அழியும் உடலிலிருந்து உயிர்க்குயிராய் நிற்கும் சிவனை அறிதல்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 191

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிதொண்ணூத்தொன்றாவது படிக்கட்டில் (191) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

பாடல் 191 — யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை

அழியும் உடலிலிருந்து உயிரையும், உயிரிலிருந்து உயிர்க்குயிராய் நிற்கும் சிவனையும் அறிதல்

வேங்கட நாதனை வேதாந்தக் கூத்தனை
வேங்கடத் துள்ளே விளையாடு நந்தியை
வேங்கட மென்றே விரகறி யாதவர்
தாங்கவல் லாருயிர் தாமறி யாரே. (191)

190-ஆம் பாடல்:

உடல் உயிரல்ல

என்ற முக்கியமான விவேகத்தை நிறுவியது.

191 அதற்கும் அடுத்த ஆழத்திற்குச் செல்கிறது.

உடலிலிருந்து உயிரை வேறுபடுத்தினால் மட்டும் போதுமா?

இல்லை.

உயிரும்:

தன்னிச்சையாக,
முழுச் சுயாதீனமாக,
தானே தன்னை அறிவித்து நிற்கும் இறுதி ஆதாரம்

அல்ல என்று திருமூலரின் சைவ ஞானப்பார்வை காட்டுகிறது.

உயிருக்கு:

உயிராய்,
அறிவுக்கு ஆதாரமாய்,
உள்ளிருந்து உணர்த்துபவனாய்

சிவன் நிற்கிறான்.

எனவே 191-ஆம் பாடலின் ஆழமான இயக்கம்:

உடல் → உயிர் → உயிர்க்குயிராய் நிற்கும் சிவன்

என்பதாகும்.

1. “வேங்கடம்” — உடல் பற்றிய மயக்கத்தை உடைக்கும் சொல்

பழைய உரைமரபில் வேங்கடம்:

வெந்து அழியும் உடல்

என்ற சொல் நயத்தில் விளக்கப்படுகிறது.

இதன் நோக்கம்:

உடலை வெறுக்கச் செய்வது அல்ல.

மாறாக:

உடல் இறுதி ஆதாரம் அல்ல

என்பதை உணர்த்துவது.

உடல்:

தோன்றுகிறது,
வளர்கிறது,
மாறுகிறது,
இறுதியில் அழிகிறது.

எனவே:

உடலில் வாழ்ந்துகொண்டிருப்பவன் உடலையே தன்னுடைய முழு சொரூபமாகக் கொள்ள முடியாது.

2. “வேங்கட நாதன்” — நிலையாமையின் நடுவே நிற்கும் நாதன்

சுடுகாட்டோடும், அழியும் உடலோடும் தொடர்புடைய சிவ உருவகம் இங்கு மிக முக்கியமானது.

சிவன்:

மரணத்தின் பயங்கரத்தை உருவாக்குபவன் என்ற நிலையில் மட்டும் அல்ல;

மரணத்தாலும் உடைக்க முடியாத ஞானத்தின் நாதன்

என்ற நிலையில் இங்கு நினைக்கப்படுகிறான்.

அழியும் உடலின் நடுவே:

அழிவற்ற இறைசார்பை உணர்த்துவது

இந்தப் பெயரின் ஆழமான திசை.

3. “வேதாந்தக் கூத்தன்” — உண்மை வெளிப்படும் கூத்து

கூத்து:

வெறும் உடல் ஆட்டம் அல்ல.

சைவ ஆன்மிக மொழியில்:

சிவனது திருக்கூத்து
தோற்றம்,
நிலை,
மாற்றம்,
மறைவு,
அருள்

ஆகிய பிரபஞ்ச இயக்கங்களோடு தொடர்புடையதாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது.

இந்தப் பாடலில்:

உடல் தோன்றி அழியும் நிலையாமையின் பின்னாலும்
நந்தியாகிய சிவன் உள்ளிருந்து விளையாடுகிறான்.

இதனால்:

மாற்றம் மட்டுமே உண்மை அல்ல;

மாற்றத்தை உணர்த்தும் ஆதாரமும் உண்டு.

4. 190-இல் உயிர்; 191-இல் உயிர்க்குயிர்

190 கூறியது:

அரசன் உடலை விட்டு புறப்பட்டான்.

அங்கே:

அரசன் = உயிர்.

191 இன்னொரு கேள்வியை எழுப்புகிறது:

அந்த உயிர் தன் அறிவால் தானே எல்லாவற்றையும் அறிகிறதா?

சைவசித்தாந்தத்தின் பதில்:

இல்லை.

உயிருக்கு அறிவுத்தன்மை இருந்தாலும்:

அதன் அறிவு பாசத்தால் மறைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

அது கருவிகளின் வழியாக அறிகிறது.

அதற்கும் ஆழத்தில்:

சிவன் உயிர்க்குயிராய் நின்று உணர்த்துகிறான்.

இதுவே 190 → 191 தத்துவ முன்னேற்றம்.

5. “வேங்கடத்துள்ளே விளையாடு நந்தி” — இறைவன் தொலைவில் மட்டும் இல்லை

மனிதன் இறைவனை:

கோயிலில்,
மலைவில்,
புண்ணியத்தலத்தில்

தேடலாம்.

ஆனால் திருமூலர்:

அழியும் இந்த உடலினுள்ளேயே நந்தி விளையாடுகின்றான்

என்று சொல்கிறார்.

இதன் பொருள்:

சிவன் உடலின் ஒரு உறுப்பாக இருக்கிறான்

என்பது அல்ல.

மாறாக:

உயிரின் அறிவுக்கும் இருப்புக்கும் ஆதாரமான இறைசம்பந்தம் மனிதனுடைய இன்றைய வாழ்விலேயே உள்ளது.

அதனை அறியாமல் வெளியில் மட்டுமே தேடுவது முழுமையான தேடல் அல்ல.

6. உடல் ஆலயமா? அழியும் பொருளா?

திருமந்திரத்தில் உடலை:

ஆலயம்

என்றும் காணலாம்.

இங்கு:

வெந்து அழியும் உடல்

என்றும் காண்கிறோம்.

இவை முரண்பாடல்ல.

புனிதம் ≠ அழியாமை.

உடல்:

புனிதமான சாதனக் கருவி.

அதே நேரத்தில்:

நிலையற்றது.

எனவே:

உடலைப் புனிதமாகப் பேண வேண்டும்;

ஆனால்:

அதையே இறுதியான ஆத்ம அடையாளமாகப் பற்றிக்கொள்ளக்கூடாது.

7. “விரகு” — நிலையாமை அறிவை ஞானமாக்கும் உபாயம்

பாடலில் மிகவும் முக்கியமான சொல்:

விரகு

அதாவது:

உபாயம்,
வழி,
விவேகம்.

அனைவருக்கும்:

உடல் அழியும்

என்பது தகவல் அளவில் தெரியும்.

ஆனால்:

அந்த அறிவை ஆன்மிக விவேகமாக மாற்றுவது வேறு.

இதுதான் விரகு.

அதாவது:

உடல் நிலையற்றது
↓
உடல் நான் அல்ல
↓
உயிர் உடலிலிருந்து வேறு
↓
உயிரும் தனித்து முழுமையான இறுதி ஆதாரம் அல்ல
↓
உயிர்க்குயிராய் சிவன் நிற்கிறான்

என்று மனனம் செய்வது.

8. நிலையாமையைப் பார்ப்பது மட்டும் போதாது

188-ல்:

கண்டும்

என்ற பிரச்சினை இருந்தது.

191-லும் அதே ஆன்மிக நோய் இன்னொரு வடிவில் உள்ளது.

மனிதன்:

உடல்கள் அழிவதைப் பார்க்கிறான்.

ஆனால்:

அந்த நிலையாமையைத் தன்னுடைய சுயவிசாரணைக்கான உபாயமாக மாற்றுவதில்லை.

இதனால்:

நிலையாமை அறிவு இருக்கலாம்; நிலையாமை ஞானம் இல்லாமல் இருக்கலாம்.

9. “உடல் அழியும்” என்று தெரிந்தும் உடலையே “நான்” என்று வாழும் முரண்பாடு

மனிதன்:

உடல் ஒருநாள் அழியும்

என்று அறிவான்.

ஆனால் அன்றாட வாழ்வில்:

அழகு,
வயது,
இனம்,
பாலினம்,
பதவி,
உடல் திறன்

இவற்றையே முழு சுய அடையாளமாகக் கொண்டிருக்கலாம்.

191 இந்த முரண்பாட்டை உடைக்கிறது.

உடல் நிலையற்றது என்றால்,

அதற்கப்பால்:

உயிரின் தன்மையைத் தேட வேண்டும்.

10. ஆனால் உயிரையே இறுதி “நான்” என்று நிறுத்திவிட முடியுமா?

சைவசித்தாந்தத்தில்:

உயிர் உண்மையானது.

அது:

அநாதி.

ஆனால்:

அது பரமசிவன் அல்ல.

உயிரின் அறிவு:

வரம்புடையது.

பாசத்தின் காரணமாக:

மறைக்கப்படுகிறது.

எனவே:

உடலிலிருந்து உயிருக்கு வந்தவுடன் பயணம் முடிவதில்லை.

அடுத்த விசாரணை:

உயிருக்கு அறிவை உணர்த்தும் ஆதாரம் எது?

அதற்குப் பாடல் காட்டும் பதில்:

நந்தி.

11. “தாங்கவல்ல ஆருயிர்” — சிவன் உயிர்க்குயிர்

பழைய உரைமரபில்:

தாங்கவல்ல ஆருயிர்

என்பது சிவனைக் குறிக்கிறது.

இதன் ஆழமான சைவப்பொருள்:

உயிர் இருக்கிறது.

