மாறும் உயிரறிவிலிருந்து சிவமுற்றுணர்வை அறிதல்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 192

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிதொண்ணூத்திரண்டாவது படிக்கட்டில் (192) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

பாடல் 192 — யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை

கருவிவழி மாறும் உயிரறிவிலிருந்து சிவனது முற்றுணர்வை நோக்குதல்

சென்றுணர் வான்றிசை பத்துந் திவாகரன்
அன்றுணர் வாலளக் கின்ற தறிகிலர்
நின்றுண ராரிந் நிலத்தின் மனிதர்கள்
பொன்றுணர் வாரிற் புணர்க்கின்ற மாயமே. (192)

191-ஆம் பாடல்:

உயிர்க்குயிராய் நந்தி நிற்கிறான்

என்ற சைவ ஞானத்தை நிறுவியது.

192 அதற்கடுத்த மிக முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகிறது:

உயிரின் அறிவும் சிவனது அறிவும் ஒன்றா?

திருமூலரின் பதில்:

இல்லை.

உயிர்:

கருவிகளைச் சார்ந்து,
காலத்திற்கேற்ப,
பொருளுக்கேற்ப,
மாறிமாறி அறிகிறது.

சிவன்:

கருவிகளைச் சாராமல்,
முழுமையாக,
ஒருங்கே அறியும் முற்றுணர்வுடையவன்.

இதனால் இப்பாடலின் மையத் தத்துவம்:

உயிரின் அறிவு உண்மையானது; ஆனால் வரம்புடையது.
சிவனது அறிவு வரம்பற்ற முற்றுணர்வு.

1. சூரியன் — அறிவின் முதல் உருவகம்

முதல் அடியில்:

திவாகரனாகிய சூரியன் பத்துத் திசைகளிலும் ஒளியைப் பரப்புகிறான்.

சூரியன் வந்தால்:

மறைந்திருந்த பொருள்கள் புலப்படுகின்றன.

இதனால் திருமூலர்:

ஒளி → புலப்படுத்தல் → அறிதல்

என்ற இயற்கையான தொடர்பை எடுத்துக்கொள்கிறார்.

ஆனால் சூரியன்:

தன்னுடைய ஒளி சென்றடையும் வரம்பிற்குள் மட்டுமே பொருள்களை வெளிப்படுத்துகிறான்.

இதுவே அடுத்த அடியில் சிவனது முற்றுணர்வோடு ஒப்பிடப்படுகிறது.

2. சூரிய ஒளி மற்றும் சிவ ஞானம் ஒன்றல்ல

சூரியனது ஒளி:

வெளிப்புற பொருள்களைப் புலப்படுத்துகிறது.

ஆனால்:

அது இருளால் மறைக்கப்படலாம்.

அது இடத்திற்கும் காலத்திற்கும் உட்பட்டது.

அது உயிரின் உள்ளுணர்வைத் தானாக ஏற்படுத்துவதில்லை.

சிவனது அறிவு:

இத்தகைய வெளிப்புற ஒளியுடன் ஒப்பிடப்பட்டாலும்,

அதனால் வரையறுக்கப்படுவதில்லை.

அவன்:

முற்றுணர்வுடையவன்.

எனவே:

சூரியன் ஒரு உவமை;

சிவனது அறிவு அதன் எல்லையைத் தாண்டியது.

3. “அளக்கின்றது” — சிவனது முற்றுணர்வு

முந்தைய மொழியியல் ஆய்வில் பார்த்தபடி, பழைய உரை:

அளக்கின்றது

என்பதற்கான வினைமுதலாக முந்தைய பாடலின் நந்தியை எடுத்துக்கொள்கிறது.

இதன் தத்துவப் பொருள்:

சிவன் பொருள்களை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அறிந்து சேர்த்துக்கொள்வதில்லை.

அவன்:

பொருளை அறிய புறப்பொறியை எதிர்பார்க்கவில்லை.

புதிதாகத் தகவல் பெறுவதில்லை.

அறியாமையிலிருந்து அறிவுக்கு நகர்வதில்லை.

இது:

உயிரின் அறிவுக்கும் சிவனது முற்றுணர்வுக்கும் உள்ள அடிப்படை வேறுபாடு.

4. உயிரின் அறிவு ஏன் மாறுகிறது?

உயிர்:

அறிவுடையது.

ஆனால் பந்தநிலையில் அதன் அறிவு:

உடல்,
பொறி,
மனம்,
கரணங்கள்

ஆகியவற்றின் வழியாக வெளிப்படுகிறது.

கண் செயல்படும் போது:

உருவம் அறியப்படுகிறது.

செவி செயல்படும் போது:

ஓசை அறியப்படுகிறது.

உறக்கத்தில்:

இவ்வாறான வெளிப்புற அறிவு குறைகிறது.

இதனால்:

உயிரின் அறிவுத் தோற்றங்கள் மாறுகின்றன.

ஆனால்:

இதனால் உயிரின் இருப்பே அழிகிறது என்று பொருள் கொள்ளக்கூடாது.

5. “பொன்றுணர்வு” — உயிரின் அழிவு அல்ல

இப்பாடலில் மிகவும் முக்கியமான தெளிவு இதுவே.

பொன்று என்பதை பழைய உரை:

நிலையாமை

என்று எடுத்துக்கொள்கிறது.

எனவே:

பொன்றுணர்வு

என்பது:

அழிந்து போகும் உயிர்

என்று பொருள் அல்ல.

மாறாக:

கருவிகளைச் சார்ந்து மாறிமாறி நிகழும் நிலையற்ற உணர்வு.

அதாவது:

உயிர் நிலைக்கிறது; உயிரில் நிகழும் அறிவு நிலைகள் மாறுகின்றன.

6. சைவசித்தாந்தத்தின் பசு அறிவு

சைவசித்தாந்தத்தில் உயிர்:

சடப்பொருள் அல்ல.

அது:

அறிவுடைய பசு.

ஆனால்:

முற்றுணர்வுடைய பதி அல்ல.

இந்த இரண்டு உண்மைகளையும் ஒன்றாக வைத்திருக்க வேண்டும்.

உயிரை:

அறிவற்ற பொருளாகக் குறைத்துவிட முடியாது.

அதேபோல்:

சிவனுக்கு சமமான முற்றறிவுடையதாகவும் கொள்ள முடியாது.

இதனால்:

உயிர் அறிவுடையது; சிவன் முற்றுணர்வுடையவன்.

இதுவே இப்பாடலின் மைய வேறுபாடு.

7. 191-ல் “உயிர்க்குயிர்”; 192-ல் “உணர்வின் ஆதாரம்”

191:

சிவன் உயிரைத் தாங்குகிறான்.

192:

அந்தத் தாங்குதல் வெறும் இருப்புத் தொடர்பு அல்ல என்பதை ஆழப்படுத்துகிறது.

சிவன்:

உயிரின் அறிவுச் செயற்பாட்டிற்கும் ஆதாரமாக இருக்கிறான்.

இதனால்:

உயிர்க்குயிராய் நிற்றல்
↓
உணர்விற்கு ஆதாரமாய் நிற்றல்

என்ற விளக்கம் விரிகிறது.

8. இதனால் உயிரின் முயற்சி அர்த்தமற்றதாகுமா?

இல்லை.

சிவன் உணர்த்துகிறான் என்பதால்:

உயிருக்கு எந்தப் பொறுப்பும் இல்லை

என்று பொருள் அல்ல.

உயிர்:

அறிகிறது,
விரும்புகிறது,
செய்கிறது,
வினைப் பயனை அனுபவிக்கிறது.

ஆனால்:

தனது அறிவை முழுமையாகத் தனிச்சுய ஆதாரமாகக் கொள்ள முடியாது.

இதுவே:

அகந்தையைத் தளர்த்தும் ஞானம்.

9. மாயையின் இடம்

கடைசி அடியில்:

மாயம்

என்ற கருத்து வருகிறது.

இதனை:

“எல்லாம் பொய்”

என்று எளிமைப்படுத்துவது சைவசித்தாந்தத்திற்கு ஏற்றதல்ல.

மாயை:

உயிருக்கு உடல்,
பொறி,
கரணங்கள்,
அனுபவ உலகம்

ஆகியவற்றோடு தொடர்புடைய தத்துவ காரணியாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது.

எனவே:

உயிர் உலகத்தை அறிய பயன்படுத்தும் கருவிகள் மாயாகாரியங்கள்.

அவை:

தோன்றுகின்றன,
செயல்படுகின்றன,
மாறுகின்றன.

அவற்றின் வழியாக வரும் அறிவுத் தோற்றங்களும் மாறுகின்றன.

10. மாயை பொய்யா? நிலையற்றதா?

இப்பாடலின் சூழலில்:

நிலையற்றது ≠ இல்லாதது.

உடல்:

உள்ளது.

பொறிகள்:

செயல்படுகின்றன.

உலகம்:

அனுபவிக்கப்படுகிறது.

ஆனால்:

இவை நித்திய இறுதி ஆதாரம் அல்ல.

இதனால் மாயையின் காரியங்களை:

முற்றிலும் இல்லாத கற்பனை

என்று அல்ல,

உயிரின் அனுபவத்திற்கு பயன்படும் நிலையற்ற கருவியமைப்பு

என்று புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

11. யோகப் பார்வை — “என் எண்ணமே முழு உண்மை” என்ற மயக்கத்தை உடைத்தல்

மனிதன் பொதுவாக:

“நான் இப்போது உணர்வதே உண்மை”

என்று நினைக்கலாம்.

ஆனால்:

காலை மனநிலை வேறு.

இரவு மனநிலை வேறு.

கோபத்தில் உலகம் வேறு.

