறுகிறது.

பொறிகள் மாறுகின்றன.

மூச்சின் இயக்கமும் மாறுகிறது.

எனவே:

இவற்றையே முழுமையான “நான்” என்று கொள்ள முடியாது.

இதுவே:

நான் உடல் அல்ல

என்ற ஆரம்ப சுயவிசாரணைக்கு வழி செய்கிறது.

9. ஆனால் “நான் உடல் அல்ல” என்பது முடிவு அல்ல

உடலிலிருந்து உயிரை வேறுபடுத்தியவுடன்:

சாதனை முடிந்துவிடுவதில்லை.

சைவசித்தாந்தத்தில் உயிர் இன்னும்:

வினை,
மலம்,
பாசம்

ஆகிய தொடர்புகளோடு இருக்கிறது.

எனவே:

உடல்–உயிர் வேறுபாடு

ஆரம்ப விவேகம்.

அடுத்த கேள்வி:

உயிரின் உண்மையான இயல்பு என்ன?

10. ஆகமப் பார்வை — உடல் இருக்கும் போதே இறைநோக்காக்குதல்

உடல் நிலையற்றது என்பதால்:

அதை அலட்சியம் செய்ய வேண்டியதில்லை.

மாறாக:

அது இருக்கும் காலத்திலேயே

தரிசனம்,
பூஜை,
ஜபம்,
சேவை,
நல்லறம்

ஆகியவற்றின் கருவியாகப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

11. தந்திரப் பார்வை — உடலை மறுப்பதல்ல, புனிதப்படுத்துதல்

உடல்:

சக்தி இயங்கும் களம்.

அதனால்:

அதை இழிவாக்குவதோ,
வெறுப்பதோ

தந்திரப் பாதையின் நோக்கம் அல்ல.

மாறாக:

காலவரையுள்ள சக்திக் கருவியை விழிப்புடன் சாதனைக்குப் பயன்படுத்துதல்

முக்கியம்.

இப்பாடலில் நேரடி ஆதாரம் இல்லாத நாடி, சக்கரம், குண்டலினி விளக்கங்களைத் திணிக்கத் தேவையில்லை.

12. 189 → 190 : கருத்து ஆழமாதல்

189:

பொறிகள் உயிரல்ல.

190:

உடலும் உயிரல்ல.

இதனால்:

கருவி–உயிர் வேறுபாடு
↓
உடல்–உயிர் வேறுபாடு

என்ற படிநிலை உருவாகிறது.

13. 188–190 முழுத் தொடர்ச்சி

188 — வெளியில் தோன்றும் வடிவங்கள் மாறுகின்றன.

189 — உலகத்தை அனுபவிக்கும் பொறிகளும் நிலைக்காது.

190 — அந்தப் பொறிகளைத் தாங்கும் உடலும் உயிரோடு ஒன்றல்ல; உயிர் புறப்பட்டபின் அது மண்ணிய நிலைக்குத் திரும்புகிறது.

இதனால் அதிகாரம்:

உலகம் → பொறிகள் → உடல் → உயிர்

என்ற உள்ள்நோக்கிய விசாரணையை உருவாக்குகிறது.

14. வாழ்வியல் ஞானம்

இப்பாடலின் நடைமுறை முடிவு:

உடலை வெறுக்காதே.

உடலையே “நான்” என்று பற்றாதே.

உடல் ஆற்றல் இருக்கும் போது நல்லதைச் செய்.

பொறிகள் இயங்கும் போது ஞானத்தை நாடு.

மூச்சு இருக்கும் போது இறையை நினை.

இதுவே:

நிலையாமையை பயமாக அல்ல, பொறுப்பாக மாற்றுதல்.

15. இப்பாடல் உடைக்கும் மூன்று மயக்கங்கள்

ஒன்று

“உடலே நான்.”

இல்லை.

இரண்டு

“உடல் இருக்கும் வரை அனைத்தும் என் கட்டுப்பாட்டில்.”

இல்லை.

மூன்று

“உடல் நிலையற்றது என்பதால் அது மதிப்பற்றது.”

அதுவும் இல்லை.

சரியான புரிதல்:

உடல் நிலையற்றது; அதனால் அது இருக்கும் காலமே அரிய சாதனை வாய்ப்பு.

ஒரே பார்வையில்

மத்தளி — உடல்
தாளம் இரண்டு — உயிர்ப்பின் இருவகை இயக்கம் எனப் பிற்கால விளக்கம்
அரசர் ஐவர் — ஐம்பொறிகள்
அரசன் — உயிர்
புறப்பட்டான் — உயிர் உடலை விட்டு நீங்குதல்
மண்ணாய் மயங்கியது — உயிரற்ற உடலின் பொருட்தன்மை

இதன் மையம்:

உடல் உயிரல்ல; உயிர் உடலோடு கூடிய அனுபவத்தைத் தருகிறது. உயிர் பிரிந்தபின் உடல் மண்ணிய நிலைக்குத் திரும்புகிறது.

ஞானச் சூத்திரம்

பொறிகள் கருவிகள்
↓
உடல் அவற்றின் களம்
↓
உயிர் அவற்றிலிருந்து வேறு
↓
உயிர் புறப்படுகிறது
↓
உடல் மண்ணாகிறது
↓
உடல் “நான்” அல்ல
↓
அதை வெறுக்கவும் வேண்டாம்
↓
அதை சிவநோக்கான சாதனக் கருவியாகப் பயன்படுத்து

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

190-ல் திருமூலர் உடலை மத்தளி என்ற உருவகத்தில் காட்டி, அதன் இயக்கம், பொறிச் செயல்பாடு மற்றும் உயிரின் இருப்பு ஆகியவற்றை வேறுபடுத்துகிறார். ஐந்து பொறிகளும் உடலினுள் செயல்பட்டாலும், அவற்றின் மைய அரசனாகிய உயிர் உடலை விட்டு புறப்பட்டவுடன் மத்தளியாகிய உடல் மண்ணிய நிலைக்குத் திரும்புகிறது. மண்ணாகுவது உடல்; புறப்படுவது உயிர். இதனால் உயிர் உடலோடு ஒன்றல்ல என்ற விவேகம் நிறுவப்படுகிறது. ஆனால் இதன் நோக்கம் உடலை வெறுப்பதல்ல; உயிர் தங்கியிருக்கும் காலத்தில் இந்த உடற்கலத்தை ஞானம், நல்லறம், வழிபாடு, சேவை மற்றும் சிவநோக்கான சாதனைக்குப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதே.

திருச்சிற்றம்பலம்.