ஆனால்:

அதன் அறிவு தனித்து இயங்குவதில்லை.

சிவன்:

அதற்கு உயிர்க்குயிராய்,
உணர்வின் ஆதாரமாய்,
அருளின் மூலமாய்

நிற்கிறான்.

இதுவே:

பதி–பசு உறவு.

12. “உயிர்க்குயிர்” என்பதன் பொருள் உயிரும் சிவனும் ஒன்றே என்பதல்ல

இந்த இடத்தில் மிகத் தெளிவு தேவை.

சிவன்:

உயிர்க்குயிர்.

ஆனால்:

உயிரே சிவன்

என்று இந்தப் பாடல் சொல்லவில்லை.

சைவசித்தாந்தத்தில்:

பதி — சிவன்.

பசு — உயிர்.

இரண்டும்:

ஒன்றல்ல.

ஆனால்:

தொடர்பற்ற இரு பொருள்களும் அல்ல.

சிவன்:

உயிரோடு உடனிருந்து,
அறிவித்து,
தாங்கி,
அருளால் உயர்த்துகிறான்.

இதுவே உயிர்க்குயிர் உறவு.

13. உயிரின் அறிவு ஏன் வரம்புடையது?

உயிரின் இயல்பில்:

அறிவுத்தன்மை உண்டு.

ஆனால்:

ஆணவமலத்தின் மறைப்பு

அதன் அறிவை வரையறுக்கிறது.

இதனால் உயிர்:

கருவிகளின் வழியாக உலகத்தை அறிகிறது.

உடல்,
பொறி,
மனம்

ஆகியவை:

அனுபவ கருவிகளாக அமைகின்றன.

ஆனால் அவற்றின் வழியாக அறிவு நிகழ்வதற்கும்:

இறைசம்பந்தம் அடிப்படை.

14. சிவன் “உள்ளே” இருப்பது எப்படி புரிந்துகொள்ள வேண்டும்?

வேங்கடத்துள்ளே விளையாடு நந்தி என்பதை:

சிவன் உடலின் ஒரு குறிப்பிட்ட உறுப்புக்குள் இருப்பதாக

பொருள் கொள்ள வேண்டாம்.

இது:

இடவியல் வரைபடம் அல்ல.

அது:

உள்ளுறை இறைசம்பந்தம்

பற்றிய ஆன்மிக மொழி.

சிவன்:

உடம்பால் கட்டுப்படுத்தப்படுபவன் அல்ல.

அதேவேளை:

உடலுக்குள் வாழும் உயிருக்கு முற்றிலும் வெளியேயும் அல்ல.

அவன்:

உயிரோடு உடனிருந்து உணர்த்துகிறான்.

15. யோகப் பார்வை — வெளியிலிருந்து உள்ளே திரும்புதல்

யோகத்தின் முக்கியமான இயக்கங்களில் ஒன்று:

புறமுகத்திலிருந்து அகமுகம்.

191 இதற்கு அழகான அடித்தளத்தைத் தருகிறது.

முதலில் மனிதன்:

உலகைக் காண்கிறான்.

பின்னர்:

உடலைக் காண்கிறான்.

அடுத்து:

உயிரை விசாரிக்கிறான்.

இறுதியில்:

உயிருக்கு ஆதாரமாக நிற்கும் சிவசம்பந்தத்தை உணர முயல்கிறான்.

இதுவே:

புறம் → உடல் → உயிர் → சிவசார்பு

என்ற அகப்பயணம்.

16. அகமுகம் என்பது உலகத்திலிருந்து ஓடுதல் அல்ல

உள்ளே திரும்புதல்:

சமூகப் பொறுப்புகளைத் துறத்தல்

அல்ல.

அது:

உலக அனுபவத்திற்குள் வாழ்ந்தாலும்,

அதன் பின்னால்:

யார் காண்கிறார்?
யார் அறிகிறார்?
அறிவின் ஆதாரம் என்ன?

என்ற விசாரணையை வைத்திருத்தல்.

17. ஆகமப் பார்வை — வெளிப்பூஜையிலிருந்து உள்ளுறை உணர்விற்கு

ஆகம மரபு:

ஆலயம்,
மூர்த்தி,
மந்திரம்,
பூஜை

மூலம் இறைசம்பந்தத்தை வளர்க்கிறது.

191 அதற்கு எதிராக அல்ல.

மாறாக:

வெளியில் வணங்கும் நந்தியை
உள்ளத்திலும் உணர வேண்டும்

என்ற ஆழத்தைத் தருகிறது.

இதனால்:

வெளிப்பூஜை
→ அகநினைவு
→ இறைசார்பு

என்ற இயல்பான முன்னேற்றம்.

18. உடலை ஆலயமாகப் பார்க்கும் திருமூலரின் பார்வையோடு தொடர்பு

உடல் அழியும் என்பதையும்,

அதனுள் நந்தி விளையாடுகிறான் என்பதையும்,

ஒரே பாடலில் இணைப்பது மிகவும் முக்கியம்.

இதனால்:

உடல் புனிதமானது அதன் பொருட்கூறு அழியாததால் அல்ல;

அதனுள் உயிர் சாதனை செய்யவும் இறைசம்பந்தம் மலரவும் வாய்ப்பு இருப்பதால்.

19. தந்திரப் பார்வை — உடல் உள்ளுறை இறை அனுபவத்தின் களம்

தந்திர மரபில்:

உடலை வெறுத்து விட்டு இறையைத் தேடுவது

முழுமையான அணுகுமுறை அல்ல.

உடல்:

அனுபவக் களம்.

மனம்:

சாதனக் களம்.

மூச்சு:

சாதனக் கருவி.

மந்திரம்:

உள்மாற்றக் கருவி.

ஆனால் 191-ல் நேரடி:

நாடி,
சக்கரம்,
குண்டலினி

குறிப்புகள் இல்லை.

எனவே இங்கே தந்திரப் பொருளை:

அழியும் உடலிலேயே உள்ளுறை இறைசம்பந்தத்தை உணர்தல்

என்ற அளவில் வைத்திருப்பதே துல்லியம்.

20. சிவனை உடலுக்குள் அடைத்துவிடக்கூடாது

“உள்ளே நந்தி” என்ற கருத்து:

இறைவன் உடலுக்குள் மட்டுமே இருக்கிறான்

என்று பொருள் அல்ல.

சிவன்:

எல்லாவற்றையும் கடந்தவன்.

அதே நேரத்தில்:

அனைத்திலும் உடனிருப்பவன்.

எனவே:

கடந்து நிற்றலும்
உடனிருந்து நிற்றலும்

இரண்டும் சைவ இறைநிலையில் முரண்படுவதில்லை.

21. நிலையாமை அறிவின் உண்மையான பயன்

உடல் அழியும் என்று அறிந்தவுடன்:

பயம் மட்டும் வந்தால்

அறிவு முழுமையடையவில்லை.

அதே அறிவு:

“அப்படியானால் உயிர் யார்?”

என்ற விசாரணைக்குச் செல்ல வேண்டும்.

அதுவும்:

“அந்த உயிரின் அறிவைத் தாங்குவது யார்?”

என்ற ஆழத்திற்கு செல்ல வேண்டும்.

இதுவே 191-ன் ஞானப் பயணம்.

22. உடல் நிலையாமை → உயிர் விசாரணை → சிவ விசாரணை

இந்தப் பாடலின் முக்கியமான வரிசை:

உடல் அழியும்
↓
அதனால் உடல் இறுதி நான் அல்ல
↓
உயிரை அறிய வேண்டும்
↓
உயிரும் தனித்து இறுதி ஆதாரம் அல்ல
↓
உயிர்க்குயிராய் நிற்கும் சிவனை அறிய வேண்டும்

இதுவே இந்தப் பாடலின் யோக–சைவ ஞான கட்டமைப்பு.

23. “விரகு” ஆன்மிக வாழ்வில் என்ன?

விரகு:

வெறும் புத்திசாலித்தனம் அல்ல.

ஆன்மிகப் பொருளில்:

சரியான பார்வை,
சரியான விசாரணை,
சரியான உபதேசம்,
சரியான மனனம்

என்ற நான்கையும் உள்ளடக்கும் உபாயமாகக் கொள்ளலாம்.

அதனால்:

சாஸ்திரம்,
குரு உபதேசம்,
சுயவிசாரணை,
சாதனை

இவற்றின் வழியாக நிலையாமை ஞானமாக வேண்டும்.

24. குருவின் இடம்

உடல் அழியும் என்று எல்லோரும் காண்கிறார்கள்.

ஆனால்:

அதன் வழியாக உயிர்–சிவ உறவை அறிதல்

தானாக ஏற்படாது.

அங்கே:

குரு உபதேசம்

முக்கியமாகிறது.

குரு:

“உடல் மாயை; அதை வெறுத்துவிடு”

என்று மட்டும் சொல்லுவதல்ல.

மாறாக:

உடலைத் தாண்டி உயிரை அறியவும்,
உயிரைத் தாண்டி உயிர்க்குயிராய் சிவனை உணரவும்

வழி காட்ட வேண்டும்.

25. பதி–பசு–பாசம் நோக்கி திறக்கும் வாசல்

191-ல்:

உடல் — நிலையற்ற கருவி.

உயிர் — அதில் அனுபவிக்கும் பசு.

சிவன் — உயிர்க்குயிராய் நிற்கும் பதி.

இதனால்:

பதி–பசு–பாசம்

என்ற சைவசித்தாந்த அமைப்பிற்கான வாயில் திறக்கிறது.

இந்தப் பாடல் முழுப் பாசதத்துவத்தை விளக்கவில்லை.