அமைதியில் அதே உலகம் வேறு.

இதனால்:

மனத்திலும் பொறிகளிலும் தோன்றும் ஒவ்வொரு உணர்வையும் இறுதி உண்மையாகக் கொள்ளக்கூடாது.

யோக விவேகம்:

உணர்வு வருகிறது; மாறுகிறது; அதை அறிந்து கொண்டு அதில் அடிமையாகாதே.

12. உணர்வை மறுப்பதல்ல; அதன் வரம்பை அறிதல்

இப்பாடல்:

பொறிவழி அறிவு பொய்

என்று சொல்லவில்லை.

அது:

வரம்புடையது.

கண்ணால்:

ஓசையை அறிய முடியாது.

செவியால்:

உருவத்தை அறிய முடியாது.

அதாவது:

ஒவ்வொரு கருவிக்கும் எல்லை உண்டு.

இதனால்:

கருவிச் சார்ந்த அறிவுக்கும் எல்லை உண்டு.

13. யோகத்தில் அகமுகத்தின் அடுத்த நிலை

189:

பொறிகளை அறிந்தோம்.

190:

உடலிலிருந்து உயிரை வேறுபடுத்தினோம்.

191:

உயிர்க்குயிராய் சிவனை உணர்ந்தோம்.

192:

இப்போது அறிவின் இயல்பையே ஆராய்கிறோம்.

இதனால் யோக விசாரணை:

“யார் அறிகிறார்?”

என்பதிலிருந்து:

“இந்த அறிதல் எப்படிப்பட்டது?”

என்ற இன்னும் நுண்ணிய கேள்விக்கு வருகிறது.

14. ஆகமப் பார்வை — வழிபாட்டின் நோக்கம் அறிவைத் தூய்மைப்படுத்துதல்

ஆகம வழிபாடு:

சடங்கு மட்டும் அல்ல.

பூஜை,
மந்திரம்,
தியானம்,
நியமம்

மூலம்:

மனம் ஒருமைப்படுகிறது.

பொறிச் சிதறல் குறைகிறது.

இறைநினைவு நிலைபெறுகிறது.

இதனால்:

மாறும் மன–பொறி அறிவிலிருந்து மேலான சிவநினைவிற்கு உயிர் திருப்பப்படுகிறது.

15. சிவனை அறிதல் என்பது புதிய ஒரு காட்சியைப் பெறுவது மட்டும் அல்ல

இப்பாடலின் அடிப்படையில்:

சிவஞானம் = அரிய ஒளிக்காட்சி காணுதல்

என்று மட்டும் சொல்ல முடியாது.

ஏனெனில் பாடலின் மையம்:

அறிவின் இயல்பைப் பற்றியது.

சாதகர் அறிய வேண்டியது:

என் அறிவு வரம்புடையது;

சிவனது அறிவு முற்றுணர்வு.

இந்தத் தெளிவு:

தாழ்மையையும் சிவசார்பையும் உருவாக்க வேண்டும்.

16. தந்திரப் பார்வை — கருவிகளைக் சுத்தப்படுத்தி அறிவைத் தெளிவாக்குதல்

தந்திர சாதனையில்:

உடல்,
மூச்சு,
மந்திரம்,
மனம்,
பொறிகள்

அனைத்தும் சாதனையில் பயன்படுத்தப்படலாம்.

ஆனால்:

அவை தாமே இறுதி ஞானம் அல்ல.

கருவிகள்:

சுத்தப்படுத்தப்படலாம்,
ஒழுங்குபடுத்தப்படலாம்,
ஒருமுகப்படுத்தப்படலாம்.

அதன் நோக்கம்:

கருவியை இறுதி உண்மையாகப் பற்றாமல், அதன் வழியே உயர்ந்த சிவநினைவுக்கு செல்லுதல்.

இப்பாடலில் நேரடி நாடி–சக்கரக் குறிப்பு இல்லாததால் அவற்றைத் திணிக்கத் தேவையில்லை.

17. “நின்றுணரார்” — மனனம் இல்லாத அறிவு

திருமூலர்:

பார்க்கவில்லை

என்று மட்டும் சொல்லவில்லை.

நின்று உணரார்

என்று கூறுகிறார்.

இதில் ஒரு முக்கிய சாதனை நெறி உள்ளது:

உண்மை கேட்டவுடன் அடுத்த தகவலுக்குச் செல்லாதே.

அதில் நில்.

ஆராய்.

உன்னோடு தொடர்புபடுத்து.

உள்ளுணர்வாக மாற்று.

இதுவே:

ஞான மனனம்.

18. நவீன மனிதனுக்கும் இந்தப் பாடல் நேரடியாகப் பொருந்துகிறது

இன்றைய மனிதனிடம்:

அதிக தகவல் உள்ளது.

ஆனால்:

அதிகமான தகவல் = ஆழமான ஞானம்

என்று அவசியமில்லை.

திருமூலரின்:

நின்றுணரார்

என்ற சொல் இதற்கு மிகப் பொருத்தமானது.

நாம்:

தொடர்ந்து பார்க்கிறோம்.

தொடர்ந்து கேட்கிறோம்.

தொடர்ந்து வாசிக்கிறோம்.

ஆனால்:

நின்று உணர்கிறோமா?

இதுவே கேள்வி.

19. உயிரின் வரம்பை அறிதல் தாழ்வு அல்ல

“என் அறிவு வரம்புடையது” என்பதை ஏற்றுக்கொள்வது:

தன்னம்பிக்கை இழப்பு அல்ல.

அது:

ஞானத் தாழ்மை.

இந்தத் தாழ்மைதான்:

குருவிடம் கற்கவும்,
சாஸ்திரத்தை ஆராயவும்,
தன் தவறைத் திருத்தவும்

மனிதனைத் திறக்கிறது.

20. அகந்தை அறிவிலிருந்து அருள் அறிவிற்கு

அகந்தை சொல்வது:

“எனக்கு எல்லாம் தெரியும்.”

விவேகம் சொல்வது:

“என் அறிவுக்கு எல்லை உண்டு.”

சிவசார்பு சொல்வது:

“முற்றுணர்வு சிவனுக்குரியது.”

இந்த மூன்றாவது நிலை:

அறிவை நிராகரிப்பதல்ல;

அறிவை அதன் சரியான இடத்தில் வைப்பது.

21. குருவின் இடம்

கருவிவழி அறிவு மாறிக்கொண்டிருக்கும் போது:

எதை உண்மை என்று தேர்ந்தெடுப்பது?

அங்கே:

சாஸ்திரம்,
குரு,
மனனம்

முக்கியம்.

குருவின் பணி:

தன் கருத்தை உயிரின் மீது திணிப்பது அல்ல.

மாறாக:

மாறும் மனநிலைகளுக்கும் பொறி அனுபவங்களுக்கும் அப்பால் சாஸ்திரப்பூர்வமான விவேகத்தை வளர்க்க உதவுவது.

22. பதி–பசு வேறுபாடு இங்கு அறிவின் வழியாகத் தெளிவாகிறது

191-ல்:

சிவன் உயிர்க்குயிர்.

192-ல்:

இருவருடைய அறிவு நிலையும் ஒன்றல்ல.

பசு

அறிவுடையது; ஆனால் பந்தநிலையில் வரம்புடையது.

பதி

முற்றுணர்வுடையவன்.

இதனால்:

பதி–பசு வேறுபாடு இருப்பின் வேறுபாடாக மட்டும் அல்ல;

அறிவின் அளவிலும் வெளிப்படுகிறது.

23. இதனால் உயிர் மதிப்பற்றதாகுமா?

இல்லை.

உயிர்:

சிவனை அறியத் தகுதியுடையது.

அருளைப் பெறத்தகுதியுடையது.

பக்குவமடையக்கூடியது.

விடுதலையை அடையக்கூடியது.

அதனால் அதன் வரம்பு:

இழிவு அல்ல.

அது:

அதன் தற்போதைய பந்தநிலையின் உண்மை.

24. 191 → 192 : மிகத் துல்லியமான முன்னேற்றம்

191:

என்னைத் தாங்குபவன் யார்?

பதில்:

நந்தி.

192:

அவனது அறிவும் எனது அறிவும் ஒரே தன்மையா?

பதில்:

இல்லை.

உயிரின் அறிவு:

கருவிச் சார்ந்ததும் மாறுவதும்.

சிவனது அறிவு:

முற்றுணர்வு.

இதனால்:

சிவசார்பு வெறும் உணர்ச்சி பக்தி அல்ல;

தத்துவ ரீதியாகவும் அவசியமானது.

25. 188–192 முழுத் தத்துவ வளர்ச்சி

188 — தோன்றும் வடிவங்கள் நிலையற்றவை.

189 — உணர்வுக்கருவிகள் நிலையற்றவை.

190 — உடல் உயிரல்ல.

191 — உயிர்க்குயிராய் சிவன் நிற்கிறான்.

192 — உயிரின் கருவிவழி அறிவு வரம்புடையது; சிவனது அறிவு முற்றுணர்வு.

இதனால் அதிகாரம்:

பொருளின் நிலையாமையிலிருந்து
அறிவின் இயல்பை ஆராயும் நிலைக்கு

வந்துள்ளது.

26. இப்பாடலின் மிக ஆழமான கேள்வி

நான் அறிகிறேன் என்பதாலேயே, நான் அறிந்தது முழுமையா?

192-ன் பதில்:

இல்லை.

இது மனித அறிவை அவமதிப்பதல்ல.

மாறாக:

அதன் எல்லையை உணர்த்துகிறது.

அதுதான்:

மேலும் கற்க,
மேலும் மனனம் செய்ய,
மேலும் இறைசார்பு கொள்ள

வாயிலைத் திறக்கிறது.