ஆனால்:

பதி மற்றும் பசுவின் வேறுபட்டும் உடனிருக்கும் உறவை உணர்த்தும் வலுவான அடித்தளத்தைத் தருகிறது.

26. “அறியார்” — உணராதவரின் அடிப்படைத் தவறு

பாடலின் இறுதி:

தாம் அறியாரே

என்று கடுமையாக முடிகிறது.

அவர்கள் அறியாதது:

உடல் அழிவை மட்டும் அல்ல.

அதற்குப் பின்னுள்ள:

உயிரின் இயல்பையும்,

மேலும்:

உயிரைத் தாங்கும் சிவசம்பந்தத்தையும்.

இதனால்:

உடல் பற்றிய தவறான அறிவு
→ உயிர் பற்றிய தவறான அறிவு
→ இறை பற்றிய தவறான அறிவு

என்ற தொடர்ச்சி காட்டப்படுகிறது.

27. உடலைத் தவறாக அறிந்தால் உயிரையும் தவறாக அறிகிறோம்

நான்:

உடலே

என்று நினைத்தால்,

உயிரை வேறுபடுத்த முடியாது.

உயிரை:

முழுச் சுயாதீன தனிப்பொருள்

என்று நினைத்தால்,

அதன் இறைசார்பை அறிய முடியாது.

அதனால் சரியான ஞான வரிசை:

உடலை அதன் இடத்தில் வை.
உயிரை அதன் இடத்தில் அறி.
சிவனை உயிர்க்குயிராய் உணர்.

28. 190 → 191 : மிக ஆழமான தத்துவ முன்னேற்றம்

190:

மண்ணாகுவது உடல்; புறப்படுவது உயிர்.

191:

உயிரும் தனித்த இறுதி ஆதாரம் அல்ல; அதைத் தாங்கும் உயிர்க்குயிர் சிவன்.

இதனால்:

உடல்–உயிர் விவேகம்
↓
உயிர்–சிவ உறவு

என்ற முன்னேற்றம்.

இது உயிர் நிலையாமை அதிகாரத்தை வெறும் மரணவியல் அதிகாரமாக இருக்க விடாமல்:

உயிர்தத்துவ விசாரணையாக

மாற்றுகிறது.

29. 188–191 தொடரின் ஆழம்

188

வெளிப்புற உருவங்கள் நிலைக்காது.

189

உலகை அனுபவிக்கும் பொறிகளும் நிலைக்காது.

190

உடலும் உயிரல்ல; உயிர் புறப்பட்டால் உடல் மண்ணாகிறது.

191

உயிரையும் தாங்கி உணர்த்தும் உயிர்க்குயிராய் சிவன் நிற்கிறான்.

இதனால்:

உலகம் → பொறி → உடல் → உயிர் → சிவன்

என்ற தெளிவான உள்ள்நோக்கிய ஆன்மிகப் பயணம் உருவாகிறது.

30. இந்தப் பாடலின் மிகப் பெரிய ஆன்மிக மாற்றம்

நிலையாமை பற்றிய ஞானம் இப்போது:

“எல்லாம் அழியும்”

என்ற முடிவில் நின்றுவிடவில்லை.

அது:

“அப்படியானால் நிலையான சார்பு எது?”

என்ற கேள்விக்குச் செல்கிறது.

அந்தக் கேள்விக்குப் பாடல் சுட்டும் திசை:

நந்தி.

அதாவது:

சிவன்.

இதுவே நிலையாமை ஞானத்தின் நேர்மறையான உச்சம்.

ஒருங்கிணைந்த ஞானம்

191-ஆம் பாடல் உடல் நிலையாமையை வெறும் மரண நினைவாக வைத்திருக்கவில்லை. வெந்து அழியும் உடலை உணர்வதற்குரிய விரகு — உபாயம், விவேகம் — இல்லாதவன், உடலைத் தன்னுடைய இறுதி அடையாளமாகவே பற்றிக்கொள்கிறான். அப்போது உடலிலிருந்து வேறான உயிரையும் அவன் தெளிவாக அறிய முடியாது.

ஆனால் விசாரணை அங்கேயும் நிற்கவில்லை.

உயிரும்:

தனித்த முழுமையான இறுதி ஆதாரம் அல்ல.

அதற்கு:

உயிர்க்குயிராய்,
அறிவின் ஆதாரமாய்,
உள்ளிருந்து உணர்த்தும் நந்தியாக

சிவன் நிற்கிறான்.

இதனால் இப்பாடல்:

உடலை மறுக்காமல் அதன் நிலையாமையை உணரச் செய்கிறது;

உயிரை உடலிலிருந்து வேறுபடுத்துகிறது;

உயிரையும் சிவனோடு குழப்பாமல்,

உயிரின் ஆழமான சிவசார்பை வெளிப்படுத்துகிறது.

ஞானச் சூத்திரம்

வேங்கடம்
↓
வெந்து அழியும் உடல்
↓
உடல் இறுதி “நான்” அல்ல
↓
உயிரை விசாரி
↓
உயிர் உடலிலிருந்து வேறு
↓
உயிரும் முழுச் சுயாதீன ஆதாரம் அல்ல
↓
தாங்கவல்ல ஆருயிர்
↓
உயிர்க்குயிராய் சிவன்
↓
பதி–பசு உறவு
↓
சிவசார்பு

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

191-ல் திருமூலர் நிலையாமை ஞானத்தை மேலும் ஆழப்படுத்துகிறார். 190 “உடல் உயிரல்ல” என்று காட்டிய இடத்தில், 191 “உயிரும் தனித்த இறுதி ஆதாரம் அல்ல; உயிர்க்குயிராய் சிவன் நிற்கிறான்” என்ற சைவ ஞானத்திற்கு அழைக்கிறது. வெந்து அழியும் உடலை உரிய விவேகத்தால் அறியாதவன், உடலிலிருந்து வேறான உயிரையும் அறியமாட்டான்; உயிரின் அறிவுக்கு ஆதாரமாக உள்ளிருந்து உணர்த்தும் நந்தியையும் அறியமாட்டான். ஆகவே இப்பாடலின் மையம் மரணம் அல்ல — நிலையற்ற உடலிலிருந்து உயிரை வேறுபடுத்தி, உயிரின் ஆழமான சிவசார்பை உணர்வதே.

பாடல் 191 — தர்க்கக் கட்டமைப்பு

உடல் நிலையாமையிலிருந்து உயிர்–சிவ உறவை நோக்கி நகரும் தர்க்கம்

வேங்கட நாதனை வேதாந்தக் கூத்தனை
வேங்கடத் துள்ளே விளையாடு நந்தியை
வேங்கட மென்றே விரகறி யாதவர்
தாங்கவல் லாருயிர் தாமறி யாரே. (191)

191-ஆம் பாடல் உயிர் நிலையாமை அதிகாரத்தில் மிக முக்கியமான திருப்பமாக அமைந்துள்ளது. இதற்கு முன் வந்த பாடல்கள்:

வெளிப்புற நிலையாமை,
பொறிகளின் நிலையாமை,
உடலின் நிலையாமை

என படிப்படியாக மனிதனை அகத்துக்குள் கொண்டு வந்தன.

191 இப்போது இன்னும் ஆழமாக:

உடலிலிருந்து உயிரை வேறுபடுத்துவது மட்டும் போதாது; உயிரின் அறிவுக்கும் ஆதாரமாக நிற்கும் சிவனை உணர வேண்டும்

என்று தர்க்கத்தை முன்னேற்றுகிறது.

இந்தப் பாடலின் இயக்கம்:

அழியும் உடல் → உடலினுள் நந்தி → உடலை உணரும் உபாயம் → உயிரைத் தாங்கும் சிவனை அறிதல்

என்ற அமைப்பில் நகர்கிறது.

1. முதல் அடி — நிலையாமையும் இறைநிலையும் ஒரே இடத்தில் இணைகின்றன

வேங்கட நாதனை வேதாந்தக் கூத்தனை

முதல் அடியிலேயே இரண்டு முகங்கள் ஒன்றாக வருகின்றன:

வேங்கட நாதன்
வேதாந்தக் கூத்தன்

பழைய உரைமரபின் அடிப்படையில்:

வேங்கடம் = வெந்து அழியும் உடல் / சுடுகாட்டு நயம்.

இதனால்:

அழிவு
மற்றும்
இறைநிலை

இரண்டும் ஒரே அடியில் இணைக்கப்படுகின்றன.

அதாவது:

அழிவைத் தாண்டி நிற்கும் உண்மையைத் தேடு

என்பதே முதல் அடியின் தர்க்கத் திசை.

2. “வேதாந்தக் கூத்தன்” — நிலையாமைக்குள் நின்று வெளிப்படும் ஞானமையம்

முதல் அடியில் சிவன்:

வெறும் சுடுகாட்டு நாதன்

என்று மட்டும் சொல்லப்படவில்லை.

அவன்:

வேதாந்தக் கூத்தன்

என்றும் கூறப்படுகிறான்.

இதன் தர்க்கப் பணி:

உடல் அழிவு ஒரு முடிவில்லா வெறுமைக்குக் கொண்டு செல்லப்படவில்லை.

மாறாக:

அதனைத் தாண்டி ஒரு ஞான மையம் உள்ளது

என்று சுட்டுகிறது.

3. இரண்டாம் அடி — தொலைவிலுள்ள இறைவன் அகத்திற்குக் கொண்டு வரப்படுகிறார்

வேங்கடத்துள்ளே விளையாடு நந்தியை

இங்கு மிகப் பெரிய தர்க்க மாற்றம்.

முதல் அடியில்:

நாதன்.

இரண்டாம் அடியில்:

அந்த நாதன் உடலினுள்ளே.

இதனால்:

வெளிப்புற சிவன்
↓
உள்ளுறை நந்தி

என்ற இயக்கம்.

அதாவது:

இறைவன் தொலைவில் உள்ள ஒரு பொருள் மட்டும் அல்ல.

உயிரின் வாழ்வோடு உடனிருக்கிறான்.

4. 190-இல் “அரசன்”; 191-இல் “நந்தி”

190:

உடலினுள் அரசன் வாழ்கிறான்.

அங்கே:

அரசன் = உயிர்.

191:

உடலினுள் நந்தி விளையாடுகிறான்.

இதனால்:

ஒரே உடலுக்குள் இரு வேறு தத்துவ நிலைகள் பேசப்படுகின்றன.

உயிர்
மற்றும்
சிவன்.

இது மிக முக்கியம்.

5. இதனால் உருவாகும் வேறுபாடு

190 தர்க்கம்:

உடல் ≠ உயிர்.

191 தர்க்கம்:

உயிர் ≠ சிவன்.

ஆனால்:

உயிர் சிவனைச் சார்ந்தது.

இதனால்:

உடல் → உயிர் → சிவன்

என்ற மூன்று நிலை வேறுபாடு உருவாகிறது.

6. “விளையாடு” — உறவின் இயக்கம்

நந்தி:

உடலினுள்ளே விளையாடுகிறான்.

இதனை:

உடலுக்குள் ஒரு பொருளாக உள்ளான்

என்று கொள்ளக்கூடாது.

தர்க்க ரீதியாக:

உயிரின் அறிவும் அனுபவமும் இறைசம்பந்தமின்றி தனிச்சுயமாக இல்லை

என்ற திசை இங்கு உருவாகிறது.

அதாவது:

உள்ளுறை இருப்பு
→
செயற்பாட்டுச் சம்பந்தம்.

7. முதல் இரண்டு அடிகளும் சேர்ந்து தரும் முடிவு

முதல் இரண்டு அடிகள்:

இறைவன் அழிவுக்கு அப்பாற்பட்டவன்

என்றும்,

அதே இறைவன் அழியும் உடலுக்குள்ளும் உள்ளிருந்து செயற்படுகிறான்

என்றும் காட்டுகின்றன.

இதனால்:

பரத்துவம்
+
அந்தர்யாமித்துவம்

என்ற இரு திசைகளும் சேர்கின்றன.

8. மூன்றாம் அடி — பிரச்சினை அறிவின்மையில்

வேங்கடம் என்றே விரகறியாதவர்

இங்கு கவனம்:

உடல் அழிவில் இருந்து

அதை உணராத மனிதனின் நிலைக்கு

மாறுகிறது.

அதாவது:

வெளிப்புற உண்மை
→
உள்அறிவு.

பிரச்சினை:

உடல் அழிவதல்ல.

பிரச்சினை:

அழியும் உடலை அழியாத ஆதாரமாகக் கொள்ளுதல்.

9. “விரகு” — தர்க்கத்தின் திருப்புக் கருவி

விரகு:

உபாயம்,
வழி,
விவேகம்.

இதனால்:

உடல் அழியும்

என்ற தகவல் மட்டும் போதாது.

அதை:

சரியான உபாயத்தில் விசாரிக்க வேண்டும்.

அதாவது:

“உடல் நிலையற்றது”
↓
“அப்படியானால் நான் உடலா?”
↓
“உயிர் யார்?”
↓
“உயிரின் அறிவின் ஆதாரம் என்ன?”

என்ற விசாரணைத் தொடர்.

10. “அறியாதவர்” — அறிவு இல்லாமை அல்ல, விவேகக் குறைவு

இங்கு மனிதன்:

மரணம் இருக்கிறது என்று அறியாதவன்

அல்ல.

மாறாக:

அந்த உண்மையிலிருந்து சரியான தத்துவ முடிவை எடுக்காதவன்.

இதனால்:

காணுதல் ≠ அறிதல்

என்ற முந்தைய அதிகாரங்களின் மையம் இங்கும் தொடர்கிறது.

11. நான்காம் அடி — தவறான உடல் புரிதலின் இறுதி விளைவு

தாங்கவல்ல ஆருயிர் தாம் அறியாரே

பழைய உரைமரபில்:

தாங்கவல்ல ஆருயிர் = உயிர்க்குயிராய் நின்று தாங்கும் சிவன்.

இதனால்:

உடலை உணராதவர்
↓
உயிரை உணரமாட்டார்
↓
உயிர்க்குயிராய் நிற்கும் சிவனையும் உணரமாட்டார்.

இதுவே பாடலின் முழு காரண–விளைவு அமைப்பு.

12. உடல் பற்றிய தவறான புரிதல் ஏன் உயிரறிவை மறைக்கிறது?

நான்:

உடலே

என்று எடுத்துக்கொண்டால்,

உடலிலிருந்து வேறான உயிரைத் தேடவே மாட்டேன்.

அதனால்:

உயிர் பற்றிய விசாரணை தொடங்காது.

இதுவே மூன்றாம் அடியின் முக்கியத் தர்க்க விளைவு.

13. உயிர் பற்றிய தவறான புரிதல் ஏன் சிவறிவை மறைக்கிறது?

உயிரை:

முற்றிலும் சுயாதீனமான, தன்னால் தானே அறியும் இறுதி ஆதாரம்

என்று எடுத்துக்கொண்டால்,

அதற்கு ஆதாரமாக நிற்கும் சிவனை அறிய வேண்டிய தேவையே தோன்றாது.

அதனால்:

உடல் பற்றிய மயக்கம்
→ உயிர் பற்றிய மயக்கம்
→ இறை பற்றிய மயக்கம்

என்ற தொடர்ச்சி.

14. பாடலின் நான்கு அடிகளின் தர்க்கப் பணி

முதல் அடி

சிவன் அழிவைத் தாண்டிய நாதன்.

இரண்டாம் அடி

அதே சிவன் உடலினுள்ளும் உள்ளுறை நந்தி.

மூன்றாம் அடி

உடலின் நிலையாமையைச் சரியான உபாயத்தில் அறியாதவர்.

நான்காம் அடி

உயிர்க்குயிராய் நிற்கும் சிவனையும் அறியமாட்டார்.

இதனால்:

இறைநிலை → உள்ளுறை இறை → மனித அறியாமை → இறையறிவின்மை

என்ற அமைப்பு.

15. “வேங்கடம்” மூன்று முறை வருவது தர்க்க ரீதியாக ஏன் முக்கியம்?

முதல்:

இறைவனின் பெயர்.

இரண்டாம்:

இறைவன் விளையாடும் இடம்.

மூன்றாம்:

மனிதன் சரியாக அறிய வேண்டிய உடல் நிலை.

இதனால் ஒரே சொல்:

சிவன்
↓
உடல்
↓
உடல் பற்றிய ஞானம்

என்ற மூன்று நிலைகளை இணைக்கிறது.

16. “நாதன்” மற்றும் “நந்தி” — வெளியிலிருந்து உள்ளே

முதல் அடியில்:

நாதன்.

இரண்டாம் அடியில்:

நந்தி.

இதனால்:

இறைவன் பற்றிய பெயர்ச்சொல்
→
உள்ளுறை அனுபவத் தொடர்பு

என்ற முன்னேற்றம்.

இது வெறும் கவித்துவ மாற்றம் அல்ல; தர்க்கத் திருப்பம்.

17. “அழியும் உடல்” ஏன் இறையறிவிற்கான வாயில்?

உடல் நிலையற்றது என்பதைக் கண்டவுடன்:

மனிதன் வெளிப்புற அடையாளத்தில் இருந்து பின்வாங்குகிறான்.

அப்போது:

“அப்படியானால் நான் யார்?”

என்ற கேள்வி எழுகிறது.

அந்தக் கேள்வி:

உயிரை நோக்குகிறது.

உயிரை ஆராயும் போது:

அதன் அறிவுச் சார்பு சிவனை நோக்குகிறது.

இதனால்:

நிலையாமை
→ சுயவிசாரணை
→ சிவவிசாரணை

என்ற தர்க்கம்.

18. 188–191 முழுத் தொடரில் “காணுதல்” எவ்வாறு ஆழமடைகிறது?

188:

இயற்கையைப் பாரு.

189:

பார்க்கும் பொறிகளை ஆராய்.

190:

பொறிகளைத் தாங்கும் உடல்–உயிர் வேறுபாட்டை அறி.

191:

உயிர்க்கு ஆதாரமாக நிற்கும் சிவனை அறி.

இதனால்:

புறக்காட்சி → பொறி → உடல் → உயிர் → பதி

என்ற ஆழ்வு.

19. 190 → 191 மிகத் துல்லியமான தர்க்கப்பாலம்

190 முடிவில்:

“உடல் மண்ணாகிறது; உயிர் புறப்படுகிறது.”

அடுத்த இயல்பான கேள்வி:

உயிர் தன்னால் தானே முழுமையாக இருக்கிறதா?

191 பதில்:

இல்லை; உயிரைத் தாங்கும் ஆருயிர் — சிவன் — உள்ளான்.

இதனால்:

உடல்–உயிர் விவேகம்
↓
உயிர்–சிவ உறவு

என்ற முன்னேற்றம்.

20. பதி–பசு அமைப்பைத் திறக்கும் பாடல்

இந்தப் பாடலில்:

உடல் — கருவி / நிலையற்ற உடற்கலம்.

உயிர் — பசு.

நந்தி — பதி.

இதனால்:

பதி–பசு வேறுபாடு

மிகத் தெளிவாகத் தோன்றுகிறது.

ஆனால்:

பாசத்தின் முழு வகைப்பாடு இப்பாடலில் இன்னும் விரிவாகக் கூறப்படவில்லை.

எனவே அதற்கு மேல் திணிக்க வேண்டாம்.