ஒருங்கிணைந்த ஞானம்

192-ஆம் பாடல் உயிர் நிலையாமையை:

உடல் மரணத்தைப் பற்றிய சிந்தனையிலிருந்து

அறிவின் நிலையாமையைப் பற்றிய ஆழமான விசாரணைக்கு

கொண்டு செல்கிறது.

உயிர்:

அழிவதில்லை.

ஆனால் பந்தநிலையில் உயிரில் நிகழும் அறிவு:

கருவிகளைச் சார்ந்தது,
பொருளுக்கேற்ப மாறுவது,
காலத்திற்கேற்ப மாறுவது.

மாயாகாரியங்களாகிய உடல்–பொறி–கரணங்களின் தொடர்பால்:

அதன் உணர்வுகள் மாறிமாறி நிகழ்கின்றன.

இதற்கு மாறாக:

நந்தியாகிய சிவன் முற்றுணர்வுடையவன்.

இதனால்:

உயிரின் வரம்பை அறிதல்
→ தாழ்மை
→ விவேகம்
→ சிவசார்பு

என்ற ஆன்மிகப் பாதை உருவாகிறது.

ஞானச் சூத்திரம்

சூரியன் ஒளியால் வெளிப்படுத்துகிறான்
↓
உயிர் கருவிகளால் அறிகிறது
↓
கருவிகள் மாறுகின்றன
↓
உணர்வுகளும் மாறுகின்றன
↓
உயிரின் அறிவு வரம்புடையது
↓
சிவனது அறிவு முற்றுணர்வு
↓
அறிவின் அகந்தை தளர்கிறது
↓
விவேகம் பிறக்கிறது
↓
சிவசார்பு ஆழமடைகிறது

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

192-ல் திருமூலர் உயிரின் அழிவைச் சொல்லவில்லை; உயிரில் நிகழும் கருவிவழி அறிவின் நிலையாமையையே வெளிப்படுத்துகிறார். சூரியன் ஒளி சென்ற இடத்தை வெளிப்படுத்துவது போல, பந்தநிலையிலுள்ள உயிரும் உடல்–பொறி–கரணங்கள் வழங்கும் வரம்புக்குள் அறிகிறது; ஆகவே அதன் உணர்வு மாறுகிறது. அதற்கு மாறாக நந்தியாகிய சிவனது அறிவு கருவிச் சார்பற்ற முற்றுணர்வு. எனவே இப்பாடலின் ஆழமான உபதேசம்: “நான் அறிகிறேன்” என்பதையும் இறுதி அகந்தையாகக் கொள்ளாதே; உன் அறிவின் வரம்பை உணர்ந்து, உயிர்க்குயிராய் நிற்கும் முற்றுணர்வுடைய சிவனைச் சாரு.

பாடல் 192 — தர்க்கக் கட்டமைப்பு

உயிர்க்குயிராய் நிற்கும் சிவனிலிருந்து, உயிரறிவும் சிவமுற்றுணர்வும் வேறென்பதை நிறுவும் தர்க்கம்

சென்றுணர் வான்றிசை பத்துந் திவாகரன்
அன்றுணர் வாலளக் கின்ற தறிகிலர்
நின்றுண ராரிந் நிலத்தின் மனிதர்கள்
பொன்றுணர் வாரிற் புணர்க்கின்ற மாயமே. (192)

192-ஆம் பாடல் உயிர் நிலையாமை அதிகாரத்தில் ஒரு முக்கியமான திருப்பத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

191 வரை விசாரணை:

உடல் யார்?
உயிர் யார்?
உயிரைத் தாங்குபவன் யார்?

என்றிருந்தது.

192-ல் கேள்வி இன்னும் நுண்ணியதாகிறது:

உயிரின் அறிவும் சிவனது அறிவும் ஒரே தன்மையுடையவையா?

திருமூலரின் தர்க்கம்:

இல்லை.

உயிரின் அறிவு:

கருவிகளைச் சார்ந்து மாறுகிறது.

சிவனது அறிவு:

கருவிச் சார்பற்ற முற்றுணர்வு.

இதுவே இப்பாடலின் மையத் தர்க்கம்.

1. 191 → 192 : “யார் தாங்குகிறார்?” என்பதிலிருந்து “யார் எவ்வாறு அறிகிறார்?” என்பதற்கு

191 கூறியது:

உயிர்க்குயிராய் நந்தி நிற்கிறான்.

அதனால்:

உயிர் தனித்த இறுதி ஆதாரம் அல்ல

என்பது நிறுவப்பட்டது.

192 உடனே அடுத்த கேள்வியைத் திறக்கிறது:

உயிரைத் தாங்கும் நந்தியும் உயிரும் அறிவின் அடிப்படையில் ஒன்றா?

இதற்கு பாடல்:

சூரியனை உவமையாகக் கொண்டு

விடை தருகிறது.

அதனால்:

இருப்புச் சார்பு → அறிவுச் சார்பு

என்ற ஆழமான முன்னேற்றம் ஏற்படுகிறது.

2. முதல் அடி — சூரியன் மூலம் வரம்புடைய வெளிப்படுத்தல் நிறுவப்படுகிறது

சென்றுணர்வான் திசை பத்தும் திவாகரன்

முதல் அடியில்:

திவாகரனாகிய சூரியன்

பத்துத் திசைகளிலும் ஒளியைச் செலுத்துகிறான்.

இதன் தர்க்கப் பணி:

முதலில் ஒரு பெரிய ஒளி–அறிவு உருவகத்தை நிறுவுவது.

சூரியன்:

ஒளி சென்றடையும் இடங்களைப் புலப்படுத்துகிறான்.

இதனால்:

ஒளி → வெளிப்படுத்தல் → அறிதல்

என்ற முதல் நிலை உருவாகிறது.

3. ஆனால் சூரியன் இறுதி அறிவின் அளவுகோல் அல்ல

சூரியன் மிகப் பெரிய ஒளி ஆதாரம்.

ஆனால்:

அவனுக்கும் ஒரு செயல்பாட்டு வரம்பு உண்டு.

அவனது ஒளி:

இடம்,
திசை,
காலம்

என்ற வரம்புகளுக்குள் செயல்படுகிறது.

இதனால் முதல் அடியே அடுத்த ஒப்பீட்டிற்கான அடித்தளமாகிறது:

வரம்புடைய ஒளி
↔
வரம்பற்ற முற்றுணர்வு

4. இரண்டாம் அடி — சிவ முற்றுணர்வு நிறுவப்படுகிறது

அன்றுணர்வால் அளக்கின்றது அறிகிலர்

பழைய உரைமரபின் படி:

முந்தைய பாடலின் நந்தி

இங்கு மறைந்த எழுவாயாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது.

இதனால்:

சூரியன் தோன்றுவதற்கு முன்னிருந்தே நந்தி தனது முற்றுணர்வால் அனைத்தையும் அறிகிறான்

என்ற கருத்து வருகிறது.

இங்கு தர்க்கம்:

சூரியனின் வெளிப்படுத்தும் ஒளி
↓
நந்தியின் முற்றுணர்வு

என்று உயர்கிறது.

5. “அளக்கின்றது” — எண்ணுவது அல்ல, முழுமையாக அறிதல்

இங்கு:

அளத்தல்

என்பது வெறும் அளவு போடுதல் அல்ல.

அது:

அனைத்தையும் முழுமையாக அறிதல்

என்ற திசையில் வருகிறது.

இதனால்:

நந்தியின் அறிவு ஒன்று பிறகு ஒன்று சேர்த்து பெறப்படும் தகவல் அறிவு அல்ல.

அவன்:

அறியாமையிலிருந்து அறிவுக்கு நகர்வதில்லை.

இதுவே:

உயிரறிவுக்கும் சிவமுற்றுணர்வுக்கும் உள்ள அடிப்படை வேறுபாடு.

6. முதல் இரண்டு அடிகளின் எதிரமைவு

திவாகரன்

ஒளி சென்றடையும் இடங்களை வெளிப்படுத்துகிறான்.

நந்தி

முற்றுணர்வால் அனைத்தையும் அறிகிறான்.

இதனால்:

புறஒளி
↔
முற்றுணர்வு

என்ற எதிரமைவு.

இந்த ஒப்புமை:

சூரியனை சிவனோடு சமமாக்குவதற்கல்ல;

சிவனது அறிவின் அளவிலாப் பெருமையை உணர்த்துவதற்கே.

7. மூன்றாம் அடி — பிரச்சினை வெளிப்புற உலகில் இல்லை; மனிதனின் உணர்வில்

நின்றுணரார் இந்நிலத்தின் மனிதர்கள்

முதல் இரண்டு அடிகளில்:

சூரியன் மற்றும் நந்தி

பேசப்பட்டனர்.

மூன்றாம் அடியில் திடீரென:

மனிதன்

மையமாகிறான்.

இதன் பொருள்:

உண்மை இல்லை என்பதல்ல பிரச்சினை.

அதை மனிதன் நிலைபெற்று ஆராயவில்லை என்பதே பிரச்சினை.

8. “நின்று உணரார்” — பாடலின் உளவியல் மையம்

நின்று:

தங்கி,
நிலைபெற்று,
ஆராய்ந்து

என்ற பொருள் நயம் தருகிறது.

அதனால்:

மனிதன் தகவலைப் பெறுகிறான்;

ஆனால்:

அதில் நின்று அதன் பொருளை உணரவில்லை.

இங்கு:

தகவல் → மனனம் → உள்ளுணர்வு

என்ற மூன்று நிலைகளில் நடுவிலேயே தோல்வி ஏற்படுகிறது.