21. இந்தப் பாடல் அத்வைத அடையாளத்தை நேரடியாக நிறுவுகிறதா?

இல்லை.

உயிர்க்குயிர் என்ற தொடர்பை:

உயிரே சிவன்

என்று மாற்றிவிடக்கூடாது.

பாடலின் தர்க்கம்:

சிவன் உயிரைத் தாங்குகிறான்.

அதாவது:

உறவு உள்ளது.

சார்பு உள்ளது.

வேறுபாடும் உள்ளது.

இதுவே இப்பாடலின் சைவ அமைப்பு.

22. “உயிர் சிவனை அறியவில்லை” என்பதன் காரணம் என்ன?

இந்தப் பாடலில் நேரடியாக:

ஆணவம், கன்மம், மாயை

என்று பட்டியலிடப்படவில்லை.

ஆனால்:

விரகு அறியாதவர்

என்ற சொல் மூலம்:

உரிய விவேக–உபாயம் இல்லாமை

காரணமாகக் காட்டப்படுகிறது.

எனவே P03-இல்:

அறியாமை / தவறான அடையாளம்

என்ற அளவில் நிறுத்துவது பாதுகாப்பானது.

23. “தாங்குதல்” தர்க்கத்தில் என்ன பங்கு வகிக்கிறது?

சிவன்:

வெறும் பார்வையாளர் அல்ல.

உயிரின் இருப்புடன் தொடர்பற்றவன் அல்ல.

அவன்:

தாங்க வல்லவன்.

இதனால்:

இறை–உயிர் உறவு
= செயற்பாட்டு சார்பு.

அதாவது:

உயிரின் அறிவு மற்றும் இருப்பு இறைசம்பந்தத்தில் நிகழ்கிறது.

24. இந்தப் பாடலின் மைய காரணச் சங்கிலி

உடல் அழிவை அறியாதவன்
↓
உடலைத் தன்னாகக் கொள்கிறான்
↓
உயிரை வேறுபடுத்த முடியாது
↓
உயிரின் சார்பை அறிய முடியாது
↓
உயிர்க்குயிராய் நிற்கும் சிவனை அறிய முடியாது.

இதுவே பாடலின் எதிர்மறை தர்க்கம்.

25. இதன் நேர்மறைத் திருப்பம்

அதே சங்கிலியைத் திருப்பினால்:

உடல் நிலையாமையை உணர்
↓
உடல் நான் அல்ல என்று தேறு
↓
உயிரை விசாரி
↓
உயிரின் அறிவுச் சார்பை அறி
↓
நந்தியை உயிர்க்குயிராய் உணர்
↓
சிவசார்பு ஆழமடையும்.

இதுவே பாடலின் சாதக தர்க்கம்.

முழுத் தர்க்க வரைபடம்

வேங்கடம்
↓
வெந்து அழியும் உடல்
↓
வேங்கட நாதன்
↓
அழிவைத் தாண்டிய சிவன்
↓
வேங்கடத்துள்ளே நந்தி
↓
உள்ளுறை இறைசம்பந்தம்
↓
விரகு
↓
சரியான விவேக–உபாயம்
↓
உடல் நிலையாமை உணர்வு
↓
உயிர்–உடல் வேறுபாடு
↓
தாங்கவல்ல ஆருயிர்
↓
உயிர்க்குயிராய் சிவன்
↓
பதி–பசு உறவு

188 → 191 தத்துவப் பயணம்

188: உலக வடிவங்கள் மாறுகின்றன.
189: உலகை அனுபவிக்கும் பொறிகளும் நிலைக்காது.
190: உடலும் உயிரல்ல; உயிர் புறப்பட்டால் உடல் மண்ணாகிறது.
191: உயிரும் தனித்து இறுதி ஆதாரம் அல்ல; உயிர்க்குயிராய் சிவன் நிற்கிறான்.

இதனால்:

உலகம் → பொறி → உடல் → உயிர் → சிவன்

என்ற அழகிய உள்ள்நோக்கிய தர்க்க இயக்கம் உருவாகிறது.

தர்க்க இடம்

191-ஆம் பாடல் உயிர் நிலையாமை அதிகாரத்தில் ஒரு தீர்மானமான தத்துவத் திருப்பமாக அமைகிறது. 190-ல் உடலும் உயிரும் வேறுபடுத்தப்பட்ட பின், 191 அந்த உயிரின் அறிவும் இருப்பும் தனிச்சுயாதீனமானவை அல்ல; உயிர்க்குயிராய் நந்தியாகிய சிவன் உள்ளிருந்து தாங்குகின்றான் என்ற அடுத்த நிலைக்குக் கொண்டு செல்கிறது. வேங்கடம் என்ற சொல் வெந்து அழியும் உடலை நினைவூட்டுகிறது; விரகு அந்த நிலையாமையை சரியான உபாயத்தில் அறியும் விவேகத்தைச் சுட்டுகிறது; தாங்கவல்ல ஆருயிர் உயிர்க்கு ஆதாரமாக நிற்கும் சிவனை நோக்குகிறது. இதனால் பாடலின் தர்க்கம் ‘உடல் அழியும்’ என்ற முடிவில் நின்றுவிடாமல், ‘உடல் நான் அல்ல; உயிரை அறி; உயிரும் இறுதி ஆதாரம் அல்ல; உயிர்க்குயிராய் சிவனை அறி’ என்ற சைவ ஞானப் பாதையைத் திறக்கிறது.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி

190 “மண்ணாகுவது உடல்; புறப்படுவது உயிர்” என்று உடல்–உயிர் வேறுபாட்டை நிறுவியது. 191 அதற்கு அடுத்ததாக “உயிரும் தனித்து இறுதி ஆதாரம் அல்ல; அதனைத் தாங்கி உணர்த்தும் உயிர்க்குயிராய் நந்தி நிற்கிறான்” என்று உயிர்–சிவ உறவைத் திறக்கிறது. ஆகவே இப்பாடலின் தர்க்கம் நிலையாமையிலிருந்து வெறுமைக்கு அல்ல; உடல் → உயிர் → சிவன் என்ற ஆழமான சைவ ஞானப் பயணத்திற்கே அழைக்கிறது.

பாடல் 191 — சாதனை வாழ்வியல்

உடல் நிலையாமையிலிருந்து உயிர்க்குயிராய் நிற்கும் சிவனை உணரும் நடைமுறை

வேங்கட நாதனை வேதாந்தக் கூத்தனை
வேங்கடத் துள்ளே விளையாடு நந்தியை
வேங்கட மென்றே விரகறி யாதவர்
தாங்கவல் லாருயிர் தாமறி யாரே. (191)

190-ஆம் பாடல்:

உடல் உயிரல்ல

என்ற விவேகத்தைத் தந்தது.

191 அதைவிட ஒரு படி ஆழமாக:

உயிரும் தனியாக நிற்கும் இறுதி ஆதாரம் அல்ல; உயிர்க்குயிராய் சிவன் இருக்கின்றான்

என்ற உணர்வைத் திறக்கிறது.

அதனால் இந்தப் பாடலின் வாழ்வியல் பயிற்சி:

உடலை வெறுப்பது அல்ல,
உடலைத் தாண்டிப் பார்க்கக் கற்றுக்கொள்வது.

உயிரையே அகந்தையாக்குவது அல்ல,
உயிரின் சிவசார்பை உணர்வது.

1. உடலைப் பார்க்கும் பார்வையை மாற்று

மனிதன் பொதுவாக:

நான் என் உடல்,
என் தோற்றம்,
என் வயது,
என் திறன்

என்ற அடையாளத்தில் வாழ்கிறான்.

191 கேட்கிறது:

இந்த உடல் வெந்து அழியும் ஒன்று என்றால், இதுவே என் முழு அடையாளமா?

இந்தக் கேள்வி உடலை மறுப்பதற்கல்ல.

மாறாக:

உடலை அதன் சரியான இடத்தில் வைக்க.

உடல்:

கருவி.

உயிர்:

அதில் அனுபவிக்கும் மையம்.

சிவன்:

உயிர்க்குயிராய் தாங்கும் ஆதாரம்.

2. “நான் உடல்” என்ற அடையாளத்தை மெதுவாகத் தளர்த்து

தினசரி மொழியில்:

“எனக்கு உடல் வலி உள்ளது”

என்று சொல்கிறோம்.

இது:

“நானே வலி”

என்று சொல்லுவதிலிருந்து வேறு.

அதேபோல்:

“என் உடல் முதிர்கிறது”

என்பது:

“நானே அழிந்துகொண்டிருக்கிறேன்”

என்ற உணர்விலிருந்து வேறு.

இந்தச் சிறிய மொழி விழிப்பே:

சுயவிசாரணையின் தொடக்கம்.

3. உடலை வெறுக்காதே; பற்றைக் குறை

உடல் நிலையற்றது என்பதால்:

அதை இழிவாக நினைக்க வேண்டாம்.

அது:

சாதனைக்கான கருவி.

ஆனால்:

அது நிரந்தரமான “நான்” அல்ல.

இதனால் சரியான நிலை:

பற்றின்றிப் பேணுதல்.

உடலைப் பேணு.

ஆனால்:

அதில் அகந்தையை அமைக்காதே.

4. உடலின் நிலையாமையை நினைக்கும் போது பயப்படாதே

“உடல் அழியும்” என்ற நினைவு:

பயம் உருவாக்கலாம்.

ஆனால் 191-ன் நோக்கம்:

பயமல்ல.

அது:

சரியான சார்பைத் தேடச் செய்கிறது.

கேள்வி:

உடல் மாறினால், நான் எதை சாரவேண்டும்?

பதில்:

உயிர்க்குயிராய் நிற்கும் சிவனை.