9. “அறிகிலர்” மற்றும் “உணரார்” — இரு நிலை அறியாமை

இரண்டாம் அடி:

அறிகிலர்

மூன்றாம் அடி:

உணரார்

இந்த இரு சொற்களும் வெறும் மீளுரையல்ல.

அவை:

அறிவும்
உணர்வும்

இரு நிலைகளாகப் பிரிகின்றன.

ஒருவர்:

ஒரு உண்மையைத் தெரிந்திருக்கலாம்.

ஆனால்:

அதனால் அவரது வாழ்வுப் பார்வை மாறாமல் இருக்கலாம்.

இதனால்:

அறிதல் ≠ உணர்தல்.

10. நான்காம் அடி — உயிரின் கருவிச் சார்ந்த அறிவின் நிலையாமை

பொன்றுணர்வாரிற் புணர்க்கின்ற மாயமே

இங்கு பழைய உரைமரபின் முக்கிய விளக்கம்:

பொன்று = நிலையாமை.

உணர்வார் = உணர்வுடைய உயிர்கள்.

அதனால்:

உயிரே அழிகிறது

என்பது அல்ல.

மாறாக:

உயிரில் கருவிகள் வழியாக நிகழும் உணர்வு மாறுகிறது.

11. ஏன் உயிரின் உணர்வு மாறுகிறது?

பந்தநிலையில் உயிர்:

உடல்,
பொறி,
மனம்,
கரணங்கள்

ஆகியவற்றின் வழியே அனுபவிக்கிறது.

அவை:

மாயாகாரியங்கள்.

அவற்றின் நிலை மாறும்போது:

அறிவுத் தோற்றமும் மாறுகிறது.

இதனால்:

கருவி மாறுகிறது → அனுபவம் மாறுகிறது → உணர்வு மாறுகிறது.

12. “மாயம்” தர்க்கத்தில் ஏன் தேவை?

இப்பாடலில் மாயை:

வெறும் ஏமாற்றம்

என்று வரவில்லை.

அது:

உயிருக்கும் கருவிகளுக்கும் இடையே அனுபவத் தொடர்பை ஏற்படுத்தும் அமைப்பில் பங்கு பெறுகிறது.

இதனால்:

உயிரின் அறிவு ஏன் மாறுகிறது?

என்ற கேள்விக்கு:

அதன் கருவிச் சார்பு

என்ற பதில் கிடைக்கிறது.

13. உயிரின் அறிவு உண்மையா? ஆம்; முழுமையா? இல்லை

இந்தப் பாடல் இரண்டு மிக முக்கியமான எல்லைகளை அமைக்கிறது.

ஒன்று

உயிர் அறிவற்றது அல்ல.

இரண்டு

உயிர் முற்றுணர்வுடையதும் அல்ல.

அதனால்:

உயிர் அறிவுடையது; ஆனால் வரம்புடையது.

இதுவே பசுவின் நிலை.

14. சிவனது முற்றுணர்வு ஏன் வேறானது?

சிவன்:

கண் கொண்டு காண வேண்டியதில்லை.

செவி கொண்டு கேட்க வேண்டியதில்லை.

கருவி மாறினால் அறிவு மாறுவதில்லை.

அவன்:

கருவிச் சார்பற்ற முற்றுணர்வுடையவன்.

இதனால்:

பசு அறிவு
↔
பதி முற்றுணர்வு

என்ற அடிப்படை வேறுபாடு உருவாகிறது.

15. 191-ல் பதி–பசு உறவு; 192-ல் பதி–பசு அறிவு வேறுபாடு

191:

சிவன் உயிர்க்குயிர்.

192:

உயிரின் அறிவும் சிவனது அறிவும் ஒன்றல்ல.

இதனால்:

உறவு உள்ளது.

ஆனால்:

வேறுபாடும் உள்ளது.

இதே பாடல் தொடரின் சைவசித்தாந்த நுண்மை.

16. “உயிர்க்குயிர்” என்றால் அறிவும் ஒன்றே ஆகிவிடுமா?

இல்லை.

191-ன்:

உயிர்க்குயிர்

என்ற சொல் உயிரும் சிவனும் வேறுபாடற்ற ஒரே பொருள் என்பதைக் கட்டாயப்படுத்தவில்லை.

192 அதையே தெளிவுபடுத்தும் வகையில்:

உயிரின் மாறும் உணர்வையும்
சிவனது முற்றுணர்வையும்

வேறுபடுத்துகிறது.

இதனால்:

உடனிருப்பு ≠ அடையாள ஒற்றுமை.

17. பாடலின் நான்கு அடிகளின் தர்க்கப் பணி

முதல் அடி — உவமை

சூரியன் பத்துத் திசைகளை ஒளியால் வெளிப்படுத்துகிறான்.

இரண்டாம் அடி — உயர்ந்த ஒப்பீடு

நந்தி முற்றுணர்வால் அனைத்தையும் அறிகிறான்.

மூன்றாம் அடி — மனித அறியாமை

மனிதர்கள் இதனை நிலைபெற்று உணரவில்லை.

நான்காம் அடி — காரண விளக்கம்

உயிரின் அறிவு மாயாகாரியக் கருவிகளோடு தொடர்புடையதால் மாறிமாறி நிகழ்கிறது.

இதனால்:

உவமை → முற்றுணர்வு → அறியாமை → காரணம்

என்ற அமைப்பு உருவாகிறது.

18. நான்காம் அடி மூன்றாம் அடிக்கான விளக்கமாகிறது

மனிதர்கள் ஏன்:

நின்றுணரவில்லை?

ஒரு காரணம்:

அவர்களுடைய தற்போதைய அறிவு கருவிச் சார்ந்தது.

அதனால்:

புலப்படும் ஒன்றையே முழு உண்மையாகக் கொள்ளும் பழக்கம் ஏற்படுகிறது.

இதனால் நான்காம் அடி:

மனித அறியாமையை வெறும் குற்றச்சாட்டாக விடாமல்,

அதன் தத்துவ பின்னணியை விளக்குகிறது.

19. இப்பாடல் அறிவை அவமதிக்கிறதா?

இல்லை.

திருமூலரின் நோக்கம்:

மனித அறிவு பயனற்றது

என்று சொல்வது அல்ல.

மாறாக:

அதன் எல்லையை அறியச் செய்வது.

எல்லையை அறிந்த அறிவே:

மேலும் கற்கும்.

மனனம் செய்யும்.

குருவிடம் திறந்திருக்கும்.

சிவஞானத்திற்கு தயாராகும்.

20. “நான் அறிந்ததே முழு உண்மை” என்ற அகந்தையின் உடைப்பு

இப்பாடலின் மறைமுகமான தர்க்கப் பயன்:

மனிதன் தன் தற்போதைய உணர்வையே இறுதி அளவுகோலாக வைத்துக்கொள்ள முடியாது.

ஏனெனில்:

உணர்வு மாறுகிறது.

எனவே:

மாறும் அறிவு தன்னை முற்றறிவாகக் கொள்ள முடியாது.

இதுவே ஞானத் தாழ்மைக்கான அடித்தளம்.

21. 188–192 வரை “உணர்வு” மையமாக எவ்வாறு வளர்கிறது?

188

கண்டும் உணராத மனிதன்.

189

உணர்வுக்கருவிகளான பொறிகள் நிலையற்றவை.

190

பொறிகளையும் உடலையும் உயிரிலிருந்து வேறுபடுத்துதல்.

191

உயிர்க்குயிராய் சிவன் நிற்றல்.

192

உயிரின் அறிவு வரம்புடையது; சிவனது அறிவு முற்றுணர்வு.

இதனால்:

பார்வை → கருவி → உயிர் → சிவன் → அறிவின் தன்மை

என்ற தொடர்ச்சி உருவாகிறது.

22. அதிகாரத்தின் விசாரணை இப்போது எங்கு வந்துள்ளது?

உயிர் நிலையாமை அதிகாரம் தொடங்கியபோது:

உடல்வாழ்வு நிலையற்றது

என்ற கேள்வி இருந்தது.

192-க்கு வரும்போது:

உயிரின் அறிவு எவ்வாறு நிகழ்கிறது?

என்ற நுண்ணிய தத்துவக் கேள்விக்கு வந்துள்ளது.

இதனால் இந்த அதிகாரம்:

மரணத்தைப் பற்றிய அதிகாரம் மட்டும் அல்ல;

உயிரின் இயல்பை ஆராயும் அதிகாரம்

என்பது தெளிவாகிறது.

23. எதிர்மறைத் தர்க்கச் சங்கிலி

மாயாகாரியக் கருவிகளோடு தொடர்பு
↓
கருவிச் சார்ந்த அறிவு
↓
மாறும் உணர்வு
↓
தன் அறிவையே முழுமை என நினைத்தல்
↓
சிவ முற்றுணர்வை அறியாமை
↓
நின்றுணராமை.

24. நேர்மறைத் தர்க்கச் சங்கிலி

என் உணர்வு மாறுகிறது என்பதைப் பார்
↓
கருவிச் சார்பை அறி
↓
என் அறிவின் எல்லையை ஏற்று
↓
பசு அறிவு முற்றுணர்வு அல்ல என்று தேறு
↓
உயிர்க்குயிராய் நிற்கும் நந்தியை நோக்கு
↓
சிவ முற்றுணர்வை ஏற்று
↓
ஞானத் தாழ்மை வளர்த்து.