5. உடல் மாறும் போது ஆன்மிக அடையாளம் நிலைக்க வேண்டும்

வயது:

மாறும்.

உடல்நலம்:

மாறும்.

தோற்றம்:

மாறும்.

ஆனால்:

இறைநினைவு மாற வேண்டியதில்லை.

இதனால்:

உடல் மாற்றத்தைக் கண்டு மனம் சிதறாமல்,

சிவசார்பை ஆழப்படுத்த வேண்டும்.

6. “விரகு” — வாழ்வில் சரியான உபாயம் தேவை

பாடலில்:

விரகு

என்பது உபாயம், வழி, விவேகம்.

அதனால்:

உண்மையை அறிய நல்ல வழி தேவை.

வாழ்வில் இது:

நல்ல நூல்,
குரு உபதேசம்,
மனனம்,
சுயவிசாரணை,
ஒழுங்கான சாதனை

ஆகிய வடிவங்களில் அமையலாம்.

7. தகவல் மட்டும் போதாது

எல்லோரும்:

“ஒருநாள் இறக்கவேண்டும்”

என்று அறிவார்கள்.

ஆனால்:

அந்த அறிவால் வாழ்க்கை மாறுகிறதா?

இதுவே முக்கியம்.

விரகு இல்லாத அறிவு:

தகவல்.

விரகுடன் கூடிய அறிவு:

விவேகம்.

விவேகத்துடன் கூடிய நடைமுறை:

சாதனை.

8. தினசரி ஒரு சுயவிசாரணை

காலை அல்லது இரவில் கேளுங்கள்:

இந்த உடல் நிரந்தரமல்ல என்பதை உணர்ந்தால், இன்று நான் எதை வேறுபடச் செய்வேன்?

இதிலிருந்து:

தேவையற்ற கோபம் குறையலாம்.

சிறு அஹங்காரம் குறையலாம்.

ஒத்திவைத்த நல்ல செயல் தொடங்கலாம்.

இறைநினைவு ஆழமடையலாம்.

9. “உடல் அல்ல நான்” என்ற எண்ணத்தை அகந்தையாக்காதே

சில நேரங்களில்:

“நான் உடல் அல்ல”

என்ற ஆன்மிக வாசகமே புதிய அகந்தையாக மாறலாம்.

அதனால்:

உடலைத் தாழ்வாகப் பார்க்காதே.

உடலோடு வாழ்பவர்களையும் தாழ்வாகப் பார்க்காதே.

உண்மையான விவேகம்:

தாழ்மையை வளர்க்க வேண்டும்.

10. “உயிர்” என்ற அடையாளத்திலும் நிற்காமல் ஆழப்படு

190 வரை:

உடல் அல்ல உயிர்

என்ற தெளிவு கிடைத்தது.

ஆனால் 191:

உயிரும் இறுதி சுயாதீன ஆதாரம் அல்ல

என்று நினைவூட்டுகிறது.

இதனால்:

“நான் உயிர்” என்ற அறிவிலிருந்து “என் உயிரின் ஆதாரம் என்ன?” என்ற விசாரணைக்கு செல்ல வேண்டும்.

11. சிவன் உயிர்க்குயிர் என்ற பாவனை

தினசரி தியானத்தில்:

“என் அறிவு தனியாக இயங்கவில்லை.”

“என் வாழ்வின் ஆதாரம் நான் மட்டும் அல்ல.”

“எனக்கு உயிராய் நின்று தாங்கும் சிவசம்பந்தம் உண்டு.”

என்ற பாவனை வளர்க்கலாம்.

இது:

சோர்வை உருவாக்குவதற்கல்ல.

மாறாக:

சரணாகதியை வளர்க்கும்.

12. சரணாகதி = செயலின்மை அல்ல

சிவன் தாங்குகிறான் என்றால்:

“எனக்கு எதுவும் செய்ய வேண்டாம்”

என்று பொருள் அல்ல.

மாறாக:

என் முயற்சியும் இறைசார்பும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல.

நாம்:

முயற்சி செய்கிறோம்.

ஆனால்:

அனைத்தையும் தனி அகந்தைச் சாதனையாகக் கொள்ளாமல் செய்கிறோம்.

இதுவே:

செயல் + சரணாகதி.

13. தொழிலில் இந்தப் பாடல் என்ன சொல்கிறது?

“எல்லாம் நான் செய்தேன்” என்ற மனநிலை:

அகந்தையை வளர்க்கலாம்.

191 நினைவூட்டுவது:

திறன், உடல், அறிவு, வாய்ப்பு

இவை அனைத்தும்:

நிரந்தர தனிச்சொத்து அல்ல.

இதனால்:

வெற்றியில் தாழ்மை.

தோல்வியில் தன்னழிவு இல்லாமை.

இரண்டும் சாத்தியம்.

14. குடும்பத்தில் இந்த ஞானம் எப்படி வாழ வேண்டும்?

உடல் நிலையற்றது என்பதை உணர்ந்தவன்:

உறவுகளை அலட்சியம் செய்யமாட்டான்.

அதே நேரத்தில்:

உறவையே முழு ஆன்மிக ஆதாரமாக்கமாட்டான்.

அன்பு:

இருக்கட்டும்.

ஆனால்:

பற்றின் மையம் சிவசார்பில் நிலைக்கட்டும்.

15. “அன்பு” மற்றும் “பற்று” வேறுபாடு

குடும்பத்தை நேசிப்பது:

பாசமலமே

என்று சொல்ல முடியாது.

அன்பு:

நல்லறம்.

ஆனால்:

“இவர்களின்றி நான் இல்லை”

என்ற அடையாளப் பற்றே துன்பத்தை அதிகரிக்கும்.

191:

இறுதி தாங்குபவன் சிவன்

என்ற நினைவால்:

அன்பு ஆழமடையும்;
பற்றின் பயம் குறையும்.

16. நோயின் போது இந்தப் பாடலை எப்படி வாழ்வது?

நோய் வந்தால்:

உடல் மாறுகிறது.

அப்போது:

மனம் பயப்படலாம்.

191 சொல்லும் பாவனை:

உடல் மாறலாம்.

ஆனால் உயிரின் மதிப்பு குறையவில்லை.

சிவசார்பு இன்னும் சாத்தியம்.

எனவே:

சிகிச்சை செய்,
உடலைப் பேணு,
மனதை நிலைநிறுத்து,
இறைநினைவை ஆழப்படுத்து.

17. முதுமையிலும் சாதனை முடிவதில்லை

உடல் திறன் குறைந்தால்:

ஆன்மிக வாய்ப்பு முடிந்துவிட்டது

என்று கொள்ளக்கூடாது.

சாதனை வடிவம் மாறலாம்:

உடல் சேவை குறையலாம்;
ஜபம் அதிகரிக்கலாம்.

பயணம் குறையலாம்;
மனனம் அதிகரிக்கலாம்.

வெளிப்பணி குறையலாம்;
உள்ளுறை நினைவு ஆழமடையலாம்.

18. வெளிப்பூஜையிலிருந்து அகப்பூஜைக்கு

191:

நந்தி உடலினுள்ளே விளையாடுகிறான்

என்ற உணர்வைத் தருகிறது.

அதனால் வெளிப்பூஜையை:

கைவிட வேண்டும்

என்று பொருள் அல்ல.

மாறாக:

வெளியில் வணங்கும் சிவனை உள்ளத்திலும் நினை.

கோயிலில்:

வணங்கு.

வீட்டில்:

நினை.

செயலில்:

அர்ப்பணி.

இதுவே தொடர்ச்சியான இறைநினைவு.

19. குரு உபதேசத்தை அறிவாக மட்டும் வைத்திருக்காதே

விரகு என்ற உபாயம்:

குருவழி விளக்கத்திற்கும் இடம் தருகிறது.

ஒரு உபதேசம் கிடைத்தால்:

“நன்றாக இருந்தது”

என்று முடிக்காதே.

மூன்று கேள்விகள்:

நான் என்ன புரிந்தேன்?

என்ன மாற்ற வேண்டும்?

இன்று என்ன செய்கிறேன்?

இதுவே:

உபதேசத்தை வாழ்க்கையாக்குதல்.

20. உடலிலுள்ள நந்தியை உணர்வது = விசித்திர அனுபவம் தேடுவதல்ல

இதனை:

ஒளி பார்க்க வேண்டும்,
அதிர்வு உணர வேண்டும்,
விசேஷ அனுபவம் வர வேண்டும்

என்று மாற்றிவிடக்கூடாது.

முதலில்:

அமைதி,
இறைநினைவு,
விவேகம்,
அன்பு,
பொறுப்புணர்வு

ஆழமடைவதே முக்கியம்.

21. அனுபவத்தை விட மாற்றத்தைப் பாருங்கள்

ஒருவர்:

“எனக்கு இறை அனுபவம் கிடைத்தது”

என்று சொல்லலாம்.

ஆனால் 191-ன் அளவுகோல்:

அந்த அனுபவம் என்னைத் தாழ்மையாக்கியதா?

பற்றைக் குறைத்ததா?

இறைசார்பை ஆழப்படுத்தியதா?

நல்லறத்தை வளர்த்ததா?

இதுவே சோதனை.

22. “சிவன் என்னுள் இருக்கிறார்” என்ற எண்ணம் அகந்தையாக மாறக்கூடாது

“என்னுள் சிவன் இருக்கிறார்” என்பது:

“நானே எல்லாம் வல்ல சிவன்”

என்ற அகந்தைக்கு செல்லக்கூடாது.

பாடலின் மொழி:

சிவன் உயிரைத் தாங்குகிறான்.

அதனால்:

இந்த உணர்வு தாழ்மை,
சரணாகதி,
பொறுப்பு

மூன்றையும் அதிகரிக்க வேண்டும்.

23. பதி–பசு நினைவு

தினசரி மனனமாக:

நான் உடல் அல்ல.

நான் சிவனும் அல்ல.

நான் சிவனைச் சார்ந்த உயிர்.

சிவன் உயிர்க்குயிராய் என்னைத் தாங்குகிறான்.

என்ற சைவசித்தாந்தப் பாவனை பயன்படலாம்.

24. பயமுற்ற நேரத்தில் இதை பயன்படுத்துவது எப்படி?

மரணம், நோய், இழப்பு போன்ற சூழலில்:

உடல் மாறுகிறது.

சூழல் மாறுகிறது.

உறவுகள் மாறுகின்றன.

அப்போது:

“என்னைத் தாங்குவது என்ன?”

என்று கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்.

191-ன் பதில்:

வெளிப்புற நிலை மட்டும் அல்ல.

உயிர்க்குயிராய் நிற்கும் சிவசார்பு.

25. செல்வமும் பதவியும் என்ன இடத்தில் இருக்க வேண்டும்?

அவை:

வாழ்க்கைக் கருவிகள்.

ஆனால்:

இறுதி ஆதாரம் அல்ல.

191:

உடலே இறுதி ஆதாரம் அல்ல என்றால்,

அதன்மேல் அமைந்த:

செல்வம்,
புகழ்,
பதவி

எப்படி இறுதி ஆதாரமாக முடியும்?

எனவே:

பயன்படுத்துங்கள்; பற்றாதீர்கள்.

26. சமூக ஊடக அடையாளத்தைத் திருத்து

இன்றைய உலகில்:

உருவம்,
புகைப்படம்,
பாராட்டு,
பின்தொடர்பவர்கள்

மூலம் ஒருவர் தன்னை நிரூபிக்க முயலலாம்.

191 கேட்கிறது:

இவை அனைத்தும் உடல் சார்ந்த தற்காலிக அடையாளங்கள் என்றால், என் ஆழமான அடையாளம் என்ன?

இந்தக் கேள்வி:

வெளிப்புற அங்கீகாரத்திலிருந்து அகத்தெளிவுக்கு நகர்த்தும்.

27. தினசரி மூன்று நிலை சுயபரிசோதனை

உடல்

இன்று உடலை நான் பொறுப்புடன் பேணினேனா?

உயிர்

இன்று என் சிந்தனை, சொல், செயலில் விழிப்புணர்வு இருந்ததா?

சிவசார்பு

இன்று என்னுடைய செயலில் இறைநினைவு இருந்ததா?

இந்த மூன்று கேள்விகள்:

உடல் → உயிர் → சிவன்

என்ற 191-ன் பாதையை வாழ்வாக்குகின்றன.

28. சிறிய அகசாதனை

சில நிமிடங்கள் அமைதியாக அமர்ந்து:

உடலை உணர்.

மூச்சை உணர்.

பொறிகளின் அனுபவத்தை கவனி.

பின்னர் கேள்:

“இவற்றை அறிகிறவன் யார்?”

அடுத்து:

“இந்த அறியும் உயிரின் ஆதாரம் என்ன?”

இறுதியில்:

சிவநினைவில் சில நொடிகள் நிலைநிறுத்து.

இது பாடலின் நேரடி யோக முறை அல்ல; அதன் வாழ்வியல்–சுயவிசாரணை பயன்பாடு.

29. நிலையாமையை உயிர்ப்புள்ள வாழ்வாக மாற்று

உடல் அழியும் என்று அறிந்தபின்:

வாழ்விலிருந்து பின்வாங்க வேண்டாம்.

மாறாக:

தெளிவாக வாழு.

அன்பாக வாழு.

பொறுப்புடன் வாழு.

சாதனையுடன் வாழு.

சிவசார்புடன் வாழு.

இதுவே:

நிலையாமை ஞானத்தின் நேர்மறை விளைவு.

30. 190 → 191 வாழ்வியல் முன்னேற்றம்

190:

உடலை “நான்” என்று பற்றாதே.

191:

உயிரையும் தனித்த சுயாதீன ஆதாரமாகக் கொள்ளாதே; உயிர்க்குயிராய் சிவனைச் சாரு.

இதனால்:

உடல் பற்றிலிருந்து விடுதல்
↓
உயிர் விழிப்பு
↓
அகந்தை தளர்வு
↓
சிவசார்பு

என்ற சாதனைப் பயணம் உருவாகிறது.

சாதனை மாற்ற வரைபடம்

உடல் நிலையற்றது
↓
உடல் இறுதி “நான்” அல்ல
↓
உயிரை விசாரி
↓
உயிரும் தனிச்சுயாதீன ஆதாரம் அல்ல
↓
உயிர்க்குயிராய் சிவனை உணர்
↓
அகந்தையைத் தளர்த்து
↓
உடலைப் பொறுப்புடன் பேணு
↓
குரு உபதேசத்தை நடைமுறையாக்கு
↓
செயலை அர்ப்பணமாக்கு
↓
சிவசார்பை ஆழப்படுத்து

சாதனைச் சூத்திரம்

உடல் அழியும் — அதனால் அதை வெறுக்காதே.
உடல் நீ அல்ல — அதனால் அதில் அகந்தை கொள்ளாதே.
உயிர் உடலைத் தாண்டியது — ஆனால் அது தனி இறுதி ஆதாரம் அல்ல.
உயிர்க்குயிராய் சிவன் நிற்கிறான் — அதை உணர்ந்தே வாழு.
உடலைப் பேணு; உயிரை விசாரி; சிவனைச் சாரு.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

191-ன் சாதனை வாழ்வியல், “உடல் அழியும்” என்ற அறிவை மரணப் பயமாக வைத்திருக்காமல், அதை ஆழமான சுயவிசாரணைக்கான உபாயமாக மாற்றச் செய்கிறது. உடல் நிலையற்றது என்பதை உணர்ந்தவன் உடலை வெறுக்காமல், அதைச் சாதனைக் கருவியாகப் பேண வேண்டும்; உடலிலிருந்து வேறான உயிரை அறிய வேண்டும்; அங்கேயும் நின்றுவிடாமல், உயிரும் தனித்து இறுதி ஆதாரம் அல்ல என்பதை உணர்ந்து, உயிர்க்குயிராய் நிற்கும் சிவனைச் சார வேண்டும். ஆகவே இந்தப் பாடலின் வாழ்வியல் நெறி மூன்று சொற்களில் சுருங்குகிறது: உடலைப் பேணு — உயிரை அறி — சிவனைச் சாரு.

பாடல் 191 — ஒரே பார்வையில் முழுச் சாரம்

அழியும் உடலிலிருந்து உயிரையும், உயிரிலிருந்து உயிர்க்குயிராய் நிற்கும் சிவனையும் அறிதல்

வேங்கட நாதனை வேதாந்தக் கூத்தனை
வேங்கடத் துள்ளே விளையாடு நந்தியை
வேங்கட மென்றே விரகறி யாதவர்
தாங்கவல் லாருயிர் தாமறி யாரே. (191)

191-ஆம் பாடல் உயிர் நிலையாமை அதிகாரத்தின் சிந்தனையை இன்னும் ஆழமாகக் கொண்டு செல்கிறது. 190-ஆம் பாடல்:

உடல் உயிரல்ல

என்ற விவேகத்தை நிறுவியது.

191 இப்போது:

உயிரும் தனித்து இறுதி ஆதாரம் அல்ல; உயிர்க்குயிராய் சிவன் நிற்கிறான்

என்ற சைவ ஞான நிலைக்குக் கொண்டு செல்கிறது.

இதனால் பாடலின் மையப் பயணம்:

உடல் → உயிர் → சிவன்

என்ற மூன்று அடுக்குகளில் அமைந்துள்ளது.

1. “வேங்கடம்” — அழியும் உடலின் நினைவூட்டல்

பழைய உரைமரபில் வேங்கடம்:

வெந்து அழியும் உடல்

என்ற சொல்நயத்தில் விளக்கப்படுகிறது.

இதன் நோக்கம்:

உடலை வெறுப்பது அல்ல.

மாறாக:

உடல் இறுதி அடையாளம் அல்ல

என்று உணர்த்துவது.

உடல்:

புனிதமான சாதனக் கருவி.

ஆனால்:

நிலையற்றது.

அதனால்:

புனிதம் ≠ அழியாமை.

2. “வேங்கட நாதன்” — நிலையாமையைத் தாண்டிய இறைநிலை

வெந்து அழியும் உடலோடு தொடர்புபடுத்தப்பட்ட பின்னணியில்:

நாதன்

என்று சிவன் முன்வைக்கப்படுகிறான்.

இதனால்:

அழியும் உடல்
↔
அதனைத் தாண்டி நிற்கும் இறைநிலை

என்ற எதிரமைவு உருவாகிறது.

இது நிலையாமை ஞானத்தை:

வெறுமைக்கு அல்ல,

சிவசார்புக்கு

கொண்டு செல்கிறது.

3. “வேங்கடத்துள்ளே விளையாடு நந்தி” — இறைவன் தொலைவில் மட்டும் இல்லை

இப்பாடலின் மிக முக்கியமான திருப்பம்:

நந்தி அழியும் இந்த உடலினுள்ளும் உள்ளிருந்து செயற்படுகிறான்.

இதனை:

சிவன் உடலின் ஓர் உடற்கூறாக இருக்கிறான்

என்று கொள்ளக்கூடாது.

மாறாக:

உயிரின் அறிவுக்கும் வாழ்வுக்கும் ஆதாரமான இறைசம்பந்தம் இன்றைய உடல்வாழ்விலேயே உள்ளது

என்பதே பொருள்.

அதனால் இறைவனை:

வெளியே மட்டும் தேடாமல்,

உள்ளுறை சிவசம்பந்தத்தையும் உணர வேண்டும்.