முழுத் தர்க்க வரைபடம்

திவாகரன்
↓
பத்துத் திசைகளில் ஒளி
↓
பொருள்கள் புலப்படுதல்
↓
ஆனால் இது வரம்புடைய வெளிப்படுத்தல்
↓
நந்தி
↓
முற்றுணர்வால் அனைத்தையும் அறிதல்
↓
மனிதன் இதனை அறிகிலன்
↓
நின்றுணர்வதும் இல்லை
↓
உயிரின் உணர்வு கருவிச் சார்ந்தது
↓
மாயாகாரியங்கள் மாறுகின்றன
↓
உணர்வும் மாறுகிறது
↓
பசு அறிவு ≠ பதி முற்றுணர்வு

191 → 192 தர்க்கப் பாலம்

191:
உயிர்க்குயிராய் சிவன் நிற்கிறான்.

192:
அந்த உயிருக்கும் சிவனுக்கும் அறிவின் இயல்பில் அடிப்படை வேறுபாடு உள்ளது: உயிர் கருவிகளைச் சார்ந்து மாறிமாறி அறிகிறது; சிவன் முற்றுணர்வால் அறிகிறான்.

இதனால்:

உயிர்–சிவ சார்பு
↓
உயிர்–சிவ அறிவு வேறுபாடு

என்ற அடுத்த படிக்கட்டு உருவாகிறது.

தர்க்க இடம்

192-ஆம் பாடல் உயிர் நிலையாமை அதிகாரத்தின் விசாரணையை உடல்–உயிர் வேறுபாட்டிலிருந்து அறிவின் இயல்புக்குக் கொண்டு செல்கிறது. 191-ல் உயிர்க்குயிராய் நந்தி நிற்கிறான் என்று நிறுவிய பின், 192 அந்த நந்தியின் முற்றுணர்வையும் பந்தநிலையிலுள்ள உயிரின் கருவிச் சார்ந்த மாறும் உணர்வையும் வேறுபடுத்துகிறது. சூரியன் தனது ஒளி சென்றடையும் திசைகளை வெளிப்படுத்துவது போல் உயிரும் கருவிகளின் வரம்புக்குள் அறிகிறது; ஆனால் நந்தியின் அறிவு அத்தகைய கருவிச் சார்புடையதல்ல. இதனை இந்நில மனிதர்கள் நின்று உணரார். ஆகவே இப்பாடலின் தர்க்க மையம் உயிரின் அழிவில் இல்லை; உயிரின் அறிவு வரம்புடையதும் மாறுபடுவதும், சிவனது அறிவு முற்றுணர்வுமானது என்பதில்தான். இதன் மூலம் பதி–பசு வேறுபாடு அறிவின் அடிப்படையிலும் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி

191 “உயிர்க்குயிராய் சிவன் நிற்கிறான்” என்று உறவை நிறுவியது; 192 “உயிரின் அறிவும் சிவனது அறிவும் ஒன்றல்ல” என்று அந்த உறவின் இயல்பைத் தெளிவாக்குகிறது. சூரிய ஒளி சென்றடையும் இடத்தை மட்டுமே வெளிப்படுத்துவது போல, பந்தநிலையிலுள்ள உயிரும் கருவிகளின் வரம்புக்குள் மாறிமாறி அறிகிறது; நந்தி மட்டும் முற்றுணர்வால் அறிகிறான். ஆகவே இப்பாடலின் மையத் தர்க்கம்: மாறும் உணர்வை முற்றறிவாக எண்ணாதே; அதன் வரம்பை உணர்ந்து முற்றுணர்வுடைய சிவனைச் சாரு.

பாடல் 192 — சாதனை வாழ்வியல்

மாறும் உணர்வை முழு உண்மையாகக் கொள்ளாமல், அறிவின் வரம்பை உணர்ந்து சிவசார்பை ஆழப்படுத்துதல்

சென்றுணர் வான்றிசை பத்துந் திவாகரன்
அன்றுணர் வாலளக் கின்ற தறிகிலர்
நின்றுண ராரிந் நிலத்தின் மனிதர்கள்
பொன்றுணர் வாரிற் புணர்க்கின்ற மாயமே. (192)

192-ஆம் பாடல் சாதகருக்கு மிக நுண்ணிய ஒரு வாழ்வியல் விழிப்பைத் தருகிறது:

“நான் இப்போது உணர்வது மட்டுமே முழு உண்மை” என்று கருதாதே.

பந்தநிலையில் உயிரின் அறிவு:

உடல்,
பொறிகள்,
மனம்,
சூழல்

ஆகியவற்றின் வழியாக வெளிப்படுகிறது.

அதனால் நமது பார்வை:

மாறலாம்.

ஆனால் அந்த மாற்றத்தை உணர்வது:

தாழ்வுக்காக அல்ல;

விவேகத்திற்காக.

1. “எனக்குத் தெரியும்” என்ற அகந்தையை முதலில் கவனிக்க வேண்டும்

மனிதனின் பொதுவான மனநிலை:

“நான் பார்த்தேன்; ஆகவே இதுதான் உண்மை.”

“நான் கேட்டேன்; ஆகவே இதுதான் நடந்தது.”

“எனக்கு இப்படித் தோன்றுகிறது; ஆகவே இதுவே சரி.”

192 இந்நிலையை சோதிக்கிறது.

ஏனெனில்:

பார்க்கும் கருவி வரம்புடையது.

கேட்கும் கருவி வரம்புடையது.

மனநிலை மாறுகிறது.

எனவே:

என் தற்போதைய உணர்வு முழு உண்மை என்ற உறுதி இல்லை.

2. உணர்ச்சி எழும் போது உடனே தீர்ப்பு சொல்லாதே

கோபத்தில்:

ஒருவர் பகைவனாகத் தோன்றலாம்.

அன்பில்:

அதேவர் முழுமையாக நல்லவராகத் தோன்றலாம்.

பயத்தில்:

சிறிய விஷயம் பெரிதாகத் தோன்றலாம்.

இதனால்:

உணர்ச்சி
≠
முழுமையான உண்மை.

நடைமுறை:

உணர்ச்சி எழும் போது முதலில் கவனி; பின்னர் தீர்மானி.

3. “நின்றுணரார்” — உடனடி எதிர்வினைக்கு மாற்றாக மனனம்

பாடலின் முக்கியச் சொல்:

நின்று உணருதல்.

அதாவது:

உடனே பதிலளிக்காமல்,

சற்றே நின்று,

பார்த்து,

ஆராய்ந்து,

அதன் ஆழத்தை உணர்தல்.

இதையே தினசரி சாதனையாக மாற்றலாம்:

நிறுத்து → கவனி → ஆராய் → பதிலளி.

4. குடும்ப உறவுகளில் இதன் பயன்பாடு

ஒருவர் சொன்ன ஒரு வார்த்தை:

நமக்கு காயம் ஏற்படுத்தலாம்.

ஆனால்:

அவர் உண்மையில் என்ன சொல்ல வந்தார்?

நான் எந்த மனநிலையில் கேட்டேன்?

முன் அனுபவம் என் விளக்கத்தை மாற்றுகிறதா?

என்று பார்த்தால்:

தேவையற்ற முரண்பாடுகள் குறையும்.

இதுவே:

மாறும் உணர்விலிருந்து விவேகத்திற்கு நகர்தல்.

5. தொழிலில் ஒரு பார்வை மட்டும் போதாது

ஒரு பணியாளரைப் பற்றி:

ஒரே தவறின் அடிப்படையில் முடிவு செய்யாதே.

ஒரு திட்டத்தைப் பற்றி:

ஒரே தரவை வைத்து முடிவு செய்யாதே.

ஒரு பிரச்சினையை:

பல கோணங்களில் பாரு.

192-ன் நடைமுறை ஞானம்:

வரம்புடைய தகவலை முழு உண்மையாக மாற்றாதே.

6. கல்வியில் “தெரிந்தது” மற்றும் “புரிந்தது” வேறு

ஒரு கருத்தை:

மனப்பாடம் செய்யலாம்.

ஆனால்:

அதன் காரணத்தைப் புரிந்திருக்காமல் இருக்கலாம்.

இதனால் மாணவர் கேட்க வேண்டியது:

“இதை நான் நினைவில் வைத்திருக்கிறேனா?”

மட்டுமல்ல.

“இதை உண்மையில் புரிந்திருக்கிறேனா?”

இதுவே:

அறிதல் → நின்றுணர்தல்.

7. சமூக ஊடகங்களில் இந்தப் பாடல் மிகவும் முக்கியம்

ஒரு படம்:

முழுச் சம்பவம் அல்ல.

ஒரு காணொளித் துணுக்கு:

முழுப் பின்னணி அல்ல.

ஒரு பதிவு:

முழு மனிதர் அல்ல.

அதனால்:

உடனடி தீர்ப்பு,
கோபம்,
பகிர்வு

முன்:

நின்று உணர்.

இது இன்றைய உலகில் மிக அவசியமான பொறி ஒழுக்கம்.

8. தகவல் அதிகம் இருப்பது ஞானம் அதிகம் இருப்பதல்ல

நாம் தினமும்:

நூற்றுக்கணக்கான செய்திகள்,
படங்கள்,
கருத்துகள்

காண்கிறோம்.

ஆனால்:

அதிக தகவல்
≠
ஆழமான அறிவு.

சாதகர்:

குறைவாகப் பார்க்கலாம்;

ஆனால்:

ஆழமாக உணர வேண்டும்.

9. மனநிலை மாறும்போது உலகமும் மாறியது போலத் தோன்றும்

சோர்வில்:

வாழ்க்கை சுமையாகத் தோன்றலாம்.

உற்சாகத்தில்:

அதே வாழ்க்கை வாய்ப்பாகத் தோன்றலாம்.

இதனால்:

“இப்போது எனக்குத் தோன்றுவது”

என்பதை:

நிரந்தரத் தீர்ப்பாக மாற்ற வேண்டாம்.

நினைவில் கொள்ள வேண்டிய வரி:

மனநிலை மாறுகிறது; அதனால் அதன் தீர்ப்புகளும் ஆய்வுக்கு உட்பட்டவை.

10. ஆன்மிக அனுபவங்களுக்கும் இதே நெறி

ஒரு நாள்:

ஆழமான பக்தி இருக்கலாம்.

மற்றொரு நாள்:

உலர்ச்சி இருக்கலாம்.

ஒரு சாதனையில்:

ஆனந்தம் இருக்கலாம்.

மற்றொரு நாளில்:

எதுவும் உணராமல் இருக்கலாம்.

இதனால்:

அனுபவத்தின் தீவிரத்தை வைத்து மட்டும் ஆன்மிக வளர்ச்சியை அளக்கக்கூடாது.

உணர்வு மாறலாம்; சாதனை ஒழுக்கம் தொடர வேண்டும்.

11. “இன்று உணரவில்லை” என்பதால் அருள் இல்லை என்று முடிவெடுக்காதே

பொறி–மனம் வழியாக அனுபவம் மாறுவதால்:

இறைநினைவு சில நேரம் தெளிவாக இருக்கலாம்.

சில நேரம் மங்கலாம்.

இதனால்:

“நேற்று ஆழமான அனுபவம் இருந்தது; இன்று இல்லை; ஆகவே அனைத்தும் போய்விட்டது”

என்று எண்ண வேண்டாம்.

சாதனை:

உணர்ச்சியின் உச்சத்தை அல்ல;

நிலையான திசையை உருவாக்க வேண்டும்.

12. குரு உபதேசத்தை மனநிலைக்கு ஏற்ப அளவிடாதே

ஒரு உபதேசம்:

இப்போது இனிமையாக இருக்காமல் இருக்கலாம்.

அதனால்:

அது தவறு

என்று உடனே முடிவெடுக்கக்கூடாது.

அதேபோல்:

மனதை மகிழ்விக்கும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் உண்மை

என்றும் கொள்ள முடியாது.

சரியான சோதனை:

சாஸ்திரம்,
அறம்,
விவேகம்,
சாதகரின் பக்குவம்.

13. குரு–சாதகர் உறவில் விவேகம் அவசியம்

என் உணர்வு வரம்புடையது என்று அறிதல்:

தனிச்சிந்தனையை ஒப்படைத்துவிடுதல்

என்பதல்ல.

மாறாக:

தன் பார்வைக்கு எல்லை இருக்கலாம் என்பதை ஏற்றுக்கொண்டு,

சாஸ்திரப்பூர்வமான வழிகாட்டலைப் பெறத் திறந்திருத்தல்.

சரியான குருவழி:

தெளிவை வளர்க்க வேண்டும்;

சார்பில்லா பயத்தை அல்ல.

14. “மாயம்” — உலகத்தை நிராகரிக்கச் சொல்லவில்லை

இப்பாடலில் மாயாகாரியங்கள்:

உயிரின் அனுபவக் கருவிகளாக வருகின்றன.

எனவே:

குடும்பம் பொய்,
உலகம் பொய்,
வேலை பொய்

என்று சொல்லுவது இந்தப் பாடலின் வாழ்வியல் அல்ல.

சரியான புரிதல்:

இவை நிலையற்ற அனுபவ அமைப்புகள்; அவற்றை இறுதி ஆதாரமாகக் கொள்ளாதே.

15. உடல், செல்வம், உறவு — பயன்படுத்த வேண்டியவை; பற்றிக் கொள்ள வேண்டியவை அல்ல

உடல்:

பேணப்பட வேண்டும்.

செல்வம்:

பொறுப்புடன் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்.

உறவுகள்:

அன்புடன் வாழப்பட வேண்டும்.

ஆனால்:

இவற்றில் எதுவும் நிரந்தரமான ஆதாரம் அல்ல.

இதனால்:

நிலையாமை ஞானம்

சரியான அளவு உறவு.

16. “என் பார்வை சரியாக இருக்கலாம்; முழுமையாக இருக்காமல் இருக்கலாம்”

இது மிகப் பயனுள்ள தினசரி நினைவு.

ஒரு விவாதத்தில்:

நான் முற்றிலும் தவறாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

ஆனால்:

நான் முழுமையாக சரியாகவும் இருக்காமல் இருக்கலாம்.

இந்த எண்ணம்:

அகந்தையைத் தளர்த்துகிறது.

உரையாடலைத் திறக்கிறது.

கற்றலை அதிகரிக்கிறது.

17. தலைமைத்துவத்தில் இதன் பயன்

ஒரு தலைவன்:

தன் பார்வையே முழுமையானது

என்று எண்ணினால்:

தவறான முடிவுகள் அதிகரிக்கும்.

192-ன் வாழ்வியல்:

மற்றவர்களைக் கேள்.

தரவைப் பார்.

சூழலைப் புரிந்துகொள்.

பின்னர் முடிவு செய்.

அதாவது:

வரம்பை அறிதல் பலவீனம் அல்ல; நல்ல தலைமைத்துவம்.

18. அறிவு வளரும்போது தாழ்மையும் வளர வேண்டும்

உண்மையான அறிவின் அடையாளம்:

“எனக்கு எல்லாம் தெரியும்”

என்பது அல்ல.

மாறாக:

“எனக்குத் தெரிந்ததற்கும் எல்லை உண்டு”

என்ற தெளிவு.

இந்த ஞானத் தாழ்மையே:

மேலும் கற்கும் திறனை உருவாக்குகிறது.

19. ஆன்மிகத்தில் அனுபவத்தை விட மாற்றத்தை மதிப்பிடு

சாதனையை இவ்வாறு அளவிடாதே:

இன்று ஒளி கண்டேனா?

அதிர்வு உணர்ந்தேனா?

ஆனந்தம் வந்ததா?

மாறாக:

கோபம் குறைகிறதா?

பற்றின் பிடி குறைகிறதா?

அன்பு அதிகரிக்கிறதா?

பொறுப்பு அதிகரிக்கிறதா?

சிவநினைவு ஆழமடைகிறதா?

இதுவே பாதுகாப்பான அளவுகோல்.

20. இறைவனை மனநிலையால் அளக்காதே

ஒரு நாள்:

இறைவன் அருகில் இருப்பது போல உணரலாம்.

மற்றொரு நாள்:

எதுவும் உணராமல் இருக்கலாம்.

இதனால்:

இறை இருப்பும் மாறியது

என்று சொல்ல முடியாது.

மாறியது:

நமது அனுபவ நிலையாக இருக்கலாம்.

இதுவே 192-ன் மிக முக்கியமான சாதனைத் தெளிவுகளில் ஒன்று.

21. துன்பத்தின் போது “இது என்றும் இருக்கும்” என்று எண்ணாதே

உணர்வு நிலையற்றது என்ற ஞானம்:

துன்பத்திலும் உதவும்.

கோபம்:

மாறும்.

பயம்:

மாறும்.

துக்கம்:

மாறும்.

இதனால்:

தற்காலிக மனநிலையை நிரந்தர வாழ்க்கைத் தீர்ப்பாக மாற்றாதே.

22. இன்பத்தின் போதும் இதே விவேகம்

இன்பம்:

நிரந்தரமல்ல.

அதனால்:

அதை வெறுக்க வேண்டாம்.

ஆனால்:

அதையே வாழ்க்கையின் இறுதி இலக்காகக் கொள்ளாதே.

இதனால்:

துன்பத்தில் நம்பிக்கை,
இன்பத்தில் அளவு

இரண்டும் பிறக்கும்.

23. ஒரு முக்கியமான சுயவிசாரணை

எப்போது மிக வலுவான உணர்ச்சி எழுகிறதோ அப்போது கேள்:

“இப்போது நான் உணர்வது உண்மைதான்; ஆனால் இது முழு உண்மையா?”

இந்த ஒரே கேள்வி:

கோபத் தீர்ப்பை,
பயத் தீர்ப்பை,
அகந்தைத் தீர்ப்பை

மெதுவாகக் குறைக்க முடியும்.

24. மூன்று நிலை அறிவுப் பயிற்சி

ஒரு அனுபவம் வந்தால்:

ஒன்று — நான் என்ன உணர்கிறேன்?

உணர்வை மறுக்காதே.

இரண்டு — ஏன் இவ்வாறு உணர்கிறேன்?

காரணத்தை ஆராய்.

மூன்று — இதற்கு அப்பால் நான் காணாதது என்ன இருக்கலாம்?

விவேகத்திற்குத் திற.

இதுவே:

நின்றுணர்தல்.

25. தினசரி மனன நேரம்

ஒவ்வொரு நாளும் சில நிமிடங்கள்:

அன்றைய முக்கியமான ஒரு உணர்வைத் தேர்ந்தெடு.

அதைப் பற்றி:

என்ன நடந்தது?
நான் எப்படி பார்த்தேன்?
வேறு கோணம் உண்டா?
இதில் என்ன கற்றேன்?

என்று எழுதலாம்.

இது பாடலின் நேரடி கட்டளை அல்ல; அதன் வாழ்வியல் பயன்பாடு.

26. பொறிகளுக்கு இடைவெளி கொடு

தொடர்ந்து:

திரை,
ஒலி,
செய்தி,
உரையாடல்

மனதை நிரப்பினால்:

நின்றுணர்தல் கடினமாகும்.

அதனால் தினமும் குறைந்தது சில நேரம்:

அமைதி.

திரையற்ற நேரம்.

தனிமனனம்.

இவை அறிவின் தெளிவுக்கு உதவும்.

27. கற்றதை உடனே பகிர்வதற்கு முன் செரிக்க விடு

ஆன்மிகப் பாடம் கேட்டவுடன்:

உடனே பிறருக்கு போதிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

முதலில்:

மனனம் செய்.