4. “விரகு” — நிலையாமையை ஞானமாக்கும் உபாயம்

விரகு:

உபாயம்,
வழி,
விவேகம்.

எல்லோருக்கும்:

உடல் அழியும்

என்பது தெரியும்.

ஆனால் அது:

ஞானமாக மாற வேண்டுமெனில்

சரியான விசாரணை வேண்டும்.

அந்த விசாரணை:

உடல் நிலையற்றது
↓
உடல் நான் அல்ல
↓
உயிர் உடலிலிருந்து வேறு
↓
உயிரும் தனித்து இறுதி ஆதாரம் அல்ல
↓
உயிர்க்குயிராய் சிவன் நிற்கிறான்

என்ற திசையில் நகர்கிறது.

5. உடலை அறியாமல் உயிரை அறிய முடியாது

உடலையே:

“நான்”

என்று முழுமையாகக் கொண்டால்,

அதிலிருந்து வேறான:

உயிரை

விசாரிக்க முடியாது.

இதனால்:

உடலின் நிலையாமையை உணர்தல்

உயிர் விசாரணைக்கான முதல் வாசல்.

6. உயிரை அறிந்தும் அங்கேயே நின்றுவிட முடியாது

190-ல்:

மண்ணாகுவது உடல்; புறப்படுவது உயிர்

என்று வேறுபாடு தெளிவானது.

ஆனால் 191:

உயிரும் தனியே முழுச் சுயாதீன இறுதி ஆதாரம் அல்ல

என்று ஆழப்படுத்துகிறது.

உயிர்:

அறிவுடைய பசு.

ஆனால்:

அதன் அறிவு வரம்புடையது.

அதனால்:

உயிரின் ஆதாரத்தை அறிய வேண்டிய அவசியம் எழுகிறது.

7. “தாங்கவல்ல ஆருயிர்” — உயிர்க்குயிராய் சிவன்

பழைய உரைமரபில்:

தாங்கவல்ல ஆருயிர்

என்பது:

உயிரைத் தாங்கி உணர்த்தும் சிவனை

சுட்டுகிறது.

இதனால்:

சிவன்
= உயிர்

என்று சொல்லப்படவில்லை.

மாறாக:

சிவன்
= உயிர்க்குயிராய் நிற்கும் பதி.

உயிர்:

சிவனைச் சார்ந்த பசு.

இதுவே:

பதி–பசு உறவின் அடிப்படை.

8. “உயிர்க்குயிர்” — ஒன்றாக்கல் அல்ல, ஆழமான சார்பு

இப்பாடலில் மிக முக்கியமான doctrinal caution:

உயிர்க்குயிராய் சிவன் நிற்கிறான்

என்பதை:

உயிரே சிவன்

என்று மாற்றக்கூடாது.

இங்கு:

வேறுபாடும் உள்ளது,
தொடர்பும் உள்ளது,
சார்பும் உள்ளது.

சிவன்:

உயிரைத் தாங்குகிறான்.

உயிர்:

அவனால் உணர்த்தப்பட்டு அனுபவிக்கிறது.

இதுவே சைவசித்தாந்தத்தின் நுண்மையான நிலை.

9. 190 → 191 : கருத்தின் உயர்வு

190:

உடல் ≠ உயிர்.

191:

உயிர் ≠ சிவன்.

ஆனால்:

உயிர் சிவனைச் சார்ந்தது.

இதனால்:

உடல்–உயிர் விவேகம்
↓
உயிர்–சிவ உறவு

என்ற தெளிவான முன்னேற்றம்.

10. 188–191 அதிகாரப் பயணம்

188

உலக வடிவங்கள் மாறுகின்றன.

189

உலகை அனுபவிக்கும் பொறிகளும் நிலைக்காது.

190

உடலும் உயிரல்ல; உயிர் புறப்பட்டபின் உடல் மண்ணாகிறது.

191

உயிரும் தனித்த இறுதி ஆதாரம் அல்ல; உயிர்க்குயிராய் நந்தி நிற்கிறான்.

இதனால்:

உலகம் → பொறி → உடல் → உயிர் → சிவன்

என்ற ஆழமான உள்ள்நோக்கிய சைவ ஞானப் பயணம் உருவாகிறது.

11. யோகப் பார்வை — புறத்திலிருந்து அகத்திற்குள்

இந்தப் பாடல் சாதகரை:

வெளிப்புற உலகிலிருந்து
உடலை நோக்கி,

உடலிலிருந்து
உயிரை நோக்கி,

உயிரிலிருந்து
சிவசம்பந்தத்தை நோக்கி

அழைத்துச் செல்கிறது.

இதுவே:

புறமுகத்திலிருந்து அகமுகம்.

12. ஆகமப் பார்வை — வெளிப்பூஜையும் உள்ளுறை உணர்வும்

நந்தி:

கோயிலில் வணங்கப்படும் இறைவன்.

அதே நந்தி:

உடலினுள்ளும் உள்ளுறை உறவாக உணரப்பட வேண்டும்.

இதனால்:

வெளிப்பூஜை
→ அகநினைவு
→ சிவசார்பு

என்ற முழுமை உருவாகிறது.

வெளிப்பூஜையை மறுப்பதல்ல;

அதன் உள்ளார்ந்த பொருளை ஆழப்படுத்துவதே இப்பாடலின் திசை.

13. தந்திரப் பார்வை — அழியும் உடலே சாதனக் களம்

உடல்:

நிலையற்றது.

ஆனால்:

அதனுள்ளே சாதனை நடைபெறுகிறது.

இதனால் தந்திரப் பார்வையில்:

உடலை வெறுப்பதில்லை.

அதை:

விழிப்புடன்,
ஒழுங்குடன்,
இறைநோக்கில்

புனிதப்படுத்துகிறது.

இப்பாடலில் நாடி, சக்கரம், குண்டலினி போன்ற குறிப்புகள் நேரடியாக இல்லை; அவற்றைத் திணிக்கத் தேவையில்லை.

14. வாழ்வியல் சாரம்

191-ன் வாழ்வியல் நெறி மூன்று படிகளில் சுருக்கமடைகிறது:

உடலைப் பேணு.
உயிரை அறி.
சிவனைச் சாரு.

உடலைப் பேணுவது:

பற்றால் அல்ல; பொறுப்பால்.

உயிரை அறிதல்:

அகந்தைக்காக அல்ல; விவேகத்திற்காக.

சிவனைச் சாருதல்:

செயலின்மைக்காக அல்ல; சரணாகதிக்காக.

15. இந்தப் பாடல் உடைக்கும் மூன்று மயக்கங்கள்

ஒன்று

“உடலே நான்.”

இல்லை.

இரண்டு

“உயிரே முழுச் சுயாதீன இறுதி ஆதாரம்.”

இல்லை.

மூன்று

“சிவன் வெளியில் மட்டுமே இருக்கிறான்.”

இல்லை.

சரியான புரிதல்:

உடல் நிலையற்ற கருவி.

உயிர் அறிவுடைய பசு.

சிவன் உயிர்க்குயிராய் நிற்கும் பதி.

16. ஒரே பார்வையில்

வேங்கடம் — வெந்து அழியும் உடல் என்ற உரைநயம்.
வேங்கட நாதன் — நிலையாமையைத் தாண்டிய சிவன்.
வேதாந்தக் கூத்தன் — ஞானத்தோடு தொடர்புடைய திருக்கூத்தன்.
வேங்கடத்துள்ளே நந்தி — அழியும் உடலினுள்ளும் உள்ளுறை இறைசம்பந்தம்.
விரகு — உபாயம், வழி, விவேகம்.
தாங்கவல்ல ஆருயிர் — உயிர்க்குயிராய் நின்று தாங்கும் சிவன்.
தாம் அறியார் — உடல் நிலையாமையை சரியாக அறியாதவர் இந்த ஆழமான சிவசம்பந்தத்தையும் அறியார்.

17. முழுச் சாரம்

191-ஆம் பாடல்:

“உடல் அழியும்”

என்ற நிலையாமைச் செய்தியில் நின்றுவிடவில்லை.

அது:

உடலைச் சரியாக அறிந்தால் உயிரைத் தேடுவாய்;

உயிரைச் சரியாக அறிந்தால் அதன் சிவசார்பை உணர்வாய்

என்று வழிநடத்துகிறது.

இதனால்:

நிலையாமை
→ விவேகம்
→ உயிர்விசாரணை
→ சிவசம்பந்தம்

என்ற ஆழமான பயணம் உருவாகிறது.

ஞானச் சூத்திரம்

உடல் நிலையற்றது
↓
உடல் இறுதி “நான்” அல்ல
↓
உயிரை அறி
↓
உயிரும் தனிச்சுயாதீன ஆதாரம் அல்ல
↓
உயிர்க்குயிராய் சிவன்
↓
பதி–பசு உறவு
↓
சிவசார்பு

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

190 “மண்ணாகுவது உடல்; புறப்படுவது உயிர்” என்று உடல்–உயிர் வேறுபாட்டை நிறுவியது. 191 அதற்கும் அப்பால் சென்று, வெந்து அழியும் உடலை சரியான விவேகத்தால் அறிந்தவனே உடலிலிருந்து வேறான உயிரையும், அந்த உயிரை உயிர்க்குயிராய் நின்று தாங்கும் நந்தியாகிய சிவனையும் அறிய முடியும் என்று உணர்த்துகிறது. ஆகவே நிலையாமை இங்கு மரணப் பயத்திற்கான காரணமல்ல; உடலைத் தாண்டி உயிரை அறிந்து, உயிரின் ஆழமான சிவசார்பை உணரும் ஞானவாசலாகிறது.

திருச்சிற்றம்பலம்.