உன் வாழ்வில் சோதித்துப் பார்.

உன் புரிதலில் இடைவெளி உள்ளதா என்று கவனி.

பின்னர்:

பகிர்.

இதுவே ஞானத்திற்கு ஒழுக்கம்.

28. “முற்றுணர்வு சிவனுக்குரியது” — வாழ்வில் இதன் அர்த்தம்

இதனை:

“நான் ஒன்றும் அறியேன்”

என்ற மனச்சோர்வாக மாற்ற வேண்டாம்.

சரியான பாவனை:

எனக்குக் கிடைத்த அறிவைப் பொறுப்புடன் பயன்படுத்துவேன்; அதன் எல்லையையும் நினைவில் வைத்திருப்பேன்.

இது:

அறிவையும் பாதுகாக்கிறது;

அகந்தையையும் கட்டுப்படுத்துகிறது.

29. 191 → 192 சாதனை வளர்ச்சி

191:

உயிர்க்குயிராய் சிவனைச் சாரு.

192:

உன் அறிவின் எல்லையை அறிந்து சிவனது முற்றுணர்வின் முன் தாழ்மையடைக.

இதனால்:

சிவசார்பு
↓
அறிவுத் தாழ்மை
↓
மனனம்
↓
தெளிவு

என்ற சாதனை முன்னேற்றம்.

30. 188–192 வாழ்வியல் பயணம்

188 — நல்லுணர்வை ஒத்திவைக்காதே.

189 — பொறிகளை வீணாக்காதே.

190 — உடலை நிரந்தர “நான்” என்று பற்றாதே.

191 — உயிர்க்குயிராய் சிவனைச் சாரு.

192 — உன் தற்போதைய உணர்வை முழு உண்மையாகக் கொள்ளாதே; நின்றுணர்ந்து விவேகத்தை வளர்த்து.

இவ்வாறு அதிகாரம்:

மரண நினைவிலிருந்து

ஆழமான விழிப்புணர்வு வாழ்க்கைக்குச் செல்கிறது.

தினசரி சாதனை

காலை:

“இன்று நான் காண்பதெல்லாம் முழுமையாக இருக்காமல் இருக்கலாம்; எனவே விழிப்புடன் இருப்பேன்.”

உணர்ச்சி எழும் போது:

“நில் — கவனி — ஆராய்.”

தீர்மானத்திற்கு முன்:

“என்னிடம் இல்லாத தகவல் ஏதும் உள்ளதா?”

இரவு:

“இன்று நான் எந்த உணர்வை உண்மை என்று உடனே நம்பினேன்? பின்னர் என்ன புரிந்தது?”

சாதனையின் முடிவில்:

“என் அறிவுக்கு எல்லை உண்டு; முற்றுணர்வு சிவனுக்குரியது.”

சாதனை மாற்ற வரைபடம்

உணர்வு எழுகிறது
↓
உடனே தீர்ப்பு சொல்லாதே
↓
நின்று கவனி
↓
கருவி–மனம்–சூழல் தாக்கத்தை அறி
↓
என் அறிவின் எல்லையை ஏற்று
↓
சாஸ்திரம்–குரு–விவேகத்தின் வழி ஆராய்
↓
ஞானத் தாழ்மை வளர்த்து
↓
சிவனது முற்றுணர்வை நினை
↓
சிவசார்பை ஆழப்படுத்து

சாதனைச் சூத்திரம்

உணர்வை மறுக்காதே — அதையே முழு உண்மையாகவும் கொள்ளாதே.
காண்பதை நம்பு — ஆனால் காணாததற்கும் இடமுண்டு என்பதை நினை.
அறிந்ததைப் பயன்படுத்து — ஆனால் அறிவின் எல்லையை மறந்துவிடாதே.
உணர்ச்சியில் உடனே செயல்படாதே — நின்றுணர்.
மாறும் அறிவில் அகந்தை கொள்ளாதே — முற்றுணர்வுடைய சிவனைச் சாரு.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

192-ன் சாதனை வாழ்வியல், “என் உணர்வே முழு உண்மை” என்ற அகந்தையைத் திருத்துகிறது. பந்தநிலையில் நமது அறிவு உடல், பொறி, மனம், சூழல் ஆகியவற்றின் வழியாக மாறிமாறி வெளிப்படுகிறது. ஆகவே கோபம், பயம், மகிழ்ச்சி, ஆன்மிக அனுபவம் ஆகிய எந்த நிலையையும் இறுதி அளவுகோலாகக் கொள்ளாமல் நின்றுணர வேண்டும். இதன் நோக்கம் மனித அறிவை இழிவுபடுத்துவது அல்ல; அதன் வரம்பை அறிந்து ஞானத் தாழ்மையை வளர்ப்பது. உயிர் கருவிகளைச் சார்ந்து அறிகிறது; சிவன் முற்றுணர்வால் அறிகிறான். எனவே சாதகரின் நெறி: உணர்வை கவனி — அதில் நின்று ஆராய் — அறிவின் எல்லையை ஏற்று — விவேகத்தை வளர்த்து — முற்றுணர்வுடைய சிவனைச் சாரு.

பாடல் 192 — ஒரே பார்வையில் முழுச் சாரம்

மாறும் உயிரறிவிலிருந்து சிவனது முற்றுணர்வை நோக்குதல்

சென்றுணர் வான்றிசை பத்துந் திவாகரன்
அன்றுணர் வாலளக் கின்ற தறிகிலர்
நின்றுண ராரிந் நிலத்தின் மனிதர்கள்
பொன்றுணர் வாரிற் புணர்க்கின்ற மாயமே. (192)

192-ஆம் பாடல் உயிர் நிலையாமை அதிகாரத்தை உடல் மற்றும் பொறிகளின் நிலையாமையிலிருந்து இன்னும் நுண்ணிய ஒரு தளத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறது:

உயிரில் நிகழும் அறிவும் எப்போதும் ஒரே தன்மையில் நிலைப்பதில்லை.

ஆனால்:

சிவனது அறிவு உயிரின் கருவிச் சார்ந்த அறிவைப் போன்றதல்ல; அது முற்றுணர்வு.

இதுவே இப்பாடலின் மையத் தத்துவம்.

1. திவாகரன் — வரம்புடைய ஒளியின் உருவகம்

சூரியன்:

பத்துத் திசைகளிலும் ஒளியைப் பரப்பி பொருள்களைப் புலப்படுத்துகிறான்.

அவன்:

வெளிச்சம் தருகிறான்;

ஆனால்:

அவனது வெளிப்படுத்தல் ஒரு வரம்புக்குட்பட்டது.

இதனைத் திருமூலர்:

அறிவின் இயல்பை விளக்கும் உருவகமாகக் கொண்டு வருகிறார்.

2. நந்தி — முற்றுணர்வின் ஆதாரம்

பழைய உரைமரபின் வாசிப்பில்:

அளக்கின்றது

என்பதற்கான வினைமுதலாக முந்தைய பாடலின் நந்தி எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது.

இதனால்:

சூரியனது வெளிப்படுத்தும் ஒளியைக் கடந்து,

நந்தி அனைத்தையும் முற்றுணர்வால் அறிகிறான்

என்ற கருத்து உருவாகிறது.

இதன் மூலம்:

சூரிய ஒளி
↔
சிவ முற்றுணர்வு

என்ற வேறுபாடு நிறுவப்படுகிறது.

3. உயிரின் அறிவு உண்மையானது; ஆனால் வரம்புடையது

உயிர்:

அறிவுடையது.

ஆனால் பந்தநிலையில் அது:

உடல்,
பொறிகள்,
மனம்,
கரணங்கள்

வழியாக அறிகிறது.

எனவே:

ஒருகணம் காண்கிறது,
மற்றொரு கணம் கேட்கிறது,
இன்னொரு நேரம் நினைக்கிறது,
உறக்கத்தில் வேறொரு நிலையை அடைகிறது.

இதனால்:

உயிரின் அறிவுத் தோற்றங்கள் மாறுகின்றன.

4. “பொன்று” — உயிரின் அழிவு அல்ல

இப்பாடலின் மிக முக்கியமான தெளிவு:

பொன்றுதல் இங்கு உயிரின் சொரூப அழிவு அல்ல.

பழைய உரை இதனை:

நிலையாமை

என்று எடுத்துக்கொள்கிறது.

அதனால்:

நிலையற்றது உயிரின் இருப்பு அல்ல;

பந்தநிலையில் கருவிகளின் வழியாக உயிரில் நிகழும் உணர்வு.

5. உயிர் நிலைக்கிறது; உணர்வு நிலைகள் மாறுகின்றன

இதுவே இப்பாடலின் முக்கியமான வேறுபாடு:

உயிர்
≠
அக்கணத்தில் நிகழும் உணர்வு.

கோபம் வருகிறது.

உயிர் கோபமே அல்ல.

துக்கம் வருகிறது.

உயிர் துக்கமே அல்ல.

ஒரு அறிவு எழுகிறது.

உயிர் அந்த ஒரே அறிவாக மட்டுப்படவில்லை.

இதனால்:

உணர்வு மாறுகிறது; உயிரை அதனுடன் ஒன்றாக்கக்கூடாது.

6. மாயையின் இடம்

இப்பாடலில் மாயம்:

“எல்லாம் இல்லாத பொய்”

என்ற பொருளில் வரவில்லை.

மாயாகாரியங்களாக:

உடல்,
பொறி,
கரணங்கள்,
உலக அனுபவ அமைப்பு

உயிருடன் தொடர்பு பெறுகின்றன.

இவற்றின் வழியாக:

உயிருக்கு மாறிமாறி அனுபவமும் அறிவும் நிகழ்கின்றன.

எனவே:

மாயை இங்கு உயிரின் பந்தநிலை அனுபவத்தோடு தொடர்புடைய அமைப்பாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்.

7. “நின்றுணரார்” — இப்பாடலின் மனிதப் பிரச்சினை

மனிதன்:

பார்க்கிறான்.

கேட்கிறான்.

அறிகிறான்.

ஆனால்:

நின்று உணருவதில்லை.

இதுவே பாடலின் உளவியல் மையம்.

தகவலைப் பெறுவது ஒன்று.

அதை:

ஆராய்ந்து,
மனனம் செய்து,
உள்ளுணர்வாக்குவது

வேறு.

இதனால்:

அறிதல் ≠ உணர்தல்.

8. தன் அறிவின் வரம்பை அறியாததே அறியாமையின் ஒரு வடிவம்

மனிதன்:

“நான் அறிந்தது முழுமை”

என்று நினைக்கும்போது,

தன் அறிவின் கருவிச் சார்பை மறந்து விடுகிறான்.

192 நினைவூட்டுவது:

மாறும் அறிவு தன்னை முற்றறிவாகக் கொள்ள முடியாது.

இதுவே:

ஞானத் தாழ்மையின் தொடக்கம்.

9. 191 → 192 : உறவிலிருந்து அறிவின் இயல்பிற்கு

191:

உயிர்க்குயிராய் நந்தி நிற்கிறான்.

192:

அந்த நந்தியின் அறிவும் உயிரின் அறிவும் ஒன்றல்ல.

இதனால்:

உயிர்–சிவ உறவு
↓
உயிர்–சிவ அறிவு வேறுபாடு

என்ற நுண்ணிய முன்னேற்றம் உருவாகிறது.

10. பதி–பசு வேறுபாடு அறிவிலும் வெளிப்படுகிறது

பசு

அறிவுடையது;
ஆனால் பந்தநிலையில் கருவிச் சார்ந்தும் வரம்புடனும் அறிகிறது.

பதி

முற்றுணர்வுடையவன்.

இதனால்:

உயிரும் சிவனும் ஒன்றல்ல

என்ற வேறுபாடு இருப்பின் அடிப்படையில் மட்டும் அல்ல;

அறிவின் இயல்பிலும்

தெளிவாகிறது.

11. யோகப் பார்வை — உணர்வை கவனிக்க கற்றுக்கொள்

உணர்வு:

வருகிறது.

மாறுகிறது.

மறைகிறது.

இதனால் யோக சாதகர்:

ஒவ்வொரு மனநிலையையும் “நான்” என்று பற்றாமல்,

அதை கவனிக்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

இதுவே:

உணர்வை மறுப்பது அல்ல;

அதன் நிலையாமையை அறிவது.

12. ஆகமப் பார்வை — கருவிகளைச் சீராக்குதல்

பூஜை,
மந்திரம்,
நியமம்,
தியானம்

ஆகியவை:

மனம் மற்றும் பொறிகளின் சிதறலை ஒழுங்குபடுத்துகின்றன.

இதனால்:

மாறும் உணர்வு தெளிவடைகிறது;

சிவநினைவு ஆழமடைகிறது.

ஆனால்:

கருவிச் சுத்தமே முற்றுணர்வு ஆகிவிடாது.

அது:

உயிரை சிவசார்புக்கு உரியதாகத் தயாரிக்கும் சாதனை.

13. தந்திரப் பார்வை — கருவியை இறுதி உண்மையாகக் கொள்ளாதே

உடல்,
மூச்சு,
மனம்,
பொறிகள்

சாதனையில் பயன்படலாம்.

ஆனால்:

அவையே இறுதி அறிவின் ஆதாரம் அல்ல.

அவை:

சாதனக் கருவிகள்.

அவற்றை:

சுத்தப்படுத்தி,
ஒழுங்குபடுத்து,
இறைநோக்கில் பயன்படுத்து.

இப்பாடலில் நேரடி சக்கரம், நாடி, குண்டலினி குறியீடுகள் இல்லாததால் அவற்றைத் திணிக்க வேண்டியதில்லை.

14. வாழ்வியல் ஞானம்

192 நமக்குச் சொல்லும் நடைமுறை:

என் உணர்வு உண்மையானதாக இருக்கலாம்;

ஆனால் அது முழுமையானதாக இருக்காமல் இருக்கலாம்.

எனவே:

கோபத்தில் உடனே முடிவு சொல்லாதே.

பயத்தில் வாழ்க்கையைத் தீர்மானிக்காதே.

ஆனந்த அனுபவத்தை இறுதி ஞானம் என்று எண்ணாதே.

துக்கத்தை நிரந்தர நிலை என்று கொள்ளாதே.

நின்று உணர்.

15. ஆன்மிக அனுபவங்களுக்கும் இதே நெறி

ஒரு நாள்:

பெரும் பக்தி.

மற்றொரு நாள்:

உலர்ச்சி.

ஒரு நாள்:

ஆழமான அமைதி.

மற்றொரு நாள்:

மனச்சிதறல்.

இவற்றை வைத்து:

இறைவன் வந்தான், போனான்

என்று தீர்மானிக்கக் கூடாது.

மாறுவது:

நமது அனுபவ நிலை.

அதனால்:

அனுபவத்தின் ஏற்றத் தாழ்வை விட சாதனையின் திசை முக்கியம்.

16. 188–192 முழுத் தொடர்ச்சி

188

தோன்றும் வடிவங்கள் நிலையற்றவை.

189

அவற்றை அனுபவிக்கும் பொறிகளும் நிலையற்றவை.

190

உடல் உயிரல்ல.

191

உயிர்க்குயிராய் சிவன் நிற்கிறான்.

192

உயிரின் கருவிவழி அறிவு வரம்புடையது; சிவனது அறிவு முற்றுணர்வு.

இதனால் அதிகாரம்:

உலகம் → பொறி → உடல் → உயிர் → சிவன் → அறிவின் இயல்பு

என்ற ஆழமான விசாரணையாக வளர்கிறது.

17. இப்பாடல் உடைக்கும் மூன்று மயக்கங்கள்

ஒன்று

“நான் உணர்வதே முழு உண்மை.”

இல்லை.

இரண்டு

“உயிரின் அறிவு சிவனது முற்றுணர்வுக்கு சமம்.”

இல்லை.

மூன்று

“மாயை என்பது இல்லாத பொய் மட்டுமே.”

இல்லை.

சரியான புரிதல்:

உயிர் அறிவுடையது;
ஆனால் பந்தநிலையில் கருவிச் சார்ந்தது.

மாயாகாரியங்கள் அனுபவக் கருவிகள்;
அவை நிலையற்றவை.

சிவன் முற்றுணர்வுடையவன்.

ஒரே பார்வையில்

திவாகரன் — சூரியன்; ஒளியால் திசைகளை வெளிப்படுத்துபவன்.
நந்தி — முற்றுணர்வுடைய சிவன்.
அறிகிலர் — சிவ முற்றுணர்வை அறியாமை.
நின்றுணரார் — உண்மையில் நிலைத்து மனனம் செய்து உணராமை.
பொன்று — இங்கு நிலையாமை.
உணர்வார் — உணர்வுடைய உயிர்கள்.
மாயம் — உயிரின் கருவிவழி அனுபவத்தோடு தொடர்புடைய நிலையற்ற மாயாகாரிய அமைப்பு.

முழுச் சாரம்

192-ஆம் பாடல்:

உயிர் அழிகிறது

என்று போதிக்கவில்லை.

அது:

உயிரில் நிகழும் அறிவு பந்தநிலையில் மாறிமாறி தோன்றுகிறது

என்று உணர்த்துகிறது.

அதன் காரணம்:

உயிரின் அறிவு கருவிச் சார்ந்தது.

அதற்கெதிராக:

நந்தியாகிய சிவனது அறிவு முற்றுணர்வு.

எனவே நிலையாமை இங்கு:

உடல் பற்றிய கேள்வியில் இருந்து

அறிவின் இயல்பைப் பற்றிய கேள்வியாக

ஆழமடைகிறது.

ஞானச் சூத்திரம்

பொறிகள் மாறுகின்றன
↓
கருவிவழி உணர்வுகள் மாறுகின்றன
↓
உணர்வு மாறுகிறது என்பதால் உயிர் அழிவதில்லை
↓
உயிர் அறிவுடையது; ஆனால் வரம்புடையது
↓
சிவன் முற்றுணர்வுடையவன்
↓
என் தற்போதைய அறிவையே முழுமை என்று கொள்ளாதே
↓
நின்றுணர்
↓
ஞானத் தாழ்மை வளர்த்து
↓
சிவசார்பை ஆழப்படுத்து

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

191 “உயிர்க்குயிராய் சிவன் நிற்கிறான்” என்று பதி–பசு உறவை நிறுவியது; 192 அந்த உறவை அறிவின் அடிப்படையில் மேலும் தெளிவாக்குகிறது. பந்தநிலையிலுள்ள உயிரின் அறிவு உடல், பொறி, மனம், கரணங்கள் ஆகியவற்றைச் சார்ந்து மாறிமாறி நிகழ்கிறது; இதுவே பொன்றுணர்வு எனும் நிலையாமை. இதனால் உயிரே அழிகிறது என்று பொருள் கொள்ளக்கூடாது. மாறாக, உயிரின் அறிவு வரம்புடையது; சிவனது அறிவு முற்றுணர்வு. ஆகவே இப்பாடலின் மைய உபதேசம்: மாறும் உணர்வை முழு உண்மையாக எண்ணாதே; நின்று உணர்; உன் அறிவின் எல்லையை அறிந்து முற்றுணர்வுடைய சிவனைச் சாரு.

திருச்சிற்றம்பலம்.